У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Няцеч.

**Няце́ч** (трансліт.: *Niacieč*, руск.: Нетечь) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Тарноўскага сельсавета. Вёска знаходзіцца на дарозе Тарнова — Беліца.

Гісторыя
--------

Вядома з другой паловы XVI стагоддзя як сяло ў Лідскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

Ваўкавыскі лоўчы Казімір Станіслаў Калушэўскі і яго жонка Марыяна з Невяроўскіх фундавалі ў Нецечы касцёл і 19 жніўня 1715 года надалі новастворанай рымска-каталіцкай парафіі фундуш: 3 валокі зямлі, 10 прыгонных сялян і карчму. Першым пробашчам парафіі стаў ксёндз Антоні, родны брат фундатара. Уніяцкі мітрапаліт Леў Шлюбіч-Заленскі абвінаваціў тады Калушэўскага ў гвалтоўным пераводзе сялян-уніятаў з яго вёсак Няцеч, Старажымавічы і Чаплічы ў рыма-каталіцтва. Сведкаў па справе пераводу ў рыма-каталіцтва пыталі, якую веру сяляне вызнавалі да таго. Тыя адказвалі, што ў вёсках жылі і рыма-каталікі, і ўніяты, была і «схізма» (праваслаўе), згадваюць і веру пад назвай «старалітва».

Вопіс парафій Лідскага дэканату 1784 года згадвае Няцечу як двор Барымоўскай. Дарога ад Няцечы да Ліды ўлетку цягнулася тры вялікія мілі, узімку балотамі і цераз рэчку Дзітва дзве мерныя мілі. Дарога ад Няцечы да Наваградка ішла цераз Нёман лясамі шэсць міль. Дарога да Ваверкі вяла ў кірунку на паўночны захад выганам, потым праз лес пад назвай Стайкі, за палову мілі ад Няцечы дарога ўлева ішла на Голдава міма вёскі Бабры, а затым да Радзівонішак.

Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. Належала да Беліцкай воласці Лідскага павета Віленскай губерні.

У Першую сусветную вайну з верасня 1915 года да канца 1918 года акупавана германскімі войскамі. Са студзеня 1919 года ў складзе БССР, у красавіку занята польскімі войскамі. З ліпеня да верасня 1920 года кантралявалася Чырвонай Арміяй, затым ізноў польскімі войскамі. З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, належала да Беліцкай гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства.

З 1939 года — у БССР. Акупавана нацыстамі з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года.

У 1940—1954 гадах цэнтр Няцецкага сельсавета. З 16 ліпеня 1954 года вёска ў Беліцкім сельсавеце, з 12 снежня 1973 года — у Тарноўскім сельсавеце.

Насельніцтва
------------

* 1921 год — 292 жыхары, 51 двор.
* 1960 год — 544 жыхары.
* 1993 год — 201 жыхар, 110 гаспадарак.
* 2004 год — 135 жыхароў, 82 гаспадаркі.
* 2012 год — 82 жыхары, 58 гаспадарак.

Славутасці
----------

* Касцёл Святога Міхаіла, пабудаваны ў 1837 годзе. Ахоўная шыльда гісторыка-культурнай каштоўнасці Рэспублікі Беларусь. Гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, шыфр 413Г000361шыфр 413Г000361
* Пахаванне салдат Арміі Краёвай.

Заўвагі
-------

1. ↑  Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9 (DJVU).. Сустракаецца таксама варыянт **Няце́ча**.
2. ↑  Няцеч (Тарноўскі сельсавет) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
3. ↑  pawet.net
4. ↑  Няцеч (Тарноўскі сельсавет) на сайце Radzima.org

Літаратура
----------

* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 9: Гродзенская вобласць, кн. 2 / рэдкал.: У. У. Андрыевіч (гал. рэд.) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — 848 с.: іл. — 1 500 экз. — ISBN 978-985-11-0908-7.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
* Няцеч на сайце Radzima.org
* Няцеч (Тарноўскі сельсавет) на сайце Глобус Беларусі (руск.)

| ⛭**Тарноўскі сельсавет** |
| --- |
| Цэнтр | Тарнова |
| Аграгарадкі | Далёкія |
| Вёскі | 
* Агароднікі
* Бабоўцы
* Бахматы
* Белагруда
* Вольжава
* Вялікае Вольжава
* Вялікія Канюшаны
* Гарняты
* Дзітрыкі
* Дубчаны
* Дудары
* Ерамеевічы
* Заборцы
* Любары
* Малое Вольжава
* Малыя Канюшаны
* Мохавічы
* Навасады
* Няцеч
* Палубнікі
* Парачаны
* Раклёўцы
* Фалькавічы
* Цацкі
* Цыбары
* Чаплічы

 |
| Хутары | 
* Ерамеічы

 |