Манімаскскі Рэлікварый, пачатак VIII стагоддзя
Выгляд збоку
**Манімаскі Рэлікварый** - шатландскі рэлікварый VIII стагоддзя, выраблены з дрэва і металу характарызуецца астраўным  (укр.) (бел. зліццём гэльскага і пікцкага дызайнаў і англа-саксонскай металаапрацоўкі, верагодна, праца манахаў  з Аёны  (руск.) (бел.. З’яўляўся **Брэкбенахам**  Святога Калумбы  (руск.) (бел. (сучасная шатландская гэльская *Breac Bannoch* або «рэльефная рэч»), святы баявы прапар шатландскай арміі, выкарыстоўваецца для святой дапамогі, але цяпер мяркуецца, што ён не з’яўляецца аб’ектам, згаданым у гістарычных запісах. Вельмі нешматлікія астраўныя рэлікварыі захаваліся, хоць многія з іх згадваюцца ў сучасных запісах. Гэта ранні прыклад каўчэжца  (руск.) (бел. ці рака ў форме дома, якія сталі папулярнымі па ўсёй Еўропе ў Сярэднія стагоддзі, магчыма, пад уплывам астраўнога стылю. Цяпер Манімаскі рэлікварый пусты. Яго памеры 112 мм х 51 мм х 89мм.

Cтыль
-----

Стыль характарызуецца сумессю пікцкіх мастацкіх канструкцый і ірландскіх мастацкіх традыцый (магчыма, спачатку прывезены ў Шатландыю ірландскімі місіянерамі ў шостым стагоддзі), злітых з англасаксонскімі метадамі апрацоўкі металаў, мастацкі рух цяпер класіфікуецца як астраўное або гіберна-саксонскае мастацтва  (укр.) (бел.. Шкатулка драўляная, але пакрыта срэбрам і медным сплавам. Яна была зроблена каля 750 года, верагодна, манахамі  з Аёны  (руск.) (бел.. Дызайн паказвае камбінацыю пікцкага і астраўнога стыляў, якія з’яўляюцца ў рукапісах, такіх як Ліндзісфарнскае Евангелле (каля 715 н.э.). Сярэбраныя пласціны на пярэдняй сценцы і вечка куфара ўпрыгожаны звярамі, якія скачуць, варочаюцца і кусаюць свае хвасты на плямістым полі, характэрным для звярынага стылю ў кельцкім мастацтве. Пункцірныя насечкі характэрныя для ірландскага стылю.

Гісторыя
--------

Важна, што, як было сказана, у рэлікварыі ўтрымліваліся святыя мошчы Калумбы  (руск.) (бел. самага папулярнага святога ў сярэднявечнай Шатландыі, і з XIX стагоддзя лічыцца «Брэкбенахам Святога Калумбы», святым баявым прапарам шатландскай арміі, хоць цяпер гэта ставіцца пад сумнеў навукоўцамі. Ён мог быць перададзены настаяцелю Арбрацкага абацтва  (англ.) (бел. падчас праўлення Вільгельма I (правіў у 1165—1214), які, у сваю чаргу, перадаў яго чужому клопату ў Фарглен  (англ.) (бел.. Захавальніку было даручана клапаціцца аб рэлікварыі, каб шатландцы маглі выкарыстоўваць яго ў баі для святой дапамогі. Яго несла шатландская армія, якая перамагла супраць арміі караля Англіі Эдуарда II у бітве пры Бэнакбёрне  (руск.) (бел. (1314). Ён заставаўся ў Фарглене аж да XVI стагоддзя, калі і Фарглен, і Манімаск  (англ.) (бел. трапіў у рукі клану Форбс  (руск.) (бел.. У 1712 годзе ён быў перададзены сэр Фрэнсіс Грант Кален. Яна засталася ў калекцыі Грантаў да 1933 года, калі была нацыяналізавана. Зараз яна захоўваецца ў музеі Шатландыі, дзе з’яўляецца, магчыма, адна з самых важных рэчаў усёй музейнай калекцыі.

Зноскі
------

1. ↑  У Монимаск Рэлікварыі Архівавана 18 студзеня 2014 года.WebCiteАрхівавана 18 студзеня 2014 года. у Нацыянальным музеі Шатландыі
2. ↑  У Монимаск Рэлікварыі Архівавана 18 студзеня 2014 года.WebCiteАрхівавана 18 студзеня 2014 года. у Нацыянальным музеі Шатландыі

Літаратура
----------

* Wormald, Jenny (ed.), *Scotland: A History*, (Oxford, 2005), Plate 2, opp. p. 42
* Caldwell, David H. (2001). *The Monymusk Reliquary: the Breccbennach of St Columba?*. **131**. . (недаступная спасылка)
* Eeles, Francis C. (1933). *The Monymusk Reliquary*. **68**. .  Архівавана 4 сакавіка 2016.

Спасылкі
--------

* The Monymusk Reliquary у Нацыянальным музеі Шатландыі
* Friends of Grampian Stones (архіўная спасылка)