**Леў** (**Дзмітрый**) **Тышкевіч** — кіеўскі баярын на мяжы XV — XVI стст.

Біяграфія
---------

Сын Тышкі Каленікавіча і Ганны невядомага паходжання. Жонка — Тэкля, з якой меў сыноў Скуміна (Івана) і Звіра (Аляксандра) .

Сярод сваіх братоў ён быў самым раннім, хто пачаў кар’еру двараніна  (укр.) (бел.. У 1504 годзе Аляксандр Ягелончык накіраваў яго паслом з Кракава да крымскага хана Менглі Гірэя, каб дамагчыся вызвалення ясыру  (укр.) (бел. і вяртання палонных дамоў, а таксама запэўніць, што «ліхі людзі», вінаватыя ў рабаваннях татарскіх купцоў, бы пакараны.

Леў стаў першым сярод Тышкевічаў, хто перасяліўся з памежных кіеўскіх землях углыб ВКЛ, бо частка вотчыны  (укр.) (бел. была цалкам разрабавана татарамі і паўстанцамі Глінскіх, а другая — захоплена маскавітамі. Аб гэтым сведчыць гаспадарскі ліст Жыгімонта I ад 7 чэрвеня 1508 года. Узамен баярыну былі перададзены маёнткі Мажэйкава і Дзікушкі ў Жолудскім павеце, належачыя таму «зрадці» Міхайлу Гагіну  (укр.) (бел.. Мясцовы князь Васіль Андрэевіч Палубенскі  (укр.) (бел. неўзабаве біў гасудару чалом, нагадваючы, што гэтыя двары былі дараваны яму першым. У выніку 14 снежня 1508 года Мажэйкава аддалі Палубенскаму — насуперак абяцанню не адбіраць маёнткі ў Тышкевіча, не дапамагло і ўмяшанне троцкага ваяводы М. Радзівіла.

19 студзеня 1509 года мінскія мяшчане скардзіліся на Льва і іншых суседніх баяр, што яны, насуперак каралеўскаму прывілею, не пускаюць іх у бор на збор дроў, збіваюць і рабуюць. Вырашэнне справы было даручана вялікалітоўскаму кухмістру  (укр.) (бел. намесніку скерстамонскаму Пятру Аляхновічу.

Як відаць з ліста Сямёна Палазовіча  (укр.) (бел. Леў Тышкевіч запісаў Кіеўскаму Пустынна-Мікольскаму манастыру  (укр.) (бел. чатыры даніны з маёнтка Скароднага, а іменна: Паўла Шыпіла Цыгачэвіча, Паўла Міхеевіча Ражка, Іванца Маркавіча і Мышка Ільініча Семяновіча. Вядомы фундушны запіс Тышкевіча са слонімскіх актаў гродскіх  (укр.) (бел. ад 8 чэрвеня 1519 года аб продажы ў згаданы манастыр данніка Грыцка Кіпрыянавіча з «его детьми, што жыветъ на рецце Словешъни, на імя Валъковъщыну». Аднак у адным дзелавым лісце ад 24.07.1514 года Льва Тышкевіча называюць «нябожчыкам».

Фрагмент радаводу Тышкевічаў XVIII стагоддзя. Прыпісана фіктыўная пасада старосты любецкага.

Зноскі
------

1. 1 2  *Статкевіч-Чабаганаў А.* Геталты і Тышкевічы з роду Каленікавічаў герба «Ляліва» // *Роднае слова*. — 2011. — № 7. — С. 82. Архівавана з першакрыніцы 22 студзеня 2022.
2. ↑  Lietuvos Metrika. Knyga nr. 5 (1427-1506). Užrašymų knyga 5 / parengė A. Baliulis, A. Dubonis, D. Antanavičius. — Vilnius. — С. 338-339. — ISBN 978-9955-847-52-6.
3. ↑  *Сліўкін В.* Старажытныя пасяленні Лідчыны. Малое Мажэйкава (цяпер Мажэйкава) // *Лідскі Летапісец*. — 2004. — № 1-2 (25-26). — С. 39-40. Архівавана з першакрыніцы 17 лютого 2022.
4. ↑  РИБ. — СПб. 1903. — Т.20. — С. 604 Архівавана 2 листопада 2021.


| ?Леў Тышкевіч — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Леў Тышкевіч |  | Тышка Каленікавіч |  | Каленік Каленікавіч[d] |  | Каленік Мішкавіч |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | Sejm-Wielki.pl |