recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Амар-Суэн** (акад.: 𒀭𒀫𒀭𒂗𒍪; 2048 гг. да н. э. — 2039 гг. да н. э.) — лугаль (манарх) Ура, Шумера і Акада. Трэці прадстаўнік трэцяй дынастыі Ура.

Амар-Суэн з’яўляўся сынам лугаля Шульгі і прыняў трон па спадчыне. Падобна свайму бацьку абагаўляў сябе. Правёў некалькі ваенных кампаній на паўночным захадзе Месапатаміі, у тым ліку на тэрыторыі будучай Асірыі. Разбурыў Урбілум.

Вавілонскія пісцы 2 тысячагоддзя да н. э. паведамлялі, што Амар-Суэн скараціў колькасць свойскай жывёлы для ахвярапрынашэнняў багам. Было прадказана, што яго заб’е бык, аднак ён памёр ад укуса ў нагу.

Спасылкі
--------

* Кароткая біяграфія Архівавана 17 студзеня 2021.
* Шумерская хроніка падзей
* Месца пахавання


| ?Амар-Суэн — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Ур-Наму |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  | Амар-Суэн |  | Шульгі (Ур) |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Ватартум[d] |  | Утухегаль |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | GND: 1170369111 · LCCN: no2003098342 · VIAF: 56308782 |
**Габелен Гестыі** — язычніцкі габелен візантыйскай эпохі, створаны ў Егіпце падчас VI стагоддзя нашай эры. Цяпер знаходзіцца ў калекцыі Думбартан-Окса ў Вашынгтоне, акруга Калумбія.

Апісанне
--------

Габелен з’яўляецца познім прадстаўленнем багіні Гестыі, якую ў Грэцыі называюць «Гестыя, поўная дабраславенняў» (грэч. Ἑστία Πολύολβος). Яго гісторыя і сімвалізм разглядаюцца ў Паўля Фрыдландэра  (англ.) (бел. (1945).

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5  Hanging with Hestia Polyolbus (Giver of Blessings)Early Byzantine — Думбартан-Окс. Праверана 22 лістапада 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264942'></a>
2. ↑
3. ↑  Friedlander, Paul. (1945). *Documents of Dying Paganism*. University of California Press.

Спасылкі
--------

* The Hestia Tapestry — Dumbarton Oaks
Крушэнне цэпеліна Гіндэнбург, адна з самых знакамітых авіякатастроф XX стагоддзя
**Авіяцыйнае здарэнне з чалавечымі ахвярамі (катастрофа)** — авіяцыйнае здарэнне, якое прывяло да гібелі або знікнення без вестак аднаго ці больш чалавек, якія знаходзіліся на борце паветранага судна (пасажыраў ці членаў экіпажа). Да катастроф адносяцца таксама выпадкі гібелі каго-небудзь з асоб, якія знаходзіліся на борце, у працэсе іх аварыйнай эвакуацыі з паветранага судна.

Гл. таксама
-----------

* Здарэнне з Як-40 над Растовам-на-Доне

Спасылкі
--------

* aviation-safety.net Архівавана 22 лютага 2011.
* Авиационные происшествия, инциденты и авиакатастрофы в СССР и России.  (руск.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | GND: 4154780-9 |
**Габель** (gabelle) — падатак на соль у сярэднявечнай Францыі (да 14 ст. таксама падатак на сукно, на віно і г.д.). Габель была ўведзена дзяржавай, манапалізавала продаж солі, двойчы адмянялася, канчаткова зацверджана ў 1383 годзе. Габель збіралі альбо чыноўнікі, альбо шматлікія адкупшчыкі. Памер габелю па правінцыях быў неаднолькавы (існавалі вобласці "вялікай габелі", "малой габелі" і інш.) Вялікую габель ў 16 ст. выплачвалі акругі Парыжа, Арлеана, Тура, Дыжона, Руана і інш. Некаторыя правінцыі былі вызваленыя ад выплаты габелю. З 2-й паловы 15 ст. не плацілі габель правінцыі Пуату, Сентонж, Гіень і інш; у 1548 у Гіені ўспыхнула паўстанне ў сувязі са спробай ўвесці габель. Асабліва цяжкая была габель для прыбярэжных раёнаў, дзе шмат солі ішло на засолку рыбы. Габель была адменена ў 1790.
**Габрыэла Піхлер** (швед. Gabriela Pichler; нар. 11 сакавіка 1980, Худынгэ) — шведскі кінарэжысёр і сцэнарыст.

Біяграфія
---------

Габрыэла Піхлер нарадзілася 11 сакавіка 1980 года ў Худынгэ. Яе бацькі — эмігранты: маці, баснійка, працавала пакаёўкай; бацька, аўстрыец, працаваў будаўніком і дальнабойшчыкам. Габрыэла скончыла ў Акадэмію кіно ў Гётэбаргу і Эландскую школу дакументальнага кіно.

Кар’ера
-------

Пачала кар’еру ў кінаіндустрыі ў 2004 годзе. Яшчэ падчас вучобы ў акадэміі зняла два кароткаметражных фільма — «Калі-небудзь» (2004) і «Леда» (2007). У 2007 годзе таксама стала прадзюсарам фільма «Чэрвень».

У 2008 годзе зняла дыпломны кароткаметражны фільм «Драпіны», за які атрымала прэмію «Залаты жук 2010» у катэгорыі «Лепшы кароткаметражны фільм».

У 2012 годзе выйшаў дэбютны поўнаметражны фільм Піхлер «Еш, спі, памры», які прынёс ёй дзве прэміі «Залаты жук 2013» у катэгорыях «Лепшы рэжысёр» і «Лепшы сцэнар», прэмію Венецыянскага кінафестывалю, намінацыю на «Прэмію Еўрапейскай кінаакадэміі» і шэраг іншых.

У 2014 годзе адбыўся тэатральны дэбют Піхлер — яна стала адным з рэжысёраў спектакля «Чырвоная картка», прэм’ера якога прайшла ў «Тэатры Бака» у Гётэбаргу, а затым — у Стакгольмскім гарадскім тэатры.

У 2018 годзе выйшаў другі яе поўнаметражны фільм — «Аматары», які атрымаў прэмію «Гётебаргскага кінафестывалю» і дзве намінацыі на «Залаты жук» у катэгорыях «Лепшы рэжысёр» і «Лепшы сцэнарый».


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | AllMovie · AlloCiné · Česko-Slovenská filmová databáze · Danish Film Database · Internet Movie Database · КиноПоиск |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 13051160 · BNC: a11988502 · GND: 1043131671 · ISNI: 0000 0004 0228 7324 · NTA: 370136225 · LIBRIS: 360989 · VIAF: 297679876 |

 |
**Жы́ліхаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна (да 1959 года — Чырвонаслабодскага раёна) Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Жыліхава.

Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі БССР, з 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога дзялення 20 лютага 1938 года ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Мінскай вобласці. Пасля скасавання Чырвонаслабодскага раёна 8 жніўня 1959 года далучаны да Капыльскага раёна. Скасаваны 5 мая 1962 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Бучацінскага сельсавета.

Зноскі
------

1. ↑  Рашэнне выканкома Мінскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 5 мая 1962 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1962, № 19 (978).

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
Аспасія
**Аспасія**, **Аспазія** (стар.-грэч.: Ἀσπασία, каля 470 г.да н.э. Мілет — ?) — адна з выдатных жанчын Старажытнай Грэцыі. Не мела афінскага грамадзянства, таму яе шлюб з Перыклам лічыўся незаконным. Вызначалася розумам, адукаванасцю і прыгажосцю. Вакол яе гуртаваліся мастакі, паэты, філосафы. Палітычныя праціўнікі Перыкла абвінавацілі Аспасію ў амаральнасці і непавазе да багоў, але з дапамогай мужа суд апраўдаў яе. Пасля смерці Перыкла (429) стала жонкай яго сябра Лісікла.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 2. — 480 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0061-7 (т. 2).
**Нацыянальны цэнтр навуковых даследаванняў «Дэмакрыт»**, або **НЦНД «Дэмакрыт»** — найбуйнейшы даследчы цэнтр Грэцыі, у якім працуюць больш за 1000 навукоўцаў, інжынераў, тэхнікаў. Гэта міждысцыплінарны навукова-даследчы цэнтр, які спецыялізуецца на нанатэхналогіях, энергетыцы, ахове навакольнага асяроддзя, фізіцы элементарных часціц і ядзернай фізіцы, інфарматыцы і тэлекамунікацый.

У навуковым цэнтры «Дэмакрыт» знаходзяцца самыя вялікія і самыя сучасныя даследчыцкія лабараторыі Грэцыі. У склад цэнтра ўваходзяць пяць інстытутаў: 1) Інстытут інфарматыкі і тэлекамунікацый, 2) Інстытут біялягічных навук і прыкладанняў, 3) Інстытут ядзерных і радыяцыйных даследаванняў, энергетыкі, тэхналогіі і бяспекі, 4) Інстытут нанатэхналогій, 5) Інстытут ядзернай фізікі і фізікі элементарных часціц. Таксама ў цэнтры працуе навуковая бібліятэка. НЦНД «Дэмакрыт» — адзіны цэнтр ядзерных даследаванняў Грэцыі. Цэнтр быў створаны ў 1961 годзе як дзяржаўны даследчыцкі цэнтр ядзерных даследаванняў на базе толькі што ўведзенага ў эксплуатацыю даследчыцкага ядзернага рэактара. У 1985 годзе цэнтр рэарганізаваны ў Нацыянальны цэнтр навуковых даследаванняў «Дэмакрыт». У 2011 годзе Грэцыю ахапіў эканамічны крызіс, што адбілася і на цэнтры «Дэмакрыт». Цэнтру давялося шукаць замежныя інвестыцыі. Асноўнай задачай цэнтра з’яўляецца ўкараненне інавацый, перадача тэхналогій для нацыянальных ініцыятыў па развіцці і паляпшэнні даследаванняў і тэхналогій у Грэцыі. Штогод 35% усіх навуковых прац у Грэцыі публікуецца супрацоўнікамі цэнтра «Дэмакрыт».

Галерэя
-------

* Будынак інстытута ядзернай фізікі і фізікі элементарных часціцБудынак інстытута ядзернай фізікі і фізікі элементарных часціц
* электрастатычны генератар Ван дэ Граафа (1960), цяпер не выкарыстоўваеццаэлектрастатычны генератар Ван дэ Граафа (1960), цяпер не выкарыстоўваецца
* Паскаральнік іёнаў інстытута ядзернай фізыкіПаскаральнік іёнаў інстытута ядзернай фізыкі
* Даследчыца ў Інстытуце біалягічных навук і прыкладанняўДаследчыца ў Інстытуце біалягічных навук і прыкладанняў
* У бібліятэцы цэнтраУ бібліятэцы цэнтра

Зноскі
------

1. 1 2  Архіўная копія (англ.)(недаступная спасылка).  N.C.S.R. Demokritos. Архівавана з першакрыніцы 16 мая 2018. Праверана 30 кастрычніка 2021.
2. ↑  Архіўная копія (англ.)(недаступная спасылка).  N.C.S.R. Demokritos. Архівавана з першакрыніцы 17 мая 2018. Праверана 30 кастрычніка 2021.
3. ↑  Архіўная копія (англ.)(недаступная спасылка).  N.C.S.R. Demokritos. Архівавана з першакрыніцы 17 мая 2018. Праверана 30 кастрычніка 2021.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Нацыянальны цэнтр навуковых даследаванняў «Дэмакрыт»
* Афіцыйны сайт (грэч.)
* Інстытут інфарматыкі і тэлекамунікацый
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Нацыянальны тэатр.
Нацыянальны тэатр імя Клаўдыу Сантору.
**Нацыянальны тэатр імя Клаўдыу Сантору** (парт.: Teatro Nacional Cláudio Santoro) — тэатр у Бразілія, названы ў гонар вядомага скрыпача.

Як і шматлікія іншыя будынкі сталіцы Бразіліі, будынак пабудавана па праекце Оскара Німеера ў стылі мадэрн. Будаўніцтва тэатра працягвалася з ліпеня 1960 года да канца 1966 года, але ўжо праз дзесяць гадоў пасля адкрыцця пачалася рэканструкцыя, якая доўжылася да 1981 года.

У будынку тэатра маюцца тры залы. Малая зала *Nepomuceno* названа ў гонар Алберту Непамусену, кампазітара і дырыжора і ўмяшчае ўсяго 60 чалавек. Другая зала, на 407 гледачоў, носіць імя *Martins Pena* у гонар вядомага драматурга, Мартынса Пена. Самая вялікая зала на 1407 месцаў носіць назву *Villa-Lobos* у памяць пра Эйтора Віла-Лобаса, аднаго з самых вядомых класічных кампазітараў Лацінскай Амерыкі.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Нацыянальны тэатр (Бразілія)

| ⛭Драматычныя тэатры |
| --- |
| Азербайджан | Азербайджанскі дзяржаўны акадэмічны драматычны тэатр, Азербайджанскі дзяржаўны тэатр юнага гледача |
| Англія |  Тэатр Крусібл  |
| Аўстрыя |  Бургтэатр, Фолькстэатр  |
| Бразілія |  Нацыянальны тэатр  |
| Венгрыя |  Нацыянальны тэатр  |
| Германія |  Нямецкі нацыянальны тэатр у Веймары  |
| Ісландыя |  Ісландскі нацыянальны тэатр  |
| Літва |  Нацыянальны драматычны тэатр Літвы |
| Расія | ВДТ імя Г. А. Таўстаногава • Малы тэатр • Маскоўскі тэатр «Сучаснік» • Тэатр імя Я. Вахтангава • Тэатр на Таганцы |
| Славакія | Тэатр Аляксандра Духновіча |
| Францыя | Адэон, тэатр |
| Швецыя | Каралеўскі драматычны тэатр |
| Гістарычныя | Тэатр Марцэла, Рымскі тэатр, Картахена |
**Жылы дом Мікалая Паніна** — будынак у Растове-на-Доне, пабудаваны ў 1910 годзе ў стылі мадэрн. 

Знаходзіцца па адрасе: Ульянаўская вуліца, дом 39.

Гісторыя
--------

Будынак быў пабудавана па праекце архітэктара Я. М. Гуліна на сродкі купца М. А. Паніна. Складае адзіны архітэктурны комплекс з стараверскім Пакроўскім саборам, які стаіць побач. У доме Паніна месцілася стараверская багадзельня (па іншых дадзеных — дом кліру). Мікалай Панін з'яўляўся старастам абшчыны старавераў беглапапоўцаў (цяпер Руская дрэўлеправаслаўная царква), і пасля сваёй смерці ён адпісваў свой дом храму. У 1920-я гады будынак быў нацыяналізаваны. Пастановай Кіраўніка Адміністрацыі Растоўскай вобласці № 411 ад 9 кастрычніка 1998 года жылы дом Мікалая Паніна быў узятая пад дзяржаўную ахову як аб'ект культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

Архітэктура
-----------

Жылы дом Паніна знаходзіцца на Ульянаўскай вуліцы насупраць апсіды стараверскага Пакроўскага сабора. Двухпавярховы будынак мае прамавугольную канфігурацыю ў плане. Парадны фасад акцэнтаваны крайнімі раскрапоўкамі з атыкамі. Паўднёва-ўсходні вугал будынка каранаваны купалам са спічаком. Архітэктурна-мастацкае аблічча пабудовы фармуюць тынкавальны дэкор. Лапаткі, якія знаходзяцца па ўсёй вышыні будынкі, ажыццяўляюць вертыкальнае дзяленне фасада. Вокны першага паверха прамавугольныя, а на другім — маюць паўцыркульныя завяршэнні. Аконныя проймы дэкараваны геаметрычнымі ўстаўкамі. На другім паверсе падвоканныя нішы руставаны, а нішы над вокнамі маюць профіль складанай канфігурацыі. Парадны ўваход з двухстворкавымі дзвярамі знаходзіцца ў правай частцы фасада.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  *Есаулов Г. В. Черницына В. А.* Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 137—138. — ISBN 5-8456-0489-3.
2. 1 2 3  *Малаховский Е. И.* Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 29. — ISBN 5-98155-014-7.
3. 1 2  История старообрядческой Общины в Ростове-на-Дону **(нявызн.)**.  izdrevle.ru. Праверана 30 верасня 2013.
4. ↑  Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения) **(нявызн.)**.  Официальный портал Правительства Ростовской области. Праверана 28 верасня 2013.
**Аспітале́т-дэ-Льябрэга́т** (катал.: L'Hospitalet de Llobregat) — горад на паўночным усходзе Іспаніі, які размяшчаецца ў аўтаномнай супольнасці Каталонія, у непасрэднай блізкасці ад Барселоны. Гэта другі паводле колькасці насельніцтва горад у Каталоніі. Горад характэрны тым, што з’яўляецца адным з самых густанаселеных гарадоў у Еўрапейскім Саюзе.

Гісторыя
--------

Першыя звесткі пра паселішчы чалавека адносяцца да эпохі неаліту; артэфакты паказваюць на чалавечае жытло каля ракі Льябрэгат. Знойдзеныя рымскія артэфакты датуюцца II стагоддзем да н.э. знойдзеныя пахавальныя ўпрыгажэнні, якія зараз захоўваюцца ў археалагічным музеі Барселоны. Былі знойдзены пісьмовыя сведчанні аб паселішчы, якія датуюцца X стагоддзем.

Цяперашняя назва паходзіць ад назвы царквы Санта-Эўлалія-дэ-Правенсана на каталонскай мове, якая выкарыстоўвалася пілігрымамі ў Сярэднявеччы. Горад захоўваў статус вёскі да XIX стагоддзя, але затым у ім былі пабудаваныя першыя тэкстыльныя фабрыкі, якія выклікалі рост насельніцтва, і 15 снежня 1925 года, кароль Альфонса XIII прысвоіў яму званне гораду. 1960-я і 1970-я гады выклікалі другі бум прыросту насельніцтва, за кошт іміграцыі сюды з бедных рэгіёнаў Іспаніі. У 1980-я і 1990-я гады горад пачаў істотна ператварацца і мадэрнізавацца ў культурным, эканамічным і сацыяльным значэнні.

Эканоміка
---------

Горад мае рэпутацыю прадмесця, з-за свайго шматлікага ​​пралетарскага насельніцтва і залежнасці ад Барселоны. Тым не менш, яго эканамічнае становішча палепшылася ў апошні час, гэта значыць у Аспіталеце з’явілася некалькі штаб-кватэр кампаній. Напрыклад, у горадзе размешчана штаб-кватэра авіякампаніі Spanair.

Зноскі
------

1. ↑  Contacts Архівавана 24 верасня 2015.. Spanair.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Аспіталет-дэ-Льябрэгат
* Афіцыйны сайт Архівавана 19 верасня 2010.
**Нацыянальны цэнтр мастацкай творчасці дзяцей і моладзі** — адукацыйная ўстанова ў Мінску. Размяшчаецца ў будынку па вул. Кірава, 16.

Гісторыя
--------

Заснаваны ў 1935 г. як *Мінскі Палац піянераў і акцябрат*. 29 верасня 1936 года прысвоена імя М. Ф. Гікалы, працавалі 156 чалавек, з іх 70 — педагогаў-інструктараў і 86 — адміністрацыйна-гаспадарчага персанала. У 1976 г. пераўтвораны ў *Рэспубліканскі Палац піянераў і школьнікаў БССР*. У 1996 г. на базе Рэспубліканскага Палаца піянераў і школьнікаў і Рэспубліканскага цэнтра эстэтычнага выхавання дзяцей утвораны *Нацыянальны цэнтр творчасці дзяцей і моладзі*.

У 2002 г. у выніку рэарганізацыі шляхам зліцця Нацыянальнага цэнтра творчасці дзяцей і моладзі і Рэспубліканскага вучэбна-метадычнага цэнтра мастацкай творчасці навучэнскай моладзі «Юнацтва» створаны *Нацыянальны цэнтр мастацкай творчасці дзяцей і моладзі*.

Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 29 снежня 2020 г. калектыў Нацыянальнага цэнтра ўзнагароджаны Спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва *«за адраджэнне і захаванне нацыянальных традыцый, развіццё сучасных напрамкаў мастацкай творчасці, значны ўклад у выхаванне дзяцей і моладзі»*.

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | ЗЭКББ: NLB-ar2720850 |


1. ↑  УКАЗ ПРЭЗІДЭНТА РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ 29 снежня 2020 г. № 499 Аб прысуджэнні спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
**Гаа Шы** (сапраўднае імя Гаа Да-фу, каля 700 або 702 — студзень 765, Чан’ань) — кітайскі паэт эпохі праўлення дынастыі Тан.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў Бохане ў беднай сям’і, з дзіцячых гадоў самастойна зарабляў сабе на жыццё, а маладосць правёў у туляннях па краіне разам з вандроўным тэатрам, затым нейкі час вёў адрэшніцтва ў лясах, практыкуючыся ў стральбе з лука і валоданні мячом.

Вершы пачаў пісаць ужо ў сталым узросце; яго творы хутка зрабіліся папулярнымі ў тых месцах, дзе ён бываў. Праз нейкі час ён атрымаў месца ў свіце важнага чыноўніка, затым некалькі разоў беспаспяхова спрабаваў здаць экзамен на атрыманне вучонай ступені і ў рэшце рэшт, калі яму было ўжо каля 40 гадоў, здолеў зрабіць гэта. Поспех даў яму высокую ваенную пасаду на заходняй ўскраіне; падчас паўстання Ань Лушань ён застаўся верны імператару, за што быў уведзены ў яго асабістую світу.

Асноўныя тэмы яго вершаў — ваенная тэматыка і пакуты простага народа; ў яго паэзіі адчуваецца ўплыў вядучых паэтаў Брытанскага перыяду, Лі Бо і Ду Фу. Лепшыя яго творы, такія як «Яньскі напеў», «Песня пра Інчжоу», «Уначы расстаюся з сябрам», карыстаюцца ў Кітаі вядомасцю да гэтага часу.

Зноскі
------

1. 1 2  China Biographical Database<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13407958'></a>

Літаратура
----------

* Wu, John C. H. (1972). *The Four Seasons of Tang Poetry*. Rutland, Vermont: Charles E.Tuttle. ISBN 978-0-8048-0197-3



| ?Гаа Шы — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Гаа Шы |  | Gao Congwen[d] |  | Gao Kan[d] |  | Gao You[d] |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | International Music Score Library Project |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кiтайская · Вялікая расійская (старая версія) |
| Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| CBDB: 0094354, 0030851, 0098894 · GND: 119016583 · ISNI: 0000 0001 0656 063X · LCCN: n81026493 · NDL: 00623063 · NLA: 36604014 · NTA: 139889795 · SUDOC: 074651552 · VIAF: 113523365 |

 |
**Ізаляцыянізм** — тэрмін, які пераважна выкарыстоўваецца для абазначэння кірунку ў знешняй палітыцы, у аснове якога ляжыць ідэя неўцягвання ў справы іншых дзяржаў, нацый, народаў, этнасаў. У дачыненні да эканомікі ізаляцыянізм прыводзіць да аўтаркіі, калі знешні таварны абарот зводзіцца да мінімуму. Тэрмін ізаляцыянізм можна выкарыстоўваць у розных кантэкстах у якасці антоніма да паняццяў «пратэкцыянізм», «калабарацыянізм», «інтэрнацыяналізм» і некаторым іншым.

Яркі прыклад ізаляцыянізму — японская палітыка сакоку. Таксама ў якасці прыкладу ізаляцыянізму можна прывесці Народную Сацыялістычную Рэспубліку Албанію, якая ізалявалася нават ад сацыялістычных краін, а пасля 1976 разарвала адносіны з Кітаем, застаўшыся ў поўнай ізаляцыі.
У наш час прыкладам ізаляцыі служыць Паўночная Карэя — палітыка Чучхэ.

Палітыка самаізаляцыі
---------------------

Шэраг дзяржаў праводзіў палітыку цвёрдай самаізаляцыі, што выражалася ва ўсялякім абмежаванні кантактаў з іншымі дзяржавамі.

Найбольш вядомая палітыка самаізаляцыі, якая праводзілася Кітаем, Карэяй і Японіяй у XVII—XIX стагоддзях. Мэтай яе была кансервацыя існуючых феадальных парадкаў. Аб'ектыўна ж гэта палітыка прывяла да нарастання адставання гэтых краін ад еўрапейскіх дзяржаў, якія ўрэшце сілай прымусілі адмяніць рэжым самаізаляцыі.

Ізаляцыянізм у ЗША разумеўся як кірунак у знешняй палітыцы па скарачэнні ўмяшання ў канфлікты па-за амерыканскім кантынентам. Ідэя страціла папулярнасць пасля Другой сусветнай вайны.

Гл. таксама
-----------

* Антыглабалізм
* Сакоку
* Хайцзінь
* Чучхэ
* Аўтаркія
* «Жалезная заслона»
* «Бамбукавая заслона»

Зноскі
------

1. ↑  Ізаляцыянізм у Вялікім энцыклапедычным слоўніку
Не блытаць з ізамерыяй у хіміі.
**Ізамеры́я а́тамных я́драў** — з’ява існавання ў ядраў атамаў метастабільных (ізамерных) узбуджаных станаў з досыць вялікім часам жыцця.

Ізамерныя станы адрозніваюцца ад звычайных узбуджаных станаў ядраў тым, што імавернасць пераходу ва ўсе ніжэйшыя станы для іх моцна падушаны правіламі забароны па спіну і цотнасці. У прыватнасці, падушаныя пераходы з высокай мульціпольнасцю (гэта значыць вялікім змяненнем спіна, неабходным для пераходу ў ніжэйшы стан) і малой энергіяй пераходу. Часам з’яўленне ізамераў звязана з істотным адрозненнем формы ядра ў розных энергетычных станах (як у 180Hf).

Ізамеры абазначаюцца літарай *m* (ад англ.: metastable) у індэксе масавага ліку (напрыклад, 80mBr) або ў правым верхнім індэксе (напрыклад, 80Brm). Калі нуклід мае больш аднаго метастабільнага ўзбуджанага стану, яны пазначаюцца ў парадку росту энергіі літарамі *m, n, p, q* і далей па алфавіце, альбо літарай *m* з даданнем нумара: *m*1, *m*2 і г. д.

Найбольшую цікавасць уяўляюць адносна стабільныя ізамеры з часам паўраспаду ад 10−6 сек да многіх гадоў.

Літаратура
----------

* Русинов Л. И. Изомерия атомных ядер // Успехи физических наук: журнал. — 1961. — Т. 73, № 4. — С. 615—630.
**Калыбелі** (руск.: Колыбели) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гліннаўскага сельскага паселішча.

Гісторыя
--------

Заснавана ў сярэдзіне XVIII стагоддзя.

Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.

25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.

З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.

Зноскі
------

1. ↑  Напісанне ў адпаведнасці з ГКНП 13-012-2011 «Тэхнічная інструкцыя па перадачы найменняў геаграфічных аб’ектаў з рускай мовы на беларускую мову»

| ⛭ Населеныя пункты Гардзееўскага раёна |
| --- |
| Сёлы | 
* Вялікі Бор
* **Гардзееўка**
* Гліннае
* Жоўнец
* Кажаны
* Казарычы
* Кузняцы
* Пярэцін
* Пятрова Буда
* Смяльч
* Стругава Буда
* Тварышына
* Унашава
* Шыраеўка

 |  |
| Вёскі | 
* Алісаўка
* Антонаўка
* Дзмітрыеўка
* Завод-Карэцкі
* Калыбелі
* Малаўдзёбнае
* Міхайлаўка
* Наваселле
* Нежча
* Нованавіцкая
* Паконь
* Папоўка
* Петракаўка
* Рудня-Вараб’ёўка
* Старанавіцкая
* Старая Палана
* Стругаўка
* Удзел
* Фёдараўка 1-я
* Фёдараўка 2-я
* Хармынка
* Чарнетаўка
* Чорны Ручай
* Ямнае

 |
| Пасёлкі | 
* Барэц
* Беліца
* Дуброўка
* Заліпоўе
* Зялёны Клін
* Іпуць
* Крашчэнскі
* Мірны
* Мядзведаўка
* Смелы
* Сугродаўка
* Уладзіміраўка
* Шамры

 |
**Калыванскі хрыбет** (руск.: Колыванский хребет) — горны хрыбет на паўночным захадзе Алтайскіх гор, у Алтайскім краі Расіі. Багаты на карысныя выкапні, якія пачаў распрацоўваць А. Дзямідаў у XVII стагоддзі ў Змяінагорску і Калывані.

Масіў Калыванскага хрыбта — нізкагорны хрыбет (ад 600 да 800 м) у межах Перадалтайскай раўніны з вяршынямі вышэй за тысячу метраў: Раўнюха (1110 м), Паўночны Камень (1002 м) і найвышэйшы пункт — гара Сінюха. Размешчаны на тэрыторыі Змяінагорскага, Кур’інскага і Краснашчокаўскага раёнаў Алтайскага края. Даўжыня хрыбта каля 100 км. Хрыбет служыць водападзелам для рэк Алей і Чарыш.
«**Парывы жадання**» (фр.: Mouvements du désir) — мастацкі фільм 1994 года рэжысёркі Леа Пул. Галоўныя ролі выканалі Жан-Франсуа Пішэт[en] і Валеры Капрыскі[en]. Сумесная вытворчасць Канады, Францыі, Швейцарыі.

Сюжэт
-----

Ён — малады праграміст, які атрымаў новую цікавую працу і з упэўненасцю глядзіць у будучыню. Яна — піяністка, самотная маладая жанчына з маленькай дачкой, якая ўцякае ад свайго мінулага. Яны абое едуць у цягніку «Манрэаль — Ванкувер», спадзеючыся, што іх жыццё зменіцца да лепшага. Аднак, яны не падазраюць, што мяняцца яно пачало ў момант іх выпадковай сустрэчы на вакзале. І вось яна ўжо не шэпча па начах імя свайго першага і адзінага палюбоўніка, а ён увесь час шукае сустрэчы — у тамбуры, у рэстаране, на пероне станцый. І ў іх ёсць амаль чацвёра сутак падарожжа, каб зразумець — яны створаны адзін для аднаго…

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  CineTV<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q41001657'></a>
2. ↑  Mouvements du désir (1994) — IMDb (англ.).  Сайт «*Internet Movie Database*». Праверана 12 чэрвеня 2022.

Спасылкі
--------

* Парывы жадання на сайце «*Internet Movie Database*» (англ.)


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | AllMovie · AlloCiné · Česko-Slovenská filmová databáze · Internet Movie Database |
Генрых VIII сядзіць на фоне габелена з выявай дзяржаўнага сімвала
**Габелен** (фр.: gobelin) — адзін з відаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, сцянны бязворсавы дыван з выявай нейкага сюжэту ці арнаменту, які ткуць рукамі, перакрыжоўваючы ніткі. Для габеленаў выкарыстоўваюць шаўковыя і ваўняныя ніткі. Спачатку ткуць асобныя часткі, якія пазней сшываюць паміж сабой.

Спярша габелены называлі шпалерамі. У Еўропе таксама распаўсюджана назва **арацы** або **арас** (ад фр.: arras па назве горада Арас, дзе ў XIV стагоддзі выраблялі яркія шпалеры з выкарыстаннем залатой і сярэбранай ніткі).

У XVI стагоддзі ўзнікла слова **вердзюра** (паходзіць ад фр.: Verdure) — зеляніна, трава, лісце. Спярша так называлі выявы жывёл і птушак на фоне прыроды, але ў хуткім часе назва замацавалася за самімі творамі.

Слова «габелен» узнікла ў Францыі ў XVII стагоддзі, калі браты Габелены заснавалі там каралеўскую мануфактуру, а вырабы мануфактуры атрамалі назву *габелены*.

Зноскі
------

1. ↑  Лазука, Барыс Андрэевіч. Слуцкія паясы і еўрапейскі тэкстыль XVIII стагоддзя. Малы лексікон / Б. А. Лазука; [фота: Б. А. Лазука, М. П. Мельнікаў]. ― Мінск : Беларусь, 2015. — 170, [2] с. : каляр. іл. партр. ; 30 см. Фактычная дата выхаду ў свет ― 2014. ― Бібліяграфія: с. 170―171.

Літаратура
----------

* Габеле́н, шпалера // Беларусь: энцыклапедычны даведнік / Рэдкал. Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. М. В. Драко, А. М. Хількевіч. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 200. — 800 с. — 5 000 экз. — ISBN 985-11-0026-9.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Габелен

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Giant Bomb |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая кiтайская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Бракгаўза і Эфрона · Кругасвет · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Catholic (1997—…) · Universalis |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNE: XX524932 · BNF: 119336376 · GND: 4006648-4 · LCCN: sh85132407 · NDL: 00572710 · NKC: ph126449 |

 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Вуліца Гагарына.
**Вуліца Гагарына** (руск.: улица Гагарина) — вуліца ў паўднёвай частцы Магілёва. Размешчана ў Задняпроўскім жылым раёне, у Кастрычніцкім раёне.

Гісторыя
--------

Першапачаткова насіла назву **Лагерная**. Названая ў 1961 годзе ў гонар Ю. А. Гагарына.

Размяшчэнне
-----------

Арыентавана з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Пачынаецца ад скрыжавання з Пушкінскім праспектам, з паўднёвага захаду прымыкаюць вуліцы Дзям'яна Беднага, Герцэна, Крылова, бульвар Непакорных, завяршаецца скрыжаваннем з праспектам Шміта на плошчы Гагарына. Даўжыня вуліцы складае каля 1680 м.

Забудова
--------

Сучаснае аблічча вуліцы пачало фарміравацца ў канцы 1960-х гадоў, забудавана 5-9-павярховымі жылымі дамамі. На ўчастку ад Пушкінскага пр. да бульвара Непакорных захавалася забудова прыватнымі жылымі дамамі. Да вуліцы прымыкаюць мікрараёны Задняпроўе 1 і Задняпроўе 4.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Гагарина улица // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
Від на плошчу з прыступак Вітарыяна; Палацца Венецыя — злева.
**П'яцца Венецыя** (*Piazza Venezia*) — плошча ў цэнтры Рыма, названая так па аднайменным палацца Венецыя.

Плошча размешчана ля падножжа Капітолія і недалёка ад Рымскага форума. Гэта месца яшчэ ў часы Рымскай рэспублікі было важным транспартным пунктам, тут перасякаліся Фламініева дарога з Сервіевай сцяной (*Porta Fontinalis*).

У XV стагоддзі венецыянскі кардынал П'етра Барба (пазней Папа Павел II) пабудаваў палац, дзе пасля 1567 года размяшчалася пасольства Венецыянскай рэспублікі. У 1660 годзе было пабудавана палацца Міш'ятэлі, пераназванае ў палацца Банапартэ, калі там абгрунтавалася «Мадам-Маці». Сваю цяперашнюю форму плошча набыла ў 1885 годзе, пасля таго як быў пабудаваны манумент Віктару Эмануілу II.

У 2009, падчас раскопак для будаўніцтва лініі *C* рымскага метрапалітэна, пасярод плошчы былі знойдзены рэшткі так званага Афінеума імператара Адрыяна.

Спасылкі
--------

* 

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **П'яцца Венецыя**
Тэрыторыя Парфіі
Парфянскі вершнік на выстаўцы ў Палацца Мадама, Турын.
Артыкул пра гістарычную вобласць. Пра дзяржаву гл. Парфянскае царства.
**Парфія** — у старажытнасці тэрыторыя на паўднёвым усходзе ад Каспійскага мора. З VI ст. да н.э. да заваявання яе Аляксандрам Македонскім Парфія лічылася правінцыяй дзяржавы Ахеменідаў, затым уваходзіла ў склад дзяржавы Селеўкідаў, а з 250 да н.э. па 227 г. на тэрыторыі Парфіі існавала Парфянскае царства. Па меры таго, як прыходзіла да заняпаду дзяржава Селеўкідаў, сама Парфія мацнела і пашыралася. У перыяд свайго найбольшага росквіту Парфянскае царства распасціралася ад Вавілоніі праз Іран да даліны Інда. Парфянскае царства спыніла сваё існаванне каля 227 г. калі ўзнікла дзяржава Сасанідаў.

Зноскі
------

1. ↑  Энциклопедия Кольера, 2000

Літаратура
----------

* *Тойбнер. Ф. Любкер.* Парфия // Реальный словарь классических древностей / Под редакцией Й. Геффкена, Э. Цибарта. — 1914.
* Парфия // Энциклопедия Кольера. — Открытое общество, 2000.
* Парфия // Библейская энциклопедия. — 3-е. — М.: ЛОКИД-ПРЕСС, 2005. — 768 с.: ил с. — (Библиотека энциклопедических словарей).
* Парфия и Парфяне // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Біблейская · Вялікая каталанская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Кругасвет · Рэальны слоўнік класічных старажытнасцей · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | LNB: 000305217 · NKC: ge813190 |
**Габелянскі музычны фестываль** (азерб.: Qəbələ Musiqi Festivalı) — фестываль класічнай музыкі, а таксама джаза і мугама, з 2009 года праходзіць кожнае лета ў азербайджанскім горадзе Габеля (Габелянскі раён).

Фестываль праводзіцца па ініцыятыве Фонду Гейдара Аліева, пры падтрымцы Міністэрства культуры і турызму Азербайджанскай Рэспублікі. Выступы музыкантаў праходзяць пад адкрытым небам і ў камерных канцэртных залах Габалы. Прымаюць удзел у фестывалі аркестры і выканаўцы з розных краін свету. Кожныя два гады праходзіць міжнародны фартэпіянны конкурс.

У 2010 годзе фестываль адкрыла першая лэдзі Азербайджана Мехрыбан Аліева. Як і ў 2009 годзе фестываль пачаўся з выканання уверцюры з оперы «Кераглы» У. Гаджыбекава. Фестываль праводзіўся з удзелам Лонданскага каралеўскага філарманічнага аркестра Вялікабрытаніі. Таксама ў фэсце прымалі музыкі Юрый Башмет, Хлоя Хансліп, піяніст Барыс Беразоўскі і многія іншыя азербайджанскія і замежныя музыкі.

У 2011 годзе фестываль праходзіў з 15 ліпеня па 5 жніўня, разам з вядомымі выканаўцамі, раней якія выступалі на пляцоўках фестывалю, прынялі ўдзел упершыню запрошаныя зоркі Дзяніс Мацуеў, Шлома Мінц, Сяргей Лейферкус, Алёна Баева, у суправаджэнні Дзяржаўнага сімфанічнага аркестра «Новая Расія».

Чацвёрты па ліку фестываль прайшоў з 22 ліпеня па 5 жніўня 2012 года, аб'яднаўшы 350 музыкантаў з 10 краін свету. Адкрыў фестываль Дзяржаўны сімфанічны аркестр імя Узеіра Гаджыбекава, працягнуў Лонданскі Каралеўскі філарманічны аркестр пад кіраўніцтвам Шарля Дзютуа, квартэт славенскай філармоніі «Тарціні», Юрый Башмет, Барыс Беразоўскі, Дзмітрый Яблонскі, Фархад Бадалбейлі, Мурад Адыгезалзадэ і інш. Былі адзначаны юбілеі Мусліма Магамаева, Фікрэта Амірава і Ніязі. Была прадстаўлена прэм'ера музычнага твора Аляксандра Чайкоўскага «Рэквіем Хаджалы».

Пяты музычны фестываль прайшоў з 24 ліпеня па 6 жніўня 2013 года. У ім прынялі ўдзел музыканты і музычныя калектывы з 11 краін, у тым ліку Ерусалімскі сімфанічны аркестр, Дзяржаўны сімфанічны аркестр «Новая Расія», Азербайджанскі дзяржаўны сімфанічны аркестр, кубінскі джаз-гурт «Septeto Santiaguero», салісты Аксана Яблонская, Ідыл Бірэт, Вадзім Рэпін, Сяргей Лейферкус, Фархад Бадалбейлі, Дзмітрый Яблонскі і інш. У рамках пятага Габалінскага музычнага фестывалю быў арганізаваны вечар камернай музыкі памяці Сяргея Рахманінава.

Фотаздымкі
----------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Зноскі
------

1. ↑  Франгіз Лемберанская. Пасляслоўе да IV Габалінскага міжнароднага музычнага фестывалю. *1news.az*. 7 жніўня 2012 г.  (руск.)
2. ↑  Свята класічнай музыкі ў Габале Архівавана 5 жніўня 2013.. «Эхо». 31 ліпеня 2013, № 137 (3059).  (руск.)
3. ↑  У рамках фестывалю ў Габале адбыўся вечар камернай музыкі. Азертадж. 28 ліпеня 2013 г.  (руск.)

Спасылкі
--------

* Ізраільскі аркестр у Габале Архівавана 21 кастрычніка 2010.  (руск.)
* Ізраільцяне згуляюць у гарах Каўказа  (руск.)
* фінал конкурсу піяністаў Міжнароднага музычнага фестывалю Архівавана 23 верасня 2015.  (руск.)
* Габалінскай музычны фестываль  (руск.)
* Габалінскай міжнародны музычны фестываль(недаступная спасылка)  (руск.)
* «Звонкія рэха азербайджанскіх гор»  (руск.)
* Габрэйскія музыкі ў азербайджанскай Габале  (руск.)
«**Астана-Арэна**» — стадыён у Астане, сталіцы Казахстана, які змяшчае 30 000 гледачоў.

Стадыён спачатку, як і ў афіцыйны дзень адкрыцця, зваўся Стадыён Кажымукан у гонар вядомага барца Кажымукана Мунайтпасава. Пазней стадыён набыў сваю цяперашнюю назву **Астана-Арэна**.

Стадыён, перадусім, арыентаваны на футбол, але лёгка можа быць адаптаваны і для іншых спартыўных імпрэз, улучаючы любыя віды спорту ў краіне – барацьба, дзюдо і бокс.
Арэна на 30 000 месцаў задумана як вялікі амфітэатр з двухузроўневай структурай: ніжняй тэрасай у 15 000 месцаў, якая атачае гульнявое поле, і верхняй пазіцыяй у 15 000 месцаў, якая навісае з заходняга і ўсходняга бакоў. Адусюль бесперашкодны агляд поля.

Рассоўны дах стадыёна цалкам адкрываецца і закрываецца за 20 хвілін. Стадыён мае штучнае поле і інфраструктуру ўсіх памяшканняў, прыстасаваных да правядзення матчаў сусветнага ўзроўня і канцэртаў.

Гісторыя стадыёна
-----------------

Стадыён быў адкрыты 3 ліпеня 2009 года. У першым у гісторыі стадыёна матчы ў той дзень сустракаліся «Астана» і моладзевая зборная Казахстана. Матч судзіў вядомы італьянскі арбітр П'ерлуіджы Каліна, сімвалічны першы ўдар па мячы пад яго свісток нанёс прэзідэнт Казахстана Нурсултан Назарбаеў. У складзе кожнай з камандаў, апроч іх сталых гульцоў, выступалі па дзве запрошаныя «зоркі»: у складзе моладзевай зборнай Казахстана — абаронца зборнай Грузіі і італьянскага «Мілана» Каха Каладзэ і нападнік зборнай Украіны Андрэй Шаўчэнка, а ў складзе «Астаны» — вядомыя турэцкія футбалісты Хасан Шаш і Хакан Шукюр.

14 кастрычніка 2009 года на стадыёне ўпершыню адбыўся афіцыйны матч нацыянальных зборных: у рамках кваліфікацыйнага турніру чэмпіянату свету 2010 зборная Казахстана сустрэлася са зборнай Харватыі. Матч скончыўся ў карысць гасцей з лікам 2:1, вырашальны мяч быў забіты пад канец матча, у кампенсаваны час.

На стадыёне прайшла цырымонія адкрыцця Зімовых Азіяцкіх гульняў 2011 года.

Зноскі
------

1. ↑  В Астане открыт стадион «Кажымукан» **(нявызн.)**.  sports.kz (7 ліпеня 2009). Архівавана з першакрыніцы 5 красавіка 2013.
2. ↑  Открытие Азиады состоялось 30 января 2011 на крытом стадионе Астаны Архівавана 24 лістапада 2010.
3. ↑  astana-almaty2011.kz(недаступная спасылка)

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт стадыёна Астана-Арэна
* Астана-Арэна на football-arena.ru Архівавана 7 красавіка 2014.
* wikimapia  (руск.)



|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | StadiumDB |
**Гаагскі дагавор** быў падпісаны 6 жніўня 1661 года прадстаўніком партугальскай кароны і Янам дэ Вітам з боку Галандскай рэспублікі з тым, каб урэгуляваць каланіяльныя рознагалоссі паміж дзяржавамі.

Пасля аднаўлення партугальскай дзяржаўнасці ў 1640 годзе партугальцы адваявалі ў галандцаў Паўночную Бразілію. Хоць на баку партугальцаў стаялі варожыя галандцам англічане, флот Злучаных правінцый заставаўся магутнай сілай, з якой партугальцам прыходзілася лічыцца.

Абедзве краіны былі зацікаўлены ў аднаўленні ўзаемавыгадных гандлёвых адносін больш, чым у працягу канфрантацыі. Гаагскім дагаворам Нідэрланды прызналі прыналежнасць Партугаліі ўсёй тэрыторыі Бразіліі, а партугальцы саступілі галандцам свае правы на Цэйлон і Астравы спецый, выплаціўшы ў прыдачу 63 тоны золата.
**Аспірантура** — асноўная форма падрыхтоўкі навуковых і навукова-педагагічных кадраў у некаторых краінах і ў Беларусі.

Арганізуецца пры ВНУ і навукова-даследчых установах. У аспірантуру прымаюцца асобы з вышэйшай адукацыяй, якія выявілі здольнасці да навукова-педагагічнай і навукова-даследчай працы і вытрымалі ўступныя экзамены. Кожнаму аспіранту прызначаецца навуковы кіраўнік, які мае навуковую ступень кандыдата або доктара навук.

У Беларусі існуе вочная (3 гады навучання) і завочная (4 гады) аспірантура. Аспіранты вочнай формы навучання, якія навучаюцца за кошт сродкаў дзяржаўнага бюджэта, штомесяц атрымліваюць адпаведную стыпендыю на працягу ўсяго тэрміну навучання ў аспірантуры.

Асобы, якія праходзяць курс аспірантуры (аспіранты), здаюць кандыдацкія экзамены (па агульнаадукацыйных дысцыплінах — замежнай мове, філасофіі і метадалогіі навукі, асновам інфармацыйных тэхналогій — да паступлення ў аспірантуру, па дысцыпліне спецыяльнасці — падчас навучання ў аспірантуры), рыхтуюць дысертацыю на атрыманне вучонай ступені кандыдата навук у форме рукапісу аб'ёмам прыкладна 100-200 старонак, публікуюць вынікі сваіх даследаванняў у навуковых часопісах (мінімум тры артыкулы), удзельнічаюць у навуковых канферэнцыях і інш.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 2. — 480 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0061-7 (т. 2).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) |
**П'яўкі** (*Hirudinea*) — падклас беспазваночных жывёл тыпу кольчатых чарвей.

Апісанне
--------

Даўжыня ад 0,2 да 30 см. Цела плоскае, радзей цыліндрычнае, з 33 сегментаў. Афарбоўка чорная, карычневая, зеленаватая і інш. Вачэй 1-5 пар. 2 прысоскі. На пярэднім аддзеле кішэчніка некаторыя віды маюць сківіцы або хабаток.

Пашырэнне
---------

Падзяляецца на 3 атрады, 5 сямействаў, каля 400 відаў. 

Пашыраны па ўсім свеце. Жывуць у прэсных водах (у т.л. многія віды ў забруджаных вадаёмах), некаторыя — у морах, на сушы (у вільготнай глебе). На Беларусі больш за 10 відаў глотачных п'явак, плоскіх п'явак, рыбіных п'явак і інш.

Асаблівасці біялогіі
--------------------

Поласць цела накшталт сістэмы лакун. Мускулатура развіта. Ёсць нервовая і крывяносная сістэмы. Дыхаюць пераважна скурай, іншыя маюць дыхальныя пузыркі або жаберныя вырасты. 

Драпежнікі (кормяцца дробнымі беспазваночнымі) і паразіты (кормяцца крывёю рыб, вадаплаўных птушак, млекакормячых). Слінныя залозы паразітычных п'явак выдзяляюць гірудзін, які перашкаджае згусанню крыві.

Гермафрадыты. Размнажэнне полавае, апладненне ўнутранае. Развіццё без ператварэння. Яйцы адкладваюць у коканы на дно, водныя расліны, камяні, у вільготную глебу на берагах вадаёмаў і інш.

П'яўкі могуць быць прамежкавымі, рэзервуарнымі і канчатковымі гаспадарамі розных паразітаў. Корм для некаторых рыб, хахулі.

Выкарыстанне
------------

П'яўка медыцынская выкарыстоўваецца для кровапускання (гірудатэрапіі) пры тромбафлебітах і гіпертанічнай хваробе.

Літаратура
----------

* *Гігіняк Ю.* П'яўкі // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мінск: БелСЭ, 1985.
* *Чумакоў Л.* Ракі. Малюскі. П'яўкі: Таямнічыя жыхары вадаёмаў. Нарысы. — Мінск: Мастацкая літаратура, 2007. — 73 с.: іл. — (Зямля мая). ISBN 978-985-02-0966-5

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая кiтайская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Малы Бракгаўза і Эфрона · У. Даля · Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) · Brockhaus |
| Таксанамія | EOL · GBIF · iNaturalist · ITIS TSN · NCBI · WoRMS |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| GND: 4146066-2 · LCCN: sh85075689 · LNB: 000140305 · Microsoft: 2779922986, 2910339757 · NDL: 00576316 · NKC: ph820613 |

 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Калінінскі сельсавет.
**Калі́нінскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Тарасаўка.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Калініна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Дубаваложскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дубовы Лог. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Рудня-Споніцкага і Тарасаўскага сельсаветаў, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Тарасаўка. 8 красавіка 1957 года ў склад Сівінскага сельсавета Добрушскага раёна пералічаны 3 населеныя пункты (Дубовы Лог, Лявонцьева і Млынок). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Веткаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Калінінскага сельсавета 6 населеных пунктаў. У 1987 годзе скасаваны пасёлак Малая Тарасаўка. 27 жніўня 1991 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сівінскага сельсавета і частка скасаванага Барталамееўскага сельсавета. 11 жніўня 1993 года Калінінскі сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Веткаўскага гарсавета.

Зноскі
------

1. ↑  Указ Президиума Верховного Совета БССР от 16 июля 1954 г. Об объединении сельских советов Гомельской области // Сборник законов Белорусской ССР и указов Президиума Верховного Совета Белорусской ССР: 1938—1955 гг. — Мн.: Изд. Президиума Верхов. Совета БССР, 1956. — 347 с.
2. ↑  Рашэнне выканкома Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 8 красавіка 1957 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1957, № 5.
3. ↑  Белорусская ССР. Административно-территориальное деление. На 1 января 1974 года. (руск.). — Выданне 5-е. — Мн.: Беларусь, 1974. — С. 77. — 248 с. — 10 000 экз.
4. ↑  Рашэнні выканкома Гомельскага абласнога Савета народных дэпутатаў ад 8 студзеня, 25 лютага і 26 сакавіка 1987 г. // Збор законаў Беларускай ССР, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1987, № 23 (1901).

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Астана (значэнні).

**«Астана»** — казахстанскі прафесійны баскетбольны клуб з горада Астана.

Баскетбольны клуб «Астана» створаны ў сакавіку 2011 года. У сезоне 2011/12 «Астана» стартавала ў Адзінай лізе ВТБ, стаўшы першай камандай з Цэнтральнай Азіі, якая трапіла ў гэтую лігу.

Дасягненні
----------

**Кубак чэмпіёнаў ФІБА-Азія**

* **Бронзавы прызёр (1)**: 2017

**Чэмпіянат Казахстана па баскетболе**

* **Чэмпіён (6)**: 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014, 2014/2015, 2016/2017, 2017/2018
* **Сярэбраны прызёр (1)**: 2015/2016

**Кубак Казахстана па баскетболе**

* **Чэмпіён (6)**: 2011, 2012, 2013, 2014, 2017, 2018

Зноскі
------

1. ↑  The final list of participants and format of competition for season 2011/12 has been defined

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | У Кантакце · Facebook · Твітэр |
Панарама П'яцца дэль Кампа
**П'яца дэль Кампа** (італ.: Piazza del Campo) — цэнтральная плошча італьянскага горада Сіены, адна з самых велічных сярэднявечных плошчаў. На яе выходзяць фасады Палаца Публіка з вежай Торэ дэль Манджа, якая з'яўляецца архітэктурнай дамінантай плошчы і розныя *palazzi signorili*.

Двойчы ў год па перыметры плошчы праводзяцца знакамітыя скачкі (*Паліа*).

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **П'яцца дэль Кампа**

* ItalyGuides.it: П’яцца дэль Кампа
* Фатаграфіі плошчы Архівавана 10 сакавіка 2007.


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кiтайская · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | VIAF: 243881853 |
**Калінінскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Санкт-Пецярбурга. Размешчаны ў паўночнай частцы горада, на ўсход ад Выбаргскага раёна. Раён утвораны ў 1936 годзе. Першапачаткова ён называўся Чырвонагвардзейскім. У жніўні 1946 года атрымаў назву Калінінскага ў гонар М. І. Калініна. Сучасныя граніцы раёна сфарміраваліся ў 1973 годзе, калі з наноў забудаванай усходняй яго частцы быў выдзелены новы Чырвонагвардзейскі раён. Раён займае правабярэжны ўчастак Прынеўскай нізіны. Плошча раёна — 40 кв. км. (4008 га), працягласць з поўначы на ​​поўдзень звыш 11 км. Зялёныя зоны займаюць 1840 га (найбуйнейшыя — паркі Піскароўскі, Мурынскі, Піянерскі, імя Акадэміка Сахарава; сады Бенуа і Любашынскі).

1. ↑