У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Хант.

**Сэр Рычард Цімаці Хант** (англ.: Richard Timothy Hunt; нар. 19 лютага 1943, Нестан, Чэшыр, Англія) — брытанскі біяхімік і малекулярны фізіёлаг. Ён быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне ў 2001 годзе разам з Полам Нерсам і Ліландам Хартвелам за адкрыццё бялковых малекул, якія кантралююць дзяленне клетак. Вывучаючы аплодненыя яйкі марскога вожыка ў пачатку 1980-х гадоў, Хант выявіў цыклін, бялок, які цыклічна агрэгуецца і высільваецца падчас цыклаў дзялення клетак.

Ранняе жыццё і адукацыя
-----------------------

Хант нарадзіўся ў сям’і Рычарда Уільяма Ханта, выкладчыка палеаграфія у Ліверпулі, і Кіта Роўленд, дачкі лесагандляра. Пасля смерці абодвух сваіх бацькоў Хант выявіў, што яго бацька працаваў у Доме Буша, затым у штаб-кватэры Сусветнай службы Радыё Бі- бі-сі, хутчэй за ўсё, у выведцы, хоць невядома, чым ён на самай справе займаўся.У 1945 годзе Рычард стаў захавальнікам заходніх рукапісаў у Бадліянскай бібліятэцы, і сям’я пераехала ў Оксфард. Ва ўзросце васьмі гадоў Хант быў прыняты ў школу Dragon School, дзе ў яго ўпершыню з’явілася цікавасць да біялогіі дзякуючы свайму настаўніку нямецкай мовы Герду Соммерхоффу.Калі яму было чатырнаццаць, ён перайшоў у школу Каледжа Магдалены ў Оксфардзе, дзе навуковыя прэміі цяпер носяць яго імя, яшчэ больш зацікавіўшыся навукай і вывучэннем такіх прадметаў, як хімія і заалогія.

У 1961 годзе ён быў прыняты ў Клэр Каледж у Кембрыджы для вывучэння прыродазнаўчых навук, які скончыў у 1964 годзе і адразу пачаў працаваць на кафедры біяхіміі універсітэта пад кіраўніцтвам Ашэра Корнера. Там ён працаваў з такімі навукоўцамі, як Луі Райхард і Тоні Хантэр. Выступ Вернана Інгрэма ў 1965 годзе зацікавіў яго сінтэзам гемаглабіну, і на грэчаскай канферэнцыі ў 1966 годзе на гэтую тэму ён пераканаў гематолага і генетыка Ірвінга Лондана дазволіць яму працаваць у сваёй лабараторыі ў Медыцынскім каледжы Альберта Эйнштэйна ў Нью-Ёрку з ліпеня па кастрычнік 1966 года. Яго кіраўніком ў аспірантуры быў Ашэр Корнер, тады ён засяродзіўся на сінтэзе гемаглабіну ў інтактных рэтыкулацытах труса (няспелыя эрытрацыты).

Кар’ера і даследаванні
----------------------

### Пачатак кар’еры

Пасля атрымання ступені доктара філасофіі Хант вярнуўся ў Нью-Ёрк, каб працаваць у супрацоўніцтве з Нехамай Касовер, яе мужам Эдвардам Косовером і Элі Эрэнфельд. Знаходзячыся там, яны выявілі, што малюсенькія колькасці глутатыёна душаць сінтэз бялку ў рэтыкулацытах і што малюсенькія колькасці РНК цалкам забіваюць сінтэз. Пасля вяртання ў Кембрыдж ён зноў пачаў працаваць з Тоні Хантэрам і Рычардам Джэксанам, якія выявілі ланцужок РНК, якую выкарыстоўвае для запуску сінтэзу гемаглабіну. Праз 3-4 гады каманда выявіла па меншай меры два іншыя хімічныя рэчывы, якія дзейнічаюць у якасці інгібітараў.

Хант рэгулярна праводзіў лета, працуючы ў марской біялагічнай лабараторыі ў Вудс-Хол, штат Масачусэтс, якая карысталася папулярнасцю ў навукоўцаў сваімі прасунутымі летнімі курсамі, і, у прыватнасці, у тых, хто цікавіўся вывучэннем мітозу.Гэта месца забяспечвала гатовы запас марскіх малюскаў і марскіх вожыкаў сярод рыфаў і рыбалоўных докаў, і менавіта гэтыя бесхрыбетныя былі асабліва карысныя для вывучэння сінтэзу бялкоў у эмбрыягенезе, паколькі эмбрыёны былі проста створаны з ужываннем фільтраваныя марской вады, а празрыстасць эмбрыянальных клетак добра падыходзіла для мікраскапічнага даследавання.

### Адкрыццё цыклінаў

Менавіта ў Вудс-Хоўл летам 1982 года, выкарыстоўваючы яйка марскога вожыка (*Arbacia punctulata*) у якасці свайго мадэльнага арганізма, ён адкрыў малекулу цыкліна. Хант быў захопленым веласіпедыстам і назваў бялок, грунтуючыся на сваіх назіраннях за цыклічнымі зменамі яго узроўняў.

Цыкліны — гэта бялкі, якія граюць ключавую ролю ў рэгуляцыі цыклу дзялення клетак.Хант выявіў, што цыкліны пачынаюць сінтэзавацца пасля апладнення яйкаклетак і павышаюцца ў узроўнях падчас Інтэрфаза, пакуль яны вельмі хутка не падаюць у сярэдзіне мітозу ў кожным клеткавым дзяленні. Ён таксама выявіў, што цыкліны прысутнічаюць у клетках пазваночных, дзе яны таксама рэгулююць клеткавы цыкл. Ён і іншыя пасля паказалі, што цыкліны звязваюць і актывуюць сямейства пратэінкіназ, цяпер званых цыклінзалежнымі кіназамі, адна з якіх была ідэнтыфікаваная Полам Нерсам як найважнейшы рэгулятар клеткавага цыклу. Цыклінавы механізм клеткавага дзялення з’яўляецца асноватворным для ўсіх жывых арганізмаў (за выключэннем бактэрый), і таму вывучэнне гэтага працэсу ў простых арганізмах дапамагае праліць святло на рост пухлін ў людзей.

### Пазнешая кар’ера

У 1990 годзе ён пачаў працаваць у Імперскім фондзе даследаванняў рака, пазней вядомы як Cancer Research UK навукова-даследчага інстытута ў Лондане, у Злучаным Каралеўстве, дзе яго праца была сканцэнтравана на разуменне аб тым, што робіць клеткі станавіцца ракавымі, гэта значыць: некантралявана размнажаюцца, пры гэтым звычайныя тармазлівыя сігналы адключаны. Хант меў сваю ўласную лабараторыю ў лабараторыях Клэр Хол да канца 2010 года, і застаецца заслужаным кіраўніком групы ў Інстытуце Фрэнсіса Крыка. Ён з’яўляецца членам Кансультатыўнага савета Campaign for Science and Engineering. Ён уваходзіў у адборачную камісію на атрыманне прэміі Шаа ў галіне навукі аб жыцці і медыцыне. У 2010 годзе Хант далучыўся да навукова-кансультатыўнага савета аўстрыйскага аналітычнага цэнтра Academia Superior, Інстытута даследаванняў будучыні.

Хант з’яўляецца вельмі шанаваным калегам і настаўнікам у даследчай супольнасці. Падчас сваёй кар’еры ён кіраваў многімі аспірантамі, уключаючы Х’ю Пелхэма і Джонатана Пайнса.

### Навуковая прапаганда

У дадатак да свайго навуковага ўкладу, Хант на працягу ўсяго жыцця з’яўляецца прыхільнікам навуковых даследаванняў. Пасля атрымання Нобелеўскай прэміі ў 2001 годзе ён праводзіў вялікую частку свайго часу, падарожнічаючы па свеце, размаўляючы як з папулярнай, так і са спецыялізаванай аўдыторыяй. У гэтых размовах ён прапанаваў свой характэрны пункт гледжання на даследаванні, якія падкрэсліваюць важнасць весяліцца і быць удачлівым. Ён таксама лічыць, што навука прыносіць карысць, калі моладзі даецца ўлада.

#### Спрэчкі

У чэрвені 2015 года Хант стаў аб’ектам кампаніі онлайн-ганьбы пасля таго, як выказванні, якія ён зрабіў на канферэнцыі навуковай журналістыкі, былі вытлумачаны як сэксісцкія.Ціск супярэчнасцяў прымусіў яго сысці з некалькіх ключавых даследчых і палітычных пастоў, уключаючы Еўрапейскі даследчы савет, і часова сысці з публічнага жыцця і прафесійнай дзейнасці.

У 2017 годзе Хант зноў чытаў лекцыі. У чэрвені ён адправіўся ў Германію з ініцыятывай натхнення на прысуджэнне Нобелеўскай прэміі. У кастрычніку ён выступіў на другім сімпозіуме малекулярных межаў у Такійскім тэхналагічным інстытуце. У снежні ён правёў інаўгурацыйную лекцыю да Года даследаванняў на заалагічнай станцыі Антона Дорна ў Неапалі. У 2018 годзе вярнуўся ў Ліндау. У сакавіку 2019 года ён удзельнічаў у чацвёртым Дыялогу Нобелеўскай прэміі ў Токіа на тэму старэння.

Узнагароды
----------

Хант быў абраны членам Еўрапейскай арганізацыі малекулярнай біялогіі у 1978 годзе, уваходзіў у Камітэт па стыпендыях арганізацыі ў 1990—1993 гадах, у 2008—2009 гадах і ў склад кіруючага органа, Савета, у 2004—2009 гадах. Ён быў абраны членам Каралеўскага таварыства ў 1991 годзе.

Хант быў абраны членам Акадэміі медыцынскіх навук Вялікабрытаніі ў 1998 годзе і замежным супрацоўнікам Нацыянальнай акадэміі навук ЗША ў 1999 годзе.

У 2001 годзе разам з Ліландам Хартвелам і Полам Нерсам ён быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне за іх адкрыцці ў галіне рэгулявання клеткавага цыклу з дапамогай цыкліну і цыклін-залежных кіназ.

У 2003 годзе Хант стаў ганаровым членам Каралеўскага таварыства Эдынбурга. У 2006 годзе ён быў узнагароджаны Каралеўскім медалём Каралеўскага таварыства, дзве з якіх уручаюцца штогод за «найважнейшы ўклад у развіццё натуральных ведаў», у яго выпадку за «адкрыццё ключавога аспекту кантролю клеткавага цыклу, бялку цыклін, які з’яўляецца кампанентам цыклін-залежных кіназ, дэманструючы сваю здольнасць разумець значнасць выніку па-за межамі яго непасрэднай сферы інтарэсаў».

Хант быў прысвечаны ў рыцары ў гонар свайго дня нараджэння ў 2006 годзе за заслугі перад навукай.

Асабістае жыццё
---------------

Хант жанаты на імунолагу Мэры Колінз, якая з’яўляецца прарэктарам Акінаўскага інстытута навукі і тэхналогій у Японіі. У пары ёсць дзве дачкі.

Зноскі
------

1. ↑  Timothy R. Hunt // Brockhaus Enzyklopädie / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q464633'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2586178'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227'></a>
2. ↑  Timothy Hunt // Munzinger Personen Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683'></a>
3. ↑  Oxford Dictionary of National Biography / C. Matthew — Oxford: OUP, 2004.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17565097'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5145336'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q34217'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595'></a>
4. ↑  *(unspecified title)* Праверана 27 красавіка 2018.
5. ↑
6. ↑  Tim Hunt – Autobiography **(нявызн.)**. *Nobelprize.org*.  Nobel Media AB (2002).
7. 1 2 3 4 5 6 7  Tim Hunt – Autobiography **(нявызн.)**. *Nobelprize.org*.  Nobel Media AB (2002).«Tim Hunt — Autobiography». *Nobelprize.org*. Nobel Media AB. 2002. Retrieved 13 November 2008.
8. ↑  Tim Hunt – Autobiography **(нявызн.)**. *Nobelprize.org*.  Nobel Media AB (2002). Праверана 13 November 2008.
9. ↑  *Pursuing the impossible: an interview with Tim Hunt*. публікацыя ў адкрытым доступе
10. ↑  Creative Breakthroughs | Tim Hunt | TEDxLancasterU
11. ↑  BBC Radio 4 interview with Jim Al-Khalili on *The Life Scientific*
12. ↑  *Control of haemoglobin synthesis: Distribution of ribosomes on the messenger RNA for α and β chains*. 1968.
13. ↑  *Control of haemoglobin synthesis: a difference in the size of the polysomes making alpha and beta chains*. 1968.
14. ↑  Jackson, Peter K. (July 2008). "The Hunt for Cyclin". *Cell* **134** (2): 199–202. doi:10.1016/j.cell.2008.07.011. PMID 18662532.
15. ↑  Understanding how cells divide – the story of a Nobel prize **(нявызн.)**(недаступная спасылка). *Cancer Research UK – Science blog*. Архівавана з першакрыніцы 18 чэрвеня 2020. Праверана 9 снежня 2021.
16. ↑  The Nobel Prize in Physiology or Medicine 2001 Illustrated Lecture
17. ↑  Неабходна задаць ***title=*** і ***url=*** для шаблона {{cite web}}. 
 **(нявызн.)**.
18. ↑  
Sir Tim Hunt: I am interested in how cells know what they are and how they should behave (Interview) **(нявызн.)**, *The Telegraph* .
19. ↑  Cancer Research UK: Tim Hunt **(нявызн.)**. Архівавана з першакрыніцы 13 кастрычніка 2008. Праверана 9 снежня 2021.. Archived from the original Архівавана 13 кастрычніка 2008. on 13 October 2008. Retrieved 13 November 2008.
20. ↑  Tim Hunt biography on the web pages of the Francis Crick Institute **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 15 красавіка 2019. Праверана 9 снежня 2021.
21. ↑  Advisory Council of the Campaign for Science and Engineering **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 28 жніўня 2010. Праверана 9 снежня 2021.
22. ↑  Shaw Prize Website: Selection Committee **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 26 снежня 2015. Праверана 9 снежня 2021.
23. ↑  *Academia Superior — Academic Advisory Board*. Retrieved 30 March 2019.
24. ↑  Tim Hunt plaudits (Letter to the editor) **(нявызн.)**, *The Times* .
25. ↑  Women scientists defend 'sexist' Nobel winner **(нявызн.)**, *The Times* .
26. ↑  "I admire people who do fun things" на YouTube
27. ↑  Why Tim Hunt's Sexist Comments Were No "Joke" (англ.). *Scientific American Blog Network*.
28. ↑  Tim Hunt and Mary Collins: 'We're not being chased out of the country. Our new life's an adventure' **(нявызн.)**. *The Guardian*.
29. ↑  Varmus H E, Schmidt B P. 2016 Jun 27. Video — Panel Discussion (2015) — Communication Overkill? (Panelists Schmidt, Varmus, Ladd, McNutt, Rehman; Moderator: Adam Smith). Discussion at 1:15:45. Accessed 2019 Mar 31.
30. ↑  Why Tim Hunt's Sexist Comments Were No "Joke" (англ.). *Scientific American Blog Network*.
31. ↑  Tim Hunt plaudits (Letter to the editor) **(нявызн.)**, *The Times* .
32. ↑  Women scientists defend 'sexist' Nobel winner **(нявызн.)**, *The Times* .
33. ↑  Tim Hunt – Nobel Prize Inspiration Initiative **(нявызн.)**.
34. ↑  Where do Ideas come from? Nobel Laureate Tim Hunt на YouTube
35. ↑  Tokyo 2017 **(нявызн.)**.
36. ↑  Tim Hunt: My Life as a Scientist на YouTube
37. ↑  Stazione Zoologica Anton Dohrn: 13 Dicembre l'inaugurazione dell'Anno della Ricerca con il Premio Nobel Tim Hunt **(нявызн.)**.
38. ↑  SNZ: Tim Hunt "Plenary Lecture" на YouTube
39. ↑  Lindau Nobel Laureates Meetings **(нявызн.)**.
40. ↑  Nobel laureates urge governments to promote active ageing and embrace 100-Year Life idea **(нявызн.)** .
41. ↑  *Anon*. Sir Tim Hunt FMedSci FRS **(нявызн.)**. London:  Royal Society (1991). Архівавана з першакрыніцы 17 лістапада 2015. One or more of the preceding sentences incorporates text from the royalsociety.org website where: 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| "All text published under the heading 'Biography' on Fellow profile pages is available under Creative Commons Attribution 4.0 International License." --Royal Society Terms, conditions and policies **(нявызн.)**. Архівавана з першакрыніцы 25 September 2015. Праверана 9 сакавіка 2016. | "|
42. ↑  Fellow list entry for Tim Hunt on the Academy web pages **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 4 снежня 2018. Праверана 9 снежня 2021.
43. ↑  Tim Hunt entry in the online member directory of the US National Academy of Science **(нявызн.)**.
44. ↑  PDF List of Fellows on the webpages of the RSE **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 30 сакавіка 2016. Праверана 9 снежня 2021.
45. ↑  Royal Medal recent winners **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 9 чэрвеня 2008. Праверана 9 снежня 2021.
46. ↑  Recorded in The Gazette (London Gazette), issue 58014, 16 June 2006, supplement 1.

| ⛭Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 2001—2025 гадах |
| --- |
| 
* Леланд Хартвел / Цімаці Хант / Пол Нерс (2001)
* Сідней Брэнер / Роберт Хорвіц / Джон Салстан (2002)
* Пол Лотэрбур / Пітэр Мэнсфілд (2003)
* Рычард Эксел / Лінда Бак (2004)
* Бары Маршал / Робін Уорэн (2005)
* Эндру Фаер / Крэйг Мело (2006)
* Марыа Капекі / Марцін Эванс / Олівер Сміціс (2007)
* Харальд цур Хаўзен / Люк Мантанье / Франсуаза Барэ-Сінусі (2008)
* Элізабет Блэкбёрн / Кэрал Грэйдэр / Джэк Шостак (2009)
* Роберт Эдвардс (2010)
* Брус Бётлер / Жуль Хофман / Ральф Штэйнман (2011)
* Сін’я Яманака / Джон Гёрдан (2012)
* Томас Зюдхаф / Джэймс Ротман / Рэндзі Шэкман (2013)
* Джон О’Кіф / Май-Брыт Мозер / Эдвард Мозер (2014)
* Сатосі Омура / Уільям Кэмпбэл / Ту Юю (2015)
* Ёсіноры Асумі (2016)
* Джэфры Хол / Майкл Росбаш / Майкл Янг (2017)
* Джэймс Элісан / Тасуку Хондзё (2018)
* Уільям Кэлін / Пітэр Рэткліф / Грэг Семенза (2019)
* Харві Джэймс Алтэр / Майкл Хаўтан / Чарлз Райс (2020)
* Дэвід Джуліус / Ардэм Патапуцян (2021)
* Свантэ Пяэба (2022)

 |
| 
* Поўны пералік
* (1901—1925)
* (1926—1950)
* (1951—1975)
* (1976—2000)
* **(2001—2025)**

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Google Scholar · ORCID · Scopus |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Notable Names Database |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 97043677 · BNC: a10101913 · BNF: 12205423r · CONOR: 92063587 · GND: 124923429 · ISNI: 0000 0001 0924 9185 · LCCN: n93032852 · LNB: 000034257 · NDL: 00468687 · NKC: xx0091505 · NTA: 074418033 · NUKAT: n02061095 · LIBRIS: 236501 · SUDOC: 030688612 · VIAF: 92412455 |

 |