recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Вуліца Будзённага.
**Вуліца Будзённага** (руск.: улица Будённого) — вуліца ў Ленінскім раёне Магілёва, у гістарычным цэнтры горада.

Гісторыя
--------

Адна з найстарэйшых вуліц горада, пачала фарміравацца ў XVII ст. Першапачаткова насіла назву **Шклоўскі завулак**. У XIX ст. перайменавана расійскімі ўладамі ў **Сувораўскую** вуліцу, у гонар расійскага палкаводца, які камандаваў здушэннем паўстання Касцюшкі. У 1922 годзе названа ў гонар савецкага военачальніка С. М. Будзённага. Сучаснае аблічча вуліцы пачало складваецца ў пачатку 1930-х гадоў. У 1931—1937 гадах пабудаваны шэраг жылых дамоў. У 1950-я гады ў выніку рэканструкцыі цэнтральнай часткі горада вуліца забудавана 3-, 4-павярховымі жылымі дамамі. Частка вуліцы ад вул. Першамайскай да вуліцы Ленінскай пасля рэканструкцыі Камсамольскага сквера стала пешаходнай.

Размяшчэнне
-----------

Арыентавана з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Да скрыжавання з вуліцай Ленінскай пешаходная, завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Піянерскай.

Забудова
--------

### Няцотны бок

* № 3 — 7-ае анкалагічнае аддзяленне паліятыўнага лячэння (хоспіс) Магілёўскага абласнога анкалагічнага дыспансера.

Дом № 15/45
* № 11 — інстытут «Магілёўграмадзянпраект».

### Цотны бок

* (*вул. Ленінская, 47*) — кінатэатр «Радзіма».

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Будённого улица // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
**Легуа́н** (англ.: Leguan) — востраў у Гаяне. Знаходзіцца ў вусці ракі Эсекіба. Плошча — каля 47 км². Насельніцтва (2007 г.) — 7700 чал.

Легуан сфарміраваны наносамі пяску і рачнога глею. Выцягнуты з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад на 16,14 км. Найбольшая шырыня — 5,28 км. Месціцца ў 26 км на паўночны захад ад Джорджтаўна, сталіцы Гаяны. Быў адкрыты ў 1499 г. іспанскімі канкістадорамі. Мяркуецца, што назва вострава паходзіць ад ігуан, якія калісьці насялялі дэльту Эсекіба.

Дзякуючы ўрадлівым глебам Легуан шчыльна населены, пераважна чарнаскурымі крэоламі і нашчадкамі выхадцаў з Усходняй Індыі. На востраве існуе 27 вёсак, жыхары якіх займаюцца сельскай гаспадаркай, вырошчваюць рыс, какосавыя пальмы, кукурузу, садавіну і гародніну, трымаюць буйную рагатую жывёлу. Большую частку вострава займаюць палеткі.

Легуан звязаны паромнай пераправай з усходнім берагам Эсекіба.

Спасылкі
--------

* The world beyond Georgetown: Leguan
* Leguan My Beautiful Island
* I Hear Leguan Got Its Name From Iquana
**Курляндскае епіскапства** ўзнікла ў 1234 ў ходзе заваявання і хрысціянізацыі крыжаносцамі балцкага племені куршаў. 

Гэта тэакратычная дзяржава на паўночным захадзе сучаснай Латвіі складалася з трох частак (Пілтэн, Айзпутэ, Сакслея), між якіх укліньваліся ўладанні Лівонскага ордэна.

У сярэдзіне XVІ ст. 2/3 зямель ужо належала свецкім уладальнікам.

У 1559 епіскап Іаган ІV Мюнгаузен прадаў Курляндскае епіскапства дацкаму каралю, які аддааў яго пад уладу свайго брата Магнуса. Пасля смерці Магнуса ў 1583 з-за Курляндскага епіскапства ўзнікла вайна паміж Даніяй і Рэччу Паспалітай. У 1585 Курляндскае епіскапства было саступлена Даніяй за 30 тыс. талераў, перайшло да Рэчы Паспалітай і ўключана ў склад Курляндскага герцагства.
**Акінаторы** (яп.: 沖ノ鳥島) — каралавы атол на захадзе Ціхага акіяна. Умоўна ўключаецца ў групу астравоў Нампо. Уваходзіць у склад Японіі. Агульная плошча — 7,8 км². Сталага насельніцтва няма.

Геаграфія
---------

Атол Акінаторы знаходзіцца ў 1737 км на паўднёвы захад ад Токіа, сталіцы Японіі, у 919 км на захад ад Паўночных Марыянскіх астравоў, у 1430 км на поўнач ад Палау. Атол размешчаны на тым жа падводным хрыбце, што і астравы Палау. Уяўляе сабою шырокае кола каралавага рыфа з некалькімі надводнымі скаламі і астравамі вакол лагуны. Большая частка атола пакрыта вадой падчас прыліву. На атоле пабудавана штучная платформа плошчай 5000 м². Крыніц пітной і вады няма.

Клімат трапічны пасатны, даволі засушлівы. Істотнай пагрозай з’яўляюцца тайфуны.

Гісторыя
--------

Атол быў адкрыты іспанскімі мараплаўцамі ў 1543 г. З канца XIX ст. у раён Акінаторы плавалі судны японскіх рыбакоў, аднак ніякіх паселішчаў на маленькіх астравах, дзе не было нават драўнянай расліннасці, яны не стваралі. У 1931 г. Японія афіцыйна абвясціла атол сваёй тэрыторыяй. У 1945—1968 гг. ён фармальна знаходзіўся пад кантролем ЗША.

Валоданне Акінаторы дазваляе Японіі кантраляваць вакол яго марскую тэрыторыю агульнай плошчай больш за 400 тысяч км², што выклікае незадаволенасць іншых краін, зацікаўленых у развіцці ў гэтым раёне свабоднага суднаходства і рыбалоўства. Найбольш вядомы канфлікт з-за тэрытарыяльных вод вакол Акінаторы з Тайванем, які адбыўся ў 2004 г.

Спасылкі
--------

* Yukie YOSHIKAWA, The US-Japan-China Mistrust Spiral and Okinotorishima
* OKINOTORISHIMA: Progress being made on protecting remote, solitary islands Архівавана 9 лютага 2016.
* A rock or an island? The significance of Okinotorishima and its status under the international law of the sea Архівавана 29 кастрычніка 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | NDL: 00630850 · VIAF: 257870985 |
Курт Линуссон (у камуфляжы) удзельнічае ў дэманстрацыі НСФ ў горадзе Векшэ ў 2003-м годзе.
**Легіен Васа** — шведская нацыяналістычная ваенізаваная арганізацыя, заснаваная ў 1999 годзе, яе ўзначальваў былы афіцэр шведскай арміі Курт Лінусан.

Арганізацыя неаднаразова прыцягвала ўвагу СМІ. Напрыклад, арганізацыя хацела прыняць удзел у Ірацкай вайне на баку Садама Хусэйна, аднак, калі яны звярнуліся з прапановай да Ірацкага ўрада, ён адмовіўся прадастаўляць ім жылле і аплачваць паездку.

У 2004-м годзе чацвера членаў арганізацыі падазраваліся ў падрыхтоўцы да масавага забойства палітычных апанентаў. Яны былі асуджаны за змову з мэтай здзяйснення тэрарыстычных актаў, аднак, затым, у лютым 2005-м годзе апраўданыя. Аднак, трое сяброў арганізацыі ўсе ж былі асуджаныя па іншых артыкулах, як то: прычыненне сур’езнай шкоды маемасці і прымяненне допінгу і атрымалі ад трох месяцаў да года пазбаўлення волі.

17 сакавіка 2003-га года ў тэлепраграме Hannah на канале TV 3 шведскага тэлебачання, прынялі ўдзел прадстаўніца арганізацыі і арганізатар шведскай нацыянал-дэмакратычнай партыі Тур Паўлсан.

Адным з прыкладаў для пераймання арганізацыя лічыць змагара за свабоду Фінляндыі Ёста Халберга-Куулу.

Зноскі
------

1. ↑  Expressen.se 2004-06-07
2. ↑  Forum för Levande Historia
3. ↑  Aftonbladet 2003-03-18
4. ↑  Göteborgsposten.se 2003-12-28
5. ↑  Aftonbladet.se 2004-11-20
6. ↑  Expo 2005-02-01(недаступная спасылка)
7. ↑   och
8. ↑  Skaraborgsbygden.se 2002-11-29
9. ↑  Wärendsbladet nr 8 2001: *Intervju med Curt Linusson*, läst 2010-05-23

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт

| ⛭Нацыяналізм і фашызм у Швецыі |
| --- |
| Арганізацыі | 

|  |  |
| --- | --- |
| да 1945 |  Нацыянальная ліга Швецыі **·**  Нацыянал-сацыялістычны блок **·**  Народная нацыянал-сацыялістычная партыя Швецыі **·**  Новы шведскі рух **·**  Нацыянал-сацыялістычная рабочая партыя **·**  Шведская нацыянал-сацыялістычная рабоча-сялянская партыя **·**  Шведскі сацыялістычны сход |
| Неіснуючыя(Пасля 1945) |  Захаваем Швецыю шведскай **·**  Нацыянал-сацыялістычны фронт **·**  Нацыянальная моладзь **·**  Партыя Швецыі **·**  Паўночная імперская партыя **·**  Белы арыйскі супраціў **·**  Info-14 **·**  Легіён Васа **·**  Нацыянальны саюз (Швецыя) **·**  Нацыянал-дэмакраты (Швецыя) **·**  Партыя шведаў **·**  Партыя Сконе |
| Дзейсныя | Паўночны рух супраціву **·**  Моладзь Паўночнай Еўропы **·**  Шведскія дэмакраты  |

 |
| Асобы | 

|  |  |
| --- | --- |
| Да 1945 |  Карл-Эренфрід Карлберг **·**  Пер Энгдаль **·**  Марцін Эуген Экстрём **·**  Элоф Эрыксан **·**  Нільс Флюг **·**  Біргер Фуругорд **·**  Свен-Улоф Ліндхольм **·**  Адрыян Мулін  |
| Пасля 1945 | Джэкі Арклёв **·**  Гампус Геллекант **·**  Клас Лунд **·**  Ульф Сандмарк **·**  Йіммі Окессон |

 |
| Гл. таксама Еўрапейскі сацыяльны рух |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Ганготры.

Адступленне ледавіка Ганготры.
**Ледавік Ганготры** — ледавік у акрузе Утаркашы індыйскага штата Утаракханд, размешчаны ля мяжы з Кітаем. Гэты ледавік з'яўляецца вытокам ракі Ганг і адным з найбуйнейшых у Гімалаях, яго аб'ём складае каля 27 км ³. Ледавік мае даўжыню каля 30 км і 2-4 км у шырыню. Ледавік атачаюць вяршыні групы Ганготры, некалькі з іх вядомыя вельмі складанымі маршрутамі ўзыходжання, у прыватнасці Шыўлінг, Тхалай-Сагар, Меру і Бхагіратхі III. Ён заканчваецца ў напрамку на паўночны захад, пачынаючыся ў найвышэйшай вяршыні групы, Чаукхамбы.
Палац Ледніцы
Палац Ледніцы
Аранжарэя
**Ледніцы** (чэшск.: Lednice), вядомы ў Германіі як Айсгруб (ням.: Eisgrub) — вёска ў Паўднёвамараўскім краі Чэхіі, у якой размяшчаецца палац князёў Ліхтэнштэйна. У 1996 годзе, разам з суседнім палацам у Валціцы, ён быў уключаны ў спіс сусветнай спадчыны пад назвай Культурны комплекс Ледніцы-Валціцы. Першыя згадкі пра паселішча адносяцца да 1212 года. Паводле перапісу 2005 года насельніцтва вёскі складае 2328 чалавек.

Паколькі Ледніцы першымі перайшла ў рукі княжацкага дому Ліхтэнштэйнаў (гэта адбылося ў XIII стагоддзі), то іх далейшая гісторыя была непарыўна звязана з развіццём і ўзбагачэннем гэтага роду. У XVII стагоддзі там з'явілася летняя рэзідэнцыя кіруючых князёў Ліхтэнштэйна. Палац быў спраектаваны і збудаваны архітэктарамі Іаганам Бернхардам Фішэрам фон Эрлахам, Даменіка Марцінелі, і Антон Іаханам Оспелам у барочным стылі.

У 1846 — 1858 гадах ён быў перабудаваны ў неагатычным стылі пад кіраўніцтвам архітэктара Георга Вінгельмюлера. Каля палаца разбіў англійскі сад, у якім размешчаны некалькі пабудоў Джозефа Хардмута, у тым ліку штучныя руіны сярэднявечнага замка (1801) на беразе ракі Дые і адзіночны 60-мятровы мінарэт (1797—1804).

Гл. таксама
-----------

* Замкі Чэхіі

Літаратура
----------

* JUŘÍK, Pavel. Moravská dominia Liechtensteinů a Dietrichsteinů. Praha : Libri, 2009. 424 s. ISBN 978-80-7277-403-6.
* Anton Rzehak: *Prähistorische Funde aus Eisgrub und Umgebung.* (1905)
* Michael Witzany: *Die Markgrafschaft Mähren und die Marktgemeinde Eisgrub.* Band 1–3, (1901/07)
* Isidor Herrisch: *Die Judengemeinde zu Eisgrub in Mähren.* (1932)
* Anton Kreuzer: *Eisgrub und das Hochstift Regensburg.* (1970)
* Hans Recht: *Eisgrub in graphischen Bilddarstellungen des 18. und 19. Jahrhundert* (1979)
* Miloš Stehlík: *Schloss Lednice (Eisgrub).*
* Hilde Bayer: *Eisgrub.* 1987
* Wenzel Max: *Thayaland, Volkslieder und Tänze aus Südmähren*, 1984, Geislingen/Steige
* Karl Abzieher: *Eisgrub – Kriegerdenkmal*
* Fritz Lange: *Südmähren - Bilder erzählen Geschichte*, Sutton-Verlag 2010, ISBN 978-3-86680-658-0

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт
* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Ледніцы**


| Сусветная спадчына ЮНЕСКА ў Чэхіі |
| --- |
|  | 
Чэскі-Крумлаў • Гістарычны цэнтр Прагі • Тэльч • Паломніцкі касцёл Святога Яна Непамуцкага • Кутна-Гора: гістарычны цэнтр горада з касцёлам Святой Варвары і кафедральным саборам Багародзіцы ў Седльцы • Культурны ландшафт Ледніцы-Вальціцы • Сады і замак Кромержыжа • Гістарычная вёска Голашавіцы • Літамішльскі замак • Калона Найсвяцейшай Троіцы ў горадзе Оламаўц • Віла Тугендгат у горадзе Брно • Яўрэйскі раён і базіліка Св. Пракопа ў горадзе Тршэбіч
 |  |
**Ледавік Фе́дчанкі** — горна-далінны ледавік у Заходнім Паміры ў Таджыкістане. Названы ў гонар А. П. Федчанкі. Ніжняя частка ледавіка адкрыта ў 1878 годзе В. Ф. Ашаніным, астатняя Памірскай экспедыцыяй 1928.

Даўжыня ледавіка 77 км, шырыня 1,7—3,1 км. Агульная плошча ледавікоў і снежнікаў каля 652 (992)км². Таўшчыня лёду ў сярэдняй частцы да 1000 метраў. Ухіл паверхні 1,5—2,5°, хуткасць руху 66,8 см/сут.  

Ледавік пачынаецца на паўночным схіле Язгулемскага хрыбта на вышыні 6280 м, цягнецца ўздоўж усходняга схілу хрыбта Акадэміі Навук. Прымае больш за 30 ледавікоў-прытокаў. Ніжні канец ледавіка знаходзіцца на вышыні 2900 м.

На ледавіку бярэ пачатак рака Сельдара.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  *Федченко ледник (руск.)* — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 16: Трыпалі — Хвіліна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2003. — Т. 16. — С. 345. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0263-6 (Т. 16).

Спасылкі
--------

* *Федченко ледник (руск.)* — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі
**Ледавік Амундсена** — ледавік у Антарктыцы. З'яўляецца адным з асноўных антарктычных ледавікоў.

Апісанне
--------

Памер ледавіка ад 6 да 10 кіламетраў у шырыню і 128 кіламетраў у даўжыню. Ледавік пачынаецца на палярным плато, адкуль ён спускаецца на паўднёвы захад ад плато Нільсэна. Спусціўшыся праз горы Каралевы Мод, ледавік уліваецца ў шэльфавы ледавік Роса, на захад ад нунатака Макдональда. Ледавік названы ў гонар нарвежскага палярнага даследчыка Руаля Амундсена Рычардам Бэрдам падчас экспедыцыі ў 1929-м годзе.

Гл. таксама
-----------

* Спіс ледавікоў Антарктыкі
* Руаль Амундсен
* Рычард Бэрд
* Гляцыялогія
* Ледавік

Спасылкі
--------

* geonames.usgs.gov **(нявызн.)**. Архівавана з першакрыніцы 1 ліпеня 2012. Праверана 25 верасня 2010.
**Ледэрын** (ад ням.: leder — скура) — матэрыял для пераплётаў  (руск.) (бел. на тканевай або папяровай асновах, які імітуе скуру. У адрозненне ад каленкору ледэрын вадастойкі, мае глянцавую паверхню з малюнкам.

Віды ледэрына
-------------

### Ледэрын на тканевай аснове

Ледэрын, для вытворчасці якога выкарыстоўваецца баваўняная тканіна. Сама тканіна можа быць адбеленай, суровай або фарбаванай. Звычайна для гэтай мэты ўжываецца міткаль, або падобная яму, але больш дарагая тканіна. На сподні бок тканіны наносіцца пласт крухмальнага грунту, а правы бок пакрываецца эластычнай плёнкай, якая імітуе скуру.

У ледэрына маркі А ў якасці пакрыцця выкарыстоўваецца нітрацэлюлоза, у якую дадаюць пігмент, напаўняльнік і пластыфікатар. Ледэрын маркі Б мае поліаміднае  (руск.) (бел. пакрыццё.

Ледэрын на тканевай аснове трывалы на выціранне і разрыў, стойкі пры выгібах, добра ўспрымае цісненне пераплётнай фольгай і трафарэтны друк, але дрэнна — друк пераплётнымі фарбамі. Для павелічэння трываласці павярхоўнага пласта на ізаляцыі, павышэння якасці ціснення фальгой і друку фарбамі, а таксама для з’яўлення магчымасці друку пераплётнымі фарбамі выкарыстоўваецца дадатковае аздабленне пакрыцця поліамідным лакам.

Ледэрын на тканевай аснове досыць жорсткі і грубы. Гэты недахоп ледэрына асабліва прыкметны, калі ў такой вокладцы выпускаюцца выданні невялікага фармату або невялікага аб’ёму. Іншы недахоп ледэрына — дарагоўля.

### Папяровы ледэрын

Папяровы ледэрын вырабляецца, адпаведна, на папяровай аснове, якая пакрываецца нітрапаліамідным пластом і поліамідным лакам. Такі ледэрын досыць трывалы на разрыў і выціранне. Таксама, у параўнанні з ледэрынам на тканевай аснове, папяровы ледэрын больш танны. Аднак ён больш чым у шэсць разоў менш устойлівы да залому (не больш за 300 падвойных перагібаў), таму пераплётныя крышкі з папяровага ледэрына хутка ламаюцца ў месцах выгібу. Звычайна папяровы ледэрын выкарыстоўваюць для старонак складовай пераплётнай крышкі, а карэньчык робяць з тканіны.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Добкин С. Ф. Оформление книги. Редактору и автору. 2-е издание, переработанное и дополненное. — М.: Книга, 1985 — см. главу Переплётные и обложечные материалы
* Михеева О. Переплёт — дело тонкое… // журнал «Печатный бизнес», 10 августа 2006.
* Тереньтев И. Книжная мода на все сезоны: переплётные материалы // Publish, #03, 2000.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Бершты (значэнні).

**Бе́рштаўскае**, **Бярштанскае**, **Бершты** — возера ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Котра, за 36 км на паўночны захад ад горада Шчучын, каля вёскі Бершты.

Плошча паверхні 1,68 км². Даўжыня возера 3,36 км. Найбольшая шырыня 0,8 км. Найбольшая глыбіня 17 м, сярэдняя 6 м. Плошча вадазбору 43 км².

Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход.
Схілы катлавіны тэрасаваныя, разараныя, месцамі парэзаныя ярамі, частка пад хваёвым лесам. Берагі стромкія, паўднёва-ўсходнія спадзістыя. Дно сапрапелістае. 3 астравы агульнай плошчай 0,09 га. Возера эўтрофнае. Каля берагоў і на водмелях зарастае. Пратокай злучана з ракой Котра, упадаюць рака Рудна і меліярацыйны канал.

У возеры водзяцца лешч, шчупак, акунь, плотка, краснапёрка, лінь, мянтуз і іншыя віды рыб.

Зноскі
------

1. ↑  GeoNames — 2005. Праверана 9 ліпеня 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q830106'></a>

Літаратура
----------

* Блакітная кніга Беларусі : Энцыклапедыя / рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 415 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-85700-133-1.
* Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 1. Ааліты — Гасцінец / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1983. — С. 289. — 575 с. іл. — 10 000 экз.
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 3. — С. 124. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0068-4 (т. 3).
**Кула́жынскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Кулажын.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Крукоўскага сельсавета.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн. «Беларусь», 1985. — 390 с.
**Ледзькаўская сотня** — адна з 15 соцень Магілёва, частка Шклоўскага пасада.

Сотня размяшчалася ва ўсходнім кірунку ад Нагорскай сотні, па-за межамі ўмацаванняў Старога горада, займала працяг вуліц Першамайскай і Ленінскай ад вуліцы Карла Лібкнехта да Камсамольскага сквера.

На тэрыторыі пасада знаходзілася Далёка-Васкрасенская царква. У канцы XVIII стагоддзя на яе месцы быў пабудаван кафедральны сабор Святога Іосіфа ў памяць знаходжання ў Магілёве расійскай імператрыцы Кацярыны II і аўстрыйскага імператара Іосіфа II. У час іх спаткання ў Магілёве было вырашана пытанне канчатковага падзелу Рэчы Паспалітай. Цяпер на гэтым месцы стаіць гасцініца «Дняпроўская».

Зноскі
------

1. ↑  І. А. Пушкін. Гістарычная і культурная спадчына горада Магілёва Архівавана 5 сакавіка 2016.
2. ↑  Иероним Иосифович Филиппович. Мифы Могилёва Архівавана 5 сакавіка 2016.

| ⛭Сотні Магілёва |
| --- |
| Нагорскі пасад | Астрожская ·  Нагорская |
| Шклоўскі пасад | Нагорская1 ·  Ледзькаўская |
| Пакроўскі пасад | Курдзенееўская ·  Перахрысценская ·  Слабодская ·  Грыўлянская ·  Выганская ·  Бярозаўская |
| Задубравенскі пасад | Папінская ·  Трысненская ·  Каскоўская ·  Дабраслаўская |
| Задняпроўскі пасад | Траецкая ·  Лупалаўская |
| 1 — часткова |
**Бесемераўская сталь** — сталь, выплаўленая бесемераўскім працэсам. 

Пры выплаўленні гэтым працэсам з ужываннем у якасці выдзімання паветра, бесемераўская сталь адрозніваецца ад мартэнаўскай сталі (пры аднолькавым змесце вугляроду) большай цвёрдасцю, пругкасцю, супрацівам зносу, лепшымі зварваемасцю і апрацавальнасцю рэзаннем, аднак і падвышанай крохкасцю (у сувязі з адносна вялікім утрыманнем фосфару і азоту, паглынутага з паветра пры прадзьмуху).

Літаратура
----------

* *Менделеев Д. И. Ржешотарский А. А.  (руск.) (бел..* Литая сталь // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.
**Галіна Дзмітрыеўна Кнацько** (нар. 28 студзеня 1945, в.Чамаданава, Бяссонаўскі раён, Пензенская вобласць, РСФСР) - беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук.

Біяграфія
---------

Скончыла БДУ (1968). З 1964 года ў Інстытуце гісторыі АН БССР. З 1993 года яна ў аддзеле публікацый дакументаў Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь. Адна з рэдактараў, аўтараў і складальнікаў успамінаў «Партыйнае падполле на Беларусі, 1941—1944», «Гомельская стралковая» (1989), даведніка «Мінскае антыфашысцкае падполле» (1995). Аўтар працы «Рукапісныя выданні партызан Беларусі» (1979).

Прэміі
------

* Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002, у аўтарскім калектыве) — *за цыкл прац «Беларускія астарбайтары»*.
**Бе́ры-бе́ры** (ад сінгальск.: beri — слабасць), **авітаміноз В1**, або **полінеўрыт аліментарны** — хвароба, якая характарызуецца пашкоджаннем перыферычных нерваў  (руск.) (бел. сардэчна-сасудзістай сістэмы і ацёкамі ад недастатковага паступлення ў арганізм вітаміну В1 (тыяміну) ці парушэння яго абмену. Першасны В1-авітаміноз сустракаецца ў краінах Паўднёвай і Усходняй Азіі, дзе насельніцтва харчуецца ў асноўным паліраваным рысам, у якім мала тыяміну і інш. вітамінаў групы B. Другасны В1-авітаміноз бывае ад парушэння ўсмоктвання, засваення і абмену тыяміну пры хранічных хваробах тонкай кішкі, калі выключаны з ежы грубыя сарты хлеба, крупы, боб і інш. пры паскораным разбурэнні ці павышаным выкарыстанні вітамінаў групы В пры тырэатаксікозе, алкагалізме, цяжарнасці і кармленні грудзьмі, цяжкай фізічнай працы, рабоце пры нізкай або высокай тэмпературы. Лячэнне: вялікія дозы тыяміну ўнутр і ў выглядзе ін'екцый.

Класіфікацыя
------------

Адрозніваюць З формы хваробы:

* Сухая (атрафічная) форма з пераважным пашкоджаннем перыферычных нерваў  (руск.) (бел. (слабасць і парушэнні адчувальнасці пераважна ніжніх канечнасцяў, атрафія мышцаў)
* Вострая (вільготная) з пераважным пашкоджаннем сардэчна-сасудзістай сістэмы (агульная слабасць, бяссонніца, галаўны боль, перабоі сэрца, ацёкі і інш.)
* Дзіцячая (у асноўным груднога ўзросту), калі маці хварэюць на гэтую хваробу і ў малацэ адсутнічае тыямін (адмаўленне дзіцяці ад грудзей, страта ў масе, агульны неспакой, цяжкае дыханне, асіпласць голасу).

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Беры-беры

1. ↑  Disease Ontology — 2016. Праверана 15 мая 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q4117183'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5282129'></a>
2. ↑  Monarch Disease Ontology release 2018-06-29sonu — 2018-06-29 — 2018. Праверана 28 ліпеня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q55345445'></a>
**«Верыш, не верыш»** (іншая назва **Дом на колах**) — тэлевізійная драма рэжысёраў Яўгена Васільева і Анатоля Дударава, знята на тэлестудыі «Беларусьфільм». Фільм выйшаў на экраны 2 мая 1971 года.

Сюжэт
-----

Вярнуўшыся з войска, Аляксандр Макейчык даведваецца, што Тоня, якую ён любіць, у інстытут не паступіла, сустрэла другога хлопца, стала маці, адна выхоўвае дзіця і працуе на нафтапромыслах ў Гомельскай вобласці. Саша едзе на буравую да Тоні. Адносіны паміж героямі складаюцца нялёгка, але адзін без аднаго ім будзе яшчэ цяжэй.

Літаратура
----------

* *Игорь Авдеев*, *Лариса Зайцева* Все белорусские фильмы : каталог-справочник. Игровое кино (1971—1983). — Минск: Беларуская навука, 2000. — Т. 2. — 299 с. — ISBN 985-08-0023-2
**Мэйнстры́м** (англ.: mainstream — асноўная плынь) — пераважны кірунак у якой-небудзь галіне (навуковай, культурнай і інш.) для адпаведнага перыяду часу. Часта выкарыстоўваецца для азначэння якіх-небудзь «афіцыйных», масавых тэндэнцый у культуры, мастацтве дзеля кантрасту з альтэрнатывай, андэграўндам, немасавым, элітарным кірункам.

У прымяненні да масавай культуры аналагічны тэрмін MOR («middle of the road», «сярэдзіна дарогі») выкарыстоўваецца для азначэння найбольш папулярнай на радыёстанцыях і камерцыйна прыбытковай плыні ў папулярнай музыцы, у межах якой могуць змешвацца элементы найбольш папулярных на дадзены момант стыляў. Паняцце ўзнікла ў ЗША ў 40-х гадах XX стагоддзя. Найбольш моцны ўплыў на музычны мэйнстрым аказваюць ЗША, Вялікабрытанія, Германія і краіны Скандынавіі.
**Мэкэле** (тыгрынья: መቐለ, амх.: መቀሌ) — горад на поўначы Эфіопіі, адміністрацыйны цэнтр рэгіёну Тыграй. Размешчаны ў 650 км на поўнач ад сталіцы краіны, Адыс-Абебы, на вышыні 2036 м над узроўнем мора.

Насельніцтва
------------

Насельніцтва па дадзеных на 2007 год складае 215 914 чалавек (6-ы найбуйнейшы горад краіны). Па дадзеных на 1994 насельніцтва складала усяго 96 938 чалавек. 2 асноўныя этналінгвістычныя групы, якія насяляюць горад: тыгрынья (96,2 %) і амхара (2,26 %). Пераважная мова — тыгрынья (роднай для 95,55 % насельніцтва), 3,18 % размаўлялі на амхарскай, 1,27 % — на іншых мовах. 92,68 % насельніцтва — праваслаўныя хрысціяне, 6,03 % — мусульмане.

Па дадзеных перапісу 1994 ўзровень пісьменнасці складаў 51,75 %. Каля 88 % насельніцтва горада на той перыяд мелі доступ да чыстай пітной вады.

Эканоміка і транспарт
---------------------

Мэкэле — буйны прамысловы цэнтр на поўначы краіны, металургія, вытворчасць цэменту. Аэрапорт Alula Aba Nega, які злучае Мэкэле з іншымі буйнымі гарадамі краіны.

Зноскі
------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 7653802-3 · LCCN: n87861989 · NKC: ge1022063 · SUDOC: 168824809 · VIAF: 315527125 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Александровіч.
**Валянціна Аляксееўна Александровіч** — беларуская ўрач і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач Беларускай ССР (1964).

Біяграфія
---------

З 1957 па 1974 гады кіравала Гродзенскай абласной санітарна-эпідэміялагічнай станцыяй  (ВД) (бел..

Дзякуючы Аляксандровіч В. А. у 1972 годзе пабудаваны першы ў рэспубліцы тыпавы комплекс будынкаў абласной санэпідстанцыі агульнай плошчай 2,7 тысячы квадратных метраў.

Узнагароды
----------

Узнагароджана 12 баявымі ўзнагародамі як удзельніца Вялікай Айчыннай вайны, 6 працоўнымі ўзнагародамі, у тым ліку ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.

Зноскі
------

1. 1 2 3  ИСТОРИЯ СОЗДАНИЯ И СТАНОВЛЕНИЯ  (руск.)
**Мэдысан Хабел** (англ.: Madison Hubbell; нар. 24 лютага 1991, Лансінг, Мічыган, ЗША) — амерыканская фігурыстка, якая выступае ў танцах на лёдзе з Захары Донах’ю. Яны — сярэбраныя (2018) і бронзавыя (2019) прызёры чэмпіянату свету, пераможцы чэмпіянату чатырох кантынентаў (2014), пераможцы фіналу Гран-пры (2018), двухразовыя чэмпіёны (2018, 2019) і шматразовыя прызёры нацыянальных чэмпіянатаў, чэмпіёны свету ў складзе каманды ЗША (2019).

Хабел пачала займацца фігурным катаннем у пяць гадоў. Ва ўзросце васьмі гадоў перайшла ў танцы на лёдзе. З 2001 па 2011 гады выступала ў пары са сваім братам Кіферам Хабелам, з якім яны сталі бронзавымі прызёрамі чэмпіянату чатырох кантынентаў (2010), пераможцамі (2006) і сярэбранымі прызёрамі (2008) фіналу юніёрскага Гран-пры. У 2011 годзе пара аб’явіла аб спыненні супрацоўніцтва. З мая 2011 года па цяперашні час выступае ў пары з Захары Донах’ю.

Станам на 7 лістапада 2021 года танцавальная пара займае 1-е месца ў рэйтынгу Міжнароднага саюза канькабежцаў.

Зноскі
------

1. 1 2  *(unspecified title)* Праверана 27 красавіка 2022.
2. ↑  Olympedia — 2006.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q95606922'></a>


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · Твітэр |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram · YouTube |
| Тэматычныя сайты | ISU · ISU · Olympedia · Olympic Channel · Алімпійскі камітэт ЗША |
| Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com |
**Валянціна Васілеўна Талкунова** (рус.: *Валенти́на Васи́льевна Толкуно́ва*; 12 ліпеня 1946, Армавір, Краснадарскі край — 22 сакавіка 2010, Масква) — савецкая і расійская спявачка. Заслужаная артыстка РСФСР (1979). Народная артыстка РСФСР (1987).

Біяграфія
---------

Нарадзілася 12 ліпеня 1946 года ў горадзе Армавір Краснадарскага края. У 1964 годзе яна паступіла на дырыжорска-харавое аддзяленне Маскоўскага дзяржаўнага інстытута культуры. У 1966 годзе Валянціна Талкунова прайшла па конкурсе ў вакальна-інструментальны аркестр пад кіраўніцтвам Юрыя Саульскага (ВИО-66), у якім яна была салісткай і выконвала песні пад джазавую музыку. У 1971 годзе скончыла Музыкальнае вучылішча імя Гнесіных і агучыла песні кампазітара І. Катаева на вершы Міхаіла Анчарава ў тэлефільме «День за днём».

У 1972 годзе паэт Леў Ашанін запрасіў Валянціну Талкунову выступіць на сцэне Калоннай Залы на юбілейным канцэрце з песняй У. Шаінскага. Гэты канцэрт быў пачаткам яе паспяховай кар’еры на тэлебачанні і радыё. З 1973 года яна працавала ў аб’яднанні «Москонцерт», а з 1987 — мастацкі кіраўнік створанага ёю Маскоўскага тэатра музычнай драмы і песні, у якім быў пастаўлены шэраг музычных спектакляў.

Творчасць
---------

Першая выканаўца прысвечаных ёй песень і вакальных цыклаў, манаоперы «Рускія жанчыны» І. Катаева на вершы М. Някрасава. У рэпертуары таксама рускія народныя песні.

Прэміі і ўзнагароды
-------------------

1-я прэмія на Усесаюзным тэлеконкурсе «З песняй па жыцці» (1973).

Зноскі
------

1. ↑

Літаратура
----------

* *Шымановіч Л. А.* Талкунова // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 405. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | VK Music |
| Тэматычныя сайты | Discogs · Internet Movie Database · MusicBrainz |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Даведка РІА |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave · Rodovid |
| Нарматыўны кантроль | GND: 1013409140 · ISNI: 0000 0001 2233 6929 · LCCN: n2011050601 · LNB: 000149682 · VIAF: 167529474 |
**«Маларыта»** — беларускі футбольны клуб з Маларыты Брэсцкай вобласці. У 2020—2022 гадах выступаў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі.

Гісторыя
--------

У лютым 2020 года брэсцкае «Дынама» абвясціла аб стварэнні сваёй даччынай каманды «Дынама-Брэст-1960», якая будзе размяшчацца і гуляць у Маларыце. Склад каманды ўтварылі пераважна колішнія ігракі і дублёры брэсцкіх «Дынама» і «Руха». У дэбютным сезоне клуб вёў барацьбу ў заходняй зоне за выхад у фінальны этап, але саступіў іншым клубам і ў выніку фінішаваў на сёмым месцы ў Другой лізе.

У красавіку 2021 года клуб правёў рэбрэндынг і змяніў назву на «Маларыта». У Другой лізе каманда перамагла ў Брэсцкім дывізіёне, аднак у плэй-оф саступіла ў чвэрцьфінале і заняла выніковае сёмае месца. У студзені 2022 года ў выніку адмовы іншых клубаў «Маларыта» была запрошана ў склад удзельнікаў Першай лігі, аднак у лютым была адхілена ад удзелу ў другім дывізіёне і засталася ў Другой лізе.

У чэрвені 2022 клуб зняўся з Другой лігі. Усім футбалістам каманды быў нададзены статус свабодных агентаў. Каманда была выключана з турнірнай табліцы, вынікі матчаў з яе ўдзелам ануляваны.

У ліпені 2022 года старшыня Маларыцкага райвыканкама Міхаіл Бацэнка распавёў, што ў наступным годзе абноўленая каманда плануе вярнуцца ў Другую лігу, аднак у выніку каманды з Маларыты не апынулася сярод удзельнікаў сезона 2023.

Статыстыка выступленняў
-----------------------

### Чэмпіянат і Кубак Беларусі

| Сезон | Ліга | М | Г | В | Н | П | Галы | Ачкі | Кубак | Заўвагі |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2020 | Другая — А (Д3) | **4** | 20 | 13 | 2 | 5 | 71−29 | **41** |  |  |
| Матчы за 7 месца | **7** | 2 | 1 | 0 | 1 | 7–2 |  |  |
| 2021 | Другая — Брэсцкі дывізіён — Захад (Д3) | **1** | 14 | 12 | 1 | 1 | 83–8 | **37** | 1/16 фіналу |  |
| Другая — Брэсцкі дывізіён — Фінальны этап (Д3) | **1** | 6 | 3 | 3 | 0 | 16–10 | **12** | Выхад у плэй-оф Другой лігі |
| Другая — плэй-оф (Д3) | **7** | 7 | 4 | 1 | 2 | 16–10 |  |  |
| 2022 | Другая — Брэсцкі дывізіён — Захад (Д3) | **4** | 5 | 3 | 1 | 1 | 20–10 | **10** | 1/32 фіналу | Зняты з чэмпіянату |
|

1. ↑  Паказчыкі прыведзены на момант выключэння клуба з лігі

Галоўныя трэнеры
----------------

* Сяргей Грыб (люты — кастрычнік 2020)
* Андрэй Кіпра (кастрычнік 2020 — люты 2022)
* Дзмітрый Корзун (в. а. у лютым — сакавіку 2022)
* Ігар Пывін (сакавік — красавік 2022)
* Дзмітрый Корзун (в. а. у красавіку — чэрвені 2022)

Зноскі
------

1. ↑  Первая лига собрана! Не БГУ, "Стэнлес" и "Бумпром", а "Осиповичи", "Малорита" и "Молодечно"
2. ↑  Первая лига будет с 14 командами. Вслед за "Крумкачамi" отсекли и "Малориту". Что произошло?
3. ↑  "Малорита" снимается с розыгрыша второй лиги (руск.). *football.by* (23 чэрвеня 2022). Праверана 1 жніўня 2022.
4. ↑  Председатель Малоритского райисполкома: "В следующем сезоне стоит ожидать заявку на участие во второй лиге" (руск.). *football.by* (26 ліпеня 2022). Праверана 1 жніўня 2022.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Раманоўскі.
**Васіль Барысавіч Раманоўскі** (нар. 6 лютага 1961, Баранавічы Брэсцкай вобласці) — беларускі ўрач і палітык.

Біяграфія
---------

Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі.

Працаваў урачом-інтэрнам, урачом-тэрапеўтам кардыялагічнага аддзялення Баранавіцкай гарадской бальніцы, загадчыкам рэўматалагічнага аддзялення, загадчыкам першага тэрапеўтычнага аддзялення Баранавіцкага гарадскога тэрытарыяльнага медыцынскага аб’яднання № 1, загадчыкам рэўматалагічнага аддзялення, загадчыкам нефралагічнага аддзялення дзяржаўнай лячэбна-прафілактычнай установы «Баранавіцкая гарадская бальніца», загадчыкам Баранавіцкай гарадской станцыі пералівання крыві, галоўным урачом установы аховы здароўя «Баранавіцкая гарадская бальніца».

Галоўны ўрач установы аховы здароўя «Баранавіцкая цэнтральная паліклініка».

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.

Зноскі
------

1. ↑  Раманоўскі Васілій Барысавіч Архівавана 18 жніўня 2020.
**«Нью-Сэйнтс»** (вал.: Clwb Pêl-droed y Seintiau Newydd, англ.: The New Saints Football Club), ці проста **ТНС** — брытанскі футбольны клуб, які прадстаўляе гарады Ллансантфрайд, графства Повіс, Уэльс і Освестры, Шропшыр, Англія (размешчаны ў 13 кіламетрах адзін ад аднаго). Заснаваны ў 1860 годзе. З 1997 па 2006 гады насіў назву «Тотал Нэтварк Салюшнс» (англ.: Total Network Solutions) па назве свайго фундатара. Да 1997 года клуб называўся «Ллансантфрайд» (англ.: FC Llansaintfraid).

Дасягненні
----------

* **Чэмпіянат Уэльса:**

**Пераможца (15):** 1999/00, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2009/10, 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2016/17, 2017/18, 2018/19, 2021/22, 2022/23
* **Кубак Уэльса:**

**Уладальнік (8):** 1995/96, 2004/05, 2011/12, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2018/19, 2021/22

Зноскі
------

1. ↑

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт Архівавана 10 жніўня 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · Твітэр |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram · YouTube |
| Тэматычныя сайты | Soccerway · Transfermarkt · УЕФА |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: no2018120271 · VIAF: 3000153716405558820002 |
**Мінск-2** — другая каманда беларускага футбольнага клуба «Мінск», існавала ў 2005—2014 гадах (з перапынкам).

Гісторыя
--------

### 2005—2008

Каманда была ўпершыню створана ў 2005 годзе, пасля выхаду мінскай «Змены» (у будучым клуб «Мінск») у Першую лігу чэмпіянату Беларусі, і пачала гуляць у Другой лізе.
Спачатку называлася «Змена-2», а калі «Змена» стала «Мінскам», то адпаведна другая каманда атрымала назву «Змена». З 2007 — «Мінск-2».

У 2009 годзе «Мінск» трапіў у Вышэйшую лігу і змог выстаўляць рэзервістаў у турнір дублёраў, таму «Мінск-2» спыніў выступленні ў Другой лізе.

### 2012

З 2012 года другая каманда мінчан зноў стала гуляць ў трэцім беларускім дывізіёне. Заняўшы па выніках сезону 5 месца, «Мінск-2» атрымаў месца ў Першай лізе замест спыніўшага існаванне гомельскага ДБК.

### 2013—2014

Сезон 2013 каманда скончыла на 14 месцы ў Першай лізе. Пры гэтым захавалася асноўная мэта — падрыхтоўка моладзі для асноўнай каманды.

У сезоне 2014 у складзе «Мінска-2» у якасці гуляючага трэнера стаў выступаць шматгадовы капітан «Мінска» Андрэй Разін. Каманда скончыла сезон на 13 месцы. Пры гэтым, увосень 2014 стала з'яўляцца інфармацыя аб магчымым спыненні выступлення каманды ў Першай лізе.

У студзені 2015 года было вырашана, што з-за фінансавых цяжкасцяў «Мінск» не будзе выстаўляць сваю другую каманду ў сезоне 2015.

Папярэднія назвы
----------------

* 2005: «Змена-2»
* 2006: «Змена»
* 2007 — 2014: «Мінск-2»

Дасягненні
----------

* Лепшае дасягненне ў Другой лізе — 5 месца (2012)

Статыстыка выступленняў
-----------------------

### Чэмпіянат і Кубак Беларусі

| Сезон | Ліга | М | Г | В | Н | П | Галы | Ачкі | Заўвагі |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2005 | Другая (Д3) | **11** | 26 | 5 | 5 | 16 | 33–64 | **20** |  |
| 2006 | Другая (Д3) | **13** | 32 | 6 | 9 | 17 | 36–68 | **27** |  |
| 2007 | Другая (Д3) | **16** | 30 | 3 | 5 | 22 | 12–60 | **14** |  |
| 2008 | Другая (Д3) | **11** | 30 | 9 | 9 | 12 | 44–33 | **36** |  |
|  |
| 2012 | Другая (Д3) | **5** | 36 | 21 | 5 | 10 | 60–33 | **68** | Атрыманне месца ў Першай лізе |
| 2013 | Першая (Д2) | **14** | 30 | 7 | 5 | 18 | 32–49 | **26** |  |
| 2014 | Першая (Д2) | **13** | 30 | 9 | 6 | 15 | 41–45 | **33** |  |

Галоўныя трэнеры
----------------

* Дзмітрый Навіцкі (2012 — студзень 2014)
* Віталь Тараканаў (студзень 2014 — студзень 2015)

Вядомыя ігракі
--------------

* Сяргей Кошаль
* Андрэй Разін

Зноскі
------

1. ↑  Клуб первой лиги «Минск-2», скорее всего, будет ликвидирован
2. ↑  "Минск-2" не будет играть в первой лиге в сезоне-2015

Спасылкі
--------

* Профіль на сайце weltfussballarchiv.com (англ.)
* Профіль на сайце *teams.by* (руск.)
* Профіль на сайце goals.by (руск.)
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Вашкевіч.

**Васіль Васілевіч Вашкевіч** (1 мая 1892, Мінск — 17 кастрычніка 1972, Смаленск) — расійскі і беларускі рэвалюцыянер, партыйны дзеяч.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 1 мая 1892 года ў Мінску.

З 1911 года працаваў манцёрам на гарадской водаправодна-электрычнай станцыі.

Член КПСС з 1917 года. У гады Першай сусветнай вайны вёў бальшавіцкую агітацыю сярод салдат Мінскага гарнізона і прыфрантавой паласы. Выбіраўся ў Мінскі Савет рабочых і салдацкіх дэптатаў, па паручэнні якога арганізаваў прафсаюз рабочых электрастанцыі, конкі, пажарных, служачых гарадской управы. У кастрычніку 1917 года прымаў удзел у Першым з’ездзе армій Заходняга фронту. 22 студзеня 1918 года прыняў паручэнне ад Мінскага Савета аб роспуску Мінскай гарадской думы пры дапамозе чырвонаармейцаў. У лютым 1918 года — камендант абароны чыгуначнай станцыі Орша. З сакавіка да канца 1918 года — камісар гарадской гаспадаркі Смаленска, загадчык аддзела фінансаў Аблвыкамзаха. У 1919—1921 гадах — старшыня Смаленскага гарадскога Савета рабочых і чырвонаармейскіх дэпутатаў. 30—31 снежня 1918 года прымаў удзел у першым з’ездзе КП(б)Б у Смаленску, і 2—3 лютага 1919 года ў Першым Усебеларускім з’ездзе Саветаў у Мінску.

З 1922 года — на партыйнай рабоце. У 1945—1957 гадах — старшыня Маладзечанскай абласной калегіі адвакатаў, загадчык аддзела Маладзечанскага ГК КПБ.

Памёр 17 кастрычніка 1972 года ў Смаленску. Пахаваны ў Смаленску на Брацкіх могілках.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  Вашкевич Василий Васильевич // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 107. — 737 с.
2. 1 2 3 4  Тарасенкова, Т. И. Становление белорусской советской государственности в воспоминаниях участников событий (по материалам Государственного архива новейшей истории Смоленской области) / Т. И. Тарасенкова // Гістарычны лёс беларускай савецкай дзяржаўнасці: (да 100-годдзя абвяшчэння Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі): зборнік артыкулаў / Нацыянальная акадэмія навук Беларусі, Інстытут гісторыі; [рэдкалегія: А. А. Каваленя (старшыня) і інш.]. — Мінск: Беларуская навука, 2021. — 373, [1] с.: табл. — С. 17. — ISBN 978-985-08-2784-5. *Са спасылкай на:* Дзяржаўны архіў найноўшай гісторыі Смаленскай вобласці. — Ф. 142. — Воп. 2. — Спр. 32. — Л. 2, 7—12.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Карпенка.

**Акім Паўлавіч Карпенка** (1915—1974) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944 год).

Біяграфія
---------

Акім Карпенка нарадзіўся 4 (па новаму стылю — 17 верасня 1915 у вёсцы Лоеў (цяпер — гарадскі пасёлак у Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці). Пасля заканчэння дзевяці класаў школы працаваў токарам у судамеханічнай школе. У 1933 годзе Карпенка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. У 1936 годзе ён скончыў 5-ю Ленінградскую ваенную школу авіятэхнікаў па ўзбраенню, у 1940 годзе — Чкалаўскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча штурманаў і Кіравабадскія курсы штурманаў звенняў. З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.

Да лістапада 1943 года гвардыі маёр Акім Карпенка быў штурманам  (руск.) (бел. эскадрыллі 5-га гвардзейскага авіяпалка, 50-й авіядывізіі 6-га авіякорпуса  (руск.) (бел. АДД СССР  (руск.) (бел.. Да таго часу ён здзейсніў 266 баявых вылятаў на штурмоўку вялікіх колькасцяў баявой тэхнікі і жывой сілы ворга, яго ваенных аб'ектаў, прычыніўшы яму вялікую шкоду.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 13 сакавіка 1944 года за «узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі маёр Акім Карпенка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 3284.

Пасля заканчэння вайны працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1947 годзе Карпенка скончыў Вышэйшыя курсы удасканальвання афіцэрскага саставу. У 1954 годзе у званні палкоўніка ён быў звольнены ў запас. Пражываў у горадзе Бендэр, потым у Ціраспале, працаваў на заводзе, потым — на пасажырскіх цеплаходах. Памер 10 верасня 1974 года, пахаваны на старых могілках горада Бендэр. Перапахаваны 20 жніўня 2011 года на Мемарыяле «Пантэон Славы».

Быў таксама ўзнагароджаны двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Аляксандра Неўскага, Айчыннай вайны 1-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медаляў.

Жонка Акіма Карпенкі — Герой Савецкага Саюза Еўдакія Нікуліна  (руск.) (бел.

На Алеі герояў-землякоў у гарадскім пасёлку Лоеў А. П. Карпенка ўсталяваны помнік.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Акім Паўлавіч Карпенка на сайце «Героі краіны»
2. ↑  Газета «Приднестровье 24.08.2011»

Літаратура
----------

* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс. Рег. № в РКП 87-95382.
* Навечно в сердце народном. 3-е изд. доп. и испр. — Минск, 1984. (руск.)



|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Героі краіны |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Піменаў.
**Васіль Васілевіч Піменаў** (27 сакавіка 1954 г. Віцебск — 29 верасня 2005) — Герой Савецкага Саюза.

Біяграфія
---------

Рускі. Скончыў Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае вучылішча (1975), Ваенную акадэмію імя Фрунзэ (1987). У Савецкай Арміі з 1971 г. У1982—1984 гг. у Афганістане.

Камандзір батальёна парашутна-дэсантнага палка маёр Піменаў вызначыўся ў кастрычніку 1983 г. у разгроме буйной групоўкі душманаў. Герой Савецкага Саюза (1984).

Узнагароджаны таксама ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.

3 1991 г. у штабе паветрана-дэсантных войск Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Піменаў Васіль Васілевіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]. — Мн. 2001. — Т. 12. — С. 360—361.

Спасылкі
--------

Васіль Васілевіч Піменаў на сайце «Героі краіны»

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Героі краіны |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Валасевіч.

**Эдуард Станіслававіч Валасевіч** (12 сакавіка 1918, Магілёў — 2 верасня 1997) — беларускі пісьменнік, перакладчык, паэт-байкапісец.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям'і чыгуначніка. Спачатку вучыўся ў чыгуначнай сямігодцы. У 1935—1936 гадах працаваў грузчыкам на чыгунцы. Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут у 1941 годзе.

З 1941 года ў Чырвонай Арміі. Быў цяжка паранены ў 1943 годзе. З 1944 года выкладаў фальклор і рускую літаратуру ў Магілёўскім педінстытуце. Працаваў у абласной газеце «За Радзіму» (Магілёў).

У 1952 годзе пераехаў у Мінск. Працаваў у часопісах «Полымя», «Вожык», у Белдзяржфілармоніі. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1950 года.

У 1970-74 дырэктар Беларускага аддзялення Усесаюзнага ўпраўлення па ахове аўтарскіх праў СП СССР  (руск.) (бел..

Творчасць
---------

Дэбютаваў у друку ў 1938 годзе. Першую кніжку «Вершы і байкі» выдаў у 1954 г. Аўтар зборнікаў баек «Залатая рыбка» (1957), «Як дбаеш — так і маеш» (1958), «Арліны суд» (1959), «Соль» (1962), «На вясёлай хвалі» (1967), «Туды і рак з кляшнёй…» (1970), «Палюсы» (1977), «Кругавая парука» (1979) і г. д.

Басні адметныя актуальнасцю тэматыкі, камізмам сітуацый, жывым народным гумарам. Пісаў гумарыстычныя вершы і басні для дзяцей (зборнікі «Камар-званар», 1959; «Горкі мёд», 1967 і іншыя), аднактавыя камедыі, скетчы, эпіграмы і пародыі.

Перакладаў з рускай мовы творы І. Батрака, з украінскай М. Старыцкага.

### Бібліяграфія

* Басни. — М. 1958
* Казёл адпушчэння. — Мн. 1968
* Рагаты анёл. — Мн. 1978

Зноскі
------

1. ↑  Èduard Stanìslavavìč Valasevìč // Czech National Authority Database Праверана 18 студзеня 2021.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863'></a>
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Волосевич Эдуард Станиславович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 122-123. — 737 с.
3. ↑  БЭ у 18 т. — Т. 2. — С. 350.
**Акшы́нкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Акшынка.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года **Акшынкаўскі (Акшынскі, Якшынскі) сельсавет** у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Малкаванесцераўскага і Скачок-Габраўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Свяцілавіцкага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Веткаўскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Гомельскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Веткаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Акшынкаўскага сельсавета 12 населеных пунктаў. 28 студзеня 1991 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Навілаўскага сельсавета.

Зноскі
------

1. ↑  Белорусская ССР. Административно-территориальное деление. На 1 января 1974 года. (руск.). — Выданне 5-е. — Мн.: Беларусь, 1974. — С. 77. — 248 с. — 10 000 экз.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.