recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Лукашэнка.
**Галі́на Радзівонаўна Лукашэ́нка** (да шлюбу **Жаўняро́віч**; нар. 1 снежня 1955, Рыжкавічы, цяпер у складзе Шклова) — жонка першага прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі.

Біяграфія
---------

Скончыла гістарычны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута. У 1975 годзе ажанілася з Аляксандрам Лукашэнкам, з якім вучыліся ў адной школе. Разам паступілі ў інстытут і пераехалі ў Рыжкавічы. Нарадзіла двух сыноў — Віктара і Дзмітрыя.

Пасля таго, як Аляксандр Лукашэнка быў абраны прэзідэнтам Беларусі, засталася ў Рыжкавічах, куды прэзідэнт прыязджае не часта. У афіцыйных мерапрыемствах Галіна Радыёнаўна не ўдзельнічае, за мяжу не ездзіць. Працавала загадчыцай дзіцячага садку. У 1998 годзе прызначаная кіраўніком Магілёўскага аблвыканкама ў сферы аховы здароўя і санітарна-курортнага лекавання.

8 студзеня 2010 года ўзнагароджана Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.

У 2022 годзе Галіна Лукашэнка трапіла ў санкцыйныя спісы ЗША і Аўстраліі (сакавік), Украіны (кастрычнік) і Новай Зеландыі (лістапад).

Зноскі
------

1. ↑  KP.RU: Як выйсці замуж за прэзідэнта?  (руск.)
2. ↑  ПАСТАНОВА САВЕТА МІНІСТРАЎ РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ 8 студзеня 2010 г. № 10 Аб узнагароджанні Г. Р. Лукашэнка Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь(недаступная спасылка)
3. ↑  USA places Lukashenko's wife on sanctions list (англ.). *Interfax-Ukraine*. Праверана 16 сакавіка 2022.
4. ↑  Australia places additional sanctions on Russia and Belarus (англ.). *Department of Foreign Affairs and Trade* (25 сакавіка 2022). Архівавана з першакрыніцы 25 March 2022. Праверана 26 March 2022.
5. ↑  LUKASHENKO Galina Rodionovna (англ.).  National Agency for Prevention of Corruption. Праверана 21 лістапада 2022.
6. ↑  *Nanaia Mahuta*. Further sanctions on the political and economic elites of Russia and Belarus (англ.).  Government of New Zealand (21 лістапада 2022). Праверана 21 лістапада 2022.

Спасылкі
--------

* Біяграфія (руск.)
* Інтэрв’ю з Галінай Лукашэнкай (руск.)
* Лукашэнка закахаўся ў Снягурку (руск.)
Найбольш вядомая старажытная выява *Хрыстос Панкратар* — з манастыра Святой Кацярыны.
**Хрыстос** (грэч. Χριστός, Хрыстос, што азначае «*памазанік*») — пераклад яўрэйскага слова מָשִׁיחַ (Машыях) і сірыйскага ܡܫܝܚܐ (Мшыха), Месія, і выкарыстоўваецца ў якасці тытула для Ісуса ў Новым Запавеце. У агульнага карыстанні слова «***Хрыстос***», як правіла, разглядаецца як сінонім Ісуса з Назарэта. Паслядоўнікі Ісуса сталі вядомыя як хрысціяне (як у Дзеях 11:26), таму што яны лічылі, што Ісус з’яўляецца Месіяй (Хрыстом) прадказанным у Старым Запавеце, як, напрыклад, у споведзі Пятра.

Ісус пачаў называцца Сваімі паслядоўнікамі «*Ісусам Хрыстом*», гэта значыць *Ісус Памазаны* або «*Ісус, Месія*» пасля Яго смерці і ўваскрэсення. Да гэтага Ісус звычайна згадваўся як «*Ісус з Назарэта*» ці «*Ісус, сын Іосіфа*». У лістах апостала Паўла, самых ранніх тэкстах Новага Запавету, Павел часцей за ўсё называюць Ісуса як «Ісус Хрыстос» ці «Хрыстос». Слова Хрыстос было першапачаткова тытулам, але пазней стала часткай імя «Ісус Хрыстос», хоць яно па-ранейшаму выкарыстоўваецца таксама як тытул, з ўзаемным выкарыстаннем Хрыстос Ісус, што азначае «Месія Ісус».

Ісус не вызнаецца большасцю яўрэяў як Месія. Рэлігійныя яўрэі ўсё яшчэ чакаюць першага прышэсця Месіі, у той час як хрысціяне чакаюць другога прышэсця Хрыста, лічачы, што Ён выканае астатнюю частку месіянскіх прароцтваў. Мусульмане прымаюць Ісуса як Месію (Іса аль-Масіх), але не як Сына Божага, але ўсё ж такі вераць гэтак жа як і хрысціяне, што Ён прыйдзе зноў.

Хрысціянская тэалогія называецца хрысталогіяй, і звязана перш за ўсё з прыродай і асобай Ісуса Хрыста, як запісана ў кананічных Евангеллях і лістах Новага Запавету.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Хрыстос

| ⛭Імёны і тытулы Ісуса Хрыста |
| --- |
| 
* Апошні/другі Адам
* Божае Ягня
* Гасподзь (Кірыёс)
* Логас (Слова)
* Раббі
* Святло свету
* Сын Божы
* Сын Чалавечы
* Хлеб жыцця
* Хрыстос
* Цар іўдзейскі

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кiтайская |
| Нарматыўны кантроль | NDL: 00565948 |
Бочачкі з сакэ ў Святыні Іцукусіма  (руск.) (бел.
**Лібацыя** (**паліванне**) з'яўляецца часткай рэлігійнага рытуалу ахвярапрынашэння. Лібацыя з'яўляецца «бяскроўным» ахвярапрынашэннем (гэта значыць ахвяруюцца віно, мёд, вада і інш.) і характэрная амаль для ўсіх старажытных рэлігій.

Існуюць сведчанні аб старажытных паліваннях у Месапатаміі, Егіпце, на Крыце і ў Індыі. У Бібліі лібацыя згадваецца ў кнігах Быцця (Якаў у Вефілі  (руск.) (бел. прыносіць у ахвяру алей), Лічбаў (паліванне рэгламентуецца з іншымі ахвярапрынашэннямі), 2-м пасланні да Цімафея (ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, у славянскім перакладзе: «Азъ же убо жренъ бываю»). У Старажытнай Грэцыі і Старажытным Рыме лібацыі ўжываліся вельмі шырока, не толькі падчас ўрачыстых рытуалаў, але і на пірах і сімпосіях  (руск.) (бел.. Герон Александрыйскі нават апісаў канструкцыю асаблівага аўтамата для паліванняў. У Азіі такога роду ахвяры распаўсюджаныя ў шаманізме, будызме і сінтаізме, у Амерыцы — у індзейскіх рэлігіях. Яны характэрныя і для перажыткаў культу продкаў у сучаснай Расіі, напрыклад, для старавераў.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Біблейская · Бракгаўза і Эфрона · Яўрэйская Бракгаўза і Эфрона · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Pauly-Wissowa |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 11978833d · GND: 4695559-8 · LCCN: sh85076431 · Microsoft: 2777244327 · SUDOC: 027831191 |
Сад Кіёсумі: сажалка і чайны домік
**Сад Кіёсумі** (яп.: 清澄庭園) — традыцыйны японскі сад, размешчаны ў раёне Фукагава ў Токіа. Сад быў разбіты ў 1878-85 гадах па жаданні Івасакі Ятара — буйнога прамыслоўца эпохі Мэйдзі, заснавальніка кампаніі Міцубісі.

Сад займае плошчу каля 81000 кв. метраў і размешчаны вакол велізарнай сажалкі, якую ўпрыгожваюць тры вялікіх астравы і чайны домік. Прагулачная дарожка маляўніча пятляе ўздоўж берага, фактычна, толькі вузкая паласа дрэў, якія растуць па перыметры сажалкі, аддзяляе сад ад шумнай вуліцы Кіёсума Доры. У сажалцы жывуць карпы, некалькі відаў чарапах і мноства птушак: качкі, чаплі, чайкі, якія прылятаюць з размешчанай непадалёк ракі Суміда.

Непаўторнае аблічча саду Кіёсумі надаюць камяні. Сям’я Іватары збірала па ўсёй Японіі прыгожыя абкатаныя вадой буйныя валуны, якія былі прывезены сюды на параходах кампаніі Міцубісі. З гэтых камянёў былі пабудаваны штучныя ўзгоркі і сухія вадаспады, дзве паслядоўнасці роўных камянёў утвараюць дарожкі па мелкаводдзі — *іса-ватары*. Агульная колькасць камянёў, выкарыстаных для ўпрыгожвання саду, такая вялікая, што сад можа ўспрымацца як сад камянёў.

Галерэя
-------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| *Іса-ватары* | Камяні, якія ўпрыгожваюць сад  | Карп, качка і чарапаха | Каменны ліхтар | Алтар *Sekibutsugun* |

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Ласкавая.
**Галіна Уладзіміраўна Ласкавая** (20 жніўня 1936, Менск) — беларускі архітэктар.

Біяграфія
---------

Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1959 годзе. Працавала ў Омску, з 1964 года — старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце, з 1981 года — галоўны спецыяліст аддзела экспертызы ў Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывала ў Мінску.

Творчасць
---------

Выставачны павільён «МінскЭкспа»
Будынак музычнага вучылішча імя Глінкі
Будынак інстытута культуры.
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): будынкі інстытута культуры (1977), музычнага вучылішча імя Глінкі (1970-я гг.), Міжгаліновага інстытута павышэння кваліфікацыі кіруючых працаўнікоў народнай гаспадаркі па вул. Маскоўскай (1979—1980), Міжнародны выставачны комплекс (1983—1988, з Л. В. Маскалевічам), серыя буйнапанэльных жылых дамоў у Мінску.

Сям’я
-----

У шлюбе з архітэктарам Віктарам Ласкавым.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Ласкавая Галина Владимировна // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
Прыклад фотамантажа: на аэрафотаздымак накладзеныя паслядоўна выява чырвонага самалёта і здымак з кабіны.
**Фотаманта́ж** — працэс і вынік стварэння вобраза, рэалізаванага з частак розных фотаздымкаў. Фотамантаж шырока выкарыстоўваецца для вырабу плакатаў, рэкламы і iншага друкаванага матэрыялу.

Лічбавая фатаграфія дазваляе адразу выкарыстоўваць зняты матэрыял для лічбавага фотамантажу, без папярэдняга сканавання.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Britannica (онлайн) · Universalis |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 11995182c · GND: 4045920-2 · LCCN: sh85101275 · NKC: ph135884 |
**Хрыстос Уседзяржыцель** — абраз беларускай школы сярэдзіны XVIII ст. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь (інв. ДБЖ-159). Памер абраза — 168 × 90 × З см.

Абраз з даваеннай калекцыі Дзяржаўнай карціннай галерэі БССР (№ 3-884). Паступіў з Паўлаўскага парку і Музея мастацкага ўбрання рускіх палацаў канца XVIII і пачатку XIX стагоддзяў у 1964 годзе. Раскрыты ў творчым аб’яднанні «Белрэстаўрацыя» А. С. Шпунтам у 1989 (Мінск).

Апісанне
--------

Хрыстос прадстаўлены амаль пакаленна ў чырвоным хітоне з карычневым клавам і сіне-зялёным на вохрыстай падкладцы гімаціі. Правай рукой благаслаўляе, левай падтрымлівае Евангелле з тэкстам у 6 радкоў. Фон пазалочаны з ляпным арнаментам. Клеймы пасярэбраныя з разнымі манаграмамі. Рама страчана, верхнія вуглы дошкі адпілаваны.

Выстаўкі
--------

* Мастацтва Беларусі XVI—XIX стст. Новыя адкрыцці. Калекцыя В. К. Цвіркі. Мінск. 1994.
* Іканапіс Беларусі XVI—XVIII стст. Новыя адкрыцці. Іспанія. 1999—2000. Мінск.

Зноскі
------

1. 1 2 3  100. Хрыстос Уседзяржыцель // Жывапіс барока Беларусі / Аўт.-склад. Н.Ф.Высоцкая. — Беларус. Энцыкл. — Мн.: Мін. ф-ка каляр. друку, 2003. — С. 202. — 301 с. — 3 000 экз. — ISBN 985-11-0253-9.

Літаратура
----------

* 100. Хрыстос Уседзяржыцель // Жывапіс барока Беларусі / Аўт.-склад. Н.Ф.Высоцкая. — Беларус. Энцыкл. — Мн.: Мін. ф-ка каляр. друку, 2003. — С. 202. — 301 с. — 3 000 экз. — ISBN 985-11-0253-9.
**Сад Даўлетабад** (перс.: باغ دولت اباد, Bag-e Dowlatabad) — адзін з самых старажытных садоў у горадзе Езд у Іране. Па сваёй значнасці ён стаіць у адным шэрагу з такімі знакамітымі персідскімі садамі, як сад Фін у Кашане, і сад Шахзадэ Махал у правінцыі Керман. Трыццацітрохмятровы бадгір (традыцыйны іранскі архітэктурны элемент, які служыць для вентыляцыі будынкаў), які знаходзіцца на тэрыторыі Даўлетабад, лічыцца самым высокім бадгірам у свеце.

12 сакавіка 1968 года сад Даўлетабад быў унесены ў спіс «Нацыянальныя помнікі Ірана» пад нумарам 774. Акрамя таго, ён быў зарэгістраваны ЮНЕСКА, як адзін з персідскіх садоў, якія ўваходзяць у сусветную спадчыну<refЮ[]</ref>.

Гісторыя
--------

Даўлетабад быў адкрыты ў Ездзе ў першы перыяд праўлення дынастыі Афшарыдаў у 1782 годзе пры садзейнічанні губернатара правінцыі Езд Махамеда Тагі Хана, вядомага як «Вялікі хан». Тагі Хан знакаміты тым, што па яго загаду быў пабудаваны акведук (канал) працягласцю 65 кіламетраў, што дастаўляў ваду з крыніцы ў горадзе Мехрыз ў горад Езд. У прыватнасці, вада дастаўлялася ў тое месца, дзе зараз знаходзіцца сад. У цяперашні час сад арашаецца з глыбінных свідравін, якія знаходзяцца паблізу.

Часткі
------

Плошча саду складае 70 тысяч квадратных метраў. Тут знаходзяцца розныя будынкі, басейны і шматлікія вадаспады, а таксама растуць гранатавыя дрэвы, лазы вінаграда і разнастайныя кветкі.

Тэрыторыя саду складаецца з двух частак: унутранай і знешняй. Знешняя частка выкарыстоўваецца для правядзення афіцыйных цырымоній, спартыўных спаборніцтваў і іншых гарадскіх мерапрыемстваў. Унутраная частка саду лічыцца жылым комплексам.

### Унутраная частка

Гэтая частка ўключае комплекс будынкаў былой рэзідэнцыі губернатара і яго сям’і:

* Будынак вестыбюля (летні бадгір);
* Будынак гарэма;
* Будынак «Бехешт ян»;
* Кухня;
* Вартаўнічая вежа;
* Прыватны рэзервуар для захоўвання вады;
* Летнія і зімовыя стайні;

Вестыбюль лічыцца адным з самых важных будынкаў комплексу, у якім ад спалучэння паветра, які распаўсюджваецца з бадгіра, з вадой ствараецца прахалодны клімат. Таму гэта будынак таксама называецца «Летні».

### Знешняя частка

У гэтай частцы знаходзіліся стаянкі для караванаў, якія прыбывалі ў Езд па дзяржаўных і гандлёвых справах, а таксама наступныя будынкі:

* Знешні двор і ўваход у сад;
* Люстраная зала;
* Тэгеранскія памяшкання;
* Два гандлёвыя месцы;
* Грамадскі рэзервуар для захоўвання вады.

Адрас
-----

Сад Даўлетабад знаходзіцца ў горадзе Езд, на вуліцы Шахіда Рэджаі, ці на бульвары Даўлетабад.

Галерэя
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

1. 1 2  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q28563569'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q4580425'></a>
2. 1 2 3 4
3. 1 2
4. ↑  [] Архівавана 28 студзеня 2019.
5. ↑  [] Архівавана 28 студзеня 2019.
6. ↑  [] Архівавана 28 студзеня 2019.
7. ↑  Архівавана 27 жніўня 2014. Архівавана 27 жніўня 2014. Архівавана 27 жніўня 2014. Архівавана 27 жніўня 2014. (перс.) Архівавана 27 жніўня 2014.
8. ↑  []
9. ↑  []

Зноскі
------


* Сад Даўлетабад у Ездзе
* Сад Даўлетабад
**Джон Хэй** (1546 — 21 мая 1607) — шатландскі езуіт, выкладчык філасофіі Віленскага ўніверсітэта.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў 1546 годзе ў графстве Файфшыр. Уступіў у ордэн езуітаў у Рыме 25 студзеня 1565 або 1566 года. Вучыўся разам з святым Станіславам Косткай. З 1570 па 1575 гады быў выкладчыкам Віленскага ўніверсітэта. У 1576 годзе ён наведаў Страсбург, каб паправіць здароўе, і ў той жа час прыняў удзел у дыспуце, які праводзіўся ў пратэстанцкай акадэміі. Пасля яму ўдалося пранікнуць ў Шатландыю, дзе яго прысутнасць выклікала вялікі перапалох сярод прэсвітэрыянскіх святароў. Прыкладна ў 1581 годзе ён быў прызначаны прафесарам багаслоўя ва Універсітэце Турнона ў Францыі, дзе ён таксама быў дэканам факультэта мастацтваў. У апошнія дні свайго жыцця Хэй быў прызначаны рэктарам каледжа ў Латарынгіі, дзе і памёр 21 мая 1607 года.

Зноскі
------

1. 1 2  Oxford Dictionary of National Biography / C. Matthew — Oxford: OUP, 2004.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17565097'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5145336'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q34217'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595'></a>
2. ↑  4 старонка

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Dictionary of National Biography · Оксфардскі біяграфічны |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNE: XX4987577 · BNF: 12180994x · CiNii: DA07889982 · GND: 119701138 · ISNI: 0000 0001 1701 3017 · LCCN: n86042275 · NKC: ola2010576216 · NTA: 072147695 · NUKAT: n01199593 · SUDOC: 03038477X · VIAF: 120697954 |

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Маісееў.
**Леанід Сяргеевіч Маісееў** (23 красавіка 1950, в. Міхайлавічы Горацкага раёна Магілёўскай вобласці — 9 мая 2019, Магілёў) — беларускі гаспадарчы дзеяч. Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

Біяграфія
---------

Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут, заатэхнік. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі працаваў брыгадзірам будаўнічай брыгады, галоўным заатэхнікам калгаса «Перамога», дырэктарам саўгаса «Барок», старшынёй калгаса «Зара», дырэктарам закрытага акцыянернага таварыства «Зара», старшынёй калгаса «Зара» Магілёўскага раёна. Генеральны дырэктар закрытага акцыянернага таварыства «Агракамбінат „Зара" Магілёўскага раёна».

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га і 4-га скліканняў.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны ордэнамі «Знак Пашаны», Айчыны III, II і I ступені, юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Зноскі
------

1. ↑  Моисеев Леонид Сергеевич Архівавана 26 верасня 2020.
2. ↑  ПАРЛАМЕНТ- Нацыянальны сход Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання Архівавана 16 верасня 2020.
**Установа адукацыі «Мінскі дзяржаўны энергетычны каледж»** — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова энергетычнага профілю. Каледж з’яўляецца адзінай навучальнай установай у краіне, якае рыхтуе спецыялістаў сярэдняга звяна для энергетычнай галіны Рэспублікі Беларусь.

Гісторыя
--------

24 сакавіка 1971 года загадам міністра энергетыкі і электрыфікацыі СССР № 94 у горадзе Мінску быў створаны энергетычны тэхнікум. Першы набор складаў — 288 чалавек па спецыяльнасцях: «Электрычныя станцыі, сеткі і сістэмы», «Будаўніцтва і мантаж ліній электраперадачы», «Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва».

25 лістапада 2000 года Мінскі энергетычны тэхнікум пераўтвораны ва ўстанову адукацыі «Мінскі дзяржаўны энергетычны каледж». На базе каледжа адкрыта завочнае аддзяленне, курсы павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў. У каледжы створаны вылічальны цэнтр, распрацаваны новыя адукацыйныя стандарты па спецыяльнасцях каледжа.

Дырэктары
---------

* Аляксандр Пятровіч Віркоўскі (1971—1972)
* Валерый Кірылавіч Судзілоўскі (1972—1979)
* Віктар Піліпавіч Ляшчынскі (1979—1998)
* Леанід Нікіфаравіч Герасімовіч (1998—2015)
* Сяргей Міронавіч Аляксееў (2015—2020)
* Аляксандр Анатольевіч Новікаў (з 2020)

Спецыяльнасці
-------------

Каледж ажыццяўляе падрыхтоўку па наступных спецыяльнасцях:

* Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва (па напрамках);
* Аўтаматызацыя і кіраванне цеплаэнергетычнымі працэсамі;
* Электрычныя станцыі;
* Цеплавыя электрычныя станцыі.

Зноскі
------

1. ↑   Архівавана 25 лютага 2021.
**Леанід Паўлавіч Дубар** (18 жніўня 1925; Магілёў — 18 лютага 1978) — беларускі жывапісец і графік.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1961 годзе. Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы з 1961 года.

Сярод работ сюжэтна-тэматычныя карціны «Чацвёра адважных» (1961), «У дарозе» (1962), «Тарпедная атака» (1963), «Пагрузка мін» (1964), «Матросы» (1970), пейзажы «Каля прычала» (1963), «Блакітнае змярканне» (1965), «Шэры дзень» (1967).

Працаваў у кніжнай графіцы, аформіў кнігі «Шчаслівая дарога» А. Александровіча (1958), «Мсціслаўцаў посах» Э. Ялугіна (1971), «Па закліку сэрца» М. Аляксеева (1974), «Дзяўчына ішла пасля вайны» М. Гамолкі (1976).

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Дубар Леанід Паўлавіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 1998. — Т. 6. — С. 240. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).
**Лі Хі Хо** (кар.: 이희호; 21 верасня 1922, Сеул — 10 чэрвеня 2019, Сеул) — паўднёвакарэйская палітык, змагарка за правы жанчын і забеспячэнне міру. Першая лэдзі Паўднёвай Карэі (1998—2003).

Біяграфія
---------

Нарадзілася ў Сеуле падчас японскай акупацыі Карэі  (руск.) (бел.. З 1942 года вучылася на факультэце гуманітарных навук і мастацтваў каледжа Іхва (цяпер Жаночы універсітэт Іхва), але з-за палітыкі японскіх улад вучобу перапыніла. У 1946 годзе стала вывучаць англійскую філалогію ў Педагагічным каледжы Сеўльскага ўніверсітэта. Атрымала ступень бакалаўра.

З 1962 года да 2009 года была замужам за 8-м прэзідэнтам Паўднёвай Карэі Кім Дэ Джунам. У сям’і нарадзіўся адзін сын; акрамя таго, Лі Хі Хо была мачахай для дваіх сыноў Кіма ад першага шлюбу.

Адна з першых феміністак Паўднёвай Карэі. На працягу ўсяго свайго жыцця актыўна выступала за пашырэнне правоў і магчымасцей жанчын і выкараненне гендэрнай дыскрымінацыі. Падчас аўтарытарных рэжымаў разам з Кім Дэ Чжунам удзельнічала ў прадэмакратычных рухах, пазней — працавала над паляпшэннем міжкарэйскіх адносін  (руск.) (бел.. Узначальвала цэнтр міру Кім Дэ Чжуна, які быў заснаваны яе мужам для садзейнічання міру і канструктыўным міжкарэйскім адносінам, а таксама для барацьбы з беднасцю. Суправаджала мужа на Міжкарэйскі саміт (2000)  (руск.) (бел..

Лі памерла ва ўзросце 96 гадоў ад раку печані  (руск.) (бел. 10 чэрвеня 2019 года ў Сеуле.

Пахавана на Сеўльскіх нацыянальным могілках.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Lee Hee-ho, widow of ex-President Kim Dae-jung, dies at 97

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| ⚙️  | 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| GND: 122208927 · ISNI: 0000 0000 5780 4641 · LCCN: n84029831 · NDL: 00369036 · NTA: 203988965 · VIAF: 64883312 |

 |
**Мінскі рок-клуб** (або *рок-клуб «Няміга»*) — савецкая музычная арганізацыя, створаная у Мінску пры падтрымцы камсамольскіх органаў для кантролю за андэрграўнднай музыкай.

Гісторыя
--------

Рок-клуб «Няміга» створаны ў 1985 годзе пры падтрымцы Цэнтральнага камітэта камсамола для арганізацыі канцэртна-фестывальнага руху ў Мінску. Першае паседжанне рок-клубу здымала БТ з ініцыятывы Сяргея Вінаградава. Першы беларускі рок-клуб арганізавалі Вітаўт Мартыненка і Анатоль Мяльгуй, апошні яго ўзначаліў. Напачатку ў клуб уваходзіла восем гуртоў, сярод якіх былі беларускамоўныя «Мроя», «Бонда», «Блізьняты», «Магістрат», «Рэй». У 1987 годзе прэзідэнтам клубу абралі Уладзіміра Зайчанку. Рок-клуб ладзіў штогод па два фестывалі: дзень народзінаў Рычы Блэкмара ў красавіку і дзень народзінаў Джымі Хендрыкса ў лістападзе. Тройчы прайшоў фестываль «Тры колеры», чатыры «Рок-Рынгі», «Сустрэчы на Доўгім Бродзе». Паседжанні клубу праходзілі ў пакоі ў Камвольным камбінаце, затым у ДК Чыгуначнікаў, потым на прыступках кінатэатру «Мір». Канцэртнай пляцоўкі клуб не меў. Рок-клуб скончыў сваё існаванне ў 2003 годзе.

У 1986 годзе праводзіць першы фестываль «Тры колеры» з удзелам гуртоў «Магістрат», «Бонда» і «Мінск». Фестываль меў працяг — у 1988 годзе ў ім прынялі ўдзел гурты «Мроя», «Рэй», «Зартипо», «Бонда», «Тарнада», «Модуль», «Інтэр», «Даміно» і іншыя калектывы. У 1990 годзе на фестывалі выступілі папулярныя ўжо пасля на постсавецкай прасторы гурты «Ляпіс Трубяцкі» і «Би-2».

Гл. таксама
-----------

* Ленінградскі рок-клуб[ru]
* Свярдлоўскі рок-клуб[ru]
* Растоўскі рок-клуб[ru]

Зноскі
------

1. ↑  *Максім Осіпаў.*. Хиппи, рокеры и панки. Как в СССР пытались подстричь молодежь под одну гребенку (руск.).  СБ (20 лютага 2015). Праверана 23 ліпеня 2018.
2. ↑  *Аляксандр Арсёнаў.*. «Бонда», «Мроя», «Новае Неба» і яшчэ тры ВІДЭА мінскага рок-клубу з пачатку 90-х **(нявызн.)**.  Наша Ніва (5 лютага 2015). Праверана 20 ліпеня 2018.
3. ↑  На каких фестах тусовались минчане с 1968 года и по наши дни (руск.)(недаступная спасылка).  TUT.BY (6 чэрвеня 2016). Архівавана з першакрыніцы 26 кастрычніка 2017. Праверана 20 ліпеня 2018.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
* Відэакліп прэзідэнта мінскага рок-клуба на YouTube
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Барадулька.
**Леані́д Сцяпа́навіч Бараду́лька** (1 лютага 1937, Орша, Беларусь — 2 красавіка 2000) — беларускі балетмайстар.

Заслужаны работнік культуры БССР (1982). Мастацкі кіраўнік народнага ансамбля танцу «Лявоніха» (1964—2000) пры Віцебскім гарадскім цэнтры культуры. Паставіў звыш 80 сюжэтна-тэматычных харэаграфічных кампазіцый і народна-сцэнічных танцаў.

Біяграфія
---------

У 1954 годзе ў 17-гадовым узросце працаўладкаваўся на «Віцебскі станкабудаўнічы завод» і пачаў займацца ў толькі створаным самадзейным танцавальным гуртку Дома культуры Віцебска. Кіраўніком гуртка быў С. Х. Партны. Праз некалькі гадоў трапіў у Дзяржаўны ансамбль танца БССР пасля адбору ў конкурсе. Пазней атрымаў запрашэнне ў Чырвонасцяжны ансамбль імя Аляксандрава, але ў 1964 годзе вярнуўся ў Дом культуры Віцебска, дзе ўзначаліў свой танцавальны гурт, які атрымаў назву «Лявоніха». Для вывучэння беларускіх народных танцаў ездзіў па раёнах Віцебскай вобласці. У выніку паставіў танец «Беларуская кругавая кадрыля», які бытаваў у Бешанковіцкім раёне. У 1971 годзе ансамбль «Лявоніха» атрымаў годнасць народнага. У 1974 годзе да 1000-годдзя Віцебска стварыў харэаграфічную кампазіцыю «Віцязі». У 1979 годзе скончыў Віцебскае культурна-асветніцкае вучылішча.

У 1980-м народны ансамбль «Лявоніха» з харэаграфічнай кампазіцыяй «Алімпійскі факел» выступіў на 22-х Алімпійскіх гульнях у Маскве (РСФСР). У 1982 годзе атрымаў ганаровую годнасць заслужанага работніка культуры Беларусі. За 36-гадовую працу ў «Лявонісе» паставіў такія сюжэтна-тэматычныя харэаграфічныя кампазіцыі і народна-сцэнічныя танцы, як «Беларускія хлопцы», «Кросны», «Крыжачок», «Лявоніха», «Старасвецкая кадрыля» і «Таўкуша». Адначасна быў саветнікам Віцебскага абласнога навукова-метадычнага цэнтра народнай творчасці і культурна-асветніцкай працы. Выкладаў беларускі народны танец на віцебскіх абласных семінарах харэограваў і курсах павышэння кваліфікацыі культурна-асветніцкіх працаўнікоў. У пастаноўках найбольшую ўвагу надаваў прастораваму малюнку і пластыцы пляскі Беларускага Паазер’я.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4
2. 1 2 3  *Віцебская абласная бібліятэка*. Барадулька Леанід Сцяпанавіч **(нявызн.)**.  Анлайн-энцыклапедыя «Беларусь у асобах і падзеях» (26 ліпеня 2012). Праверана 18 студзеня 2022.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Хоміч.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Мірзаян.
**Леанід Сяргеевіч Хоміч** (часам **Хоміч-Мірзаян**; 1 студзеня 1945, г. Нова-Барысаў, Мінская вобласць) — беларускі мастак.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям’і армяніна Сурэна Аганесавіча Мірзаяна (1919—1996), фельчара і мастака, і беларускі Ганны Барысаўны Хоміч (1919—2014), ураджэнкі в. Гара Барысаўскага раёна. Мае брата Андрэя, таксама мастака.

Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута ў 1970 годзе. Вучыўся ў В. Ральцэвіча, В. Дзежыца, Г. Клікушына. Удзельнік мастацкіх выстаў з 1970 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1995 года.

Жыве ў Віцебску.

Творчасць
---------

Працуе ў манументальна-дэкаратыўным мастацтве і дробнай пластыцы.

Сярод твораў: рэльефы з металу для віцебскай фабрыкі «Сцяг індустрыялізацыі» і Наваполацкай сярэдняй школы № 8, гасцініц «Віцебск», «Аўрора» (г. Віцебск), кінатэатра «Радзіма» ў Полацку. Аўтар работ «Тыгр», «Купалінка», «Мой горад», «Чаканне», «Віцебшчына».

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑  Лица Победы. 75-летию Великой Победы посвящается Архівавана 28 мая 2020.

Літаратура
----------

* Леанід Хоміч // Саюз творцаў [Выяўленчы матэрыял] = A Union of creators : фотаальбом / уклад. і аўт. тэксту М. Цыбульскі; аўт. уступ. У. Андрэйчанка; фат. В. Балоціна, М. Цыбульскага. — Мн. : Беларусь, 2005. — С. 129. — На беларус. і англ. мовах.
* Хоміч Леанід Сяргеевіч // Беларускі саюз мастакоў: энцыклапедычны даведнік / складальнік Б. А. Крэпак. — Мінск, 1998.
**Мінскі з’езд арыстакратаў** — з’езд у канцы 1811 года ў Мінску арыстакратыі літоўска-беларускіх губерняў Расійскай імперыі, скліканы князем Міхалам Клеафасам Агінскім (1765—1833), на якім абмяркоўвалі праект аднаўлення Вялікага Княства Літоўскага на чале з расійскім манархам Аляксандрам I і на якім адбылося прымірэнне былых прыхільнікаў Канстытуцыі 3 мая 1791 года і былых таргавіцкіх канфедэратаў.

Гісторыя
--------

У красавіку 1811 года па прапанове расійскага імператара Аляксандра I група арыстакратаў літоўска-беларускіх губерняў Расійскай імперыі (князь Міхал Клеафас Агінскі (1765—1833), князь Францішак Ксаверый Друцкі-Любецкі (1778—1846), граф Людвік Плятэр (1775—1846) і інш.) распрацавала асноўныя палажэнні праекта аднаўлення Вялікага Княства Літоўскага на чале з расійскім манархам Аляксандрам I.

У канцы 1811 года ў Мінску адбыўся, скліканы князем Міхалам Клеафасам Агінскім (1765—1833), з’езд найбольш уплывовых дваран літоўска-беларускіх губерняў Расійскай імперыі. Мэтай праекта аднаўлення Вялікага Княства Літоўскага на чале з расійскім манархам Аляксандрам I была спроба схіліць і прыцягнуць мясцовую арыстакратыю літоўска-беларускіх губерняў да канцэпцыі яе супрацоўніцтва з Расіяй супраць імператара французаў Напалеона, які нядаўна стварыў Герцагства Варшаўскае (1807—1815).

Мінскі з’езд не прывёў, аднак, да вызначанай мэты, бо большасць яго ўдзельнікаў выказалася супраць ідэі разрыву шматвекавой уніі зямель былых Вялікага Княства Літоўскага і Польскага Каралеўства. Выказваліся таксама патрабаванні, каб расійскі імператар Аляксандр I абвясціў сябе не толькі вялікім князем літоўскім, але і каралём польскім. Адзіным станоўчым вынікам гэтай сустрэчы арыстакратыі ў Мінску стала прымірэнне былых удзельнікаў таргавіцкай канфедэрацыі з былымі прыхільнікамі Канстытуцыі 3 мая 1791 года. 

На з’ездзе ўдзельнічаў сярод іншых асоб Станіслаў Солтан (1756—1836). Магчыма, вестка аб удзеле Станіслава Солтана ў мінскім з’ездзе прывяла да таго, што яго імя не аказалася ў спісе шасці арыстакратаў літоўска-беларускіх губерняў, якім напярэдадні вайны з Расійскай імперыяй было даручана імператарам французаў Напалеонам «арганізаваць Літву» пасля яе чаканага авалодання Вялікай арміяй. Тым не меней, пасля прыходу напалеонаўскіх войск у Вільню Станіслаў Солтан па прызначэнні Напалеона 19 чэрвеня (1 ліпеня) 1812 г. стаў старшынёй (прэзідэнтам) прафранцузскай Камісіі Часовага ўрада Вялікага Княства Літоўскага, а таксама паралельна старшынёй камітэта харчавання і складоў той Камісіі.

Літаратура
----------

* *Anusik, Z.* Sołtan (Pereświet-Sołtan) Stanisław h. własnego (1756—1836) / Z. Anusik // Polski Słownik Biograficzny. — t. XL/2000-2001.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Гарэлава.
**Гарэлава** — гістарычны раён у Краснасельскім раёне Санкт-Пецярбурга, да 1973 года — пасёлак гарадскога тыпу Ленінградскай вобласці. Размешчаны на паўднёва-заходняй ускраіне горада, за 5 км на поўнач ад Краснага Сяла ў сярэднім цячэнні ракі Дудэргофкі.

На Балтыйскай лініі чыгункі ёсць станцыя Гарэлава. Праз Гарэлава праходзяць Талінская і Краснасельская шаша.

Гісторыя
--------

У 1721 годзе ад вёскі Гарэлава пачалі будаваць Лігаўскі канал для жыўлення фантанаў Летняга саду. У XIX — пачатку XX стагоддзя ў раёне Гарэлава размяшчалася артылерыйскае навучальнае поле Краснасельскіх ваенных лагераў. У 1938 годзе тут функцыянаваў ваенны аэрадром Гарэлава.

У 1961 годзе Гарэлава стала пасёлкам гарадскога тыпу. У 1962 годзе ў Гарэлава пераведзены Усесаюзны навукова-даследчы інстытут транспартнага машынабудавання, на базе якога пачалося будаўніцтва месяцахода. ВНДІ Трансмаш праводзіў выпрабаванні новай тэхнікі (у асноўным ваеннай).

З 1973 года Гарэлава знаходзіцца ў гарадскіх межах Ленінграда.

Літаратура
----------

* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н. Булдаков Г. Н. Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1
**Джон Флэнэген** (англ.: John Jesus Flanagan; 9 студзеня 1873 — 3 чэрвеня 1938) — амерыканскі лёгкаатлет, трохразовы чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў.

Джон Флэнэген нарадзіўся 9 студзеня 1873 года ў Ірландыі і пазней эміграваў у ЗША — пачаў служыць у паліцыі і заняўся кіданнем молата. Ён сем разоў выйграваў чэмпіянат ЗША, а ў 1900 годзе стаў першым алімпійскім чэмпіёнам у гэтай дысцыпліне на летніх Гульнях у Парыжы, дзе, акрамя таго, заняў сёмае месца ў кіданні дыска.

На наступнай Алімпіядзе, якая прайшла ў Сент-Луісе, Флэнэген абараніў тытул чэмпіёна; разам з гэтым выйграў сярэбраны медаль у кіданні вагі ў 56 фунтаў і заняў чацвёртую пазіцыю ў кіданні дыска. На летніх Алімпійскіх гульнях 1908 у Лондане Флэнэген стаў адзіным трохразовым чэмпіёнам у сваёй любімай дысцыпліне. Акрамя гэтага, ён быў дзявятым у кіданні дыска і разам са сваёй камандай спыніўся на чвэрцьфінале турніру па перацягванні ліны.

Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры Флэнэген вярнуўся ў Ірландыю і пражыў там да сваёй смерці 3 чэрвеня 1938 года.

Зноскі
------

1. ↑  FLANAGAN John (1873-1938) // *Encyclopædia Universalis* — Encyclopædia Britannica.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2743906'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1340194'></a>
2. ↑  John J. Flanagan // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Olympedia · Olympic Channel · Track and Field Statistics · МАК |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | American National Biography · Britannica (онлайн) · Universalis |
| Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: nr2006008552 · VIAF: 76276443 |
**Мінскі (Менскі) губернскі ваенна-рэвалюцыйны камітэт** — найвышэйшы орган савецкай улады на тэрыторыі Менскай губерні ў 1918—1920 гадах.

Створаны 10 снежня 1918 года ў Менску паводле ініцыятывы Паўночна-Заходняга камітэта РКП(б) па заняцці Менска бальшавіцкімі войскамі і адступленні немцаў. Старшыня — І. І. Рэйнгольд, члены: І. І. Агол, С. І. Берсан, М. І. Крывашэін, А. М. Крыніцкі, К. Ф. Разенталь, А. С. Славінскі, Ш. Ш. Ходаш, В. І. Яркін і інш. Былі аддзелы: ваенны, фінансаў, зямельны СНК, працы, харчавання, асветы, аховы здароўя, сацыяльнага забеспячэння, юстыцыі, ЧК і інш. Вёў работу па стварэнні рэўкамаў і Саветаў на занятай тэрыторыі. Скасаваны 7 студзеня 1919 года ў сувязі з утварэннем Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі (ССРБ), аддзелы зліліся з камісарыятамі новай рэспублікі.

25 лютага 1919 года адноўлены паводле пастановы ЦВК ССРБ у сувязі з утварэннем ЛітБел ССР. Дзейнасць пашырылася і на Вілейскі павет Віленскай губерні. Старшыня — І. С. Саваціеў, члены: М. І. Крывашэін, А. М. Крыніцкі, Я. М. Кроль, Э. С. Русецкі, Ш. Ш. Ходаш, Л. М. Шагал, А. Р. Чарвякоў і інш. Вёў падрыхтоўчую работу па скліканні з’езда Саветаў Менскай губерні. 29 красавіка 1919 года скасаваны ў сувязі з пераездам урада ЛітБел ССР з Вільні ў Менск, аддзелы зліліся з наркаматамі, функцыі перайшлі да Савета абароны, СНК і іншых цэнтральных органаў рэспублікі.

26 ліпеня 1919 года адноўлены ў Бабруйску ў сувязі з акупацыяй бальшыні тэрыторыі Беларусі польскімі войскамі, скасаваннем Савета абароны і згортваннем работы СНК ЛітБел ССР. Старшыня — Р. В. Пікель, члены: С. Л. Гельтман, М. І. Калмановіч, Р. А. Муклевіч, І. І. Пузыроў, П. Ф. Равінскі, А. Р. Чарвякоў і інш. У жніўні 1919 года спыніў дзейнасць у сувязі з акупацыяй Менскай губерні польскімі войскамі.

9 ліпеня 1920 года створаны зноў у сувязі з пачаткам заняцця Чырвонай арміяй Менскай губерні. Старшыня — А. Р. Чарвякоў, члены: І. А. Адамайціс, Я. А. Адамовіч, А. І. Вайнштэйн, А. Х. Гентер, І. Л. Грыдзюшка, У. М. Ігнатоўскі, С. Д. Камінскі і інш. Вёў работу па стварэнні органаў савецкай улады на занятых тэрыторыях, займаўся забеспячэннем Чырвонай арміі. Спыніў існаванне ў сувязі з прыняццем 31 ліпеня 1920 года Дэкларацыі аб абвяшчэнні незалежнасці Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь і ўтварэннем Ваеннага рэвалюцыйнага камітэта Беларускай ССР (ВРК БССР), на базе аддзелаў рэўкама створаны камісарыяты ВРК БССР.

Літаратура
----------

* *Камінскі М.* Мінскі губернскі ваенна-рэвалюцыйны камітэт // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 5: М — Пуд / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БелЭн, 1999. — С. 184. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0141-9.
**Ганна Іда Хольмлунд** (швед. Anna Ida Holmlund; нар. 3 кастрычніка 1987, Сундсваль, Швецыя) — шведская фрыстайлістка, якая выступае ў дысцыпліне скі-крос. Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 года, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2011 года. Трохкратны ўладальніца Кубка свету ў заліку скі-кроса (2010/11, 2014/15 і 2015/16), шматразовая пераможца этапаў Кубка свету.

У юнацтве займалася лыжамі і футболам, пазней абрала футбол і гуляла за каманду першага дывізіёна чэмпіянату Швецыі — Sundsvalls DFF. У 2009 годзе зрабілася вядома пра ўключэнне ў алімпійскую праграму дысцыпліны лыжнага фрыстайла — скi-кроса, і спартсменка зноў вярнулася да лыжах. На Алімпійскіх гульнях 2010 года ў Ванкуверы Ганна заняла 6-е месца. З 2009 года ўдзельнічае ў розыгрышы Кубка свету па фрыстайле. У 2011 годзе выйграла бронзавую ўзнагароду на чэмпіянаце свету ў Дзір Вэлі. Восенню 2011 года атрымала сур’ёзную траўму і на год выпала са спорту, у 2013 годзе зноў траўмуецца, аднак усё ж праходзіць кваліфікацыю да Алімпійскіх гульняў 2014 года ў Сочы на ​​якіх заваявала бронзавую ўзнагароду.

19 снежня 2016 года Хольмлунд атрымала на спаборніцтвах чэрапна-мазгавую траўму, і доўгі час знаходзілася ў медыкаментознай коме. Дактары лічылі, што Ганна не зможа нават сама дыхаць, аднак прагрэс спартсменкі ўразіў усіх. Да восені 2017 года яна ўжо не толькі пазнавала родных, але і самастойна перасоўвалася ў інвалідным крэсле, пачала ўставаць на ногі і да яе часткова вярнуўся дар мовы.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ганна Хольмлунд
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Міхно.
**Васіль Кандрацьевіч Міхно** (27 верасня 1955, г. Скідзель, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 27 верасня 1955 года ў г. Скідзель Гродзенскай вобласці.

Скончыў Гродзенскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Я. Купалы, настаўнік фізікі.

Працаваў настаўнікам сярэдняй школы № 34 г. Віцебска; майстрам вытворчага навучання Гродзенскага прафесіянальна-тэхнічнага вучылішча № 127 хімікаў; дырэктарам прафесіянальна-тэхнічнага каледжа бытавога абслугоўвання насельніцтва г. Гродна.

У 2012—2016 гадах — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.

Узнагароды
----------

* медаль «За працоўныя заслугі».

Асабістае жыццё
---------------

Жанаты, мае двух сыноў.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Дасье на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь(недаступная спасылка)  (бел.)
**Лі Сунджа** (кар.: 이순자; нар. 24 сакавіка 1939, Чанчунь, Маньчжоу-Го, Японская імперыя) — першая лэдзі Паўднёвай Карэі (1 верасня 1980 — 24 лютага 1988).

Біяграфія
---------

Пасля здабыцця Карэяй незалежнасці ад японскага валадарства ў 1945 годзе з сям’ёй вярнулася на Карэйскі паўвостраў. Яе бацька быў афіцэрам паўднёвакарэйскай арміі і ўдзельнічаў у Карэйскай вайне.

У 1957 годзе вывучала медыцыну ў жаночым універсітэце Іхва, але адмовілася ад сваёй мары стаць урачом і ў 1958 годзе выйшла замуж за афіцэра Чон Ду Хвана, які стаў у 1980 годзе Прэзідэнтам Паўднёвай Карэі.

Пазней скончыла Універсітэт Ёнсэ.

Суправаджала мужа на ўсіх публічных мерапрыемствах. Праяўляла вялікую цікавасць да пытанняў адукацыі і ўнесла істотны ўклад у развіццё дашкольнай адукацыі і дзіцячай кардыяхірургіі.

У 1980-х гадах, калі ў Паўднёвай Карэі пачаўся пераход з чорна-белага на каляровае тэлебачанне, першая лэдзі, якая апраналася ў пышныя касцюмы і традыцыйныя сукенкі, выклікала ў карэйцаў гонар за краіну. Пазней, калі Чон Ду Хван быў ва ўладзе, экстравагантныя паводзіны Лі Сунджа сталі сацыяльнай праблемай і падвергліся крытыцы з боку паўднёвакарэйскага грамадства.

Пасля адстаўкі з пасады прэзідэнта мужа Чон Ду Хвана сям’я апынулася ў няміласці. Іх падазравалі ў карупцыі. 23 лістапада 1988 года разам з мужам была вымушана пасяліцца ў будыйскім манастыры Пэктамса, дзе правяла два гады. У маі 2006 года Лі была выкліканая ў Цэнтральнае следчае ўпраўленне Паўднёвай Карэі па падазрэнні ў валоданні незаконнымі зберажэннямі на суму каля 13 мільярдаў вон. Пры гэтым сям’і ўсё яшчэ трэба будзе выплаціць гіганцкую суму ў $ 370 млн, скрадзеную Чон Ду Хванам у свой час з бюджэту краіны. Сям’я Лі і Чона да гэтага часу выплачвае гэты доўг.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* 이순자 Архівавана 1 мая 2021.


| ?Лі Сунджа — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Лі Сунджа |  | Лі Гю Дон[d] |  | Лі Бон Хак[d] |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |

 |
**Ганна Тарасаўна Анішчук** (нар. 8 студзеня 1957, в. Млынавэ Ратнэўскага раёна Валынскай вобласці, Украіна) — беларускі настаўнік і палітык.

Біяграфія
---------

Скончыла Кіеўскі дзяржаўны педагагічны інстытут, настаўнік гісторыі, грамадазнаўства.

Працоўную дзейнасць пачала настаўніцай гісторыі Канышчанскай васьмігадовай школы ва Украіне. Працавала настаўніцай гісторыі Выдраніцкай сярэдняй школы, загадчыкам музея ў сяле Картэлісы Ратнэўскага раёна, старшым навуковым супрацоўнікам навукова-экспазіцыйнага аддзела мемарыяльнага комплексу «Брэсцкая крэпасць-герой». Была настаўнікам гісторыі, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце, дырэктарам сярэдняй школы № 11 горада Брэста. Займала пасаду дырэктара дзяржаўнай установы адукацыі «Гімназія № 6 г. Брэста імя Маршала Савецкага Саюза Г. К. Жукава».

Выбіралася дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.

Узнагароды
----------

Мае Падзячнае пісьмо Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.

Зноскі
------

1. 1 2 3
2. ↑  ПАРЛАМЕНТ. Национальное собрание Республики Беларусь четвертого созыва

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | OpenSanctions |
**Ратонда-дзі-Сан-Ларэнца** (італ.: Rotonda di San Lorenzo) — рэлігійны будынак у Мантуі (Ламбардыя), адносіцца да каталіцкай дыяцэзіі Мантуі.

Ратонда была пабудавана ў відзе круглага будынка ў раманскім стылі ў XI стагоддзі кіруючым сямействам Каноса. Гэта — найстарэйшая з захаваных цэркваў горада. Хоць будынак пабудаваны з цэглы, маюцца і мармуровыя элементы ад антычнага будынка.

Царква была прысвечана Святому Лаўрэнцію, у ёй захаваліся фрэскі візантыйскага ўзору XI-XII стст. У апсідзе знаходзяцца фрагменты роспісу, меркавана XV стагоддзя, якія адлюстроўваюць спаленне св. Лаўрэнція.

Інтэр'ер
Герцаг Мантуі Гільерма Ганзага ў 1579 годзе зачыніў царкву для набажэнстваў. Далей будынак выкарыстоўваўся як гандлёвае ці жылое, толькі напачатку XX стагоддзя царква была рэканструявана, а некаторыя настройкі і навакольныя будынкі знесены. З 1926 года ў Ратонда-дзі-Сан-Ларэнца зноў сталі праводзіцца рэлігійныя службы.

Зноскі
------

1. ↑  SIRBeC<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q111178821'></a>

Літаратура
----------

* Stefano Scansani, *Omnia Mantova. La guida*, Mantova, Tre Lune, 2008

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ратонда Сан-Ларэнца
**Сад Саломінка, Дабрыгорскі парк** — парк у вёсцы Дабрыгоры Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі.

Закладзены ў пачатку XX ст. П. М. Красавіцкім на правым беразе ракі Крывінка. Плошча парка каля 10 гектараў. Аснову парка складае сад (1906 год, садавод Я. Мароз), абсаджаны экзотамі, ствараючымі ахоўныя пасадкі і паркавыя ландшафты з паасобнымі дрэвамі і групамі дрэў на невялікіх палянах.

Растуць каля 30 відаў і форм дэкаратыўных дрэў. Сярод іх кедр сібірскі, елка Энгельмана, хвоя Банкса, хвоя чорная, піхта сібірская, піхта бальзамічная, лістоўніца японская, клён татарскі, акацыя белая і інш.

Літаратура
----------

* Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 2. Гатня — Катынь / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1983. — 522 с. — 10 000 экз.
* *Антипов В. Г.* Добрыгорский парк // Белорусская ССР: Краткая энциклопедия. В 5-ти т. Т. 4. / Ред. колл.: П. У. Бровка и др.. — Мн.: Гл. ред. Белорус. Сов. Энциклопедии, 1981. — Т. 4. — 712 с. — 50 000 экз. (руск.)

Спасылкі
--------

* Сад Саломінка на сайце «Архіварта»
**Епіскап Фоцій** (свецкае імя *Аляксандр Сяргеевіч Давідзенка*; нар. 20 жніўня 1980, Кіеў, Украіна) — архірэй Праваслаўнай царквы Украіны, епіскап Запарожскі і Мелітопальскі.

Біяграфія
---------

У 1997 годзе паступіў у Кіеўскую духоўную семінарыю (УПЦ КП), па сканчэнню якой, працягнуў навучанне ў Кіеўскай праваслаўнай багаслоўскай акадэміі.

21 красавіка 2014 года быў узведзены ў сан ігумена.

13 снежня 2014 года пастановай Сінода УПЦ КП быў абраны для пасвячэння ў сан епіскапа Запарожскага і Мелітопальскага.

Зноскі
------

1. ↑  Священика з Євромайдану висвятили єпископом Запорізьким та Мелітопольським

Спасылкі
--------

* Фотій (Давиденко)
**Кіяві́чы** (трансліт.: *Kijavičy*, руск.: Киевичи) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блеўчыцкага сельсавета.

Гісторыя
--------

Царква ў першай палове XX ст.
Царква ў першай палове XX ст.
Да 1863 г. — уласнасць Магільніцкіх, потым Клімавых. У 1908 годзе вёска ў 88 двароў з 496 жыхарамі. Царква Узнясення пабудаваная ў 1882 г. Дагэтуль існавалі драўляныя храмы.

У 1868 г. — народнае вучылішча. У 1886 г. — 35 двароў, 180 жыхароў. Акрамя царквы, мелася дзве капліцы. У 1917 г. — 111 двароў, 609 жыхароў. Пасля 1917 г. — вучылішча ператворанае ў працоўную школу І ступені. У 1922 г. улады рэквізавалі каштоўнасці царквы, а ў 1929 г. арыштавалі святара Георгія Невяроўскага. У 1930-х гг. — калгас «Чырвоны пагранічнік», 2 ветракі, кузня, 117 двароў. У 1972 г. — 120 двароў, 341 жыхар. У 1997 г. — 105 двароў, 182 жыхары.

Славутасці
----------

У вёсцы знаходзіцца Спаса-Узнясенская царква, пабудаваная ў 1882 годзе. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

Зноскі
------

1. ↑  Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (DJVU)
2. 1 2  Вёска Кіявічы з фатаграфіямі
3. ↑  Кіявічы. Царква Ушэсця Гасподняга  (руск.)

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Кіявічы
* Киевичи (руск.)
* Вёска Кіявічы на www.radzima.org
* Вёска Кіявічы з фатаграфіямі

| ⛭**Блеўчыцкі сельсавет** |
| --- |
| Цэнтр | Быстрыца |
| Пасёлкі | Навінкі ·  Філіпавічы |
| Вёскі | Блеўчыцы ·  Вераб'евічы ·  Вострава ·  Дзярэчына ·  Домантавічы ·  Заняведамка ·  Кіявічы ·  Красіна ·  Лешня ·  Малінаўка ·  Мацкевічы ·  Сухоўчыцы |
**Кіёмідзу-дэра** (清水寺) — будысцкі храмавы комплекс у Японіі, поўная назва якога - Отавасан Кіёмідзудэра (音 羽山 清水寺) ва ўсходнім Кіота, гэта адна з асноўных славутасцяў горада. Храм быў заснаваны ў 798, але сучасныя будынкі адносяцца да 1633. Храм называецца так ад вадаспаду ўнутры комплексу, назва азначае *Храм чыстай вады*. 

У Японіі існуе яшчэ некалькі менш вядомых храмаў з такой жа назвай. 

Гэты храм з'яўляецца адным з нямногіх храмаў школы Хоса (адпаведнай індыйскай філасофскай школе ёгачара, заснавальнік школы - Дасэ). 

Храмавы комплекс займае шырокую тэрыторыю на маляўнічым схіле гары. На тэрыторыі храма маецца невялікі вадаспад. У адным з галоўных залаў знаходзіцца свяшчэнны камень Буды, да якога трэба спускацца праз тунэль у поўнай цемры.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Кіёмідзу-дэра

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram · YouTube |
| Нарматыўны кантроль | CiNii: DA02906020 · GND: 6031824-7 · LCCN: n82162130 · NDL: 00410210 · VIAF: 168014096 |