**Ван Шу** (кіт.: 王澍; нар. 4 лістапада 1963 года) — кітайскі архітэктар, дэкан Інстытута архітэктуры Кітайскай акадэміі мастацтваў у Ханчжоу. У 2012 годзе стаў першым кітайскім грамадзянінам — уладальнікам Прытцкераўскай прэміі.

Дзяцінства і адукацыя
---------------------

Ван Шу нарадзіўся 4 лістапада 1963 года ва Урумчы, адміністрацыйным цэнтры Сіньцзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна на паўночным захадзе КНР. Ван пачаў маляваць яшчэ дзіцем, без якой-небудзь мастацкай адукацыі. У якасці кампрамісу паміж уласнымі захапленнямі і жаданнем бацькоў Ван Шу паступае ў Нанкінскі тэхналагічны інстытут (цяпер Паўднёва-Усходні ўніверсітэт) у Нанкіне, Цзянсу, дзе ў 1985 годзе атрымаў ступень бакалаўра, а ў 1988 годзе — магістра.

Пасля заканчэння інстытута Ван Шу пераязджае ў Ханчжоу з-за гарадскіх прыродных ландшафтаў і старажытных мастацкіх традыцый правінцыі. Тут ён працуе ў Чжэцзянскай акадэміі прыгожых мастацтваў (цяпер Кітайская акадэмія мастацтваў) і ў 1990 годзе заканчвае свой першы архітэктурных праект — моладзевы цэнтр у невялікім горадзе Хайнінь, недалёка ад Ханчжоу. У Вана не было ніякіх заказаў з 1990 па 1998 год, тым не менш ён вырашыў працягнуць сваю адукацыю ў Школе архітэктуры Універсітэта Тунцзі, дзе атрымаў доктарскую ступень у 2000 годзе.

Кар’ера
-------

Музей мастацтваў у Нінбо (2005)
Музей Нінбо (2008)
Павільён Нінбо Тэнту, Шанхай Экспа (2010)
У 1997 годзе Ван Шу і яго жонка Лу Вэньюй, таксама архітэктар, заснавалі ў Ханчжоу студыю Amateur Architects, у перакладзе «Аматарскае бюро». Яны выбралі гэтую назву як папрок «прафесійнай, бяздушнай архітэктуры», што практыкуецца ў Кітаі, якая, як яны лічаць, спрыяла буйнамаштабнаму зносу многіх старадаўніх гарадскіх кварталаў.

Ван Шу ўступае ў Кітайскую акадэмію мастацтваў у 2000 годзе як прафесар, У 2003 годзе ён становіцца кіраўніком дэпартамента архітэктуры, у 2007 — дэканам школы архітэктуры.

У 2000 годзе Ван распрацоўвае праект бібліятэкі каледжа Вэньчжэн універсітэта Сучжоу, які выйграе першую прэмію архітэктурнага мастацтва Кітая ў 2004 годзе. Яго «пяць рассыпаных дамоў» у Нінбо выйгралі прэмію Холчым «у інтарэсах устойлівага будаўніцтва ў Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне» ў 2005 годзе. У 2008 годзе яго «вертыкальныя двары» ў Ханчжоу былі намінаваныя на міжнародную ўзнагароду High Rise Award.

У 2008 годзе ён завяршыў Музей Нінбо, права на праектаванне якога ён выйграў на міжнародным конкурсе. Фасад будынка пабудаваны цалкам з перапрацаванай цэглы, а яго форма нагадвае бліжэйшыя горы — адлюстроўвае прыродную абстаноўку мясцовасці. У 2009 годзе музей выйграе прэмію імя Лу Баня, галоўную архітэктурную ўзнагароду ў Кітаі.

Сярод іншых буйных праектаў Вана варта адзначыць Музей мастацтваў у Нінбо (2005), Сяньшанскі кампус Кітайскай акадэміі мастацтваў (Ханчжоу, 2007) і Стары горад на вуліцы Чжуншань (вуліца Сунь Ятсена), Ханчжоу (2009).

Яго архітэктура апісваецца як тая, што «адкрывае новыя гарызонты, адначасова рэзаніруючы з месцам і ўспамінамі», эксперыментальная і як рэдкі прыклад крытычнага рэгіяналізму ў Кітаі.

Ван Шу стварае сучасныя будынкі, выкарыстоўваючы традыцыйныя матэрыялы і ўжываючы старыя тэхналогіі. Музей Нінбо быў пабудаваны з цэглы ад знесеных будынкаў. Ван з’яўляецца прыхільнікам архітэктурнай спадчыны, ён лічыць, што глабалізацыя пазбаўляе гарады іх уласнага, асаблівага аблічча.

Узнагароды
----------

У 2010 годзе Ван і яго жонка Лу Вэньюй сталі лаўрэатамі нямецкай Шэлінгаўскай прэміі, у 2011 годзе ён становіцца ўладальнікам залатога медаля Французскай акадэміі архітэктуры.

У 2012 годзе Ван Шу становіцца лаўрэатам Прытцкераўскай прэміі, першым кітайскім грамадзянінам — уладальнікам прэміі (другім лаўрэатам кітайскага паходжання пасля Бэя Юйміна).

Асабістае жыццё
---------------

Бацька Вана Шу музыкант і цясляр-аматар. Яго маці — настаўнік і школьны бібліятэкар у Пекіне. Яго сястра таксама настаўнік.

Ван жыве ў шлюбе з Лу Вэньюй, якая таксама з’яўляецца яго бізнес-партнёрам і памочнікам прафесара архітэктуры Кітайскай акадэміі мастацтваў. У інтэрв’ю Los Angeles Times Ван выказаў меркаванне, што яго жонка заслужыла падзяліць Прытцкераўскую прэмію з ім.

Зноскі
------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑  Pritzker Prize goes to Wang Shu, 48-year-old Chinese architect — Los Angeles Times, 2012. Праверана 20 жніўня 2014.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q188515'></a>
4. ↑
5. ↑

Спасылкі
--------

* Изображения избранных работ
* Thorsten Botz-Bornstein: «WANG Shu and the Possibilities of Critical Regionalism in Chinese Architecture»(недаступная спасылка) (недоступная ссылка) in *The Nordic Journal of Architectural Research*, 1, 2009, 4-17.

| Прытцкераўская архітэктурная прэмія |
| --- |
| 
* Філіп Джонсан (1979)
* Луіс Бараган (1980)
* Джэймс Стэрлінг (1981)
* Кевін Рош (1982)
* Бэй Юймін (1983)
* Рычард Мэйер (1984)
* Ханс Халяйн (1985)
* Готфрыд Бём (1986)
* Кэндзо Тангэ (1987)
* Гордан Баншафт і Оскар Німеер (1988)
* Фрэнк Геры (1989)
* Альда Росі (1990)
* Роберт Вінтуры (1991)
* Альвара Сіза (1992)
* Фуміхіка Макі (1993)
* Крысціян Портзампарк (1994)
* Тадао Андо (1995)
* Рафаэль Манеа (1996)
* Сверэ Фен (1997)
* Рэнца Піяна (1998)
* Норман Фостэр (1999)
* Рэм Колхас (2000)
* Жак Герцаг і П’ер дэ Мерон (2001)
* Глен Маркат (2002)
* Ёрн Утзан (2003)
* Заха Хадзід (2004)
* Том Мэйн (2005)
* Паўлу Мендэс да Роша (2006)
* Рычард Роджэрс (2007)
* Жан Нувель (2008)
* Петэр Цумтор (2009)
* Кадзуо Седзіма і Руэ Нісідзава (2010)
* Эдуарду Сауту дэ Маурар (2011)
* Ван Шу (2012)
* Таёо Іто (2013)
* Бан Сігэру (2014)
* Фрай Ота (2015)
* Алехандра Аравена (2016)
* *RCR Arquitectes* — Рафаэль Аранда, Кармен Пігем, Рамон Вілалта (2017)
* Балкрышна Дошы (2018)
* Ісодзакі Арата (2019)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Universalis |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 12061234 · BNF: 161314004 · GND: 1024262901 · ISNI: 0000 0000 7123 3419 · LCCN: no2013056177 · NDL: 031575650 · NTA: 363069755 · SUDOC: 164048367 · VIAF: 100345293 |

 |