У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Дрычын.

**Дры́чын** (трансліт.: *Dryčyn*, руск.: Дричин) — аграгарадок у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.

Геаграфія
---------

Чыгуначны прыпынак Дрычын
Месціцца за 15 кіламетраў на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 2 кіламетры ад чыгуначнага прыпынку Дрычын лініі Мінск—Асіповічы.

Гісторыя
--------

### Ранняя гісторыя

Дрычын вядомы з XVII стагоддзя як сяло ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уласнасць каталіцкай царквы. У 1684 годзе ў вёсцы было 38 двароў, шляхецкая ўласнасць.

У канцы XVII стагоддзя пабудавана ўніяцкая царква. У 1744 годзе быў 61 двор і 185 душ мужчынскага полу, карчма, уласнасць Агінскіх.

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі. З канца XVIII стагоддзя ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні.

У 1800 годзе былі царква, карчма, 2 ветракі, уласнасць Ратынскага. У 1835 годзе існавала драўляная царква. З 1860-х гадоў у Навасёлкаўскай воласці Ігуменскага павета.

У 1866 годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1886 годзе ў народным вучылішчы вучыліся 59 хлопчыкаў і 5 дзяўчынак.

У 1879 годзе Дрычынскі царкоўны прыход налічваў больш 2 тысяч прыхаджан, у яго ўваходзілі яшчэ 5 вёсак апроч Дрычына, пры царкве працавала папячыцельства. Царкве належала 70 дзесяцін зямлі, у тым ліку 33 — ворыва, 30 — сенажаці, 3 дзесяцін — прысядзібнай. У царкоўным архіве станам на 1879 год захоўваліся метрычныя кнігі і спаведныя спісы прыхаджан з 1844 года.

Паводле перапісу 1897 года ў Дрычыне была ваўначоска з конным прывадам, школа, 3 крамы, піцейны дом, хлебазапасны магазін, адбываліся штогадовыя кірмашы.

У 1900 годзе у школе займаліся 54 хлопчыкі і 3 дзяўчынкі, настаўнікам быў Міхаіл Васілеўскі. У 1904 годзе для школы пабудавалі новы драўляны будынак.

### Найноўшы час

Дрычын, вуліца Цэнтральная
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай воласць абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (польск.: Gmina Nowosiółki; Ігуменскі павет, Мінская акруга ГУУЗ).

З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. За савецкім часам народнае вучылішча было ператворана ў працоўную школу 1-й ступені, у якой у 1922 годзе было 80 вучняў, працавалі 2 настаўнікі.

З 20 жніўня 1924 года цэнтр Дрычынскага сельсавета Пухавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 12 сакавіка 1935 года Рудзенскага, з 6 ліпеня 1935 года Смілавіцкага, з 11 лютага 1938 года Рудзенскага раёнаў, з 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.

У 1929 годзе праведзена калектывізацыя, створаны калгас «Новы Дрычын», была кузня. У 1930-я гады Дрычынская царква была закрыта, а праз некалькі год, з пісьмовай згоды мясцовых жыхароў, разабрана на будаўнічыя матэрыялы, з якіх пазней пабудавалі вясковую школу.

У 1939 годзе да Дрычына далучана вёска Пахар.

У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 4 ліпеня 1944 года пад акупацыяй Германіі. Дзейнічала савецкае падполле, у наваколлі партызанская брыгада «Беларусь». У 1942—1943 гадах нямецкай адміністрацыяй былі расстраляны 39 ваеннапалонных і 2 партызаны. У 1943 годзе вёска была часткова спалена.

У 2010 годзе нададзены статус аграгарадка. Да 28 мая 2013 года аграгарадок уваходзіў у склад Дрычынскага сельсавета.

Насельніцтва
------------

### Дэмаграфія

* 1744 год — 61 двор, 185 душ мужчынскага полу
* 1800 год — 128 двароў, 786 жыхароў
* 1816 год — 63 двары, каля 490 жыхароў
* 1886 год — 75 двароў, 995 жыхароў
* 1897 год — 240 двароў, 1225 жыхароў
* 1908 год — 220 двароў, 1762 жыхары
* 1917 год — 266 двароў, 1546 жыхароў
* 1960 год — 130 жыхароў; чыгуначны раз’езд, 7 жыхароў
* 1971 год — 147 двароў, 496 жыхароў
* 1999 год — 730 жыхароў
* 2002 год — 261 двор, 731 жыхар
* 2007 год — 278 гаспадарак, 752 жыхары
* 2010 год — 730 жыхароў
* 2012 год — 254 гаспадаркі, 727 жыхароў
* 2019 год — 679 жыхароў

### Рэлігія

У населеным пункце ёсць рэлігійная грамада хрысціян веры евангельскай.

Эканоміка
---------

крама «Дрычын»
* Дом быту
* Аддзяленне сувязі
* Ашчадная каса
* Сталовая
* Механічная майстэрня
* Крама

Культура
--------

* Бібліятэка
* Дом культуры

Адукацыя
--------

Дрычынскі яслі-сад
* Базавая школа, яслі-сад

Медыцына
--------

* Ветэрынарны ўчастак
* Амбулаторыя

Славутасці
----------

### Страчаная спадчына

* Царква Святога Іаана (каля 1750-х, страчана ў 1930-я)

Крыніцы
-------

1. ↑  Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (DJVU)
2. ↑  Памяць 2003, с. 696.
3. ↑  *Кривошей, Дмитрий Александрович*. Могілкі ў вёсцы Дрычын - В поисках утраченного... Пуховщина (англ.)  **(нявызн.)**?. *В поисках утраченного... Пуховщина* (28 жніўня 2023). Праверана 9 студзеня 2024.
4. ↑  Памяць 2003, с. 25.
5. ↑  ГВБ 2013, с. 134.
6. ↑  «Об изменении административно-территориального устройства районов Минской области». Решение Минского областного Совета депутатов от 28 мая 2013 г. № 234 Архівавана 31 сакавіка 2016. (руск.)
7. ↑  ГВБ 2013, с. 134—135.
8. ↑  Belarus **(нявызн.)**. *pop-stat.mashke.org*. Праверана 10 студзеня 2024.
9. ↑
10. ↑  Дричинская базовая школа **(нявызн.)**. *drychyn.pukhovichi-asveta.gov.by*. Праверана 10 студзеня 2024.

Літаратура
----------

* Дрычын // Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 8: Мінская вобласць, кн. 4 / рэдкал.: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2013. — С. 134—135. — 2 000 экз. — ISBN 978-985-11-0735-9.
* Памяць: Пухавіцкі раён: Гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / Укл. А. А. Прановіч; Рэдкал.: А. М. Карлюкевіч і інш.. — Мінск: Беларусь, 2003. — 749 с. — ISBN 985-01-0251-9.
* *Jelski A.* Dryczyn // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom II: Derenek — Gżack (польск.). — Warszawa, 1881. — S. 178.

| ⛭**Дукорскі сельсавет** |
| --- |
| Цэнтр | 
* Дукора

 |
| Аграгарадкі | 
* Дрычын
* Энергія

 |
| Вёскі | 
* Белае
* Благадаць
* Вішнёўка
* Вясёлае
* Вясёлае 2
* Галянберг
* Горкі
* Граддзё
* Груд
* Жораўка
* Калінаўка
* Капейнае
* Каробавічы
* Красная Ніва
* Красны Яр
* Маладнева
* Малінаўка
* Маргі
* Маставая
* Нізоўка
* Ніўкі
* Новы Кут
* Пабеда
* Паддуб’е
* Падліпкі
* Пенякі
* Рабінаўка
* Салаўі
* Сетча
* Станіславова
* Станкі
* Уборкі
* Шыманаў Кут
* Янкава

 |