recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Arcyria obvelata** від слізевікоў з сямейства *Trichiidae*.

Апісанне
--------

Пладовыя целы (споракарпіі) ад кароткіх да амаль сядзячых і густа растуць невялікімі групамі. Споравыя капсулы (спаракарпіі) ад яйцападобных да цыліндрычных і 1,5-3 у закрытым стане 1,5-3 мм вышынёй і 0,3-0,5 мм у шырыню. Сфарміраваны ў іх капіліцый пашыраецца да даўжыні 13 мм, шырынёй 1 мм. Атрыманыя слупкі валакна раскладваюцца пучкамі або ляжаць на зямлі. Афарбоўка вагаецца ад светла-жоўтай да жоўтай, часам таксама аранжавага колеру. Пазней яны становяцца светла-ржава-карычневымі.

Плазмодый белы.

Відавае размежаванне
--------------------

*Arcyria obvelata* характарызуецца жаўтлявым колерам і асабліва эластычным капіліцыем. *Arcyria virescens*, вядомая з Францыі, вонкава падобная, асабліва калі зеленаватая афарбоўка слабая. Від мае больш доўгія сцёблы, якія часта зрастаюцца паміж сабой і пашыраюцца толькі да 6 мм, мала эластычны капіліцый. Мікраскапічна сцёблы ўтрымліваюць невялікую колькасць спорападобных цыст або іх зусім няма.

Арэал і экалогія
----------------

Від распаўсюджаны ў Цэнтральнай Еўропе, а таксама ва ўсім свеце.

Arcyria obvelata асабліва любіць расці на амаль цалкам сухой мёртвай драўніне іглічных парод. Былі ўстаноўлены супольнасці з *Cribraria cancellata*, *Enerthenema papillatum*, *Licea variabilis*, лікагалай драўніннай (*Lycogala epidendrum*), *Metatrichia vesparium*, *Physarum viride*, *Stemonitis fusca*, *Trichia varia* і *Tubifera ferruginosa*.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Hermann Neubert, Wolfgang Nowotny, Karlheinz Baumann: Die Myxomyceten Deutschlands und des angrenzenden Alpenraumes unter besonderer Berücksichtigung Österreichs. Band 1. Karlheinz Baumann Verlag, Gomaringen 1993, ISBN 3-929822-00-8.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Таксанамія | EOL · GBIF · iNaturalist · IRMNG · Mycobank · NCBI |
Ін’ектыўная функцыя.
**Ін’екцыя** у матэматыцы — адлюстраванне {\displaystyle f} мноства {\displaystyle X} у мноства {\displaystyle Y} ({\displaystyle f\colon X\to Y}), пры якім розныя элементы мноства {\displaystyle X} адлюстроўваюцца ў розныя элементы мноства {\displaystyle Y}, гэта значыць, што калі два вобразы пры адлюстраванні супадаюць, то супадаюць і правобразы: {\displaystyle f(x)=f(y)\Rightarrow x=y}.

Ін’екцыю таксама называюць **укладаннем** або **адна-адназначным адлюстраваннем** (у адрозненне ад біекцыі, якая ўзаемна-адназначная). У адрозненне ад сюр’екцыі, пра якую гавораць, што яна адлюстроўвае адно мноства *на* іншае, аб ін’екцыі {\displaystyle f\colon X\to Y} аналагічная фраза фармулюецца як **адлюстраванне {\displaystyle X} у {\displaystyle Y}**.

Ін’екцыю можна таксама азначыць як адлюстраванне, для якога існуе левае адваротнае, гэта значыць, {\displaystyle f\colon X\to Y} ін’ектыўнае, калі існуе {\displaystyle g\colon Y\to X}, пры якім {\displaystyle g\circ f=\operatorname {id} \_{X}}.

Паняцце ін’екцыі (разам з сюр’екцыяй і біекцыяй) з’явілася у працах Бурбакі і атрымала шырокае распаўсюджванне амаль ва ўсіх раздзелах матэматыкі.

Абагульненнем паняцця ін’екцыі у тэорыі катэгорый з’яўляецца паняцце манамарфізма, у многіх катэгорыях гэтыя паняцці эквівалентныя, аднак гэта выканана не заўжды.

Прыклады:

* {\displaystyle f\colon \mathbb {R} \_{>0}\to \mathbb {R} ,\;f(x)=\ln x} — ін’ектыўная.
* {\displaystyle f\colon \mathbb {R} \_{+}\to \mathbb {R} ,\;f(x)=x^{2}} — ін’ектыўная.
* {\displaystyle f\colon \mathbb {R} \to \mathbb {R} ,\;f(x)=x^{2}}— не з’яўляецца ін’ектыўнай ({\displaystyle f(-2)=f(2)=4}).

Літаратура
----------

* *Н. К. Верещагин, А. Шень.* Начала теории множеств // Лекции по математической логике и теории алгоритмов.
**«Прынё́манне. Гро́дзенская во́бласць»** — беларуская кніга, выдадзеная тыражом 3 000 экзэмпляраў.

Змест
-----

Гродзенская вобласць — найпрыгажэйшы край Беларусі на яе паўночным захадзе, мяжуе з Польшчай і Літвой. Геаграфічна — тут цэнтр Еўропы, перакрыжаванне розных культур і народаў. Гэта зямля авеяна сівой і багатай гісторыяй. Яе помнікі, яе дыяменты, раскіданы паўсюль і сёння з’яўляюцца унікальнай нацыянальнай спадчынай і гонарам краіны. Гродзенцы шануюць сваё мінулае, самаадданай працай ствараюць будучыню і з адкрытымі сэрцамі гасцінна сустракаюць сяброў.

350 фатаграфiй, на якiх прадстаўлены ўсе 17 раёнаў Гродзеншчыны, помнiкi архiтэктуры i пейзажы, склалi фотаанталогiю «Прынёманне». Некаторыя панарамныя здымкi зроблены з самалёта.

Іншыя дадзеныя
--------------

Выпуск выдання ажыццёўлены па заказу і пры фінансавай падтрымцы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. Выйшла ў свет два выдання фотаальбому.

Зноскі
------

1. ↑  Прынёманне. Гродзенская вобласць **(нявызн.)**.  Интернет магазин «Белкніга». Праверана 29 верасня 2016.(недаступная спасылка)  (руск.)

Спасылкі
--------

* Прынёманне(недаступная спасылка) у газеце Звязда
Ройс-хол у Каліфарнійскім універсітэце
**Неараманскі стыль** — плынь у архітэктуры канца XIX — пачатку XX стст. заснаваная на ідэі адраджэння раманскай архітэктуры XI—XII стст.

Чырвоны касцёл у Мінску
Будынкам у гэтым стылі ўласцівы круглыя аркі, паўцыркулярныя аркі на вокнах і гарызантальныя мураваныя шэрагі. У адрозненні ад гістарычнага раманскага стылю, неараманскія архітэктурныя помнікі схіляюцца да спрашчэння дэкаратыўны элементаў, у прыватнасці, арак і акон. У канцы XIX — пачатку XX стст. у Злучаных Штатах у гэтым стылі будаваліся шматлікія ўніверсітэцкія інтэрнаты. Найбольш вядомыя прыклады можна знайсці ў Каліфарнійскім універсітэце ў Лос-Анджэлесе і ва ўніверсітэце Паўднёвай Каліфорніі. Неараманскі стыль шырока выкарыстоўваўся пры будаўніцтве цэркваў, і, зрэдку, сінагог.

Рысы неараманізму на будынку Нью-Ёркскага Капітолія
Найвыдатнейшым амерыканскім архітэктарам, які працаваў у неараманскім стылі быў Генры Гобсан Рычардсан. Яго дзейнасць дала пачатак асаблівай неараманскай плыні ў Амерыцы, якую ў яго гонар назвалі *«неараманскім стылем Рычардсана»* (*«Richardsonian Romanesque»*).

Ранняй разнавіднасцю неараманскага стылю 1830-х гг. з'яўляўся шырока распаўсюджаны ў Германіі *«стыль круглых арак»* («Rundbogenstil»).

На працягу XIX ст. архітэктурныя формы, у якіх будаваліся англіканскія цэрквы, залежалі ад веравызнання пэўных рэлігійных абшчын. Тады, калі высокія англіканскія цэрквы, пад уплывам Оксфардскага руху, будаваліся ў неагатычным стылі, то тагачасныя нізкія і шырокія цэрквы звычайна будаваліся ў неараманскім стылі.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Неараманскі стыль

| ⛭Напрамкі ў заходнім мастацтве |
| --- |
| Сярэднявечча | 
Раманскі стыль •
Готыка
(Інтэрнацыянальная готыка)
 |
| Новы час | 
Акадэмізм •
Ампір •
Барока •
Маньерызм •
Класіцызм •
Неакласіцызм •
Рэалізм •
Рэнесанс •
Ракако •
Рамантызм •
Сентыменталізм
 |
| Мадэрнізм | 
✰ Прэрафаэліты •
Імпрэсіянізм •
Постімпрэсіянізм •
Мадэрн (ар-нуво) •
Ар-дэко •
Экспрэсіянізм •
Кубізм •
Футурызм •
Абстракцыянізм •
Супрэматызм •
Канструктывізм •
Баўхаус •
Дадаізм •
Сюррэалізм •
Абстрактны экспрэсіянізм •
Лірычная абстракцыя •
Жывапіс каляровага поля
 |
| Сучаснае мастацтва | 
Артэ повера •
Ар брут •
Канцэптуалізм •
Лэнд-арт •
Мінімал арт •
Маладыя брытанскія мастакі •
Постмінімалізм •
Неа-геа •
Неапластыцызм •
Неаэкспрэсіянізм •
Оп-арт •
Поп-арт •
Сац-арт •
Трансавангард •
Стакізм
 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4249232-4 · LCCN: sh85114975 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Боская камедыя (значэнні).
*Comencia la Comedia*, 1472
**Боская камедыя** (італ.: Commedia, пазней *Divina Commedia*) — паэма, напісаная Дантэ Аліг’еры ў перыяд з 1307 па 1321 гг. Манументальны твор позняга сярэдневякоўя, які ўяўляе сабой энцыклапедыю філасофіі, касмагоніі, гісторыі, рэлігіі, маралі, палітычных поглядаў еўрапейскага чалавека напярэдадні Адраджэння.

Сюжэтнай канвой паэмы з’яўляюцца апавяданні пра падарожжы паэта (яго суправаджаюць спачатку Вергілій, потым каханая Беатрычэ Партынары, якая вельмі рана памерла) па тым свеце. Твор падзелены на 3 часткі (кантыкі): «Пекла», «Чысцец» і «Рай». Яны ў сваю чаргу складаюцца з карцін, што адпавядаюць сярэдневяковым уяўленням аб замагільным жыцці, у якое трапляе кожны чалавек пасля смерці, атрымліваючы там тое, што заслужыў раней: хто цярпіць за свае грахі ў Пекле, хто — ачышчаецца ад смяротных грахоў у Чысцы, хто за сваю маральную цноту і дасканаласць перажывае светлыя пачуцці ў Раі. У алегарычнай форме Дантэ Аліг’еры гаворыць аб сучаснасці, яскрава звязваючы яе з Антычнасцю. Стройная лагічная схема твора базіруецца на сімволіцы лічбаў (пачынаючы ад лічбы 3 — сімвала Тройцы: 3 кантыкі, тэрцына — асноўны вершаваны памер, кожная кантыка складаецца з 33 песень і г.д.).

У адрозненне ад многіх іншых твораў эпохі Адраджэння, паэма была напісана не на лацінскай, а на жывой італьянскай мове.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Боская камедыя на Вікісховішчы |
**Ключ 35** 夊 (піньінь suī) са значэннем «павольна ісці» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.

У слоўніку Кансі налічваецца 23 іерогліфа з гэтым ключом (з 49,030).

Варыянты значэння
-----------------

Старажытнага знака адлюстроўваў чалавека, а дадатковая рыса, якая перакрэслівала ногі і рукі, азначала «ісці без спеху, валачыць ногі». Самастойна іерогліф не ўжываецца.

Варыянты формы
--------------

* Гадальныя косткі ЦзягувэньГадальныя косткі Цзягувэнь
* Малая пячатка ЧжуаншуМалая пячатка Чжуаншу

Прыклады іерогліфаў
-------------------

Парадак напісання ключа 夊
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 夊. 

| Дад.рысы | Прыклады |
| --- | --- |
| 0 | 夊 |
| 4 | 夋 麦 |
| 5 | 夌 |
| 6 | 复 㚆 㚇 変 |
| 7 | 夎 夏 |
| 11 | 夐 𡕵 |
| 12 | 𡕷 |
| 15 | 夑 夓 |
| 16 | 夒 |
| 19 | 夔 |
| 20 | 𡖂 |

Літаратура
----------

* *Fazzioli, Edoardo.* Chinese calligraphy : from pictograph to ideogram : the history of 214 essential Chinese/Japanese characters (англ.). — New York: Abbeville Press (англ.), 1987. — ISBN 0-89659-774-1.
* *Lunde, Ken.* Appendix J: Japanese Character Sets // CJKV Information Processing: Chinese, Japanese, Korean & Vietnamese Computing (англ.). — 2-е выд. — Sebastopol, Calif.: O’Reilly Media, 2009. — ISBN 978-0-596-51447-1.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ключ 35
* Слоўнік Кансі анлайн (кіт.)
* Слоўнік іерогліфаў з індэксам іерагліфічных ключоў (англ.)
АК-74, стандартны варыянт.
**АК-74** — варыяцыя аўтамата Калашнікава пад патрон 5,45 мм. Зброя прынята на ўзбраенне ў 1974 годзе.

Распрацоўка
-----------

Даследаванні па змяншэнню калібра аўтаматных патронаў у параўнанні з прынятым на той момант калібрам 7,62 мм былі пачаты ў 1960 годзе, пасля атрымання з ЗША інфармацыі аб работах над зброяй калібра 5,56 мм, у першую чаргу AR-15 (у наступным M16). Першапачаткова адпрацоўваліся тры базавыя калібры — 4,5 мм, 5,6 мм і 6,5 мм, аднак да 1963 года было прынята рашэнне спыніцца на калібры 5,6 мм (да 1973 года калібр «5,45 мм» вызначаўся як «5,6 мм») як аптымальным з пункту гледжання баявой эфектыўнасці.

У другой палове шасцідзесятых гадоў ужо быў у цэлым распрацаваны новы патрон калібра 5,6 мм, які меў падоўжаную кулю з камбінаваным сталёвым і свінцовым стрыжнем і паражніной у носіку. Маса кулі складала 3,5 грама. Пачатковая хуткасць кулі каля 900 м/з, агульная маса патрона 10,2 грама, што на 6 грамаў менш, чым маса патрона 7,62х39мм (16,2 г). Пры боекамплекце ў 8 магазінаў (240 патронаў) новы патрон забяспечвае эканомію масы ў 1,4 кг. Ён таксама меў істотна больш насцільную траекторыю кулі, што забяспечвала вялікую далёкасць прамога стрэлу (амаль на 100 метраў). Меншая аддача таксама падвышала эфектыўнасць стральбы як адзінкавымі стрэламі, так і чэргамі.

Патрабаванні на новы аўтамат пад патрон калібра 5,45 мм былі выпушчаны ГРУ ГШ Савецкай Арміі ў 1966 годзе, а ў 1968 годзе былі пачаты конкурсныя выпрабаванні цэлага шэрагу вопытных узораў.

Апісанне
--------

АК-74 з’яўляецца індывідуальнай зброяй і прызначаны для ўзбраення асабістага складу падраздзяленняў арміі і сіл аховы правапарадку. Прыклад пластмасавы і можа складвацца. Аўтамат мае стандартны вузел мацавання для ўстаноўкі аптычных і начных прыцэлаў, а таксама месца для пастаноўкі падствольнага гранатамёта 6ГД5. Па жаданні заказчыка ён можа камплектавацца начнымі прыцэламі. У камплекце пастаўкі ўваходзяць магазін, штык-нож, рэмень, прыналежнасць, маслёнка, сумка для магазінаў.

Выканання аўтамата ў залежнасці ад камплектавання:

* АК 74МН2 — начным прыцэлам НСПУМ;
* АК 74МН3 — начным прыцэлам НСПУ-3;
* AK-74M.

Заўвагі
-------

1. ↑  Руководство по 5,45-мм автомату Калашникова (АК-74, АК-74С, АК-74Н, АКС-74Н) и 5,45-мм ручному пулемёту Калашникова (РПК-74, РПКС-74, РПК-74Н, РПКС-74Н) — М.: Военное издательство Министерства обороны СССР, 1982
2. 1 2 3  Автомат Калашникова AK-74 АКС-74 АК-74М (СССР -Россия)
3. 1 2  Описание АК-74М Архівавана 30 сакавіка 2009 года. на сайте производителя

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Giant Bomb |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) |
**Ключ 31** 囗 (〇) (піньінь wéi) са значэннем «прадказанне» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.

У слоўніку Кансі налічваецца 118 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49,030).

Варыянты значэння
-----------------

Старажытны знак паходзіць ад выявы агароджы ці сцен горада. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «мяжа», «агароджа», «рамка», «абрыс».
Самастойна іерогліф «агароджа» выкарыстоўваецца для замены прапушчанага ў тэксце іерогліфа або замест іерогліфаў з вялікай колькасцю чорт унутры.
Іерогліф «агароджа» адрозніваецца ад ключа 口 «рот» тым, што «рот» заўсёды пішацца побач са словам, а «агароджа» заўсёды акружае слова.

Варыянты формы
--------------

* Гадальныя косткі ЦзягувэньГадальныя косткі Цзягувэнь
* Бронзавыя надпісы ЦзіньвэньБронзавыя надпісы Цзіньвэнь
* Вялікая пячатка ЧжуаншуВялікая пячатка Чжуаншу
* Малая пячатка ЧжуаншуМалая пячатка Чжуаншу

Прыклады іерогліфаў
-------------------

Парадак напісання ключа 囗
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 囗. 

| Дад.рысы | Прыклады |
| --- | --- |
| 0 | 囗 〇 |
| 2 | 龱囘囙囚四囜㘝 |
| 3 | 囝回囟因囡团団㘟 |
| 4 | 囤囥囦囧囨囩囪囫囬园囮囯困囱囲図 |
| 5 | 囶囷囸囹固囻囼国图㘠㘡囹 |
| 6 | 囿𡇙㘢圀 |
| 7 | 㘣圁圂圃圄圅 |
| 8 | 𡇸𡇻圊國圏圇圈圉 |
| 9 | 圌圍圎圐𡈁𡈈 |
| 10 | 圑園圓圔圕 |
| 11 | 圖圗圙㘤團𡈡 |
| 12 | 圚𡈩 |
| 13 | 圛圜 |
| 17 | 㘥 |
| 18 | 𡈺 |
| 19 | 圝 |
| 23 | 圞 |
| 39 | 𧆘 |
|

Літаратура
----------

* *Fazzioli, Edoardo.* Chinese calligraphy : from pictograph to ideogram : the history of 214 essential Chinese/Japanese characters (англ.). — New York: Abbeville Press (англ.), 1987. — ISBN 0-89659-774-1.
* *Lunde, Ken.* Appendix J: Japanese Character Sets // CJKV Information Processing: Chinese, Japanese, Korean & Vietnamese Computing (англ.). — 2-е выд. — Sebastopol, Calif.: O’Reilly Media, 2009. — ISBN 978-0-596-51447-1.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ключ 31
* Слоўнік Кансі анлайн (кіт.)
* Слоўнік іерогліфаў з індэксам іерагліфічных ключоў (англ.)
**Тарханкуцкі паўвостраў** — заходняя частка Крымскага паўвострава. Аддзяляе ад Чорнага мора Каркініцкі заліў. Крайні заходні пункт — мыс Прыбойны.

Берагі ў асноўным абразійныя, абразійна-абвальныя абрывістыя (на крайнім захадзе да 50 м і больш). Маецца некалькі невялікіх заліваў і бухт з нізкімі раўніннымі берагамі (Джарылгацкі заліў, Караджынская бухта). Частка заток адшнуравана перасыпамі, ператварылася ў салёныя прыбярэжныя азёры (Джарылгач, Ліман, Панскае).

У геалагічнай будове бяруць удзел вапнякі з гарызонтамі мергеляў і глін, з суцэльным покрывам лёсападобных суглінкаў, якія ў лагчынах падсцілаюцца чырвона-бурымі глінамі. Паверхня пераважна градава-ўзгорыстая на паўночным усходзе і паўднёвым усходзе — хвалістая. Пашыраны стэпавыя ландшафты. Карысныя выкапні: прыродны газ, вапнякі, цагляна-чарапічныя гліны.

Зноскі
------

1. ↑  Гэты аб’ект размешчаны на тэрыторыі паўвострава Крым і кантралюецца Расіяй. Міжнародная супольнасць не прызнае ўключэнне Крыма ў склад Расіі і лічыць яго анексіяй часткі тэрыторыі Украіны (гл. Рэзалюцыю 68/262 Генеральнай Асамблеі ААН).

Літаратура
----------

* *Кузнецов О. Г.* Тарханкутський півострів // Географічна енциклопедія України: [в 3 т.] / редкол.: О. М. Маринич (відповід. ред.) та ін. Т. 3. — К.: Українська енциклопедія ім. М. П. Бажана, 1993.  (укр.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | VIAF: 200156133223958430002 |
**Ключ 20** 勹 са значэннем «абгортваць» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.

У слоўніку Кансі налічваецца 64 іерогліфа з гэтым ключом (з 49 030).

Варыянты значэння
-----------------

Старажытны знак паходзіць ад выявы чалавека, які схіліўся і збіраецца ўзяць нешта ў ахапак. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «загортваць», «абмотваць», «звязваць».

Варыянты чытання
----------------

* кіт.: 勹, bāo, бао.
* яп.: 包構, tsutsumigamae, цуцумі гамае;
* яп.: ほう, hō, хо;
* яп.: つつむ, tsutsumu, цуцуму;
* кар.: 쌀, ssal, сал;
* кар.: 포, po, по;

Прыклады іерогліфаў
-------------------

Парадак напісання ключа 勹
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 勹. 

| Дад.рысы | Прыклады |
| --- | --- |
| 0 | 勹 |
| 1 | 勺 |
| 2 | 勻 勼 勽 勾 勿 匀 匁 匂 |
| 3 | 匃 匄 包 匆 匇 |
| 4 | 匈 |
| 5 | 匉 |
| 6 | 匊 匋 匌 |
| 7 | 匍 |
| 8 | 匎 |
| 9 | 匏 匐 |
| 10 | 匑 匒 |
| 11 | 匓 |
| 14 | 匔 |

Літаратура
----------

* *Fazzioli, Edoardo.* Chinese calligraphy : from pictograph to ideogram : the history of 214 essential Chinese/Japanese characters (англ.). — New York: Abbeville Press (англ.), 1987. — ISBN 0-89659-774-1.
* *Lunde, Ken.* Appendix J: Japanese Character Sets // CJKV Information Processing: Chinese, Japanese, Korean & Vietnamese Computing (англ.). — 2-е изд. — Sebastopol, Calif.: O’Reilly Media, 2009. — ISBN 978-0-596-51447-1.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ключ 20
* Слоўнік Кансі анлайн (кіт.)
* Слоўнік іерогліфаў з індэксам іерагліфічных ключоў (англ.)
**Ала Андрэеўна Кожынава** (17 снежня 1963, Мінск) — беларускі мовазнаўца. Доктар філалагічных навук (1999).

Біяграфія
---------

Нарадзілася ў 1963 годзе ў Мінску. Скончыла ў 1985 годзе філалагічны факультэт БДУ па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура», у 1988 годзе аспірантуру.

З 1988 года працавала на кафедры тэарэтычнага і славянскага мовазнаўства філалагічнага факультэта БДУ, з 2002 года прафесар.

У 1997 годзе стажыравалася ў Рурскім універсітэце (Бохум, Германія), у 2000 г. — у Оксфардскім універсітэце (Вялікабрытанія), у 2001 чытала курс лекцый у Міжнароднай гуманітарнай школе Варшаўскага ўніверсітэта. Удзельнічала ў працы XI і XII міжнародных з’ездаў славістаў.

Навуковая дзейнасць
-------------------

У 1989 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Лексічная структура тэксту», навуковы кіраўнік — прафесар А. Я. Супрун. У 1999 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па тэме «Тэксты Кірыла Тураўскага. Семантыка і структура», навуковы кансультант — прафесар А. Я. Супрун.

Навуковыя працы па семантыцы старажытных славянскіх тэкстаў, этналінгвістыцы, аксіялогіі, пытаннях выкладання польскай мовы як замежнай. Сааўтар навучальных дапаможнікаў для ВНУ «Польская мова» (2000), «Польская мова: Практычны курс» (2001). Была арганізатаркай міжнародных навуковых канферэнцый па актуальных праблемах польскай мовы.

Зноскі
------

1. ↑  Кафедра теоретического и славянского языкознания. Алла Андреевна Кожинова
2. ↑  Алла Андреевна Кожинова, профессор, доктор филологических наук Архівавана 16 снежня 2021.

Літаратура
----------

* Кожынава Ала Андрэеўна // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 18. Кн. 1: Дадатак: Шчытнікі — Яя / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2004. — Т. 18. Кн. 1. — 472 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0295-4 (т. 18. Кн. 1).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Google Scholar |
| Нарматыўны кантроль | NUKAT: n2007005247 · VIAF: 244199884 · ЗЭКББ: SEK-369404 |
**Харымката́н** (руск.: Харимкотан) — востраў у Вялікай градзе Курыльскіх астравоў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча — 41,6 км².

Прырода
-------

Востраў мае вулканічнае паходжанне. У цэнтры ўзвышаецца актыўны вулкан Севергіна (1213 м) з разбуранай вяршыняй. Вывяржэнні зафіксаваны ў 1713 і 1933 гадах. Горны масіў фарміруе стромкія ўцёсы. На захадзе бераг спадзісты, утвораны пясчанымі выдмамі, згладжаны струменем застылай лавы. Уздоўж яго цягнецца камяністы пляж.

На востраве маюцца дзве ракі з пітной вадой, некалькі малых бяссцёкавых азёр.

Расліннасць пераважна разнатраўная, лугавая, у тым ліку зараснікі *ару*, высокай травы з ядомым карэннем, і баршчэўніка. Сустракаюцца кедр, рабіна, ягаднікі. Вакол вострава да глыбіні 14—27 м — зараснікі марской капусты.

Распаўсюджаныя жывёлы — лісы, грызуны, ластаногія, птушкі.

Гісторыя
--------

У старажытнасці Харымкатан быў населены айнамі. Разбураныя рэшткі іх вёскі да сёй пары знаходзяцца на паўночным захадзе вострава. На мове айнаў назва *Арамакутан* значыла «сёмы».

У XVIII  — XIX стагоддзях з’явіліся першыя апісанні Харымкатана ў Расіі і Японіі. У 1875—1945 гадах належаў Японіі. Мясцовыя айны былі выселены на востраў Хакайда, дзе нашчадкі карэнных харымкатанцаў жывуць да нашага часу. У 1920—1930-я гады створана малое японскае паселішча, у якім жыла сям'я Такакі, якая апісала вывяржэнне вулкана Севергіна. У 1930-х гадах уладкаванне вялі палонныя кітайцы. Сустракаліся таксама развітальныя надпісы палонных з СССР (1939—1941 гг.).

Пасля Другой сусветнай вайны востраў далучаны да Расійскай Федэрацыі. Некаторы час, на ім знаходзілася жылое паселішча Севергіно. Зараз ненаселены.

Зноскі
------

1. ↑  Востраў Харымкатан

Спасылкі
--------

* Востраў Харымкатан
* Археалагічныя даследаванні Архівавана 6 сакавіка 2016.
* Вандроўка на Харымкатан
* Успамін пра наведванне Харымкатана і Севергіно

| ⛭Курыльскія астравы |
| --- |
| *Вялікая Курыльская града* | 

|  |  |
| --- | --- |
| *Паўночная група* | Атласава · Шумшу · Парамушыр · Анцыферава · Маканрушы · Анекатан · Харымкатан · Чырынкатан · Экарма · Шыяшкотан |
| *Сярэдняя група* | Райкоке · Матуа · Расшуа · *а-вы Ушышыр* (Рыпанкіча · Янкіча) · Кетой · Сімушыр · Броўтана · *а-вы Чорныя Браты* (Чырпой · Брат-Чырпоеў) |
| *Паўднёвая група* | Уруп · Ітуруп · Кунашыр |

 |
| *Малая Курыльская града* | Шыкатан · Палонскага\* · *а-вы Асколкі*\* · Зялёны\* · Танфільева\* · Юрый\* · *а-вы Дзёміна*\* · Анучына\* |
| **\***астравы, таксама вядомыя пад агульнай назвай Хабамаі |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская |
**Анджэлаўскі дзяржаўны універсітэт** (англ.: Angelo State University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Сан-Анджэла ў штаце Тэхас.

Агульная характарыстыка
-----------------------

Вучэльня была заснавана ў 1928 годзе як Сан-Анджэлаўскі каледж. Установа атрымала статус універсітэта і прысудзіла сваю першую акадэмічную ступень бакалаўра ў 1967 годзе, адкрыла аспірантуру ў 1969 годзе, у тым жа годзе, калі атрымала сваю цяперашнюю назву. 

Універсітэт прапануе 50 праграм бакалаўрыяту і 31 праграму магістратуры. 

Гэта другая па велічыні ўстанова ў сістэме Тэхаскага тэхналагічнага ўніверсітэта.

Структура
---------

* Каледж бізнесу
* Каледж адукацыі
* Каледж мастацтваў і гуманітарных навук
* Каледж здароўя і сацыяльных паслуг
* Каледж навук і інжынерыі
* Каледж аспірантуры і даследаванняў

Гл. таксама
-----------

* Спіс універсітэтаў штата Тэхас

Заўвагі
-------

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Гадуцішкі (значэнні).

**Адуцішкіс** (літ.: Adutiškis, польск.: Hoduciszki), традыцыйная беларуская назва **Гадуцішкі** — мястэчка ў Літве, на рацэ Камайка. Цэнтр сянюніі Швянчоніскага раёна Вільнюскага павета. Насельніцтва 778 чал. (2001). Знаходзяцца за 29 км на паўночны ўсход ад Швянчоніса, каля граніцы з Беларуссю.

Гісторыя
--------

Першы пісьмовы ўспамін пра Гадуцішкі змяшчаецца ў Літоўскай Метрыцы і датуецца 1501 годам. З 1526 года мясцінай валодаў Ян Радзівіл, пазней — Кішкі, Віленская капітула. У 1608 годзе тут збудавалі касцёл.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Гадуцішкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Свянцянскім павеце Віленскай губерні. У першай палове XIX стагоддзя тут рэгулярна праводзіліся 3 кірмашы. У 1895 годзе ў мястэчку пачала дзейнічаць чыгуначная станцыя.

У 1920 годзе Гадуцішкі ўвайшлі ў склад Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у склад міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны Свянцянскага павета Віленскага ваяводства.

У 1939 годзе Гадуцішкі ўвайшлі ў склад БССР, дзе сталі цэнтрам раёна Вілейскай вобласці. У лістападзе 1940 года Масква перадала мястэчка ЛітССР.

### Тэрытарыяльная спрэчка

У пачатку 1990-х гадоў паміж Беларуссю і Літвой разгарэлася тэрытарыяльная спрэчка за прыналежнасць чыгуначнай станцыі Гадуцішкі. Станцыя хоць і знаходзілася ў савецкія часы на тэрыторыі ЛітССР, аднак адміністрацыйна падпарадкоўвалася Беларускай чыгунцы.

Толькі ўвосень 1994 года беларускі бок, які раней патрабаваў грашовую кампенсацыю за выкарыстанне станцыі, перадаў яе Літве бязвыплатна. 26 кастрычніка 1996 года Беларусь ратыфікавала дагавор аб беларуска-літоўскай граніцы. Дагавор юрыдычна вызначыў і замацаваў дзяржаўную граніцу на аснове «савецкай» лініі 1940 года.

Насельніцтва
------------

* **XIX стагоддзе**: 1862 год — 764 чал.; 1869 год — 577 чал.; 1879 год — 1800 чал. (896 муж. і 904 жан.); 1869 год — 2247 чал.
* **XX стагоддзе**: 1931 год — 1539 чал.; 1959 год — 1780 чал.; 1970 год — 839 чал.; 1979 год — 1058 чал.; 1984 год — 1036 чал.; 1989 год — 1023 чал.
* **XXI стагоддзе**: 2001 год — 840 чал.

Славутасці
----------

* Касцёл Маці Божай Шкаплернай (1913)

Крыніцы
-------

1. ↑  Соркіна 2010, с. 114.
2. 1 2  Алег Трусаў. Як мяняліся нашы межы ў ХХ ст. // «Наша Слова» № 32 (820), 22 жніўня 2007.
3. ↑  Годуцишки // Географическо-статистический словарь Российской империи. T. 1 (Аа — Гямъ-маликъ). — СПб, 1862. С. 647.
4. ↑  Соркіна 2010, с. 381.
5. ↑  SgKP 1882, s. 89.

Літаратура
----------

* *Соркіна I.* Мястэчкі Беларусі ў канцы XVIII — першай палове XIX ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. — 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7.
* Hoduciszki // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom III: Haag — Kępy (польск.). — Warszawa, 1882. — S. 89.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Адуцішкіс
**Ключ 13** (кіт. 冂 піньінь *jiōng*) са значэннем «скрыня ўверх дном» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.

У слоўніку Кансі налічваецца 50 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49 030).

Варыянты значэння
-----------------

Дзве вертыкальныя рысы ў старажытным іерогліфу выяўлялі аддаленыя адзін ад аднаго зямлі, гарызантальная — на мяжу паміж імі.
У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «скрыня ўверх дном», «шырокі», а таксама «далёкія пустынныя землі».

Прыклады іерогліфаў
-------------------

Парадак напісання ключа
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 入. 

| Дад.рысы | Прыклады |
| --- | --- |
| 0 | 冂⺆ |
| 2 | 𠔿冃冄内円冇冈 |
| 3 | 冊冋册冉𠕄𠕇 |
| 4 | 再冎同 |
| 5 | 冏 |
| 6 | 㒺冐 |
| 7 | 冑冒 |
| 8 | 冓冔 |
| 9 | 冕㒻㒼 |
| 10 | 㒽最 |
| 11 | 㒾 |
| 20 | 㒿 |

Літаратура
----------

* *Fazzioli, Edoardo.* Chinese calligraphy : from pictograph to ideogram : the history of 214 essential Chinese/Japanese characters (англ.). — New York: Abbeville Press (англ.), 1987. — ISBN 0-89659-774-1.
* *Lunde, Ken.* Appendix J: Japanese Character Sets // CJKV Information Processing: Chinese, Japanese, Korean & Vietnamese Computing (англ.). — 2-е изд. — Sebastopol, Calif.: O’Reilly Media, 2009. — ISBN 978-0-596-51447-1.

Спасылкі
--------

Лагатып ВікіслоўнікіЛагатып Вікіслоўнікі У Вікіслоўніку ёсць артыкул **«冂»**
* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Ключ 13
* Слоўнік Кансі анлайн (кіт.)
* Слоўнік іерогліфаў з індэксам іерагліфічных ключоў (англ.)
**Ноk-kеу** — беларускі музычны гурт, які грае цяжкі, меладычны, з элементамі фольку метал, пазначыў сваю прысутнасць выпускам пяцi поўнафарматных альбомаў, а таксама мноствам сінглаў і EP.

Гісторыя
--------

Ноk-kеу — гэта разнапланавы ў творчым пошуку гурт, які прайшоў шлях ад арыгінальнага сцёб-металу і стварэння тэкстаў адразу падчас выступу да цяперашняй сваёй формы — філасоўскіх тэкстаў і музычна-гукавых эксперыментаў, якія не выходзяць за рамкі цяжкага, меладычнага, з элементамі фольку металу (у асноўным на беларускай мове).

На працягу сваёй дзейнасці гурт ратыруецца на радыёстанцыях, актыўна прымае ўдзел у рознага кшталту фестывалях і канцэртах як у сябе на радзіме, так і за яе межамі (Польшча, Францыя, Iталiя, Icпанiя, Партугалiя, Чэхія, Славакiя, Вугоршчына, Румынiя, Аўстрыя), у тым ліку такіх як «Celtic Transilvania», «Наш Грунвальд», «Купальскае Кола», METAL CROWD Open Air, Рок-Фэст «Сафоний», Міжнародны байк-фестываль «МОТО УДАР», Фестываль Freedom`s … А ў канцы верасня — пачатку кастрычніка 2015 года гурт здзейсніў музычны тур па краінах Еўропы — «Thunder and Lightning European Tour».
У 2017 годзе гурт выдаў пяты поўнафарматны альбом «Kalasy Pad Siarpom» i прэзентаваў яго ў Еўропе падчас «Reaping Europe Tour 2017—2018», якi ахапiў усю Еўропу, ад Польшчы да Партугалii.

Удзельнікі
----------

Яр Сапуноў • гітара • клавішы • музыка

Iрына Сапунова • скрыпка • тэксты

Містэр X • вакал

Aлег Кaнцоў «Леший» • бубны

Аляксандр Волчэк • бас-гiтара • тэксты

Дыскаграфія
-----------

2007 — LP — «Всё Hok-key» …

2009 — single — «Адлюстраванне»

2009 — LP — «Ad Libitum»

2011 — ЕР — «Спадчына»

2012 — single — «Колыбельная»

2012 — LP — «R.I.P.»

2013 — ЕР — "Illuminati "

2014 — LP — «Знак Бяды»

2015 — EP — «Just Time»

2017 — LP — «Kalasy Pad Siarpom»

2018 — single — «Hej, sokoły»

2020 — single — « Faster, Harder, Louder!»

2022 — LP — «In Existence»

Кліпы
-----

Узнагароды
----------

Гурт атрымаў Гран-пры ў Міжрэгіянальным музычным праекце «ROCKоделие — 2021», а таксама дыпломы «Лепшыя песенныя тэксты» і Светлагорск.
Першае месца ў наменацыі лепшы гурт у Міжрэгіянальным музычным праекте «Шацілінскі Шлягер — 2022» а таксама дыплом у намінацыі «Лепшае выкананне песні 80х гадоў». Светлагорск.
Лаўраэт фестывалю «Фіа-Фэст 2022». Маладзечна.

Спасылкі
--------

* Афіцыйная старонка гурту
* Soundcloud
Трохфазны маслены выключальнік МКП-110 на напружанне 110 кВ
Вакуумны выключальнік на 6-10 кВ
**Высакавольтны выключальнік** — камутацыйны апарат, прызначаны для аператыўных уключэнняў і адключэнняў асобных ланцугоў або электраабсталявання ў энергасістэме ў нармальных або аварыйных рэжымах пры ручным, дыстанцыйным або аўтаматычным кіраванні.

Высакавольтны выключальнік складаецца з: кантактнай сістэмы з дугагасільнымі прыстасаваннямі, токаводных частак, корпуса, ізаляцыйнай канструкцыі і прываднага механізму (напрыклад, электрамагнітны прывад, ручны прывад).

Класіфікацыя высакавольтных выключальнікаў
------------------------------------------

Уласцівасці
-----------

Выключальнікі сярэдняга і высокага напружання (намінальнае напружанне 6 — 220 кілавольт) і вялікім токам адключэння (да 50 кілаампер) выкарыстоўваюцца на электрычных станцыях і падстанцыях. Гэтыя выключальнікі ўяўляюць сабой даволі складаную канструкцыю, кіраваную электрамагнітнымі, спружыннымі, пнеўматычнымі або гідраўлічнымі прывадамі. У залежнасці ад асяроддзя, у якім адбываецца гашэнне дугі, адрозніваюць паветраныя выключальнікі (у якіх дуга гасіцца сціснутым паветрам), масленыя выключальнікі (у якіх кантакты змяшчаюцца ў ёмістасць з спецыяльным маслам), электрамагнітныя выключальнікі (як правіла да 10 кВ, з так званым магнітным выдзіманнем і дугагасільнымі камерамі з вузкімі шчылінамі або рашоткамі), элегазавыя выключальнікі (у якіх выкарыстоўваецца электратрывалы газ SF6), і вакуумныя выключальнікі (у якіх дугагашэнне адбываецца ў вакууме — у так званай вакуумнай дугагасільнай камеры). Ахоўнае асяроддзе адначасова з дугагашэннем забяспечвае і дыэлектрычную трываласць прамежку паміж кантактамі ў адключаным становішчы, ад чаго залежыць і велічыня ходу кантактаў.

Класіфікацыя высакавольтных выключальнікаў
------------------------------------------

Па спосабе гашэння дугі

* Элегазавыя выключальнікі (бакавыя і калонкавыя);
* Вакуумныя выключальнікі;
* Масленые выключальнікі (бакавыя і маламасляныя);
* Паветраныя выключальнікі;
* Аўтагазавыя выключальнікі;
* Электрамагнітныя выключальнікі;
* Аўтапнеўматычныя выключальнікі.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Журдан.
**Якуб Журдан** (таксама бел.: Жак Журдан; польск.: Jakób Jourdan, лац.: Jacobus Jourdan; 1 мая 1774, Лісабон — 13 сакавіка 1848, Ніца) — святар, педагог, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі.

15 кастрычніка 1803 г. будучы ўжо святаром, уступіў у Полацку ў Таварыства Ісуса. Віцэ-рэгент канвікта і прафесар французскай мовы ў Магілёве (1805—1806), выхавацель сыноў князя Талстога (1805—1808). Выкладаў маляванне і быў выхавацелем у Санкт-Пецярбургу (1809—1815). Пасля выгнання езуітаў з расійскай сталіцы (снежань 1815 г.) быў прафесарам грамадзянскай і ваеннай архітэктуры (1816—1817) і маральнай тэалогіі і свяшчэннага пісання (1817—1818) у Полацкай езуіцкай акадэміі. У апошнія гады існавання Таварыства Ісуса ў Расійскай імперы і выкладаў у Віцебску (рэгент канвікта і прафесар французскай мовы, 1818—1819) і Мсціславе (рэгент канвікта, 1819—1820).

У 1820 г. разам з астатнімі езуітамі быў вымушаны пакінуць тэрыторыю Расійскай імперыі і, як многія яго суайчыннікі, вярнуўся ў Францыю. Памёр у 1848 г. у Ніцы.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Grzebień, L. (Ed.), *Encyklopedia Wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy*, 1996.
2. ↑  Giżycki, J.M.  (руск.) (бел. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — s. 192, 208, 214.

Літаратура
----------

* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień  (польск.) (бел.. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M.  (руск.) (бел. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.
**Паўнамо́цтва** — права адной асобы (прадстаўніка) ажыццяўляць здзелкі ад імя другой (прадстаўленага), тым самым ствараць, змяняць або спыняць правы і абавязкі прадстаўленага. Паводле цывільнага права Рэспублікі Беларусь можа быць заснавана на даверанасці, заканадаўстве або акце ўпаўнаважанага на тое дзяржаўнага органа ці органа мясцовага кіравання і самакіравання, а таксама вынікаць з абставін, у якіх дзейнічае прадстаўнік (напрыклад, прадавец у краме, касір і да т.п.).

Літаратура
----------

* Паўнамо́цтва // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 12: Палікрат — Праметэй / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2001. — Т. 12. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0198-2 (т. 12).
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Чарноцкі.
**Аўгусцін Чарноцкі** (польск.: Augustyn Czarnocki, лац.: Augustinus Czarnocki; 24 сакавіка 1788, Відзы — 9 сакавіка 1848, Рым) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.

Біяграфія
---------

Уступіў у Таварыства Ісуса 13 жніўня 1801 г. і наступныя два гады праходзіў выпрабаванні ў полацкім навіцыяце. Потым вывучаў рыторыку ў Оршы (1803—1804), французскую мову і архітэктуру (1804—1805), філасофію і французскую мову (1805—1806) і філасофію (1806—1807) у Полацку.

У 1807—1811 гг. выкладаў у класе інфімы, а таксама паэтыку і рыторыку ў Полацкім езуіцкім калегіуме. З 1813 па 1816 гг. вывучаў у тэалогію ў Полацкай езуіцкай акадэміі. У 1815 г. высвечаны на ксяндза. У 1816—1819 гг. прафесар рыторыкі і паэтыкі для семінарыстаў-езуітаў у Пушы і Ужвальдзе. Публікаваўся ў «Полацкім штомесячніку». Апошнія месяцы перад выгнаннем езуітаў з Расійскай імперыі (1820) правёў у доме трэцяй прабацыі ў Віцебску, а потым працуючы прафесарам натуральнага права, права народаў і палітэканоміі ў Полацкай езуіцкай акадэміі.

Вымушана пакінуўшы Радзіму, А. Чарноцкі з’ехау у Італію. 15 жніўня 1821 г. даў манаскія абяцанні. Працаваў у Рымскай правінцыі Таварыства Ісуса, у тым ліку у якасці прафесара філасофіі ў Вітэрбо (да 1826), прафесара філасофіі, фізікі і матэматыкі ў Фарлі (1826—1829), а таксама прафесара фізікі і хіміі ў Папскім Грыгарыянскім універсітэце (*Collegium Romanum*, 1829—1848).

Памёр 9 сакавіка 1848 г. у Рыме.

Творы
-----

* *Przestroga «Miesięcznikowi Połockiemu». (Wiersz do redakcji przysłany od …)*. «Miesięcznik Połocki», 1818, t. 1, nr 1, s. 19-23.
* *Satyra o krytyce do Molskiego.* «Miesięcznik Połocki», 1818, t. 1, nr 4, s. 274—280.
* *Satyra. Wychowanie dzieci.* «Miesięcznik Połocki», 1818, t. 2, nr 7, s. 163—171.

Зноскі
------

1. 1 2  Catalogs SJ 1774—1829. Russiae. Архівавана 13 ліпеня 2020.
2. ↑  Grzebień, L. (Ed.), *Encyklopedia Wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy*, 1996.
3. ↑  Lihocka, H. «Miesęcznik Połocki» (1818—1820). Kontekst historycny i bibliografia zawartości /H. Lihocka // Wkład jezuitów do nauki i kultury w Rzeczypospolitej Obojga Narodów i pod zaborami / Pod red. naukową Ireny Stasiewicz-Jasiukowej. — Kraków: Wyd-wo WAM, 2004. — s. 650.
4. ↑  Catalogus sociorum et oficiorum Sosietatis Jesu in Imperio Rossiaco. Ex Anno 1819, in Annum 1820. Polociae, Typis Academicis Societatis Jesu. Архівавана 4 снежня 2017.
5. ↑  Giżycki, J.M.  (руск.) (бел. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — s. 97, 120.

Літаратура
----------

* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / оprac. L. Grzebień  (польск.) (бел.. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M.  (руск.) (бел. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.
**Адміністрацыя Кастрычніцкага раёна г. Магілёва** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання першаснага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Кастрычніцкага раёна горада Магілёва Магілёўскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Магілёўскаму гарвыканкаму. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю адміністрацыі ажыццяўляе яе кіраўнік. Адміністрацыя размешчана ў цэнтры раёна, у будынку па вуліцы Чыгрынава, 8А.

Кіраўнікі
---------

* Пётр Аляксандравіч Салаўёў

Зноскі
------

1. ↑  Закон Республики Беларусь от 4 января 2010 г. № 108-З «О местном управлении и самоуправлении в Республике Беларусь»

Спасылкі
--------

* octmogilev.gov.by — афіцыйны сайт Адміністрацыі Кастрычніцкага раёна г. Магілёва

Шаблон:Адміністрацыі раёнаў Магілёва
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Залескі.
**Юзаф Залескі** (польск.: Józef Zaleski; 20 чэрвеня 1727, Беларусь — каля 1793) — езуіцкі святар і педагог.

Пасля заканчэння езуіцкіх школ 18 жніўня 1750 г. уступіў у Вільні ў Таварыства Ісуса. У 1752—1753 гг. выкладаў у Пінскім езуіцкім калегіуме. З 1753 па 1756 гг. вывучаў філасофію ў Нясвіжскім езуіцкім калегіуме, а потым з 1757 па 1761 гг. — тэалогію ў Полацкім езуіцкім калегіуме. У Полацку быў высвечаны на ксяндза.

Прафесар рыторыкі, паэтыкі і гісторыі для экстэрнаў у Нясвіжы (1761—1765), прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў настаўніцкай семінарыі ў Слуцку (1765—1769), місіянер у мястэчку Кабылкі пад Варшавай (1770—1771), прэфект школ у Мінску (1771—1772), прэфект касцёлу ў Экімані (1772—1773).

Пасля скасавання Таварыства Ісуса папскім брэвэ *Dominus ac Redemptor* (1773) працаваў прэфектам школ у Пінску. Верагодна, у 1782 г. пераехаў у Крожы, дзе выконваў абавязкі прапаведніка у школах Адукацыйнай камісіі (1787—1788). Потым, пакуль дазваляла здароўе, некаторы час настаўнічаў у Нясвіжы.

Зноскі
------

1. ↑  Grzebień, L. (Ed.), *Encyklopedia Wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy*, 1996.
2. ↑  Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny. / A.Królikowska. — Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie -Wydawnictwo WAM, 2017. — s. 163—164.

Літаратура
----------

* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / оprac. L. Grzebień  (польск.) (бел.. — Kraków: Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny. / A.Królikowska. — Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie -Wydawnictwo WAM, 2017. — 188 s.
**Патэнцыял** (ад лац.: potentia сіла) — сродкі, запасы, крыніцы, магчымасці, якія маюцца ў наяўнасці і могуць быць ужытыя дзеля дасягнення пэўных мэт, вырашэння якіх-небудзь задач.

**У ваеннай тэорыі** патэнцыял вызначаецца як сукупнасць матэрыяльных і духоўных сіл дзяржавы, грамадства, узброеных сіл, якія могуць быць ужытыя дзеля дасягнення мэт вайны. Адрозніваюць патэнцыялы: баявы, ваенны, маральна-палітычны, навуковы, сацыяльны, эканамічны і іншыя. Усе такія патэнцыялы маюць колькасныя і якасныя паказчыкі, з'яўляюцца ўзаемазвязанымі і ўзаемаабумоўленымі; у сукупнасці яны характарызуюць узровень **ваеннай моцы дзяржавы**. Рэалізацыя патэнцыялу ажыццяўляецца праз дзейнасць палітычнага і ваеннага кіраўніцтва, народных мас, войска.

Зноскі
------

1. 1 2  ВЭС-83, С.581.

Літаратура
----------

* Военный энциклопедический словарь, 1983. — 863 с. : 30 л. ил.
**Андрэй Младзяноўскі** (польск.: Andrzej Młodzianowski; 30 лістапада 1627, каля Коўна — 10 студзеня 1686, Вільня) — езуіцкі святар і педагог, новалацінскі паэт.

Біяграфія
---------

Пасля сканчэння курса паэтыкі ў ковенскіх езуіцкіх школах 1 ліпеня 1642 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Прайшоўшы выпрабаванні ў навіцыяце, вывучаў пад кіраўніцтвам прафесара Паўла Ідзкоўскага рыторыку ў настаўніцкай семінарыі пры Віленскай акадэміі (1644—1646). Прайшоў курс філасофіі ў Пінскім езуіцкім калегіуме (1646—1649). Выкладаў у класах граматыкі ў Коўне (1649—1650) і паэтыкі ў Оршы (1650—1651).

Скончыць курс тэалогіі ў Віленскай акадэміі (паступіў у 1651 г.) перашкодзіў пачатак вайны 1654—1667 гг. а таму А. Младзяноўскі давучваўся ўжо ў мараўскім Оламаўцы (1655—1656). У 1656 г. быў высвечаны на ксяндза. Знаходзячыся на тэрыторыі Чэшскай правінцыі Таварыства Ісуса, быў спаведнікам палякаў і прафесарам сінтаксісу ў Уроцлаве (1656—1657), прафесарам паэтыкі ў Опаве (1657—1658), прафесарам рыторыкі ў Свідніцы (1658—1659).

У 1660 г. вярнуўся ў Літву. Працаваў прафесарам рыторыкі і прэфектам школ у Коўне (1660—1661) і Крожах (1661—1662). У 1664 г. перадаў свой спадчынны маёнтак на карысць ковенскай езуіцкай школы. Прэфект школ у Крожах (1668—1671), прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у Полацку (1672—1674) і Нясвіжы (1674—1675), прафесар тэалогіі ў Нясвіжы (1675—1676). З 1676 па 1678 і з 1680 па 1683 гг. як суперыёр узначальваў езуіцкую рэзідэнцыю ў Коўне, а ў 1678—1679 гг. быў прэфектам школ у Крожах.

Творчасць
---------

Апублікаваў панегірыкі: *Domestica Samogitiae Ducatus ornamenta* (Мітава, 1668) у гонар жамойцкага біскупа Казіміра Паца; *Suppetiae militares ex Divis Polonae Lituanaeque gentis Tutelaribus* (Вільня, 1671) у гонар віленскага ваяводы Міхала Казіміра Паца; *Auguria spei publicae* (Вільня, 1673) у гонар полацкага ваяводы Казіміра Яна Сапегі; *Icones Symbolicae vitae et mortis B. Josaphat* (Вільня, 1675) у гонар Іасафата Кунцэвіча, дзе ў 40 вершах прадставіў жыццё і цноты пакутніка. Быў аўтарам драматычных твораў для школьнага тэатра. У рукапісах пакінуў лекцыі па рыторыцы з часоў выкладання ў настаўніцкай семінарыі ў Полацку і трактат па маральнай тэалогіі, напісаны ў 1675 г. у Нясвіжы.

Зноскі
------

1. ↑  Grzebień, L. (Ed.), *Encyklopedia Wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy*, 1996.
2. 1 2  Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny. / A.Królikowska. — Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie -Wydawnictwo WAM, 2017. — s. 109—110.

Літаратура
----------

* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / оprac. L. Grzebień  (польск.) (бел.. — Kraków: Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny. / A.Królikowska. — Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie -Wydawnictwo WAM, 2017. — 188 s.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | Sejm-Wielki.pl |
| Нарматыўны кантроль | GND: 1127166859 · NUKAT: n2012101700 · VIAF: 249920475 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Фляшчынскі.
**Марцін Фляшчынскі** (польск.: Marcin Flaszczyński; 10 лістапада 1724, Мазовія — 24 снежня 1761, Вільня) — езуіцкі святар і педагог.

Пасля навучання ў музычнай бурсе пры Пінскім езуцікім калегіуме ўступіў 3 верасня 1740 г. у Таварыства Ісуса. Скончыўшы навіцыят, пад кіраўніцтвам прафесара Станіслава Растоўскага займаўся ў настаўніцкай семінарыі пры Слуцкім езуіцкім калегіуме. Вывучаў філасофію ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1643—1646). Выкладаў у Гродна (1746—1748) і Ломжы (1749—1750). Курс філасофіі прайшоў у Пінскім езуіцкім калегіуме (1750—1754).

Пасля высвячэння на ксяндза стаў прыдворным прапаведнікам (1756—1757), Прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі, якая знаходзілася ў пры віленскім касцёле Св. Рафала (1759—1761). У Бібліятэцы Віленскага ўніверсітэта захоўваюцца рукапісы яго лекцый па рыторыцы за 1759—1761 гг.

Зноскі
------

1. ↑  Grzebień, L. (Ed.), *Encyklopedia Wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy*, 1996.
2. 1 2  Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny / A.Królikowska. — Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie -Wydawnictwo WAM, 2017. — s. 55-56.

Літаратура
----------

* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień  (польск.) (бел.. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Królikowska, A. Profesorowie jezuickich seminariów nauczycielskich od XVI do XVIII wieku. Słownik biograficzny / A.Królikowska. — Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie -Wydawnictwo WAM, 2017. — 188 s.