**Курыгальзу I** — касіцкі цар Вавілоніі (каля 1390 да н.э.).

Біяграфія
---------

Перанёс сваю рэзідэнцыю з Вавілона ў адмыслова пабудаваны ў месцы ў паўночнай частцы Двурэчча, горад Дур-Курыгальзу (*«Крэпасць Курыгальзу»*, цяпер гарадзішча Акаркуф), які стратэгічна было лёгка абараняць. Новы горад быў упрыгожаны раскошным палацам і шматлікімі храмамі.

Курыгальзу называў сябе дзіўным тытулам *«цар роўных (сабе) сярод сваіх папярэднікаў»* і тытулам Саргана I *«цар мностваў»*. Як і цары Ура і Ісіна Курыгальзу быў абагаўлёны пры жыцці. Сваё абагаўленне ён абгрунтаваў рашэннем не вавілонскіх, а касіцкіх багоў Шумаліі і Шукамуны, якім ён пабудаваў вялікі храм у Вавілоне. У гэтым храме ён быў нібы нададзены боскім ззяннем і атрымаў інсігніі царскай улады.

Відавочна схіляючыся на карысць культу ніпурскага Эліля (якога атаясамлялі з касіцкім Харбэ), ён не развыае сувяць і з яго супернікам вавілонскім Мардукам. Калі ён перанёс сваю рэзідэнцыю з Вавілона, то зрабіў гэты горад прывілеяваным і самакіравальным, падаў яго жыхарам вызваленне ад агульнадзяржаўных падаткаў, падкрэсліваючы ў сваім надпісе, што робіць гэта дзеля Мардука.

З Егіптам у часы кіравання Курыгальзу падтрымліваліся дружалюбныя адносіны. Курыгальзу аддаў у гарэм фараону Аменхатэпу III сваю дачку. А калі сірыйскія царкі паспрабавалі ўцягнуць Курыгальзу ў саюз супраць фараона, той адказаў ім катэгарычнай адмовай, на той падставе, што ён знаходзіцца ў саюзе з фараонам і нават пагражаў ім вайной у выпадку, калі сярод іх будзе складзены саюз.

Ёсць здагадка, што горад Ашур патрапіў у некаторую залежнасць ад Курыгальзу. Праўда калі гэты факт і меў месца, то, верагодна, толькі фармальна.

Яго старэйшая дачка, паводле нова-вавілонскага дакумента (*VAT 17020*), была ў шлюбе з эламскім царом Пахір-ішанам, аднак, некаторыя гісторыкі мяркуюць, што гаворка ідзе тут пра дачку Курыгальзу II.

Звесткі пра колькасць гадоў яго кіравання не захаваліся.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* История Древнего Востока. Зарождение древнейших классовых обществ и первые очаги рабовладельческой цивилизации. Часть 1. Месопотамия / Под редакцией И. М. Дьяконова. — М.: Главная редакция восточной литературы издательства «Наука», 1983. — 534 с. — 25 050 экз. (руск.)
* Древний Восток и античность. // Правители Мира. Хронологическо-генеалогические таблицы по всемирной истории в 4 тт. / Автор-составитель В. В. Эрлихман. — Т. 1. (руск.)

|  |
| --- |
| **III Вавілонская (Касіцкая) дынастыя** |
| Папярэднік:**Кадашман-Харбэ I** | **цар Вавілона**  **XIV стагоддзе да н.э.** | Пераемнік:**Кадашман-Эліль I** |
|

| ⛭Трэцяя Вавілонская дынастыя |
| --- |
| 1595—1155 да н.э. |
| Агум II • Бурна-Бурыяш I • Каштыліяш III • Улам-Бурыяш • Агум III • Караіндаш I • Кадашман-Харбэ I • Курыгальзу I • Кадашман-Эліль I • Бурна-Бурыяш II • Караіндаш II • Назі-Бугаш • Курыгальзу II • Назі-Маруташ • Кадашман-Тургу • Кадашман-Эліль II • Кудур-Эліль • Шагаракці-Шурыяш • Каштыліяш IV • Эліль-надзін-шумі • Кадашман-Харбэ II • Адад-шум-ідзін • Адад-шум-уцур • Мялі-Шыху • Мардук-апла-ідзін I • Забаба-шум-ідзін • Эліль-надзін-ахэ |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) |
| Генеалогія і некрапалістыка | Rodovid |