recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Кілікс-білінгва, комаст са скіфасам, надпіс Калос: ΕΠΙΛΥΚΟΣ ΚΑΛΟΣ — «Эпілік прыгожы», Луўр
**Надпіс улюбёнца** (Надпіс Калос) — форма эпіграфікі, распаўсюджаная ў вазапісе старажытнагрэчаскай керамікі ў перыяд паміж 550 і 450 гадамі да н. э. у асноўным сустракаецца на сімпосійных вазах.

Надпіс выглядаў: «Καλός ХХ», што перакладаецца як «Прыгожы ХХ». Згаданыя імёны заўсёды паказвалі на юнака або юную дзяўчыну. У апошнім выпадку замест Καλός ўжываўся прыметнік жаночага роду Καλή. Даследчык гэтых надпісаў Вільгельм Крол  (англ.) (бел. адзначае, што жаночых імёнаў сустракаецца не больш за 30, тады як мужчынскіх — 528.

Прызначэнне надпісаў Калос застаецца невядомым. Адны даследчыкі мяркуюць, што надпісы Калос характарызуюцца эратычнай канатацыяй і мелі мэту выказаць любоўныя пачуцці вазапісца або заказчыка роспісу для вазы з юнаком. Іншыя лічаць, што такія надпісы заказваліся багатымі родамі, каб узвысіць свайго атожылка, стварыць яго культ.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Neil W. Slater. 'The Vase as Ventriloquist: Kalos-inscriptions and the Culture of Fame', in Signs of Orality: The Oral Tradition and its Influence in the Greek and Roman World (ed. E. Anne Mackay). Leiden: Brill, 1999, pp. 143—161.
* Kenneth J. Dover  (руск.) (бел.. *Greek Homosexuality.* 2nd edition. London: Duckworth, 1989.
* Wilhelm Klein  (англ.) (бел.: *Die griechischen Vasen mit Lieblingsinschriften*, Wien 1890. 2. verb. und verm. Aufl. Leipzig 1898.
* François Lissarrague: *Publicity and performance. Kalos inscriptions in Attic vase-painting*, In: Performance culture and Athenian democracy, Cambridge 1999, S. 359—373.
* Niall W. Slater: *The vase as ventriloquist. Kalos-inscriptions and the culture of fame*, In: Signs of orality. The oral tradition and its influence in the Greek and Roman world, Leiden 1999, S. 143—161.
* Stefan Brenne: *Indices zu Kalos-Namen*, In: Tyche 15, 2000, S. 31-53.
**«Паліцэйская акадэмія 6: Горад у аблозе»** (англ.: Police Academy 6: City Under Siege) — амерыканская крымінальная камедыя 1989 года рэжысёра Пітэра Бонэрза. З’яўляецца шостым фільмам з серыі «Паліцэйская акадэмія». Фільм «Паліцэйская акадэмія 5: Прызначэнне — Маямі Біч», які быў выпушчаны годам раней, папярэднічаў гэтаму фільму, а ў 1994 годзе выйшаў наступны і апошні фільм «Паліцэйская акадэмія: Місія ў Маскве». Фільм атрымаў рэйтынг PG за своеасаблівы слэнг і непрыстойны гумар.

Лента стала апошняй у франшызе, у якой прымалі ўдзел Буба Сміт, Мэрыян Рэмсі, Брус Махлер, Лэнс Кінсі і Джордж Робертсан у ролях Хайтаўэра, Хукса, Фэклера, Проктара і шэфа Хёрста адпаведна.

Спасылкі
--------

* Паліцэйская акадэмія 6: Горад у аблозе на сайце Internet Movie Database  (англ.)
**Наднырачнікі**, **наднырачныя залозы** — парныя залозы вышэйшых пазваночных жывёл і чалавека, якія размяшчаюцца каля верхніх полюсаў нырак.

Наднырачнікі чалавека масай каля 5 г. У наднырачніках вылучаюць вонкавы коркавы слой (90 % залозы) і ўнутраны — мазгавы. Гармоны коркавага слоя наднырачнікаў (картызон, альдастэрон і інш.) рэгулююць водна-салявы абмен, падтрымліваюць на высокім узроўні працаздольнасць, забяспечваюць хуткае ўзнаўленне сіл пасля фізічных нагрузак, валодаюць процізапаленчым дзеяннем. У коркавым слоі наднырачнікаў, акрамя таго, у нязначнай колькасці ўтвараюцца мужчынскія і жаночыя палавыя гармоны.

У людзей з недастатковай прадукцыяй гармонаў кары наднырачнікаў развіваецца бронзавая хвароба (упершыню апісаная Т. Адысанам). Хворыя адчуваюць слабасць, хутка худнеюць; пры гэтым захворванні адбываецца пацямненне скуры да бронзавага адцення. Выпадкі росту вусоў і барады ў некаторых жанчын з'яўляецца вынікам залішняга выдзялення карой наднырачнікаў мужчынскіх палавых гармонаў.

Гармоны мазгавой часткі наднырачнікаў — адрэналін і норадрэналін называюцца «гармонамі страху і гневу». Яны паскараюць рух крыві, пачашчаюць скарачэнні сэрца, пашыраюць бронхі, сасуды сэрца і мозга. Акрамя таго, гэтыя гармоны звужаюць сасуды скуры і кішэчніка, павялічваюць распад глікагену ў печані і выкід глюкозы ў кроў, узмацняюць скарачэнне мышцаў, зніжаюць ступень стомленасці. Усе гэтыя рэакцыі накіраваны на мабілізацыю рэсурсаў арганізма пры цяжкай фізічнай нагрузцы або псіхаэмацыянальным напружанні.

Літаратура
----------

* Машчанка М. Біялогія: вучэб. дапам. для 9-га кл. устаноў агульн. сярэдн. адукацыі з бел. мовай навучання / М. В. Машчанка, А. Л. Барысаў; пер. з рус. мовы В. У. Клімко. — 3-е выд. — Мн.: Нар. асвета, 2011. ISBN 978-985-03-1531-1.

Спасылкі
--------

* Уступны курс пра наднырачнікі (англ.) Архівавана 4 красавіка 2004.
* Медыцынская энцыклапедыя MedlinePlus: наднырачнікі
* Global Dialysis
Раннехрысціянскае адлюстраванне хлеба і рыбы, катакомбы Сан Каліста, Рым
**Прамова пра Хлеб Жыцця** - эпізод з жыцця Ісуса Хрыста, які запісаны ў Евангеллі ад Яна 6:22-59.

Назва "*Хлеб Жыцця*" (грэч. ἄρτος τῆς ζωῆς) ў гэтым біблейскім эпізодзе адносіцца да Ісуса неўзабаве пасля насычэння мноства людзей (у якім Ісус корміць натоўп з пяці кавалкаў хлеба і двух рыбак), пасля чаго натоўп бачыць, як Ісус пераходзіць на іншы бок возера пасля Яго хаджэнню па вадзе. 

У Евангеллі ад Яна Ісус кажа наступнае:

*А Ісус сказаў ім: Я ёсць хлеб жыцця; хто прыходзіць да Мяне, не будзе галодны, і хто верыць у Мяне, не спрагнецца ніколі; але Я сказаў вам, што вы і бачылі Мяне, і не верыце. Усё, што дае Мне Айцец, да Мяне прыйдзе; і таго, хто прыходзіць да Мяне, не выганю прэч; бо Я сыйшоў з нябёсаў не на тое, каб чыніць волю Маю, а волю Айца, Які паслаў Мяне; а воля Айца Майго, Які паслаў Мяне, ёсць тая, каб з таго, што Ён Мне даў, анічога не загубіць, а ўсё тое ўваскрэсіць у апошні дзень; воля Таго, Хто паслаў Мяне, ёсць тая, каб кожны, хто бачыць Сына і верыць у Яго, меў жыццё вечнае; і Я ўваскрэшу яго ў апошні дзень.* (Ян. 6:32-36)

Евангелле ад Яна не ўключаць справаздачу аб благаслаўленні хлеба на Апошняй Вячэры, як, напрыклад, у Евангеллі ад Лукі 22:19. Тым не менш, гэтая прамова канткрэтызуе вучэнне аб Еўхарыстыі, і вельмі паўплывала на хрысціянскую традыцыю. 

У хрысталагічнага кантэксце, выкарыстанне *Хлеб жыцця* падобнае на тытул Святло свету ў Евангеллі ад Яна 8:12, дзе Ісус кажа: "*Я — святло свету; хто пойдзе следам за Мною, той не будзе блукаць у цемры, а будзе мець святло жыцця*." Гэтыя сцвярджэнні грунтуюцца на хрысталагічнай тэме ў Яна 5:26, дзе Ісус сцвярджае, што валодае жыццём гэтак жа Айцец валодае жыццём у Самім Сабе. 

| ⛭Імёны і тытулы Ісуса Хрыста |
| --- |
| 
* Апошні/другі Адам
* Божае Ягня
* Гасподзь (Кірыёс)
* Логас (Слова)
* Раббі
* Святло свету
* Сын Божы
* Сын Чалавечы
* Хлеб жыцця
* Хрыстос
* Цар іўдзейскі

 |  |
**Слі́зістая абало́нка** (лац.: tunica mucosa, часта кажуць проста **слізістая**) — унутраная абалонка полых органаў, сазлучаных са знешнім асяроддзем. Слізістая абалонка пакрывае паверхню органаў дыхання, мачавой, палавой і стрававальнай сістэм, унутраныя паверхні вочных павек і ўнутраныя паверхні вушэй.

Назва паходзіць ад слова слізь (лац.: mucus): большасць слізістых абалонак пакрытыя пластом слізі, вылучаемай сакраторныя клеткамі эпітэлія (звычайна — фужэрападобнымі клеткамі).

Слізістая абалонка пастаянна ўвільгатняецца сліззю. Складаецца з трох слаёў: эпітэлію, злучальнай тканкі і мышачнай пласцінкі. Бывае гладкая або складкавая. Тканкавыя элементы слізістай абалонкі здольныя да рэгенерацыі.

Зноскі
------

1. ↑  БелЭн, 2002

Літаратура
----------

* *Леанцюк А. С.* Слізістая абалонка // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 8. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Universalis |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 11958950v · GND: 4179718-8 · LCCN: sh85088237 · Microsoft: 2779890267 · NKC: ph254780 |
**Гугаберт** (**Хугаберт, Гугабер**; фр.: Hugobert; каля 645 — каля 698) — сенешаль караля Франкскай дзяржавы Хлодвіга IV (у 693 годзе), пфальцграф караля Хільдэберта III (з 697 года да смерці). Абодва гэтыя каралі былі стаўленікамі магутнага маярдома Піпіна Герыстальскага.

Паходжанне
----------

Асноўны артыкул: **Гугаберціды**
Высновы, зробленыя сучаснымі французскімі гісторыкамі на падставе анамастыкі, дазваляюць выказаць здагадку, што бацькі Гугаберта насілі імёны Альберых і Адэль. Яго сёстрамі былі Берэсвінта — жонка з 662 года герцага Эльзаса Этыха Адальрыха і Хімнехільда — жонка караля Сігіберта III. Альберых мог быць сынам Хуга, маярдома Аўстразіі ў 617—623 гадах. Што да Адэлі, то як маці Берэсвінты яна з’яўлялася сястрой Святога Легера (забіты ў 677 годзе).

Жонка і дзеці
-------------

Яго жонкай, верагодна, была Ірміна д’Эран (памерла раней 710) ці яе сястра. Іх нашчадкі называліся Гугаберцідамі.

Гугаберт быў бацькам жонкі Піпіна Герыстальскага, каралевы Плектруды.

Акрамя таго, як верагодны муж Ірміны д’Эран, ён з’яўляўся бацькам:

* Адэлі (каля 660—каля 735) — жонка Ода, маці Альберыка (Alberic) і Герлінды — жонкі Альберта Эльзаскага
* Рэгінтруды — жонка герцага Баварыі Тэўдэберта і маці герцага Хугберта
* Бертрады Прумскай

Таксама Гугаберт, меркавана, з’яўляецца бацькам яшчэ дваіх дзяцей:

* Раланда (Храдаланда) — жонкі Бернье і маці Цьеры, магчымага, продка Гільемідаў
* Святога Губерта.

Літаратура
----------

* *Settipani C.* Les ancêtres de Charlemagne. — Société atlantique d’impression, 1989. — 172 p. — ISBN 2-906483-28-1

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree · WeRelate · Rodovid · genealogics.org |
| Нарматыўны кантроль | GND: 138630127 · VIAF: 90900206 |
**Сяргей Мікалаевіч Прахорчык** (нар. 1 лістапада 1954, в. Зажэвічы, Салігорскі раён, Мінская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

Біяграфія
---------

У 1972 годзе скончыў Зажэвіцкую сярэднюю школу. У гэтым жа годзе паступіў ў Беларускі інстытут механізацыі і электрафікацыі сельскай гаспадаркі горада Мінска па спецыяльнасці інжынер-электрык. Скончыў інстытут у 1977 годзе.

З 1977 года па 1978 год працаваў старэйшым інжынерам-электрыкам Смалявіцкага РМЗ. З 1978 года займае пасаду старэйшага інжынера- электрыка МППК «Даманавічы» Салігорскага раёна. У 1981 годзе атрымаў пасаду галоўнага інжынера корма- прадпрыемства «Даманавічы». У гэтым жа годзе быў пераведзены на пасаду дырэктара гэтага ж прадпрыемства. З 1983 года па 1995 год быў дырэктарам саўгаса «Новае жыццё»

У 1995 годзе быў абраны старшынёй Салігорскага раённага выканаўчага камітэта і знаходзіўся на гэтым пасту да 2001 года. Адначасова з’яўляўся дэпутатам палаты прадстаўнікоў нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

З 2001 года па 2014 год выконваў функцыі старшыні Салігорскага міжраённага камітэта дзяржаўнага кантролю Мінскай вобласці.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* ПРАХОРЧЫК СЯРГЕЙ МІКАЛАЕВІЧ Архівавана 18 студзеня 2022.
**Надмагілле Пятра Весялоўскага** — скульптурнае надмагілле  (руск.) (бел. вялікага маршалка літоўскага Пятра Весялоўскага (да 1556 — 1621) у Віленскім бернардзінскім касцёле. Выканана ў 1635 годзе ў маньерыстычных традыцыях.

Апісанне
--------

Фігура Пятра Весялоўскага
Весялоўскі быццам прабуджаецца ад сну — галава прыўзнята, а нага сагнутая пад прамым вуглом. Сам ён абапіраецца на адну руку. Уся ўвага сканцэнтравана менавіта на фігуры памёршага, якая выразна вылучаецца на фоне пліты з чорнага мармуру. Дэкор надмагілля вельмі стрыманы ў параўнанні, напрыклад, з помнікамі, выкананымі Санці Гучы, дзе неспакойныя і зломленыя фігуры з закінутымі галовамі быццам тонуць у празмернай эмблематыцы і арнаментальных дэталях. Пры чым справа не проста ў багацці акаймоўкі, пышнасці і прыгажосці тканіны, якая драпіруе фігуру, а ў тым, што гэтай страсці да ўпрыгожанняў не супрацьпастаўляецца нішто — сам чалавек у рэшце рэшт становіцца часткай арнаменту, таму што трактуецца прынцыпова аднолькава з ім. Удала падкрэсліў гэту думку польскі мастацтвазнавец Адам Мілабэндзкі[pl], які пісаў, што *«цяга да дэкаратыўнасці разбурае логіку антычных архітэктанічных чляненняў. Элементы апошніх становяцца часта арнаментальнымі матывамі, аднолькавымі з пляцёнкай або гратэскам, і супастаўляюцца з бестурботнай свабодай. Апорныя калоны часта пераўтвараюцца ў кампазіцыйны цэнтр надмагілля»*. Помнік выкананы ў рознакаляровым мармуры i характарызуецца імкненнем да каларыстычных эфектаў, што адпавядала стылю новай эпохі.

Зноскі
------

1. ↑  Miłobędski A. Zarysy dziejów architektury w Polsce. Warszawa, 1968. S. 143

Літаратура
----------

* *Лявонава А. К.* Старажытнабеларуская скульптура. — Мн.: Навука і тэхніка, 1991. — С. 83-84. — 208 с. — ISBN 5-343-00155-6.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Надмагілле Пятра Весялоўскага
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Гваздзёў.
**Сяргей Міхайлавіч Гваздзёў** (2 ліпеня 1957, Мінск — 24 ліпеня 2016) — беларускі гісторык мастацтва, мастацтвазнавец, філолаг, публіцыст.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям’і беларускага фалькларыста Міхаіла Пятровіча Гваздзёва і настаўніцы беларускай мовы Валянціны Мікалаеўны. Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1987—1989 гадах вучыўся ў Маскоўскім вочна-завочным інстытуце работнікаў мастацтва і культуры. Працаваў у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору (ІМЭФ) Акадэміі Навук, дзяржаўным мастацкім музеі. Загадваў перасоўнымі мастацкімі выставамі ва ўстанове Міністэрства культуры. З 2000 года ўваходзіў у рэдакцыйную калегію інфармацыйна-аналітычнага і культуралагічнага бюлетэню «Кантакты і дыялогі» пад кіраўніцтвам Адама Мальдзіса.

Творчасць
---------

Аўтар сцэнарыяў для літаратурна-драматычнай рэдакцыі Беларускага тэлебачання, супрацоўнічаў з Маладзёжнай рэдакцыяй Беларускага радыё, удзельнічаў у шматлікіх рэспубліканскіх і міжнародных навуковых канферэнцыях (у т. л. у штогадовых справаздачных навуковых канферэнцыях «Аладаўскія чытанні» у Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, дзе ў 2008 годзе рабіў даклад на тэму «Актуалізацыя заходнебеларускага мастацкага кантэксту (Мастакі-беларусы, гадаванцы Факультэта выяўленчых мастацтваў. 1919—1939 гады)»). Працаваў над папулярным слоўнікам-каталогам заходнебеларускіх мастакоў і творцаў міжваеннага перыяду.

Тэматыка публікацый: выяўленчае мастацтва Заходняй Беларусі.

У 1999 годзе стаў стыпендыятам праграма Касы Мяноўскага Польскай Акадэміі Навук.

Бібліяграфія
------------

* Крэскі да партрэтаў мастакоў з Заходняй Беларусі: нарысы / Сяргей Гваздзёў. — Мінск, 2013.
* Мастак М. К. Сеўрук / Сяргей Гваздзёў // Запісы Таварыства аматараў беларускай гісторыі імя Вацлава Ластоўскага. ― 2015. ― Вып. 5. ― С. 40―46.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  Czech National Authority Database Праверана 7 лістапада 2022.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863'></a>
2. ↑  «Аладаўскія чытанні» — 2008 Архівавана 5 сакавіка 2016.

Спасылкі
--------

* Сводны электронны каталог бібліятэк Беларусі
* Прэзентацыя. Сяргей Гваздзёў і яго партрэты мастакоў

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | GND: 1036908313 · NKC: js2017938557 · VIAF: 117145304391578571743 · ЗЭКББ: SEK-ar6278760 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Ушарэнка.
**Сяргей Міронавіч Ушарэнка** (4 снежня 1949, Мінск) — беларускі вучоны ў галіне матэрыялазнаўства. Доктар тэхнічных навук.

Біяграфія
---------

Скончыў БПІ (1973), З 1973 у НДІ парашковай металургіі. У 1993-2002 дырэктар НДІ імпульсных працэсаў з доследнай вытворчасцю Беларускага дзяржаўнага навукова-вытворчага канцэрна парашковай металургіі.

Навуковыя працы па матэрыялазнаўстве пры дынамічных нагрузках. Распрацаваў метады і тэхналогіі атрымання новых камапазіцыйных матэрыялаў.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 16: Трыпалі — Хвіліна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2003. — Т. 16. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0263-6 (т. 16). — С. 291.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Казіміраўскі сельсавет.
 
**Казімі́раўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Казіміраўка.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. З 5 кастрычніка 1926 года ў Слабадскім раёне, з 4 жніўня 1927 года — у Петрыкаўскім раёне Мазырскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Петрыкаўскім раёне, з 26 ліпеня 1930 года — у Мазырскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Мазырскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Слабадскога сельсавета.

Зноскі
------

1. ↑  Указ Президиума Верховного Совета БССР от 16 июля 1954 г. Об объединении сельских советов Гомельской области // Сборник законов Белорусской ССР и указов Президиума Верховного Совета Белорусской ССР: 1938—1955 гг. — Мн.: Изд. Президиума Верхов. Совета БССР, 1956. — 347 с.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
**«If This Be My Destiny…!»** (бел. Калі гэта мой лёс…!) — сюжэтная арка коміксаў, напісаная Стэн Лі і Стывам Дзітка ў 1965—1966 гадах. Дадзеная арка ўключае выпускі The Amazing Spider-Man #31-33. У арцы ўпершыню з’яўляюцца Гары Озбарн і Гвен Стэйсі.

Сюжэт
-----

Пітэр Паркер ідзе ва ўніверсітэт Эмпайр-Стэйт і знаёміцца з аднакурснікамі Гары Озборном і Гвен Стэйсі. Тым часам цётка Мэй захворвае загадкавай і небяспечнай для жыцця хваробай, а новы злыдзень па імі «Майстар-планавальнік» арганізуе крадзеж розных тэхналагічных прылад. Пасля лёсавызначальнай бітвы Чалавек-павук выяўляе, што майстар-планавальнік — не хто іншы, як Доктар Васьміног, і што ён скраў рэдкі ізатоп, які можа стаць адзіным сродкам для выратавання жыцця цёткі Мэй. Доктару васьміногу атрымоўваецца збегчы, пакінуўшы Чалавека-павука ў пастцы пад цяжкімі механізмамі.

Думаючы пра смерць дзядзькі Бэна і не жадаючы губляць цётку Мэй, Чалавек-павук збірае дастаткова сілы волі, каб падняць механізмы, хоць і атрымлівае траўму нагі, ратуючыся з затопленай лабараторыі. Ён аддае сыроватку доктару Курту Коннорсу для аналізу, а затым дастаўляе яе ў бальніцу, дзе лечыцца Мэй, і робіць некалькі фатаграфій для Daily Bugle, каб сабраць грошы на аплату бальнічных рахункаў Мэй. Вярнуўшыся ў бальніцу, Піцер з палёгкай даведаецца, што сыроватка вылечыла Мэй, і адпраўляецца дадому на заслужаны адпачынак.

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
**Сяргей Мікалаевіч Чычук** (нар. 1 мая 1970, Гомельская вобласць) — беларускі дыпламат.

Біяграфія
---------

У 1993 годзе скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Канструяванне і тэхналогія радыёэлектронных сродкаў», у 1998 і 2000 гадах Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасцях «правазнаўства» і «Знешняя палітыка і дыпламатыя».

У 1993—1995 гадах працаваў інжынерам-канструктарам Мінскага маторнага завода. У 1995—1997 гг. — спецыяліст другой катэгорыі, першай катэгорыі, вядучы спецыяліст, начальнік аддзела па працы з краінамі СНД і Расійскай Федэрацыяй, намеснік начальніка ўпраўлення міжнародных эканамічных адносін Міністэрства знешніх эканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь.

У 1997—2000 гг. — слухач Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2000—2001 гг. — начальнік аддзела замежных крэдытаў крэдытна-інвестыцыйнага ўпраўлення МЗС Беларусі. У 2001—2004 гг. — саветнік Пасольства Беларусі ва Украіне. У 2005—2007 гг. — начальнік аддзела Украіны і Малдовы упраўлення двухбаковых адносінаў з краінамі СНД МЗС Беларусі. У 2007—2011 гг. — саветнік Пасольства Беларусі ў Сербіі, Часовы Павераны ў справах Беларусі ў Сербіі. У ліпені-лістападзе 2011 года — намеснік начальніка ўпраўлення СНД і ЕўрАзЭС МЗС Рэспублікі Беларусь. У 2011—2015 гг. — намеснік начальніка, начальнік упраўлення знешняй палітыкі Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

16 сакавіка 2015 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Малдова.

Валодае англійскай і сербскай мовамі. Жанаты. Мае дачку.

| ⛭Надзвычайныя і Паўнамоцныя Паслы Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Малдова |
| --- |
| Пачатак дыпадносінаўАдкрыццё пасольства | 19 лістапада 1992  3 мая 1995 |
| Паслы | 
* Мікалай Грынёў (1995—1999)
* Васіль Саковіч (1999—2009)
* Вячаслаў Асіпенка (2009—2014)
* Сяргей Чычук (2015—2020)
* Анатоль Калінін (з 2020)

 |
**Надмагілле Станіслава Радзівіла** — скульптурнае надмагілле  (руск.) (бел. маршалка вялікага літоўскага Станіслава Радзівіла (1559—1599) у Віленскім бернардзінскім касцёле. Пастаўлены помнік недзе паміж 1618 і 1623 гадамі сынам Станіслава Альбрэхтам, падканцлерам вялікім літоўскім.

Выкананне гэтага помніка прыпісваецца Вільгельму ван дэн Блокэ (1550—1628), вучню фламандскага скульптара Карнеліуса Флорыса. Варштат ван дэн Блокэ, дзе працаваў і яго сын, архітэктар і разьбяр Абрагам[ru] (1572—1628), канкурыраваў нават з кракаўскімі і выконвае самый разнастайныя заказы. У некаторых з помнікаў, як і ў віленскім помніку, памёршыя наказаны ў выглядзе рыцараў, што ляжаць на вечцы саркафага.

Апісанне
--------

Надмагілле выканана ў традыцыях паўночнага маньерызму. Паміж калонамі, у арцы, на вечцы мармуровага саркафага фігура спячага рыцара. Галава яго абапіраецца на далонь, ногі сагнутыя пад прамым вуглом і перакрыжаваны. Фігура рыцара падоўжаных прапорцый, поза зграбная. Калоны з абодвух бакоў акаймоўваюць валюты. Базы калон упрыгожаны картушамі, гермамі, маскаронамі. Верхняя частка надмагілля ў выглядзе порціка з разарваным франтонам, які ўвенчваецца алегарычнымі фігурамі. У порцік укампанавана шматфігурная рэльефная кампазіцыя «Уваскрэсенне», напоўненая дынамікай і рухам, паабапал яе — алегарычныя фігуры жанчын.

Помнік Станіславу Радзівілу адрозніваецца характэрным мастацка-стылістычным афармленнем. Вільгельм ван дэн Блокэ надаваў вялікую ўвагу дэкаратыўнай акаймоўцы помнікаў, але ў той жа час імкнуўся зберагаць раўнавагу паміж дэкаратыўнай і архітэктурнай часткамі.

Літаратура
----------

* *Лявонава А. К.* Старажытнабеларуская скульптура. — Мн.: Навука і тэхніка, 1991. — С. 82-83. — 208 с. — ISBN 5-343-00155-6.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Надмагілле Станіслава Радзівіла
**Вірджынія-Біч** (**Віргінія-Біч** , англ.: Virginia Beach) — горад у ЗША, размешчаны на паўднёвым усходзе штата Вірджынія на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна і Чэсапікскага заліва. Самы буйны горад у штаце і 41-ы па насельніцтву ў ЗША (435619 чалавек па дадзеных на 2006 год)

Вірджынія-Біч лічыцца курортным горадам, з вялікай колькасцю пляжаў і гатэляў уздоўж узбярэжжа. Тут ёсць некалькі дзяржаўных паркаў, тры ваенныя базы і 2 універсітэта. Горад згадваецца ў кнізе рэкордаў Гінеса як горад з самым доўгім грамадскім пляжам для адпачынку.

Вірджынія-Біч знаходзіцца на вышыні 4 метры над узроўнем мора і займае плошчу 1288,1 км.

Зноскі
------

1. ↑   Праверана 22 сакавіка 2022.
2. ↑  карта Віргініі — Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 4: Варанецкі — Гальфстрым / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1997. — Т. 4. — 480 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0090-0 (т. 4).
**Юлмуст** (шведск.: julmust, ад jul — Каляды і must — маладое віно) — традыцыйны шведскі газаваны безалкагольны напой на аснове вады, лімоннай кіслаты, карамельнага колеру і вострых прыпраў (гваздзік, бадзян, кардамон). Звычайна прадаецца ў крамах, п'ецца ў перыяд позняга адвэнту і непасрэдна ў каталіцкія Каляды, з'яўляючыся неад'емнай часткай свята. У каляднае свята юлмуст — самы папулярны напой у Швецыі і па колькасці продажаў абганяе нават найбольш вядомыя маркі газаваных напояў. Арыгінальны поўны рэцэпт юлмуста з'яўляецца таямніцай і вядомы толькі вытворцам. На этыкетках напою часта малюецца Юленісэ — шведскі Дзед Мароз.
**Сцяг Брандэнбурга** — афіцыйны сімвал федэральнай зямлі Брандэнбург. Уяўляе сабой палотнішча суадносінамі бакоў 3:5 з двума роўнымі па шырыні гарызантальнымі палосамі чырвонага і белага колеру з гербам Брандэнбурга — чырвоным арлом на белым шчыце — у сярэдзіне. Прыняты ў 1991 пасля аб'яднання Германіі.

Гісторыя
--------

Цяперашняя тэрыторыя Брандэнбурга і гістарычнае маркграфства Брандэнбург былі цэнтрам фарміравання каралеўства Прусія і Германскай імперыі. Традыцыйныя колеры Брандэнбурга і гербавая фігура — арол — былі прыняты ў X стагоддзі Гера I Жалезным. Яны ж прадстаўлялі Брандэнбург у складзе Прусіі. Чырвоны і белы колеры ляглі ў аснову сцяга Брандэнбурга, прынятага ў 1945, аднак пасля скасавання земляў у ГДР гэты сцяг з дзвюх чырвоных палос з больш тонкай белай паласой паміж імі перастаў выкарыстоўвацца. Традыцыйныя колеры зноў сталі афіцыйнымі сімваламі Брандэнбурга пасля ўз'яднання Германіі.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Сцяг Брандэнбурга

| Сцягі Германіі |
| --- |
| Сцягі зямель Германіі | 
* Баварыя
* Бадэн-Вюртэмберг
* Берлін
* Брандэнбург
* Брэмен
* Гамбург
* Гесэн
* Мекленбург-Пярэдняя Памеранія
* Ніжняя Саксонія
* Рэйнланд-Пфальц
* Саар
* Саксонія
* Саксонія-Ангальт
* Паўночны Рэйн-Вестфалія
* Цюрынгія
* Шлезвіг-Гольштэйн

 | Сцяг Германіі |
| Гістарычныя сцягі | 
* Германская імперыя
* Веймарская рэспубліка
* Трэці рэйх
* Германская Дэмакратычная Рэспубліка

 |
**Вялі́кія Радва́нічы** (трансліт.: *Vialikija Radvaničy*, руск.: Великие Радваничи) — аграгарадок у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці, на правым беразе р. Рыта. Адміністрацыйны цэнтр Радваніцкага сельсавета. Размешчаны за 33 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, 23 км ад чыгуначнай станцыі Жабінка, на ўсходзе меліярацыйныя каналы, на захадзе — р. Рыта (прыток р. Мухавец). Транспартныя сувязі па аўтадарозе Вялікія Радванічы — Брэст.

У складзе Рэспубліканскага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Селекцыйна-гібрыдны цэнтр „Заходні"» (цэнтр — аг. Вялікія Матыкалы).

Гісторыя
--------

Паводле пісьмовых крыніц вядомы з XVI стагоддзя як сяло — цэнтр Радваніцкай воласці ў Берасцейскім старостве Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1510 годзе кароль Жыгімонт I Стары зацвердзіў Радванічы Царкоўныя на р. Рыць за берасцейскім дваранінам Андрэем Лозкам. У 1600 годзе была пабудавана праваслаўная царква.

Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях. У 1886 годзе ў сяле размяшчалася валасное праўленне, праваслаўная царква, карчма, за 3 вярсты знаходзілася лясная кантора Каблунь. У 1890 годзе ўладальнікамі маёнтка былі І. Песціч, Катарскі, У. Тур. У 1889 годзе працавала народнае вучылішча, у якім вучыліся 67 хлопчыкаў і 3 дзяўчынкі.

У 1905 годзе сяло Радванічы Царкоўныя — цэнтр Радваніцкай воласці, за 25 вёрст ад Брэста. У ім працаваў валасны сельскі фельчар, былі размешчаны ўчасткі паліцэйскіх ураднікаў, міравых пасрэднікаў, судова-міравой акругі, судовых следчых, адзін раз у год дзейнічаў прызыўны ўчастак па воінскай павіннасці. У воласць уваходзілі маёнтак Франопаль, вёскі Літвіны, Кашылава, Міхалін, Ваўкі, Радванічы Зарэчныя. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, цэнтр Радваніцкай гміны Брэсцкага павета Палескага ваяводства. Дзейнічала падпольная ячэйка КПЗБ.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну фашысты знішчылі 97 двароў, загубілі 34 жыхароў; на фронце загінуў 41 вясковец.

Інфраструктура
--------------

Сярэдняя школа, дзіцячы сад, фельчарска-акушэрскі пункт, бібліятэка, аддзяленне сувязі, 2 магазіны.

Насельніцтва
------------

* 192 мужчыны, 293 жанчыны (1868)
* 54 двары, 634 жыхары (1886)
* 324 жыхары (1905)
* 97 двароў, 595 жыхароў (1921)
* 220 двароў, 937 жыхароў (1940)
* 575 жыхароў (1959)
* 205 гаспадарак, 537 жыхароў (1997)
* 194 гаспадаркі, 506 жыхароў (2005)

Зноскі
------

1. ↑  Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Брэсцкая вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2010.— 318 с. ISBN 978-985-458-198-9. (DJVU)

Літаратура
----------

* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Вялікія Радванічы

| ⛭**Радваніцкі сельсавет** |
| --- |
| Цэнтр | Вялікія Радванічы |  |
| Вёскі | Малыя Радванічы ·  Міхалін ·  Франопаль |
**Сцяг Бярозы** — сцяг горада Бярозы і Бярозаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 снежня 2008 г. № 659.

Апісанне
--------

Сцяг Бярозы ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, якое мае ніжнюю паласу белага колеру, якая аддзелена ад верхняй часткі двума хвалістымі паясамі: верхнім — белым, ніжнім — блакітным. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча — брама Бярозаўскага кляштара картэзіянцаў белага колеру.

Гл. таксама
-----------

* Герб Бярозы

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Сцяг Бярозы
* Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 снежня 2008 г. № 659

| ⛭Сцягі населеных пунктаў Брэсцкай вобласці |
| --- |
| Гарады |  Баранавічы ·  Брэст ·  Бяроза ·  Драгічын ·  Жабінка ·  Іванава ·  Івацэвічы ·  Кобрын ·  Лунінец ·  Мікашэвічы ·  Пінск ·  Пружаны  |  |
| Вёскі | Варацэвічы ·  Гарадзец ·  Ляхчыцы ·  Моладава ·  Чарнаўчыцы
 |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| **Вірджынія Трэшэр** |
| Агульная інфармацыя |
| **Арыгінальнае імя** | англ.: Virginia Thrasher |
| **Грамадзянства** | Сцяг ЗША ЗША |
| **Дата нараджэння** | 28 лютага 1997(1997-02-28) (26 гадоў) |
| **Месца нараджэння** | Спрынгфілд, Вірджынія |
| **Від стралковага спорту** | кулявая стральба (вінтоўка) |
| **Рост/Вага** | 155 см/54 кг |

 |
| 

| Медалі |
| --- |
| **Алімпійскія гульні** |
| Золата | Рыа-дэ-Жанэйра 2016 | Вінтоўка, 10 м |

 |

**Вірджынія (Джыні) Трэшэр** (англ.: Virginia "Ginny" Thrasher; 28 лютага 1997, Спрынгфілд, Вірджынія) амерыканская спартсменка (кулявая стральба), алімпійская чэмпіёнка 2016 года ў стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі з 10 метраў.

Золата Трэшэр на Алімпійскіх гульнях 2016 года стала першым ва ўсіх відах спорту, разгуляным у Рыа-дэ-Жанэйра. Да сваёй перамогі ў Рыа Трэшэр ні разу не трапляла ў прызёры на этапах Кубка свету і ні разу не выступала на чэмпіянатах свету. Трэшэр стала трэцяй амерыканкай, якая выйграла алімпійскае золата ў гэтай дысцыпліне, пры чым першая перамога была здабыта ў 1984 годзе, а другая — у 2000 годзе.

Бацькі — Роджэр і Валеры, ёсць два браты — Карл і Роры.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Вірджынія Трэшэр
* Трэшэр на сайце ISSF (англ.)
* Трэшэр на сайце алімпійскай зборнай ЗША (англ.)
* Трэшэр на сайце West Virginia Mountaineers (англ.)
* Трэшэр на сайце Федэрацыі стральбы ЗША (англ.)


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | ISSF · Olympedia |
**Сцяг Брытанскай антарктычнай тэрыторыі** прыняты ў 1969 годзе, праз сем гадоў пасля таго, як была ўтворана Брытанская антарктычная тэрыторыя. Да гэтага часу выкарыстоўваўся сцяг Фалклендскіх астравоў, са складу якіх і была вылучана гэта тэрыторыя.

Гісторыя
--------

Сцяг судоў British Antarctic Survey (англ.: British Antarctic Survey) уяўляе сабою Blue Ensign з гербавым шчытом Брытанскай антарктычнай тэрыторыі. У 1985 годзе быў заснаваны белы сцяг са сцягам Вялікабрытаніі ў крыжы і гербам Брытанскай антарктычнай тэрыторыі ў свабоднай частцы, для выкарыстання на брытанскіх даследчых станцыях на гэтай Тэрыторыі, а таксама для штаба і офісаў British Antarctic Survey. Гэта - адзіны прыклад выкарыстання белага палатна з брытанскім сцягам.

* Сцяг Камісіянера (Адмысловага ўпаўнаважанага) з 1962 года Сцяг Камісіянера (Адмысловага ўпаўнаважанага) з 1962 года

Значэнне элементаў герба на сцягу
---------------------------------

Паходня - сімвал даследаванняў. Белае
поле з хвалістымі сінімі палоскамі - пакрытая лёдам зямля і воды Атлантыкі. Шчыт падтрымліваюць Брытанскі леў і пінгвін, прадстаўнік мясцовай фаўны. У навершы герба - даследчае судна "Дыскаверы".
Баварцы ў нацыянальных строях
**Баварцы** (бав.: Bajuwarn, Baiuwarn) — жыхары федэральнай зямлі Баварыя ў Германіі, асноўная з трох народнасцяў, якія насяляюць гэтую зямлю. Гістарычна баварцы паходзяць ад племя бавараў. Баварцы маюць свой адметны дыялект - баварскі (Boarisch).

У баварцаў, як і ў іншых народаў, існуюць свае нацыянальныя касцюмы. Прычым падобныя ўборы некаторыя баварцы носяць не толькі ў святы, але і ў паўсядзённым жыцці. Для мужчын гэта кароткія замшавыя курткі, скураныя кароткія штаны, гетры, а таксама капялюшы паляўнічай формы з вітым шнуром. У капялюшы часам ўстаўляюць пёры ці валасяныя шчоткі - гэта сімвалізуе вусы забітых мядзведзяў. Для жанчын - гэта сукенкі з пышнымі спадніцамі.

Літаратура
----------

* *Nikolaus Orlop.* Alle Herrscher Bayerns. — Ludwig, München, 2008. — ISBN 3778737899.
* *B. Hubensteiner.* Bayerische Geschichte. — Ludwig, München, 1999. — ISBN 3778737899.
* *Wolfgang Steinig, Hans-Werner Huneke.* Sprachdiadaktik Deutsch. — Erich Schmidt, 2007. — ISBN 9783503098217.

Спасылкі
--------

* BOARISCHE
* Internationale Gesellschaft für Dialektologie des Deutschen (IGDD)
* Deutscher Sprachatlas
* Digitaler Deutscher Sprachatlas
* Die «Wenker-Sätze» des Deutschen Sprachatlasses auf Niederländisch Архівавана 11 мая 2009.
* Digitaler Luxemburgischer Sprachatlas Архівавана 16 красавіка 2019.
* Deutschschweizer Dialekte
* Institut für Dialekt- und Namenlexika in Wien Архівавана 15 студзеня 2010.
* Herkunft des Hochdeutschen Архівавана 11 студзеня 2009.
* Mundartenkarte um 1900
* Archiv für Gesprochenes Deutsch (AGD)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | GND: 4235821-8 |
**Баб’е**, **Бабіна** — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Лучайка (прыток Мядзелкі), за 18 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Паставы, за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Гаўрылавічы, каля возера Лучай.

Плошча паверхні возера 0,05 км², даўжыня каля 0,42 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 1,1 км.  

Катлавіна возера значна выцягнутая і мае серпападобную форму, схілы катлавіны вышынёй 2—5 м, у ніжняй частцы забалочаныя, у верхняй — разараныя. Берагі пясчаныя, нізкія, месцамі забалочаныя, парослыя рэдкалессем і хмызняком. Возера праточнае. Ва ўсходняй частцы ў Баб’е ўпадае ручай (каналізаваны) з возера Лісіцкае, у паўночна-заходняй выцякае пратока ў возера Лучай. Уздоўж ручаёў на ўсход і поўнач забалочаная пойма.

Літаратура
----------

* Республика Беларусь. Витебская область. Поставский район: карта. — Мн.: Белкартография, 2011. — 3 000 экз.  (руск.)
* Блакітная кніга Беларусі : Энцыклапедыя / рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 415 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-85700-133-1.
* Ліст карты N-35-31. Выданне 1986 г. Стан мясцовасці на 1983 г.  (руск.)

Спасылкі
--------

* *Валерий Иванов-Смоленский* Все озёра Беларуси. Т. 1.  (руск.)
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» Архівавана 17 мая 2017.  (руск.)
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» Архівавана 6 сакавіка 2016.  (руск.)
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Віні-Пух (значэнні).
**«Віні-Пух ідзе ў госці»** — савецкі анімацыйны фільм-казка, працягу першага мультфільма. Серыя мультфільмаў здымалася ў 1969-72. Рэжысёр Фёдар Савельевіч Хітрук.

На студыі «Саюзмультфільм» пад кіраўніцтвам былі створаны тры мультфільмы:

* Віні-Пух (1969) — заснаваны на першым раздзеле кнігі.
* Віні-Пух ідзе ў госці (1971) — заснаваны на другім раздзеле кнігі.
* Віні-Пух і дзень клопатаў (1972) — заснаваны на чацвёртым (аб страчаным хвасце) і шостым (пра дзень нараджэння) раздзелах кнігі.

Мультфільм заснаваны на другім раздзеле кнігі, у ім з'яўляецца персанаж Трус.

Сюжэт
-----

Раніцай Віні-Пух і яго сябар Пятачок гулялі па лесе і напявалі песню. Раптам Віні-Пух вырашае, што ім трэба пайсці да каго-небудзь у госці. Віні-Пух і Пятачок ідуць і спяваюць песню.

Персанажы даходзяць да нары Труса. Трус прымае гасцей і вырашае з імі паабедаць. Ён частуе іх мёдам, пасля таго як ён іх пачаставаў яны збіраюцца сыходзіць, але Віні-Пух пазнае, што ў Труса ёсць яшчэ мёд i яны ядуць яго зноў і зноў.

Пух з'ядае ўсё харчы Труса і, паспрабаваўшы вылезці вонкі, захрасае ў нары з-за распухлай жывата. Выцягнуць яго немагчыма, і Трус прапануе чакаць тыдзень, пакуль Віні схуднее. У гэты момант Пух чхае і кажа, што ён схуднеў, пасля чаго Трус і Пятачок яго выцягваюць. Цяпер ён зразумеў, што не варта занадта доўга заседжвацца ў гасцях, каб не патрапіць у «бязвыхаднае становішча».

Ролі агучвалі
-------------

* Яўген Паўлавіч Лявонаў — Вiнi-Пух
* Ія Савіна — Пятачок
* Эраст Гарын - асёл Ia-Ia
* Анатоль Шчукін - Трус
* Зінаіда Нарышкіна - Сава

Зноскі
------

1. ↑  Винни-Пух идет в гости (руск.).  «Энциклопедия отечественного кино». Архівавана з першакрыніцы 3 кастрычніка 2017. Праверана 25 верасня 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Internet Movie Database · Аниматор.ру |
**Львоўскі аўтобусны завод**, **ЛАЗ** — савецкі і, пазней, украінскі вытворца аўтобусаў, тралейбусаў, трамваяў, а таксама спецыяльнай тэхнікі, які функцыянаваў у Львове ў 1945—2014 гадах.

Гісторыя
--------

У 1945 годзе манахі-кармеліты з львоўскага прадмесця Пэрсэнкіўка былі вымушаныя пакінуць Львоў, а касцёл і манастыр былі перабудаваныя ў канструктарскае бюро і завадскі цэх. Таксама быў высечаны парк побач, яго тэрыторыя была занятая вырабнічымі плошчамі і гаражамі новага машынабудаўнічага заводу.

У 1956 годзе быў створаны праект аўтобуса даўжынёй 9 метраў, ЛАЗ-695, які ў серыйную вытворчасць паступіў у 1957 годзе і заставаўся ў ім да 2003 года. З 1960 года да лінейкі мадэляў далучыліся 10,5-метровая мадэль 697 і 12-метровая мадэль 699. У 1974 годзе быў выраблены двухтысячны аўтобус маркі ЛАЗ. У канцы 1970-х гадоў з'явіліся новыя мадэлі, такія як 10-метровы міжгародні ЛАЗ-4202 або 12-метровы ЛАЗ-5202.

Пасля распаду СССР становішча завода пачало хутка пагаршацца, знізіўся ўзровень вытворчасці, а ў 1999 годзе было выраблена толькі 238 аўтобусаў (у той час, як у часы СССР гэтая цыфра часам перавышала паказчык у больш чым 10 тысяч аўтобусаў штогод). У 2001 годзе завод быў прыватызаваны. У верасні 2014 года завод практычна спыніў вытворчасць, было пастаўлена пытанне аб яго закрыцці. Вясной 2019 года на тэрыторыі былога завода пачаўся знос карпусоў і падрыхтоўка пляцовак пад новае будаўніцтва, ужо не звязанае з прамысловасцю.

| ⛭Аўтамабілебудаўнічыя прадпрыемствы Савецкага Саюза |
| --- |
| РСФСР | 
* АЗЛК
* БЗКЦ
* ВАЗ
* ГАЗ
* ЗІЛ
* Іж
* КамАЗ
* КАўЗ
* ЛіАЗ
* ПАЗ
* СМЗ
* УАЗ
* УралАЗ
* ЯАЗ

 |  |
| Украінская ССР | 
* ЗАЗ
* КрАЗ
* ЛАЗ
* ЛуАЗ

 |
| Беларуская ССР | 
* БелАЗ
* МАЗ
* МаАЗ

 |
| Латвійская ССР | 
* РАФ

 |
| Армянская ССР | 
* ЕрАЗ

 |
| Грузінская ССР | 
* КАЗ

 |
Добры і адваротны бок пячаткі Вірджынскай кампаніі
**Вірджынская кампанія** (англ.: Virginia Company) — калектыўнае найменне двух англійскіх акцыянерных таварыстваў: Лонданскай і Плімуцкай кампаній. 

Абедзве кампаніі былі заснаваны пры садзейнічанні Рычарда Хаклута ў 1606 годзе для гандлю і каланізацыі Паўночнай Амерыкі. Лонданская кампанія атрымала ва ўласнасць землі паміж 34 і 41 паралелямі на беразе Атлантычнага акіяна. Тэрыторыя Плімуцкай кампаніі размяшчалася паміж 38 і 45 паралелямі. Лонданцы заснавалі ў 1607 годзе на Джэймс-Рывер калонію Джэймстаўн; плімутцы, каб не адстаць, заснавалі калонію Поўпхэм на рацэ Кенебек. У 1609 годзе Плімуцкая кампанія спыніла існаванне і ўсе землі перайшлі ва ўласнасць Лонданскай кампаніі.

У фінансавым стаўленні кампанія не была паспяховай і нават звярнулася да латарэі для прыцягнення новага капіталу. Кампанія страціла патэнт на ўладанне і кіраванне Вірджыніяй у 1624 годзе і тэрыторыя Вірджыніі стала брытанскай калоніяй. Гэта адбылося галоўным чынам у выніку разні ўладкованай індзейцамі ў Джэймстаўне ў 1622 годзе.

Спасылкі
--------

* Кароткая гісторыя кампаніі Архівавана 22 красавіка 2006.

| ⛭Каланіяльныя кампаніі |
| --- |
| Брытанскія  | 
* Маскоўская
* Турэцкая
* Паўночнага мора
* Ост-Індская
* Вірджынская і Плімуцкая
* Афрыканская
* Гудзонава заліва

 |
| Галандскія  | 
* Ост-Індская
* Вест-Індская
* Грэнландская

 |
| Дацкія  | 
* Ост-Індская
* Вест-Індская
* Азіяцкая

 |
| Шведскія  | 
* Паўднёвая
* Ост-Індская
* Вест-Індская
* Афрыканская

 |
| Іншыя | 
* Партугальская Ост-Індская
* Остэндская
* Французская Ост-Індская
* Новай Францыі
* Кампанія Шатландыі

 |
| Познія (XIX стагоддзе) | 
* Расійска-амерыканская
* Паўночна-Заходняя
* Нігерская
* Паўднёва-Афрыканская
* Паўночнага Барнэа
* Новагвінейская
* Джалуіцкая

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Талстоў.
**Аляксей Сяргеевiч Талстоў** (нар. 1984, Мінск) — беларускі мастак і пісьменнік.

Біяграфія
---------

Вучыўся ў 2002—2003 гадах у Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў па спецыяльнасці «менеджмент сацыякультурнай дзейнасці» і два з паловай гады ў 2004—2007 гг. у Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка па спецыяльнасці «сусветная і айчынная мастацкая культура / фальклор».

У 2002—2006 гадах быў вакалістам рэгі-гурта «Чык-чык», в 2011—2012 гг. спяваў і іграў на гуслях у стоўнер-дыска-гурце «Альёшя, гiу мi а чэнс!».

Творчасць
---------

Аўтар беларускамоўных раманаў «Бег» (2009, Галіяфы) «Мінакі» (2012, Галіяфы) і «Валацугі» (2014, Пяршак), "Апоўначы на Сіалімскім мосьце" (2016). Публікаваўся ў часопісах «Тэксты», «Макулатура», калумніст сеткавага часопіса 34mag.net.

Актыўна ўдзельнічае ў мастацкім жыцці Мінска з 2008 года. У 2011 годзе ў ДК La Mora прайшла першая персанальная выстаўка жывапісу Аляксея Талстова – «Коміксы». Яшчэ дзве персанальныя выстаўкі мастака былі арганізаваны ў галерэі сучаснага мастацтва «Ў» – «Рэакцыя на чужое» (2012) і «Самакантроль» (2013), а таксама «Хрустальная серыя» (2016) і «Суп часу. Накіды» (2020) у галерэі прасторы «КХ» у Брэсце. Удзельнік шматлікіх групавых выставак і фестываляў. 

З 2016 па 2020 год быў куратарам выставачных і даследчых праектаў на стыку мастацтва і грамадзянскага актывізму. Працаваў куратарам праграмы культурных мерапрыемстваў праваабарончай арганізацыі Human Constanta (2016–2018), арт-дырэктарам і куратарам галерэі цэнтра ЦЭХ (Мінск, 2017), а таксама быў адным з ініцыятараў і сакіраўніком даследчага праекта «Статус. Роля мастачак і мастакоў у змене грамадства» (statusproject.net/ru, (2017–2020).

Прызнанне
---------

* Кніга «Бег» трапіла ў шорт-ліст прэміі Гліняны Вялес.
* Кніга «Апоўначы на Сіалімскім мосьце» трапіла ў шорт-ліст прэміі Ежы Гедройца.

У 2016 годзе атрымаў нацыянальную прэмію Rada Awards (Беларусь) за праяўленую грамадзянскую пазіцыю ў мастацтве.

Зноскі
------

1. ↑   Архівавана 8 ліпеня 2018.

Спасылкі
--------

* Толстов, Алексей Архівавана 22 кастрычніка 2021.
* Алексей Толстов. Художник, писатель, куратор.


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | NUKAT: n2010164653 · VIAF: 880154380946430291035 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Варламаў.

**Аляксей Рыгоравіч Варламаў** (1920, Галіч — 2000, Масква) — савецкі мастак .

Біяграфія
---------

У 1935—1940 гг. вучыўся ў Горкаўскім мастацкім вучылішчы, вучань А. В. Самсонава, Л. А. Хныгіна. Жыў і працаваў у г. Горкі. Член Саюза мастакоў Расіі з 1949 года. Народны мастак Расіі пачынаючы з 2000 года. Працаваў у галіне жанравай карціны, партрэта. З 1945 па 1947 гг выкладае ў Горкаўскім мастацкім вучылішчы. Аўтар гістарычных палотнаў. Стварыў шэраг вядомых жанравых прац, у тым ліку карціну «Па Волзе шырокай», якая знаходзіцца ў Дзяржаўным мастацкім музеі Ніжняга Ноўгарада. Работы Варламава прадстаўленыя ў ГТГ (Масква), ГРМ (СПб), у мастацкіх музеях Ніжняга Ноўгарада, Яраслаўля, Кастрамы, Разані. У Нью-Ёрку (ЗША) адкрыта галерэя імя А. Р. Варламава.

Памёр у 2000 годзе ў г. Масква.

Пачынаючы з 1940 году бярэ ўдзел у выстаўках рознага ўзроўню. Экспанент занальнага выстаў «Вялікая Волга», 1964 г. 1967 г. 1970,1974, 1980, 1991, 1998 год; рэспубліканскіх якія праводзяцца ў г. Масква, у 1960, 1967 г. 1970, 1985 гадах). Усесаюзных ў г. Масква, 1949 г. 1950 г. гады) мастацкіх выстаў. Персанальныя выставы: у гарадах Горкі ў 1970 годзе і Ніжні Ноўгарад 1991 г.

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑
**Уцуномія** — цэнтральны горад і адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Татыгі. Размешчаны ў цэнтральнай частцы вострава Хонсю, на адным з прытокаў ракі Тонэ. Плошча горада — 416,84 км², насельніцтва — 512 186 чалавек (1 ліпеня 2014 года), шчыльнасць насельніцтва — 1228,74 чал./км².

Знаходзіцца прыблізна за 100 кіламетраў на поўнач ад Токіа і за 35 кіламетраў на ўсход ад Ніко. Уздоўж горада праходзіць высакахуткасная чыгунка «Сінкансэн», якая можа даставіць пасажыраў да сталіцы за 1 гадзіну. Таксама ў 3 гадзінах язды ад Уцуноміі размешчаны міжнародны аэрапорт Нарыта.

Працуюць прадпрыемствы машынабудавання, металаапрацоўкі, каляровай металургіі, электратэхнічнай, дрэваапрацоўчай і цэлюлозна-папяровай галін прамысловасці. Размешчаны заводы такіх прадпрыемстваў, як Canon, Japan Tobacco, Honda.

Зноскі
------

1. ↑   — Geospatial Information Authority of Japan. — С. 22.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2986578'></a>
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Твітэр |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | CiNii: DA03599925 · GND: 4370926-6 · LCCN: n81071169 · NDL: 00273496 · VIAF: 143076804 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Сянкевіч.
**Аляксей Сянкевіч** (15 лістапада 1904, в. Новы Свержань Мінскага павета, цяпер Стаўбцоўскі раён — 12 снежня 1991, Саўт-Рывер, ЗША) — беларускі грамадскі дзеяч.

Біяграфія
---------

Па некаторых звестках навучаўся ў Віленскай беларускай гімназіі. У 1930-х гадах адзін са стваральнікаў Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыі ў Заходняй Беларусі. Напярэдадні 2-й сусветнай вайны пад ціскам польскіх уладаў вымушаны выехаць у Германію, потым кіраваў аддзелам Берлінскага беларускага камітэта ў Бяле-Падляскай.

У ліпені 1941 года вяртаецца ў Беларусь, працуе рэдактарам «Менскае газэты». У 1942—1943 гадах рэдагаваў мінскую газету «Голас вёскі». У 1942 годзе далучаецца да Цэнтральнага Камітэту падпольнай Беларускай незалежніцкай партыі. У 1943-1944 гадах кіруе Мінскім акруговым камітэтам БНП. У 1943 годзе, як упаўнаважаны прадстаўнік, быў пасланы ЦК БНП да Старшыні Рады БНР Міколы Абрамчыка ў Берлін. Ад вясны 1944 года — афіцэр прапаганды БКА, супрацоўнік мясцовай газеты «Пагоня».

У ліпені 1944 года выехаў у Чэхію, потым пераехаў у Берлін, дзе жыў да 1950 года. У 1950 годзе выехаў у ЗША. Жыў у Саўт-Рыверы, браў удзел у грамадскім жыцці, быў сябрам Беларускай цэнтральнай рады, актывістам парафіі Св. Ефрасінні Полацкай у Саўт-Рыверы.

Зноскі
------

1. ↑  *Сяргей Ёрш*. Вяртаньне БНП. Асобы і дакумэнты Беларускай Незалежніцкай Партыі **(нявызн.)**. Архівавана з першакрыніцы 25 ліпеня 2019.

Літаратура
----------

* *Юрэвіч, Л.* Шматгалосы эпісталярыум : гісторыя людзей і ідэй на эміграцыі ў ліставанні / Прадм. і рэд. Н. Гардзіенка. — Мінск: Кнігазбор, 2012. — 660 с. — (Бібліятэка Бацькаўшчыны ; кн. 20). — ISBN 978-985-7007-43-1.