recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Вязко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Вязок.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Астраглядаўскага сельсавета.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн. «Беларусь», 1985. — 390 с.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Бікіні.
Мадэль у бікіні
**Бікіні** (ад маршал.: *Pikinni*, літаральна «паверхня какоса») — адкрыты жаночы купальны строй. Складаецца з бюстгальтара і вузкіх майтак, якія не хаваюць талію. Бікіні асабліва прыдатна для нашэння ў спякотнае летняе надвор’е, пашырае зону загару, падкрэслівае прыгажосць жаночага цела.

Адкрытыя купальныя строі для жанчын былі вядомы ўжо ў антычны час. Мода на іх адрадзілася ў 1946 г. пасля прэзентацыі ў Парыжы. Тады ж упершыню была выкарыстана назва **бікіні**. Папулярызацыя адбылася ў 1950-ых гг. першапачаткова дзякуючы еўрапейскім мадэлям. Адной з іх была Брыжыт Бардо, якая падчас Канскага фестываля 1953 г. сфатаграфавалася ў бікіні і зрабіла адкрыты купальны строй абавязковай рэччу ў арсенале еўрапейскіх модніц.

У наш час бікіні шырока ўжываюцца па прызначэнню, на конкурсах прыгажосці, спартыўных спаборніцтвах, на розных выступленнях.

Галерэя
-------

* Антычная мазаіка з выявай жанчыны ў адкрытым купальным строіАнтычная мазаіка з выявай жанчыны ў адкрытым купальным строі
* Бікіні, фота 1963 г.Бікіні, фота 1963 г.
* Бікіні падчас купанняБікіні падчас купання
* Бікіні ў спорцеБікіні ў спорце
* Бікіні на конкурсе прыгажосціБікіні на конкурсе прыгажосці

Зноскі
------

1. ↑  vogue.co.uk Архівавана 27 чэрвеня 2013.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бікіні (адзенне)
* Гісторыя бікіні
* bfbb.by—Вопратка ўдзельнікаў
* Бікіні-мыйка ў Гомелі ўвяла новыя «тэхналогіі»
**Бікенібеу** — паселішча ў Кірыбаці. Яно размешчана недалёка ад паўднёва-ўсходняга вугла атола Тарава, часткі астраўной краіны Кірыбаці. Гэта частка амаль бесперапыннага ланцуга паселішчаў уздоўж астравоў Паўднёвай Таравы, якія цяпер злучаныя дарожкай[en]. Нізінны атол уразлівы для павышэння ўзроўню мора[en]. Хуткі рост насельніцтва выклікаў некаторыя экалагічныя праблемы. Галоўная ўрадавая сярэдняя школа Кірыбаці, школа караля Георга V і Элейн Берначы[en], знаходзіцца ў Бікенібеу, а таксама міністэрствы навакольнага асяроддзя і адукацыі[en].

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | VIAF: 132263809 |
**Гюрджу Хатун** (груз. გურჯი-ხათუნი, *Gurji-xatuni*) — грузінская прынцэса з дынастыі Баграціёнаў.

Біяграфія
---------

Гюрджу Хатун была дачкой грузінскай царыцы Русудан і Гіас ад-Дзіна з дынастыі Сельджукаў. Пры нараджэнні атрымала імя Тамар у гонар бабулі, царыцы Тамар Вялікай. Даводзілася сястрой грузінскаму цару Давіду VI Нарыну. 

З 1237 была другой жонкай султана Кей-Хосрава II. Ад яго нарадзіла сына Кей-Кубада II, які правіў у 1246—1257.

Пасля паразы падчас бітвы пад Кесе-даг у 1243 годзе султан Кей-Хосраў стаў васалам Бату, а Тамар страціла высокі статус і атрымала мянушку Гюрджу Хатун, «Спадарыня грузінка».

У 1246 годзе Кей-Хосраз быў забіты, і Тамар перайшла з праваслаўя ў іслам і выйшла за вяльможу Конійскага султаната Перванэ. Ад гэтага шлюбу нарадзіла сына Мехмед бэя.

Падчас свайго жыцця спрыяла росквіту навукі і мастацтва, з прыхільнасцю ставілася да паэта Джалаладына Румі. Па яе загаду была пабудаваная яго магіла ў Коні.

Ушанаванне памяці
-----------------

У 1240–1245 гадах султан Кей-Хосраў II чаканіў на манетных дварах Сіваса і Коньі сярэбраныя манеты з выявай льва і сонечнага твару. Сімвал «Леў і Сонца» пазней шырока распаўсюдзіўся ў ісламскім свеце. Турэцкі даследчык сельджукскіх манет Толга Эркан прыйшоў да высновы, што Сонца — гэта Гюрджю Хатун, а Леў — сам султан.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6
2. ↑  ჯაველიძე ე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, გვ. 579—580, თბ. 1979 წელი.
3. ↑  Georgia and the Anatolian Turks in the 12th and 13th Centuries by A.C.S. Peacock, Anatolian Studies, Vol. 56 (2006), pp. 127—146
4. ↑  Cosmopolitanism and the Middle Ages, John M. Ganim, 51
5. ↑  H. Crane "Notes on Saldjūq Architectural Patronage in Thirteenth Century Anatolia, "*Journal of the Economic and Social History of the Orient*, v. 36, n. 1 (1993), p. 18.
6. ↑  Erkan, Tolga. Anadolu Selçuklu Sanatındaki İnsan Figürlerinin Uygurların Mağara Resimleri ve Gaznelilerin Duvar Resimleriyle Konu ve Biçim Yönünden Karşılaştırılması // Turkish Studies. — 2010. — C. 5, num. 3 (27 Nisan). — DOI:10.7827/TurkishStudies.1243.
**Робін Мірыям Карлсан** (шведск.: Robin Miriam Carlsson), больш вядомая пад сцэнічным імем Робін (шведск.: Robyn) (нар. 12 чэрвеня 1979 года) — шведская артыстка, спявачка і аўтар песень.

Робін зрабілася папулярнай у канцы 1990-х дзякуючы сваім танцавальным хітам «Show Me Love» і «Do You Know (What It Takes)» з яе дэбютнага альбома Robyn Is Here (1997). Яна — сааўтар «Du gör mig hel igen» (You Make Me Whole Again), песні для Melodifestivalen 1997 года — адборачнага конкурсу ў Швецыі для прадстаўлення краіны на міжнародным конкурсе «Еўрабачанне». Папулярнасць яе сінгла «With Every Heartbeat», які заняў першае месца ў чартах, і наступны выпуск альбома Robyn (2005), прынеслі ёй масавы поспех ва ўсім свеце. У студзені 2009 года Робін атрымала шведскую ўзнагароду Grammis за лепшы жывы выступ у 2008 годзе.

У чэрвені 2010 года Робін выпусціла альбом, які дасягнуў нумары 1 у чартах Body Talk Pt. 1, першы з задуманай трылогіі, якая паслядоўна выйшла на працягу гэтага года. Галоўны сінгл альбома «Dancing on My Own» быў выпушчаны за некалькі тыдняў да альбома і стаў сусветным хітом, прынёсшы спявачцы намінацыю на Grammy Awards у катэгорыі «Лепшы танцавальны запіс». Наступны альбом трылогіі, Body Talk Pt. 2, быў выпушчаны 6 верасня, адразу заняў першае месца ў шведскіх чартах. Заключны трэці альбом, Body Talk, выйшаў 22 лістапада. Першым сінглам з яго стала песня «Indestructible».

Зноскі
------

1. 1 2 3  Carlsson, Robin Miriam // Sveriges befolkning 2000 — Sveriges Släktforskarförbund, 2020. Праверана 5 лістапада 2022.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q106527645'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q10685961'></a>


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · Myspace · Твітэр |
| Фота, відэа і аўдыё | Apple Music · Deezer · Google Play Music · Instagram · Last.fm · SoundCloud · Spotify · Tidal · TikTok · Vimeo · VK Music · Яндэкс Музыка · YouTube |
| Тэматычныя сайты | AllMusic · AllMusic · Česko-Slovenská filmová databáze · Discogs · Discogs · Internet Movie Database · MusicBrainz · Rate Your Music |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 9033703 · BNF: 14018826r · GND: 134996887 · ISNI: 0000 0000 7841 0588 · LCCN: no97047387 · NKC: js20071019001 · LIBRIS: 209009 · SUDOC: 17471002X · VIAF: 76289133 |

 |
**Раман Якубавіч Тармола-Мірскі** (4 красавіка 1936, Мір, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць — 25 чэрвеня 2011) — беларускі паэт, сцэнарыст.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям'і рамесніка. У 1960 г. скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута. Працаваў старшым рэдактарам, загадчыкам літаратурна-мастацкага аддзела, галоўным рэдактарам літаратурна-драматычных праграм, каментатарам па літаратуры і мастацтву Беларускага тэлебачання. З 1977 г. сябра сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі мастацкіх фільмаў кінастудыі «Беларусьфільм», з 1980 г. — сябра сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі тэлевізійных фільмаў Беларускага тэлебачання.

Творчасць
---------

Першыя творы апублікаваў у 1957 г. («Настаўніцкая газета», «Чырвоная змена»). Аўтар кніг паэзіі «Асколкі і росы» (1964), «Поўня» (1966), «Абнаўленне» (1968), «Міранка» (1971), «Побач» (1974), «Павага» (1976), «Зямное — зямному» (выбранае, 1979), «Вобразы вечара» (1982), «Толькі б дагаварыць» (1986), «Спрадвечнасць» (выбранае, 1989). Выдаў кнігі для дзяцей «Каго баяцца ў лесе» (1973), «Казкі-падказкі» (1984).

Напісаў сцэнарыі дакументальных фільмаў «Людзям сябе пакажы» (зняты ў 1973), «Я не самотны… Максім Багдановіч» (зняты ў 1982 г.), тэлеспектакля «Зачараваны Валерка» (пастаўлены ў 1976 г.).

У 2000-м годзе выйшаў у свет апошні зборнік паэзіі «Прычасце».

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Раман Якубавіч Тармола-Мірскі // Беларускія пісьменнікі: Біябібліяграфічны слоўнік. У 6 т. / пад рэд. А. І. Мальдзіса. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 1992—1995.
**Партугальская партыя** (парт.: O Partido Português) — умоўная назва ўніяністаў і лаялістаў у Бразіліі часоў барацьбы за незалежнасць 1821—1825 гадоў. Спачатку інтарэсы партыі падзяляў і рэгент Педру I, выхадзец з Партугаліі і сын партугальскага караля. Уласна слова партыя ўжывалася ў адносінах да групы асоб, зацікаўленых у працягу уніі з Партугаліяй, толькі ўмоўна. У яе не было членства або штаб-кватэры. Тым не менш, ажыўленыя дыскусіі паміж прыхільнікамі і праціўнікамі незалежнасці вяліся на вуліцах гарадоў і сёлаў, у кафэ, клубах і салонах Рыа-дэ-Жанэйра. Па меры развіцця падзей, стала зразумела што прапартугальскі настроеныя слаі галоўным чынам складаліся з невялікай групы гарадскіх чыноўнікаў і ваенных вышэйшага звяна, а таксама партугальскіх рабагандляроў, інтэнсіўна задзейнічаных на паўночным усходзе краіны. Інтарэсы пераважнай большасці буржуазіі, нуварышаў, мяшчан і выхадцаў калоніі (крэолы) прадстаўляла так званая Бразільская партыя. Разумеючы гэтую сітуацыю, рэгент неўзабаве перайшоў на бок апошніх. У канцы ХIХ стагоддзя ў Бразілію перасялілася значная колькасць імігрантаў непартугальскага паходжання. Таму палітычныя сувязі паміж дзвюма краінамі з тых часоў вельмі саслаблі, хоць культурна-моўныя сувязі працягваюць заставацца досыць моцнымі.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Чарненка.
**Раман Фёдаравіч Чарненка** (1861 — ?) — беларускі і расійскі медык. Судовы медык.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў 1861 годзе ў сялянскай сям’і. Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт.

У 1890 годзе згаданы земскім урачом у г. Суражы.

Пасля заканчэння Ваенна-медыцынскай акадэміі з 1898 года складаўся лекарам пры 161-м пяхотным Александропальскім палку  (руск.) (бел..

З 1902 па 1907 год займаў пасаду памочніка ўрачэбнага інспектара пры магілёўскім губернскім праўленні.

У 1904 годзе быў камандзіраваны на руска-японскую вайну.

У 1914 годзе займаў пасаду ўрачэбнага інспектара пры санкт-пецярбургскім губернскім праўленні.

Навуковая і педагагічная дзейнасць
----------------------------------

Навуковая дзейнасць звязана з паразіталогіяй. Выкладаў у Цэнтральная фельчарскай школе для Магілёўскай, Віцебскай і Мінскай губерняў.

### Асобныя працы

* К вопросу о частоте глист у жителей Суражского уезда Черниговской губернии : диссертация на степень доктора медицины лекаря Р. Ф. Черненко. — Гомель, 1896.

Адрасы
------

У Санкт-Пецярбургу жыў па адрасе Пецярбургскі бок  (руск.) (бел. вул. Шырокая  (руск.) (бел. д. 9.

Зноскі
------

1. ↑  Карпова Е. В. Назаров В. Ю. Организация судебно-медицинских исследований в Санкт-Петербургской губернии накануне Первой Мировой войны.
2. ↑  Памятная книжка Могилевской губернии на 1903 год. С. 74  (руск.)
3. ↑  Памятная книжка Могилевской губернии на 1903 год. С. 14  (руск.)
4. ↑  Памятная книжка Могилевской губернии на 1905 год. С. 66  (руск.)
5. 1 2  Памятная книжка Санкт-Петербургской губернии на 1914—1915 год  (руск.)
6. ↑  Памятная книжка Могилевской губернии на 1903 год. С. 19-20  (руск.)
**«Партрэт музыканта»** (італ.: Ritratto di musico) — значна перапісаная ў пазнейшы час і няскончаная карціна пэндзля вялікага італьянскага мастака Леанарда да Вінчы, якая захоўваецца ў міланскай Пінакатэцы Амбразіяна. Карціна пачата мастаком на мяжы 90-х гадоў XV стагоддзя.

Аўтарства Леанарда да Вінчы аспрэчваецца рэдка, хоць і існуе здагадка, што аўтарам партрэта з'яўляецца не Леанарда, а Антанела да Месіна.

Гісторыя
--------

Партрэт лічыцца ў каталогу бібліятэкі з 1671 года. Ёсць версія, што ён паступіў у збор разам з Атлантычным кодэксам ад маркіза Галеаца Арканаці ў 1637 г. Нельга таксама выключаць, што гэта адна з дзвюх карцін аўтарства Леанарда, якія паднёс бібліятэцы Федэрыка Барамеа (у дакументах яны фігуруюць як партрэт герцага Джана Галеаца і «галава Петраркі»).

У XIX стагоддзі лічылася, што на партрэце намаляваны міланскі герцаг Ладавіка Мора. Яго лічылі парным з партрэтам яго нявесты Беатрычэ д’Эстэ і выстаўлялі іх адзін насупраць другога. Затым у пачатку XX стагоддзя пры расчыстцы фарбавага слоя ўдалося разабраць словы на паперы, якую малады чалавек трымае ў руцэ. Гэта пачатковыя літары слоў *Cantum Angelicum* («анёльская песня»). Побач можна разабраць ноты.

Гэта адкрыццё дазволіла зрабіць выснову, што на партрэце намаляваны музыкант. Доўгі час існаваў меркаванне, што гэта ні хто іншы, як Франкіна Гафуры, капельмайстар Міланскага сабора ў канцы 1480-х гг. У апошні час выказана нямала іншых гіпотэз наконт асобы намаляванага на партрэце музыканта. Ніводную з іх нельга прызнаць бясспрэчна дакладнай.

Літаратура
----------

* Milena Magnano, *Leonardo*, collana *I Geni dell'arte*, Mondadori Arte, Milano 2007, pag. 74. ISBN 978-88-370-6432-7
* «Leonardo», *Los grandes genios del arte*, n.º 17, Eileen Romano (dir.), Unidad Editorial, S.A. 2005, ISBN 84-89780-69-2

Спасылкі
--------

* 

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Партрэт музыканта**

| ⛭Леанарда да Вінчы |
| --- |
| Захаваныя працы | Дабравешчанне • Святы Еранім • Пакланенне вешчуноў • Джынеўра Бенчы • Мадонна з гваздзіком • Мадонна Бенуа • Дама з гарнастаем • Партрэт музыканта • Таемная вячэра • Мадонна ў скалах • Мона Ліза • Святая Ганна • Іаан Хрысціцель |  |
| Прыпісваецца Леанарда | Хрышчэнне Хрыста • Мадонна Дрэйфуса • Прыгожая Фераньера • Мадонна Літа • Вакх |
| Згубленыя працы | Галава Медузы • Конь Леанарда • Мадонна з верацяном • Сальватор Мундзі • Леда і лебедзь • Бітва пры Ангіяры |
| Кодэксы і вынаходствы | Атлантычны кодэкс • Кодэкс аб палёце птушак • Кодэкс Трывульцыё • Вітрувіянскі чалавек |
| Вынаходствы | Робат Леанарда • Танк Леанарда • Калясцовы пісталет |
| Біяграфіі і фільмы | Жыццё Леанарда да Вінчы • Код да Вінчы |
Павільён Канады і міру
**Павільён Канады і міру**, англ.: Canada and the World Pavilion — былы невялікі музей у горадзе Атава, Канада. Экспазіцыя была прысвечана дасягненням Канады ў спорце, мастацтве, культуры, міратворчых аперацыях, эканоміцы і навуцы. Таксама ў музеі і на адкрытым паветры праводзіліся інтэрактыўныя выстаўкі і мерапрыемствы.

На поўнач ад будынка музея размяшчаюцца вадаспады Рыда і рака Атава. Побач, у доме 50 па Сасэкс-драйв, размяшчаецца пасольства Францыі ў Канадзе.

Наведвальнасць музея была нізкай, і музей зачыніўся ўвосень 2005 г.

Спасылкі
--------

* Canada and the World Pavilion Архівавана 10 кастрычніка 2004.
**«Партрэт каралевы Сафіі Даратэі Прускай»** — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная невядомым мастаком у пачатку XVIII ст. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь (інв. ЗЖ 133. НММ РБ). Памер карціны — 108 × 85 см.

Адлюстравана Сафія Даратэя, жонка караля Прусіі Фрыдрыха Вільгельма І. У нясвіжскіх інвентарах партрэт згаданай асобы ідэнтыфікаваць не ўдалося, верагодна ён быў запісаны, як выява невядомай асобы. Пра прыналежнасць да замкавай карціннай галерэі сведчаць некаторыя фотаздымкі пакояў, дзе партрэт Сафіі Даратэі Прускай лёгка пазнаецца, у прыватнасці Вялікай сталовай і бібліятэкі. Захаваўся фотаздымак у Інстытуце мастацтва Польскай акадэміі навук. Пасля 1939 г. партрэт каралевы трапіў у Мінск, адкуль вывезены ў Германію ў 1944 г. Вернуты ў Мінск з Берліна ў 1947 г.

Зноскі
------

1. 1 2  Лёс фамільных скарбаў магнацкіх родаў Беларусі : зборнік матэрыялаў Міжнароднай навуковай канферэнцыі «Лёс фамільных скарбаў магнацкіх родаў Беларусі» (Нясвіж, 10 лістапада 2020 г.) і Міжнароднага навуковага семінара «Крыпта князёў Радзівілаў у Нясвіжы: гісторыя, сучасны стан, даследаванні, перспектывы выкарыстання» (Нясвіж, 4 кастрычніка 2019 г.)/ уклад. У. У. Караленак, С. М. Клімаў. — Нясвіж : Нацыянальны гісторыка-культурны музей-запаведнік «Нясвіж», 2020. 380 с. [16] л. іл.: іл. ISBN 978-985-904-826-5.
**«Партрэт доктара Рэя»** — карціна Вінцэнта ван Гога, напісаная ў 1889 годзе.

На карціне намаляваны Фелікс Рэй, практыкант ў бальніцы Арля, дзе ўтрымліваўся Ван Гог. Доктар Рэй дапамагаў мастаку падчас прыступаў, і ў падзяку ван Гог напісаў гэты партрэт, які, па сведчанні сучаснікаў, атрымаўся вельмі падобным. Вінцэнт ван Гог змог перадаць асноўныя рысы доктара - фізічную моц і ўпэўненасць у сабе. Аднак Фелікс Рэй быў абыякавы да мастацтва і схаваў падораную яму карціну на гарышчы. Потым яна прыкрывала дзірку ў куратніку. Толькі ў 1900 годзе мастак Шарль Камоэн, апынуўшыся ў Арлі, знайшоў гэты партрэт у двары доктара Рэя.

Да 1918 г. партрэт знаходзіўся ў калекцыі С. І. Шчукіна ў Маскве, потым у Дзяржаўным музеі новага заходняга мастацтва, а з 1948 года і па сённяшні дзень знаходзіцца ў Музеі імя Пушкіна ў Маскве.

Пра гісторыю стварэння партрэта існуе аднайменная п'еса.

Зноскі
------
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Партрэт Якуба Генрыка Флемінга.
**Партрэт Якуба Генрыка Флемінга**, дзяржаўнага і вайсковага дзеяча Рэчы Паспалітай і Саксоніі, які атрыбутуецца мастаку Луі дэ Сільвестру. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.

Гісторыя
--------

Паходзіць з калекцыі Радзівілаў у Нясвіжы (№ 37, 11; да 1941). Захоўваўся ў Дзяржаўнай карціннай галерэі БССР да 1941 года, фондах Дырэкцыі выставак і панарам у Маскве (1960), у Дзяржаўным мастацкім музеі БССР (з 1963).

Рэстаўрыраваны ў Дзяржаўным мастацкім музеі БССР М. М. Куйчыкам у 1965—1966 гадах у Мінску.

Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі (Мінск).

Апісанне
--------

На партрэце Якуб Генрык паказаны ў парадным паўдаспеху з чорнага бліскучага металу з пазалочанымі берагамі наплечнікаў  (руск.) (бел. і цёмна-зялёнымі шаўковымі кантамі. Аб тым, што паўдаспех парадны, сведчаць выкладзенае пад шыяй белае карункавае жабо і карункавыя манжэты сарочкі. На плечы накінуты ружовы плашч, прышпілены да даспеха на левым плячы. Правая рука абапіраецца на дзяржанне мяча, які ляжыць на стале каля шлема-шышака.

Выстаўкі
--------

* Выстаўка твораў заходнееўрапейскага мастацтва XVII—XX стст. Мінск, 1965
* Другое нараджэнне партрэтаў з Нясвіжа і Гродна. Мінск. 1982
* Партрэты з Нясвіжа і Гродна. Каўнас. Яраслаўль. 1983
* Рэстаўрацыя музейных каштоўнасцей у БССР. Мінск. 1985
* Партрэты ў Вялікім княстве Літоўскім. Вільнюс. 1987
* Партрэты знакамітых постацяў даўняй Рэчы Паспалітай у мінскіх зборах. Кракаў. 1991
* Мастацтва барока ў Беларусі. Мінск. 1991
* Дзе Усход сустракаецца з Захадам. Варшава. 1993

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  *Высоцкая Н. Ф.* Жывапіс барока Беларусі. — 2003. — С. 146-147. — 304 с. — 3 000 экз. — ISBN 985-11-0253-9.
2. 1 2  *Бялявіна, В. М.* Беларускі касцюм / В. М. Бялявіна, Л. В. Ракава. — Мінск : Беларусь, 2017. — 463 с. : іл. ISBN 978-985-01-1241-5

Літаратура
----------

* *Бялявіна, В. М.* Беларускі касцюм / В. М. Бялявіна, Л. В. Ракава. — Мінск : Беларусь, 2017. — 463 с. : іл. ISBN 978-985-01-1241-5
* *Высоцкая Н. Ф.* Жывапіс барока Беларусі. — 2003. — С. 146-147. — 304 с. — 3 000 экз. — ISBN 985-11-0253-9.
Пратэст маары ў дзень Вайтангі, 2006 г.
**Пагадненне Вайтангі** (англ.: the Treaty of Waitangi, маары: Te Tiriti o Waitangi) было падпісана 6 лютага 1840 года пры Вайтангі ў "Бухце астравоў" Новай Зеландыі паміж Аб'яднаным Каралеўствам і прадстаўнічымі правадырамі маары. Паміж брытанскімі прадстаўнікамі і кіраўнікамі саюзу аб'яднаных плямён Новай Зеландыі была дасягнута дамова па каланіяльным статусе краіны і гарантыях адмысловых правоў маары ў яе межах. Сёння 6 лютага з'яўляецца нацыянальным святам Новай Зеландыі.

Па "пагадненні", як яго звычайна называюць новазеландцы, Новая Зеландыя набывала статус брытанскай калоніі. Падпісанне пагаднення лічыцца пачаткам гісторыі сучаснай Новай Зеландыі. Маоры адмаўляліся ад свайго права на набыццё незалежнасці, атрымліваючы за гэта статус брытанскіх грамадзян. Акрамя гэтага, за маоры захоўвалася права на зямлю і іншую ўласную маёмасць.

Цяжкасці з дакладным перакладам тэксту пагаднення пры падпісанні пазней неаднойчы выклікалі кантраверсійныя трактаванні асобных пунктаў дакумента. Так, у выніку дзейнасці заснаванага ў 1975 годзе Трыбунала Вайтангі маары здолелі патлумачыць некаторыя пункты пагаднення на сваю карысць.

Спасылкі
--------

* The Treaty of WaitangiАрхівавана 18 жніўня 2011. - Інфармацыйная старонка новазеландскага ўрада
**Партрэт Янкі Купалы** — карціна рускага мастака Дзмітрыя Полазава, напісаная ў 1921 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску.

Гісторыя
--------

Другі партрэт Янкі Купалы пэндзля Дзмітрыя Полазава, напісаны ім з натуры ў Мінску ў 1921 годзе. У сярэдзіне 1920-х гадоў мастак пераязджае ў Ленінград, куды перавозіць і купалаўскія партрэты, з якімі не развітваецца нават падчас блакады. Пасля Вялікай Айчыннай вайны Полазаў піша ўдаве паэта Уладзіславе Францаўне, што гатовы вярнуць адрэстаўраваныя ў Эрмітажы партрэты ў Мінск, але іх трэба «апрануць» у рамы і ўзяць пад шкло. З часу вяртання карціны захоўваюцца ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы ў Мінску.

Апісанне
--------

Пагрудны партрэт Янкі Купалы, твар павернуты ўправа на тры чвэрці. Валасы паэта зачасаны на правы бок, цёмны пінжак, белая кашуля з гальштукам серабрыста-бэзавага колеру. На адваротным баку палатна, уверсе, надпіс карычневай фарбай: «Портрет Янки Купалы. Писан худож. Д.Полозовым в г. Минске в 1921 г. Д.Полозов».

Зноскі
------

1. 1 2 3  «Гэты мілы чалавек, велізарнае дараванне…». Мастак, які першым напісаў партрэт Янкі Купалы з натуры
2. ↑  "Адзенне" для партрэта Песняра
**Пагадненне паміж Украінай і Еўрапейскай Садружнасцю аб спрашчэнні афармлення віз** - заключана 18 чэрвеня 2007 і ўступіла ў сілу з 1 студзеня 2008.

Некаторыя палажэнні пагаднення
------------------------------

Палажэннямі пагаднення ўстаноўленя прэферэнцыі для ўсіх катэгорый грамадзян Украіны ў частцы, што датычыцца:

* візавага збору (35 еўра)
* працягласці візавых працэдур (10 сутак у звычайных выпадках, 2 сутак - у тэрміновых),
* спрашчэння візавых працэдур для асобных катэгорый грамадзян Украіны.

Пагадненнем адменена візавыя патрабаванні для ўладальнікаў дыпламатычных пашпартоў.

Права на бясплатнае атрыманне шэнгенскіх віз атрымалі 14 катэгорый ўкраінскіх грамадзян.

Для маніторынгу выканання палажэнняў пагаднення створаны Сумесны камітэт экспертаў па рэалізацыі Пагаднення паміж Украінай і ЕС аб ​​спрашчэнні афармлення віз (СВК), пасяджэнні якога праходзяць два разы на год па чарзе ў г. Кіеў і г. Брусэль.

Удасканаленае пагадненне
------------------------

23 ліпені 2012 г. ў Брусэлі было падпісана пагадненне аб унясенні змяненняў у Пагадненне паміж Украінай і ЕС аб ​​спрашчэнні афармлення віз.  Удасканаленае Пагадненне прадугледжвае пашырэнне катэгорый грамадзян Украіны, якія могуць атрымліваць бясплатныя і шматразовыя шэнгенскія візы да таго часу, пакуль Украіна не атрымае бязвізавы рэжым з ЕС.

Гаворка ідзе таксама аб пашырэнні катэгорый грамадзян, якія маюць права на спрошчанае афармленне бясплатных, шматразовых віз (для прадстаўнікоў няўрадавых арганізацый, рэлігійных суполак, прафесійных аб'яднанняў, студэнтаў і аспірантаў, удзельнікаў афіцыйных праграм трансгранічнага супрацоўніцтва Еўрапейскага Саюза), удасканаленне парадку афармлення віз для міжнародных перавозчыкаў і прадстаўнікоў сродкаў масавай інфармацыі.

У тэксце Пагаднення вызначаны тэрміны дзеяння шматразовых віз (1 год, 5 гадоў), што дазволіць пазбегнуць двухсэнсоўнага тлумачэння адпаведных палажэнняў гэтага Пагаднення (да 1, да 5 гадоў).

Дакумент прадугледжвае магчымасць бязвізавых паездак у ЕС для ўладальнікаў службовых біяметрычных пашпартоў.

22 сакавіку 2013 пагадненне ратыфікаваў ўкраінскі парламент, а 18 красавіка 2013 г - Еўрапейскі парламент. 13 мая 2013 ратыфікацыю зацвердзіла Савет міністраў Еўрапейскага Саюза. Пагадненне ўступіла ў сілу з 1 ліпеня 2013 г.

11 чэрвеня 2017 паміж Украінай і Еўрапейскім Саюзам пачаў дзейнічаць агульнаграмадзянскі бязвізавы рэжым. Ён прадугледжвае магчымасць наведвання ЕС на тэрмін не даўжэй 90 дзён на працягу 180 дзён без права на працаўладкаванне. Выключэннем з'яўляецца толькі Польшча, якая дазволіла ўкраінцам выконываць кароткатерміновыя працы без візы.

Заўвагі
-------

1. ↑  Пагадненне паміж Украінай і Еўрапейскім Саюзам аб унясенні змяненняў у Пагадненне паміж Украінай і Еўрапейскім Садружнасцю аб спрашчэнні афармлення віз
2. ↑  Еўрапарламент падтрымаў спрашчэнне візавага рэжыму з Украінай
3. ↑   Бязвізавы режым з Украінай — Штаб памежнай аховы Польшчы

Спасылкі
--------

* Пагадненне паміж Украінай і Еўрапейскай Садружнасцю аб спрашчэнні афармлення віз
* Про затвердження Правил оформлення віз для в’їзду в Україну і транзитного проїзду через її територію(недаступная спасылка)
**Прастамоўе** — 1) вусна-размоўныя словы, выразы, іх варыянты і формы, якія выкарыстоўваюцца ў літаратурнай мове як стылістычны сродак зніжанай, грубаватай характарыстыкі прадметаў, вобразаў, з'яў. Напрыклад, «абармот», «выскаляцца», «перціся на ражон», «раней яны прыгажэй была». 2) Разнавіднасць нацыянальнай мовы, якой уласцівы вусна-размоўныя словы, выразы, формы і якой карыстаюцца як сродкам непасрэдных вусных моўных зносін.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2001. — Т. 13. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0216-4 (т. 13).
**Праспект Шміта** (руск.: проспект Шмидта) — праспект у паўднёва-заходняй частцы Магілёва, пераважна ў Задняпроўскім жылым раёне. Адна з галоўных транспартных магістраляў.

Гісторыя
--------

Праспект пачаў фарміравацца ў 1960-я гады, калі па генеральным плане 1967—1970 пачалася комплексная забудова паўднёвай ускраіны горада (былое Лупалаўскае прадмесце) 5-, 9-павярховымі, пераважна жылымі, дамамі. Названы ў 1967 у гонар О. Ю. Шміта. Па генеральным плане 1980—1981 праспект уваходзіў у перспектыўную зону забудовы паўднёвага планіровачнага раёна.

Размяшчэнне
-----------

Арыентаваны з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, пасля скрыжавання з Габраўскай вуліцай арыентаваны з поўначы на поўдзень. Пачынаецца ад моста на скрыжаванні вуліцы Чалюскінцаў з Касманаўтаў, праспект перасякае Заводскую вуліцу, раку Дняпро па жалезабетонным мосце, плошчу Гагарына, вуліцу Мікалая Астроўскага, вул. Габраўскую. Да яго прылягаюць вуліца Сіманава, мікрараёны Задняпроўе-1, −3. Завяршаецца каля смеццеперапрацоўчага завода. Працягласць праспекта складае 4984 м.

Забудова
--------

На праспекце размешчаны тэхналагічны інстытут, рэстаран «Ясень», інтэрнаты ВА «Хімвалакно» і хіміка-тэхналагічнага тэхнікума. На першых паверхах жылых дамоў размешчаны харчовыя крамы, крамы агароднінны, галантарэі і трыкатажу, камісійная, аптэка, атэлье праката, салон-крама «Мэбля», 2 бібліятэкі, гасцініца ВА «Хімвалакно», дамавая кухня, спарткомплекс, пункт праката турысцкага рыштунку.

### Няцотны бок

Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт харчавання
Магілёўская дзіцячая школа мастацтваў № 3 імя М. М. Салдатава
* тэрыторыя былога Магілёўскага рэгенератнага завода.
* № 3 — Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт харчавання.
* Недабудаваны касцёл Святога Антонія Падуанскага.
* № 19 — Магілёўская дзіцячая школа мастацтваў №3 імя М. М. Салдатава.
* № 45 — Магілёўхімвалакно.

### Цотны бок

* № 20 — гасцініца ААТ «Магілёўхімвалакно».
* № 46 — рэстаран «Ясень».
* Паўднёва-Усходнія (Лаўсанаўскія) могілкі.
* № 106а — Магілёўская ЦЭЦ-2.

Паркі і скверы
--------------

Мемарыяльны комплекс на месцы Лупалаўскага лагера
Недабудаваны касцёл Святога Антонія Падуанскага ў парку імя 60-годдзя Вялікага Кастрычніка
На месцы былога Лупалаўскага лагера смерці створаны мемарыяльны комплекс. На ўчастку паміж вуліцай М. Астроўскага і Габраўскай з захаду да праспекта прылягае парк імя 60-годдзя Вялікага Кастрычніка.

Мемарыяльныя дошкі
------------------

Мемарыяльная дошка Міхаілу Салдатаву на дзіцячай школе мастацтваў № 3
На доме № 6 устаноўлена мемарыяльная дошка ў гонар Шміта, на дзіцячай школе мастацтваў № 3 мемарыяльная дошка Міхаілу Салдатаву.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6  Шмидта проспект // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

Літаратура
----------

* Шмидта проспект // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Праспект Шміта (Магілёў)
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Выстаўка (значэнні).

**Вы́стаўка** (**выста́ва** — паланізм) — публічная дэманстрацыя дасягненняў у вобласці эканомікі, навукі, тэхнікі, культуры, мастацтва і іншых абласцях грамадскага жыцця. Паняцце можа пазначаць як само мерапрыемства, так і месца правядзення гэтага мерапрыемства.

Адрозніваюць выстаўкі: мясцовыя, нацыянальныя, міжнародныя і сусветныя, а таксама ўсеагульныя, якія ахопліваюць усе галіны чалавечай дзейнасці (напрыклад, Выстаўка дасягненняў народнай гаспадаркі СССР ВДНГ, Беларускі павільён (ВДНГ)) і спецыялізаваныя, прысвечаныя толькі адной вобласці дзейнасці чалавека. Да апошніх адносяцца мастацкія, прамысловыя і сельскагаспадарчыя. Таксама адрозніваюць выстаўкі перыядычныя (часовыя) і пастаянныя.

Зноскі
------

1. ↑  Сяргей Запрудскі (Мінск). Стаўленне да некаторых інавацый беларускай літаратурнай мовы (паводле дадзеных сацыялінгвістычнага апытання)
2. ↑  БЕЛАРУСКАЯ МОВА. ХРЭСТАМАТЫЯ

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Выстаўка

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая савецкая (1 выд.) · Бракгаўза і Эфрона · Britannica (11-th) · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Швейцарскі гістарычны |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 15916158n · GND: 4129601-1 · LCCN: sh85046354 · Microsoft: 37531588 · NKC: ph116705 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Праспект Перамогі.

**Праспе́кт Пу́ціна** (поўная назва: *праспект імя У. У. Пуціна*; руск.: Проспект имени В. В. Путина) — праспект у горадзе Грозным.

Праспект — галоўная магістраль горада. Да рэвалюцыі гэта была **Ме́жавая ву́ліца**. Пазней, у гонар перамогі грозненскіх чырвонаармейцаў у баях з белагвардзейцамі ў жніўні 1918 года, яе пераназвалі ў **ву́ліцу 11-га жніўня**. У 1950-х гадах магістраль стала **праспе́ктам Перамо́гі**.

5 кастрычніка 2008 года указам прэзідэнта Чачні Рамзана Кадырава яе ізноў пераназвалі. Гэтым разам у гонар другога прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Пуціна. У гэты дзень праспект адкрылі пасля рэканструкцыі. Падчас яе, па словах службоўцаў, праспекту надалі выгляд 1950-х гадоў: першыя паверхі выклалі натуральным каменем, акрамя таго, выкарысталі чыгуннае ліццё і лепку.

Мэр чачэнскай сталіцы Муслім Хучыяў заявіў, што такім чынам былі адзначаныя «выбітныя заслугі Пуціна ў справе барацьбы з тэрарызмам, узнаўленні эканомікі, сацыяльнай сферы Чачэнскай рэспублікі».

Даўжыня праспекта — 1,3 км. На ім знаходзяцца 26 жылых дамоў, 8 адміністрацыйных і 10 камерцыйных будынкаў.

Цікава
------

Улетку 1993 года пры дудаеўскім рэжыме ненадоўга праспект Перамогі насіў імя аднаго з ідэёлагаў чачэнскай рэвалюцыі Ісы Арсемікава.

Гл. таксама
-----------

* Праспект імя Джорджа Буша (Тбілісі)

Спасылкі
--------

* Проспект Победы в Грозном переименован в проспект имени Владимира Путина (руск.)
* Ulica Putina w stolicy Czeczenii, tvn24.pl, 5 кастрычніка 2008  (польск.)
**Праспера** — нерэгулярны спадарожнік Урана, які мае адваротнае арбітальнае кручэнне.

Праспера быў адкрыты 18 ліпеня 1999 года Холманам, Кавеларсам, Глэдманам, Пеці, Скулам на CCD-малюнках, атрыманых на 3.5-м тэлескопе Канада-Францыя-Гаваі на гары Мауна-Кеа разам з Сетэбасам і Стэфана і атрымаў часовыя абазначэнні **S/1999 U 3** і **Уран XVIII**.

Пасля назіранняў на 5-м Паламарскім тэлескопе ў жніўні 1999 года, а таксама ў траўні-чэрвені 2000 года на тэлескопе Кіт Пік і на 2.5-м тэлескопе Ла Пальма былі атрыманыя элементы арбіты спадарожніка.

Названы імем чараўніка Праспера, герцага Міланскага - персанажа п'есы Уільяма Шэкспіра "Бура".

Элементы арбіты маюць падобныя рысы з элементамі арбіты Сікараксы і Сетэбаса. Можна зрабіць здагадку аб іх агульным паходжанні. Аднак, гэтую здагадку не пацвярджае колер спадарожніка. Ён нейтральна шэры і візуальна (паказчык колеру BV = 0,80 m, RV = 0,39 m) падобны з Сетэбасам, але адрозніваецца ад Сікараксы (якая мае крыху чырванаватае адценне).

  


| ⛭✰ Уран |
| --- |
| Спадарожнікі | Аберон · Арыэль · Афелія · Белінда · Б’янка · Дэздэмона · Джульета · Калібан · Кардэлія · Крэсіда · Купідон · Маб · Маргарыта · Міранда · Пак · Пердыта · Порцыя · Праспера · Разалінда · Сетэбас · Сікаракса · Стэфана · Тытанія · Трынкула · Умбрыэль · Фердынанд · Францыска | УранУран |
| Кольцы | Кольцы Урана |
| Адкрыццё | Уільям Гершэль ·  Уільям Ласел |
| Даследванне | Вояджэр-2 |
| **Category Катэгорыя:Уран (планета) •  Вікісховішча:Уран** |

| ⛭Спадарожнікі ✰ Урана |
| --- |
| *Пералік у групах у парадку ўзрастання вялікай паўвосі арбіты* |
| Унутраныя спадарожнікі | Афелія ·  Белінда ·  Б’янка ·  Дэздэмона ·  Джульета ·  Кардэлія ·  Крэсіда ·  Купідон ·  Маб ·  Пак ·  Пердыта ·  Порцыя ·  Разалінда |
| Буйныя спадарожнікі | Міранда ·  Арыэль ·  Умбрыэль ·  Тытанія ·  Аберон |
| Нерэгулярныя спадарожнікі | Францыска ·  Калібан ·  Стэфана ·  Трынкула ·  Сікаракса ·  Маргарыта ·  Праспера ·  Сетэбас ·  Фердынанд |
| Кольцы | Кольцы Урана |
**Пяты з’езд КП(б)Б**, *[X канферэнцыя КП(б)Б]*. Адбыўся 15 — 20 кастрычніка 1921 г. у Мінску. Прысутнічалі 133 дэлегаты з рашаючым і 69 з дарадчым голасам ад 3325 членаў і кандыдатаў у члены партыі.

Парадак дня
-----------

* аб знешнім і ўнутраным становішчы рэспублікі (А. Р. Чарвякоў);
* справаздача Цэнтральнага Бюро КП(б)Б (В. Г. Кнорын);
* справаздача Рэвізійнай камісіі КП(б)Б (А. Х. Гетнер);
* справаздача Кантрольнай камісіі КП(б)Б;
* справаздача павятовых камітэтаў партыі;
* справаздача эканамічнага становішча і нэп (А. І. Вайнштэйн);
* аграрнае пытанне (А. С. Славінскі);
* роля і задачы прафсаюзаў (Ш. Ш. Ходаш);
* асвета і задачы партыі (С. З. Кацэнбоген);
* агітацыйна-прапагандысцкая работа партыі (І. П. Ашаровіч);
* пытанні партыйнага будаўніцтва;
* выбары.

Праца з’езда
------------

З’езд звярнуў галоўную ўвагу на эканамічнае становішча і пераход да новай эканамічнай палітыкі, ухваліў рашэнні X з’езда РКП(б). Нэп вызначаўся як «адзіна правільны шлях, які ў дадзеных умовах верна вырашае само пытанне існавання савецкай улады». Ухвалены мерапрыемствы Саўнаргаса БССР па перабудове і спрашчэнні сістэмы кіравання прамысловасцю, пераводу фабрык і заводаў на гаспадарчы разлік, здачы іх у арэнду. З’езд падтрымаў прапановы Эканамічнай нарады пры СНК БССР па наладжванні сувязі з суседнімі губернямі і арганізацыі Заходняй эканамічнай вобласці. Канстатавалася імкненне сялян да індывідуальнага землекарыстання, разам з тым адзначалася неабходнасць развіцця савецкіх гаспадарак і адначасова дапамогі аднаасобнікам. З’езд асабліва падкрэсліў арганізацыйную і выхаваўчую функцыю прафсаюзаў як «школы камунізму» праз удзел іх у кіраванні прадпрыемствамі і сацыяльную абарону працоўных, павышэнне прадукцыйнасці працы, удзел у рабоце кааперацыі і інш. Былі разгледжаны прынцыпы рэформы агульнаадукацыйнай школы, узята арыентацыя на правядзенне асветнай работы на нацыянальных мовах, што паклала пачатак палітыцы беларусізацыі, акрэслены задачы друку, формы работы партшкол, сутнасць і формы антырэлігійнай прапаганды.

Вынікі з’езда
-------------

З’езд абраў ЦБ КП(б)Б з 9 чалавек і 3 кандыдатаў у члены, Кантрольную і Рэвізійную камісіі КП(б)Б.

Літаратура
----------

* Коммунистическая партия Белоруссии в резолюциях и решениях съездов и пленумов ЦК. Т. 1. 1918—1927. — Мн. 1983.
* Очерки истории Коммунистической партии Белоруссии. Ч. 2 (1921 — 1966). — Мн. 1967.

| ⛭З’езды КП(б)Б і КПБ |
| --- |
| КП(б)Б | 
* I (1918)
* II (1919)
* III (1920)
* IV (1921)
* V (1921)
* VI (1922)
* VII (1923)
* VIII (1924)
* IX (1925)
* X (1927)
* XI (1927)
* XII (1929)
* XIII (1930)
* XIV (1932)
* XV (1934)
* XVI (1937)
* XVII (1938)
* XVIII (1940)
* XIX (1949)
* XX (1952)

 |
| КПБ | 
* XXI (1954)
* XXII (1956)
* XXIII (1959)
* XXIV (1960)
* XXV (1961)
* XXVI (1966)
* XXVII (1971)
* XXVIII (1976)
* XXIX (1981)
* XXX (1986)
* XXXI (1990)
* XXXII (1993)
* XXXIII (1996)
* XXXIV (1997)

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Яленскі.
**Фелікс Янавіч Яленскі** (нар. 1775) — дзяржаўны службовец.

Біяграфія
---------

Паходзіў са шляхецкага роду Яленскіх герба «Корчак». Нарадзіўся ў сям’і Яна Рафалавіча Яленскага (1756—1810), новагародскага кашталяніца і мазырскага павятовага маршалка (1795—1802), і Юсціны Абуховіч.

Служыў мазырскім павятовым харунжым (1797—1802), старшынёй II дэпартамента Галоўнага суда Мінскай губерні (1802—1805) і мазырскім павятовым маршалкам (1805—1808).

У 1801—1802 упамінаецца, што за Феліксам Янавічам Яленскім у Мазырскім павеце лічыўся спадчынны маёнтак Касейск (Касейкі) з трыма вёскамі (262 рэвізскія душы), які ў 1838 быў ва ўладанні яго маці Камілы з Рдултоўскіх Яленскай, налічваў ужо 162 мужчынскія душы і 171 жаночую і быў аддадзены ў арэнднае трыманне. Ад бацькі Феліксу перайшоў родавы маёнтак Лучыцы (фальварак Лучыцы, вёскі Лучыцы, Слабада, Хойна і Рудня) у Мазырскім павеце, дзе ў 1839 налічвалася 238 мужчынскіх душ і 297 жаночых. У 1814 за Феліксам Яленскім у яго маёнтку Дудзічы ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні налічвалася 329 рэвізскіх душ, а ў Мазырскім павеце ў яго маёнтках налічвалася 609 душ. Паводле рэвізіі 1816 Фелікс Яленскі валодаў маёнткам Дудзічы ў Рэчыцкім павеце, дзе ўжо мелася 285 душ (97 двароў), а ў 1817 — 329 душ.

Сям’я
-----

У шлюбе з Камілай Янаўнай-Хрызастомаўнай Рдултоўскай, дачкой новагародскага падваяводы і новагародскага харунжага (1768—1791) Яна-Хрызастома Антонавіча-Ежавіча Рдултоўскага (1735—1791) са Снова і яго трэцяй жонкі графіні Францішкі Станіславаўны-Фердынандаўны Ржавускай (дачкі графа Станіслава-Фердынанда Ржавускага і князёўны Кацярыны Радзівіл).

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх


| ?Фелікс Янавіч Яленскі — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Рафал Юзаф Яленскі[d] |  | Дажбог Антоні Яленскі[d] |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  | Ян Яленскі |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Фелікс Яленскі |  |  |  |  | Петранела з Касцялкоўскіх[d] |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Элеанора з Абуховічаў[d] |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | Sejm-Wielki.pl |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Беліковіч.
**Ян Беліковіч** (? — ?) — дзяржаўны дзеяч.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям’і Францішкі з Кубліцкіх, дачкой Марціна Кубліцкага. Атрымаў мястэчка Экімань пад Полацкам, які быў пасагам яго маці.

Пасведчанне полацкага павятовага падкаморага Яна Беліковіча шляхціцу Полацкага павета Беларуска-Віцебскай губерні Францу Шыманавічу Ігнатоўскаму, 3 верасня 1813 г.
Падкаморы полацкі. Член масонскай ложы Паўночная Паходня ў Мінску, масон 2-й ступені ў 1820 годзе.

Сям’я
-----

Жонка: А. Мірская (каля 1830 г.). Дачка: Т. Норніцкая.

Літаратура
----------

* *Швед, В. В.* Белінковіч Ян // Масоны і ложы на землях Беларусі (канец XVIII — першая чвэрць XIX ст.) : біябібліягр. слоўн.. — Гродна: ГрДУ, 2007. — 275 с. — ISBN 978-985-417-866-0.


| ?Ян Беліковіч — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Ян Беліковіч |  |
|  |  |
|  |  |
|  |  |
|  |  |

 |



1. ↑
2. ↑  Bartłomiej Gawrylczyk. DEKANAT POLOCKI W ŚWIETLE OPISÓW PARAFII Z 1784 ROKU. Białystok 2005
**Філіп II Тарэнцкі** (1329 — 25 лістапада 1374) — князь Тарэнцкі і Ахейскі, тытулярны імператар Канстанцінопаля (як **Філіп III**).

Біяграфія
---------

Філіп II быў малодшым сынам Філіпа I Тарэнцкага і яго жонкі Кацярыны дэ Валуа-Куртэнэ, тытулярнай імператрыцы Канстанцінопаля. Пасля пакарання смерцю ў 1348 годзе яго стрыечнага брата Карла Філіп II атрымаў у спадчыну яго тытул герцага Дураца.

У красавіку 1355 года Філіп ажаніўся з Марыяй Калабрыйскай, дачкой Карла Калабрыйскага і Марыі Валуа. Пасля смерці ў 1364 годзе старэйшага брата Роберта Філіп атрымаў у спадчыну прэтэнзіі на тытул імператара Канстанцінопаля.

У 1364 годзе Марыя Калабрыйская сканала, і ў 1370 годзе Філіп ажаніўся паўторна — з Лізаветай Славонскай, якая з’яўлялася спадчынніцы венгерскага трона. У 1373 годзе ён адмовіўся ад сваіх правоў на Ахейскае княства на карысць старэйшай сястры сваёй першай жонкі, неапалітанскай каралевы Джаванны I.

Філіп сканаў 25 лістапада 1374 года ў Тарэнце. У сувязі з тым, што ўсе яго дзеці памерлі маладымі, яго спадчыннікам стаў сын старэйшай сястры Жак дэ Бо.

Сям’я і дзеці
-------------

У Філіпа і Марыі Калабрыйскай было пяцёра дзяцей:

* Філіп (1356)
* Карл (1358)
* Філіп (1360)
* (1362)
* (1366)

У Філіпа і Лізаветы быў адзін сын:

* Філіп (1371)

| ⛭Імператары Лацінскай імперыі |
| --- |
| Кіруючыя імператары(1204–1261) | 
* Балдуін I
* Генрых
* П’ер
* Іаланда
* Роберт I
* Балдуін II (з Іаанам дэ Брыен у якасці рэгента)

 |  |
| Тытулярныя імператары(1261—1383) | 
* Балдуін II
* Філіп I
* Кацярына I (з Карлам Валуа)
* Кацярына II (з Філіпам II)
* Роберт II
* Філіп III
* Жак дэ Бо

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Венікс.

**Ян Венікс** (нідэрл. Jan Weenix; 1642, Амстэрдам, Галандыя — 19 верасня 1719, Амстэрдам, Галандыя) — галандскі мастак XVII стагоддзя, майстар дэкаратыўных пано і нацюрмортаў. Часам пісаў партрэты, рабіў афорты. Навучаўся ў свайго бацькі, Яна Баптыста Венікса, разам са сваім стрыечным братам Мельхіёрам дэ Хондэкутэрам. Як і яго бацька, Ян прысвяціў сябе розным тэмам, але яго слава ў асноўным звязана з яго карцінамі з мёртвымі жывёламі і сцэнамі палявання. Многія карціны ў гэтым жанры, якія раней прыпісваліся старэйшаму Веніксу, цяпер прынята лічыць творамі яго сына.

Біяграфія
---------

Дакладная дата нараджэння Яна Венікса не ўстаноўлена. Год нараджэння вядуць ад заявы мастака падчас шлюбу ў царкве, калі ён паведаміў, што яму 30 год. Нарадзіўся ў сям’і мастака Яна Баптыста Венікса, які і быў яго першым настаўнікам. Маці Яна паходзіла з сям’і Хондэкутэр. Бацька на чатыры гады перабраўся ў Італію, дзе ўдасканальваў мастацкае майстэрства. Сям’я ў той час перабралася жыць у горад Утрэхт.

У 1664 годзе Ян Венікс выплаціў унёсак і стаў членам мастацкай гільдыі Святога Лукі ва Утрэхце, дзе працаваў да 1668 года. У 1670 годзе ажаніўся з Пітэрнелай Бэкерс. У сям’і было двое дзяцей — сын і дачка. Сярод заказчыкаў мастака — галандцы, купцы з Іспаніі, рускі цар Пётр I, які знаходзіўся ў Галандыі падчас Вялікага пасольства. У 1702—1712 гадах зафіксавана знаходжанне мастака ў горадзе Дзюсельдорф, дзе ён выконваў замовы курфюрста Пфальца.

Выдатныя ўзоры яго пэндзля захоўваліся ў Мюнхенскай пінакатэцы, у карцінных галерэях Парыжа, Амстэрдама, Гаагі, Вены, Браўншвейга, Бруселя і г. д. Эрмітаж таксама валодае некалькімі яго карцінамі.

Памёр і быў пахаваны ў Амстэрдаме 19 верасня 1719 года.

Зноскі
------

1. ↑  Jan Weenix II // Artcyclopedia Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3177776'></a>
2. ↑  Jan Weenix // Art UK painters database Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q19847649'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q7257339'></a>
3. ↑  Union List of Artist Names — 2017. Праверана 11 кастрычніка 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q110250907'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2494649'></a>
4. ↑  Jan Weenix // Kunstindeks Danmark Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3362041'></a>
5. ↑  The Fine Art Archive — 2003. Праверана 1 красавіка 2021.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166'></a>
6. ↑  Union List of Artist Names — 2017. Праверана 25 кастрычніка 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q110250907'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2494649'></a>
7. ↑  artist list of the National Museum of Sweden — 2016. Праверана 28 лютага 2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q16323066'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q22681075'></a>
Генеалагічнае дрэва Саксонскай дынастыі ў манускрыпце XII стагоддзя.
**Саксонская дынастыя** — дынастыя германскага паходжання, шэраг прадстаўнікоў якой былі каралямі Усходне-Франкскага каралеўства (Германіі) і імператарамі Свяшчэннай Рымскай імперыі. Таксама вядомая пад імем **Людальфінгі** (ням.: Liudolfinger) — у гонар заснавальніка дынастыі, а таксама **Атаніды** (ням.: Ottonen) па імі найбольш вядомых прадстаўнікоў.

Гісторыя дынастыі
-----------------

Паходжанне дынастыі выводзяць ад Бруна Энгернскага, саксонскага конунга, які адлучыўся з энграмі і остфаламі ад язычнікаў саксаў. Аднак дакладна генеалогія прасочваецца з Людольфа (пам. 864/866), графа ва Усходняй Саксоніі (Остфаліі) з каля 840 года. Пазнейшыя храністы згадваюць яго як герцага ўсходніх саксаў (лац.: dux orientalis Saxonum). Яго сыны Бруна і Атон I (пам.912) былі герцагамі ў Саксоніі. Бацька Атона I, Генрых I Птушкалоў (пам. 936) пасля смерці караля Усходне-Франкскага каралеўства Конрада I Франконскага быў абраны ў 919 годзе каралём. Сын Генрыха I, Атон I Вялікі (912—973) значна пашырыў тэрыторыю каралеўства, а ў 962 годзе быў каранаваны імператарам, заснаваўшы Свяшчэнную Рымскую імперыю. Ад іншага сына Генрыха I, Генрыха I, герцага Баварыі, пайшла Баварская галіна.

Старэйшая лінія спынілася са смерцю імператара Атона III у 1002 годзе, пасля чаго імператарам стаў прадстаўнік Баварскай галіны, Генрых II Святы. Пасля смерці Генрыха II у 1024 годзе дынастыя згасла.

Таксама існавала Швабская галіна, родапачынальнікам якой быў старэйшы сын імператара Атона I, Людольф, герцаг Швабіі. Галіна згасла ў 982 годзе са смерцю яго сына Атона I, герцага Швабіі і Баварыі.

Вядомыя прадстаўнікі
--------------------

### Каралі Усходне-Франкскага каралеўства (Германіі) і імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі

* Генрых I Птушкалоў
* Атон I Вялікі
* Атон II Руды
* Атон III
* Генрых II Святы

### Іншыя вядомыя прадстаўнікі

* Людольф, граф у Остфаліі, герцаг Саксоніі
* Бруна, герцаг Саксоніі
* Атон I, герцаг Саксоніі
* Генрых I, герцаг Баварыі
* Генрых II, герцаг Баварыі
* Людольф, герцаг Швабіі, віцэ-кароль Італіі
* Атон I, герцаг Швабіі і Баварыі
* Бруна Вялікі, архібіскуп Кёльна і герцаг Латарынгіі
* Вільгельм, архібіскуп Майнца
* Бруна, князь-біскуп Аўгсбурга
* Мацільда II — ігумення Эсэнскага абацтва

Спасылкі
--------

* Саксонская династия // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.
* Foundation for Medieval Genealogy: Людальфінгі (англ.). Архівавана з першакрыніцы 22 лютага 2012. Праверана 17 снежня 2011.
* Genealogie des Mittelalters: Die Liudolfinger (ням.). Архівавана з першакрыніцы 22 лютага 2012. Праверана 17 декабря 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Universalis · Швейцарскі гістарычны |
| Нарматыўны кантроль | GND: 118728628 · LCCN: sh85054530 · Microsoft: 2777176204 · NKC: jx20060403054 · VIAF: 50020340, 102151776800018012082 |