У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Вудард.

**Дэвід Вудард** (нарадз. 6 красавіка 1964 года, Санта-Барбара, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі пісьменнік і дырыжор. На працягу 1990-х гадоў ён стварыў тэрмін «прэквіем», моўную кантамінацыю слоў «preemptive» і «requiem». Гэтым словам ён апісаў уласны будысцкі спосаб напісання музыкі, прызначанай спецыяльна для выканання падчас або незадоўга да смерці суб’екта.

Рытуальная служба Лос-Анджэлеса, у якой Вудард працаваў дырыжорам або музычным кіраўніком, праводзіла ва ўжо не працуючым фунікулёры Палёт анёла (Angels Flight) грамадзянскі абрад у гонар ахвяры няшчаснага выпадку Леона Прапорта і яго пацярпелай ўдавы Лолы:125. Ён таксама кіраваў паніхідамі, прысвечанымі дзікім жывёлам, напрыклад, каліфарнійскаму бураму пелікану на абрывістым беразе пляжу, месцы падзення птушкі:152–153.

Вудард таксама вядомы сваімі рэпрадукцыямі Dreamachine (Машыны сноў) — лямпы, якая выклікае лёгкія галюцынацыі і выстаўлялася ў музеях мастацтваў па ўсім свеце. У Нямеччыне і Непале ён вядомы дзякуючы сваім публікацыям у часопісе *Der Freund* (Сябар), сярод якіх ёсць артыкулы на тэмы міжвідавай кармы, свядомасці раслін і парагвайскага паселішчы Нуэва Германія.

Адукацыя
--------

Вудард атрымаў адукацыю ў Новай школе сацыяльных даследаванняў (The New School for Social Research) і Каліфарнійскі ўніверсітэт у Санта-Барбары.

Нуэва Германія
--------------

У 2003 годзе Вудард быў абраны дэпутатам у Джунипер Хілс (акруга Лос-Анджэлес), штат Каліфорнія. Будучы на ​​гэтай пасадзе, ён прапанаваў заключыць пагадненне аб пабрацімстве з мястэчкам Нуэва Германія ў Парагваі. Каб ўвасобіць у жыццё сваю ідэю, Вудард адправіўся ў былое вегетарыянска-феміністычнае паселішча-утопію і сустрэўся з яго муніцыпальным кіраўніцтвам. У выніку першага візіту ён вырашыў не ўсталёўваць з суполкай адносін, але знайшоў там цікавы аб’ект для вывучэння ў сваіх наступных працах. Ён асабліва зацікавіўся першаснымі трансгуманістычнымі ідэямі тэарэтыка-распрацоўніка Рыхарда Вагнера і Элізабэт Форстэр-Ніцшэ, якая разам са сваім мужам Бернхардам Форстэрам заснавала гэтую калонію і жыла там на працягу 1886—1889 гадоў.

Вудард і Бероуз, побач з «Машынай сноў», каля 1997 г.:98–101
З 2004 па 2006 гады Вудард узначальваў шматлікія экспедыцыі ў Нуэва Германія, заручыўшыся падтрымкай віцэ-прэзідэнта ЗША Дзіка Чэйні. У 2011 годзе Вудард дазволіў швейцарскаму пісьменніку-раманісту Крысціяну Крахту апублікаваць іх аб’ёмную асабістую перапіску, якая ў асноўным датычыцца паселішчы Нуэва Германія:113–138; яна выйшла ў свет у двух тамах пад штэмпелем Гановерскага ўніверсітэта Wehrhahn Verlag (Верхан Ферлаг):180–189. Выданне *Frankfurter Allgemeine Zeitung* (Франкфурцкая ўсеагульная газета) у сваім аглядзе кнігі адзначае: «[Аўтары] сцерлі мяжу паміж жыццём і мастацтвам». Выданне *Der Spiegel* (Люстэрка) лічыць, што першы том, *Five Years* (Пяць гадоў), з’яўляецца «спірытуалістычнай падрыхтоўчай працай» да наступнага рамана Крахта *Imperium* (Імперыя).

Як лічыў Эндру МакКанн, Вудард адправіўся «ў падарожжа да таго, што засталося ад таго месца, дзе нашчадкі першых пасяленцаў жылі ў радыкальна абмежаваных умовах» і натхніўся на «папулярызацыю культурнага профілю абшчыны і будаўніцтва мініятурнага Байтройтскага опернага тэатра на тым жа месцы, дзе некалі была сямейная рэзідэнцыя Элізабэт Форстэр-Ніцшэ». На працягу апошніх гадоў Нуэва Германія стала больш ветлівым і адкрытым для наведвання месцам, дзе можна пераначаваць, паснедаць і наведаць імправізаваны гістарычны музей.

Машына сноў
-----------

З 1989 па 2007 гады Вудард будаваў рэпрадукцыі Машыны сноў, страбаскапічнай вынаходкі, распрацаванай Брыёнам Гайсінам і Іэнам Соммервілям. Яна ўяўляе з сябе цыліндр з медзі або паперы з прарэзамі, які круціцца вакол электрычнай лямпы. Назіранне за машынай з зачыненымі вачыма можа выклікаць псіхічныя аберацыі, якія можна параўнаць з адчуваннямі падчас наркатычнай інтаксікацыі ці снамі.

Пасля дэманстрацыі Машыны сноў на *Ports of Entry* (Партах прыбыцця) — візуальна-рэтраспектыўнай мастацкай выстаўцы Уільяма С. Бероуза 1996 года ў Музеі мастацтваў акругі Лос-Анджэлес, Вудард пасябраваў з аўтарам вынаходкі і падарыў яму на яго 83 (і апошні) дзень нараджэння «Багемскую мадэль» (вырабленую з паперы):23. Папярэдняя машына была прададзеная ў 2002 годзе прыватнаму калекцыянеру на аўкцыёне Sotheby’s (Сотбіс), а апошняя—аддадзена маёнткам Барроуз у часовае карыстанне і выстаўлена ў Spencer Museum of Art (музеі мастацтваў Спенсера).

Зноскі і заўвагі
----------------

### Заўвагі

1. ↑  У 1990 годзе Вудард прыдумаў выдуманую псіхаактыўную прыладу, Feraliminal Lycanthropizer (Фералімінальны лікантрапізатар), эфект уплыву якога нібыта з'яўляецца супрацьлеглым аналагічнага дзеяння Машыны сноў.

### Зноскі

1. ↑  *Bibliothèque nationale de France* data.bnf.fr: платформа адкрытых даных — 2011. Праверана 31 снежня 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563'></a>
2. ↑  *Deutsche Nationalbibliothek* Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 19 снежня 2014.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578'></a>
3. ↑  Carpenter, S. «In Concert at a Killer’s Death», *Los Angeles Times*, 9 мая 2001.
4. ↑  Rapping, A. Партрэт Дэвід Вудард (Сіэтл: Getty Images, 2001).
5. ↑  Reich, K. «Family to Sue City, Firms Over Angels Flight Death», *Los Angeles Times*, 16 сакавіка 2001.
6. ↑  Dawson, J. *Los Angeles' Angels Flight* (Маунт-Плезант, Паўднёвая Караліна: Arcadia Publishing, 2008), с. 125.
7. ↑  Manzer, T. «Pelican’s Goodbye is a Sad Song», *Press-Telegram*, 2 кастрычніка 1998.
8. ↑  Ален, Б. *Pelican* (Лондан: Reaktion Books, 2019), c. 152–153.
9. ↑  Carozzi, I. «La storia di Nueva Germania», *Il Post*, 13 кастрычніка 2011.
10. ↑  Chandarlapaty, R. «Woodard and Renewed Intellectual Possibilities», ў *Seeing the Beat Generation* (Джэферсан, Паўночная Караліна: McFarland & Company, 2019), c. 98-101.
11. ↑  Epstein, J. «Rebuilding a Home in the Jungle» Архівавана 9 кастрычніка 2016. *San Francisco Chronicle*, 13 сакавіка 2005.
12. ↑  Schröter, J. "Interpretive Problems with Author, Self-Fashioning and Narrator, "ў Birke, Köppe, рэдактары, *Author and Narrator* (Берлін: De Gruyter, 2015), с. 113—138.
13. ↑  Вудард, «In Media Res», *032c*, лета 2011, с. 180—189.
14. ↑  Link, M. «Wie der Gin zum Tonic», *Frankfurter Allgemeine Zeitung*, 9 лістапада 2011.
15. ↑  Kracht, C. & Вудард, *Five Years* (Гановер: Wehrhahn Verlag, 2011).
16. ↑  Diez, G. «Die Methode Kracht», *Der Spiegel*, 13 лютага 2012.
17. ↑  McCann, A. L. «Allegory and the German (Half) Century», *Sydney Review of Books*, 28 жніўня 2015.
18. ↑  Allen, M. «Décor by Timothy Leary», *The New York Times*, 20 студзеня 2005.
19. ↑  Stirt, J. A. «Brion Gysin’s Dreamachine—still legal, but not for long», *bookofjoe*, 28 студзеня 2005 г.
20. ↑  Вудард, нататкі праграмы, Праграма, Берлін, Лістапад 2006 г.
21. ↑  Knight, C. «The Art of Randomness», *Los Angeles Times*, 1 жніўня 1996.
22. ↑  Bolles, D. «Dream Weaver», *LA Weekly*, 26 ліпеня—1 жніўня 1996 г.
23. ↑  Амбасада ЗША ў Празе, «Literární večer s diskusí», Кастрычнік 2014.
24. ↑  Вудард, «Burroughs und der Steinbock», *Schweizer Monat*, Сакавік 2014, с. 23.
25. ↑  музеі мастацтваў Спенсера, *Машына сноў*, Канзаскі ўніверсітэт.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Дэвід Вудард на Вікісховішчы |

 У Вікіцытатніку ёсць старонка па тэме **Дэвід Вудард**
* BNF: cb16616878t
* GND: 1014196620
* ISNI: 0000 0003 5593 5615
* VIAF: 174755630
* WorldCat Identities: 174755630
* Дэвід Вудард у бібліятэцы Кангрэса
* Публікацыі пра Дэвіда Вударда ў каталогу Helveticat Швейцарскай нацыянальнай бібліятэкі

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree · Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNE: XX1496406 · BNF: 16616878t · GND: 1014196620 · ISNI: 0000000355935615 · LCCN: no2011174082 · NUKAT: n2012154016 · SUDOC: 241581672 · VIAF: 174755630 |

 |