**ДФПС**      **Іракскі Курдыстан**
**Дэмакратычная Федэрацыя Паўночнай Сірыі** (ДФПС) мае прыкметнае культурнае сваяцтва з **Іракскім Курдыстанам**, аўтаномным раёнам Ірака: і там, і там значную частку насельніцтва складаюць курды. Аднак у гэтых дзяржаўных утварэнняў маецца шмат палітычных рознагалоссяў. Іракскі Курдыстан і ДФПС супрацоўнічаюць у ваеннай сферы. У той жа час Рэгіянальны ўрад Курдыстана, які ўзначальвае Дэмакратычная партыя Курдыстана (KDP), з’яўляецца саюзнікам Турцыі і ўзаемадзейнічае з ёй у мэтах забеспячэння эканамічнай блакады ДФПС. «Султанская сістэма» Іракскага Курдыстана кантрастуе з дэмакратычным канфедэралізмам ДФПС.

Ідэалагічныя адрозненні
-----------------------

Адносіны ДФПС з Рэгіянальным урадам Курдыстана ў Іраку ўскладненыя. Дамінуючая палітычная сіла ДФПС, партыя «Дэмакратычны саюз» (PYD), уваходзіць ў Саюз суполак Курдыстана (KCK). Адна з праблем заключаецца ў тым, што кіруючая партыя Іракскага Курдыстана, Дэмакратычная партыя Курдыстана, разглядае сябе і саюзныя курдскія партыі ў іншых краінах як больш кансерватыўную і нацыяналістычную альтэрнатыву лібертарныя-сацыялістычнай ідэалогіі KCK.

PYD яшчэ больш крытычна, чым KCK ў цэлым, ставіцца да любой формы нацыяналізму, уключаючы курдскі нацыяналізм. З-за гэтага PYD знаходзіцца ў канфлікце з курдскімі нацыяналістычнымі поглядамі Курдскага нацыянальнага савета (KNC), заснаванага ў Сірыйскім Курдыстане пры падтрымцы KDP.

У 2012 годзе пры пасярэдніцтве прэзідэнта Іракскага Курдыстана Масуда Барзані быў сфармаваны Вышэйшы курдскі савет, які ўключае аднолькавую колькасць прадстаўнікоў PYD і KNC.

Знешнепалітычны складнік. Турцыя і турэцка-курдскі канфлікт
-----------------------------------------------------------

Арганізацыі-ўдзельнікі KCK ў суседніх дзяржавах з аўтахтоннымі курдскімі меншасцямі альбо абвешчаныя па-за законам (у Іране і ў Турцыі), альбо палітычна маргінальныя у параўнанні з іншымі курдскімі партыямі (у Іраку). Аднак ДФПС, кіраваная PYD, стала мадэллю для палітычнага парадку дня KCK і іх плана ў цэлым.

За межамі Сірыі ў ДФПС ёсць нямала прыхільнікаў — напрыклад, некаторыя курды ў Турцыі. Падчас баёў за Кабані многія этнічныя курдскія грамадзяне Турцыі перасеклі мяжу і ўдзельнічалі ў абароне горада ў якасці добраахвотнікаў. Пасля вяртання ў Турэцкі Курдыстан некаторыя з іх прынялі ўдзел у адноўленым турэцка-курдскім канфлікце, дзе навыкі, набытыя імі ў час бою ў Кабані, былі выкарыстаныя ў вулічных баях у Турцыі.

Вайна з Ісламскай дзяржавай
---------------------------

ДФПС і Іракскі Курдыстан ўсвядомілі неабходнасць кампрамісаў з-за пагрозы ў асобе ІД. Фарміраванні Пешмерга (узброеныя сілы Іракскага Курдыстана) прынялі ўдзел у баях за Кабані і каардынавалі свае дзеянні з YPG падчас баёў у Эль-Хасаке. Па некаторых дадзеных, абмяркоўвалася нават зліццё ўзброеных сіл сірыйскіх і іракскіх курдаў у новае фарміраванне з адзіным камандаваннем і іншай назвай.

Тым не менш, падчас канфлікту ў Сірыйскім Курдыстане паведамлялася аб сутычках паміж YPG, з аднаго боку, і прыхільнікамі Барзані і KNC, з другога.

Зноскі
------

1. ↑  *Fehim Tastekin*. Turkey Pulse Iraq’s intervention may change the equation in Syria's Kurdish regions (англ.). *Al-Monitor* (7 лістапада 2017). Праверана 4 лістапада 2018.
2. ↑  *Mark Townsend*. Syria’s Kurds march on to Raqqa and the sea (англ.). *The Guardian* (6 мая 2017). Праверана 4 лістапада 2018.
3. 1 2  *Kawa Hassan*. Kurdistan’s Politicized Society Confronts a Sultanistic System (англ.).  Carnegie Middle East Center (18 жніўня 2015). Праверана 3 лістапада 2018.
4. ↑  Syrian Kurdish leader: We will respect outcome of independence referendum (англ.)(недаступная спасылка).  ARA News (3 жніўня 2016). Архівавана з першакрыніцы 19 кастрычніка 2017. Праверана 3 лістапада 2018.
5. ↑  Kurdish National Council announces plan for setting up ‘Syrian Kurdistan Region’ (англ.)(недаступная спасылка).  ARA News (4 жніўня 2016). Архівавана з першакрыніцы 6 снежня 2017. Праверана 3 лістапада 2018.
6. ↑  The Kurdish National Council in Syria (англ.).  Carnegie Middle East Center (15 лютага 2012). Праверана 4 лістапада 2018.
7. ↑  Now Kurds are in charge of their fate: Syrian Kurdish official (англ.)(недаступная спасылка).  Rudaw (29 ліпеня 2012). Архівавана з першакрыніцы 17 красавіка 2014. Праверана 4 лістапада 2018.
8. ↑  *Kadri Gursel*. 6 reasons why Turkey's war against the PKK won't last (англ.)(недаступная спасылка).  Al-Monitor (8 верасня 2015). Архівавана з першакрыніцы 28 сакавіка 2016. Праверана 20 мая 2016.
9. ↑  *Aaron Stein*. Kurdish Militants and Turkey’s New Urban Insurgency (англ.).  War On The Rocks (23 сакавіка 2016). Праверана 3 лістапада 2018.
10. 1 2  *Till F. Paasche*. Syrian and Iraqi Kurds: Conflict and Cooperation (англ.). *Middle East Policy Council* (14 кастрычніка 2015). Праверана 4 лістапада 2018.
11. ↑  *Humeyra Pamuk, Raheem Salman*. Kurdish peshmerga forces enter Syria's Kobani after further air strikes (англ.). *Reuters* (31 кастрычніка 2014). Праверана 4 лістапада 2018.
12. ↑  *Tom Perry*. Syrian Kurds attack Islamic State in northeast (англ.)(недаступная спасылка). *Reuters* (22 лютага 2015). Архівавана з першакрыніцы 26 верасня 2015. Праверана 4 лістапада 2018.
13. ↑  Al-Malikiyah: YPG ends siege of Kahf al‑Assad (англ.).  KurdWatch (11 лютага 2013). Праверана 4 лістапада 2018.
14. ↑  PYD increases attacks on other Kurdish groups in Syria (англ.). *Daily Sabah* (12 красавіка 2016). Праверана 4 лістапада 2018.