«**Белорусская деловая газета**» (бел.: «Беларуская дзелавая газета»; «руск.: БДГ. Деловая газета») — беларуская грамадска-палітычная газета, заснаваная ў 1992 годзе. Нязменным рэдактарам быў Пётр Марцаў. Заснавальнікам і выдаўцом «БДГ» з’яўлялася выдавецкае прыватнае ўнітарнае прадпрыемства «Марат», газета пазіцыянавала сябе як «штодзённае незалежнае выданне дзелавых і палітычных кругоў Беларусі»; аб’ектыўна была адным з найболей аўтарытэтных незалежных СМІ Беларусі. За час дзейнасці БДГ неаднаразова прадпрымаліся спробы прыпыніць яе выпуск па розных прычынах, аднак кожны раз выпуск выдання аднаўляўся.

У 2003 годзе на засаду рэдактара заступіла Святлана Калінкіна. У газеце сталі публікавацца рэпартажы і артыкулы, якія крытыкуюць урад Лукашэнкі, у тым ліку серыя матэрыялаў пра суд над экс-дырэктарам канцэрна «Белдзяржхарчпрам» Віктарам Казекам, карупцыйны працэс над былым дырэктарам Мінскага трактарнага завода Міхаілам Лявонавым і апытанне чытачоў, ці павінен народ дазваляць Лукашэнка выкарыстоўваць прэзідэнцкі самалёт для асабістага карыстання. Артыкулы рэпарцёра Ірыны Халіп аб карупцыі ў асяроддзі афіцыйных уладаў прывялі да кароткачасовага прыпынення друку газеты за «абразу гонару і годнасці прэзідэнта».

3 чэрвеня 2003 года выйшаў сумесны нумар «Белорусской деловой газеты» да «Салідарнасці»: такім чынам рэдакцыя «Салідарнасці» падтрымала «БДГ», якую забараняў рэжым Лукашэнкі.

Неўзабаве газета была падвергнутая і афіцыйнай кампаніі пераследу: «палітычна матываваныя падатковыя праверкі, пагрозы забойства і затрыманні». Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь пачало запалохваць друкарні, якія б пагадзілася друкаваць газету, што вымусіла «БДГ» пераехаць друкавацца ў расійскі Смаленск.

У 2004 годзе Камітэт абароны журналістаў узнагародзіў Калінкіну Міжнароднай прэміяй за свабоду прэсы  (англ.) (бел. здзейсніў «прызнанне мужнай журналістыкі» за яе працу з «БДГ». Камітэт высока ацаніў яе «крытычнае асвятленне розных злоўжыванняў з боку ўрада» пад пагрозаю «юрыдычнага і бюракратычнага пераследу з боку беларускіх уладаў на працягу шэрагу гадоў».

Газета спыніла выхад у сувязі з забаронай друкавацца ў беларускіх друкарнях і распаўсюджваннем праз РУП «Белпошта» і «Белсаюздрук» у 2006 годзе, на той час штотыднёвы тыраж складаў 65-70 тысяч асобнікаў.

Сёння існуе інтэрнэт-версія выдання «БДГ Деловая газета».

Зноскі
------

1. 1 2 3  2004 IPFA Svetlana Kalinkina **(нявызн.)**.  Камітэт абароны журналістаў (2004). Праверана 1 лютага 2012.
2. ↑  CPJ calls on government to allow newspaper to resume publication **(нявызн.)**.  Міжнародная асацыяцыя па абароне свабоды слова  (укр.) (бел. (2 чэрвеня 2003). Праверана 1 лютага 2012.
3. ↑  Iryna Khalip, Belarus **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  International Women's Media Foundation (2010). Архівавана з першакрыніцы 10 сакавіка 2012. Праверана 1 February 2012.
4. ↑  *Сьвірко, Юры*. "БЕЛОРУССКАЯ ДЕЛОВАЯ ГАЗЕТА" БУДЗЕ ВЫХОДЗІЦЬ ПАД РОЗНЫМІ ШАПКАМІ  (бел.).  Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода (3 чэрвеня 2003). Архівавана з першакрыніцы 6 сакавіка 2021. Праверана 6 сакавіка 2021.
5. ↑  Heroes of Press Freedom **(нявызн.)**, *Washington Post* (23 лістапада 2004). Праверана 1 лютага 2012.
6. ↑  CPJ International Press Freedom Awards 2011 **(нявызн.)**.  Камітэт абароны журналістаў (2011). Праверана 17 студзеня 2012.
7. ↑  CPJ to Present Annual Press Freedom Awards **(нявызн.)**.  Камітэт абароны журналістаў (2004). Праверана 1 February 2012.

Спасылкі
--------

* БДГ Деловая газета  (руск.)