**Дзякуцё Сэтоўці** (яп. 瀬戸内 寂聴, 15 траўня 1922, Такусіма) — японская пісьменніца, асветніца будыйскай школы Тэндай, грамадская дзяячка. Да прыняцця манаства ў 1973 годзе насіла імя Харумі Сэтоуці. Ігумення храма Тэндай-дзі з 1987 па 2005, зараз ігумення манастыра Энраку-дзі. Мае сан бхікшуні, што адпавядае сану епіскапа.

Асноўныя творы: «Канец лета» (夏の終り), «Месца» (場所). Аўтарка перакладуна сучасную японскую мову «Аповесці пра Гэндзі».

Біяграфія
---------

Нарадзілася ў Такусіме ў сям’і гандляра рэлігійнымі атрыбутамі. Пасля заканчэння школы пераехала ў сталіцу і паступіла ў Такійскі Хрысціянскі Жаночы Універсітэт, на кафедру японскай літаратуры.

Творчасць
---------

У 1950 годзе друкавалася пад псеўданімам Харумі Мітані (三谷晴美) у часопісах для дзяцей і падлеткаў «Дзявочы свет» (少女世界) і «Сланечнік» (ひまわり). Намінавалася на літаратурную прэмію апошняга. У тыя ж гады пазнаёмілася з пісьменнікам Фуміа Ніва, прымала ўдзел у выпуску часопіса «Літаратар» (文), а пасля яго закрыцця — часопіса «Z», дзе ў 1956 годзе дэбютавала ў жанры сучаснай японскай прозы дзюнбунгаку з аповедам «Туфлі ціснуць» (痛い靴).

У 1956 годзе была ўдастоена прэміі коміксаў-дадзінсі «Сінці» за твор «Студэнтка Цюй Айлін» (女子大生・曲愛玲). Яго першая частка «Пасіён» (花芯) была названая крытыкамі парнаграфічнай. Пасля гэтага скандалу далейшыя публікацыі ў літаратурных часопісах сталі немагчымымі, і Сэтоуці пачала друкавацца ў часопісах забаўляльнага жанру і перыёдыцы.

Першы свой раман «Жаночае мора» (女の海) апублікавала ў газеце «Токіа сімбун». З 1959 года пачала таксама серыйна публікаваць твор «Тамура Тосіко». Найбольш значным сачыненнем тых гадоў стаў твор «Канец лета», у якім паказваецца амаральнае каханне.

Асабліва шырокая папулярнасць прыйшла да пісьменніцы пасля публікацыі перакладу «Аповесці пра Гэндзі» у дзесяці тамах на сучасную японскую мову ў 1998 годзе.

Духоўнае жыццё
--------------

У 1973 годзе прыняла пострыг у манастыры Цюрон-дзі прэфектуры Іватэ школы Тэндай. Пры пострыгу атрымала імя Дзякуцё (寂聴), што значыць «доўгае, адзінокае маўчанне». У наступным годзе здзейсніла паломніцтва на гару Хіэй, дзе прайшла 60-дзённую практыку аскезы, пасля чаго жыла пустэльніцай у створанай ёй мясціны"Дзякуан" у мястэчку Сага каля Кіёта. Пасля многіх гадоў руплівай будыйскай практыкі стала актыўна займацца пропаведдзю.

У 1988 годзе выдала кнігу «Дзякуан. Сутра сэрца» (寂庵 般若心経), якая была прададзеная ў колькасці 4,3 мільёна асобнікаў за першы год. Паступова вылучылася ў лік харызматычных грамадскіх дзеячаў нацыянальнага і нават міжнароднага ўзроўню, удзельнічала ў гучных судовых працэсах над серыйнымі забойцамі, з пропаведдзю звярталася да падсудных і знаходзіла з імі агульную мову.

Узнагароды
----------

* 1963, Прэмія жаночай літаратуры за раман «Канец лета».
* 1992, прэмія Танідзакі за аповесць «Спытай у кветкі».
* 2001, прэмія Нома за аповесць «Месца».
* 2006, удастоена Ордэна культуры Японіі.

Зноскі
------

1. 1 2  Novelist and Buddhist nun Jakucho Setouchi dies at 99 — The Japan Times, 2021. Праверана 11 лістапада 2021.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1190886'></a>
2. ↑  «瀬戸内 寂聴» [Jakucho Setouchi]. *Nihon Jinmei Daijiten* (in Japanese). Tokyo: Shogakukan. 2012.
3. ↑  Walker, James. Big in Japan: «Jakucho Setouchi: Nun re-writes *The Tale of Genji* Архівавана 26 красавіка 2009.»
4. ↑  Мясціна «Дзякуан»
5. ↑  Watanabe, Kazuko (1986). «Writing as political strategy: Asian women’s writing». *Feminist Issues*.
6. 1 2  «瀬戸内 寂聴» [Jakucho Setouchi]. *Nihon Daihyakka Zensho (Nipponika)* (in Japanese).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Last.fm |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кітайская |
| Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 62719 · BNF: 13496478m · CiNii: DA02249994, DA00380036 · GND: 137946732, 1024205789 · ISNI: 0000 0001 0845 0688, 0000 0001 0844 2901 · LCCN: n81032962, nr94028021 · NDL: 00106623, 00711089, 00070055, 01141344 · NLA: 35496929 · NTA: 141970022 · NUKAT: n2015228150 · SUDOC: 05041450X, 256173656 · VIAF: 6250752, 90727886 |

 |