recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Георгіеўская царква.
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у вёсцы Валавель, Драгічынскі раён, помнік драўлянага дойлідства з элементамi барока. Пабудавана ў 1766 г. як уніяцкая. З 1839 г. яна стала праваслаўнай.

У 2010 г. былі здзейснены непрафесійныя рамонт і пераробка царквы. Замест барочных галовак пастаўлены псеўдарускія галоўкі-цыбуліны на круглых барабанах, каб надаць храму «сапраўды праваслаўны» выгляд, але парушыўшы пры гэтым закладзеную гармонію.

Архітэктура
-----------

Прамавугольны асноўны зруб і выцягнутая пяцігранная апсіда накрыты агульным гонтавым дахам з хвалямі над трохвугольнымі навісямі ў месцы злучэння зрубаў. На галоўным фасадзе тарэц даху вырашаны як спалучэнне крывалінейнага франтона з паўвальмай і дзвюма чацверыковымі вежамі па баках, завершанымі фігурнымі банькамі з шасціграннымі шыйкамі і галоўкамі над імі. Падобная галоўка прарэзвае вільчык даху над алтаром. Складаныя формы завяршэнняў маюць шматлікія заломы і выгіны. Па баках апсіды прыбудаваныя сіметрычныя нізкія рызніцы, пры ўваходзе — тамбур. Сцены вертыкальна ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі. Аконныя праёмы прамавугольныя, на галоўным фасадзе ў выглядзе паўцыркульных імпастаў. Інтэр'ер зальны з плоскай бэлечнай столлю. Над уваходам трапецападобныя ў плане хоры.

Каля царквы знаходзіцца двух'ярусная чацверыковая званіца каркаснай канструкцыі, накрытая нізкім шатровым дахам.

Зноскі
------

1. ↑  Габрусь Т. В. ВОПРОСЫ СОХРАНЕНИЯ ПОДЛИННОСТИ ПАМЯТНИКОВ ДЕРЕВЯННОГО САКРАЛЬНОГО ЗОДЧЕСТВА БЕЛАРУСИ

Літаратура
----------

* Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 1996. — Т. 3. — 511 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0068-4 (т. 3).

Спасылкі
--------

* Свята-Георгіеўская царква (Валавель) на сайце Radzima.org
* Свята-Георгіеўская царква (Валавель) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Георгіеўская царква (Валавель) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* Свята-Георгіеўская царква (Валавель) на сайце «Архіварта»
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Ляховіч.

**Людміла Віктараўна Ляховіч** (нар. 26 чэрвеня 1989) — беларуская і украінская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў паўмарафоне, марафоне.

Біяграфія
---------

Нарадзілася 26 чэрвеня 1989 года ў Бярдзічаве (Жытомірская вобласць). Займацца лёгкай атлетыкай пачала ў СДЮШАР Жытомірскай вобласці. Неаднаразовая пераможца першынства Украіны сярод юніёраў. Спецыялізавалася ў бегу на 1500 і 3000 метраў. На маладзёжным Чэмпіянаце Еўропы 2011 года на дыстанцыі 10 000 метраў Людміла заваявала сярэбраны медаль з вынікам 33:35,36. У 2012 годзе на Чэмпіянаце Еўропы ў бегу на 5000 метраў Людміла, паказаўшы вынік 15:11,95, таксама заваявала срэбра. На Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане на дыстанцыі 5000 метраў заняла 24 месца.

Выйшла замуж за беларускага хадака Аляксандра Ляховіча і перабралася жыць на радзіму да мужа ў Беларусь. Выступае за Гродзенскую вобласць. На Мінскім паўмарафоне ў 2016 годзе на дыстанцыі 10 км заняла першае месца з вынікам 37:13.

Палітычныя погляды
------------------

Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.

Дасягненні
----------

Пераможца Мінскага паўмарафона ў 2017 годзе (1:13:53).

Асабістае жыццё
---------------

Замужам за Аляксандрам Ляховічам, пражывае ў г. Астравец.

Зноскі
------

1. ↑  Lyudmyla Kovalenko // World Athletics Database<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54960205'></a>
2. ↑
3. ↑  Мы — за спорт! — Настаўніцкая газета
4. ↑  Стало известно, кто подписал открытое письмо спортсменов, выступающих за власть (руск.)(недаступная спасылка) (24 лістапада 2020). Архівавана з першакрыніцы 24 лістапада 2020. Праверана 24 лістапада 2020.
5. ↑  Подписи **(нявызн.)**. Праверана 8 снежня 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | ARRS · ARRS · Olympedia · Olympic Channel · Tilastopaja · World Athletics · МАК |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Ануфрыеўская царква.
**Свята-Ануфрыеўская царква** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Спорава Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

Гісторыя
--------

Першы вядомы храм быў узведзены ў 1890—1900 гады. Ён быў 3-х купальны, драўляны. 7 красавіка 1944 года храм быў спалены.

15 верасня 2008 года была зарэгістравана грамада, якая стала ўзводзіць на месцы спаленага новы храм. Храм збудаваны з газасілікатных блокаў, мае 5 невялікіх, 1 вялікі купал і званіцу.

7 снежня 2013 года Іаан, епіскап Брэсцкі і Кобрынскі, здзейсніў чын асвяшчэння храма. Яму саслужылі: Сакратар Брэсцкага епархіяльнага ўпраўлення протаіерэй Пётр Романовчі, Благачынны цэркваў Бярозаўскай акругі протаіерэй Георгій Шаўцоў, в. а. настаяцеля храма протаіерэй Уладзімір Глушак і духавенства благачыння.

Пасля богаслужэння быў здзейснены хросны ход і адслужаны малебен. Іаан прамовіў пропаведзь на тэму любові і праяўлення міласэрнасці да блізкіх, павіншаваў айца настаяцеля і прыхаджан храма са святам.

Настаяцелем храма з’яўляецца Мікалай Шустаў.

Зноскі
------

1. ↑  Храм преподобного Онуфрия Великого
2. ↑  Царква прападобнага Ануфрыя Вялікага, в. Спорава
**Фрэнк Дзювенек** (англ.: Frank Duveneck; 9 кастрычніка 1848, Ковінгтан — 3 студзеня 1919, Цынцынаці) — амерыканскі мастак, скульптар, графік і педагог.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям’і нямецкіх эмігрантаў. Пасля смерці яго бацькі, Бернгарда Дэкера, маці Фрэнка выйшла замуж другі раз, і хлопчык узяў прозвішча айчыма. Вывучаў жывапіс у Цынцынаці.

У 1869 годзе Дзювенек з’язджае ў Германію і паступае ў Каралеўскую акадэмію мастацтваў у Мюнхене, у клас Уільяма Чэйза. Па заканчэнні вучобы адкрывае ў Мюнхене ўласную мастацкую майстэрню. У 1873 годзе Дзювенек вяртаецца ў Амерыку і два гады выкладае ў Механічным інстытуце Агая. У 1875 ён зноў у Мюнхене, у 1876 годзе мастак едзе ў Парыж, а на наступны год — на дзевяць месяцаў у Венецыю. У 1879 ён здзяйсняе новае падарожжа ў Італію. У 1886 годзе Дзювенек ажаніўся са сваёй вучаніцай, 20-гадовай ураджэнкай Бостана, мастачкай Элізабет Бут (якая жыла ў той час у Фларэнцыі і вучылася жывапісу ў Дзювенека). Праз два гады Элізабет памірае ў Парыжы ад запалення лёгкіх. Перажыўшы гэтую трагедыю, Фрэнк на час пакідае жывапіс і звяртаецца да скульптуры.

Вярнуўшыся ў ЗША, мастак селіцца ў Цынцынаці, дзе і застаецца да канца сваіх дзён, працуючы выкладчыкам у мясцовай Акадэміі мастацтваў. Сярод яго вучняў варта адзначыць Джона Александэра, Джозефа Радэфера дэ Кампа, Кеньёна Кокса, Джона Генры Твахтмана.

На пачатку свайго творчага шляху Ф. Дзювенек піша пераважна партрэты ў рэалістычнай манеры. Пасля знаходжання ў Францыі і Італіі ён стварае таксама пейзажы і бытавыя сцэнкі, паступова эвалюцыянуючы ў бок імпрэсіянізму. Пісаў як карціны алеем, так і афорты.

З 1905 года — член Нацыянальнай акадэміі дызайну. У 1915 годзе работы Ф. Дзювенека выстаўляліся на Сусветнай выставе ў Сан-Францыска.

Зноскі
------

1. ↑   Праверана 23 жніўня 2017.
2. ↑  Frank Duveneck<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517'></a>
3. ↑  RKDartists Праверана 26 жніўня 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517'></a>
4. ↑  Frank Duveneck // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | RKDartists |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | American National Biography · Britannica (11-th) · Britannica (онлайн) · Brockhaus |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave · WikiTree · Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 121571149 · GND: 121225402 · ISNI: 0000 0000 6683 1705 · LCCN: n85362084 · NTA: 181505967 · SUDOC: 104461160 · VIAF: 57464815 · ULAN: 500006974 |

 |
**Свята-Андрэеўская царква** — праваслаўны храм у в. Пашукі Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.

Гісторыя
--------

На паўднёвай ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1877 годзе з дрэва на месцы папярэдняга храма паводле праекта распрацаванага ў 1854 годзе архітэктарам В. Палікарпавым.

Архітэктура
-----------

Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Да асноўнага кубападобнага зруба, завершанага шатром з макаўкай на гранёным барабане праз трапезную далучаецца прытвор-званіца, з усходняга боку — прамавугольная апсіда з бакавымі рызніцамі. Васьмігранны ярус званіцы завершаны шатром з макаўкай, уваход у яе 1-м ярусе вылучаны ганкам пад двухсхільным казырком. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах.

Зноскі
------

1. ↑  НГАБ у г. Гродна, ф. 97, воп. 1, спр. 132, арк. 19.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Свята-Андрэеўская царква (Пашукі) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Андрэеўская царква (Пашукі) на сайце «Архіварта»
Будынак гарадской электрастанцыі па 2-м Крутым завулку, № 3. У 1930-я гады перабудаваны пад жыллё: створаны новыя перакрыцці, вялікія вокны закладзены цэглай (бачна на здымку), замест іх прабіты новыя
**Магілёўская гарадская электрастанцыя** — першая электрастанцыя ў Магілёве. Пушчана ў эксплуатацыю 7 лютага 1910 года, хоць перагаворы і пастановы гарадской думы аб пабудове электрычнай станцыі і трамвая былі яшчэ ў 1900 годзе.

Працавала ад дызельнага рухавіка з магутнасцю генератара пастаяннага току[ru] 90 кВт. Да 1913 сумарная магутнасць 4 генератараў 330 кВт. На электрастанцыі была пастаўлена акумулятарная батарэя, якая ў самы час пік давала магчымасць развіваць магутнасць электрастанцыі да 430 кВт. Спажыўцамі электраэнергіі былі жылыя, службовыя і гарамадскія памяшканні (13,8 тыс. электралямпачак), 360 свяцілень вулічнага асвятлення, 3 прамысловыя прадпрыемствы. У 1913 годзе выпрацавана 322 127 кВт·г электраэнергіі і карысна адпушчана 261 625 кВт·г, у тым ліку на асвятленне — 230 840 кВт·г (88,3 %), на сілкаванне электрарухавікоў — 30 785 кВт·г (11,7 %), г. зн. як і ў Мінскай электрастанцыі, пераважала светлавая нагрузка, што і вызначала яе графік работы, які меў «правалы» ў летнія месяцы.

У 1922 годзе праведзены капітальны рамонт электрастанцыі. У 1920-х гадах на ёй працавала 48 чалавек.

У 1929 годзе электрастанцыя стала выпрацоўваць пераменны ток.

Пасля ўвядзення ў эксплуатацыю ў 1930 годзе БелДРЭС і будаўніцтва ЛЭП 110 кВ і падстанцыі 110 кВ (1932) прамысловыя прадпрыемствы горада атрымалі сучасную энергетычную базу для рэканструкцыі і далейшага развіцця.

Зноскі
------

1. 1 2  Весці Акадэміі навук БССР. Серыя фізіка-тэхнічных навук. — 1957.
2. 1 2 3  Электроснабжение // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9
3. ↑  А. І. Пушкін. Гістарычная і культурная спадчына горада Магілёва Архівавана 21 снежня 2019.

Літаратура
----------

* Электроснабжение // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Георгіеўская царква.
**Свята-Георгіеўская царква** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Вялікія Вераб’евічы Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на ўскраіне вёскі.

Гісторыя
--------

Драўляны храм на могілках існаваў з XIX стагоддзя. У 1937 годзе храм быў спалены.

У 1992—1994 гадах на месцы старога быў пабудаваны новы цагляны храм.

Архітэктура
-----------

Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам. Кананічнае пакрыццё паўкруглай апсіды завершана гранёным шпілем з крыжом на «яблыку». Неатынкаваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

Зноскі
------

1. ↑  ХРАМ СВЯТОГО ВЕЛИКОМУЧЕНИКА И ПОБЕДОНОСЦА ГЕОРГИЯ В Д. БОЛ. ВОРОБЬЕВИЧИ Архівавана 21 снежня 2019.
2. ↑  Георгіеўская царква

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Свята-Георгіеўская царква (Вялікія Вераб’евічы) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Георгіеўская царква.
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у в. Альба (Івацэвіцкі раён), на могілках. Помнік народнага дойлідства.

Гісторыя
--------

У ведамасці царквы за 1931 г. значыцца дата пабудовы 1692 г. Паводле іншых пісьмовых крыніц, царква ў в. Альба была пабудавана ў 1790 г. на сродкі прыхаджан. У 1904 г. перабудавана. У 1908 г. да царквы была прыбудавана званіца. Капітальны рамонт быў праведзены ў 1923 г. Да 1993 г. царква не дзейнічала.

Архітэктура
-----------

Прамавугольны зруб і 5-сценны алтарны прыруб накрыты агульным вальмавым дахам, які над апсідай завершаны цыбулепадобнай галоўкай на 8-гранным барабане. Да апсіды далучана адна бакавая рызніца. На галоўным фасадзе ўзвышаецца 2-ярусная чацверыковая званіца, завершаная шатром з макаўкай. Будынак накрыты агульным 2-схільным гонтавым дахам з застрэшкамі і хвалямі ў месцы злучэння галоўнага і апсіднага зрубаў. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны арачнымі праёмамі, расчлянёны брусамі-сцяжкамі ў прасценках, вуглы аздоблены руставанымі лапаткамі. Уваход вылучаны 2-схільным 2-слуповым ганкам.

### Інтэр'ер

Малітоўная зала перакрыта драўляным корабавым скляпеннем, у яе фігурнай аркай раскрываецца галерэя хораў, апсіда вылучана драўляным іканастасам з разнымі пазалочанымі царскімі варотамі. Абраз 19 ст. «Маці Божая Адзігітрыя».

Зноскі
------

1. ↑  Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь: [Даведнік] / склад. В. Я. Абламскі, І. М. Чарняўскі, Ю. А. Барысюк. — Мн.: БЕЛТА, 2009. — 684 с. — 1 000 экз. — ISBN 978-985-6828-35-8.

Літаратура
----------

Праваслаўныя храмы Беларусі / А. М. Кулагін, З. Э. Герасімовіч, У. П. Свентахоўскі. — Мн. БелЭн, 2007.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Георгіеўская царква (Альба)
* Свята-Георгіеўская царква (Альба) на сайце Radzima.org
* Свята-Георгіеўская царква (Альба) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Георгіеўская царква (Альба) на сайце «Архіварта»
**Міхаіл Амосавіч Высагорац** (19 лістапада 1920, в. Дукоўшчына, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць — 22 красавіка 1996, пас. Шахаўская  (руск.) (бел. Маскоўская вобласць) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў дзесяць класаў школы, потым у 1940 годзе — Віцебскі настаўніцкі інстытут. У лістападзе 1940 года Высагорац быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1941 годзе ён скончыў Маскоўскае ваенна-інжынернае вучылішча  (руск.) (бел..

З 1941 года на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Быў курсантам інжынернай роты, затым камандаваў сапёрнай і мотаінжынернай ротамі. Ваяваў у складзе Прыморскай арміі, Варонежскага, 1-га Украінскага, 1-га Беларускага франтоў.

Прымаў удзел у спецзаданнях па падрыву важных аб'ектаў у Калужскай вобласці, абароне Севастопаля, баях за Варонеж, Варонежска-Касторненскай аперацыі, Курскай бітве, Харкаўскай аперацыі, Праскураўска-Чарновіцкай, Львоўска-Сандамірскай, Вісла-Одэрскай аперацыях, штурме Берліна.

Да ліпеня 1944 года гвардыі капітан Міхаіл Высагорац камандаваў інжынернай ротай 13-га гвардзейскага асобнага мотаінжынернага батальёна 17-й мотаінжынернай брыгады 1-й гвардзейскай танкавай арміі 1-га Украінскага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Польшчы ў 1944 годзе пры разведцы і будаўніцтве паромнай пераправы цераз р. Днестр (24.3.1944), мастоў цераз р. Прут (29.3.1944), Заходні Буг (19.7.1944), Сан (24.7.1944) і Віслу (1-5.8.1944). Нягледзячы на масіраваны варожы агонь, ён асабіста кіраваў дзеяннямі сваёй роты на перадавой.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 верасня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі капітан Міхаіл Высагорац быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 4583.

У 1945 годзе Высагорац быў звольнены ў запас. З 1947 працаваў у будаўнічых арганізацыях. У 1957 годзе ён скончыў горны тэхнікум, пасля чаго працаваў у Навакузнецку начальнікам вытворча-тэхнічнага аддзела шахтабудаўнічага ўпраўлення № 8 трэста «Куйбышевуголь». З 1974 года Высагорац пражываў і працаваў у пасёлку Шахаўская Маскоўскай вобласці. Памёр 22 красавіка 1996 года, пахаваны ў Шахаўской.

Узнагароды
----------

Акрамя звання Героя Савецкага Саюза быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалёў.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6  Высогорец Михаил Амосович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 130. — 737 с.
2. 1 2 3 4 5  Міхаіл Амосавіч Высагорац на сайце «Героі краіны»

Літаратура
----------

* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс. Рег. № в РКП 87-95382.
***Хрыстос вылечвае мужчыну з завялай рукой***, Візантыйская мазаіка
**Вылячэнне мужчыны з завялай рукой** — падзея евангельскага апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.

Біблейскае апавяданне
---------------------

Падзея запісана ва ўсіх трох сінаптычных Евангеллях: ў Матфея 12:9-13, Марка 3:1-6 і Лукі 6:6-11.

Згодна Евангеллям, у суботу, калі Ісус увайшоў у сінагогу, фарысэі і кніжнікі шукалі прычыну, каб абвінаваціць Яго. Таму яны ўважліва глядзелі, ці будзе Ён вылечваць каго ў суботу, што забаранялася Законам Майсеевам.

Таму яны спыталі ў Ісуса: *«Ці дазваляецца вылечваць у суботу?»* На гэта Ён ім адказаў, што калі ў каго-небудзь авечка ўпадзедзе ў яму ў суботу, ці не выцягне ён жывелу? А чалавек больш каштоўны, чым жывёла, таму можна рабіць дабро ў суботу. Пасля гэтага Ён сказаў чалавеку: «*Працягні тваю руку*». А пасля таго, як хворы працягнуў яе, і яна стала цалкам здаровай.

Раздражнёныя гэтай падзеяй, фарысэі разам з ірадыянамі пачалі рабіць змову, каб загубіць Ісуса.

Гэты цуд з'яўляецца часткай музычнага твора кампазітара Джон Адамса "Хрысціянская стараннасць і актыўнасць" .

| ⛭Цуды Ісуса Хрыста |
| --- |
| Вылячэнне | 
* Жанчына з крывацячэннем
* Сляпы ў Віфсаідзе
* Сляпы ад нараджэння
* Сляпы Вартымей
* Два сляпыя ў Галілеі
* Слуга цэнтурыёна
* Пракажоны
* Дзесяць пракажоных
* Глуханямы з Дзесяціграддзя
* Хворы на вадзянку
* Жыхары Генісарэта
* Згорбленая жанчына
* Цешча Пятра
* Паралізаваны ў Віфездзе
* Паралізаваны ў Капернауме
* Сын царадворца
* Служка з адсечаным вухам
* Мужчына з завялай рукой

 |  |
| Выгнанне бесаў | 
* Сляпы і нямы
* Хлопчык
* Дачка хананіянкі
* Мужчына ў сінагозе Капернаума
* Герасінскі беснаваты
* Нямы
* На заходзе сонца

 |
| Уваскрэсенне памерлых | 
* Сын удавы з Наіна
* Дачка Іяіра
* Лазар

 |
| Кантроль над прыродай | 
* Лоў рыбы
* Манета ў роце рыбы
* Насычэнне мноства людзей
* Праклён смакоўніцы
* Вяселле ў Кане
* Суцяшэнне шторму
* Праабражэнне Ісуса
* Хаджэнне па вадзе

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Дандукоў-Карсакаў.
**Аляксей Міхайлавіч Дандуко́ў-Карса́каў** (руск.: Алексей Михайлович Дондуков-Корсаков; 2 верасня 1822 — 18 красавіка 1894) — дзяржаўны службовец.

Біяграфія
---------

Карл Гампельн. Партрэт князёў Аляксандра Міхайлавіча і Аляксея Міхайлавіча Дандуковых-Карсакавых. Канец 1820-х — пачатак 1830-х гг. Дзяржаўная Траццякоўская галерэя
Аляксандр, Аляксей і Соф’я Дандуковы-Карсакавы. 1847
Паходзіў з княжацкага роду Дандуковых-Карсакавых. Нарадзіўся ў сям’і Міхаіла Аляксандравіча Дандукова-Карсакава (1794—1869), віцэ-прэзідэнт Санкт-Пецярбургскай Акадэміі навук, і Марыі Мікіцічны з Дандуковых-Карсакавых (1803—1884).

Правадзейны стацкі саветнік, у званні камергера. Член смаленскага акруговага суда.

У 1865/1866-1870 гадах маршалак шляхты Горацкага павета.

У 1870—1880-х гг. быў уладальнікам маёнтка Раманава Горацкага павета. Князь Аляксей Дандукоў-Карсакаў быў вядомы тым, што займаўся краязнаўчай дзейнасцю і ўдзельнічаў у працы Археалагічнага з’езду ў 1874 г. Пры ім пачалі будаваць у Раманаве мураваную царкву і адзін з сялян прывёз камень з незразумелымі надпісамі. У трэцім томе зборніка «Полацка-Віцебская даўніна» апублікаваў артыкул «Древний памятник „Волчьего хвоста" в стране радимичей», спрабуючы расшыфраваць гэтыя надпісы.

Сям’я
-----

У шлюбе з 20 красавіка 1851 года з Вольгай Аляксееўнай Пяшчуравай, дачкой былога віцебскага губернатара А. М. Пяшчурава. Вольга была цудоўнай піяністкай.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Н. М. Корнева. К истории родов Дондуковых, Корсаковых и Дондуковых-Корсаковых
2. ↑  Бойко Дм. А. Предводители Дворянства всех наместничеств, губерний, областей, уездов и округов Российской Империи. 1767–1917 гг. — Запорожье, 2022. — 3316(2) с.: ил. XXXVI л. ил.
3. ↑   Дондуков-Корсаков, А. М. Древний памятник «Волчьего хвоста» в стране радимичей / А. М. Дондуков-Корсаков // Полоцко-Витебская старина. — Витебск, 1916. — Вып. III. — С. 35-46
4. ↑  ЦГИА СПб. ф.19. оп.124. д.726. с. 282. Метрические книги церкви при Главном управлении почт и телеграфов.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Аляксей Міхайлавіч Дандукоў-Карсакаў


| ?Аляксей Міхайлавіч Дандукоў-Карсакаў — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Міхаіл Аляксандравіч Дандукоў-Карсакаў[d] |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  | Аляксей Міхайлавіч Дандукоў-Карсакаў |  |  |  | Мікіта Іванавіч Карсакаў[d] |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Марыя Мікіцічна Дандукова-Корсакава[d] |  |  |  | Дандук-Амбо[d] |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Вера Іонаўна Дандукова[d] |  | Асарай[d] |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Джан[d] |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com · Rodovid |
**Казбек Бейсенавіч Нуржанаў** (9 студзеня 1919, в. Актагай, Джэзказганская вобласць, Казахстан — 24 ліпеня 1944) — Герой Савецкага Саюза.

Біяграфія
---------

Скончыў Каркаралінскі педагагічны тэхнікум, працаваў настаўнікам. У Чырвонай Арміі з кастрычніка 1939 года.

На фронце з красавіка 1942 года. Удзельнік бітваў пад Дуброўкай, Гарадзішчам, Арлом. Удзельнік фарсіравання рэк Зуша, Дзісна, Сож, Днепр, Друць, Бярэзіна.

Камандзір узвода разведкі 61-га асобнага знішчальна-процітанкавага дывізіёна 5-й стралковай дывізіі 3-й арміі 2-га Беларускага фронту старшы сяржант Нуржанаў, будучы ўдзельнікам рухомай групы, пры ўзяцці горада Ваўкавыска, выйшаўшы з групай захопу ў фланг паспешліва заняўшаму абарону праціўніку на вышынях горада Ваўкавыск, сваім рашучым дзёрзкім манеўрам навёў паніку ў стане ворага, праціўнік уздрыгнуў і, кінуўшы тэхніку, у паніцы пабег. Пераследуючы па пятах бягучага праціўніка, расстрэльваў ў кароткіх сутычках з немцамі: узяў у палон трох немцаў і афіцэра. Першым уварваўся ў горад Ваўкавыск, дзе на ўскраіне горада быў цяжка паранены ў галаву.

24 ліпеня 1944 года памёр ад ран. Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Дзярэчын Зэльвенскага раёна. Указам Прэзідыюма Вярхоўнага Савета СССР 24 сакавіка 1945 года прысвоена званне Героя Савецкага Саюза (пасмяротна).

Узнагароды
----------

Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонай Зоркі (1944), Славы ІІІ ступені, медалём.

Памяць
------

Казахскі акын Жэніс Кашкынаў напісаў пра Нуржанава твор «Казбек Нуржанаў», «Батырдын анасы» («Маці героя»). У памяць аб Нуржанаве ў Актагаі названая вуліца, у саўгасе «Коунрат» — сярэдняя школа. У цэнтры — узведзены помнік. Штогод на ўшанаванне яго памяці ў Ваўкавыску праводзяцца спартыўныя спаборніцтвы.

Зноскі
------

1. ↑  9 студзеня 1919 г. у в. Актагай Джэзказганскай вобласці (цяпер — у Карагандзінскай вобласці Казахстана) нарадзіўся Герой Савецкага Саюза НУРЖАНАЎ Казбек Бейсенавіч

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Героі краіны |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Шалякін.
**Аляксей Паўлавіч Шалякін** (13 ліпеня 1906, Пецярбург — пасля 1974) — беларускі і расійскі архітэктар.

Біяграфія
---------

Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1931 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працаваў архітэктарам Маскоўскага аэрапорта, у Міністэрстве сувязі СССР, з чэрвень 1946 па чэрвень 1948 года галоўным архітэктарам Курска. 16 чэрвеня 1946 года быў арыштаваны па справе паэта Данііла Андрэева[ru]. Працаваў у праектных арганізацыях Сыктыўкара, з пачатку 1950-х гадоў Уладзіміра, Іванава, з 1960 па 1969 год — галоўным архітэктарам праектаў у Мінскпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1935 года. Пражываў у Ленінградзе.

Творчасць
---------

Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): галоўная зала Акруговага Дома афіцэраў па пр. Рэвалюцыі, 32 у Варонежы (1945), праект унутранага аздаблення канцэртнай залы музвучылішча па вул. Леніна, 75 у Курску (1946), праекты райкамаў паўторнага выкарыстання для Курскай вобласці (1948, у сааўтарстве), праекты планіровак новых кварталаў у слабодах Курска , пасёлак аэрапорта «Унукава», планіроўка і забудова жылых раёнаў Уладзіміра, Іванава, Прыволжска (1931—1959), раёнаў Зялёны Луг-1, 2, Чыжоўка-1, 2, квартала Бондараўская—Высокая ў Мінску.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны медалямі.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Холодова Е. В. Зодчие Курского края ХУП-ХХ веков. 2003, — 280 с.
2. ↑  Архитекторы и авторы проектов. Шелякин А. П.

Літаратура
----------

* Шелякин Алексей Павлович // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
Хрыстос вылечвае згорбленую жанчыну ў суботу, Джэймс Цісо,1886-1896.
**Вылячэнне згорбленай жанчыны** — падзея новазапаветнага апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.

Біблейскае апавяданне
---------------------

Падзея запісана ў Евангеллі паводле Лукі 13:10-17.

Паводле Евангелля Ісус вучыў у адной з сінагог у суботу, і там была жанчына, якая была паралізаваная на працягу васямнаццаці гадоў. Яна была скурчаная і не магла выпрастацца. Ісус, убачыўшы яе, падышоў да яе і сказаў ёй:
*«Жанчына, ты вызваляешся ад хваробы тваёй.»*

Затым Ён усклаў на яе рукі, і яна адразу выпрасталася і пачала славіць Бога.

Абураючыся, што Ісус ацаліў у суботу, начальнік сінагогі сказаў народу: *«Ёсць шэсць дзён для працы. У гэтыя дні і прыходзьце ацаляцца, не ў дзень суботні.»*

На гэта Ісус адказаў яму:
*«Крывадушнік! ці не адвязвае кожны з вас вала свайго альбо асла ад ясляў у суботу, і ці не вядзе паіць? А гэтую дачку Аўраамаву, якую звязаў сатана вось ужо васямнаццаць гадоў, ці не трэба было вызваліць яе ад путаў тых у дзень суботні?»*

Калі ён сказаў гэта, усе Яго праціўнікі былі прыніжаныя, а людзі былі ў захапленні ад усіх выдатных рэчаў, якія Ён рабіў.

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Вылячэнне згорбленай жанчыны на Вікісховішчы |

Гэты цуд паказвае каштоўнасць жыцця чалавека перад цяжкімі рэлігійнымі правіламі фарысеяў, якія нават самі фарысеі не маглі выканаць.

| ⛭Цуды Ісуса Хрыста |
| --- |
| Вылячэнне | 
* Жанчына з крывацячэннем
* Сляпы ў Віфсаідзе
* Сляпы ад нараджэння
* Сляпы Вартымей
* Два сляпыя ў Галілеі
* Слуга цэнтурыёна
* Пракажоны
* Дзесяць пракажоных
* Глуханямы з Дзесяціграддзя
* Хворы на вадзянку
* Жыхары Генісарэта
* Згорбленая жанчына
* Цешча Пятра
* Паралізаваны ў Віфездзе
* Паралізаваны ў Капернауме
* Сын царадворца
* Служка з адсечаным вухам
* Мужчына з завялай рукой

 |  |
| Выгнанне бесаў | 
* Сляпы і нямы
* Хлопчык
* Дачка хананіянкі
* Мужчына ў сінагозе Капернаума
* Герасінскі беснаваты
* Нямы
* На заходзе сонца

 |
| Уваскрэсенне памерлых | 
* Сын удавы з Наіна
* Дачка Іяіра
* Лазар

 |
| Кантроль над прыродай | 
* Лоў рыбы
* Манета ў роце рыбы
* Насычэнне мноства людзей
* Праклён смакоўніцы
* Вяселле ў Кане
* Суцяшэнне шторму
* Праабражэнне Ісуса
* Хаджэнне па вадзе

 |
Друмліны
**Дру́мліны** — прадаўгаватыя ўзгоркі абцякальнай эліптычнай формы з матэрыялу пераважна асноўнай марэны.

Друмліны размешчаны групамі ў раёнах распаўсюджвання плейстацэнавых покрыўных ледавікоў; утвараюць друмлінавы ландшафт. Доўгай воссю друмліны выцягнутыя ў кірунку руху лёду; тупым, больш стромкім і высокім канцом, звернутыя ў процілеглы бок. Вышыня друмлінаў складае 5—45 м, шырыня — 150—400 м, даўжыня — ад некалькіх сотняў метраў да 2,5 км.

На тэрыторыі Беларусі друмліны трапляюцца на ўзгорыстых раўнінах Беларускага Паазер’я, каля гарадскога пасёлка Відзы, у напрамку на поўнач ад возера Мядзел, на паўднёвы захад ад Чашнікаў.

Зноскі
------

1. 1 2  Беларусь, 1995

Літаратура
----------

* Друмліны // Беларусь: энцыклапедычны даведнік / Рэдкал. Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. М. В. Драко, А. М. Хількевіч. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 286. — 800 с. — 5 000 экз. — ISBN 985-11-0026-9.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Канадская · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 183504680 |
**Кіднэ́пінг** (англ.: Kidnapping) — выкраданне людзей або жывёл з мэтай шантажу, атрымання выкупу. Слова «кіднэпінг» паходзіць з англ.: kid «дзіця» і англ.: nap «вырваць з рук». Упершыню гэты тэрмін выкарыстаны ў 1673 годзе для апісання «выкрадання дзяцей у рабства ў амерыканскіх калоніях».

Пакаранне ў Беларусі
--------------------

Артыкул 182 Крымінальнага кодэксу РБ перадбачае крымінальную адказнасць за незаконнае пазбаўленне волі або выкраданне чалавека і караецца пазбаўленнем волі на тэрмін ад пяці да сямі гадоў з канфіскацыяй маёмасці або без канфіскацыі.

Зноскі
------

1. ↑  Online Etymology Dictionary  (англ.)
2. ↑  Ст. 182 УК РБ  (руск.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Бракгаўза і Эфрона · Канадская · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (11-th) · Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) · Catholic (1997—…) · Pauly-Wissowa · Сучаснай Украіны · Гранат |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 11952256j · GND: 4121200-9 · NDL: 00574453 · NKC: ph128343 |
**Магілёўская абласная дзіцячая бальніца** — установа аховы здароўя ў Магілёве, размешчаная ў жылым раёне Спадарожнік, па вуліцы Бялыніцкага-Бірулі, 9.

Адкрыта ў 1977 годзе. Станам на 1988 год мела лячэбна-дыягнастычныя аддзяленні на 445 коек — 2 для нованароджаных, гастраэнтэралагічнае, кардыялагічнае, пульманалагічнае, отарыналарынгалагічнае, груднога дзіцяці, неўралагічнае, рэанімацыйна-анестэзіялагічнае, фізіятэрапеўтычнае, рэнтгеналагічнае, функцыянальнай дыягностыкі, а таксама кансультацыйны цэнтр. Штогод у бальніцы праходзіла лячэнне да 11 тысяч дзяцей. У 1988 працавалі 67 урачоў, 292 працаўнікі сярэдняга медперсанала.

Архітэктура
-----------

Будынак бальніцы пабудаваны ў 1976 годзе па праекце архітэктараў А. Кучарэнкі і А. Юрына. Комплекс складаецца з 3 прамавугольных у плане аб’ёмаў: двух (5- і 6-павярховы) лячэбных карпусоў, злучаных з 9-павярховым корпусам, у якім размешчаны прыёмнае аддзяленне і канферэнц-зала на 200 месцаў, харчаблок. Лячэбныя карпусы калідорнай планіроўкі злучаны пераходнай галерэяй. Пластыку іх галоўных фасадаў узбагачаюць вертыкальныя рэбры ў прасценках паміж вокнамі і лоджыі, якія выступаюць наперад. Кампазіцыю галоўнага фасада 3-павярховага корпуса стварае рытм вертыкальных рэбраў на вышыні 2—3-га паверхаў.

Літаратура
----------

* Больница детская областная // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт

| ⛭Дзіцячыя абласныя бальніцы Беларусі |
| --- |
| Брэсцкая бальніца • Віцебская бальніца • Гомельская бальніца • Гродзенская бальніца • Магілёўская бальніца • Мінская бальніца  (ВД) (бел. |
**Магілё́ўская губе́рнская друка́рня** — друкарня ў Магілёве, якая дзейнічала ў 1833—1917 гг. пры губернскім праўленні. У 1846 г. ёй перададзена абсталяванне кансісторскай друкарні.

Друкавала газету «Могилевские губернские ведомости», штогадовы даведнік «Обзор Могилевской губернии», «Памятные книжки Могилевской губернии», афіцыйныя матэрыялы губернскага праўлення, мясцовых дзяржаўных устаноў і грамадскіх арганізацый, губернскага статыстычнага камітэта: агляды і статыстычныя табліцы, спісы населеных пунктаў, звесткі аб складзе насельніцтва і інш. Друкаваліся матэрыялы сходаў і з’ездаў, справаздачы, уставы. У 1853—1855 гг. выдадзена першая кніга «Могилевская флора» Р. Пабо і К. Чалоўскага. Сістэматычнае кнігадрукаванне пачалося з 1861 г.

Усяго выйшла каля 217 назваў кніг, у асноўным свецкай тэматыкі на рускай мове (рэлігійная літаратура складала 4,6 %). Найбольш цікавымі з’яўляюцца краязнаўчыя працы па гісторыі, археалогіі, этнаграфіі: «Исторический очерк Могилевской губернии» М. В. Фурсава (1882), «Дневник курганных раскопок, сделанных в течение лета 1892 г. в уездах Рогачевском, Быховском, Климовичском, Чериковском и Мстиславском» М. В. Фурсава і С. Ю. Чалоўскага (1892), «Историческая справка Могилевской мужской гимназии 1809—1909» М. П. Сазонава (1909), «Белыничский Рождество-Богородицкий монастырь» Ф. А. Жудро (ч. 1-2, 1911), збор гістарычных матэрыялаў «Могилевская старина». Былі выдадзены таксама: «Опыт описания Могилевской губернии…» (1882—1884) і «Свадебные песни белорусские» (1884) пад рэдакцыяй А. Дамбавецкага, «Белорусский сборник» Е. Раманава (1901, вып. 6.) і інш.

На беларускай мове надрукавана кніга «Тарас на Парнасе» і іншыя беларускія вершы (1900—1902).

Літаратура
----------

* *І. А. Пушкін.* Магілёўская губернская друкарня // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 9: Кулібін — Малаіта / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 9. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0155-9 (т. 9).
* Могилёв : энциклопедический справочник / главный редактор И. П. Шамякин. — Минск, 1990. — С. 244.
* *Сидоренко, Б. И.* Могилевский губернатор Александр Станиславович Дембовецкий и его время / Б. И. Сидоренко. — Могилёв, 2012. — С. 59.
* Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 5: М — Пуд / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БелЭн, 1999. — С. 18—19. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0141-9.
* Магілёўская губе́рнская друка́рня // Беларусь: энцыклапедычны даведнік / Рэдкал. Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. М. В. Драко, А. М. Хількевіч. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 449. — 800 с. — 5 000 экз. — ISBN 985-11-0026-9.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | БАП: 144903 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Гаўсман.
**Міхал Антонавіч Гаўсман** (1817 — 1889) — беларускі гісторык, краязнавец, археолаг.

Біяграфія
---------

Скончыў Мазырскую гімназію ў 1834. Працаваў сакратаром канцылярыі Мінскага дваранскага губернскага сходу. За ўдзел у рэвалюцыйнай арганізацыі ў 1863 высланы ў Валагодскую губерню. 3 2-й паловы 1870-х жыў у Мінску.

Навуковая дзейнасць
-------------------

У газеце «Минские губернские ведомости» друкаваў краязнаўчыя артыкулы пра беларускія гарады. У 1857 сумесна з Уладзіславам Сыракомлем выдаў нарыс «Мінск».

Збіраў матэрыялы па археалогіі, прадметы побыту беларусаў, творы мастацтва. У адным са сваіх будынкаў у Мінску арганізаваў хатні музей. Дапамагаў яму ў зборах бацька Янкі Лучыны — Люцыян Неслухоўскі.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. — ISBN 985-6302-33-1.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Сітнікаў.
**Аляксей Паўлавіч Сітнікаў** (1836 — 18 красавіка 1875) — расійскі і беларускі інжынер-архітэктар.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў 1836 годзе.

Тэхнічную адукацыю атрымаў у Пецярбургскім будаўнічым вучылішчы (1852-58) і, скончыўшы курс з адзнакай, з чынам калежскага сакратара, быў вызначаны ў Варонежскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію.

Пасля гэтага прызначаны малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення наўгародскага губернскага праўлення (1865). У наступным годзе атрымаў званне архітэктара і ўзяў на сябе надзор за помнікам тысячагоддзя Расіі  (руск.) (бел. (1866). Праз тры гады ўзведзены ў званне інжынер-архітэктара і ў хуткім часе прызначаны архітэктарам дзяржаўных конскіх заводаў (1870). Далей прызначаны звыштатным тэхнікам будаўнічага аддзялення варонежскага губернскага праўлення (1873), а потым паслядоўна: малодшым інжынерам таго ж будаўнічага аддзялення і магілёўскім губернскім інжынерам.

У час працы на апошняй пасадзе, памёр на 40-м годзе жыцця.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Барановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892. С. 299
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Яцкевіч.
**Сяргей Анатолевіч Яцкевіч** (нар. 12.11.1949, г. Баранавічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі філосаф. Доктор філасофскіх навук (1991), прафесар (1992).

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям’і філосафа і сацыёлага Анатоля Яцкевіча. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1978; аспірантура, 1981).

Працаваў у Брэсцкім інжынерна-будаўнічым інстытуце (1973—1982, асістэнт кафедры «Філасофія і палітэканомія», кафедры «Навуковы камунізм»), Брэсцкім дзяржаўным ўніверсітэце імя А. С. Пушкіна (1982—1996, прафесар кафедры філасофіі, у 1991—1992 — в. а. загадчыка кафедры беларусазнаўства), Беластоцкім дзяржаўным універсітэце (Uniwersytet w Białymstoku, Польшча; з 1999, прафесар кафедры сацыялогіі мультыкультурнасці).

Навуковая дзейнасць
-------------------

Навуковыя інтарэсы: метадалогія сацыяльнага пазнання і кіравання сацыяльнымі працэсамі; метадалогія адукацыі; культура нацыянальных меншасцей Беларусі і беларускага пагранічча; моўная палітыка і беларуская мова ў Польшчы.

Зноскі
------

1. 1 2
2. 1 2 3 4  Яцкевіч, Сяргей Анатольевіч (доктар філасофскіх навук; нар. 1949)

Літаратура
----------

* Яцкевич Сергей Анатольевич // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2008. — Т. 7. — С. 738.
* Яцкевич Сергей Анатольевич // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2009. — [Т. 1] : Брестская область : в 2 кн. кн. 2. — С. 485.
* Яцкевіч Сяргей Анатолевіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т.— Мінск, 2004. — Т. 18, кн. 1. — С. 322.
* Яцкевіч Сяргей Анатольевіч // Выкладчыкі Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта: 1945—2014 : біябібліяграфічны даведнік. — Брэст, 2015. — С. 72—73.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | ЗЭКББ: NLB-ar790270 |
|  Аўтазаводская лінія |
| --- |
| умоўныя абазначэнні |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Красны Бор |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Каменная горка |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Кунцаўшчына |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Спартыўная |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Пушкінская |
|  |  | 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |

 |  | Маладзёжная |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Фрунзенская |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Няміга |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Купалаўская |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Першамайская |
|  |  | 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |

 |  | Пралетарская |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Трактарны завод |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Партызанская |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Аўтазаводская |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Магілёўская |
|  |  | 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |

 |  | ЦЧ-2 «Магілёўскае» |
|  |  | 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |

 |  | Шабаны |
|  |  |  |  |  |  |  |

 |

**Магілёўская** (трансліт.: *Mahilioŭskaja*) — канцавая станцыя Аўтазаводскай лініі Мінскага метрапалітэну. Адкрыта 5 верасня 2001 года ў складзе пятага ўчастка Аўтазаводскай лініі. На Магілёўскай упершыню былі пабудаванаы два ліфты для інвалідаў, а таксама ўсталяваны павільёны над выйсцямі, якія ахоўваюць лесвіцы ад дажджу і снегу.

Выйсці
------

Выйсці з двух вестыбюляў станцыі вядуць да Партызанскага праспекту, Ангарскай і Байкальскай вуліц, Палаца спорту Мінскага аўтамабільнага заводу, аўтастанцыі «Аўтазаводская». У ноч з 5 на 6 ліпеня 2011 года ў адзін з уваходаў на станцыю ў выніку буйнога ДТЗ ўрэзаўся грузавік, праз гэта на некалькі дзён другое выйсце станцыі было зачынена на рамонт. Па стане на верасень 2011 году адзін з крытых уваходаў застаецца часткова разабраным.

Галерэя
-------

* КалоныКалоны
* Парэнчы на калонеПарэнчы на калоне
* Назва на сцянеНазва на сцяне
* Пасадачная платформаПасадачная платформа
* Від са сходаў да паўднёвага вестыбюлюВід са сходаў да паўднёвага вестыбюлю
* Тэхнічныя калідоры над пуцяміТэхнічныя калідоры над пуцямі
* Уваход на станцыюУваход на станцыю
* Уваход на станцыюУваход на станцыю
* Купал над уваходамКупал над уваходам

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Магілёўская (станцыя метро)
**Міхаіл Андрэевіч Біцан** (10 сакавіка 1944 — 6 кастрычніка 2018) — беларуская баскетбольны трэнер. Заслужаны трэнер Беларусі.

Кар’ера
-------

Увайшоў у гісторыю суверэннага баскетбола як першы галоўны трэнер жаночай нацыянальнай каманды Беларусі, якая ўдзельнічала ў кваліфікацыйным турніры чэмпіянату Еўропы-1993 годзе, а ўзначалены ім «Гарызонт» здабываў золата ў трох стартавых чэмпіянатах краіны.

Памёр ад шырокага інфаркту.

Зноскі
------

1. ↑  Памёр першы трэнер жаночай нацыянальнай каманды Беларусі ў баскетболе


| ⛭Галоўныя трэнеры  жаночай зборнай Беларусі па баскетболе |
| --- |
| 
* Біцан (1992—1993)
* Халіпскі (1993—1995)
* Буяльскі (1995—1999)
* Бялевіч (1999—2001)
* Буяльскі (2001—2011)
* Грыгас (2011—2014)
* Буяльскі (2014—2016)
* Трафімава (2016 — ц.ч.)

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Асадчы.

**Аляксе́й Па́ўлавіч Аса́дчы** (1904, Крывы Рог, Херсонская губерня — не пазней 1985) — беларускі савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, палкавы камісар.

Біяграфія
---------

Член УКП(б).

З 1920 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1920—1950-я гг. — на гаспадарчай, савецкай і партыйнай рабоце ў Крывым Рогу і Беларускай ССР, 1-ы сакратар Лідскага павятовага камітэта КП(б) Беларусі, 1-ы сакратар Лідскага раённага камітэта КП(б) Беларусі, 2-гі сакратар Гомельскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, начальнік Палітычнага аддзела 37-й арміі, намеснік, в. а. начальніка Палітычнага аддзела 33-й арміі, сакратар Віцебскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі.

Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 1-га склікання.

Памёр да 1985 года.

Спасылкі
--------

* Осадчий Алексей Павлович
Заходні фасад Новага музея. 2009
Егіпецкі двор Новага музея. 1862
**Новы музей** (ням.: Neues Museum) — музей у Берліне, знаходзіцца на Музейным востраве і з’яўляецца аб’ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Будынак музея, пабудаваны ў 1843—1855 гадах у стылі позняга класіцызму, лічыцца галоўным тварэннем вучня Карла Шынкеля Фрыдрыха Аўгуста Шцюлера і вядомым узорам музейнай архітэктуры XIX стагоддзя.

Неабходнасць будаўніцтва другога музея на Музейным востраве ўзнікла ў сувязі з недахопам плошчаў у Старым музеі. У Новым музеі меркавалася размясціць калекцыі гіпсавых злепкаў, Егіпецкага музея, Музей айчынных старажытнасцей, этнаграфічнай калекцыі і гравюрнага кабінета. Будаўнічыя працы пачаліся 19 чэрвеня 1841 года пад кіраўніцтвам камісіі, прызначанай Фрыдрыхам Вільгельмам IV. У склад камісіі, у прыватнасці, уваходзілі генеральны дырэктар Каралеўскіх музеяў Берліна Ігнац фон Ольферс і Фрыдрых Аўгуст Шцюлер.

Будынак Новага музея сур’ёзна пацярпеў падчас Другой сусветнай вайны і дзесяцігоддзямі заставаўся ў руінах. Аднаўленне будынка было распачата ў 1986 годзе. Пасля ўрачыстага адкрыцця адноўленага музея, якое адбылося 16 кастрычніка 2009 года, у ім размяшчаецца Егіпецкі музей і збор папірусаў са знакамітым бюстам Неферціці, а таксама Музей дагістарычнага перыяду і ранняй гісторыі.

У 2014 годзе будынак музея быў прызнаны адным з гістарычных помнікаў інжынерна-архітэктурнага мастацтва Германіі.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Новы музей**
* Афіцыйны сайт музея Архівавана 1 снежня 2010.

| Музейны востраў, Берлін |
| --- |
| Bode Museum on Museum Island, Berlin | 
Пергамскі музей · Стары музей · Музей Бадэ · Старая нацыянальная галерэя · Новы музей · Берлінскі кафедральны сабор · Люстгартэн · Галерэя Джэймса Саймана
 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Хоміч.
**Аляксей Пятровіч Хоміч** (14 сакавіка 1920, Маска — 30 мая 1980, Маска) — футбаліст, брамнік.

Клубная кар’ера
---------------

Выступаў за маскоўскае «Дынама», дзе выступаў на працягу васьмі гадоў. За яго плячыма два чэмпіёнскіх тытула і 173 матчу ў складзе сіне-белых.

У 1952 годзе быў адлічаны з клуба. У наступным годзе Хоміч пераехаў у Мінск. У 1954 годзе мінскае «Дынама» вярнулася ў эліту савецкага футбола, а клуб быў перайменаваны ў «Спартак». Адразу мінчукі заваявалі бронзавыя медалі першынства — першы поспех у гісторыі клуба, які быў дасягнуты дзякуючы геройству Хоміча. За 3 гады ў складзе мінчукоў згуляў у 65 матчах.

Зноскі
------

1. ↑  Дзень нараджэння Аляксея Хоміча. Архівавана 24 мая 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | FootballDatabase.eu · FootballFacts.ru · teams.by · Transfermarkt (ігрок) · Спорт-страна.ру |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: n2006000134 · VIAF: 51107527 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Логвін.
**Сяргей Анатольевіч Логвін** (нар. 28 мая 1959, г. Мінск) — беларускі скульптар. Дацэнт.

Біяграфія
---------

У 1974—1978 гадах вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы, у 1981—1987 гадах у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце (выкладчыкі А. Арцімовіча, Г. Мурамцава, А. Анікейчыка). Дыпломная праца — манументальны твор, прысвечаны ваеннапалонным, расстраляным у гады Вялікай Айчыннай вайны. 3 1985 года ўдзельнік мастацкіх выставак.

Пасля заканчэння інстытута працаваў на кафедры малюнка, пасля — кафедры малюнка, жывапісу і скульптуры факультэта дызайну і дэкаратыўна-прыкладнага мастацтва.

Старшыня скульптурнай секцыі Беларускага саюза мастакоў.

Творчасць
---------

Працуе ў манументальнай, станковай і мемарыяльнай скульптуры. Матэрыял — граніт, бронза.

Сярод твораў: помнік падпольшчыкам, дэкаратыўныя дзверы Чырвонага касцёла, кампазіцыі «Еўропа», «Ева», «Партрэт сябра», «Песня», «Адам і Ева», «Страшны суд», рэльеф «Папараць-кветка» (Нацыянальная бібліятэка) — усе ў Мінску, помнікі на брацкіх магілах у гарадскіх пасёлках Ганцавічы і Аранчыцы (Брэсцкая вобласць), помніка Льву Сапегу ў Слоніме (у сааўтарстве з Іванам Міско і Уладзімірам Піпіным).

Станкавыя творы С. Логвіна, з’яўляюцца працягам рэалістычнай традыцыі, часам яны сюрэалістычны, напоўнены складаным філасофскім зместам, развагамі аўтара на тэму кахання, волі, рэлігіі. Шмат увагі надае біблейскай тэматыцы, як крыніцы глыбокіх філасофскіх разваг.

Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, НАН Беларусі, фондзе БСМ і інш.

Узнагароды
----------

Лаўрэат прэміі Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6  Кафедра скульптуры Архівавана 2 верасня 2019.
2. 1 2 3 4  Сяргей Анатольевіч Логвін
3. ↑  Помнік Льву Сапегу ўстанавілі ў Слоніме 22.08.2019

Спасылкі
--------

* Сяргей Анатольевіч Логвін