recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Міхальчанка.
**Аляксей Якаўлевіч Міхальчанка** (нар. 13 кастрычніка 1973, Полацк, Віцебская вобласць, БССР, СССР) — беларускі журналіст, прапагандыст і тэлевядучы.

Біяграфія
---------

У 2000 годзе пачаў тэлевізійную кар’еру на рэгіянальным тэлеканале. З 2004 года працаваў на дзяржаўным тэлеканале «АНТ» у якасці пазаштатнага карэспандэнта. У 2005 годзе пераехаў у Мінск працаваць у штаб-кватэру «АНТ». Міхальчанка вядомы як аўтар тэлеперадачы «руск.: Как есть, так есть» (Як ёсць, так ёсць).

У 2012 годзе быў кандыдатам на выбарах у ніжнюю палату беларускага парламента, але не быў абраны.

Санкцыі ЕС
----------

У 2011 годзе, пасля хвалі рэпрэсій, якая рушыла ўслед за прэзідэнцкімі выбарамі 2010 года, Міхальчанка разам з іншымі супрацоўнікамі і топ-менеджарамі буйных дзяржаўных СМІ стаў суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спіса Еўрасаюза.

Згодна з рашэннем Савета ЕС ад 15 кастрычніка 2012 года тэлеперадача «руск.: Как есть, так есть» была ахарактарызавана як інструмент прапаганды ў Беларусі, які падтрымлівае і апраўдвае рэпрэсіі супраць дэмакратычнай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці, якія сістэматычна асвятляюцца ў негатыўнай і зневажальнай форме з выкарыстаннем фальсіфікаванай інфармацыі, у той час як Міхальчанка стаў асабліва актыўны на гэтай ніве пасля разгону Плошчы 2010 і наступных пратэстаў.

У 2014 годзе Міхальчанка выйграў працэс у судзе агульнай юрысдыкцыі ЕС  (укр.) (бел. і здолеў дамагчыся адмены санкцый супраць яго па працэсуальных прычынах. Суд  (укр.) (бел. аднак, пацвердзіў, што шоу Міхальчанкі было часткай прапагандысцкай машыны рэжыму Лукашэнкі.

Асабістае жыццё
---------------

Жанаты, мае сына.

Зноскі
------

1. 1 2  От оппонента слышу! — Максим Иващенко, БелГазета, 02.04.2012
2. ↑  Як ёсць, так ёсць: каб пракінуць Міхальчанку, амаль 5 тысяч чалавек «прагаласавалі на даму» — Наша Ніва, 26.09.2012
3. ↑  Поўны спіс 208 беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд у ЕС **(нявызн.)**.  Наша Ніва (11 кастрычніка 2011). Архівавана з першакрыніцы 22 кастрычніка 2017.
4. ↑  Council Decision 2012/642/CFSP of 15 October 2012 concerning restrictive measures against Belarus (англ.).(недаступная спасылка)
5. ↑  *Ruhain, Vital*. Will Belarus oligarchs follow suit after Mikhalchanka's win over EU? (англ.).  Еўрапейскае радыё для Беларусі (25 верасня 2014). Праверана 3 лістапада 2017.

Спасылкі
--------

* Відэаблог Аляксея Міхальчанкі
**Аманімі́чная ры́фма** — рыфма, у якой спалучаюцца словы-амонімы, г. зн. тыя, што гучаць аднолькава, але маюць розны сэнс. Сустракаецца яна нярэдка ў фальклоры:

А ўжо човен вады повен,
З чоўна вада *свішча*.
Ой, там хлопец дзеўку кліча,
Не голасам — *свішча*.
Аманімічныя рыфмы часта выкарыстоўваюць беларускія паэты:

Спытаўся бог у грэшніка: — Чаму шмат піў *віна*?
У гэтым, — кажа, — не мая *віна*.
Сам знаеш, з гліны ты мяне стварыў,
І каб мне не рассыпацца — я піў.
(М. Танк)
Часам аманімічная рыфма праходзіць праз увесь верш, ствараючы своеасаблівы мастацкі каларыт, выяўляючы глыбокае веданне паэтам роднай мовы, дасканалае валоданне ім паэтычнай тэхнікай. Аднак, як правіла, фармальная зададзенасць надае такім творам пэўную штучнасць. Аманімічная рыфма (разам з каламбурнай) арганізавала ўсе радкі «Балады аб клянах» Р. Барадуліна. Вось першыя дзве страфы гэтага твора:

Чужынцаў цяжкія *боты*
Дратуюць зямлю Канады.
Заліў узаралі *боты*,
Громам грыміць кананада.
Страле быць заўсёды *тугою*—
Суперніцай бліскавіцы!
Усё апавіта *тугою*.
Арлы пачалі блізка віцца…

Літаратура
----------

* *Рагойша В. П.* Паэтычны слоўнік. — 3-е выд. дапрац. і дапоўн.. — Мінск: Беларуская навука, 2004. — 576 с. — 2 000 экз. — ISBN 985-08-0598-6.
* *Рагойша В. П.* Тэорыя літаратуры ў тэрмінах. — Мінск: Беларуская энцыклапедыя, 2001. — 384 с. — 1 000 экз. — ISBN 985-11-0197-4.
**Амар Эфраін Тарыхас Эрэра** (ісп.: Omar Efraín Torrijos Herrera, 13 лютага 1929, Сант’яга, правінцыя Верагас — 1 жніўня 1981, гара Марта) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Панамы; брыгадны генерал (1969).

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям’і настаўніка. У 1951 скончыў ваеннае вучылішча ў Сальвадоры, з 1952 на ваеннай службе ў Нацыянальнай гвардыі Панамы. Праходзіў навучанне ў Школе Амерык у Зоне Панамскага канала.

Узначаліў групу антыімперыялістычна і нацыяналістычна настроеных афіцэраў Нацыянальнай гвардыі, якія ўчынілі ў кастрычніку 1968 г. дзяржаўны пераварот.

З 1969 г. галоўнакамандуючы Нацыянальнай гвардыяй і фактычны кіраўнік Панамы (паводле Канстытуцыі 1972 года, з’яўляўся «вышэйшым лідарам Панамскай рэвалюцыі»). Яго памочнікам быў Чучу Марцінес.

Да 11 кастрычніка 1978 г. — кіраўнік урада. Адышоўшы ад актыўнай палітычнай дзейнасці і пасяліўшыся ў сельскай мясцовасці (апошнія гады жыцця шмат часу праводзіў у паселішчы Каклесіта), захоўваў ўплыў на членаў урада, часта прымаючы і кансультуючы высокапастаўленых наведвальнікаў.

Загінуў у авіякатастрофе пры загадкавых абставінах.

Маісес Тарыхас у сваім інтэрв’ю мексіканскай газеце «Эксельсіёр» заявіў, што смерць яго брата з’яўляецца справай рук ЦРУ ЗША.

Хасэ Дэ Хесус Марцінес, былы целаахоўнік Тарыхаса (пілот па спецыяльнасці) у жніўні 1987 г. у эфіры Панамскай праграмы «Сведкі гісторыі» паведаміў, што лічыць смерць Тарыхаса справай рук амерыканцаў. Ён таксама паведаміў, што навігацыйная сістэма самалёта магла быць выведзена з ладу пры падрыхтоўцы да вылету.

Па сцвярджэнні аднаго з памочнікаў Мануэля Нар’егі, авіякатастрофа была арганізавана Нар’егам.

Зноскі
------

1. 1 2  Omar Torrijos // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>
2. 1 2  Omar Torrijos Herrera // Brockhaus Enzyklopädie / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q464633'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2586178'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227'></a>

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Notable Names Database |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave · WikiTree |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNE: XX1455424 · BNF: 119753935 · GND: 119502984 · GTAA: 161531 · ISNI: 0000 0001 1670 2005 · LCCN: n81129346 · NKC: jn20000701828 · NLP: A12055578 · NTA: 071079963 · NUKAT: n2010171607 · SUDOC: 027786323 · VIAF: 72205502 · ULAN: 500339025 |

 |
**Каліпагея** (*Calypogeia*) — род пячоначных імхоў сямейства каліпагеевых.

Вядома каля 90 відаў, пашыраных па ўсіх кантынентах, акрамя Аўстраліі. На Беларусі некалькі відаў трапляюцца на глебе і гнілой драўніне, у сырых месцах.

Бледна- або сінявата-эялёныя расліны, звычайна ўтвараюць невялікія дыванкі. Сцябло ляжачае, даўжынёй 1—5 см, негалінастае ці слабагалінастае. Лісце косапрымацаванае, шырокаяйцападобнае да трохвугольна-яйцападобнага. Амфігастрыі (відазмененае лісце) круглыя, яйцападобныя або ныркападобныя, у каліпагеі Нееса (*Calypogeia neesiana*) цэльныя ці неглыбокавыемчатыя, у каліпагеі Мюлера (*Calypogeia muelleriana*) і каліпагеі аспленіяпадобнай (*Calypogeia trichomanis*) глыбокадвухраздзельныя. Каробачка са спорамі прадаўгавата-эліпсоідная, на доўгай ножцы, выходзіць з пладовага мяшка.

Зноскі
------

1. ↑  Дадзены від сучаснымі даследчыкамі класіфікуецца як від другога роду — *Kantius trichomanis*

Літаратура
----------

* *Рыкоўскі Г. Ф.* Каліпагея // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 2. Гатня — Катынь / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1983. — 522 с. — 10 000 экз.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Таксанамія | APNI · EOL · GBIF · iNaturalist · IRMNG · ITIS TSN · NCBI · Tropicos · WFO |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2779203013 |
**Гаага** (нідэрл.: Den Haag / 's-Gravenhage) — горад на захадзе Нідэрландаў, ля берага Паўночнага мора, рэзідэнцыя нідэрландскага ўрада і парламента, сталіца правінцыі Паўднёвая Галандыя і месцазнаходжанне нідэрландскай каралевы Беатрыкс. У Гааге размешчаныя буйныя міжнародныя прававыя органы: Міжнародны суд ААН і Міжнародны крымінальны суд.

Гаага на моры
-------------

У тэрыторыю Гаагі ўваходзяць два важныя пляжы: Кейкдэйн (нідэрл.: Kijkduin), на захадзе горада, і Схевенінген (нідэрл.: Scheveningen), папулярны ўва ўсёй краіне, на поўначы. У колішняй рыбацкай вёсачцы Схевенінген таксама знаходзіцца порт.

Транспарт
---------

У Гаазе ёсць два чыгуначныя вакзалы: «Цэнтральны» (нідэрл.: Centraal Station), канцавая станцыя для цягнікоў з Утрэхта і з усходу і поўначы Нідэрландаў, і «Галандскай ч.д.» (нідэрл.: Hollandse Spoor), дзе спыняюцца цягнікі на лініі Лейдэн-Ротэрдам і міжнародныя цягнікі ў Антвэрпэн, Брусэль і Парыж.

Гарадскі грамадскі транспарт уяўляе шчыльную сетку трамвайных і аўтобусных маршрутаў аператара «Гаагскага трамвайнага грамадства» (нідэрл.: Haagse Tramweg Maatschappij — HTM). У 2004 годзе быў адчынены трамвайны тунэль даўжынёй каля 2 кіламетраў пад цэнтрам горада з дзвюма падземнымі станцыямі.

Гаага з'яўляецца вузлом аўтамабільных дарог. Ёсць аўтастрады ў Амстэрдам (А4 і А44), Ротэрдам (А13) і Утрэхт — Германія (А12).

Аэрапорта ў Гаазе няма (аэрапорт Ротэрдама знаходзіцца кіламетраў за 15 ад Гаагі, амстэрдамскі аэрапорт Схіпхол (нідэрл.: Schiphol) — за 40).

Вядомыя ўраджэнцы і жыхары
--------------------------

* Хендрык ван дэ Сандэ Бакхёйзен, нідэрландскі мастак

Гл. таксама
-----------

* Новая царква
* Панарама Месдаха

Зноскі
------

1. ↑  А таксама 15,54 км2 воды

Спасылкі
--------

* афіцыйны сайт гаагскай муніцыпальнай адміністрацыі  (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · LinkedIn · Твітэр |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram · YouTube |
| Тэматычныя сайты | DMOZ |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Яўрэйская Бракгаўза і Эфрона · Кругасвет · Ларуса · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Universalis |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 119602746 · GND: 4011446-6 · ISNI: 0000 0004 0372 8814 · LCCN: n79032987 · NKC: ge134198 · SUDOC: 027596893 · VIAF: 151996116 |

 |
Вакзал станцыі Калінінград-Пасажырскі
**Калінінград-Пасажырскі** (**Паўднёвы вакзал**), чыгуначная станцыя ў Калінінградзе, галоўны вакзал горада. Вакзал абслугоўвае прыгарадныя і пасажырскія цягнікі. Да аднаго з перонаў вакзалу падыходзіць чыгуначны шлях з еўрапейскай шырынёй каляі, куды прыбываюць цягнікі з Польшчы і Германіі. Вакзал размешчаны на плошчы Калініна. У непасрэднай блізкасці ад Паўднёвага вакзала размешчаны аўтавакзал.

Будынак вакзалу пабудаваны з цэглы з выкарыстаннем жалезабетонных канструкцыйных элементаў (жалезабетонныя элементы не бачныя знадворку). Пероны перакрытыя дэбаркадэрам даўжынёй 178 метраў і шырынёй 120 метраў. З будынка вакзалу да перонаў вядуць два падземных пераходы.

Да канца XIX стагоддзі Кенігсберг стаў важным вузлом чыгуначнай сеткі. Чыгункі ішлі з Кенігсберга ў розных накірунках — у цэнтральную Германію, Польшчу, Расію, Прыбалтыку. Аднак галоўнага вакзалу, дзе схадзіліся б чыгункі розных накірункаў, у горадзе не было. Чыгункі розных накірункаў абслугоўваліся асобнымі невялікімі вакзаламі.

Ідэя аб будаўніцтве цэнтральнага вакзалу з'явілася яшчэ ў 1896 годзе, але канкрэтны план быў гатовы толькі ў 1914 годзе. Аднак яго ажыццяўленню памяшала пачаўшаяся ў тым годзе Першая сусветная вайна. Будаўніцтва галоўнага вакзалу пачалося толькі ў 1920 годзе, а яго ўрачыстае адкрыццё адбылося 19 верасня 1929 года.

Вакзал працягваў нармальна функцыянаваць да 21 студзеня 1945 года. Падчас баёў за горад станцыя значна пацярпела, таму пасля заканчэння войны вакзал не дзейнічаў, а роля галоўнай пасажырскай станцыі часова выконвала сартавальная станцыя. Паўторнае адкрыццё галоўнага вакзалу адбылося толькі ў 1949 годзе.

Першая буйная рэканструкцыя вакзалу адбылася толькі ў 2003 годзе. Былі рэканструяваныя ўнутраныя памяшканні (касы, зала чакання, кафэ). Фае вакзалу было ўпрыгожана новымі люстрамі і фантанам, былі акультураныя падземныя пераходы, вядучыя да перонаў. На фасадзе і ў фае вакзалу былі ўсталяваныя дакладныя гадзіннікі. У той жа час агульнае архітэктурнае аблічча вакзалу засталося нязменным.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Калінінскі мост.
**Калінінскі мост** — аўтамабільны мост цераз раку Заходняя Дзвіна ў Наваполацку Віцебскай вобласці. Па трасе праходзіць вуліца Калініна, ад якой пайшла неафіцыйная назва моста. Адзіны мост у горадзе цераз Дзвіну, злучае цэнтр горада з прамзонай Копцева і аўтамабільнай дарогай рэспубліканскага значэння Р20, якая ідзе на Верхнядзвінск, Баравуху, Полацк, Шуміліна і Віцебск.

Мост узведзены ў 1962 годзе. Складзены з жалезабетонных балак каробчатага сячэння. Даўжыня складае каля 270 м. Пад канец 1990-х быў прызнаны малапрыдатным для інтэнсіўнага транспартнага руху. У 1999—2000 гадах праведзена рэканструкцыя, рух па мосце быў спынены больш як на год.

У снежні 2017 года быў закрыты пабудаваны па той жа тэхналогіі мост цераз Прыпяць у Жыткавіцкім раёне, на якім з’явіліся расколіны. На Калінінскім мосце спецыялісты 16-17 студзеня таксама выявілі папярочныя расколіны шырынёй каля 0,3 мм, пазней была выяўлена расколіна шырынёй 1,7 мм. 23 студзеня мост быў закрыты для праезду цяжкага транспарту, астатнія аўтамабілі мусяць прытрымлівацца дыстанцыі 70 м. 30 студзеня быў забаронены рух транспарту масай звыш 5 тон — грузавікоў і аўтобусаў-«гармонікаў». Грамадскі транспарт высаджвае пасажыраў перад мостам, пасля чаго яны пераходзяць мост і садзяцца на іншы транспарт.

У культуры
----------

Мастацкі фільм «Вуліца без канца» (1973; рэжысёр І. Дабралюбаў) пачынаўся з Калінінскага моста.

Гл. таксама
-----------

* Мост цераз Прыпяць (Жыткавіцкі раён)
* Аўтамабільны мост цераз Сож (Гомельскі раён)
* Фандакаўскі мост (Бабруйск)

Зноскі
------

1. 1 2  Треснувший Калининский мост в Новополоцке закроют для транспорта массой более 5 тонн Архівавана 29 студзеня 2018.
2. 1 2  У Наваполацку закрылі аварыйны мост. Дзеці не пасьпелі ў школу, дарослыя — на працу
3. ↑  Затрещал по швам еще один мост, построенный по той же технологии. На сей раз — в Новополоцке(недаступная спасылка)
4. ↑  Остановить падение.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх

| ⛭Масты цераз Заходнюю Дзвіну ў Беларусі |
| --- |
| 
* Руба
* *Паўночны мост (Віцебск)1*
* Кіраўскі мост (Віцебск)
* мост Блахіна (Віцебск)
* Рыга-Арлоўскі чыгуначны мост (Віцебск)
* Паўднёвы мост (Віцебск)
* Жлобінскія масты (Віцебск)
* Віцебскі раён
* Пантонны мост (Бешанковічы)
* Ула
* Чыгуначны мост (Полацк)
* Стары мост (Полацк)
* Новы мост (Полацк)
* Калінінскі мост (Наваполацк)
* Верхнядзвінск

 |
| 1 — праект |
**Чарэйскі Троіцкі манастыр** — колішні манастыр.

Заснаваны ў 1454 годзе братамі смаленскім епіскапам Місаілам і Міхаілам Пструхам. Размяшчаўся на поўнач ад мястэчка Чарэя над возерам Галаўля (цяпер Чарэйскае). У канцы XVI ст. канцлер вялікі літоўскі Л. Сапега аднавіў манастыр на новым месцы, даў яму вёскі Вобчына-Манастыр, Будзілава, Плескачы, Рыдомля і Клубінічы. У 1599 годзе ён пабудаваў мураваную Троіцкую царкву (ад яе белых сцен манастыр пазней атрымаў назву *Белацаркоўскі*), у склепах якой пахаваны бацька Сапегі. У царкве была копія вядомага наўгародскага абраза «Маці Божая Знаменне», перададзеная (ці вернутая) у 1640 годзе з Ружан сынам канцлера Казімірам Сапегаю. У 1834 годзе манастыр скасаваны, царква стала прыходскай.

Царква ў 1914 годзе
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года ў Магілёўскім царкоўна-археалагічным музеі захоўваўся сярэбраны стацыянальны крыж 1596 года, падараваны ў Чарэю Л. Сапегам.

Царква захавалася ў напаўразбураным стане.

Літаратура
----------

* *Аляксандр Ярашэвіч.* Чарэйскі Троіцкі манастыр // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — 792 с. — ISBN 985-11-0378-0 (т. 2), ISBN 985-11-0315-2.
* Раманаў Р. Чарэйскія святыні // Мастацтва. 2000. № 6.
**Багалеп**, свецкае імя **Міхаіл Анцух** (10 (23) лістапада 1911, в. Скорычы, Мінская губерня — 13 мая 1978, г. Адэса, УССР) — архіепіскап Украінскага экзархата Рускай праваслаўнай царквы.

Біяграфія
---------

У 1934 годзе паступіў паслушнікам у Жыровіцкі Успенскі манастыр.

У 1976 годзе ўпаўнаважаны па справах рэлігій Чуніхін у сваёй характарыстыцы епіскапа адзначыў, што ён «з’яўляецца адным з найбольш рэакцыйных і фанатычных кіруючых епіскапаў» і што «далейшае знаходжанне Багалепа ў якасці епархіяльнага архірэя вельмі непажадана».

6 кастрычніка 1977 года архіепіскап Багалеп быў адпраўлены на пенсію.

Зноскі
------

1. ↑  Беларусь нарадзіла, Украіна прыняла: знакамітыя ўкраінцы, якія пабачылі свет на радзіме Арастовіча
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Мазурчык.
**Юрый Эдвардавіч Мазурчык** (нар. 11 студзеня 1962, г. Гродна) — беларускі футбаліст.

Біяграфія
---------

Займаўся ў групе падрыхтоўкі пры камандзе майстроў гродзенскага «Хіміка» ў Міхаіла Міхайлавіча Хаменкова, адкуль у 17-гадовым узросце трапіў у галоўную каманду.

Свой дэбютны матч у складзе гродзенцаў правёў 20 красавіка 1980 года, выйшаўшы на замену ў самым канцы пераможнага матчу з «Гомсельмашам», а апошні раз у майцы нашага клуба згуляў 31 кастрычніка 2000 года супраць мінскага «Тарпеда-МАЗ». Цэнтральны нападнік адыграў у камандзе 18 сезонаў, правёў каля 400 каляндарных матчаў чэмпіянатаў СССР і Беларусі, стаўшы адным з лепшых бамбардзіраў у гісторыі клуба. Выступаючы за гродзенцаў у афіцыйных матчах 98 раз адпраўляў мяч у сетку суперніка: 48 мячоў ён забіў у чэмпіянаце СССР, 37 — у чэмпіянаце Беларусі, 2 — у Кубку СССР, 10 — у Кубку Беларусі, 1 — у Кубку ўладальнікаў кубкаў.

Пасля заканчэння гульнявой кар’еры некаторы час прапрацаваў у клубе начальнікам і старшым трэнерам каманды. Аднак паслякар’ернае было нядоўгім. Ужо ў пачатку 2002 гродзенскі футбаліст пакінуў Беларусь і з’ехаў у ЗША на пастаяннае месца жыхарства.

Зноскі
------

1. ↑  Юрый Эдвардавіч Мазурчык нарадзіўся ў Гродна 11 студзеня 1962 года. Займаўся ў групе падрыхтоўкі пры камандзе майстроў гродзенскага «Хіміка» ў Міхаіла Міхайлавіча Хаменкова, адкуль у 17-гадовым узросце трапіў у галоўную каманду
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Цюльпан лясны (значэнні).
*Tulipa sylvestris*
**Цюльпан лясны, гарду́к** (*Tulipa sylvestris*) — кветкавая расліна роду Цюльпан (*Tulipa*) сямействаЛілейныя (*Liliaceae*).

Апісанне
--------

Шматгадовая травяністая цыбульная расліна з прамым голым тонкім сцяблом вышынёй 30—40 см і 2-4 адхіленымі ад яго лістамі. Лісце вузкае, жалабатае, бліскучае, даўжынёй да 20—25 см. Кветкі званочкавыя, ярка-жоўтыя, са слабым прыемным пахам, адзіночныя (рэдка па 2 на канцах сцябла). Калякветнік з 6 свабодных лісцікаў, размешчаных у 2 кругі. Плод — прадаўгаватая трохгранная каробачка.

Арэал
-----

Міжземнамор’е (поўдзень Італіі, Балканскі паўвостраў); натуралізаваўся ў многіх краінах Сярэдняй і Атлантычнай Еўропы, на поўдні Скандынавіі. Месцы росту — шыракалістыя лясы ў далінах рэк. Расце невялікімі, рэдка значнымі групамі.

Размнажэнне
-----------

Цвіце ў канцы мая, пладаносіць у чэрвені. Размнажэнне вегетатыўнае; штогод новая цыбуліна нарастае зверху старой, а таксама фармуюцца новыя цыбуліны на канцах вертыкальных і гарызантальных сталонаў.

Выкарыстанне і ахова
--------------------

Дэкаратыўная расліна.

Занесена ў Чырвоную кнігу Беларусі з 1981 года.

Зноскі
------

1. ↑  Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
2. ↑  Пра ўмоўнасць аднясення апісванай у гэтым артыкуле групы раслін да класа аднадольных гл. раздзел «Сістэмы APG» артыкула «Аднадольныя».
3. ↑  *В. Ластоўскі* Расійска-Крыўскі (Беларускі) слоўнік. старонка 802

Спасылкі
--------

* Тюльпан лесной: інфармацыя пра таксон у праекце «Плантариум» (вызначальнік раслін і ілюстраваны атлас відаў). (руск.)


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| Таксанамія | EOL · GBIF · iNaturalist · IPNI · IRMNG · ITIS TSN · NCBI · POWO · The Plant List · Tropicos · WFO |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Мамлін.
**Юрый Яфімавіч Мамлін** (1 лютага 1947, Жлобін, Гомельская вобласць — 14 снежня 2020, Мінск) — беларускі архітэктар. Прафесар Міжнароднай акадэміі архітэктуры.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1975 годзе. З 1969 г. працаваў у Белдзіпрагандлі, з 1976 года — кіраўнік групы архітэктараў у БелНДІПгорадабудаўніцтва. Дырэктар унітарнага прадпрыемства «Творчая майстэрня архітэктара Мамліна Ю. Я.»

Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражываў у Мінску.

Памёр 14 снежня 2020 года пасля цяжкай хваробы. Пахаваны 17 снежня.

Творчасць
---------

Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): гандлёва-грамадскі блок па вул. Прытыцкага (1977), ТЭА новага экскурсійнага маршруту па гістарычных і прыродных помніках Мінска і яго наваколляў, інтэр’еры малой залы пасяджэнняў і прыёмнай Савета Міністраў БССР (1979) у Мінску, спартзала ў комплексе «Раўбічы» (1979), гасцініца, заводакіраўніцтва ВА «Палімір» у Наваполацку (1982), санаторый-прафілакторый у Пінску (1986), пансіянат «Ангара» ў пасёлку Віцязева[ru] Краснадарскага края, санаторый «Аквамарын», адміністрацыйна-гандлёвы цэнтр па вул. Машынабудаўнікоў у Мінску, помнік воінам-казахстанцам, які загінулі пры вызваленні Мінска ў ВАВ і інш. аб’екты.

У ТАА «Аб’яднаныя творчыя майстэрні МААМ» пры яго актыўным аўтарскім удзеле распрацавана канцэпцыя рэканструкцыі цэнтра г. Капыля і маштабны праект Мінскага праспекта ў Індустрыяльным парку «Вялікі Камень» з плошчай «Дружба», а таксама шматфункцыянальны цэнтр «IMAX» на вуліцы Прытыцкага ў г. Мінску.

Сям’я
-----

У шлюбе з Галінай Вагнер, дачкой беларускай актрысы Таццяны Аляксеевай і кампазітара Генрыха Вагнера. Дачка Кацярына скончыла ЕГУ па спецыяльнасці «Культурная спадчына і міжнародны турызм», 2 года вучылася ў Сарбоне, потым у Вышэйшай школе Луўра, Нацыянальнай школе гідаў-перакладчыкаў у Парыжы. Выйшла замуж. Працуе ў сферы турыстычнага бізнесу. Мае чатырох дзяцей: Алекса, Вадзіма, Сашу, Віктара. Сын Дзмітрый жыве ў Мінску, працуе на ААТ «Атлант».

Зноскі
------

1. 1 2 3  Мамлин Юрий Ефимович // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
2. 1 2 3  Ушел из жизни Архитектор, Коллега, Друг …
3. ↑  СЕМЬЯ С ИСТОРИЕЙ. Лидия Ржецкая, Леонид Рахленко, Генрих Вагнер — три народных артиста в одной семье Архівавана 7 студзеня 2021.

Літаратура
----------

* Мамлин Юрий Ефимович // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook |
| Нарматыўны кантроль | ЗЭКББ: PLRB-ar8595486 |
**Калінінец** (руск.: Кали́нинец) — пасёлак гарадскога тыпу (да 2006 года сельскі населены пункт, былы ваенны гарадок Алабінскага гарнізона) у Нара-Фамінскім раёне Маскоўскай вобласці Расія; найбуйнейшы населены пункт гарадскога паселішча Калінінец.

У пасёлку раскватараваная 2-я гвардзейская Таманская мотастралковая дывізія імя М. І. Калініна. Размешчаны за 34 км на паўднёвы захад ад Масквы (ад МКАД) у паўночна-ўсходняй частцы Нара-Фамінскага раёна, за 25 км на паўночны ўсход ад Нара-Фамінска, на Малым Маскоўскім кальцы паміж Кіеўскай і Мінскай шашой.

1. ↑  АКТМУ. 179/2016. Цэнтральная ФА Праверана 21 кастрычніка 2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q26878024'></a>
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Вуліца Гагарына.
Вуліца **Гагарына** (былая **Ветраная**, **Кагановіча**) — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Гомеля. Названая ў 1961 годзе ў гонар Ю. А. Гагарына. Працягласць 1460 м, ад вуліцы Камісарава да Мохава пераезда.

Гісторыя
--------

У дарэвалюцыйныя гады забудова была пераважна драўляная, з 1-павярховых дамоў сядзібнага тыпу. Да вуліцы прымыкалі парк Гомельскага палаца і Конны пляц (зараз Цэнтральны рынак). На стыку з вуліцамі Рэчыцкай і Траецкай (цяпер Сялянская) вуліца Ветраная раздвойвалася ў кірунку чыгуначнага пераезду і Генеральскай вуліцы (цяпер Чырвонаармейская). У цяперашні час участак вуліцы ад скрыжавання з вуліцай Карповіча (былой Новікаўскай) адносіцца да вуліцы Чырвонаармейскай. Падчас Айчыннай вайны вуліца была моцна разбурана. Сучаснае аблічча пачало фарміравацца ў пасляваенныя гады. Забудаваная пераважна 2-, 3- і 4-павярховымі жылымі дамамі.

Вуліца перасякае
----------------

* Камісарава
* Пралетарскую
* Спартака
* Рагавога
* Інтэрнацыянальную
* Петчанка
* Рэчыцкую
* Сялянскую
* Карповіча
* Бочкіна
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Вуліца Вароўскага.
**Вуліца Вароўскага** (першапачатковая назва: *Звежынскага*) — вуліца ў цэнтральнай частцы г. Брэста. Названа ў 1940 годзе ў гонар В. В. Вароўскага. Працягласць — 380 м, ад вуліцы Леніна да тэрыторыі рамонтна-будаўнічага дарожнага ўчастка. Пачала забудоўвацца ў 1922 годзе. Сучасны архітэктурны выгляд сфарміраваўся ў 1950-70 гады. На вуліцы знаходзяцца паліклініка, басейн, упрўленне «Брэстэнерга». З правага боку да выліцы прымыкае сквер Іконнікава.

Літаратура
----------

* Брест : Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. – Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1987. – 408 с.
**Багагласнікі** — уніяцкія і праваслаўныя зборнікі песнапенняў, пашыраныя ў XVI—XIX стст. на Беларусі і Украіне ў рукапісным і друкаваным выглядзе. Прызначаліся для спявання ў час богаслужэнняў, хрэснага ходу і дома на святы. Уключалі беларускія і ўкраінскія духоўныя псальмы і канты  (укр.) (бел. лацінскія гімны  (руск.) (бел. польскія кантычкі  (польск.) (бел. календы, гейналы, пастаралькі і інш.

Большасць багагласнікаў мела аднолькавую структуру: 1-я частка ўключала песні, прысвечаныя асноўным царкоўным святам, пакутам Ісуса, некаторым тыдням царкоўнага календара, «цудатворным» абразам; 2-я — святам, што звязаны з Багародзіцай; 3-я — апосталам і пакутнікам; 4-я змяшчала пакаянныя і замілавальныя песнапенні. Паэтычная і музычная аснова ідзе ад жыцій святых, грэчаскіх духоўных песень, усходне-славянскіх народных песень, каталіцкіх і праваслаўных гімнаў і харалаў. Большасць кантаў і псальмаў узята з беларускіх і ўкраінскіх узораў кантавай культуры 16—17 ст. Выкладаліся яны 1-, 2-, 3-, 4- і 5-галосна. Ёсць звесткі пра існаванне вялікай колькасці рукапісных багагласнікаў, сярод іх багагласнік, што зберагаўся ў Богаяўленскім манастыры[*удакладніць*], жыровіцкі багагласнік 17 ст. супрасльскія багагласнікі 18 ст. (адзін з іх зберагаецца ў бібліятэцы АН Літвы). Найбольш ранні друкаваны багагласнік, што дайшоў да нашага часу, выдадзены ў 1790 годзе у Пачаеве (цяпер Крамянецкі раён Цярнопальскай вобласці, Украіна) на царкоўнаславянскай, лацінскай і польскай мовах са значнай колькасцю беларусізмаў і ўкраінізмаў, стаў асновай багагласнікаў 19 — пач. 20 ст. што друкаваліся ў Пецярбургу, Кіеве, Львове, Вільні, Гродне. Багагласнікі — каштоўныя помнікі самабытнай, інтэрнацыянальнай па сваіх вытоках, народнай у аснове кантавай культуры.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн. 1996. — 480 с.: іл. ISBN 985-11-0061-7 (т. 2), ISBN 985-11-0035-8
**Бавоўніцтва, Бавоўнаводства** — галіна раслінаводства, якая займаецца вырошчваннем бавоўніка і вытворчасцю бавоўны.

Тэхналогія
----------

Бавоўнік
Пры паспяванні каробачка бавоўніка раскрываецца. Валакно разам з насеннем, званае *бавоўна-сырэц*, збіраецца на бавоўнапрыёмных пунктах, адкуль яго адпраўляюць на бавоўнаачышчальны завод, дзе адбываецца аддзяленне валокнаў ад насення.

Уласна бавоўна ўяўляе сабой тонкія, кароткія, мяккія пухнатыя валокны. Валакно некалькі скручана вакол сваёй восі. Для бавоўны характэрныя адносна высокая трываласць, хімічная ўстойлівасць, цеплаўстойлівасць, сярэдняя гіграскапічнасць і малая доля пругкай дэфармацыі, з прычыны чаго вырабы з бавоўны моцна змінаюцца. Устойлівасць да сцірання бавоўны невялікая.

У СССР бавоўна-сырэц вырошчвалася ў рэспубліках Сярэдняй Азіі. Сярод бавоўнаробаў былі Героі і двойчы Героі Сацыялістычнай Працы.

Выпускаўся часопіс «Хлопководство» — штомесячны навукова-вытворчы часопіс міністэрства сельскай гаспадаркі СССР і міністэрства меліярацыі і воднай гаспадаркі СССР — для аграномаў і механізатараў-бавоўнаробаў, навуковых работнікаў у галіне бавоўніцтва. Выдаваўся часопіс у Маскве з 1951 года (у 1922—1930 гадах называўся «Хлопковое дело», у 1931—1932 гадах — «За хлопковую независимость», пасля перапынку ў 1936—1940 гадах — «Советский хлопок»). Публікаваў артыкулы аб эканоміцы і арганізацыі галіны, аб тэхналогіі вырошчвання, збору ўраджаю, селекцыі і насенняводстве бавоўніка. Тыраж у 1976 годзе складаў 13,5 тыс. асобнікаў.

Спасылкі
--------

* Хлопководство // Большая советская энциклопедия : ([в 30 т.]) / гл. ред.  А. М. Прохоров. — 3-е изд.. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978. (руск.)
* Журнал «Хлопководство» // Большая советская энциклопедия : ([в 30 т.]) / гл. ред.  А. М. Прохоров. — 3-е изд.. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978. (руск.)
**Mesobatrachia** — падатрад земнаводных атрада Бясхвостыя (*Anura*). Уключае 6 сямействаў, 24 рода, 187 відаў.

Агульная даўжыня прадстаўнікоў гэтага падатраду вар'іруе ад 2 да 20 см. Падатрад Mesobatrachia з'яўляецца своеасаблівым прамежкавым звяном паміж падатрадамі Archaeobatrachia і Neobatrachia. Галава ў большасці відаў даволі масіўная або сярэдняга памеру. Вочы пераважна з вертыкальнымі зрэнкамі. Асаблівасцю з'яўляецца будова пазваночніка. У іх ёсць заднеўвагнутыя (апістацэльныя) пазванкі ў спалучэнні з пярэднеўвагнутымі (працэльнымі) пазванкамі. Плечавы пояс рухомы. Рэбры адсутнічаюць. Таксама большасць відаў не здольна свабодна выкідваць свой язык пры паляванні.

Сустракаюцца ў розных ландшафтах. Могуць знаходзіцца доўгі час на сушы. Актыўнасць пераважна змрочная і ранішняя. Здольныя рыць норы. Кормяцца беспазваночнымі, дробнай рыбай.

Гэта яйцакладныя земнаводныя.

Жывуць у Еўропе, Пярэдняй, Сярэдняй і Паўднёва-Усходняй Азіі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, Афрыцы.

Класіфікацыя
------------

* Семейства Megophryidae
* Семейства Pelobatidae
* Семейства Pelodytidae
* Семейства Pipidae
* Семейства Rhinophrynidae
* Семейства Scaphiopodidae

Зноскі
------

Літаратура
----------

Gissi, Carmela; Diego San Mauro, Graziano Pesole and Rafael Zardoya (Жнівень 2006). «Mitochondrial phylogeny of Anura (Amphibia): A case study of congruent phylogenetic reconstruction using amino acid and nucleotide characters». Gene 366 (2): 228-237.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Таксанамія | Fossilworks · NCBI |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2781448504 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Аляска (значэнні).

**Заліў Аляска** (англ.: Alaska) — адкрыты заліў Ціхага акіяна, каля берагоў Паўночнай Амерыкі, паміж паўвостравам Аляска і востравам Ванкувер.

Плошча 384 000 км², шырыня каля ўвахода больш за 2 200 км, глыбіня да 4 929 м. Прылівы паўсутачныя (да 12 м) і мяшаныя (да 6,8 м). У заліве Аляска — востраў Кадзьяк, востраў Чырыкава, архіпелаг Аляксандра і астравы Каралевы Шарлоты. Галоўныя парты: Сьюард (ЗША), Прынс-Руперт (Канада).

Берагавая лінія заліва моцна парэзана, берагі прадстаўлены лясамі, гарамі і ледавікамі, якія спускаюцца да мора. Сярод іх — самы вялікі далінны ледавік у Паўночнай Амерыцы — ледавік Хабард. Вялікая колькасць бухт і эстуарыяў.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — Аршын / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 1. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0036-6 (т. 1).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4307911-8 · LCCN: sh85003160 · VIAF: 245127734 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Лінд.

**Аманда Сафія Маргарэт Лінд** (швед. Amanda Sofia Margareta Lind, народжаная *Ёхансан*, Johansson, нар. 2 жніўня 1980, Упсала) — шведскі палітычны дзеяч, эколаг. Дзейны міністр культуры і па пытаннях дэмакратыі, адказны за спорт і нацыянальныя меншасці, з 2019 года ў другім урадзе Стэфана Лёвена.

Біяграфія
---------

Аманда вырасла ў Лулеа, куды сям’я пераехала, калі ёй было 3 гады. Яе бацька Эрык Х’юга Ёхансан стаў вікарыем акругі Сорсэле, а маці Ева Баск Ёхансан была фармацэўтам. Аманда вывучылася на псіхолага ва ўніверсітэце Умеа, які скончыла ў 2009 годзе. Працавала дзіцячым і падлеткавым псіхолагам у Савеце графства Вестэрнорланд, у 2009—2011 гадах.

У 1999 годзе Аманда стала членам Партыі зялёных, у 2010 годзе была прызначаная прадстаўніком «зялёных» у Хернёсандзе, а ў 2012 годзе прадстаўляла Вестерноррланд.

Аманда Лінд — былы дарадца і першы намеснік старшыні муніцыпальнага савета ў муніцыпалітэце Хернёсанда. Яна стала ў 2016 годзе сакратаром Партыі зялёных, змяніўшы Андэрса Уолнера.

У студзені 2019 года яна стала міністрам культуры і дэмакратыі, адказваючы таксама за спартыўныя пытанні, а таксама кіраўніком міністэрства культуры.

Аманда замужам за рэжысёрам Б’ёрном Оле Ліндэнам, мае дваіх дзяцей.

1. ↑
2. 1 2  Johansson, Amanda Sofia Margareta // Sveriges befolkning 1990 — Ramsele: National Archives of Sweden, 2011. — ISBN 978-91-88366-91-7 Праверана 28 жніўня 2021.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q14594786'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2065347'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1724971'></a>
3. 1 2  *(unspecified title)* Праверана 4 чэрвеня 2021.
**Нацыянальны тэатр Косава** (алб.: Teatri Kombëtar) — оперны тэатр у Косаве, размешчаны ў сталіцы часткова прызнанай дзяржавы Рэспубліцы Косава Прышціне. Нацыянальны тэатр Косава — адзіны дзяржаўны тэатр Косава. Ён фінансуецца Міністэрствам па справах культуры, моладзі і спорту Косава.

Да 1989 года тэатр паставіў каля 400 прэм’ер і 10 000 рэпрыз, якія наведала больш за 3 мільёнаў гледачоў.

Гісторыя
--------

Нацыянальны тэатр Косава быў заснаваны ў 1946 годзе ў горадзе Прызране і быў першым прафесійным тэатрам у Косаве пасля заканчэння Другой сусветнай вайны. Першапачаткова ён называўся Народным правінцыйным тэатрам і размяшчаўся ў спартыўным цэнтры «Партызан». Гэты аб’ект меў вельмі маленькую сцэну і не адказваў патрабаванням месца, прызначанага для тэатра. Заснавальнікамі першага прафесійнага тэатра ў Косаве былі Паўла Вугрынац, Мілан і Кіка Пятровіч, якія сабралі маладых таленавітых акцёраў, гатовых працаваць у тэатры, і абралі Шэфкета Мусліў дырэктарам тэатра. Пасля таго як тэатр змог сабраць трупу з 14 чалавек і паставіць 2 прэм’еры, было заяўлена аб афіцыйнай даце яго заснавання — 7 кастрычніка 1945 года. Першай афіцыйнай прэм’ерай тэатра стаў спектакль «Цукровы шар» (алб.: Topi i sheqerit), за якім рушыла ўслед 16 іншых паспяховых прэм’ер і гастролі па Косаву. У 1946 годзе тэатр быў пераведзены ў Прышціну, дзе быў вымушаны перапыніць сваю дзейнасць у сувязі з будаўніцтвам новага тэатральнага аб’екта. У гэты час маладыя акцёры перабраліся ў іншыя дзеючыя тэатры. Праз два гады, 1 мая 1949 года, Міністэрства адукацыі і культуры Сербіі афіцыйна аб’явіла пра адраджэнне тэатра. Новым дырэктарам тэатра быў прызначаны Мілюцін Ясніч.

З 1981 года і да канца вайны ў Косаве тэатр працаваў пад палітычным ціскам Сербіі, таму шмат албанскіх артыстаў звольнілі і былі створаны паралельныя хатнія тэатры. Большасць звольненых артыстаў працягвалі кар’еру ў паралельных тэатрах, а некаторыя з іх цяпер уваходзяць у прафесійны калектыў Нацыянальнага тэатра. У 1999 годзе, адразу пасля вайны ў Косаве, назва тэатра была зменена з Правінцыйнага народнага тэатра на Нацыянальны тэатр Косава. На працягу наступных 10 гадоў пасля вайны ў тэатры праходзіла мноства міжнародных і нацыянальных выстаў і фестываляў. Нягледзячы на ​​сацыяльныя хваляванні і палітычны ціск, Нацыянальны тэатр Косава дасягнуў мноства творчых поспехаў і атрымаў мноства прызоў на такіх фестывалях, як Фестываль Стэржы ў Новым Садзе, Малыя эксперыментальныя сцэны ў Сараева і шмат якія іншыя міжнародныя тэатральныя сустрэчы. Нацыянальны тэатр ладзіць мноства мерапрыемстваў, якія дазваляюць ладзіць міжнародныя шоу ў Прышціне. Некаторыя з гэтых самых наведвальных мерапрыемстваў: Тыдзень Германіі, Тыдзень франкафоніі і Швейцарскі тыдзень.

Зноскі
------

1. ↑  Ministry of Culture, Youth and Sport — Republic of Kosovo
2. ↑  Sokoli, Qemal. *Zhvillimi i Teatrit Kombetar te Kosoves*. Pristina: *Litografia*, 2006, Pg.13
3. ↑  Sokoli, Qemal. *Zhvillimi i Teatrit Kombetar te Kosoves*. Pristina: *Litografia*, 2006, Pg.12
4. ↑  Teatri Kombetar i Kosoves **(нявызн.)**. Архівавана з першакрыніцы 7 лістапада 2017. Праверана 8 красавіка 2016.

Спасылкі
--------

* Афіцыйная старонка тэатра на facebook.com
**Нацыянальны спартыўны комплекс «Алімпійскі»** — універсальнае спартыўнае збудаванне ў горадзе Кіеве, Украіна. Стадыён з’яўляецца месцам правядзення хатніх футбольных матчаў нацыянальнай зборнай Украіны, а таксама ФК Дынама Кіеў.

Размяшчэнне
-----------

Размешчаны ў цэнтры горада, на схілах Чарапанавай горы. Адрас, г. Кіеў, вул. Вялікая Васількоўская (Чырвонаармейская), 55 (Пячэрскі р-н). Каардынаты: 56 ° 26'00 "з. ш. 30 ° 31'18 "у. в.

Стадыён комплексу з’яўляецца галоўнай спартыўнай арэнай Украіны і адным з найбуйнейшых стадыёнаў Еўропы. На 70 050 чел. Найбліжэйшыя станцыі метро — «Алімпійская» і «Палац Спорту».

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. 1 2
6. ↑

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Нацыянальны спартыўны комплекс «Алімпійскі» на Вікісховішчы |

* Веснік рэканструкцыі НСК «Алімпійскі» — даступная відэатрансляцыя

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | У Кантакце · Facebook · LinkedIn · Твітэр · Твітэр |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram · YouTube |
| Тэматычныя сайты | eu-football.info · StadiumDB · worldfootball.net |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Башыр.
**Амар Хасан Ахмед аль-Башыр** (араб. عمر حسن أحمد البشير‎‎; 1 студзеня 1944) — суданскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, Прэзідэнт Судана (1993—2019).

Біяграфія
---------

Ветэран араба-ізраільскай вайны 1973 года.

Прыйшоў да ўлады ў выніку вайсковага перавароту ў 1989 годзе. За гады праўлення аль-Башыра Судан падвергнуўся ісламізацыі дзяржапарату і ператварыўся ў краіну-ізгоя, бо некаторы час хавала Усаму бін Ладэна (1991—1996) і была абвінавачаная ў этнічных чыстках у правінцыі Дарфур.

Амар аль-Башыр рэгулярна фігураваў у спісах самых жорсткіх дыктатараў свету. 21 ліпеня 2008 Міжнародны крымінальны суд выдаў ордар на арышт яго па абвінавачванні ў генацыдзе ў сувязі з канфліктам у Дарфуры ахвярамі якога сталі сотні тысяч чалавек.
Такім чынам аль-Башыр стаў першым дзеючым кіраўніком дзяржавы, супраць якога было вылучана абвінавачанне органам міжнароднай юстыцыі.

У 2011 годзе Паўднёвы Судан абвясціў незалежнасць ад Судана.

З снежня 2018 года ў Судане пачаліся пратэсты супраць рэзкага павышэння цэнаў на хлеб, але неўзабаве пратэстны рух накіраваўся супраць аўтарытарнага кіраўніка краіны. У лютым 2019 г. аль-Башыр абвесціў у краіне надзвычайнае становішча, абмежаваў свабоду сходаў, распусціў Кабмін і ўвёў у краіне рэжым надзвычайнага становішча на год. 6 красавіка тысячы актывістаў выйшлі на вуліцы сталіцы Судана Хартума з патрабаваннямі адстаўкі прэзідэнта. Пратэстоўцаў адагналі ад прэзідэнцкага палаца пры дапамозе слёзацечнага газу.

11 красавіка 2019 года армія Судана здзейсніла ў краіне пераварот. Вайскоўцы вырашылі зняць з усіх пасадаў Амара аль-Башыра, што кіраваў краінай 25 гадоў, і разагнаць урад.

Як заявілі часовыя ваенныя ўлады краіны, аль-Башыр не будзе выдадзены Міжнароднаму крымінальнаму суду ў Гаазе, але паўстане перад судом на радзіме.

Зноскі
------

1. ↑  Omar Hassan Ahmad al- Bashir // Munzinger Personen Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683'></a>
2. ↑
3. ↑  svaboda.org
4. ↑  У Судане працягваюцца пратэсты: тысячы людзей патрабуюць адстаўкі прэзідэнта **(нявызн.)**. *Новы час* (7 красавіка 2019).
5. ↑  nashaniva.by
6. ↑  nashaniva.by


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Папярэднік**Ахмед Алі аль-Міргані** | **3-ці Прэзідэнт Судана** 16 кастрычніка 1993 - 11 красавіка 2019 | Пераемнік**Авад бэн Ауф** |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Internet Movie Database |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Лентапедыя · Britannica (онлайн) · Notable Names Database · Treccani · Universalis · OpenSanctions |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 16256447k · GND: 119502615 · GTAA: 80245 · ISNI: 0000 0003 7535 7082 · LCCN: nb2008023327 · NTA: 344108295 · SUDOC: 149757956 · VIAF: 251919553 |

 |
**Cairo** — кодавае імя праекта ад Microsoft, які распрацоўваўся з 1991 па 1996 год. Адна з першых спроб Microsoft стварыць аперацыйную сістэму новага пакалення (ад яе бярэ свой пачатак Microsoft Windows NT). Cairo ніколі не прадавалася, хоць частка яе тэхналогій з'явілася ў іншых прадуктах.

Апісанне
--------

Cairo упершыню была анансавана на Microsoft Professional Developers Conference у 1991-ым годзе Джымам Альчынам. Першы раз яна была публічна паказана ў 1993 Cairo/Win95 PDC. Microsoft мяняла прызначэнне Cairo некалькі разоў, часам робячы яе паўнавартаснай АС, а часам - зборкай новых тэхналогій. Для распрацоўкі Cairo была сабрана найбуйнейшая група распрацоўшчыкаў за ўсю гісторыю Microsoft.

Магчымасці
----------

Асаблівасці Cairo сталі часткай іншых прадуктаў Microsoft:

* Карыстацкі інтэрфейс Windows 95 заснаваны на пачатковым праекце інтэрфейсу Cairo (так званы «класічны стыль»).
* X.500 — стаў часткай тэхналогіі Active Directory у Windows 2000
* X.400 — стаў часткай Microsoft Exchange Server.
* Content Indexing — стаў часткай IIS (Internet Information Services), Windows Desktop Search.

Файлавая сістэма, заснаваная на тэхналогіі OLE compound documents, засталася не рэалізаванай ні ў адной аперацыйнай сістэме.

Астатнія кампаненты Object file system цяпер завуцца WinFS, якая планавалася да ўключэння ў Windows Vista, але апынулася не гатовая да тэрміна выйсця Windows Vista, і плануецца да ўключэння ў Windows 7.

| ⛭Microsoft Windows |
| --- |
| Абалонкі для MS-DOS | 
1.0 •
2.x •
3.0 •
3.x
 |  |
| Windows 9x | 
95 •
98 •
Me
 |
| Windows NT | 
NT 3.1 •
NT 3.5 •
NT 3.51 •
NT 4.0 •
2000 •
XP •
Vista •
7 •
8 •
8.1 •
10 •
11
 |
| Windows Server | 
Server 2003 •
Home Server (2011) •
Server 2008 (HPC Server 2008 • R2) •
Essential Business Server •
MultiPoint Server •
Small Business Server
Server 2012 • (Server 2012 R2) •
Server 2016 •
Server 2019 •
 |
| Спецыялізаваныя | 
Embedded (Automotive • POSReady) •
PE •
FLP
 |
| Windows CE | 
CE 1.0 •
CE 2.0 •
CE 3.0 •
CE 4.0 •
CE 5.0 (Mobile) •
CE 6.0 (Phone 7) •
CE 7.0
 |
| У распрацоўцы | 
—
 |
| Зачыненыя | 
Neptune •
Nashville (Windows 96) •
Odyssey •
Cairo
 |
| Іншыя праекты | 
Xenix •
MS-DOS •
OS/2 •
Singularity •
Midori
 |
| Адкрытыя аналогі Windows | 
ReactOS
 |
| Альтэрнатыўныярэалізацыі Windows API | 
Wine
 |
**Нацыянальны саюз мастакоў Украіны** (укр.: Національна спілка художників України) — украінская грамадская творчая арганізацыя прафесійных мастакоў і мастацтвазнаўцаў, жывапісцаў, графікаў, скульптараў, майстроў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.

Гісторыя
--------

Утварэнню Саюза папярэднічалі розныя аб'яднанні, групы і таварыствы. Яны пачалі ўзнікаць ў першай палове XIX ст. Адраджэнне мастацкага жыцця ва Украіне на працягу ХІХ - пачатку ХХ ст. утварэнне рэгіянальных мастацкіх школ Кіева, Харкава, Адэсы (а таксама Львова і Закарпацця), адкрыццё ў 1917 годзе Украінскай акадэміі мастацтваў (пазней Кіеўскага інстытута мастацтва) як вышэйшай навучальнай і мастацкай установы — з'яўляюцца перадумовамі аб'яднання мастакоў Украіны ў адзіную творчую арганізацыю.

Першапачатковая назва — **Саюз савецкіх мастакоў Украіны**, затым — **Саюз мастакоў Украіны**.

У 1933 годзе ў Харкаве быў створаны аргкамітэт па падрыхтоўцы стварэння Саюзу. 27 кастрычніка 1938 года на I з’ездзе мастакоў СССР быў створаны Саюз савецкіх мастакоў Украіны, які ўвайшоў у склад Саюза мастакоў СССР.

7 верасня 1939 года СНК УССР зацвердзіў Статут Саюза савецкіх мастакоў Украіны. Статут вызначыў аб'яднанне як добраахвотную арганізацыю, якая аб'ядноўвае дзеячаў выяўленчага мастацтва (жывапісцаў, графікаў, скульптараў, тэатральных мастакоў, народных майстроў), а таксама асоб, якія вядуць навукова-даследчую і крытычную працу ў гэтай галіне, вызначыў яго мэту, якая заключалася ў «аб’яднанні савецкіх работнікаў выяўленчага мастацтва для актыўнага ўдзелу ў сацыялістычным будаўніцтве, садзейнічанні ўмацаванню Савецкага Саюза, камуністычным выхаванні працоўных мас».

Статус нацыянальнага быў прысвоены Саюзу ў 1998 годзе, калі ён быў перайменаваны ў **Нацыянальны саюз мастакоў Украіны**.

Спасылкі
--------

* Афіцыйная старонка
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Форсберг.

**Аманда Форсберг** (шведск.: Amanda Nestoria Forsberg, 26 лютага 1846, г. Стакгольм — ?) — шведская балерына.

Біяграфія
---------

У 1863 годзе вучылася ў Шведскім каралеўскім балеце, была вядучай танцоўшчыцай у 1864—1869 гадах.

У 1870—1882 гадах была вядучай танцоўшчыцай Дзяржаўнай оперы Унтэр-дэн-Ліндэн у Берліне. Потым Форсберг пакінула балетную сцэну па стане здароўя.

Сярод яе роляў Фенела ў «Нямым» і настаяцельніца ў «Роберце Нармандскім» і «Карціне мары мастака». Па меркаванні крытыкаў, яе танцу павінны былі быць уласцівыя «рэдкая лёгкасць і вытанчанасць» і «ап’яняльная цнатлівасць». Яе таксама хвалілі за міміку.

Аманда Форсберг увайшла ў лік дзевяці лепшых балерын Каралеўскага балета ў перыяд з 1864 па 1901 год разам з Хільдай Лунд, Амаліяй Полсан, Агнес Крыстэнсан, Гунхільдай Росен, Сесіліяй Фламанд, Джэні Брант, Ганнай Вестберг і Вікторыяй Страндын.

Зноскі
------

1. ↑  Svenska Dagbladet — Stockholm: 1903. — 185600 экз. — ISSN 1101-2412<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1754'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1504847'></a>
2. ↑  Svensk Musiktidning 1883 i Projekt Runeberg

Літаратура
----------

* Amanda Nestoria Forsberg i Adolf Lindgren och Nils Personne, Svenskt porträttgalleri (1897), volym XXI. Tonkonstnärer och sceniska artister
* Nordisk familjebok / Uggleupplagan. 8. Feiss — Fruktmögel

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com |
**Нацыянальны тэатр Мюнхена** (ням.: Nationaltheater München) — оперны тэатр у Мюнхене, размешчаны на плошчы Макса Іосіфа. Тэатр з’яўляецца галоўнай пляцоўкай Баварскай дзяржаўнай оперы і Баварскага дзяржаўнага балета.

Гісторыя стварэння
------------------

Будаўніцтва першага опернага тэатра па тыпу парыжскага Адэона было даручана каралём Баварыі Максіміліянам архітэктару Карлу фон Фішэру. Тэатр быў адкрыты ў 1818 годзе, але знішчаны пажарам у 1823 годзе. У 1825 годзе ён быў адноўлены Леа фон Кленцэ, які дадаў у яго афармлення неагрэчаскі стыль.

У 1930 годзе тэатр быў значна зменены і пашыраны і захоўваўся ў такім выглядзе да 1943 года, калі моцна пацярпеў у час бамбардзіроўкі Мюнхена ў гады Другой сусветнай вайны.

Пасля заканчэння вайны тэатр быў зноў адноўлены архітэктарам Герхардам Морыцам Граўбнерам па арыгінальных чарцяжах фон Кленцэ, хоць ранейшы воблік захавалі толькі фае і парадная лесвіца. Тэатр на 2100 пасадачных месцаў адкрыўся 22 лістапада 1963 г. з паказам Вагнераўскай оперы «Нюрнбергскія майстарзінгеры».

За гады існавання тэатра многія знакамітыя нямецкія кампазітары ставілі там свае оперы. Вагнер прадстаўляў публіцы такія свае шэдэўры як «Золата Рэйна» і «Валькірыя», а Штраўс — «Дзень міру» і «Капрычыа».

| Славутасці Мюнхена |
| --- |
|  | 
* Актобэрфэст
* Марыенплац
* Фраўэнкірхэ
* Англійскі сад
* Нямецкі музей
* Старая пінакатэка
* Новая пінакатэка
* Пінакатэка сучаснасці
* Ленбаххаўз
* Віктуаліенмаркт
* Фельдхернхале
* Статуя Баварыі
* Палац Німфенбург
* Рэзідэнцыя
* Нацыянальны тэатр
* Дом мастацтва
* Кёнігсплац
* Хофбройхаус
* Цырк Кронэ

 |
**Нацыянальны пераходны савет Малі** (фр.: Conseil national de transition du Mali) — заканадаўчы органа, створаны 5 снежня 2020 года пераходным урадам Малі пасля дзяржаўнага перавароту, часова замяніўшы ім Нацыянальны сход Малі. Органам, што складаецца з 121 члена, у тым ліку 25 жанчын, кіруе Малік Дзіав. Члены савета маюць статус дэпутатаў, але не абіраюцца, а прызначаюцца новым пераходным урадам .

Нацыянальны савет, як і ўвесь часовы ўрад, будуць функцыянаваць да правядзення прэзідэнцкіх выбараў.

Фарміраванне новага заканадаўчага органа Малі не абышлося без канфліктаў. Так, напрыклад, сілавікі забралі сабе 22 месцы, а прадстаўніком палітычных партый аддалі толькі 11, што выклікала незадаволенасць у апошніх.

Зноскі
------

1. ↑  Mali's Malick Diaw to head National Transition Council
2. ↑  Mali: le colonel Malick Diaw élu à la tête du Conseil national de transition
3. ↑  Au Mali, crispations autour de la formation du Conseil national de transition