У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Шонфельт.
**Макс Львовіч Шонфельт** (ням.: Max Schönfeldt у дакументах *Макс Лявінавіч Шэнфельд*; 8 лістапада 1861, Мітава — 2 кастрычніка 1912, Рыга) — расійскі псіхіятр.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў Мітаве ў сям’і Лейба Рувінавіча (Лявіна Рубінавіча) Шэнфельда (1832—1871) і Рашы Шмуэлеўны (Разаліі Самуілаўны) Феертаг (1836—?), якія заключылі шлюб там жа ў 1858 годзе. Бацька раптоўна памёр, калі будучаму псіхіятру было 10 гадоў, незадоўга да нараджэння свайго малодшага сына Лявіна (Леапольда). Вучыўся ў гімназіях у Мітаве і Дэрпце, у 1882—1887 гг. вывучаў медыцыну ў Дэрпцкім універсітэце, некаторы час быў асістэнтам Э. Крепеліна. У 1887—1893 гадах лекар-асістэнт ў псіхіятрычнай лякарні «Ратэнбэрг»  (руск.) (бел. у Рызе пад кіраўніцтвам Тэадора Тылінга  (руск.) (бел.. У 1893 годзе пад кіраўніцтвам У. Ф. Чыжа  (руск.) (бел. абараніў дысертацыю «аб індукаваным вар’яцтве (folie communiquée)» (ням.: Ueber das inducirte Irresein), прысвяціўшы яе свайму дзядзьку, заснавальніку Яўрэйскай абшчыннай бальніцы ў Бабруйску Ісідару Феертагу (1843—1912); дысертацыя была апублікаваная асобным выданнем (1893) і ў часопісе *Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten*  (англ.) (бел. (Bd. 26, S. 202—266, 1894), і разглядаецца адной з асноўных работ у галіне індуцыраванных разладаў з трызненнем  (руск.) (бел.. Пасля гэтага на працягу года стажыраваўся ў Берліне.

З 1894 года вёў прыватную практыку ў Рызе. Як адзначала «Яўрэйская энцыклапедыя Бракгаўза і Эфрона», «да яго з’язджаліся хворыя з аддаленых канцоў Расіі; асаблівай папулярнасцю дзякуючы сваёй спагадлівасці ён карыстаўся сярод яўрэйскага насельніцтва; адрозніваючыся бескарыслівасцю, Шонфельт аказваў у шырокіх памерах бясплатна медыцынскую дапамогу». У 1897 годзе сумесна з братам, Леапольдам Шонфельтам (1871—1932), заснаваў загарадную лякарню для псіхічнахворых у Рыжскім прыгарадзе Атгазін  (лат.) (бел.. Пабудаваў для лякарні некалькі новых будынкаў (архітэктар Вільгельм Бокслаф  (руск.) (бел.). Сярод пацыентаў лячэбніцы летам 1903 года быў мастак Міхаіл Урубель. У 1906—1908 гадах асістэнтам «прыватнай псіхіятрычнай лякарні доктара Шонфельта» ў Рызе быў будучы загадчык кафедры псіхіятрыі Томскага медыцынскага інстытута  (руск.) (бел. прафесар Г. О. Гольдблат (1878—1938).

Актыўна ўдзельнічаў у яўрэйскім грамадскім руху: па словах яўрэйскай энцыклапедыі, «прымаў жывы ўдзел не толькі ў справах Рыжскай яўрэйскай абшчыны, шмат у чым абавязанай яму развіццём сваіх культурных і дабрачынных устаноў, але і ў жыцці ўсяго рускага яўрэйства. Асаблівую энергію ён праявіў у якасці члена Цэнтральнага Камітэта Саюза для дасягнення паўнапраўя яўрэйскага народа у Расіі, Таварыства дапамогі бедным хворым яўрэям, а затым так званай „Ковенскай нарады яўрэйскіх грамадскіх дзеячаў"» (1909). Пераклаў на нямецкую мову следчыя матэрыялы па справе Бейліса і перадаў іх на экспертызу вядомым аўстрыйскім псіхіятрам.

Доктар Шонфельт быў застрэлены сваім пацыентам, баронам Іаганам Генрыхам Берэнсам фон Раўтэнфельдам (1882—1929), які быў змешчаны ў яго лякарню сваякамі (барон дэманстраваў разнастайныя дзівацтвы паводзінаў і ў рэшце рэшт ажаніўся са служанкай сваёй маці), аднак затым збег з яе і стрэліў у свайго лекара, калі той прыехаў, каб вярнуць яго ў клініку. Клініка Шонфельта перайшла да яго брата Леапольда  (польск.) (бел. а ад яго — да сына Макса Аляксандра і была нацыяналізаваная ў 1940 годзе; Аляксандр Шонфельт быў забіты немцамі ў 1942 годзе, яго сястра Ева, таксама псіхіятр, дэпартаваная ў 1941 годзе і загінула ў Сібіры. Раутэнфельд быў прызнаны бессвядомым. Гісторыя кахання Раутэнфельда і забойства доктара Шонфельта стала тэмай некалькіх літаратурных твораў (у тым ліку п’есы Павіла Грузны  (руск.) (бел. і рамана Карліса Екабсана  (лат.) (бел.) і аднаго з першых латвійскіх нямых фільмаў «Здабыча для ваўкоў» (лат.: Vilkiem mests laupījums; 1922, у галоўнай ролі жонкі Раутэнфельда — Ліліта Берзіня  (руск.) (бел. не захаваўся).

Сям’я
-----

Пляменнікамі М. Л. Шонфельта былі паэты Георгій Раеўскі  (руск.) (бел. Сяргей Горны (Аляксандр Оцуп) і Мікалай Оцуп  (руск.) (бел..

Зноскі
------

1. ↑  У некаторых крыніцах паказваецца сапраўднае імя *Мозес* (ням.: Moses, Майсей).
2. ↑  Метрычныя дадзеныя даступныя на сайце яўрэйскай генеалогіі JewishGen.org.
3. ↑  Исидор Самуилович Фейертаг
4. ↑  Ueber das inducirte Irresein (1893): Посвящение дяде — на титульном листе.
5. ↑  Max Schonfeldt «Ueber das inducirte Irresein (folie communiquée)»
6. ↑  Dinesh Bhugra, Gin S. Malhi. Troublesome Disguises: Managing Challenging Disorders in Psychiatry (2015)
7. ↑  Евдокимов А. Офисы скорби на Виенибас гатве // «Спутник» (Латвия), 23.05.2017.
8. ↑  В. П. Сербский. Психиатрическая экспертиза по делу Бейлиса // «Журнал невропатологии и психиатрии имени С. С. Корсакова», 1913, Кн. 2-я, с. 355.
9. ↑  Vīksna A. Pacients nošauj ārstu Архівавана 31 студзеня 2020. // Vīksna A. Hercoga kurpes sudraba sprādze. — Rīga: Medicīnas apgāds, 2017.
10. ↑  Bērzons I. Barona un kalpones ērkšķainais ceļš // *TV NET*, 30.7.2010.
11. ↑  Pērkone I. Latvijas pirmās filmas. — Rīga: Apgāds Mansards, 2016.
12. ↑  Кирилл Финкельштейн. Императорская Николаевская Царскосельская гимназия. Ученики. СПб.: Серебряный век. 2009. — 312 с.

Спасылкі
--------

* Max Schönfeldt. Ueber das inducirte Irresein (folie communiquée) на сайте Тартуского універсітэта

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Яўрэйская Бракгаўза і Эфрона |
| Нарматыўны кантроль | GND: 1214502369 · VIAF: 25577642 |