recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Іван Мікалаевіч Багатка** (нар. 9 кастрычніка 1950, в. Цвіркі Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі журналіст і палітык.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна, філолаг. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў літаратурным супрацоўнікам, рэдактарам стаўбцоўскай раённай газеты «Прамень». Быў інструктарам, загадчыкам арганізацыйнага аддзела Стаўбцоўскага райкама ЛКСМБ, інструктарам арганізацыйнага аддзела Стаўбцоўскага райкама КПБ, другім і першым сакратаром Стаўбцоўскага райкама ЛКСМБ, загадчыкам аддзела прапаганды і агітацыі Стаўбцоўскага райкама КПБ. Займаў пасады намесніка старшыні Стаўбцоўскага райвыканкама, рэдактара дзяржаўнай установы «Рэдакцыя газеты „Прамень"» і праграмы радыёвяшчання «Радыё „Стоўбцы"».

Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Зноскі
------

1. ↑  ПАРЛАМЕНТ. Национальное собрание Республики Беларусь четвертого созыва
**Свята-Петра-Паўлаўская царква** — в. Мізгіры Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці.

Гісторыя
--------

Каля могілак. Пабудавана ў 1886 годзе з цэглы на месцы драўлянага храма 1870 года. Адкрыта ў 1988—1990 гг.

Архітэктура
-----------

Брама
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Чатырохчасткавую кампазіцыю фарміруюць прытвор-званіца, трапезная, папярочны аб'ём малітоўнай залы, апсіда. Над двухсхільным дахам малітоўнай залы і сферычным купалам чатырохграннай званіцы ўзвышаюцца цыбулепадобныя галоўкі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў руставаных ліштвах. Уваход аформлены двухслуповым ганкам-рундуком пад двухсхільным пакрыццём.

Зноскі
------

1. ↑  НГАБ у г. Гродна, ф. 97, воп. 1, спр. 70, арк. 203.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Петра-Паўлаўская царква (Мізгіры)
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Мізгіры) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Раксана.

**Раксана** (стар.-перс.: Rauḫšna — ад *Ara-uchschna*; да 540 да н.э. — 523 да н.э.) — прадстаўніца дынастыі Ахеменідаў, дачка Кіра II і жонка свайго брата Камбіза II.

Маці Раксаны невядомая. Герадот узгадвае толькі Атосу і Артыстону ў якасці дачок Касанданы. Ктэсій Кнідскі называе малодшую сястру Атосы Раксанай. Згодна з пастановай Камбіза II лічыцца, што была не роднай, а зводнай сястрой Атосы. Тое, што была жонкай Камбіза дае падставы меркаваць таксама, што яны была і яго зводнай сястрой.

Перш чым ажаніцца з Раксанай, Камбіз II мусіў выдаць адмысловую пастанову, бо паводле персідскага заканадаўства шлюб паміж братам і сястрой быў забаронены. Верагодна, у гэтым Камбіз абапіраўся на эламскія законы і традыцыі. Згодна з гэтай пастановай, цар абвяшчаўся вольным у прыняцці і здзяйсненні сваіх рашэнняў у незалежнасці ад законаў і традыцый.

У 525 да н.э. выправілася ўслед за мужам у паход на Егіпет. Памерлі праз два гады ў Нубіі ад наступстваў выпа́дку.

Зноскі
------



| ?Раксана (дачка Кіра II) — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Камбіз I |  | Кір I |  | Тэісп |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  | Раксана |  | Кір II Вялікі |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  | Астыяг |  | Cyaxares[d] |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Мандана Медыйская[d] |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Арыеніс[d] |  | Аліят II |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |

 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Петра-Паўлаўская царква.
**Свята-Петра-Паўлаўская царква** - праваслаўны храм у імя святых апосталаў Пятра і Паўла ў в. Браздзечына Аршанскага раёна Віцебскай вобласці.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў цэнтры вёскі ў 1875 годзе з цэглы. Рэстаўрыравана ў пачатку XXI стагоддзя.

Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.

Архітэктура
-----------

Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм чатырохчасткавай падоўжнай сіметрычна-восевай кампазіцыі: прамавугольныя ў плане прытвор, трапезная, кубападобная малітоўная зала і паўкруглая апсіда з бакавымі паўкруглымі рызніцамі. У сілуэце храма дамінуе магутны васьмігранны барабан на квадратным пастаменце. Над прамавугольным, выцягнутым па папярочнай восі прытворам узвышалася званіца (не захавалася ). Арачныя аконныя праёмы дэкарыраваны прафіляванымі броўкамі, галоўны і 2 бакавыя ўваходныя парталы — кілепадобнымі ліштвамі. У дэкоры, выкананым сродкамі цаглянай муроўкі, выкарыстаны матывы старажытнарускага царкоўнай архітэктуры: трайныя вісячыя аркатуры, круглыя разеткі і люкарны, парныя паўкалонкі, зубчастыя фрызы, вуглавыя пілястры.

Інтэр'ер
--------

Інтэр'ер
Інтэр'ер храма дынамічна развіты ў падкупальную прастору — самкнуты васьмігранны купал з праёмам ліхтаром. Падкупальная прастора асветлена 4 арачнымі аконнымі праёмамі на вялікіх гранях барабана. У прастору малітоўнай залы шырокімі арачнымі прасветамі адкрываюцца бакавыя прыдзелы, трапезная (перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі) і апсіда (перакрыта конхай). У бакавы прыдзел такім жа прасветам адкрыта і паўднёвая рызніца. У афармленні інтэр'ера была выкарыстана арнаментальная фрэскавая размалёўка, фрагменты якой захаваліся ў апсідзе, купале, арках прыдзелаў.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі / А.М. Кулагін, З.Э. Герасімовіч, У.П. Свентахоўскі. - Мн. БелЭн, 2007.

Спасылкі
--------



|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Свята-Петра-Паўлаўская царква (Браздзечына) на Вікісховішчы |

* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Браздзечына) на сайце Radzima.org
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Браздзечына) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Браздзечына) на сайце «Архіварта»
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Парыжскі дагавор.
**Мірны дагавор з Італіяй** — адзін з мірных дагавораў, падпісаны ў Парыжы 10 лютага 1947 года паміж Італьянскай Рэспублікай і Саюзнікамі ва Другой сусветнай вайне, афіцыйна завяршыўшы ваенныя дзеянні. Набыў моц 15 верасня 1947 года.

Палажэнні дагавора:

Памежны слуп, пастаўлены ў 1947, які пазначаў франка-італьянскую граніцу ў раёне Коль-дэ-ла-Ламбардэ
* перадача адрыятычных астравоў Црэс, Лошынь, Ластава і Палагружа; Істрыі на поўдзень ад ракі Мірна; анклава Задар у Далмацыі; Рыекі і большыя часткі Славенскага прымор'я Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспубліцы Югаславія;
* перадача астравоў Дадэканес Грэцыі;
* перадача Францыі гарадкоў Тэнда і Брыга; нязначны перагляд італа-французскіх граніц;
* прызнанне незалежнасці Албаніі і перадача ёй вострава Сазані;
* прызнанне незалежнасці Эфіопіі;
* адмова ад прэтэнзій на калоніі (у тым ліку Лівію, Эрытрэю і Самалі);
* адмена спрыяльных гандлёвых дагавораў з Рэспублікай Кітай (у тым ліку канцэсіі ў Цяньцзіні, што належала Каралеўству Італія з 7 верасня 1901 года).

Трыест і наваколлі былі аб'яднаны ў падмандатную ААН тэрыторыю Свабодная тэрыторыя Трыест. У 1954 годзе яна спыніла існаванне, з прычыны таго, што Трыест і наваколлі былі падзелены паміж Югаславіяй і Італіяй. Сам Трыест стаў часткай Італіі. Падзел быў завершаны ў 1977 годзе Азімскім дагаворам.

24 снежня 1951 года Лівія абвясціла незалежнасць (Злучанае каралеўства Лівія).

Пасля плебісцыта ААН, Эрытрэя ўвайшла ў федэрацыю з Эфіопіяй, як і было прадугледжана 2 снежня 1950 года. Дэ-факта Эрытрэя атрымала незалежнасць ад Эфіопіі 24 мая 1991 года, дэ-юрэ — 24 мая 1993. 

Італьянскае Самалі кіравалася брытанскай адміністрацыяй да 1949 года, калі стала падапечнай тэрыторыяй ААН пры італьянскай адміністрацыі. Італьянскае Самалі аб'ядналася з Брытанскім Самалі 1 ліпеня 1960 года, разам стаўшы Самалійскай Рэспублікай.

Наступнае дапаўненне да дагавора забяспечыла культурную аўтаномію нямецкай меншасці ў Паўднёвым Ціролі.

Гл. таксама
-----------

* Парыжскі мірны дагавор з Фінляндыяй (1947)

Зноскі
------

1. ↑  Grant, John P.; J. Craig Barker, ed (2006). *International Criminal Law Deskbook*. Routledge: Cavendish Publishing. p. 130. .

Спасылкі
--------

* Поўны тэкст дагавора.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Цімчук.
**Іва́н Мацве́евіч Цімчу́к** (14 лютага 1901, сяло Грушка Тлумацкага раёна Івана-Франкоўскай вобласці — 17 кастрычніка 1982, г. Мінск) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

Біяграфія
---------

Іван Цімчук нарадзіўся 14 лютага 1901 года ў сяле Грушка (цяпер — Тлумацкі раён Івана-Франкоўскай вобласці Украіны). У 1919—1926 гадах праходзіў службу ў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнічаў у баях Грамадзянскай вайны. У 1924 годзе Цімчук скончыў Смаленскае ваенна-палітычнае вучылішча. Пасля заканчэння ў 1929 годзе Харкаўскага камвуза працаваў спачатку эканамістам саўгаса, затым дырэктарам зверасаўгаса ў Беларускай ССР.

З самага пачатку Вялікай Айчыннай вайны Цімчук актыўна ўдзельнічаў у партызанскім руху ў Беларускай ССР. З лютага 1942 года ён займаў пасаду камісара партызанскага атрада «Мсцівец» і сакратара падпольнага Лагойскага райкама УКП(б), з верасня 1943 года — спачатку камісара, а ў маі—ліпені 1944 года камандзіра 1-й антыфашысцкай партызанскай брыгады.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў у тыле ворага і асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху ў Беларусі» капітан Іван Цімчук быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 4354.

Пасля вызвалення Беларусі Цімчук вярнуўся да мірнай працы, быў намеснікам старшыні Дзяржплана БССР, старшынёй Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па ахове прыроды. У 1956 годзе ён скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС. Пражываў у Мінску.

Памёр 17 кастрычніка 1982 года, пахаваны на Усходніх могілках Мінска.

Узнагароды
----------

Быў узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі і «Знак Пашаны», шэрагам медалёў.

Зноскі
------

1. ↑  Іван Мацвеевіч Цімчук на сайце «Героі краіны»
2. ↑  Тимчук Иван Матвеевич // МИНСК — ГОРОД-ГЕРОЙ. Справочник / Гл. ред. П. У. Бровка. — Мн.: Главная редакция Белорусской Советской Энциклопедии. — С. 350. — 384 с. — 90 000 экз.
3. ↑  Указ Президиума Верховного Совета СССР «О присвоении звания Героя Советского Союза белорусским партизанам» от 1 января 1944 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета. — 1944. — 6 января (№ 1 (261)). — С. 1

Літаратура
----------

* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1988. — Т. 2 /Любов — Ящук/. — 863 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-203-00536-2.
* *Петрухин В. С.* На берегах Дуная. М. 1974.
**Парытэ́т коштаў** (англ.: Parity Price) — адносіны цэн на сельскагаспадарчую прадукцыю і сродкаў вытворчасці (паслугі) вытворча-тэхнічнага прызначэння для сельскай гаспадаркі, пры якіх пакупніцкая здольнасць вытворцаў сельскагаспадарчых тавараў і пакупніцкая здольнасць вытворцаў сродкаў вытворчасці (паслуг) вытворча-тэхнічнага прызначэння для сельскай гаспадаркі захоўваюцца на ўзроўні іх пакупніцкай здольнасці базавага перыяду.

**Парушэнне парытэту цэн**   — змяненне больш чым на 15 працэнтаў суадносіны цэн на сельскагаспадарчую прадукцыю і сродкі вытворчасці (паслугі) вытворча-тэхнічнага прызначэння для сельскай гаспадаркі ў параўнанні з суадносінамі адпаведных цэн базавага перыяду.

Спасылкі
--------

* Parity Price — Investopedia
**Наталля Барысаўна Парошына** (**Тарасава**) (1 кастрычніка 1942, г.п. Дзюрцюлі, Башкартастан) — беларуская і расійская артыстка балета, педагог. Заслужаная артыстка БССР (1964).

Біяграфія
---------

У 1962 годзе скончыла Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча па класах: класічны танец — Н. В. Белікава , характарны танец — Н. М. Стукалкіна (вучылішча заканчвала як Парошына, сцэнічнае прозвішча Парошына).

У 1962—1965 гадах — салістка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.

У 1973 годзе скончыла педагагічныя курсы пры ЛАХУ імя А. Я. Ваганавай (педагогі: класічны танец — Шырыпіна А. У. характарны танец — Блатава А. М. гісторыка-бытавы танец — Страхава М. Б.) і была прынята ў вучылішча педагогам характарнага танца.

У 1983 годзе атрымала вышэйшую адукацыю, скончыўшы Вышэйшую прафсаюзную школу культуры  (руск.) (бел.. З 1976 па 2003 гады выкладала ва ВПШК — СПГУП на кафедры харэаграфічнага мастацтва на пасадзе ад старшага выкладчыка да прафесара па курсе «Тэорыя і методыка выкладання народна-сцэнічнага танца».

У 2001 годзе прысвоена вучонае званне Прафесар па кафедры харэаграфічнага мастацтва. З 2003 года стала выкладаць, разам з выканальніцкім, на педагагічным факультэце Акадэміі. Цяпер выкладае характарны танец на выканальніцкім факультэце, методыку выкладання характарнага танца — на педагагічным і займаецца навукова-метадычнай работай.

Партыі
------

На беларускай сцэне стварыла выразны вобраз Жанчыны ў чорным у балеце «Святло і цені» Г. Вагнера. Сярод іншых партый: Марылена («Балеро» на музыку М. Равеля), іспанскі танец («Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага) і інш.

Танцоўшчыца пераважна характарнага плана, яе выкананне вызначалася адточанасцю і экспрэсіяй рухаў.

Зноскі
------

1. ↑  Парошына (Тарасава) Наталля Барысаўна на сайце «Беларусь у асобах і падзеях»
2. 1 2 3 4  Академия Русского балета имени А. Я. Вагановой Кафедра методики преподавания характерного, исторического танца и актерского мастерства

Літаратура
----------

* Наталля Барысаўна Парошына // Тэатральная Беларусь: энцыклапедыя : у 2 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2003. — Т. 2.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Петра-Паўлаўская царква.
**Свята-Петра-Паўлаўская царква** — праваслаўны храм у в. Зарэчча Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Помнік народнага дойлідства.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў 1858 г. з драўлянага бруса, была прыпісана да Ярэміцкай Узнясенскай царквы. У 1889 г. пабудавана драўляная царкоўнапрыходская школа.

Архітэктура
-----------

Кампактная прамавугольная ў плане пабудова з трохграннай апсідай, над якой двухсхільны дах (у пачатку 20 ст. быў саламяным) пераходзіць у вальмавае пакрыццё з цыбулепадобнай галоўкай на барабане. Плоскасны галоўны фасад завершаны трохвугольным франтонам і вылучаны ў цэнтры прамавугольным уваходным праёмам. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны высока ўзнятымі малымі лучковымі аконнымі праёмамі.

Званіца
-------

Званіца
Звон
Перад царквой асіметрычна пастаўлена цэнтрычная двух'ярусная званіца, ашаляваная і завершаная шатром. Верхні ярус-звон — адкрытая чатырохслуповая тэраса са званамі.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Петра-Паўлаўская царква (Зарэчча)
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Зарэчча) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Зарэчча) на сайце Radzima.org
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Зарэчча) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
пра ўкраінскую газету гл. Світло (1935).
Бачнае святло — частка ўсяго святла
У фізічнай оптыцы **святло** — электрамагнітнае выпраменьванне, якое успрымаецца чалавечым вокам. Крыніцай святла можа быць нагрэтае або змешчанае ва ўзбуджаны стан рэчыва. Акрамя таго, пад святлом часта разумеюць не толькі бачнае святло, але і шырокія вобласці спектра, якія прымыкаюць да яго.

Раздзел фізікі, прысвечаны вывучэнню святла, называецца оптыка. Святло можа разглядацца альбо як электрамагнітная хваля, якая распаўсюджваецца ў вакууме з пастаяннай скорасцю, альбо як паток фатонаў — часціц, якія валодаюць вызначанай энергіяй і нулявой масай спакою.

**Святло** — гэта энергія, матэрыя адмысловага віду.

Уласцівасці святла
------------------

Адной з уласцівасцей святла з’яўляецца яго колер, які вызначаецца даўжынёй хвалі для монахраматычнага выпраменьвання, або сумарным спектрам складанага выпраменьвання.

Бачнае святло ў спектры

Святло можа распаўсюджвацца там, дзе гук ужо не існуе (калі глядзець праз празрысты каўпак, з-пад якога выпампавалі паветра, то відаць, як б’ецца малаточак званка пад каўпаком, а гуку не чуваць). Значыць, светлавыя ваганні распаўсюджваюцца ў адмысловым асяроддзі, гэтае асяроддзе Гюйгенс назваў эфірам.

Скорасць святла ў вакууме *с* = 299 792 458 м/с

Час распаўсюджвання светлавога прамяня ў маштабнай мадэлі Зямля-Месяц. Для пераадолення адлегласці ад паверхні Зямлі да паверхні Месяца святлу патрабуецца 1,255 с.
Фізічныя велічыні, звязаныя са святлом: яркасць, асветленасць, светлавы паток, светлавая аддача.

*Бачнае святло* — электрамагнітнае выпраменьванне з даўжынямі хваль ≈ 380—760 нм (ад фіялетавага да чырвонага).

Тэрміналогія
------------

Гістарычна з’явіўся тэрмін «нябачнае святло» — ультрафіялетавае святло, інфрачырвонае святло, радыёхвалі.

Крыніцы святла
--------------

У прыкладных навуках важная дакладная характарыстыка крыніцы святла. Асабліва важныя наступныя тыпы крыніц:

* Абсалютна чорнае цела
* Крыніца А
* Крыніца В
* Крыніца С
* Крыніца D65

Паказаныя крыніцы маюць розную каляровую тэмпературу.

**Лямпы дзённага святла** выпускаюць на розныя светлавыя дыяпазоны, у т. л.:

* Лямпы белага святла (каляровая тэмпература 3500 К),
* Лямпы халоднага белага святла (каляровая тэмпература 4300 К)

Гл. таксама
-----------

* Электрамагнітны спектр
* Кантраст
* Абсалютна чорнае цела
* Час
* Бачнае выпраменьванне
* Ультрафіялетавае выпраменьванне
* Інфрачырвонае выпраменьванне

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Святло

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кiтайская · Бракгаўза і Эфрона · Кругасвет · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Universalis · Universalis |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNE: XX525938 · BNF: 119582471 · GND: 4035596-2 · LCCN: sh85076871 · NDL: 00563178 · NKC: ph116358 |

 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Петра-Паўлаўская царква.
**Свята-Петра-Паўлаўская царква** — праваслаўны храм у г. Узда на Чырвонай плошчы. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Пабудавана ў 1905 годзе паводле праекта архітэктара В.І. Струева на месцы мураванага храма 1848 г. фундаванага Ф. Завішы. Перад царквой стаяла драўляная званіца з 3 званамі (не захаваліся)..

Архітэктура
-----------

Царква ў пачатку XX стагоддзя
Сіметрычна адносна падоўжанай і папярочнай восей храм у плане ўяўляе сабой трохчасткавую схему: трапезная, асноўны квадратны аб'ём і алтар з прыбудовай. Асаблівасць аб'ёмна-планіровачнага рашэння — безстаўповая аднапралётная сістэма перакрыццяў асноўнага аб'ёму і складаная сістэма перакрыццяў у трапезнай (гэта звязанае з размяшчэннем у другім яе ярусе званіцы). Характэрнай рысай агульнай кампазіцыі царквы з'яўляецца кантраст паміж дэталёвай распрацоўкай паверхняў сцен і простым канструкцыйным рашэннем завяршэння асноўнага аб'ёму (чатырохсхільны дах з несапраўдным васьмігранным драўляным барабанам і гранёным цыбулепадобным купалам). У дэкаратыўным аздабленні фасадаў выкарыстаныя формы старажытнарускага дойлідства (кілепадобныя какошнікі, што завяршаюць вуглавыя пілястры галоўнага аб'ёму, падвойныя вокны асноўнага аб'ёму і патройнае акно на заходнім фасадзе званіцы) і класіцызму (двухсхільныя дахі, профілі карнізаў, руставаныя абрамленні галоўнага ўваходу і аконных праёмаў).

Інтэр'ер
--------

Унутры дамінуе прастора квадратнай у плане малітоўнай залы, перакрытай плоскай драўлянай кесаніраванай столлю. Пры ўваходзе ў залу кансольна выступае галерэя хораў, падтрыманая 2 магутнымі пілонамі і перакінутымі цераз іх аркамі. Прамавугольная ў плане апсіда адкрываецца шырокім лучковым прасветам і вылучана драўляным 1-ярусным пяцічасткавым з 3 франтонамі і разнымі царскімі варотамі іканастасам (раней быў двух'ярусны пазалочаны ў 16 абразоў), які, як і бакавыя ківоты, аздоблены накладной драўлянай разьбой.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Свята-Петра-Паўлаўская царква (Узда) на Вікісховішчы |

* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Узда) на сайце Radzima.org
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Узда) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
**Парыжская каланіяльная выстаўка** (фр.: Exposition coloniale internationale) — міжнародная выстаўка, якая праходзіла на працягу 6 месяцаў у 1931 ў Парыжы, прызначаная для дэманстрацыі разнастайнасці культур і велізарных рэсурсаў французскіх каланіяльных уладанняў. 

Экспазіцыя адкрылася 6 мая 1931 у Венсенскім лесе на ўсходнім ускрайку Парыжа. Размах выстаўкі ўражваў сучаснікаў сваёй беспрэцэдэнтнасцю. На выстаўку былі дастаўленыя рамеснікі з розных калоній для дэманстрацыі народных рамёстваў, быў пабудаваны «чалавечы заапарк» на базе адноўленай сенегальскай вёскі. Акрамя Францыі ўдзел у выстаўцы ўзялі Вялікабрытанія, Нідэрланды, Бельгія, Італія, Партугалія, ЗША і Японія. Выстаўку наведалі 33 млн. чалавек.

Па закліку Камінтэрна французская кампартыя і федэрацыя прафсаюзаў правялі невялікую контр-выстаўку «Праўда аб калоніях».
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Петра-Паўлаўская царква.
**Свята-Петра-Паўлаўская царква** знаходзіцца на паўночны захад ад вёскі Галынка Клецкага раёна, на могілках.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў 1-й палове 19 ст. з дрэва ў маёнтку Вендорфаў на сродкі памешчыка Чыжа. У царкоўным архіве захоўваліся візітныя кнігі з 1745 г. У 1863 г. адрамантавана на ўрадавыя сродкі (2 тыс. руб.). У 1909 г. збудавана 1-павярховая драўляная царкоўнапрыходская школа. Адчынена пасля заняпаду ў 1990-я гг.

Архітэктура
-----------

Помнік народнага дойлідства з рысамі архітэктуры класіцызму. У сіметрычна-восевай аб'ёмнай кампазіцыі храма пануе цэнтрычны 8-гранны асноўны аб'ём, да якога па падоўжнай восі прымыкаюць рознавялікія прамавугольныя ў плане бабінец і апсіда з бакавымі рызніцамі. Над асноўным аб'ёмам, што падзелены вялікім карнізам з адлівам на 2 ярусы, гранёны паўсферычны купал, над якім 8-гранны барабан з шатровым завяршэннем і макаўкай наверсе. Усе аб'ёмы аб'яднаны адзіным бутавым цокалем і гарызантальнай шалёўкай фасадаў. Сцены прарэзаны прамавугольнымі рознавялікімі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах. Галоўны ўваход у храм вылучаны высокім 4-слуповым ганкам з трохвугольным франтонам.

Інтэр'ер
--------

У арганізацыі ўнутранай прасторы паўтараецца агульная ступенчатая кампазіцыя царквы. Адносна нізкія прылеглыя памяшканні пераходзяць у высокую цэнтральную гранёную залу, перакрытую паўцыркульным скляпеннем на светлавым барабане. Над уваходам хоры з балюстраднай агароджай, што пераходзяць у 2-ярусныя абходныя галерэі цэнтральнай залы. У апсідзе ў 1863 г. ўстаноўлены новы драўляны 2-ярусны іканастас, архітэктоніка якога заснована на чляненні канеліраванымі пілястрамі з пазалочанымі капітэлямі, што падтрымліваюць прафіляваны антаблемент. Царскія вароты разныя, у арнаментальныя звівы ўкампанаваны медальёны з выявамі евангелістаў. Іканастас упрыгожаны жывапісам мясцовых майстроў, накладной арнаментальнай разьбой, мае шэра-белае каляровае вырашэнне з пазалотай.

Званіца
-------

Брама-званіца
Адзіны ансамбль з царквою складае брама-званіца, размешчаная перад галоўным уваходам. Уяўляе сабой квадратнае ў плане двух'яруснае збудаванне з шатровым верхам на нізкім васьмігранным барабане, завершаным макаўкай. Каркасная канструкцыя запоўнена драўляным брусам. Праёмы першага і другога ярусаў вырашаны ў выглядзе трапецападобных арак.

Літаратура
----------

* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Мінская вобласць. Кніга 1. / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мн. 1984, стар. 213—214.
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------



|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Свята-Петра-Паўлаўская царква (Галынка) на Вікісховішчы |

* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Галынка) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Галынка) на сайце Radzima.org
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Галынка) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Галынка) на сайце «Архіварта»
**Наталля Віктараўна Манько** (нар. 26 ліпеня 1956, в. Цецеравец, Клецкі раён, Мінская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.

Біяграфія
---------

Нарадзілася 26 ліпеня 1956 года ў в. Цецеравец Клецкага раёна Мінскай вобласці.

Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, эканаміст.

Працавала старшым бухгалтарам групы зводнага ўліку, эканамістам-бухгалтарам Брэсцкага абласнога вытворчага аб’яднання хлебапрадуктаў, старшым бухгалтарам, старшым эканамістам-бухгалтарам, галоўным эканамістам, намеснікам дырэктара па эканоміцы, бухгалтарскаму ўліку і кантролю Баранавіцкага камбіната хлебапрадуктаў, намеснікам дырэктара па эканоміцы, бухгалтарскаму ўліку і кантролю, выконваючым абавязкі дырэктара, дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Баранавіцкі камбінат хлебапрадуктаў». Генеральны дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Баранавічхлебапрадукт».

Выбіралася дэпутат Баранавіцкага гарадскога Савета дэпутатаў Брэсцкай вобласці, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.

Узнагароды
----------

Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, ордэнам Беларускай праваслаўнай царквы Святой прападобнай Ефрасінні Полацкай. Удастоена ганаровага звання «Чалавек года „Баранавічы-2004"». Пераможца рэспубліканскага конкурсу «Жанчына года — 2009» у намінацыі «За лідарства і паспяховае кіраўніцтва».

Зноскі
------

1. ↑  Манько Наталия Викторовна(недаступная спасылка)
2. ↑  ПАРЛАМЕНТ- Нацыянальны сход Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання
**Свята-Петра-Паўлаўская царква** — праваслаўны храм у в. Жукаўка Мінскага раёна.

Гісторыя
--------

На ўскраіне вёскі. Пабудавана ў 1824 годзе з дрэва, адноўлена ў 1990-я гады.

Архітэктура
-----------

Вырашана ў традыцыях народнага дойлідства. 1-зрубны храм пераходзіць у трохгранную апсіду. Да фасада далучаны прытвор, завершаны над двухсхільным дахам макаўкай. Над франтонам фасада ўзведзена цыбулепадобная галоўка. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі. Перад храмам адасоблена пастаўлена драўляная званіца народна-этнаграфічнай трактоўкі — чатырохграннае двух’яруснае збудаванне пад шатровым дахам.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Жукаўка) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* [ Свята-Петра-Паўлаўская царква (Жукаўка)] на сайце Radzima.org
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Жукаўка) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
**Парыжскі басейн** (фр.: Bassin de Paris), **Паўночна-Французская нізіна** — узгорыстая раўніна ў паўночнай частцы Францыі, якая займае вялікую частку краіны. Вышыня прыкладна 100-150 м. 

У цэнтры Парыжскага басейна размешчаны Парыж, адсюль раўніна паступова ўзвышаецца да Ардэнаў, Вагезаў, Цэнтральнага масіва і Армарыканскага ўзвышша. 

Па Парыжскім басейне працякае мноства паўнаводных рэк, якія адносяцца ў асноўным да басейна Сены. На раўніне ўмераны марскі клімат, сярэдняя тэмпература ліпеня - 18 °, студзеня - 3 ° C, за год выпадае 500-700 мм ападкаў. 

Панарама Парыжскага басейна
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Дом Саветаў.

**Дом Саветаў** — адміністрацыйны будынак у цэнтры Растова-на-Доне, у Кіраўскім раёне, месца знаходжання адміністрацыі Растоўскай вобласці. Будынак, выкананы ў стылі савецкі канструктывізм, праектаваўся і будаваўся, пачынаючы з пачатку 1930-х гадоў. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны завяршыць усе працы над Домам Саветаў не атрымалася. Рамонтна-аднаўленчыя працы былі праведзены толькі ў 1950-х, а аздабленне фасадаў будынка завяршылася толькі ў 1968 годзе. Агульны аб'ём растоўскага Дома Саветаў складае 370 тысяч кубаметраў, што робіць яго адным з самых вялікіх будынкаў на Паўночным Каўказе і самым вялікім адміністрацыйным збудаваннем на поўдні Расіі.

Апісанне
--------

Дом Саветаў знаходзіцца ў гістарычным цэнтры Растова-на-Доне, на плошчы Саветаў. У арыгінальным праекце было агадана 1000 пакояў, канферэнц-зала, сталовыя, пошта, цырульніцкая, буфеты, друкарня і іншыя службы. Гэты будынак уяўляў сабою спакойны рытм 5-8 павярховых секцый, заманалічаных пераходамі, унутранымі панадворкамі. Вянком яго павінен быў стаць цыліндрычны корпус з канферэнц-залом. Аднак гэты вышынны акцэнт скончыць не паспелі, а то, што паспелі ўзвесці, падчас акупацыі моцна пацярпела. Васьміпавярховы будынак падчас паваеннай рэканструкцыі часткова страціў сваё спачатку запланаванае аблічча. Фасады страцілі стужкавае шкленне — яно было папросту закладзена цэглай, поле сцяны зроблена рэльефным, над галоўным уваходам у будынак на велічэзныя пілястры прастакутнага перасеку ўсталяваны цяжкавагавы партал. Аўтарамі новага варыянту фасада сталі архітэктары Уладзімір Грыгор і У. І. Сымонавіч.

Гісторыя
--------

Праект растоўскай Дома Саветаў складаўся ў 1929-1934 гадах архітэктарам Ільём Галасавым. На конкурсе праектаў для новага будаўніцтва ў Растове-на-Доне эскізы І. Голасава занялі другое месца. На месцы, абраным для адміністрацыйнага корпуса, да 1930 года ўзвышаўся храм Аляксандра Неўскага. У 1935 годзе быў закладзены падмурак. Узвядзенне вялося недастатковымі тэмпамі. Будаванне, галоўным чынам, завяршылася да 1941 года. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны аздабленчыя працы не былі скончаны, хоць часткова будынак ужо эксплуатаваўся. У паваенны перыяд, скарыстаўшыся адсутнасцю сродкаў у горада, міністэрства абароны прапанавала аднавіць Дом Саветаў сіламі нямецкіх ваеннапалонных з умовай адчужэння 80% карыснай плошчы. Горад быў змушаны пагадзіцца, таму і цяпер у самым прэстыжным раёне Растова-на-Доне знаходзіцца так званы гадзіннікавы завод. Толькі крайнія два крылы Дома Саветаў, што выходзяць фасадам на Вялікую Садовую вуліцу, і цэнтральны рызаліт заняты адміністрацыяй вобласці.

Зноскі
------

1. 1 2  Советский конструктивизм (руск.).  Rostov-Region. Праверана 17 лютага 2017.
2. ↑  *Максим Штаханов*. Архитектура Ростова-на-Дону советского периода (руск.). Праверана 17 лютага 2017.
3. ↑  *Вера Волошинова*. Ростов-на-Дону: Дом Советов (руск.).  Portalus. Праверана 17 лютага 2017.
**Мост цераз Дняпро** — мост цераз раку Дняпро ў Рэчыцкім раёне. Размешчаны на паўднёвым пад’ездзе да Рэчыцы ад трасы М10.

Даваенны мост, які меў чатыры фермы пралётамі па 91 м і спалучальныя пралёты, быў падарваны так, што абрынуліся ўсе пралётныя канструкцыі, а цела апор пашкодзілася ніжэй за ўзровень вады.

Мост быў адноўлены ў 1958 годзе. Пры аднаўленні моста схема яго была зменена: зроблена трохпралётная неразразная сталежалезабетонная пралётная канструкцыя з яздой паверсе з выкарыстаннем толькі трох кесонаў. Скразная ферма пралётнай канструкцыі галоўным чынам паўтарала папярэднія рашэнні.

Зноскі
------

1. 1 2  Металлические мосты Беларуси // Архитектура и строительство. 2005

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
**По́нта-Дэлга́да** (парт.: Ponta Delgada) — горад на востраве Сан-Мігел (Партугалія). У Понта-Дэлгадзе знаходзіцца вярхоўная Выканаўчая ўлада Азорскіх астравоў. Насельніцтва (2011 г.) - 68 809 чал.

Гісторыя
--------

Заснаваны прыкладна ў сярэдзіне XV ст. аднак з пісьмовых каралеўскіх дакументаў вядомы толькі з 1507 г. як адносна вялікае астраўное паселішча. У 1522 г. у сувязі з тым, што землятрус разбурыў іншыя буйныя паселішчы на Сан-Мігеле Понта-Дэлгаду была выбрана як цэнтр адміністрацыйнага кіравання. 2 красавіка 1546 г. яе жыхары атрымалі правы гараджан. У 1582 г. каля горада адбылася марская бітва паміж партугальскім і іспанскім флотамі. 

З 1975 г. у Понта-Дэлгадзе месціцца рэгіянальны ўрад Азорскіх астравоў (парт.: Junta Regional dos Açores).

* Бітва каля Понта-Дэлгады, 1582 г.Бітва каля Понта-Дэлгады, 1582 г.
* Паштоўка 1899 г.Паштоўка 1899 г.

Клімат
------

Клімат міжземнаморскі, цёплы і мяккі. Сярэднегадавая тэмпература паветра — +17,43° C. Найбольш цёплы месяц — жнівень, калі сярэдняя дзённая тэмпература дасягае +22,1° C, але можа падвышацца да +28,8° C. Найбольш прахалодны месяц люты. Сярэдняя дзенная тэмпература якога складае +14,1° C, але можа паніжацца да +3,5° C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 985,6 мм.

Эканоміка
---------

Понта-Дэлгада — найбуйнейшы горад і адна са сталіц Азорскіх астравоў. Асноўныя галіны эканомікі — транспартнае абслугоўванне, гандаль і турызм. Працуюць марскі порт і аэрапорт. На тэрыторыі муніцыпалітэта Понта-Дэлгада знаходзіцца рэгіянальны ўніверсітэт Азорскіх астравоў.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Понта-Дэлгада
* Афіцыйны сайт Архівавана 10 красавіка 2012.
* Гісторыя
* Універсітэт Азорскіх астравоў
**Мост каралевы Маргарыты** (італ.: Ponte Regina Margherita) — мост у Рыме, які злучае плошчу Свабоды ў раёне Праці і набярэжную Арнольда Брэшыянскага ў раёне Кампа-Марцыа.

Мост быў пабудаваны ў 1886—1891 гг. пад кіраўніцтвам архітэктара Анжэла Вескавалі, які праектаваў таксама мост Умберта I, і названы ў гонар Маргарыты Савойскай, першай каралевы аб'яднанай Італіі. Закладка падмурка абыйшлася ў 1 547 000 лір, а ўзвядзенне моста — у 1,224 млн лір. Мост звязаў раён Праці з П'яцца дэль Попала і стаў першай пераправай праз Тыбр, пабудаванай пасля перапынку ў будаўніцтве, які доўжыўся некалькі стагоддзяў. Мост каралевы Маргарыты складаецца з трох арак і дасягае 103 м у даўжыню і каля 21 м у шырыню.

Цэнтральная арка моста

Зноскі
------

1. ↑  *Armando Ravaglioli.* Roma anno 2750 ab Urbe condita. Storia, monumenti, personaggi, prospettive. — Roma: Tascabili Economici Newton, 1997. — С. 52. — ISBN 88-8183-670-X.
2. ↑  *Claudio Rendina.* Enciclopedia di Roma. — Roma: Newton Compton Editori, 2005. — С. 702. — ISBN 88-541-0304-7.

Спасылкі
--------

* Артыкул пра мост каралевы Маргарыты Архівавана 20 лістапада 2011. (італ.)
**Дом Сфаэла** — будынак па вуліцы Пятроўскай, 67 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці, які быў пабудаваны ў другой палове XIX стагоддзя.

Гісторыя
--------

У другой палове XIX стагоддзя ў горадзе Таганрогу па вуліцы Пятроўскай, 67 з'явіўся дом, якая была пабудаваны па рысунках, зробленых у 1862 годзе. Першай уладальніцай гэтай нерухомасці была кабета па прозвішчы Траццякова.

З 1873 па 1880 год дом прыналежаў купцу I гільдыі Антону Еўстаф'евічу Сфаэла. Ён нарадзіўся ў купецкай сям'і. Яго бацькамі былі Яўстафій Антонавіч і Фатына Канстаўцінаўна. Апроч Антона, у сям'і было яшчэ некалькі дзяцей — Мікалай, Ганна і Канстанцін. У 1886 годзе Антон Яўстаф'евіч абвянчаўся з Аглаяй Дыянісаўнай Далапортэ. У іх нарадзілася некалькі дзяцей: Яўстафія, Іван, Канстанцін, Марыя, Дыянісій, Андрэй, Мікалай. Ёсць здагадкі, што Іван Антонавіч мог быць стрыечнікам Дзмітрыя Мінаевіча Сінодзі-Папова, сям'я якога валодала домам па вуліцы Грэчаскай, 84.
З 1890 па 1906 год дом быў ва ўласнасці жонкі грэчаска-падданага Аглаіс Сфаэла, а ў 1915 годзе прыналежаў ужо ганароваму грамадзяніну Мікалаю Іванавічу Бардашову. Ён таксама валодаў іншай нерухомасцю ў Таганрогу — дамамі па вуліцы Пятроўскай, 11 і вуліцы Чэхаўскай, 88.

На верхнім паверсе дома жыў (па іншых дадзеных — вучыў танцам) танцмайстар Джарджыніа Врондзі. У яго займалася гарадская моладзь і гімнасты. У Таганрогу італьянец быў спачатку вядомы пад творчым псеўданімам — Жэржэці. У Таганрог Урондзі прыехаў у складзе італьянскай оперы, у сваёй кар'еры прарабіў шлях — ад рэквізітара сцэны да балетмайстара. У выніку ад адкрыў уласныя танцавальныя класы і сярод яго вучняў быў пісьменнік Антон Паўлавіч Чэхаў. Врондзі жаніўся з рускай дзяўчынай і памяняў імя — на Ягора Сямёнавіча. На добраахвотных пачатках ён быў заняты ў гарадской пажарнай дружыне. Жанаты Врондзі быў двойчы. Да рэвалюцыі на доме па вуліцы Пятроўскай, 67 вісеў надпіс «пракат п'янёная і раяліна», які не захаваўся. Таксама на першым паверсе гэтай дома працаваў масажыст Н. А. Равінскі і спецыяліст па кабінетнай фатаграфіі У. Вітчанка. У XXI стагоддзі дом займае краму «Глобал Электронікс».

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Рафтопуло гостиница//Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003
2. 1 2 3 4 5 6 7  Дом 67. Петровская улица Архівавана 18 сакавіка 2017.
**Мост Цэсція** (лац.: Pons Cestius), **Мост Чэсціа** (італ.: Ponte Cestio), або **мост Святога Барталамея** (італ.: Ponte San Bartolomeo) — найстаражытны пасля суседняга моста Фабрыча захаваны мост Рыма.

Мост злучае Тыберыну, востраў на Тыбры, з гарадскім раёнам Трастэверэ. Збудаванне было ўзведзена каля 60 — 40 гадоў да н.э. магчыма, Луцыем Цэсціем, братам Гая Цэсція (гл. піраміда Цэсція).

У 370 годзе пры Валентыніяне I адрэстаўраваны. Мост быў цалкам абноўлены ў 1888—1892 гадах у сувязі з правядзеннем каналізацыі. З XV стагоддзя мост называецца ў гонар царквы Святога Барталамея на востраве Тыберына — *Ponte San Bartolomeo*.

Спасылкі
--------

* 

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Мост Чэсціа**
У гэтага тапоніма ёсць і іншыя значэнні, гл. Аксёнава.

**Аксёнава** (руск.: Аксёново) — апусцелая вёска ў Невельскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад сельскага паселішча «Арцёмаўская воласць».

Геаграфія
---------

Месцілася за 3 вярсты на захад ад вялікай вёскі Усава і прыкладна за 18 вёрст на паўднёвы ўсход ад райцэнтра горада Невель.

Гісторыя
--------

У 1941—1944 гадах вёска знаходзілася пад нацысцкай акупацыяй.

Са студзеня 1995 года да красавіка 2015 года вёска ўваходзіла ў склад цяпер скасаванай Лабкоўскай воласці.

Насельніцтва
------------

Колькасць насельніцтва вёскі на канец 2000 года складала 2 жыхары. Станам на канец 2010 года пастаяннага насельніцтва ў вёсцы ўжо не было.

Гістарычна насельніцтва складалі беларусы, і пазней таксама рускія.

Спасылкі
--------

* Вёска Аксёнава.
* Карта N-36-01. Маштаб 1: 200000.
Фатаграфія Месінскага праліва са спадарожніка, 2002 год
**Мост цераз Месінскі праліў** (італ.: Ponte sullo Stretto di Messina) — запланаваны мост, які будзе злучаць Сіцылію з Апенінскім паўвостравам.

Гісторыя
--------

Від з Месіны на праліў і Апенінскі паўвостраў
У 2006 годзе пры Рамана Продзі праект быў адменены, аднак 6 сакавіка 2009 года ўрад Сільвіа Берлусконі абвясціў пра аднаўленне прац па праекце. Агульны кошт моста ацэньваецца прыкладна ў 6,1 млрд еўра. Калі мост будзе пабудаваны, ён стане самым доўгім вісячым мостам у свеце. Па праекце даўжыня моста складзе 3300 м.

Гл. таксама
-----------

* Паром у Месінскім праліве

Зноскі
------

1. ↑  Italy drops Sicily bridge plans **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  BBC News (12 кастрычніка 2006). Архівавана з першакрыніцы 27 жніўня 2019. Праверана 24 красавіка 2012.
2. ↑  Italy revives Sicily bridge plan from BBC News.

Літаратура
----------

* Fritz Leonhardt e Fabrizio de Miranda. *La superiorità del ponte strallato per l’attraversamento dello stretto di Messina*. Lambertini Edilsistemi, 1971.
* Remo Calzona. *La ricerca non ha fine — Il Ponte sullo Stretto di Messina*. Roma, Dei — Tipografia del Genio civile, 2008.
* Fabrizio De Miranda. *Sulla fattibilità del ponte per l’attraversamento stradale e ferroviario dello stretto di Messina*, *Costruzioni Metalliche*, 1983, 5, 311—315.
* Fabio Spadi. *The Bridge on the Strait of Messina: 'Lowering' the Right of Innocent Passage?*, *International and Comparative Law Quarterly*, 2001, 50.

Спасылкі
--------

* Сайт пра мост (італ.)
* Артыкул пра праект моста (англ.)
**Дом Слёзберга** — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада, па адрасе вуліца Рэвалюцыйная, 13. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы.

Гісторыя
--------

Праект фасада, зацверджаны Мінскай гарадской управай. Пасля 1881 года.
У XIX стагоддзі на гэтым зямельным пляцы існавала драўляная і мураваная забудова, якая моцна пацярпела падчас вялікага пажару 1881 года. Адразу пасля пажару мінскі мешчанін Давід Слёзберг звярнуўся ў Мінскую гарадскую ўправу з праектам на аднаўленне пашкоджанага пажарам мураванага двухпавярховага жылога дома, які выходзіў на Койданаўскую вуліцу, з надбудовай дадатковага паверха.

Паводле праекта гэта быў прамавугольны ў плане трохпавярховы будынак, накрыты двухсхільным дахам. З боку двара да яго прымыкаў двухпавярховы мураваны флігель, накрыты аднасхільным дахам. Сіметрычны па кампазіцыі галоўны фасад будынка, які выходзіў на Койданаўскую вуліцу, быў падзелены на ярусы прафіляванымі цягамі. У цэнтры знаходзілася праязная арка, перакрытая скляпеннямі. Над аркай на другім і трэцім паверхах былі балконы, упрыгожаныя дэкаратыўнымі кратамі. Абапал аркі былі змешчаны плоскія лапаткі. Такія ж лапаткі знаходзіліся на вуглах будынка. На першым паверсе былі прамавугольныя аконныя і дзвярныя праёмы, на другім і трэцім паверхах — лучковыя, аздобленыя прафіляванымі ліштвамі.

Паводле інвентарызацыі 1910 года большасць памяшканняў будынка выкарыстоўвалася пад жылыя кватэры, а на першым паверсе знаходзіліся розныя крамы і лаўкі.

Пасля 1920 года былы дом Слёзберга нацыяналізаваны і перароблены пад камунальныя кватэры. У гады Другой сусветнай вайны будынак не пацярпеў.

Пасля вайны ў выніку шматлікіх рамонтаў была цалкам зменена ўнутраная планіроўка будынка, а таксама замуравана праязная арка. Былі страчаны дэкаратыўныя краты балконаў.

У савецкі час знаходзіліся дзяржаўныя ўстановы.

Архітэктура
-----------

Дваровы фасад
Бакавы фасад
Трохпавярховая пабудова прымыкае да дома № 15, мае складаную замкнёную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю, накрыта двухсхільным дахам. Галоўны фасад сіметрычны, яго цэнтральная частка вылучана 2 плоскімі лапаткамі. Паміж 1-м і 2-м паверхамі праходзіць карнізны пояс. Аконныя праёмы 1-га паверха прамавугольныя, 2-га і 3-га — лучковыя з простым абрамленнем, на 2-м паверсе вокны дэкарыраваны прамымі сандрыкамі. Пад дахам праходзіць шматслойны карніз. Да правай часткі дома шчыльна прымыкае аднапавярховая прыбудова з высокай ступеньчатай атыкавай сценкай.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5  БУДЫНАК № 13 ДОМ СЛЁЗБЕРГА
2. 1 2  271. Забудова вуліцы Рэвалюцыйнай // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1988. — Мінск. — 333 с.: іл. — ISBN 5-85700-006-8.

Літаратура
----------

* 271. Забудова вуліцы Рэвалюцыйнай // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1988. — Мінск. — 333 с.: іл. — ISBN 5-85700-006-8.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дом Слёзберга
* БУДЫНАК № 13 ДОМ СЛЁЗБЕРГА
**Мосталес** (ісп.: Móstoles) — горад у цэнтральнай частцы Іспаніі, які размяшчаецца ў аўтаномнай супольнасці Мадрыд. Горад з'яўляецца другім паводле велічыніі ў сваёй аўтаномнай супольнасці і знаходзіцца ў 18 км ад Мадрыда. Мосталес быў на працягу доўгага часу толькі невялікай вёскай, але хутка пачаў пашырацца ў ХХ стагоддзі. З'яўляецца прадмесцем Мадрыда, не зважаючына тое, што мае прамысловыя зоны.

Гісторыя
--------

Мосталес здабыў вядомасць 2 мая 1808 года, хоць і быў на той час невялікай вёскай. У гэты дзень старшыня вёскі Андрэс Тарэхон абвясціў вайну Францыі, калі за некалькі гадзін да гэтага пачалося Мадрыдскае паўстанне, якое паклала пачатак вайне на Пірэнейскім паўвостраве.

Жыхарка Мосталеса, Мануэла Маласанья, стала папулярнай гераіняй паўстання ў той дзень, гэта значыць станцыя метро і некаторыя сярэдняй школы ў Мосталесе і ў наваколлях Мадрыда былі названыя ў яе гонар.

Транспарт
---------

Мосталес звязаны з іншымі прадмесцямі і цэнтрам Мадрыда лініяй метро, лініяй прыгарадных цягнікоў, мясцовымі і рэгіянальнымі аўтобуснымі маршрутамі і некалькімі буйнымі аўтастрадамі і платнымі дарогамі.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Мосталес
* Афіцыйны сайт
**Дом Наймона** — будынак у гістарычным цэнтры Пінска, размешчаны па адрасе вуліца Леніна, 36, на рагу з вуліцай Заслонава.

Гісторыя
--------

Дом у 1938 годзе
Дом у 1930-я гады
Пабудаваны ў 1920-х гг. з цэглы кляштара бенедыкцінцаў у Гарадзішчы, пасля таго як за садзейнічанне паўстанню 1863 года той быў зачынены і прададзены сапраўднаму стацкаму саветніку Дэлагардзі з умовай, каб будынкі былі знесены альбо перароблены ў жылыя памяшканні з поўным змяненнем іх выгляду.

На першым паверсе дома Наймона ў пачатку XX стагоддзя знаходзіўся знакаміты рэстаран і кандытарская Грэгаровіча, якія прапаноўвалі наведвальнікам лепшыя ў горадзе пірожныя, шакалад і тарты. У 1939 годзе ў гэтым будынку пачаў cвою працу першы Пінскі гарсавет, служачыя якога абедалі ў рэстаране Грэгаровіча.

Архітэктура
-----------

Фасад па вуліцы Леніна
Ушчыльную прылягае да дома № 34, утвараючы з ім адзіную архітэктурную кампазіцыю. Размешчаны на рагу вуліц Леніна і Заслонава. Горадабудаўнічая сітуацыя абумовіла дынамічную асіметрычную кампазіцыю будынка з архітэктурна вылучанай вуглавой часткай, завершанай атыкам. Будынак трохпавярховы. Трэці паверх аддзелены гарызантальнай цягай і трактаваны як вянчаючая частка. Рытм і памеры аконных праёмаў на галоўным фасадзе па вул. Леніна падпарадкаваны прынцыпу білатэральнай сіметрыі, якую парушае толькі бакавы партал уваходу. Вуглавая частка на першым паверсе вырашана прамым вуглом, на другім — 2 слаба вынесеным эркерамі, на трэцім — магутным паўкруглым эркерам з маленькім паўкруглым балкончыкам, які абапіраецца на ніжні прамавугольны выступ як на контрфорс. Планіроўка калідорная, з двухбаковым размяшчэннем пакояў. У архітэктуры будынка спалучаюцца элементы канструктывізму і мадэрну. У наш час тут размешчана адміністрацыйная ўстанова.

Зноскі
------

1. 1 2  1354. Застройка улицы Ленина.Т. В. Габрусь, А. Н. Кулагин // Свод памятников истории и культуры Белоруссии (руск.) / АН БССР, Ин-т искусствоведения, этнографии и фольклора; Редкол.: С. В. Марцелев (гл. ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1990. — Брестская область. — С. 316. — 424 с.: ил. — ISBN 5-85700-017-3.
2. 1 2  Здание по улице Ленина, 36

Літаратура
----------

* *Т. В. Габрусь, А. Н. Кулагин.* 1354. Застройка улицы Ленина // Свод памятников истории и культуры Белоруссии (руск.) / АН БССР, Ин-т искусствоведения, этнографии и фольклора; Редкол.: С. В. Марцелев (гл. ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1990. — Брестская область. — С. 316. — 424 с.: ил. — ISBN 5-85700-017-3.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дом Наймона
**Мост дона Луіша** (парт.: Ponte de D. Luís) — чыгуначны, аўтамабільны і пешаходны мост цераз раку Дору ў Партугаліі. Злучае гарады Порту і Віла-Нова-ды-Гая. Пабудаваны па праекце вучня і кампаньёна Гюстава Эйфеля Тэафіла Сейріга ў 1886 годзе. Названы ў гонар караля Луіша I.

Мост з вышыні птушынага палёту
Мост мае даўжыню 385,25 м і важыць 3045 тон, даўжыня арачнага пралёта складае 172 м, а яго вышыня — 44,6 м. Ніжні ўзровень, які праходзіць над самай паверхняй вады, звязвае раён Рыбейра горада Порту са скляпамі і віннымі складамі горада Віла-Нова-ды-Гая. Верхні ўзровень злучае верхні раён Порту, размешчаны побач з чыгуначным вакзалам Сан-Бенту, з верхняй часткай Віла-Нова-ди-Гая.

Понты-ды-Дон-Луіш з'яўляецца своеасаблівым сімвалам горада Порту. Яго выяву часта можна сустрэць на этыкетках мясцовага партвейна.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Мост дона Луіша
* Dom Luis Bridge on en.Broer.no Архівавана 23 мая 2011.

1. ↑