**Каралёва Слабада́ 2** (трансліт.: *Karaliova Slabada 2*, руск.: Королёва Слобода 2) — вёска ў Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Краснаўскага сельсавета. Размешчана на паўночным захадзе раёна, на рацэ Бярэзіна, за 2 км ад шашы Бабруйск — Парычы. 5 км ад вёскі Краснаўка, 14 км ад гарадскога пасёлка Парычы, 39 км ад Светлагорска; 22 км ад Бабруйска Магілёўскай вобласці.

Прыкладна за 1 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі знаходзіцца возера Дабрасень, насупраць вёскі — возера Рэчышча.

Гісторыя
--------

Па назве можна меркаваць, што пасяленне заснавана ў 16 — 17 ст. на землях караля Рэчы Паспалітай (выснова кандыдата філалагічных навук А. Ф. Рогалева, г. Гомель). Паводле высноў доктара гістарычных навук С. Я. Рассадзіна (г. Мінск), в. Каралеўская Слабада ўзнікла на месцы г. Казімір. Гэты горад быў утвораны ў 1643 г. з в. Слабада Бабруйскага староства Рэчыцкага павета Вялікага Княства Літоўскага (ВКЛ), Рэч Паспалітая. У некаторых дакументах Казімір, які існаваў да 1655 г. пададзены пад назвамі Казімірава Слабада, Каралеўская Слабада.

Выказвалася меркаванне, што Каралеўская Слабада, магчыма, колісь называлася *Бярэзінскае Сяло*, якое разам са Стрэшынам у 1399 г. вялікі князь Вітаўт перадаў віленскаму капітулу (рада святароў кафедральнага касцёла Св. Станіслава). У самой грамаце князя Вітаўта ад 03.04.1399 сяло не згадваецца, а гаворыцца: *«дали есмо землю… на имя Березынская, къ Стрешину»*.

У крыніцах 18—19 ст. сустракаюцца таксама найменні Каралеўская Слабодка, Казіміраўская Слабада. У рашэнні Сейму Рэчы Паспалітай 01.02.1717 г. Каралеўская Слабодка названая сярод уладанняў Рэчыцкага павета, якія ўносілі гіберну («зімовы хлеб», падатак для ўтрымання войска) на конную харугву надворнага падскарбія ВКЛ (з 1713 — Язэп Францішак Сапега). Вёска ўносіла 110 злотых. З 01.07.1736 маёнтак Казіміраўская Слабада — ва ўладанні мужа і жонкі Садоўскіх, якія атрымалі яго ў цэсію ад Пятра Глушынскага.

З 22.07.1793, у выніку II-га падзелу Рэчы Паспалітай — у Расійскай Імперыі, у Парыцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. У рэвізскай казцы (спісе сялян) 1795 г. вёска названая як Казіміраўская Слабада, а ў дадатку да дакумента — Каралеўская Слабада; у рэвізскіх казках 1811 і 1834 г. — Казіміраўская Слабада, у 1850 г. — Каралеўская Слабада. У гэты перыяд маёнткам валодалі Прушаноўскія. За 1835 г. у Каралеўскай Слабадзе згадваецца грэка-каталіцкі храм. З 1874 г. маёнтак належаў Марыі Бажанавай, меў 356 валок, 2 млыны, мноства лугоў. Вёска мела 8 двароў, жыхары займаліся сельскай гаспадаркай, рыбалоўствам і плытніцтвам.

Згодна апісанню 1879 г. Каралеўская Слабада — цэнтр праваслаўнага прыходу ў II-ой благачыннай акрузе Бабруйскага павета, у 3-х вярстах ад паштовай дарогі, у 7 вярстах ад паштовай станцыі Баравая, у 35 вярстах ад павятовага горада і чыгункі. У навакольнай мясцовасці мелася т. з. «Каменная магіла», *«якая была адчынена, і ў ёй знойдзена некалькі манет і 3 крыжыка на пахаванні.»* На тэрыторыі прыходу быў таксама рымска-каталіцкі касцёл, *«у якім на памяці яшчэ прыхаджан вялі частыя малебствы свяшчэннікі з уніятаў»*.

Паводле дадзеных 1886 г. Каралеўская Слабада — сяло Парыцкай воласці Бабруйскага павета, тут 13 двароў, 108 жыхароў, царкоўны прыход. Пры царкве дзейнічала школа; праводзіліся кірмашы 19 жніўня. У 1887 г. сюды перасяліліся выхадцы з Віленскай і Каўнаскай губерній — стараабраднікі (мясцовая назва — ковенцы). Адбыўся падзел на 2 вёскі — Каралеўская Слабада-1 і −2.

У 20 ст. у вёсцы працавала школа, мелася прыстань. З 17.07.1924 — у складзе ўтворанага Парыцкага (з 29.07.1961 — Светлагорскага) раёна; 20.08.1924 раён падзелены на сельсаветы, сярод якіх быў Каралёваслабадскі (да 16.07.1954). У перыяд акупацыі падчас II-ой сусветнай вайны ў вёсцы дзейнічала антыфашысцкая падпольная група. Пасля 1967 года на стараабрадчаскі прыход епіскапам БАПЦ Макарам (Харанэкам) быў высвечаны святар.

У наш час
---------

На 1.1.2005 у вёсцы пражывала 132 чал. з якіх 18 ва ўзросце да 18 гадоў, 57 — у працаздольным узросце і 57 ва ўзросце, старэйшым за працаздольны; налічвалася 60 двароў; 4 вуліцы, 2 завулкі. Вёска ў выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС знаходзіцца ў зоне радыяцыі да 5—15 Ku/км². Маюцца крама, аўтобусны прыпынак, з 2007 — вежы мабільнай тэлефоннай сувязі А1 і МТС. Праваслаўны прыход адносіцца да храма Святой роўнаапостальнай Марыі Магдаліны ў г. п. Парычы. З 2006 г. у вёсцы вядуцца археалагічныя раскопкі (ліпень ці жнівень).

Славутасці
----------

* Тэрыторыя былога горада «Казімір» (XVII стагоддзе) — Ахоўная шыльда гісторыка-культурнай каштоўнасці Рэспублікі Беларусь. Гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, шыфр шыфр

Зноскі
------

1. ↑  Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4 (DJVU).. Сустракаецца таксама варыянт **Карале́ўская Слабада́ 2**
2. ↑  Гомельская область. Общегеографический атлас — Мн. 2005. — С. 2, 11, 12.
3. ↑  Ліст карты N-35-119. Выданне 1981 г. (руск.)
4. ↑  РОГАЛЕЎ А. Каралеўская Слабада // Светлагорскія навіны. 1990. 16 чэрвеня. С. 2.
5. 1 2  *РАССАДИН С. Е.* Гербовый привилей 1643 г. на магдебургию г. Казимежу в старостве Бобруйском / Беларускі археаграфічны штогоднік. Вып 2. Мн. 2001, с. 215—223.
6. 1 2  Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. X. Warszawa, 1889, s. 799.
7. ↑  Daniłowicz I. Skarbiec diplomatów papiezkich, cesarskich, krolewskich, książęcych; uchwał narodowych, postanowień różnych władz i urzędów posługujących do krytycznego wyjaśninia dziejów Litwy, Rusi Litewskiéj i ościennych im krajów. T.1. Wilno, 1860, s. 317.
8. ↑  ВАСЬКОЎ Ул. Каталіцтва ва ўсходняй Гомельшчыне // Архэ. 2007. № 12. Архівавана 10 жніўня 2010.
9. ↑  Dyspozycyje repartycyi tak lokacyi zimowej / Volumina Legum. T. VI. Petersburg, 1860, s. 184—201.
10. ↑  КІТУРКА І. Матэрыялы па гісторыі Рэчыцкага рэгіёна ў кнізе запісаў Метрыкі ВКЛ за 1735—1740 гг. / Чацвёртыя міжнародныя Доўнараўскія чытанні. Гомель, 2004, с. 56 — 64.
11. ↑  ПОРОМЕНСКИЙ П. Паричское женское св. Марии Магдалины училище духовного ведомства. СПб. 1910.
12. ↑  Описание церквей и приходов Минской епархии. Т. 7: Бобруйский уезд. Мн. 1879, с. 71 — 73.
13. ↑  Волости и важнейшие селения Европейской России. Вып. V. Губернии Литовской и Белорусской областей. СПб. 1886.
14. ↑  КАВАЛЕНКА А. Легенды і паданні Каралеўскай Слабады / Краязнаўчы сайт Гомеля і Гомельшчыны.(недаступная спасылка)
15. ↑  ДУЛЕБА Г. І. КУРЫЛОВІЧ Г. М. З гісторыі населеных пунктаў Светлагоршчыны / Памяць: Светлагорск і Светлагорскі раён. У 2 кн. Кн. 2. Мн. 2003, с. 741—742.
16. ↑  Хронограф / Bobr.by. Бобруйский портал. Архівавана 9 красавіка 2009.
17. ↑  Да гісторыі беларускай праваслаўнай аўтакефаліі (Ч. 3) // Голас Царквы беларускай № 24, 2006.

Гл. таксама
-----------

* Каралёваслабодскі камень з крыжам

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх

| ⛭**Краснаўскі сельсавет** |
| --- |
| Цэнтр | Краснаўка |
| Аграгарадкі | Міхайлаўка |
| Вёскі | Васілёўка ·  Данілоўка ·  Дражня ·  Забалацце ·  Завічча ·  Каралёва Слабада 1 ·  Каралёва Слабада 2 ·  Коўчыцы 1 ·  Коўчыцы 2 ·  Крукі ·  Малімоны ·  Новая Беліца ·  Тумараўка ·  Язвінцы |