recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ленстэр-хаус** (ірл.: Teach Laighean, англ.: Leinster House) — гістарычны будынак у Дубліне, дзе традыцыйна праходзяць пасяджэнні парламента Ірландыі.

Гісторыя
--------

Ленстэр-хаус быў пабудаваны пад назвай Кілдэр-хаус (англ.: Kildare House) у 1745—1748 як гарадская рэзідэнцыя графаў Кілдэраў у паўднёвай частцы горада, якая ў той час не лічылася прэстыжнай, па праекце Рычарда Касельса, вытрыманым у паладыянскім стылі. Пасля атрымання ў 1766 графам Кілдэрам тытула герцага Ленстэрскага палац быў перайменаваны ў Ленстэр-хаус. Са скасаваннем ірландскага парламента ў 1801 і пераездам ірландскай арыстакратыі ў Лондан рэзідэнцыя была ў 1815 прададзена Каралеўскаму Дублінскаму таварыству[en], якое ў канцы XIX стагоддзя прыбудавала два крылы для размяшчэння ў іх Нацыянальнага музея і Нацыянальнай галерэі.

Усходні фасад
Брама
У 1922 урад новастворанай Ірландскай Свабоднай дзяржавы часова размясціў парламент у Ленстэр-хаусе, намерваючыся пасля перанесці яго ў Кілменхэмскі шпіталь. Аднак у 1924 будынак быў выкуплены ў Каралеўскага таварыства, за выключэннем музейных плошчаў, і пераўтвораны ў парламент на пастаяннай аснове. Рэзідэнцыяй Дойла стала былая лекцыйная зала, а Сената — бальная зала. Таксама былі выкуплены памяшканні суседняга Каралеўскага каледжа навук, дзе размясцілася рэзідэнцыя прэм’ер-міністра. У 1967 і 2000 да Ленстэр-хауса былі зроблены прыбудовы для размяшчэння партыйных фракцый і кабінетаў дэпутатаў.

Помнік прынцу Альберту
Перад паркавым фасадам будынка стаіць помнік у памяць Артура Грыфіта, Майкла Колінза і Кевіна О’Хігінса, дзеячаў нацыянальна-вызваленчага руху, якія загінулі ў час Грамадзянскай вайны. Манумент прынцу Альберту, які стаяў на гэтым месцы раней, быў у 1947 перасунуць углыб парку, а помнік каралеве Вікторыі, які стаяў перад вулічным фасадам, знесены і пасля перанесены ў Сідней.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ленстэр-хаус
* Старонка Ленстэр-хауса на сайце Парламента Ірландыі
* Гісторыя Ленстэр-хауса

| ⛭Будынкі дзяржаўных і ўрадавых устаноў Ірландыі |
| --- |
| 
* Рэзідэнцыя прэзідэнта Ірландыі
* Банк
* Капэла
* Чычэстэр-хаус
* Рэзідэнцыя галоўнага міністра па справах Ірландыі
* Казармы Колінза
* Мытня
* Замак
* Фармлейх
* Чатыры судны
* Галоўпаштамт
* Комплекс урадавых будынкаў
* Грын-стрыт-Корт
* Парламент
* Ленстэр-хаус
* Літл Ратра
* Мэнсан-хаус
* Рэзідэнцыя прэм'ер-міністра Ірландыі
* Рэзідэнцыя лорда-лейтэнанта Ірландыі

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | NKC: xx0223175 · VIAF: 315685978 |
Tetra Pak
**Tetra Pak** (па-беларуску вымаўляецца *Тэтра Пак*) — прадпрыемства па вытворчасці ўпакоўкі для малака, сокаў і іншых вадкіх прадуктаў, заснаванае ў Швецыі ў 1951 годзе.

Гісторыя
--------

Прадпрыемства Tetra Pak было заснавана прадпрымальнікам Рубенам Раўсінгам як філіял кампаніі Åkerlund & Rausing у 1951 годзе ў шведскім Лундзе. Прычынай гэтага стала вынаходніцтва лабараторнага асістэнта кампаніі Эрыка Валенберга — упакоўка для вадкіх прадуктаў у форме тэтраэдра. Малако ў такой упакоўцы паступіла ў продаж 14 красавіка 1954 года. З 1959 года ўпакоўка Tetra Pak і абсталяванне для яе вытворчасці пачалі пастаўляцца і ў Савецкі Саюз. У 1981 годзе, каб пазбегнуць высокіх падаткаў, галоўная кантора кампаніі была перанесена ў Лазану, Швейцарыя. У 1993 годзе Tetra Pak аб’ядналіся з іншай шведcкай кампаніяй Alfa Laval, утварыўшы новы канцэрн Tetra Laval, які мае свае прадпрыемствы на пяці кантынентах. Фабрыкі Tetra Laval дзейнічаюць, напрыклад, у Лундзе, нямецкім Лімбургу, японскім Кобэ, амерыканскім Дэнтане, расійскай Лобне.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Tetra Pak
* Афіцыйная старонка (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · Твітэр · Твітэр |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram · YouTube |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 90546172 · BNF: 169085554 · LCCN: n90637628 · Microsoft: 2799362445 · LIBRIS: 222698 · VIAF: 172471109 |

 |
**Tatra T2** — чэхаславацкі трамвай, які выпускаўся ў перыяд з 1955 па 1962 заводам Českomoravská Kolben-Daněk. 

Доследныя асобнікі T2 выпрабоўваліся ў Празе ў 1955 годзе пад нумарамі 6001 і 6002. У 1958 першыя серыйныя вагоны былі пастаўлены амаль ва ўсе трамвайныя сеткі Чэхаславакіі. Выключэннем сталі сеткі ў Яблонэце праз дыскусіі наконт захавання ў ім каляіны 1000 мм (як і ў Празе), для якой дадзеныя трамваі былі прызнаныя занадта шырокімі. 

Трамваі T2 былі адрозніваліся трываласцю і даўгавечнасцю ад сваіх папярэднікаў - вагонаў T1. Апошнія T2 былі выведзены з эксплуатацыі ў 1980-х, хоць некаторыя экзэмпляры да гэтага часу захоўваюцца ў музеях. У 1960-х некаторыя вагоны T1 былі пераробленыя ў T3.

T2SU
----

T2SU (T2 Soviet Union (руск. T2 Савецкі Саюз)) - мадыфікацыя T2 для паставак у Савецкі Саюз. 

У прыватнасці, дадзеная мадэль адрозніваецца ад чэхаславацкага варыянту меншай колькасцю дзвярэй (дзве замест трох). Савецкая сістэма кантролю і збору праязной платы прадугледжвала пасадку пасажыраў выключна праз заднія дзверы для абавязковага *абілечвання*, і сярэдняя дзверы, на думку чыноўнікаў, адкрывала шырокі прастор для безбілетнага праезду. У сувязі з гэтым T2SU больш позніх паставак не мелі сярэдняй дзверы. Дакладна вядома, што ў Ленінград пастаўляліся трохдзверныя вагоны. Адносна больш ранніх паставак дакладная інфармацыя адсутнічае. Таксама T2SU былі абсталяваны ўзмоцненымі ў параўнанні з T2 сістэмамі абагрэву. 

Апошнія T2SU былі выведзены з эксплуатацыі ў 1980-х. Усяго ў Савецкі Саюз было пастаўлена 380 такіх вагонаў.

Галерэя
-------

* Татрa T2 у ПразеТатрa T2 у Празе
* КансольКансоль
* ПярэдніПярэдні
* Татрa T2 у горадзе ПльзеньТатрa T2 у горадзе Пльзень

| Tрамвай ČKD Tatra |
| --- |
| 
T1 |
T2 |
T3 |
T4 |
T5A5 |
T5B6 |
T5C5 |
T6B5 |
T6A2 |
T6A5 |
T7B5 |
T6C5 |
K1 |
K2 |
K5 |
KT4 |
KT8D5 |
RT8D5 |
RT6N1 |
RT6S
 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Сола.

**Га́нна Со́ла** (нар. 16 лютага 1996, Шуміліна) — беларуская біятланістка. Чэмпіёнка свету сярод юніёраў 2015 года ў эстафеце.

Спартыўная кар’ера
------------------

### Юніёрскія і маладзёжныя дасягненні

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Год | Месца правядзення | Узрост | Інд | Спр | Пр | Эст |
| 2015 | ЧС Сцяг Беларусі Раўбічы | U19 | 29 | **5** | 13 | **1** |
| 2016 | ЧС Сцяг Румыніі Чэйле-Градзістэй | U21 | 14 | 12 | 22 | - |
| 2017 | ЧС Сцяг Славакіі Осрблье | U21 | 7 | 59 | - | 6 |

### На Чэмпіянатах свету

Ганна Сола паказала трэці вынік у спрынце на чэмпіянаце свету-2021 у славенскай Паклюцы. Яна прабегла дыстанцыю 7.5 км за 21 мінуту 33.1 секунды, не дапусціўшы ніводнага промаху.

### Кар’ера ў Кубку свету

Дэбютавала ў Кубку свету 5 снежня 2015 года ў спрынтарскай гонцы ў Эстэрсундзе (Швецыя), заняла 37 месца і такім чынам адразу ж трапіла ў ачковую зону.

10 снежня 2021 года атрымала перамогу на этапе Кубка свету, выйграўшы спрынт у Гохфільцэне (Аўстрыя).

### Агульны залік у Кубку свету

* 2015—2016 — **95-е месца** (4 ачкі)

Спасылкі
--------

* Профіль IBU  (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
| Тэматычныя сайты | biathlon.com.ua · IBU · Olympedia · TheSports.org |

| ⛭Беларусь Біятланісты Беларусі ў Кубку свету 2021/2022 |
| --- |
| Мужчыны | 
* Бачарнікаў
* Варабей
* Лабастаў
* Лазоўскі
* Смольскі
* Ялётнаў

 |
| Жанчыны | 
* Алімбекава
* А. Кручынкіна
* І. Кручынкіна
* Лешчанка
* Пільчук
* Сабітава
* Сола

 |
**Нацыянальны парк Пірын** (балг.: Национален Парк Пирин) — аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Балгарыі. Парк быў створаны ў 1976 г. Ён размешчаны на паўднёвым захадзе Балгарыі ў паўночнай частцы горнага масіва Пірын. Плошча запаведніка — каля 27 тыс. га. На яго тэрыторыі налічваецца каля 60 вяршынь, вышыня якіх перавышае 2500 м над узроўнем мора.

Гэтая горная мясцовасць мае тыповую для Балкан карставую структуру. Скалы, азёры, вадаспады, пячоры і сасновыя лясы надаюць пейзажу выключную маляўнічасць. На тэрыторыі парка знаходзяцца каля 180 ледавіковых азёраў. Самае вялікае возера Пірына — Папавота (12,4 га).

На тэрыторыі нацыянальнага парка растуць каля 100 відаў рэдкіх раслін, у тым ліку баснійскія і румелійскія сосны. Феномен Пірына — сасна Байкушава, узрост якой каля 1300 гадоў. Вышыня дрэва — 26 м, дыяметр ствала — прыблізна 3 м. Жывёльны свет рэгіёна ўнікальны і разнастайны. У парку жывуць каля 80 відаў жывёл, 30 з іх з’яўляюцца эндэмікамі.

Літаратура
----------

* Тысяча чудес света. — СПб: ООО «СЗКЭО», 2007. — 336 с.

| Сусветная спадчына ЮНЕСКА ў Балгарыі |
| --- |
|  | 
* Баянская царква
* Мадарскі коннік
* Пячорныя цэрквы ў Іванаве
* Фракійская грабніца ў Казанлыку
* Старажытны горад Нясебыр
* Нацыянальны парк Пірын
* Рыльскі манастыр
* Прыродны запаведнік Срэбырна
* Фракійская грабніца ў Свештарах

 |  |
**Ганна Дзмітрыеўна Маторная** — беларускі тэатральны рэжысёр, педагог.

Біяграфія
---------

Нарадзілася ў Ніжнім Тагіле. У 1991 годзе скончыла Гродзенскае музычнае вучылішча, аддзяленне харавога дырыжыравання. Беларускую дзяржаўную акадэмію музыкі імя Луначарскага па спецыяльнасці «дырыжор-хормайстар» (выпуск 1996 года, клас прафесара Т. П. Гулінай), магістратура — 1997 г. аспірантура — 2001 г. навуковы кіраўнік — В. Л. Яканюк;) і там жа па спецыяльнасці «музычная рэжысура» (выпуск 2009 года, курс М. Н. Ізворска-Елізар’евай).

У 1993 годзе прынята ў харавы калектыў Беларускага музычнага тэатра, з 1997 года заняла пасаду хормайстра.

З 1998 года работу ў Музычным тэатры Ганна Маторная сумяшчае з выкладчыцкай дзейнасцю ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі (выкладчык кафедры харавога дырыжыравання: чытае лекцыйныя курсы «Гісторыя беларускай харавой музыкі», «Гісторыя замежнай харавой музыкі», «Методыка вакальна-харавога і музычна-эстэтычнага выхавання дзяцей і юнацтва» і выкладае дысцыпліну «Чытанне харавых партытур»). З 2010 года Ганна Маторная выкладае на кафедры опернай падрыхтоўкі БДАМ (рэжысёр-пастаноўшчык камернай камічнай оперы «Фантазія» В. Кур’яна, оперы «Багема» Дж. Пучыні).

З 2010 года з’яўляецца рэжысёрам-пастаноўшчыкам музычнага тэатра, а з 2021 года з’яўляецца рэжысёрам Вялікага тэатра Беларусі.

Узнагароды
----------

* Медаль Францыска Скарыны (2023)

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Ганна Маторная. Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета.
* МОТОРНАЯ Анна Дмитриевна. Белорусский государственный академический музыкальный театр
**Termin X** — беларускі альтэрнатыўны рок-гурт з Мінска.

Гурт быў заснаваны ў 2005 годзе Кірылам Домнічам і Змітром Копацем. У 2006 і 2007 гадах удзельнічаў у конкурснай частцы фестываля «Басовішча». Першым запісам гурта стала песня «Згубіцца», якую музыкі прадставілі на партале Тузін Гітоў у 2006 годзе. У пачатку 2007 года гурт выдае першае інтэрнэт-дэма пад назвай «Закрэслі сваё імя», а летам выдае сінгл «Чароўны мур» (кавер на песню «Wonderwall» гурта Oasis; пераклад Сяргея Балахонава). Разам з выданнем новай песні гурт прыпыняе сваё існаванне (2008 год).

У 2009 годзе гурт уз'яднаўся, каб запісаць альбом, які выдаецца 27 красавіка 2010 года пад назвай «Што дае нам магчымасць дыхаць» і выкладваецца ў інтэрнэт для вольнага спампоўвання.

У 2011 годзе калектыў зноў спыняе сваё існаванне. У 2014 годзе, пасля смерці беларускай артысткі, тэле- і радыёвядучай Элеаноры Язерскай, былы фронтмэн Кірыл Домніч, каму апошняя была цёткай, прадставіў новую версію песні «Радыё-радыё», прысвёчаную памяці Язерскай.

Дыскаграфія
-----------

* «Закрэслі сваё імя» (дэма, 2007)
* «Чароўны мур» (сінгл, 2007)
* «Што дае нам магчымасць дыхаць» (альбом, 2010)

### Удзел у складанках

* XLAM: Лучшая беларусская альтернатива (2006), трэк «Згубіцца»

Удзельнікі
----------

### Апошні склад

* Кірыл Домніч: спеў
* Дзмітрый Копаць: гітара
* Кірыл Скарынін: ударная ўстаноўка, сiнты
* Дзмітрый Васюк: бас-гітара

### Былыя ўдзельнікі

* Дзмітрый Вініцкі: бас-гітара
* Павел Ціхаміраў: ударная ўстаноўка
* Павел Палонаў: бас-гітара
* Павел Мамонаў: ударная ўстаноўка
* Шайкоўскі Аляксей: бас
* Шайкоўскі Андрэй: ударная ўстаноўка
* Нарэйка Слава: ударная ўстаноўка

Зноскі
------

1. 1 2  Termin X "Што дае нам магчымасць дыхаць" (+аўдыё) / Experty.by
2. ↑  TERMIN X. ПРЫСЬВЯЧЭНЬНЕ ЭЛЕАНОРЫ ЯЗЕРСКАЙ (ФОТА, АЎДЫЁ) / Тузін Гітоў
3. ↑  *SB*. Termin X: паўстаньне зь мёртвых  (бел.).  Тузін Гітоў (10 мая 2010). Архівавана з першакрыніцы 28 чэрвеня 2011. Праверана 14 сакавіка 2020.

Спасылкі
--------

* Старонка гурту на VKontakte
* Старонка гурта на Last.fm
* Архівавана 10 сакавіка 2007.
**Нацыянальны парк Лос-Гласьярэс** (ісп.: Parque Nacional Los Glaciares) — нацыянальны парк у Патагоніі (Паўднёвая Амерыка), на тэрыторыі аргенцінскай правінцыі Санта-Крус. Плошча 4459 км². У 1981 годзе ўнесены ў спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Заснаваны ў 1937 годзе, Лос-Гласьярэс — другі паводле велічыні нацыянальны парк Аргенціны. Назву атрымаў ад велізарнай ледзяной шапкі ў Андах, якая жывіць 47 вялікіх ледавікоў, з якіх толькі 13 спаўзаюць у бок Атлантычнага акіяна. Гэты ледзяны масіў найбуйнейшы пасля льдоў Антарктыды і Грэнландыі. У іншых частках свету абледзяненне пачынаецца прынамсі ад 2500 м над узроўнем мора, але ў парку Лос-Гласьярэс з-за памераў ледзяной шапкі ледавікі пачынаюцца з вышыні 1500 м і спаўзаюць да 200 м.

Тэрыторыю Лос-Гласьярэса, якая на 30 % пакрыта лёдам, можна падзяліць на дзве часткі, кожная з якіх адносіцца да свайго возера. Найбуйнейшае ў Аргенціне возера Архенціна (плошча 1466 км²) размешчана ў паўднёвай частцы парка, а возера В’едма (плошча 1100 км²) — у паўночнай. Абодва возеры жывяць раку Санта-Крус, якая цячэ да Атлантычнага акіяна. Паміж гэтымі дзвюма часткамі знаходзіцца закрытая для турыстаў Цэнтральная зона (Zona Centro), дзе азёр няма.

Гл. таксама
-----------

* Спіс нацыянальных паркаў Аргенціны

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Нацыянальны парк Лос-Гласьярэс**
* Афіцыйны сайт парку Лос-Гласьярэс  (англ.),  (ісп.)
* Нацыянальны парк Лос-Гласьярэс у энцыклапедыі Брытаніка  (англ.)
* Фаўна парку Лос-Гласьярэс  (ісп.)
* Фатаграфіі парку Лос-Гласьярэс

| Сусветная спадчына ЮНЕСКА ў Аргенціне |
| --- |
| 
* Езуіцкія місіі рэгіёна Гуарані: Сан-Ігнасіа-Міні, Санта-Ана, Нуэстра-Сеньёра-дэ-Ларэта і Санта-Марыя-ла-Маёр
* Нацыянальны парк Ігуасу
* Куэва-дэ-лас-Манас
* Паўвостраў Вальдэс
* Ісчыгуаласта і Талампая
* Езуіцкі квартал і місіі Кордавы
* Кебрада-дэ-Умаўака

 | Сцяг Аргенціны |
Данмарксхаўн на карце Паўночна-Усходняга Грэнландскага нацыянальнага парка.
**Данмарксхаўн** - метэастанцыя на беразе Грэнландскага мора на тэрыторыі Паўночна-Усходняга Грэнландскага нацыянальнага парка. Гэта самы паўночны пункт на беразе Грэнландскага мора, недасягальны без дапамогі ледаколаў. Штогод у жніўні сюды заходзіць судна забеспячэння, і насельніцтва (пастаянна - 8 чалавек) ненадоўга павялічваецца. Станцыя абслугоўваецца TELE-POST Greenland, грэнладскай тэлекамунікацыйнай кампаніяй.

Спасылкі
--------

* Дацкая Палярны Цэнтр Архівавана 6 чэрвеня 2007.
* Данмарксхаўн
* TELE-POST Архівавана 27 снежня 2008.
**Царква ў гонар прападобнай Ефрасінні Полацкай** — мураваная праваслаўная царква Віцебска, знаходзіцца на вул. Ленінградская, 34/1-а. Ніжні храм названы ў гонар святой роўнаапостальнай Ніны.

Гісторыя
--------

6 ліпеня 1998 года асацыяцыя ветэранаў вайны ў Афганістане перадала Віцебскай епархіі былы жылы двухпавярховы дом у аварыйным стане. Пасля рэканструкцыі будынка 7 красавіка 2001 года была адслужана першая літургія.

Са снежня 2001 года настаяцелем храма прызначаны іерэй Аляксандр Лесавой.

У 2002 годзе настаяцелем уладкавана трапезная, створаны пакой для нядзельнай школы. У студзені 2007 года на храме ўсталяваны купал, а ў лютым 2007 года — крыж. У 2008 годзе падлога храма выкладзена пліткай. У 2010 годзе пабудавана званіца і на яе ўсталяваны купал. У 2011 годзе рэканструкцыя будынка цалкам завяршылася.

Зноскі
------

1. ↑  Ефрасіннеўская царква Архівавана 31 снежня 2022.
2. ↑  Витебск. Церковь Евфросинии Полоцкой.
3. ↑  Храм святой преподобной Евфросинии Полоцкой г. Витебска
**Га́нна Казімі́раўна Вяржбі́цкая** (8 лютага 1915, г. Барысаў — 6 лютага 2000) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966). Заслужаны аграном БССР.

Біяграфія
---------

Скончыла Плодагароднінны інстытут  (руск.) (бел. у Мічурынску ў 1940 годзе. З 1947 года аграном, у 1961-71 дырэктар саўгаса «Стара-Барысаў». З 1973 года старшы аграном Мінскага абластнога ўпраўлення прафесійна-тэхнічнай адукацыі.

Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі.

Член ЦК КПБ у 1954-56 і 1961-66. Член Камітэта савецкіх жанчын  (руск.) (бел. у 1966-77.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  Вержбицкая Анна Казимировна // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 110-111. — 737 с.
**«Testament»** (у перакладзе з англ. — «запавет») — амерыканскі гурт з горада Берклі (Каліфорнія) каля Сан-Францыска, грае ў стылі трэш-метал. За 38 гадоў існавання ў складзе гурта адбываліся шматлікія змены, пры гэтым пастаянным удзельнікам застаецца толькі гітарыст Эрык Пітэрсан. З часам у гурт вярнуліся два арыгінальныя ўдзельнікі — Алекс Сколнік (гітара) і Грэг Крысціян (бас-гітара), хаця Крысціян зноў пакінуў гурт у 2014 годзе. Чак Білі з’явіўся ў гурце ў 1986 годзе, непасрэдна перад пачаткам запісу іх дэбютнага альбома The Legacy, замяніўшы Стыва Сузу ў якасці вакаліста.

На рахунку Testament 12 поўнафарматных, 5 канцэртных альбомаў, 6 кампіляцый і 16 сінглаў. Першы поспех і папулярнасць у грамадстве аматараў цяжкай музыкі гурт зарабіў пасля выхаду дэбютнай пласцінкі The Legacy ў 1987 годзе, за якой рушылі ўслед The ​​New Order (1988), Practice What You Preach (1989) і Souls of Black (1990). Буйны камерцыйны поспех гурт чакаў адразу пасля выхаду альбома The Ritual у 1992 годзе — ён заняў у чарце Billboard 200 55 месца. Testament чатыры разы траплялі ў спіс 40 лепшых альбомаў ЗША, а таксама двойчы — у спіс 50 лепшых альбомаў Вялікабрытаніі. Дзявяты студыйны альбом гурта, The Formation Of Damnation (2008), увайшоў у дваццатку найлепшых альбомаў у Германіі, заняўшы 15-е месца, у той час як яго папярэднік, альбом The Gathering, уваходзіў у топ-50 найлепшых альбомаў Германіі. Дзясяты студыйны альбом пад назвай Dark Roots of Earth, які ўбачыў свет 27 ліпеня 2012 года, неўзабаве пасля выхаду апынуўся ў Billboard 200 пад 12-м нумарам — гэта самая высокая пазіцыя, якой гурту ўдавалася дасягнуць у амерыканскіх чартах. Brotherhood of the Snake (2016) таксама ўвайшоў у дваццатку амерыканскіх чартаў[1]. Наступны альбом, Titans of Creation, увайшоў у першую сотню.

Зноскі
------

1. ↑  Metal Evolution — 2011.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1763472'></a>
**Царква ў імя роўнаапостальных Кірыла і Мяфодзія** — праваслаўны храм Віцебска. Царква адкрылася ў 1998 годзе на вул. Крылова, 7 у будынку Віцебскага епархіяльнага ўпраўлення і Віцебскага духоўнага вучылішча (былая духоўная семінарыя). Адносіцца да Віцебскага духоўнага вучылішча. Будынак адрэстаўрыраваны (раней тут размяшчалася мужчынская Аляксандраўская гімназія). 

Царква размешчана на 2-м паверсе.

Літаратура
----------

* Царква ў імя святых роўнаапостальных Кірыла і Мяфодзія // Кулагін, А.М. Праваслаўныя храмы на Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А.М. Кулагін. - Мн. 2007. – С. 82.
**Нацыянальны парк Канайма** (ісп.: Parque Nacional Canaima) — нацыянальны парк на ўсходзе Венесуэлы. Займае плошчу 30000 км². На тэрыторыі парка знаходзіцца самы вялікі ў свеце вадаспад Анхель. Створаны 12 чэрвеня 1962 г. У 1994 г. парк уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Ландшафты
---------

Нацыянальны парк Канайма месціцца на тэрыторыі ўсходу Гвіяны. 65% яго плошчы займаюць сталовыя горы-*тэпуі*, якія ўяўляюць сабою найстаражытнейшыя геалагічныя фармацыі (2000 - 1500 млн гадоў) і ўнікальныя біялагічныя комплексы. Найбольш вядомыя *тэпуі* — Аўянтэпуй, Рарайма, Кукекан, Чыманта́. Плоскія вяршыні і вертыкальныя схілы сталовых гор пакрыты трапічнай расліннасцю. Дзякуючы багатым ападкам на тэрыторыі парка існуе густая сетка рэк. Некаторыя з іх пачынаюцца на вяршынях *тэпуі* і вадаспадамі зрыньваюцца ўніз. Так, на Аўянтэпуй утвараецца самы вялікі ў свеце вадаспад Анхель.

Прырода
-------

Для пейзажаў Нацыянальнага парка Канайма характэрны густыя трапічныя лясы і саванна. Флора вельмі разнастайная. Уключае каля 300 эндэмічных відаў раслін. Распаўсюджаны рэдкія віды пальмаў, хмызнякоў, травы. Фаўна ўключае такія рэдкія віды, як ягуар, кагуар, гіганцкі мурашкаед, гіганцкая выдра, тукан, паўднёваамерыканская гарпія, гіганцкі браняносец, ігуана звычайная і інш. Адзіная вядомая эндэмічная жывёла — рараймская мыш.

Гісторыя
--------

Тэрыторыя Нацыянальнага парка Канайма была населена каля 10 тысяч гадоў таму. У нашы дні тут жыве плямя індзейцаў-карыбаў пемон. Парк быў створаны 12 чэрвеня 1962 г. У 1994 г. уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Развіваецца турызм.

Спасылкі
--------

* unesco.org
* Parque Nacional Canaima Архівавана 12 кастрычніка 2011.
* Parque Nacional Canaima: potencia turística de diversidad natural Архівавана 11 кастрычніка 2015.
**Царква ў імя святога вялебнага Марціна Тураўскага** — праваслаўны храм у г. п. Жалудок Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на цэнтральнай плошчы.

Гісторыя
--------

Будынак быў перабудаваны ў 1998—1999 гадах з былой бальніцы. У 2002 годзе драўляны будынак царквы быў абкладзены цэглай. У 2008 годзе быў пастаўлены новы іканастас і зроблены ўнутраны рамонт храма.

Архітэктура
-----------

Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам, завершаным над алтарнай часткай цыбулепадобнай галоўкай. Да фасада дабудаваны прамавугольны прытвор, над 2-схільным дахам якога надбудавана 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) званіца, завершаная цыбулепадобным купалам. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны стральчатымі аконнымі праёмамі.

Зноскі
------

1. ↑  Храм святога прападобнага Марціна Тураўскага Архівавана 10 жніўня 2020.
2. ↑  Царква ў імя святога вялебнага Марціна Тураўскага Архівавана 1 жніўня 2021.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Царква ў імя святога вялебнага Марціна Тураўскага (Жалудок) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
**Ганна Кардзялюк** (20 снежня 1994, Маларыта — 18 лютага 2022, Гродна, Беларусь) — беларуская футбалістка. Скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт. Пасля шлюбу ўзяла прозвішча Пруднікава.

Клубная кар’ера
---------------

З 2011 па 2012 год выступала за брэсцкую «Вікторыя-86». Пазней паступіла ў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт і пераехала ў Гродна. Там пачала гуляць за міні-футбольныя каманды «Рэгіён-ГрДУ» і «Ніва». Брала ўдзел у першых трох чэмпіянатах Беларусі.

У 2013—2015 гадах працавала ў Маларыцкай раённай паліклініцы. Потым з 2015 па 2018 год у ДУЗ «ДАКБ МР» у Гродна. З 2018 года пачала працаваць лекарам-траўматолагам-артапедам у Лідскай ЦРБ, Ліда, а з 2019 года — у ДУ «АДСМ» Ліды.

У жніўні 2018 года ўвайшла ў медычнай штаб жаночай зборнай Беларусі першага склікання. Была ўрачом жаночай зборнай Беларусі па міні-футболе.

28 снежня 2021 года ў яе нарадзілася дачка.

18 лютага 2022 года памерла ад наступстваў перанесенай раней каранавіруснай інфекцыі.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* В Гродно умерла 27-летняя экс-футболистка, которая после завершения карьеры работала врачом
* Кто Анна Корделюк и как умерла
* Памерла 27-гадовая экс-футбалістка і доктарка Ганна Кардзялюк
* От коронавируса умерла 27-летняя экс-футболистка Анна Корделюк

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | У Кантакце |
| Тэматычныя сайты | Soccerway |
**Калектывізм** (ад лац.: colligere - збірацца разам) — жыццёвая пазіцыя, якая патрабуе ад чалавека такіх якасцей, як дружалюбнасць, чалавечнасць, давер, сумленнасць, велікадушнасць, адданасць, без якіх немагчыма жыццё ў грамадстве. Калектывісцкія адносіны, што знаходзяць сваё выяўленне ва ўзаемнай дапамозе і падтрымцы, складваюцца на аснове сумеснай дзейнасці людзей, якая патрабуе аб'яднання намаганняў для вырашэння агульных задач, узгаднення мэт, выбару сродкаў для іх дасягнення, увязвання прыватных і грамадскіх інтарэсаў.

Літаратура
----------

* Чалавек і грамадства: Энцыклапедычны даведнік. Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 1998. ISBN 985-11-0108-7
**Дубровенскі кляштар бернардзінцаў** — колішні кляштар у г. Дуброўне.

Гісторыя
--------

Касцёл і кляштар бернардзінцаў
Драўляныя касцёл і кляштар у г. Дуброўне, пабудаваны ў 1630 годзе ў стылі барока. Касцёл — простакутны ў плане будынак, завершаны двухсхільным дахам. Галоўны фасад фланкіравалі дзве трох'ярусныя чацверыковыя вежы з купальнымі завяршэннямі і трохвугольным франтонам паміж імі. Да бакавога фасада касцёла прылягаў П-падобны ў плане двухпавярховы будынак кляштара (разам з касцёлам утвараў закрыты ўнутраны двор). Комплекс не збярогся.

Касцёл і кляштар бернардзінцаў у 1920
У 1809 г. на іх месцы пабудаваны кляштар з касцёлам (не збярогся) бернардзінцаў.

Цяпер у будынку кляштара размешчаныя адміністрацыйныя ўстановы. Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

Архітэктура
-----------

Кляштар — двухпавярховае мураванае збудаванне з узаемна перпендыкулярнымі аб'ёмамі, накрыты двухсхільнымі дахамі. Тарцы дахаў завяршаюцца трохвугольнымі франтонамі з круглымі вокнамі ў цэнтры. Планіроўка галерэйна-калідорная, у месцы злучэння аб'ёмаў вітыя ўсходы. Фасады расчлянёныя тонкімі пілястрамі, карнізамі, паяскамі. У архітэктуры кляштара выявіліся асобныя рысы стылю барока.

Галерэя
-------

* Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (жнівень 2021)Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (жнівень 2021)
* Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (2021)Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (2021)
* Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (2021)Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (2021)
* Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (2021)Дубровенскі кляштар бернардзінцаў (2021)
* Кляштар бернардзінцаў у ДуброўнаКляштар бернардзінцаў у Дуброўна
* Кляштар бернардзінцаў у Дуброўна (старыя сцены)Кляштар бернардзінцаў у Дуброўна (старыя сцены)

Літаратура
----------

* Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Кляштар бернардзінцаў (Дуброўна)
* Кляштар бернардзінцаў (Дуброўна) на сайце Radzima.org
* Кляштар бернардзінцаў (Дуброўна) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
Калекцыя паштовых марак Японіі, якая захоўваецца ў клясеры.
**Калекцыяні́раванне** — дзейнасць, у аснове якой ляжыць збіранне калекцыі, г. зн. сістэматызаванае збіранне і вывучэнне якіхсьці аб'ектаў (як правіла, аднародных ці аб'яднаных агульнай тэмай). Гэта могуць быць творы мастацтва (кнігі, карціны, музычныя творы, кінафільмы, відэагульні), гісторыка-культурныя і тэхнічныя каштоўнасці і прадметы (манеты, значкі, паштовыя маркі, мадэлі, аўтамабілі) ці аб'екты прыроды (насякомыя, мінералы, ракавіны малюскаў, кветкі). Калекцыяніраванне мае пад сабой выяўленне, збор, вывучэнне, сістэматызацыю матэрыялаў, чым яно прынцыпова адрозніваецца ад простага збіральніцтва.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая каталанская · Вялікая каталанская · Вялікая расійская (старая версія) · Universalis |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4051494-8 · NKC: ph116111 |
**Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша»** — мураваны праваслаўны храм у в. Бароўка, Лепельскі раён, Віцебская вобласць.

Гісторыя
--------

Праваслаўны прыход царквы іконы Божай Маці «Неўпівальная Чаша» зарэгістраваны 5 кастрычніка 2001 года.

У кастрычніку 2005 года праваслаўная грамада набыла вагончык, які быў адаптаваны пад храм.
25 лютага 2009 года адміністрацыяй Лепельскага раёна быў перададзены адміністрацыйны будынак былой электрастанцыі, у якім пасля рэканструкцыі праводзяцца набажэнствы.

Пры царкве дзейнічае нядзельная школа для дзяцей і дарослых. Заняткі вядуць настаяцель храма іерэй Уладзімір Кажаноўскі і прыхаджанка Валянціна Леанідаўна Ратнікава. У школах вывучаюць Катэхізіс, Закон Божы, гісторыю царквы і інш..

Зноскі
------

1. ↑  Храм иконы Божией Матери «Неупиваемая Чаша» п. Боровка Лепельского района

Літаратура
----------

* Храм иконы Божией Матери «Неупиваемая Чаша» // Витебская епархия. Монастыри, храмы и приходы : справочник / сост. А. Матвеев. — Минск : Белорусская Православная Церковь, 2009. — С. 90.
**Каледонія** — старажытная назва паўночнай часткі вострава Вялікабрытанія, на поўнач ад вала Адрыяна ці вала Антаніна, атаясамляецца з цяперашняй Шатландыяй. Каледонскі лес на паўночнай мяжы рымскай Брытаніі ўпершыню згаданы ў «Прыродазнаўчыя гісторыі» Плінія. Затым слова «Каледонія» сустракаецца ў Тацыта, у апавяданні пра паходы Агрыкалы. У 83 ці 84 г. правадыр плямёнаў Каледоніі Галгак быў ушчэнт разбіты Агрыкалам і страціў 10000 забітымі. Пры Антаніне паспяхова ваяваў з каледонцамі Лолій Урбік, які пабудаваў так званы вал Антаніна. Імператар Септымій Север у 209 г. правёў пераможную кампанію ў Каледоніі, але з яго смерцю ў 211 г. правінцыя была пакінута. Пазней Каледонія знікае з твораў пісьменнікаў; на сцэну выступаюць пікты (з канца III ст.), а таксама скоты, атакоты і саксы (з 367 г.). Этымалогія слова «Каледонія» незразумелая; яго збліжаюць з кімрскім *Celydd* — «лясістая агароджа», з ірландскім *Caill* — «дровы» і з *Gael*, англійскай назвай кельтаў і кельцкай мовы. З іншага боку, назву Каледонія таксама звязваюць з плямёнамі каледонцаў і дыкалідонаў, абодва з якіх адносіліся да дакельцкага насельніцтва.

Гл. таксама
-----------

* Новая Каледонія — заморскае ўладанне Францыі ў Ціхім акіяне.
* У геалогіі таксама Каледоніяй часам называюць старажытны мацярык Лаўрусію.

Літаратура
----------

* *Ф. А. Брокгауз*, *И. А. Ефрон*. Большой энциклопедический словарь. Петербург, 1890—1907

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Бракгаўза і Эфрона · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Brockhaus |
**Царква ў імя святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага** — праваслаўны храм Віцебска. Знаходзіцца на плошчы 1000-годдзя Віцебска. Пабудавана ў 1996 г. з дрэва (архітэктар Я. Калбовіч) у час рэстаўрацыі Дабравешчанскай царквы, побач з ёй.

Архітэктура
-----------

Вырашана ў стылі царкоўнай архітэктуры Рускай Поўначы (знак удзячнасці архітэктара людзям, якія апекаваліся аб ім у дзяцінстве). Ашаляваны прамавугольны ў плане зруб пераходзіць у 3-гранную апсіду. Вальмавы дах над ёй завершаны цыбулепадобнай галоўкай з лемехавым пакрыццём. Над 2-схільным дахам зруба малітоўнай залы ўрэзаны чацвярык з васьмерыком, за­вершаны высокім шатром з лемехавай галоўкай. Уваход вырашаны 2-схільнай навіссю з падкарнізнымі падзорамі.

У інтэр'еры на ветразях адкрыты светлавы бара­бан, над прытворам — хоры, адкрытыя невялікім арачным праёмам. Сцены і столь ашаляваны.

Літаратура
----------

* Царква ў імя святога дабравер­нага князя Аляксандра Неўскага // Кулагін, А.М. Праваслаўныя храмы на Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А.М. Кулагін. - Мн. 2007. - С. 80.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Шаўлюкевіч.
**Тамара Уладзіміраўна Шаўлюкевіч** (нар. 21 сакавіка 1950, г. Мінск)  — беларускі архітэктар.

Біяграфія
---------

Скончыла ў 1972 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі А. А. Воінаў, Н. М. Макляцова). У 1986—1989 гадах архітэктар на шклозаводзе «Нёман»; з 1989 года працавала архітэктарам, старэйшым архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у праектным інстытуце «Белдзіпрагандаль». З 1999 года кіраўнік групы архітэктараў, галоўны спецыяліст у ААТ «Аргбуд».

Член Саюза архітэктараў СССР з 1984 года, пасля член Саюза архітэктараў Беларусі.

Творчасць
---------

Спецыялізаванае канструктарска-тэхналагічнае бюро Мінгандлю БССР па вул. Платонава
Асноўныя працы ў складзе аўтарскага калектыва: сталовая камбіната сілікатных вырабаў у г. Мінску (1972); тыпавыя праекты: сталовая для прамысловых прадпрыемстваў, камбінат харчавання будаўнікоў, сталовыя на 150, 300, 450 пасадачных месцаў (1973—1980); спецыялізаванае канструктарска-тэхналагічнае бюро Мінгандлю БССР па вул. Платонава (1982; А. Я. Красоўскі, Р. Завяруха); гандлёва-грамадскі цэнтр у мікрараёне Курасоўшчына-3 (1981; А. Я. Красоўскі, Р. Завяруха); жылы квартал у раёне вуліц Ясеніна — Касманаўтаў у г. Мінску (2000—2008; А. Я. Красоўскі, Р. Завяруха); жылыя дамы ў квартале вуліц Ясеніна — Касманаўтаў (2005—2009; А. Я. Красоўскі, Р. Завяруха) — усе ў Мінску.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Шавлюкевич Тамара Владимировна // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)
**Джузэпіна Бацакі** (**Бадзакі**; італ.: Giuseppina Bozzacchi; 23 лістапада 1853, Мілан — 23 лістапада 1870, Парыж) — італьянская танцоўшчыца балета, першая выканаўца партыі Сванільды ў балеце «Капелія» Леа Дэліба. Яе кар’ера была адной з самых кароткіх у гісторыі.

Біяграфія
---------

Джузэпіна Бацакі нарадзілася 23 лістапада 1853 года ў Мілане. Яна вучылася спачатку ў Мілане ў вядомай італьянскай балерыны Аміны Баскеці, а затым у Парыжы ў выкладчыцы, вядомай як мадам Дамінік. Там яе заўважыў харэограф і балетмайстар Артур Сен-Леон і запрасіў на ролю Сванільды ў прэм’еры балета «Капелія». Партыю Франца ён аддаў актрысе-травесці Эжэн Фіёкр. Прэм’ера адбылася ў Парыжскай оперы 25 мая 1870 года. Джузэпіна выканала ролю Сванільды ў прысутнасці імператара Напалеона III. Выступ дзяўчынкі-падлетка быў добразычліва прыняты публікай; крытыкі таксама высока адклікаліся аб яе танцавальным майстэрстве, адзначаючы дакладнасць і вытанчанасць яе рухаў.

Джузэпіна выканала партыю Сванільды яшчэ васямнаццаць разоў (па іншых крыніцах — восем), аднак яе слава была нядоўгай. З-за пачатку франка-прускай вайны Парыжскую оперу закрылі. Падчас аблогі Парыжа опера спыніла выплату заробкаў, і, праз некалькі месяцаў Джузэпіна, аслабленая недахопам харчавання, захварэла на воспу.

Памерла 23 лістапада 1870 года, у дзень, калі ёй споўнілася сямнаццаць гадоў. Яна была пахавана ў Парыжы, на могілках Манмартр. Незадоўга да яе смерці, 2 верасня таго ж года, ад сардэчнага прыступу памёр Артур Сен-Леон.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Oxford Reference
2. 1 2 3  Danza e balletto, 1998, p. 77
3. ↑  *Gay Morris.* Moving Words: Re-writing Dance. — Psychology Press, 1996. — P. 177.
4. ↑  *Clive Barnes*. Dance View (англ.). *The New York Times* (26 ліпеня 1974).
5. ↑  Giuseppina Bozzacchi (англ.). *Find a grave*.
6. ↑  *Alberto Testa.* Cento grandi balletti. Una scelta dal repertorio del migliore teatro di danza. — Gremese Editore, 2007. — P. 33.

Літаратура
----------

* *Mario Pasi, Domenico Rigotti, Ann Veronica Turnbull.* Bozzacchi Giuseppina // Danza e balletto: dizionario. — Editoriale Jaca Book, 1998. — P. 77—78.

Спасылкі
--------

* Giuseppina Bozzacchi (англ.). *Oxford Reference*.
* Bozzacchi, Giuseppina (італ.). *Treccani*.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Treccani |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 14753055z · VIAF: 2746153895176802410006 |
**Царква ў гонар вялебных Опцінскіх старцаў** — храм Беларускай Праваслаўнай Царквы ў Мінску. Знаходзіцца па адрасе вул. Касманаўтаў, д. 24, належыць Свята-Серафімаўскаму прыходу горада Мінска.

Будаўніцтва
-----------

Пабудаваны ў 2003 годзе па праекце архітэктара Тамары Аляксееўны Судзілоўскай.

Будынак і аздабленне
--------------------

Вонкавае аблічча царквы і званіцы спалучае традыцыі беларускага драўлянага дойлідства і сучаснасці.

Царква мае чатырохярусны дубовы разны іканастас і разныя драўляныя ківоты, вырабленыя беларускімі майстрамі.

У царкве, у іконе св. Мікалая Мірлікійскага, захоўваецца часціца мошчаў гэтага Свяціцеля. Сама ікона з’яўляецца копіяй Барскай, асвечана на рацы з мошчамі св. Мікалая ў г. Бары ў Італіі. Таксама ў царкве захоўваюцца часціца мошчаў св. Серафіма Сароўскага і святыя мошчы сарака угоднікаў Божых.

Ахвярадаўцамі падораны храму абразы 18—19 ст. якія прадстаўляюць мастацкую і гістарычную каштоўнасць — св. Васы Іерусалімскай, Уяўлення Багародзіцы св. Сергію Раданежскаму, Мікалая Цудатворцы.

Спісы абразоў у храме — Божай Маці — «Неўпівальная чаша», «Казанская», «Усецарыца», «Дзяржаўная», «Млекакорміца», Троіца, святых — Ефрасінні Полацкай, Сергія Раданежскага, Уладзіміра, Аляксандра Неўскага, Іаана Кранштацкага, Опцінскіх старцаў, лекара Панцеляймона напісаны мастаком-іканапісцам Алегам Хамутовым. Таксама гэтым мастаком для царквы напісаны абраз Св. дабраверных Пятра і Фяўронні, заступнікаў сям’і.

Служба
------

Урачыстае асвячэнне адбылося 3 жніўня 2003 года.

Настаяцель прыходу протаіерэй Аляксандр Шырытон ў 1999 годзе блаславіў стварэнне пры царкве сястрынства св. страстацерпіцы Аляксандры і маладзёжнага цэнтра св. Серафіма Сароўскага. Дзейнасць гэтых суполак накіравана на ўдзел ва ўсіх справах прыходу, аказанне пасільнай дапамогі хворым і тым, хто мае ў гэтым патрэбу.

У храме размяшчаецца паломніцкі аддзел Мінскай епархіі.

Спасылкі
--------

* Царква ў гонар вялебных Опцінскіх старцаў (Мінск) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* Перечень культовых зданий, расположенных в г. Минске  (руск.)

| ⛭Культавыя збудаванні Мінска |
| --- |
| Праваслаўныя цэрквы | 
* **Сашэсця Святога Духа**
* Пакроўская
* Аляксандра Неўскага
* Іаана Рыльскага
* Марыі Магдаліны
* Апосталаў Пятра і Паўла
* Серафіма Сароўскага
* Уваскрасення Хрыстова
* Усіх Святых
* Крупецкай іконы Божай Маці
* Іконы Божай Маці «Адшуканне загінулых»
* Іконы Божай Маці «Усіх тужлівых Радасць»

 |
| Касцёлы | 
* **Найсвяцейшага Імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі**
* Божага Цела
* Найсвяцейшай Тройцы (Св. Роха)
* ✯ Святога Сымона і Святой Алены (Чырвоны)
* Антонія Падуанскага
* Іосіфа (Юзафа)
* Святога Духа
* Узвышэння Святога Крыжа
* Яна Хрысціцеля
* Маці Божай Ружанцовай
* Францыска Асізскага

 |
| Мячэці | 
* **Саборная мячэць**

 |
| Сінагогі | 
* **Сінагога Бэйс Ісраэль**
* Сінагога (вуліца Крапоткіна)

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Янкова.

**Тáмара Сямëнаўна Янкóва** (1919, Росаш, Варонежскай вобласці — 2005) — беларускі мовазнавец, дыялектолаг. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт.

Біяграфія
---------

Беларуска, з працоўных. У 1935 годзе Тамара Сямёнаўна скончыла сярэднюю школу і паступіла ў Гомельскі дзяржаўны педагагічны інстытут, які скончыла ў 1939 годзе. Была пакінутая на працу асістэнтам кафедры рускай мовы. На гэтай пасадзе прапрацавала да пачатку Вялікай Айчыннай вайны.

З 1941 па 1943 гг. Тамара Сямёнаўна знаходзілася на акупаванай тэрыторыі, пражывала ў вёсцы Баршчоўка Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. З лістапада 1942-га па красавік 1943 года працавала табельшчыцай на рамонтным заводзе ў Гомелі. У 1942—1943 па гадах была звязана з групай партызан атрада «Бальшавік» Гомельскага партызанскага злучэння.

Пасля вызвалення Гомельшчыны ад акупантаў, у 1943—1944 гадах, Т. С. Янкова працавала сакратаром Баршчэўскага сельскага савета, а з ліпеня 1944 года асістэнтам у Гомельскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя В. П. Чкалава. У 1955 годзе Тамара Сямёнаўна абараніла кандыдацкую дысертацыю, у 1963 годзе была зацверджана ў вучоным званні дацэнта і працягвала працаваць старшым выкладчыкам, дацэнтам, а затым загадчыцай кафедры рускай і беларускай моў педагагічнага інстытута і Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта да выхаду на заслужаны адпачынак у 1983 годзе.

Навуковая дзейнасць
-------------------

На працягу 1975—1977 гадоў на кафедры рускай і беларускай моў Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта асноўная праблема — беларуская лексікалогія. У гэтую праблему ўключаны дзве тэмы — «Абласны слоўнік Гомельшчыны» і «Літаратурна-дыялектны слоўнік беларускай мовы». Т. С. Янкова выпусціла значную працу — «Дыялектычны слоўнік Лоеўшчыны».. Змяшчае лексіку, характэрную для мясцовай гаворкі сельскага насельніцтва на тэрыторыі паабапал р. Дняпра ў аколіцах г. Лоева Гомельскай вобласці.

Працы
-----

* Говоры Лоевского района Гомельской области: (фонетика и морфология): автореферат диссертации на соискание ученой степени кандидата филологических наук / Т. С. Янкова. — Москва, 1955.
* Дыялектны слоўнік Лоеўшчыны: [каля 7000 слоў]/Т. С. Янкова. — Мінск: Навука і тэхніка, 1982.- 432 с.

Зноскі
------

1. ↑  Ветераны Великой Отечественной войны, трудившиеся в ГГУ им. Ф. Скорины (руск.).  Учреждение образования "Гомельский государственный университет имени Франциска Скорины" (4 мая 2020).
2. ↑  газета «Гомельскі ўніверсітэт»
3. ↑
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Бутрымовіч.
**Тамара Уладзіміраўна Бутрымовіч** (нар. 1948) — беларускі архітэктар.

Біяграфія
---------

Скончыла ў 1971 годзе БПІ. Усю сваю прафесійную дзейнасць прысвяціла рэгіянальнаму планіраванню, працуючы ў «БелНДІПгорадабудаўніцтва».

Дзейнасць
---------

У аўтарскіх калектывах, а таксама пад яе кіраўніцтвам як галоўнага архітэктара праектаў (з 1983) выканана больш 30 праектаў рэгіянальнага ўзроўню схем комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі раёнаў і абласцей Беларусі і Расіі, праектаў спецыяльнага планіравання.

Асноўныя працы (усе ў суаўтарстве): комплекс работ па тэрытарыяльнай арганізацыі транспамежнага рэгіёна Беларусі, Польшчы, Украіны; аптымізацыя тэрытарыяльнага развіцця ў зоне транс’еўрапейскага калідора Берлін — Варшава — Мінск — Масква; Дзяржаўная схема комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі Рэспублікі Беларусь; схема размяшчэння зон адмысловага дзяржаўнага рэгулявання ў Рэспубліцы Беларусь; схемы комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі абласцей Рэспублікі Беларусь (Мінская і Гомельская); тэрытарыяльная комплексная схема горадабудаўнічага планіравання развіцця тэрыторый Калінінградскай вобласці; аналіз энергетычнай сістэмы Рэспублікі Беларусь і вывучэнне гідратэхнічных, транспартных, горадабудаўнічых, эканамічных паказчыкаў канкурэнтных пляцовак магчымага размяшчэння АЭС. Горадабудаўнічыя ўмовы; рэгіянальнае развіццё і ахова прыроды ў еўрарэгіёне «Нёман»; схема комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі Мінскага раёна; схема планіроўкі Прыгараднай зоны г. Мінска.

Літаратура
----------

* Бутримович Тамара Владимировна // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)
**Крысціна Абрахамсдотэр** (шведск.: Kristina Abrahamsdotter, фінск.: Kristiina Abrahamintytär; 1432—1492) — фінская арыстакратка, каралеўская наложніца і каралева-кансорт Швецыі як трэцяя жонка караля Швецыі Карла VIII.

Біяграфія
---------

Паходжанне Крысціны Абрахамсдотэр невядома, але лічыцца, што яна была дачкой Абрахама Педэрсана, кіраўніка Расеборга. Былы кароль Швецыі Карл пазнаёміўся з ёй падчас свайго выгнання ў Фінляндыю ў 1457—1464 гадах. Калі Карл вярнуўся ў Швецыю ў 1464 годзе і вярнуў сабе шведскі трон, яна рушыла ўслед за ім як каралеўская наложніца. У 1465 годзе ў іх нарадзіўся сын Карл.

У 1470 годзе, у апошні год свайго жыцця, Карл ажаніўся з Крысцінай. Шлюб адбыўся ў невядомую дату вясной 1470 года меркавана ў Стакгольме, за некалькі тыдняў да смерці Чарльза. Традыцыйна лічыцца, што шлюб быў заключаны, калі Карл быў на смяротным ложы. Крысціны стала каралевай, а яе сын быў узаконены.

Крысціна і яе сын былі ўключаныя ў новае каралеўскае завяшчанне, якое выключала яго зяцёў, якія раней былі прызначаныя яго нашчадкамі, у тым ліку і Івар Аксельсан, якога Карл раней прызначыў сваім пераемнікам. Кароль прызначыў свайго пляменніка Стэна Стурэ Старэйшага рэгентам да тых часоў, пакуль яго сын не стане дастаткова дарослым, каб кіраваць самастойна. Шлюб выклікаў супярэчнасці з-за розніцы ў становішчы мужа і жонкі. Біскуп Хенрык Тыдэмансан з Лінчэпінгу напісаў верш, каб праілюстраваць палеміку з нагоды шлюбу, дзе ён заявіў, што шлюб адбыўся супраць волі каралеўскага савета і выклікаў вялікую непрыязнасць да караля Карла, таму што ён падаў дрэнны прыклад. Крысціна была адзінай каралеўскай палюбоўніцай ў Швецыі, якая стала каралевай разам з Катарынай Монсдотэр (1568).

15 мая 1470 года Крысціна стала ўдавой. Пасля смерці Карла Стэн Стурэ адмяніў завяшчанне караля, сам прыняў на сябе ўсю ўладу ў якасці рэгента і перадаў большасць уладанняў нябожчыка караля яго зяцям, а не прызначанаму спадчынніку. Крысціна жыла адасобленым жыццём пасля смерці Карла. У 1488 годзе яе сын атрымаў частку спадчыны бацькі.

Дзеці
-----

* Ганна Карлсдотэр, замужам за Хоканам Свенсан, кастеляном замка Вестэросе
* Карл Карлсан (1465—1488)

Зноскі
------

1. ↑  FemBio database<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q61356138'></a>

Літаратура
----------

* Kristina Abrahamsdotter **(нявызн.)**(недаступная спасылка). *web.archive.org*. Архівавана з першакрыніцы September 28, 2007. Праверана 9 June 2016.
* Lars O. Lagerqvist: *Sveriges regenter — från forntid till nutid* (The regents of Sweden — from then to now)
* Dick Harrison: *Karl Knutsson*
* Gadd, Pia (Swedish): *Frillor, fruar och herrar — en okänd kvinnohistoria* (Mistresses, wives and masters — an unknown history of women) Falun 2009

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree · genealogics.org |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Крыстыянстад (значэнні).

**Крыстыянстад** (шведск.: Kristianstad) — горад на поўдні Швецыі ў лене Сконэ. Насельніцтва — 35 711 жыхароў (2010), што складае амаль што палову насельніцтва Крыстыянстадскай камуны (80 332).

Гісторыя
--------

Горад заснаваны каралём Даніі Крысціянам IV у 1614 годзе. Каб стымуляваць яго развіццё, былі пазбаўлены гарадскіх прывілеяў суседнія гарады Вэ (1614) і Охус (1617). Самаму Крыстыянстаду такія прывілеі былі пададзены толькі ў 1622 годзе. Асноўнай мэтай будаўніцтва горада было забеспячэнне абароны дацкай правінцыі Сконэ ад шведаў. З 1719 да 1997 горад з'яўляўся цэнтрам лена Крыстыянстад. Цяпер ён з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Крыстыянстадскай камуны.

Геаграфія
---------

У Крыстыянстадзе знаходзіцца самы нізкі пункт у Швецыі — 2,41 м ніжэй узроўню мора. З-за гэтага часткі горада павінны быць абаронены ад паводак насыпнымі дамбамі і сістэмай помпаў.

Горад атачае вялікая раўніна. Толькі на ўсходзе і паўночным усходзе размешчаны невялікія ўзгоркі Балсбергет і К'югекёль, адпаведна. На поўдні размешчаны невялікі ўчастак тэрыторыі, якую часам называюць адзіным дажджавым лесам у Швецыі.

Культура
--------

У Крыстыянстадзе і суседнім Охусе штогод ладзіцца міжнародны джазавы фестываль.

* «Stora kronohuset»«Stora kronohuset»
* Гарадскі гатэльГарадскі гатэль
* Чыгуначная станцыяЧыгуначная станцыя
* Гарадская брамаГарадская брама
* ТэатрТэатр
* «Heliga Trefaldighetskyrkan»«Heliga Trefaldighetskyrkan»
* «Kvarnen»«Kvarnen»
* Цэнтр горадаЦэнтр горада

Зноскі
------

1. ↑  Напісанне **Крыстыянстад** у адпаведнасці з картай да арт. Швецыя. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 17: Хвінявічы — Шчытні / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2003. — Т. 17. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0279-2 (т. 17).
2. ↑  Statistiska centralbyrån
3. ↑  Kristianstad/Åhus jazzfestival (швед.)

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Крыстыянстад
**Сажры багацеяў!**, тое ж сама **З’еш багацеяў!** (англ.: Eat the rich!) — гэта палітычны лозунг, які на працягу многіх гадоў выкарыстоўваецца разнастайнымі групамі людзей супроць уладальнікаў капіталу і блізкіх да ўладальнікаў капіталу колаў і абазначае ці то заклік да пераразмеркавання багацця сярод тых, у каго багацця няшмат, ці то заклік да адкрытага гвалту супраць капіталістычнай сістэмы і эканамічнай няроўнасці, ці то як узгадняльны эмацыянальны воклік на падзеі, у выніку якіх уладальнікі капіталу губляюць свае актывы.

Лозунг гэты пачаў ужывацца ці не раней як у кастрычніку 1793 года, калі, па звестках Цьера, прэзідэнт Парыжскай камуны, П’ер Гаспар Шамет, падчас выступу, сказаў:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| фр.: Rousseau était peuple aussi, et il disait: Quand le peuple n'aura plus rien à manger, il mangera le riche | "|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| Русо, што быў адным з нас, мовіў: Калі ў людзей не застанецца чаго з’есці, яны з’ядуць багацеяў! | "|

У цяперашні час лозунг часцяком выкарыстоўваецца ў Сеціве, асабліва ў дачыненні да падзей, звязаных з так званым познім капіталізмам.

Зноскі
------

1. ↑  Volume 4 of Histoire de la Révolution Française, Цьер, на старонках праекту Project Gutenberg
2. ↑  How «Eat the Rich» Became the Rallying Cry for the Digital Generation