У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Казас.
**Ілья Ісаевіч (Ісакавіч) Казас** (25 кастрычніка (6 лістапада) 1874, Санкт-Пецярбург — 1948, Днепрапятроўск) — рускі і савецкі ўрач-афтальмолаг, доктар медыцыны, прафесар.

Нарадзіўся ў 1874 годзе ў Санкт-Пецярбургу ў караімскай сям’і. Бацька — еўпатарыйскі мешчанін, санкт-пецярбургскі 2-гільдыі купец Ісаак Ільіч Казас, займаўся тытунёвым гандлем.

У 1894 годзе скончыў 3-ю Санкт-Пецярбургскую гімназію  (руск.) (бел.. Вучыўся на медыцынскім факультэце Кіеўскага універсітэта Святога Уладзіміра. Належыць да школы рускіх прафесараў-афтальмолагаў Л. Г. Белярмінава  (руск.) (бел.. Пасля заканчэння Ваенна-медыцынскай акадэміі стаў ваенным урачом, працаваў ардынатарам Брэст-Літоўскага ваеннага шпіталя. З 1910 года працаваў асістэнтам у вочнай клініцы прафесара Л. Г. Белярмінава. У 1912 годзе ў Ваенна-медыцынскай акадэміі абараніў дысертацыю на ступень доктара медыцыны на тэму «Да паталогіі метыл-алкагольнага амаўрозу». Падчас Першай сусветнай вайны быў галоўным лекарам палявога запаснога шпіталя № 264. У ліпені 1915 года прадстаўлены да ўзнагароджання Ордэнам Святога Станіслава?! 3-й ступені, «за выдатна-шчырую службу і працы, панесеныя ў час ваенных дзеянняў». З 1919 па 1922 год працаваў асістэнтам у Адэскай вочнай клініцы, якую ўзначальваў прафесар У. П. Філатавым.

З 1922 па 1948 год — прафесар і загадчык кафедры вочных хвароб Екацерынаслаўскага (Днепрапятроўскага) медыцынскага інстытута. Удзельнічаў у стварэнні савецкага кіраўніцтва па вочных хваробах пад рэдакцыяй прафесара Л. Г. Беллярминова і прыват-дацэнта А. І. Мерца  (руск.) (бел.. У 1932 годзе ўзначаліў кафедру вочных хвароб Днепрапятроўскага інстытута ўдасканалення ўрачоў. У 1935 годзе грамадскасць Днепрапятроўска святкавала 35-годдзе навуковай дзейнасці І. І. Казаса. Падчас эвакуацыі, у 1941—1944 гадах, працаваў у Казахскім навукова-даследчым афтальмалагічным інстытуце  (руск.) (бел. ў Алма-Аце.

Памёр у 1948 годзе ў Днепрапятроўску.

### Сям’я

Жонка — Наталля Мартынаўна (Маркаўна) Казас. У 1974 годзе перадала ў дар Ульянаўскаму краязнаўчаму музею  (руск.) (бел. кававы столік, які раней належаў І. А. Ганчарову.

Жыў у Днепрапятроўску па адрасе пл. Кастрычніцкая  (руск.) (бел. 6, кв. 3.

Навуковая дзейнасць
-------------------

Аўтар 95 навуковых прац па пытаннях афтальмалогіі, 25 з якіх прысвечаны праблемам сіфілісу вока. Вялікай папулярнасцю карысталіся падручнікі «Асновы тэрапіі вочных хвароб» і «50 прыкладаў прызначэння акуляраў». Распрацаваў метад склераірыдэктаміі, які выкарыстоўваўся пры лячэнні хворых на глаўкому. Пад кіраўніцтвам І. І. Казаса выкананы і абаронены адна доктарская і 10 кандыдацкіх дысертацый.

Грамадская дзейнасць
--------------------

Член-супрацоўнік папячыцельства імператрыцы Марыі аб сляпых  (руск.) (бел..

Зноскі
------

1. ↑  Справочная книга о лицах, получивших в течение 1874 года и января месяца 1875 года купеческие свидетельства и билеты по 1 и 2 гильдиям на право торговли и промысла в 1875 году. — СПб.: Типография Юлия Виганда, 1875. — С. 297.
2. 1 2 3  Памятка бывшим ученикам С.-Петербургской 3-й гимназии (с видом 3-й гимназии и портретом В. Х. Лемониуса) / сост. С. В. Лавров. — СПб. 1911. — С. 66.
3. 1 2  *Щеглов Г. Э.* Первый Серафимовский: история одного лазарета в событиях и лицах (1914–1918). — Минск : Братство в честь Святого Архистратига Михаила в г. Минске Минской епархии Белорусской Православной Церкви, 2013. — ISBN 978-985-6978-82-4.
4. 1 2  *Бойко Э. В. Кириллов Ю. А. Рейтузов В. А.* Л. Г. Беллярминов (к 155-летию со дня рождения) // Офтальмологические ведомости. — 2014. — № 3. — Т. VII. — С. 94—100. — ISSN 1998-7102.
5. 1 2 3  Історія кафедри (укр.). *Кафедри офтальмології ДЗ "Дніпропетровська медична академія МОЗ України"*. Архівавана з першакрыніцы 17 студзеня 2021. Праверана 31 снежня 2019.
6. ↑  *Риков С. О. Варивончик Д. В.* Історія становления кафедри офтальмології Національної медичної академії післядипломної освіти імені П.Л. Шупика (1918–1941 роки) // Архів офтальмології України. — 2018. — № 3. — Т. 6. — С. 7. — ISSN 2309-8147.
7. ↑  Ельяшевич 1993.
8. ↑  *Лобкарёва А.* О чём молчат экспонаты // Мономах. — 2002. — № 2 (29). — С. 16—17.
9. ↑  *Валкин М.* Из записок старого музейщика (воспоминания и размышления). — Ульяновск, 2010. — ISBN 978-5-94655-166-3.
10. ↑  Научные работники СССР без Москвы и Ленинграда // Наука и научные работники СССР / Акад. наук СССР; сост. Комис. «Наука и науч. работники СССР» под наблюдением и непосредств. рук. С. Ф. Ольденбурга, Е. Ф. Карского. — Л. 1928. — С. 155.

Літаратура
----------

* *Ельяшевич Б. С.* Часть II. Караимский биографический словарь (от конца XVIII в. до 1960 г.) // Караимский биографический словарь (от конца VIII в. до 1960 г.) / Б. С. Ельяшевич. — М. : Інстытут этналогіі і антрапалогіі РАН, 1993. — Кн. 2 : Караимы. — 238 с. — («Народы и культуры» / под ред. М. Н. Губогло, А. И. Кузнецова, Л. И. Миссоновой, Ю. Б. Симченко, В. А. Тишкова, вып. XIV). — 250 экз. — ISSN 0868-586X.