У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Штайнер.

**Рольф Франц Хайнц Штайнер** (ням.: Rolf Franz Heinz Steiner; нар. 3 студзеня 1933) — былы нямецкі найміт, удзельнік некалькіх ваенных канфліктаў.

Ранняе жыццё
------------

Нарадзіўся ў сям’і лётчыка Першай сусветнай вайны, які служыў у эскадрыльі Манфрэда фон Рыхтгофена. Дзяцінства прайшло ў Трэцім Рэйху. Распаўсюджаны міф, что падчас Другой сусветнай Штайнер уступіў у Гітлерюгенд, але яму на момант падзення нацысцкай улады не было 14 гадоў. Аднак хлопчык, адпаведна ўзросту, быў членам дзіцячай арганізацыі «Юнгфольк».

У 17 гадоў Штайнер пачаў ваенную кар’еру ў Французскім замежным легіёне. Залічаны ў 1-ы парашутны полк. У складзе фарміравання змагаўся ў Індакітаі і Алжыры, даслужыўшыся да сяржанта. У 1959 годзе звольнены з-за сухоты.

На «грамадзянцы» ўступіў ва ўльтраправую групоўку OAS  (фр.) (бел. і стаў камандзірам аднаго з сектараў падпольнай арганізацыі. За сувязь з баевікамі трапіў у турму. Пасля зняволення адкрыў невялікае кафэ ў Парыжы. Мірнае жыццё не вельмі спадабалася Штайнеру, таму ён вырашыў стаць наймітам.

Наёмніцтва
----------

Сваю найміцкую кар’еру немец пачаў у Біяфры і нават прыняў грамадзянства дзяржавы. У краіну ён першапачаткова прыбыў як ваенны кансультант. Пасля першых сваіх поспехаў пад Энугу ў студзені 1968 года найміт атрымаў званне маёра. Пад яго кіраўніцтвам спачатку дзейнічала група камандас, пазней — 4-я дэсантная брыгада.

Зайздрасць з боку біяфрыйскіх генералаў і правальная аперацыя «Хірасіма»  (англ.) (бел. ў лістападзе 1968 года пахіснулі пазіцыі найміта. Апошняй кроплей стала п’яная бойка Штайнера з прэзідэнцкай аховай. Немца і яшчэ пяць наймітаў выслалі з Біяфры.

Пасля Біяфры ваенны авантурыст некаторы час жыў у Швейцарыі. Між тым яму паступалі прапановы з іншымі наёмніцкімі місіямі, але ён адмаўляўся. Аднак пазней далучыўся да сепаратыстаў Паўдневага Судана. У чэрвені 1969 года ён прыбыў у «гарачую кропку» ў якасці эмісара дабрачыннай каталіцкай арганізацыі. Штайнер спрабаваў пасродкам гуманітарнай дапамогі аказаць падтрымку баевікам. Пазней на немца звярнулі ўвагу кіраўнікі паўстанцаў, і той заняўся ваеннай падрыхтоўкай сепаратыстаў

У кастрычніку 1970 года ён вырашыў, што яго місія ў Судане скончана і пара вяртацца ў Еўропу. Аднак ва Угандзе найміта арыштавалі і перадалі суданцам. У жніўні 1971 года хартумскі суд вынес Штайнеру смяротны прысуд, але затым яго замянілі на 20-гадовае турэмнае зняволенне. Пасля трох з паловай гадоў пры дапамозе ўрада ФРГ Штайнера вызвалілі.

Пасля Афрыкі
------------

У 1976 годзе ў прэсе з’явіліся чуткі, что Штайнер змагаецца ў Ліване, аднак выданне Die Zeit абвергла гэта.

У 1982 годзе ўступіў у судовыя цяжбы з заходнегерманскім урадам, паколькі ўлады патрабавалі выплаціць выдаткі за вываз з Судана. Штайнер сцвярджаў, што яго сілай прымусілі трапіць на тэрыторыю ФРГ супраць яго волі.

Станам на 2013 год жыў у родным Мюнхене, часта наведваў піўныя і па-ранейшаму захоўваў, як пісалі журналісты, «ваяўнічы настрой».

Сям’я
-----

З першай жонкай ажаніўся ў 1963 годзе і пражываў у Ніцы. З другой жыў у рэгіёне Мюнстэрланд  (ням.) (бел..

Погляды
-------

Штайнер ніколі не лічыў сябе наймітам і сцвярджаў у мемуарах, што не атрымліваў ніякіх грошаў, акрамя выдаткаў на падраздзяленні. У адным з інтэрв’ю ён заявіў: 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| Тое, што я рабіў, я рабіў для людзей. Гэта было не дзеля грошай, гэта было дзеля справы. [...] Калі чалавек змагаецца за тое, у што ён сапраўды верыць, ён не найміт. | "|

Многія журналісты лічылі яго за гэта ідэалістам.

Мемуары
-------

* *Carré rouge: du Biafra au Soudan, le dernier condottiere.* R. Laffont, Paris 1976.
* *The last Adventurer: from Biafra to the Sudan.* Weidenfeld and Nicolson, London 1978, ISBN 0-297-77363-1.
* *Meine Zeit in der Fremdenlegion*. In: *Pallasch. Zeitschrift für Militärgeschichte*. Bd. 18 (2014), Heft 50, S. 237–244.

Гл. таксама
-----------

* Зігфрыд Мюлер

Заўвагі
-------

1. ↑  Коновалов 2015, pp. 73–74.
2. 1 2 3 4  Interview mit Odette Steiner. In: *BILD*, 19. September 1971
3. 1 2  Коновалов 2015, p. 73.
4. 1 2  Кондратьев 2016, p. 46.
5. ↑  Кондратьев 2016, pp. 46–47.
6. ↑  Коновалов 2015, pp. 77–79.
7. ↑  Коновалов 2015, pp. 79–80.
8. ↑  Коновалов 2015, pp. 80–81.
9. 1 2  *Die Irrfahrten des Rolf Steiner, Legionär ohne Legende*. In: *Die Zeit*, Nr. 30/1976
10. ↑  *Süddeutsche Zeitung*, 18. Juni 1982
11. ↑  Rolf Steiner, ein Welt-Krieger in eigener Mission **(нявызн.)**, *Der Welt* (11 October 2013). Праверана 14 April 2020.
12. ↑  Коновалов 2015, pp. 74.
13. ↑  Martell 2019, p. 91-92.
14. ↑  Martell 2019, p. 94.

Літаратура
----------

* Кондратьев, П.С. (2016). "Европейцы на фронтах Биафры (1967–1970 гг.)". № ﻿2﻿ (﻿36). ﻿﻿﻿﻿﻿Вестник ﻿ЯрГУ. `{{cite journal}}`: Шаблон цытавання journal патрабуе `|journal=` (даведка)
* Коновалов, И.П. (2015). *Солдаты удачи и воины корпораций : История современного наёмничества*. Пушкино: Центр стратегической конъюнктуры. ISBN 978-5-9906069-7-5.
* Martell, Peter (2019). *First Raise a Flag: How South Sudan Won the Longest War but Lost the Peace*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0190083373.

Спасылкі
--------

* Biographie von Steiner auf kriegsreisende.de; abgerufen am 2. Januar 2013
* Artikel über Söldner in Biafra. In: *Time*; mit einem Porträt von Steiner, abgerufen am 2. Januar 2013
* Ulli Kulke: *Rolf Steiner, ein Welt-Krieger in eigener Mission*. Welt Online, 11. Oktober 2013

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | GND: 1070191701 · ISNI: 0000 0000 2176 879X · LCCN: n50023493 · VIAF: 67707519 |