У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Рудніцкая.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Лысяк.
**Міле́на Іванаўна Рудні́цкая** (укр.: Мілена Рудницька), у замужжы **Лысяк** (15 ліпеня 1892, Збораў, Аўстра-Венгрыя — 29 сакавіка 1976, Мюнхен, Германія) — украінская грамадска-палітычная дзяячка, журналістка, пісьменніца, настаўніца. Старшыня цэнтральнай управы Саюзу ўкраінак. Піянерка ўкраінскага фемінізму. Доктарка філасофіі (1917).

Біяграфія
---------

Нарадзілася 15 ліпеня 1892 г. у горадзе Збораў (цяпер Цярнопальская вобласць) у сям’і ўкраінца Івана Рудніцкага і яўрэйкі Іды Шпігель. Пры хрышчэнні яе маці ўзяла сабе імя Вольга.

Навучалася ў Львоўскім, потым Венскім універсітэтах.

Была выкладчыцай Вышэйшых педагагічных курсаў у Львове (1921—1928), адна з ідэолагаў і асноўных актывістак жаночага руху ў Заходняй Украіне ў 1920—1930-я гады.

Старшыня цэнтральнай управы Саюзу ўкраінак (пад яе старшынствам саюз вырас у моцную нацыянальную арганізацыю), З’езда ўкраінак у Станіслававе (1934), Сусветнага союза ўкраінак, палітычнай жаночай арганізацыі «Дружина Княгині Ольги»; рэдактарка двухтыднёвіку «Жінка» (1935—1939), часопісу «Жіночий вістник» (1922); удзельніца і прадстаўніца ўкраінскіх жанчын на міжнародных жаночых кангрэсах. Актыўная член УНДА (Украінскае нацыянальна-дэмакратычнае аб’яднанне), была паслом у польскім сейме (1928—1935 гг. працавала ў яго камісіях па адукацыі і замежных справах).

Як дэлегатка Украінскага парламенцкага прадстаўніцтва яна абараняла ўкраінскія петыцыі ў Лізе Нацый, у прыватнасці ў справе г.зв. пацыфікацыі і голаду ў Савецкай Украіне, мела кантакты з урадавымі і грамадскімі коламі Заходняй Еўропы, выступала на міжнародных кангрэсах.

З 1939 года ў эміграцыі: Кракаў, Берлін, Прага, Жэневу (дзе з 1945 па 1950 г. была дырэктаркай Украінскага дапаможнага камітэта), Нью-Ёрк і Мюнхен.

Значная частка творчасці М. Рудніцкай прысвечаная журналістыцы. У 1918 г. была супрацоўніцай штотыднёвіку «Наша мэта» (Львоў), у 1922—1925 гг. рэдагавала штотыднёвую старонку ў газеце «Діло», у 1935 г. была рэдактаркай двухтыднёвіку «Жінка» (ідэалагічны орган Саюзу ўкраінак). З 1919 г. выступала ў друку на палітычныя, фемінісцкія і асветніцкія тэмы.

Пахаваная ў Мюнхене. У 1993 годзе перапахаваная ў Львове ў фамільнай магіле на Лычакіўскіх могілках.

Фемінізм Мілены Рудніцкай
-------------------------

Мілена Рудніцкая пачынала як актывістка жаночага руху, але стала да ўсяго фемінісцкім ідэолагам. Яна не засяроджвалася на жаночых справах, а ішла далей — палітызавала «жаночае пытанне». Калі Гітлер прыйшоў да ўлады, Рудніцкая напісала сатырычны артыкул, які з’явіўся ў часопісе «Жіночий голос», у якім апісвала погляд рэжыму, што жанчыны — гэта пачвары, у якіх няма мэты, акрамя як гатаваць ежу, прыбіраць і нараджаць дзяцей. У той час, калі ўкраінскія жанчыны прытрымлівалася іншай думкі, паводле якой, жанчына мусіць быць палітычна свядомай, актыўнай і сацыяльна прадпрымальнай.

У іншым артыкуле яна пазначыла, чаму выбрала фемінізм — шлях да роўнасці: «Роўнасць была для нас толькі сродкам увайсці ў грамадскае жыццё як вырашальны і суадказны фактар, які дазволіў нам асэнсаваць, пераўтварыць свет, сфарміраваны мужчынамі».

Творы
-----

* «Українська дійсність і завдання жінки» (1934),
* «Західна Україна під більшовиками» (1958),
* «Дон Боско. Людина, педагог, святий» (1963),
* «Невидимі стигмати» (1970).

Зноскі
------

1. ↑  Личаківський некрополь — С. 305.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q62416080'></a>
2. 1 2  Мельничук Б. Щербак Л. Рудницька Мілена Іванівна… — С. 206.
3. ↑  Український тиждень — Жінка проти системи: modus operandi Мілени Рудницької 16 грудня 2016 р,
4. ↑  Пода О. Гендерний світ публіцистики Мілени Рудницької // Образ: щорічний науковий збірник — К. 2010. — Вип. 10, с. 50-59,
5. 1 2 3  Дядюк М. С. Рудницька Мілена // Енциклопедія історії України: у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін.; Інститут історії України НАН України. — К.: Наукова думка, 2012. — Т. 9: Прил — С. — С. 352.
6. ↑  Мельничук Б. Щербак Л. Рудницька Мілена Іванівна // Тернопільський енциклопедичний словник: у 4 т. / редкол.: Г. Яворський та ін. — Тернопіль: Видавничо-поліграфічний комбінат «Збруч», 2008. — Т. 3: П — Я. — С. 206.
7. 1 2  М. Дядюк. Рудницька Мілена // Політична енциклопедія. Редкол.: Ю. Левенець (голова), Ю. Шаповал (заст. голови) та ін. — К.: Парламентське видавництво, 2011. — с. 644.
8. ↑  Клара Гудзик. Поборниця жіночого рівноправ’я // День. — 2001. — 7 березня,
9. ↑  Марта Гавришко. Галицькі феміністки 1930-х: нацистське «Кухня-Церква-Діти» не для нас // Історична правда. — 2010. — 29 грудня,
10. ↑  Львівські феміністки. Мілена Рудницька // Газета по-львівськи. — 2005. — 4 березня.


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave · Sejm-Wielki.pl · Rodovid |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| CiNii: DA14233528 · GND: 122544773 · ISNI: 0000 0001 0909 884X · LCCN: nr99027316 · NKC: js2008479960, skuk0004903 · NTA: 236299344 · NUKAT: n99051786 · VIAF: 64891683 |

 |