recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Завітак юнацтва** (таксама **пасма юнацтва**) — у Старажытным Егіпце дзіцячая касічка з доўгай пасмы валасоў на паголенай галаве, закручаная на канцы ў кудзер; сімвал непаўналецця  (руск.) (бел..

Валасы згольвалі, пакідаючы адну або некалькі пасмаў: дзяўчынкам — на цемені, хлопчыкам — па баках галавы. Сан sem-жрацоў  (руск.) (бел. меркаваў нашэнне юнацкага завітка, паколькі абавязкі ўзыходзілі да выканання рытуалаў сынамі для сваіх хворых бацькоў у ранніх пахавальных культах.

Багі з пасмай юнацтва
---------------------

Месяцовыя багі Ях  (руск.) (бел. і {{|нп3|Хонсу|ru|Хонсу}} маляваліся з «пасмай юнацтва».

Егіпецкі бог зімовага сонца *Гарпехруці* (Гор малодшы), сын Асірыса і Ісіды, адлюстроўваўся ў выглядзе голага дзіцяці з дзіцячай касой на галаве і пальцам правай рукі ў роце. Грэкі перанялі яго як Гарпакрата  (руск.) (бел. захаваўшы аголенасць і «завітак юнацтва», але не зразумеўшы прыкметы дзяцінства, сталі шанаваць яго як Бога маўчання.

Галерэя
-------

* Егіпецкая прынцэса Нефрура  (руск.) (бел. з дзіцячай касічкай на руках у архітэктара Сенмута  (руск.) (бел. (XVIII династия, праўленне Хатшэпсут), Брытанскі музейЕгіпецкая прынцэса Нефрура  (руск.) (бел. з дзіцячай касічкай на руках у архітэктара Сенмута  (руск.) (бел. (XVIII династия, праўленне Хатшэпсут), Брытанскі музей
* Фрагмент з храма Аменхатэпа III з выявай прынца (магчыма, Эхнатона да яго інтранізацыі), XVIII дынастыя. Музей Пітры  (руск.) (бел.Фрагмент з храма Аменхатэпа III з выявай прынца (магчыма, Эхнатона да яго інтранізацыі), XVIII дынастыя. Музей Пітры  (руск.) (бел.
* Выява Рамсеса II у дзяцінстве, XIX дынастыя  (руск.) (бел.Выява Рамсеса II у дзяцінстве, XIX дынастыя  (руск.) (бел.
* Рамсес III  (руск.) (бел. і прынц Хаэмуас II, грабніца QV44  (англ.) (бел. XII стагоддзе да н. э.Рамсес III  (руск.) (бел. і прынц Хаэмуас II, грабніца QV44  (англ.) (бел. XII стагоддзе да н. э.
* Выява дзяўчынкі ў грабніцы Сенеджэм  (руск.) (бел. каля 1200 года да н.э.Выява дзяўчынкі ў грабніцы Сенеджэм  (руск.) (бел. каля 1200 года да н.э.
* Гарпакрат  (руск.) (бел. з «пасмай юнацтва», пачатак III стагоддзя н.э. Позні рымскі перыяд. Легіён Гонару  (англ.) (бел.Гарпакрат  (руск.) (бел. з «пасмай юнацтва», пачатак III стагоддзя н.э. Позні рымскі перыяд. Легіён Гонару  (англ.) (бел.

Зноскі
------

1. ↑  *Richard H. Wilkinson.* The Complete Temples of Ancient Egypt. — Thames & Hudson, 2000. — С. 91-94.
2. ↑  *Pat Remler.* Egyptian Mythology, A to Z. — Infobase Publishing, 2010. — С. 1—2, 21. — 233 с. — ISBN 9781438131801. Архівавана 8 лістапада 2018 года.
3. ↑  Гарпократ // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Завітак юнацтва на Вікісховішчы |
**Мархлеўскі нацыянальны польскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Круглянскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Філатава.

Утвораны 24 верасня 1926 года ў складзе Талачынскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Талачынскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Круглянскага раёна БССР. 3 верасня 1937 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кручанскага і Скуратоўскага сельсаветаў.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн. «Беларусь», 1985. — 390 с.
**Нуку-Хіва** (франц. *Nuku Hiva*) — найбуйнейшы востраў у групе Маркізскіх астравоў. Плошча - 339 км². Насельніцтва - 3120 чал. (2017 г.).

Прырода
-------

Нуку-Хіва мае вулканічнае паходжанне. Заходняе ўзбярэжжа скалістае, даволі стромкае. На паўднёвым і паўночным узбярэжжах ёсць прыдатныя для суднаў залівы. Цэнтральную частку займае плато з саваннай расліннасцю. Дрэваў на востраве наогул амаль няма. Найвышэйшы пункт - гара Тэкаа (1224 м) - знаходзіцца на захадзе. Паўночны захад амаль не атрымоўвае ападкаў, вельмі засушлівы і, хутчэй, нагадвае пустыню.

* КартаКарта
* ПейзажПейзаж

Гісторыя
--------

Палінезійцы перасяліліся на Нуку-Хіву з Самоа каля 2 тыс. гадоў таму, аднак цэнтральная частка вострава была асвоена значна пазней. У легендах маркізцаў іх астравы часта параўноўваліся з хацінай на моры, прычым Нуку-Хіва малявалася як дах. Мясцовыя жыхары займаліся сельскай гаспадаркай і ловам рыбы. Яны падзяляліся на 10-15 плямён, якія вялі паміж сабою несупынныя войны. 

У 1791 г. востраў Нуку-Хіва быў адкрыты амерыканскімі мараплаўцамі. За імі ўслед рушылі мараплаўцы з Францыі і Вялікабрытаніі. Увосень 1813 г. на востраве высадзіліся амерыканскія ваенныя, якія пабудавалі тут базу Мэдзісанвіль для нападу на брытанскія гандлёвыя судны і абвясцілі Нуку-Хіву маёмасцю ЗША. Амерыканцы ўцягнуліся ў міжплемянную вайну і забілі мноства мясцовых жыхароў. У 1814 г. яны пакінулі Мэдзісанвіль. 

У 1842 г. востраў быў абвешчаны ўладаннем Францыі. У 1842 - 1853 гг. дзейнічалі французскія ваенны пост і гандлёвая факторыя. У 1872 г. з'явілася сталая адміністрацыя. З-за эпідэмічных захворванняў колькасць карэнных жыхароў значна скарацілася да 1920-ых гг. таму французскі ўрад быў вымушаны арганізаваць медыцынскую дапамогу і абавязковыя прышчэпкі. 

У 1990-ых гг. на Нуку-Хіве ўзнік рух за аддзяленне ад Французскай Палінезіі, які, аднак, спыніўся пасля смерці мясцовага палітыка Люсьена Кімітэтэ ў авіякатастрофе ў 2002 г.

Інфраструктура
--------------

На востраве існуе некалькі паселішчаў. Паселішча Таёхае лічыцца адміністрацыйным цэнтрам усіх Маркізскіх астравоў. Сістэма дарог на Нуку-Хіве знаходзіцца ў дрэнным стане. Дзейнічае авіяпаласа, якая забяспечвае рэгулярныя авіязносіны з Таіці. Астравіцяне займаюцца земляробствам і абслугоўваннем турыстаў, што наведваюць мясцовыя археалагічныя помнікі. Ёсць селькагаспадарчае вучылішча.

Спасылкі
--------

* Апісанне і карта
* Наведванне вострава
* Археалагічныя даследаванні
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Буг (значэнні).

**«Буг»** — гасцініца ў Брэсце. Знаходзіцца пры ўездзе ў цэнтр горада з боку Прывакзальнай плошчы, па адрасе вул. Леніна, 2. Пабудавана ў 1958 годзе з цэглы па праекце Георгія Бендзіктава. Будынак — прыклад савецкай архітэктуры 1950-х гадоў.

Архітэктура
-----------

Уяўяўляе сабой 4-павярховы ў цэнтры з 3-павярховымі прыбудовамі Г-падобны ў плане будынак. Закругленай вуглавой часткай выходзіць на плошчу — транспартную развязку пры ўездзе на чыгуначны мост. На 1-м паверсе вестыбюль круглай формы з 6 калонамі па крузе, у ім знаходзяцца гасцінічныя службы. З вестыбюля шырокая лесвіца вядзе на паверхі, дзе знаходзяцца нумары. Архітэктурны вобраз будынку стрыманы, выкарастаны элементы класічнай ордарнай архітэктуры. 3 верхнія паверхі закругленай часткі ўпрыгожваюць пілястры карынфскага ордара. У будынку гасцініцы знаходзіцца рэстаран.

Літаратура
----------

* Брест : Энциклопедический справочник (руск.) / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн.: БелСЭ им. П. Бровки, 1987. — 408 с.
**Прэзідэнцкія выбары ў Джыбуці** прайшлі 8 красавіка 2005 г.

Кампанія
--------

Дзеючы прэзідэнт Ісмаіл Амар Геле з'яўляўся адзіным кандыдатам, бо галоўныя апазіцыйныя партыі Джыбуці не вылучылі сваіх кандыдатаў і заклікалі сваіх прыхільнікаў байкатаваць выбары па прычыне, што «змены праз выбары ў Джыбуці не магчымы». Адзін з лідараў апазіцыі Махамед Дауд Чэхем у 10 сакавіка 2005 г. адмовіўся ад удзелу ў выбарах з-за фінансавых праблем.

Нягледзячы на байкот выбараў з боку апазіцыі, прэзідэнт І. А. Геле праводзіў агітацыю і мітынгі ў сваю падтрымку, абяцаючы скараціць беднасць, пашырыць права жанчын і павысіць празрыстасць працы ўрада. І. А. Геле заявіў, што апазіцыя не вылучыла свайго кандыдата, бо баіцца прайграць яму.

У дзень саміх выбараў у горадзе Джыбуці прайшлі пратэсты супраць выбараў, якія былі разагнаны сіламі паліцыі, якая выкарыстала слёзацечны газ.

Вынікі
------

| # | Партрэт | Кандыдат | Партыя | Колькасць галасоў | % |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | Ісмаіл Амар Геле(1946—) | Народны рух за прагрэс | 144,433 | 100 |
|  | Несапраўдныя бюлетэні | — | — | 4,692 | 5,7 |
|  | Зарэгістраваныя выбаршчыкі | — | — | 208,098 | 100 |
|  | **Усяго** | — | — | **144,433** | **71,7** |

Зноскі
------

1. ↑  No challengers for Guelleh as presidential campaign kicks off (англ.). *The News Humanitarian* (29 сакавіка 2005). Праверана 24 сакавіка 2019.
2. ↑  Clear run for Djibouti's leader (англ.). *BBC* (10 сакавіка 2005). Праверана 24 сакавіка 2019.
3. 1 2  Djibouti leader wins one-man poll (англ.). *BBC* (9 красавіка 2005). Праверана 24 сакавіка 2019.

| ⛭Выбары ў Джыбуці Сцяг Джыбуці |
| --- |
| Прэзідэнцкія | 1981 **·** 1987 **·** 1993 **·** 1999 **·** 2005 **·** 2011 **·** 2016 |
| Парламенцкія | 1946 **·** 1950 **·** 1952 **·** 1955 **·** 1957 **·** 1958 **·** 1963 **·** 1968 **·** 1973 **·** 1977 **·** 1982 **·** 1987 **·** 1992 **·** 1997 **·** 2003 **·** 2008 **·** 2013 **·** 2018 |
| Рэферэндумы | 1945 **·** май 1946 **·** кастрычнік 1946 **·** 1958 **·** 1967 **·** 1977 **·** 1992 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Мароз.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Аляксандр Мароз.
**Аляксандр Іванавіч Мароз** (нар. 15 чэрвеня 1975, в. Траццякі Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт (інжынер-механік), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (эканаміст-менеджар).

Служыў у радах Узброеных Сіл. Працоўную дзейнасць пачаў майстрам вытворчага навучання Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта. Быў майстрам, старшым майстрам механазборачнага цэха, намеснікам начальніка цэха, начальнікам гальванічнага цэха дзяржаўнага прадпрыемства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава». Займаў пасады намесніка генеральнага дырэктара Беларускага оптыка-механічнага аб’яднання «БелОМА» па рэжыме, кадрах і ідэалагічнай рабоце — намесніка дырэктара вытворчага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава» па рэжыме, кадрах і ідэалагічнай рабоце, намесніка генеральнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «БелОМА — Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава» па карпаратыўным развіцці, намесніка генеральнага дырэктара — дырэктара па эканоміцы і фінансах адкрытага акцыянернага таварыства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава — кіруючая кампанія холдынга „БелОМА"».

Першы намеснік генеральнага дырэктара — дырэктар па эканоміцы і фінансах адкрытага акцыянернага таварыства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава — кіруючая кампанія холдынга „БелОМА"».

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.

Дырэктар даччынага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Дзяржбудэкспертыза па Віцебскай вобласці».

У лютым 2019 года прызначаны генеральным дырэктарам БелОМА.

Узнагароды
----------

Мае Падзячнае пісьмо Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

Узнагароджаны юбілейнымі медалямі «70 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «70 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай адміністрацыі Першамайскага раёна г. Мінска..

Санкцыі
-------

1 ліпеня 2023 года Украіна ўвяла санкцыі супраць Аляксандра Мароза.

5 снежня 2023 года быў унесены ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.

Зноскі
------

1. ↑  Мароз Аляксандр Іванавіч Архівавана 18 жніўня 2020.
2. ↑  ПАРЛАМЕНТ — Нацыянальны сход Рэспублікі Беларусь пятага склікання Архівавана 20 кастрычніка 2021.
3. ↑  Белорусский академик попал под украинские санкции (руск.)(недаступная спасылка). *Народная Воля* (1 ліпеня 2023). Архівавана з першакрыніцы 7 ліпеня 2023. Праверана 9 ліпеня 2023.
4. ↑  Russia-related Designations; Belarus Designations; Issuance of Belarus General License (англ.).  Міністэрства фінансаў ЗША (5 снежня 2023). Праверана 6 снежня 2023.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Жохаў.
**Уладзімір Паўлавіч Жохаў** (8 лютага 1933, Санкт-Пецярбург) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 8 лютага 1933 года ў Ленінградзе. У гады Вялікай Айчыннай вайны сям’я Жохавых была эвакуіравана. Толькі ў 1945 годзе Жохавы вярнуліся з эвакуацыі ў Ленінград. З 1947 па 1954 год Уладзімір навучаўся ў Ленінградскай сярэдняй мастацкай школе пры Акадэміі мастацтваў.

Скончыў кафедру шкла і керамікі Ленінградскага вышэйшага мастацка-прамысловага вучылішча ў 1960 годзе. Дыпломную працу рыхтаваў на Дзяцькаўскім шклозаводзе. З 1960 па 1963 год працаваў на шклозаводзе «Чырвоны май». З 1963 па 1967 год у ленінградскім аддзяленні Мастацкага фонду. Паралельна, быўшы заўзятым спартсменам, вучыўся ў фізкультурным інстытуце імя Лесгафта ў школе трэнераў на кафедры лыжнага спорту. З 1967 па 1995 год працаваў мастаком на шклозаводзе «Нёман» у Беларусі.

З 1991 па 2009 гады прайшло 7 персанальных выставак майстра — адна ў Маскве, тры ў Санкт-Пецярбургу і тры ў Беларусі.

Член Саюза мастакоў СССР. Член Санкт-Пецярбургскага аддзялення Саюза мастакоў Расіі, секцыя дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.

Творчасць
---------

Працуе ў галіне мастацкага шкла. У творчасці выкарыстоўвае прыём гіпербалізацыі форм, аб’ёмаў, асацыятыўную вобразнасць спалучае з дызайнерскімі рашэннямі: дэкаратыўная кампазіцыі «Белавежская пушча» (1969), «Кветкі» (залаты медаль на міжнароднай выстаўцы шкла і фарфору 1973 у г. Ябланец, Чэхія), «Шкляныя метамарфозы» (1973), «Птушкі» (1980), «Акулы» (1983), «Сёння на світанні» (1984), «Венерыны чаравічкі» (1993); камплекты посуду «Мядзведзі» (1967), «Марыя Сцюарт» (1993), дробная пластыка «Пеўні» (1972), «Дэльфіны» (1977); блюда «Дуб» (1974), куфаль з партрэтам У. С. Высоцкага (1990) і інш. Аўтар вітражоў-карцін «Пётр I», «Карэта» (абедзве 1973).

Узнагароды
----------

Узнагароджаны бронзавым і сярэбраным медалямі ВДНГ СССР. Дыпломам III ступені Усесаюзнай мастацкай выстаўкі «Фізкультура і спорт» і залатым медалём Ябланца-на-Нісе.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  ЖОХОВ ВЛАДИМИР ПАВЛОВИЧ (1933 —)
2. ↑  Жохаў Уладзімір Паўлавіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).

Літаратура
----------

* Жохаў Уладзімір Паўлавіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).

Спасылкі
--------

* Жохаў Уладзімір Паўлавіч на сайце анлайн-энцыклапедыі «Беларусь у асобах і падзеях»

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | БАП: 137061 |
**Калійныя ўгнаенні** - мінеральныя рэчывы, якія выкарыстоўваюцца ў якасці крыніцы калія для харчавання раслін; акрамя павелічэння ўраджайнасці, яны паляпшаюць якасныя характарыстыкі прадукцыі: спрыяюць павышэнню супраціўляльнасці раслін да захворванняў, павышэнню стойкасці пры транспартоўцы, а таксама паляпшэнню іх смакавых і эстэтычных якасцяў.

Калійныя ўгнаенні, як правіла, прымяняюцца ў комплексе з азотнымі і фосфарнымі ўгнаеннямі.

Больш за 80% запасаў выкарыстоўванай для вытворчасці калія руды прыпадае ўсяго на тры краіны — Беларусь, Канаду і Расію.

Заўвагі
-------

1. ↑  Калийные удобрения // Казахстан. Национальная энциклопедия (руск.). — Алматы: Қазақ энциклопедиясы, 2005. — Т. III. — ISBN 9965-9746-4-0.
**Дуброўніцкі трамвай**  (харв.: Tramvajski promet u Dubrovniku) — трамвайная сістэма ў харвацкім горадзе Дуброўнік (Харватыя), якая існавала ў перыяд 1910—1970 гадоў.

Гісторыя
--------

Трамвайны рух у Дуброўніку з’явілася, 10 снежня 1910 года, першы маршрут быў пракладзены ад гарадскіх варот каля сцен Дуброўніка да порта Груж (*Gruž*), пазней першая лінія была падоўжана да чыгуначнай станцыі «Дуброўнік», была дададзена другая лінія ў Лапад.

Апошні рэйс трамвая ў Дуброўніку адбыўся 20 кастрычніка 1970 года, і адзіным грамадскім транспартам з тых часоў з’яўляюцца аўтобусы.

Трамваі, паводле адзнак, перавезлі каля 100 мільёнаў пасажыраў за 6 дзесяцігоддзяў існавання трамвайнай сеткі.

Спасылкі
--------

* Сайт, прысвечаны Дуброўніцкаму трамваю  (харв.)
* Схема маршруту трамвая
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Санчэс.

**Фелікс Санчэс Бас** (ісп. Félix Sánchez Bas, нар. 13 снежня 1975 г. Барселона, Іспанія) — іспанскі футбольны трэнер. Галоўны трэнер зборнай Катара.

Пачаў сваю трэнерскую кар’еру ў 20 гадоў у акадэміі «Барселоны». Дзесяць гадоў Санчэс працаваў з юнацкімі камандамі каталонцаў, пасля чаго ён пераехаў развіваць футбол у Катар. Там ён працаваў у Акадэміі Эспайр. З 2013 па 2017 год іспанец узначальваў юнацкія зборныя Катара. У 2014 годзе Санчэс прывёў мясцовых футбалістаў да перамогі ў чэмпіянаце Азіі па футболе сярод гульцоў да 19 гадоў.

У 2017 годзе Фелікс Санчэс Бас узначаліў маладзёжную каманду краіны, аднак у ліпені ён змяніў уругвайца Хорхэ Фасаты на пасадзе галоўнага трэнера зборнай Катара. Вывесці катарцаў на чэмпіянат свету ў Расіі іспанскаму спецыялісту не атрымалася, аднак ужо у 2019 годзе яму ўдалося атрымаць перамогу на Кубку Азіі. Гэты трафей стаў першым у гісторыі зборнай Катара.
**Масіміліяна Алегры** (італ.: Massimiliano Allegri; нар. 11 жніўня 1967, Ліворна, Італія) — італьянскі футбаліст і футбольны трэнер. Зараз з’яўляецца галоўным трэнерам турынскага «Ювентуса».

Падчас сваёй гульнявой кар’еры Алегры гуляў у Серыі А ў якасці паўабаронцы ў «Пізе  (англ.) (бел.», «Пескары», «Кальяры», «Перуджы» і «Напалі». У 2002 годзе ён выйграў тытул Серыі D  (англ.) (бел. разам з «Альянезэ», у якім скончыў кар’еру гульца.

Пачаўшы сваю трэнерскую кар’еру ў 2003 годзе ў «Альянезэ», праз 5 гадоў Алегры дапамог «Сасуола» ўпершыню ў іх гісторыі атрымаць павышэнне ў Серыю B, выйграўшы Чэмпіянат Серыі C1  (англ.) (бел. і Суперкубак Серыі C у тым жа годзе. З 2008 па 2010 год ён трэніраваў «Кальяры» ў Серыі А, прыводзячы іх да найлепшага фінішу ў Серыі А амаль за 15 гадоў. Выступы галоўнага трэнера «Кальяры» прывялі да пераходу ў «Мілан» у 2010 годзе, дзе ён знаходзіўся да студзеня 2014 года. Алегры выйграў «Скудэта» ў сезоне 2010-11  (англ.) (бел.. Гэта было першае чэмпіёнства «Мілана» з 2004 года. Тады ж Мілан выйграў і Суперкубак. У перыяд з 2014 па 2019 гады Алегры трэніраваў «Ювентус», з якім выйграў адзінаццаць трафеяў: пяць запар тытулаў у лізе (з 2015 па 2019), чатыры Кубкі Італіі запар (з 2015 па 2018) і два Суперкубкі Італіі (2015 і 2018); ён таксама дасягнуў двух фіналаў Лігі чэмпіёнаў УЕФА (у 2015 і 2017 гадах). Алегры вярнуўся ў «Ювентус» у 2021 годзе, не трэніраваўшы два гады.

Сярод індывідуальных узнагарод Алегры «Залатая лаўка» чатыры разы (2009, 2015, 2017 і 2018), ён чатыры разы прызнаваўся трэнерам года Серыі А  (англ.) (бел. (2011, 2015, 2016 і 2018), а таксама ўзнагароджаны прэміяй Энца Беарзота  (англ.) (бел. (2015) і ўключаны ў Залу славы італьянскага футбола  (англ.) (бел. (2018). Ён таксама адзіны трэнер у гісторыі італьянскага футбола, які выйграў паслядоўна пяць тытулаў «Скудэта» і чатыры Кубкі Італіі, а таксама адзіны ў пяці найлепшых лігах Еўропы, які выйграваў айчынны дубль на працягу чатырох сезонаў запар.

Зноскі
------

1. 1 2 3
2. 1 2

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | BDFutbol · FBref.com · FootballDatabase.eu · Fussballdaten.de · Soccerbase (трэнер) · Soccerway · playmarkerstats.com (ігрок) · playmarkerstats.com (трэнер) · Transfermarkt (ігрок) · Transfermarkt (трэнер) · TuttoCalciatori.Net (трэнер) · worldfootball.net (ігрок) · УЕФА |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Munzinger |
| Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 178644882 · GND: 1165310376 · ICCU: CFIV340052 · ISNI: 0000 0003 6656 6026 · LCCN: no2012006936 · NTA: 42435392X · SUDOC: 245242147 · VIAF: 230059258 |

 |

| ⛭ Ювентус |
| --- |
| 
* 1 Шчэнсны (б)
* 2 Дэ Шылья
* 3 Брэмір
* 4 Гаці
* 5 Лакатэлі
* 6 Данілу (к)
* 7 К’еза
* 9 Улахавіч
* 10 Пагба
* 11 Косціч
* 12 Алекс Сандру
* 13 Хюійсен
* 14 Мілік
* 15 Йылдыз
* 16 Мак-Кені
* 18 Кін
* 20 Мірэці
* 21 Фальёлі
* 22 Веа
* 23 Пінсолья (б)
* 24 Ругані
* 25 Раб’ё
* 27 Камб’яза
* 36 Перын (б)
* 41 Нікалусі
* 42 Гарафані (б)
* 43 Ілінг-Джуніяр
* галоўны трэнер: Масіміліяна Алегры

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Балаш.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Дзмітрыева.
**Ганна Яраславаўна Дзмі́трыева-Ба́лаш** (27 мая 1964, Мінск) — беларуская мастачка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.

Біяграфія
---------

Вучылася ў 1972—1978 гадах творчай майстэрні В. Ф. Сумарава, скончыла ў 1987 годзе Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1994 года, Беларускага саюза дызайнераў з 1997 года.

Творчасць
---------

Працуе ў галіне тэкстылю і мадэліравання. Стварае аб’ёмныя тэкстыльныя кампазіцыі з выкарыстаннем тэхнік габелена, ціснення па скуры, вышыўкі, аплікацыі, калажа, жывапісу і інш.: «Цар-царыца» (1987), «Салавей і ружа» (1996), «Дзівосная краіна» (1997), «Раніца ў Венецыі», «Мурашыная каралева», «Развітанне славянкі» (усе 1990-я г.; з С. Даманавай), пано «Мой горад» (1997). Мастак-пастаноўшчык тэлефільма «Пастка для зубра» (1992—1994). Аформіла сцэнічныя касцюмы ансамблям «Харошкі», «Крупіцкія музыкі», «Камерата» і інш.

Сям’я
-----

У шлюбе з мастаком Аляксеем Дзмітрыевым.

Літаратура
----------

* Дзмітрыева-Балаш Ганна Яраславаўна // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | БАП: 137860 |
**Андрэ Ромел Янг** (англ.: Andre Romell Young), больш вядомы пад сцэнічным імем **Dr. Dre** (з англ. — «Доктар Дрэ»; нар. 18 лютага 1965, Комптан) — амерыканскі рэпер і прадзюсар, адзін з найбольш паспяховых бітмэйкераў у рэп-музыцы. Адна са значных фігур у папулярызацыі і бацька-заснавальнік стылю джы-фанк — аднаго з стыляў рэп-музыкі, які з’явіўся ў сярэдзіне 1980-х у Лос-Анджэлесе.

Акрамя сольнай творчасці, Dr. Dre прадзюсаваў альбомы шматлікіх рэпераў, сярод якіх былі Snoop Dogg, Eminem, 50 Cent, Xzibit, Тупак Шакур, The Game і Баста Раймс, многія альбомы якіх сталі мультыплацінавымі.

Dr. Dre пачынаў музычную кар’еру ў якасці ўдзельніка групы World Class Wreckin 'Cru. Шырокую вядомасць набыў на мяжы 1980-х і 1990-х у якасці ўдзельніка рэп-гурта N.W.A, які стаяў ля вытокаў гангста-рэпу. Пасля распаду N.W.A ён пачаў сольную кар’еру. У 1992 годзе выпусціў свой першы альбом, які атрымаў назву The Chronic. Ён стаў бэстсэлерам і прынёс аўтару прэмію «Грэмі» за сінгл «Let Me Ride». У 1996 годзе Dr. Dre пакінуў Death Row Records і заснаваў уласны лэйбл Aftermath Entertainment. За другі альбом 2001 года, які выйшаў у 1999 годзе, ён атрымаў «Грэмі» як «Лепшы прадзюсар года».

Зноскі
------

1. ↑  Dr. Dre // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>
2. ↑  Monitor: Feb. 22 2013
**Самуэль (Сымон) Ісідор Сухадольскі** (? — паміж 11 верасня 1673 і 9 мая 1674) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.

Біяграфія
---------

Паходзіў са шляхецкага роду Сухадольскіх герба «Ястрабец» зменены. Нарадзіўся ў сям’і Мікалая Сухадольскага (?—1622/3), стольніка мсціслаўскага і Рэгіны (Раіны) Залачэўскай (Злачэўскай) Бабраўніцкай (Бабравінаўны).

Струкчашы каралеўскі з 1650, стольнік мсціслаўскі з 1659/61, харужы мсціслаўскі з 1668, каралеўскі пакаёвы дваранін.

Удзельнічаў у абранні на трон Яна ІІ Казіміра ў 1648 і Міхала Вішнявецкага ў 1669, у вайне Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў. Прыхільнік каралеўскай партыі ў 1650—1670-х гг.

Пасол на соймы 1654, 1664—1665, 1667, 1672. Дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1648.

У 1666 атрымаў каралеўскі прывілей на збор маставога мыта на пераправе цераз р. Белая Натапа ў маёнтку Мазалаўшчына.

Маёнткі: у Мсціслаўскім ваяводстве (Калеснікі, Хаславічы, Ханюцін, Пячэрск, Хадосаў, Цімошкаў, Мазалаўшчына, Вакалараўшчына, Зубаўшчына, Горлава, Чаравусы, Вербы, Лосеўшчына, Дуброўнікі, Палоніца, Скіпараўшчына), Аршанскім павеце (Буйнічы, Сялец, Баркулабава, Дашкоўка, Сідаравічы), Менскім павеце (Саламярэчча, Гарадок Саламярэцкі, Сёмкава).

Сям’я
-----

У шлюбе з Ганнай з Статкевічаў (?—да 25.7.1673), дачкой Багдана Статкевіча, кашталяна новагародскага, і Алены з Саламярэцкіх, дзяцей не меў.

Літаратура
----------

* Deputaci Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego (1582—1696). Spis / Pod redakcją Andrzeja Rachuby opracowali Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Warszawa: DiG, 2007. 469 s.
* Мяцельскі А. А. Мсціслаўскае княства і ваяводства ў ХІІ—ХVIII стст. Мінск: Беларуская навука, 2010. 664 с. іл.
* Haratym Andrzej. Suchodolski Samuel (Symon) Izydor // PSB. T. XLV/3. Warszawa; Kraków, 2008. S. 298—299.


| ?Самуэль Ісідор Сухадольскі — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Мікалай Сухадольскі[d] |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  | Самуэль Ісідор Сухадольскі |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Раіна з Залачэўскіх[d] |  | Сямён Залачэўскі[d] |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | IPSB: samuel-suchodolski-zm-przed-1675-chorazy-mscislawski · Sejm-Wielki.pl |


1. ↑  Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego : spisy. T. 9, Województwo mścisławskie XVI-XVIII wiek / пад рэд. А. Рахуба — Warszawa: 2019. — С. 175. — ISBN 978-83-65880-76-5<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q121092284'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q11686050'></a>
**Белалі́пскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Белая Ліпа.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Машчонскі сельсавет** у складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Машчоны. 12 кастрычніка 1929 года ўзбуйнены за кошт далучэння тэрыторыі скасаванага Падворыцкага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сенненскім раёне БССР. 20 жніўня 1933 года з часткі сельсавета зноў утвораны Падворыцкі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года ў склад Ходцаўскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Асінаўка, Беляі, Бесцвіна, Дубкі, Жарцы, Закратунне, Запруддзе, Латыгава, Рубежніца і Савушы), у склад сельсавета з Гарывецкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Капланы, Лугінавічы, Малішы, Падворыца і Пераброды). 7 чэрвеня 1968 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Белая Ліпа, сельсавет перайменаваны ў Белаліпскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Белаліпскага сельсавета 23 населеныя пункты. 30 сакавіка 1992 года Белаліпскі сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Запруддзеўскага і Ходцаўскага сельсаветаў.

Зноскі
------

1. ↑  Рашэнне выканкома Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 20 мая 1960 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1960, № 16.
2. ↑  Рашэнне выканкома Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 7 чэрвеня 1968 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1968, № 20 (1214).
3. ↑  Белорусская ССР. Административно-территориальное деление. На 1 января 1974 года. (руск.). — Выданне 5-е. — Мн.: Беларусь, 1974. — С. 60. — 248 с. — 10 000 экз.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.
**Граздоўнік ланцэтападобны** (*Botrychium lanceolatum*) — травяністая расліна сямейства Вужоўнікавыя (*Ophioglossaceae*).

Назва
-----

Этымалогія: лац.: lanceolatum — «дзідападобны».

Апісанне
--------

Карэнішча штогод выпускае адну ваю  (руск.) (бел. 5-20 см вышынёй. Агульнае сцябло зялёнае, даўжынёй 4-15 см. Ліставая пласціна ад бліскуча- або жаўтлява-зялёнага да цёмна-зялёнага колеру, 1-2-перыстыя, 6×7 см. Спараносы, што растуць пры вяршыні агульнага сцябла, вузка трохкутныя, 1-6 см, 1-3-пёрыстыя. Спелыя спарангіі іржава-карычневага колеру. 2n=90.

Распаўсюджанне і экалогія
-------------------------

Краіны арэалу: Аўстрыя; Ліхтэнштэйн; Беларусь; Эстонія; Фінляндыя; Швейцарыя; Ісландыя; Італія; Латвія; Нарвегія; Расія; Швецыя; ЗША; Канада; Грэнландыя; Кітай — Цзілінь, Унутраная Манголія; Японія. Насяляе лугі, пашы, пясчаныя пляжы і марскія скалы. У паўднёвай частцы арэалу насяляе скалістыя месцы высока над узроўнем мора.

Галерэя
-------

* 
*

Зноскі
------

1. ↑  *Киселевский А. И.* Латино-русско-белорусский ботанический словарь. — Мн.: «Наука и техника», 1967. — С. 8. — 160 с. — 2 350 экз.
2. ↑  Dictionary of Botanical Epithets

Спасылкі
--------

* Flora of North America  (англ.)
* Flora of China  (англ.)
* Checklist of vascular plants of Iceland (webpage of Icelandic Institute of Natural History) (ісл.)
* Euro+Med PlantBase  (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| Таксанамія | EOL · GBIF · iNaturalist · IPNI · IRMNG · ITIS TSN · NCBI · POWO · The Plant List · Tropicos · WFO · Флора Кітая |
Стрытфайтэр *Yamaha* FZS600 Fazer
**Матацыкл** — двухколавы (радзей 3-колавы) транспартны сродак, з бакавым прычэпам або без яго, які мае максімальную масу не больш за 400 кг і рухавік з аб’ёмам больш за 50 см³ для рухавіка ўнутранага згарання (і/ці намінальная магутнасць больш за 4 кВт для электрарухавіка). Зрэшты, нормы адрозніваюцца ў розных краінах. Да матацыклаў прыраўноўваюцца мотаролеры, мотакалыскі, трохколавыя і іншыя механічныя транспартныя сродкі, максімальная маса якіх не перавышае 400 кг.

Класіфікацыя
------------

* Матаролер — матацыкл з аб’ёмам рухавіка ад 50 да 125 мл;
* Дарожны матацыкл;
* Эндура, кросавы матацыкл;
* Гоначны матацыкл.

Вытворчасць матацыклаў у Беларусі
---------------------------------

На ААТ «Мотавела» вырабляюць матацыклы дарожныя маркі «Мінск» з аб’ёмам рухавіка 125—200 см ³ (двух і чатырохтактныя).
Маркі:

* М4 200

Гл. таксама
-----------

* Мапед
* Мотабол
* Zündapp KS 750
* DKW RT 125
* DKW NZ 350

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Giant Bomb |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая кітайская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Вялікая савецкая (1 выд.) · Ларуса · Britannica (онлайн) · Treccani · Universalis · Швейцарскі гістарычны |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNE: XX4576321 · BNF: 11932539c · GND: 4040392-0 · LCCN: sh85087665 · NDL: 00568991 · NKC: ph115359 |

 |
**Врэла** (макед.: Врело) — сістэма дзвюх пячор (падводная і надводная) каля Скоп’е, глыбіня якіх дасягае 230 метраў, што на цяперашні час робіць іх самай глыбокай падводнай пячорай на Балканах і другой па глыбіні ў Еўропе, але ў глыбіню пячоры яшчэ цалкам не даследаваны. Врэла лічыцца адной з самых глыбокіх пячор ў Еўропе і свеце.

Агульныя характарыстыкі
-----------------------

Падводная пячора Врэла знаходзіцца ў каньёне Матка з правага боку ракі Трэска каля Скоп’е. Врэла — гэта сістэма з дзвюх пячор, адна з якіх зверху (мае назву Врэла), а другая пад вадой (пад назвай Падврэла) і возера. У пячоры знаходзіцца вялікая колькасць сталактытаў і сталагмітаў. Асабліва ўражваюць так званыя «калоны блізняты» якія дасягаюць вышыні 6 метраў і маюць белы крысталічны колер.

У глыбіні пячоры ёсць два возеры: вялікае і малое. Малое возера мае форму лічбы восем. У самай шырокай частцы малое возера мае шырыню 8 м, а даўжыня і глыбіня складае 15 метраў. Вялікае возера мае даўжыню 35 м, шырыню 15 м і глыбіню 15-18 м. Наяўнаць сталактытаў у вадзе даказвае тое, што раней вады ў пячоры не было. Азёры з’явіліся пасля пабудовы вадасховішчаў на Матцы ў 1936 годзе.

У пячоры ёсць так званы «канцэртны зал», з левага боку якога знаходзяцца так званыя «пісьмовыя камяні». Гэта сістэма знакаў, магчыма для пісьма, для расшыфроўкі і інтэрпрэтацыі якога патрэбны даследаванні.

Да пячоры Врэла арганізавана дастаўка турыстаў на лодках, падарожжа доўжыцца каля 20 хвілін. Лодка робіць прыпынак каля спецыяльна зробленай платформы, а потым падыходзіць да ўвахода ў пячору. Адразу каля ўвахода знаходзіцца «канцэртны зал», а злева — згаданыя «пісьмовыя камяні». Цэнтральную прастору займае сталактытавая «дробка» два метры вышынёй. У пячоры жыве мноства кажаноў.

Галерэя
-------

* Уваход у пячоруУваход у пячору
* ВозераВозера
* УзорыУзоры
* УзорыУзоры
* УваходУваход
* Уваход з вадыУваход з вады
* СтупенькіСтупенькі
* УзорыУзоры
* СталагмітыСталагміты
* СтольСтоль
* ВозераВозера
* ПрыступкіПрыступкі

Зноскі
------

1. ↑  Подводная пещера станет новым туристическим брендом Македонии **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  www.worlds.ru. Архівавана з першакрыніцы 20 красавіка 2019. Праверана 13 мая 2018.
2. ↑  Полски пещерен водолаз откри в Македония най-дълбоката подводна пещера(балг.), *National Geographic България*. Праверана 13 мая 2018.
3. ↑  Gems, Hidden in Plain Sight in Macedonia(англ.)  **(нявызн.)**?, *The New York Times* (15 лістапада 2016). Праверана 13 мая 2018.
4. ↑  «Пештерата Врело во Кањонот Матка», Економија и бизнис, година 16, број 178, април 2013, стр. 86-87. (мак.)
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. RCA (значэнні).

**«RCA Studio II»** — гульнявая кансоль, распрацаваная кампаніяй RCA[en] і выпушчаная ў студзені 1977 года. Графіка кансолі была чорна-белай і нагадвала графіку больш ранніх сістэм тыпу «Pong». Кансоль не мела джойсціка[en] ці падобнага гульнявога кантролера[en], замест гэтага ў корпус кансолі было ўбудавана дзве 10-кнопкавых клавіятуры[ru]\*.

Сярод асаблівасцяў кансолі была наяўнасць пяці ўбудаваных гульняў і сілкаванне кансолі праз шнур для падлучэння да антэннага гнязда тэлевізара (сілкаванне і тэлевізійны сігнал падзяляліся ў асобнай прыладзе на канцы шнура). Такі спосаб падлучэння ўжываўся рэдка і пасля не сустракаўся да вынахаду гульнявой кансолі «Atari 5200[en]».

Кансоль не атрымала камерцыйнага поспеху. На момант выхаду яна ўжо была састарэлай у параўнанні з выпушчанай раней «Fairchild Channel F». Праз дзесяць месяцаў на рынак таксама выйшла яшчэ больш дасканалая кансоль «Atari 2600[en]». Выпуск «RCA Studio II» быў спынены ў 1979 годзе.

Прылада і тэхнічныя характарыстыкі кансолі аналагічныя мікракамп’ютару[en] COSMAC VIP[en], выпушчанаму тым жа вытворцам у тым жа годзе.

Гл. таксама
-----------

* Гісторыя камп’ютарных гульняў

Зноскі
------

1. ↑  The Dot Eaters — Home Video Game History Архівавана 11 снежня 2007 года.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | RCA Studio II на Вікісховішчы |


| ⛭Асноўныя гульнявыя прыстаўкі па пакаленнях |
| --- |
| 1-е | Magnavox Odyssey ·  Coleco Telstar ·  Pong |
| 2-е | Fairchild Channel F ·  RCA Studio II ·  Atari 2600 ·  Odyssey? ·  Intellivision ·  Arcadia 2001 ·  Atari 5200 ·  ColecoVision ·  Vectrex ·  SG-1000 |
| 3-е | Nintendo Entertainment System ·  Master System ·  Atari 7800 |
| 4-е | TurboGrafx-16 ·  Mega Drive ·  SNES ·  Neo-Geo ·  CD-i |
| 5-е | Amiga CD32 ·  3DO ·  Jaguar ·  Saturn ·  Playdia ·  PlayStation ·  PC-FX ·  Nintendo 64 ·  Pippin |
| 6-е | Dreamcast ·  PlayStation 2 ·  GameCube ·  Game Boy Advance ·  Xbox |
| 7-е | Xbox 360 ·  PlayStation 3 ·  Wii ·  PlayStation Portable Go ·  PlayStation Portable ·  Nintendo DS ·  Zeebo |
| 8-е | Wii U · PlayStation 4 · Xbox One · Nintendo 3DS · PlayStation Vita · Steam Machines · OUYA |
| 9-е | PlayStation 5 · Xbox Series X and Series S · Nintendo Switch |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Колб.

**Ігар Паўлавіч Колб** (нар. 6 чэрвеня 1977, Пінск, Беларусь) — артыст балета. Заслужаны артыст Расіі (2009), лаўрэат Міжнароднага конкурсу Vaganova-Prix (1995). З 2022 года — галоўны балетмайстар Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускае дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча (клас А. І. Калядэнка).

З 1996 года ў трупе Марыінскага тэатра, з 1998 года — саліст.

У 2002 годзе дэбютаваў на сцэне Рымскай оперы ў партыі прынца Дэзірэ ў балеце «Спячая прыгажуня» (харэаграфічная рэдакцыя Рудольфа Нурэева).

У 2006 годзе дэбютаваў на сцэне Венскай оперы ў партыі прынца Зігфрыда ў балеце «Лебядзінае возера» (версія Рудольфа Нурэева).

У 2007 годзе ўдзельнічаў у праекце Андрэя Магутнага і Аляксея Конанава «Silenzio. Дыяна Вішнёва».

З 2015 года выкладае ў Санкт-Пецярбургскай кансерваторыі імя М. А. Рымскага-Корсакава.

Партыі
------

Сярод партый Джэймс, Мэдж («Сільфіда»), Альберт, Ганс («Жызэль»), Алі («Карсар»), прынц Зігфрыд («Лебядзінае возера»), прынц Дэзірэ, фея Карабос («Спячая прыгажуня»), Салор («Баядэрка»), Прынц («Шчаўкунок») і іншыя. Выконваў партыі ў балетах Міхаіла Фокіна «Шапэніяна» (Накцюрн, Мазурка, Сёмы вальс), «Прывід ружы», «Шэхеразада» (раб Зобеіды), таксама балетах Джорджа Баланчына «Сімфонія да-мажор» (I. Allegro vivo), «Шатландская сімфонія», «Фартэпіяны канцэрт № 2» (Ballet Imperial), Pas de deux на музыку П. І. Чайкоўскага, «Каштоўнасці» («Дыяменты»), «Апалон» (Апалон), балетах Леаніда Якабсона «Шурале» (Шурале), «Спартак» (Марк Крас, Афінскі блазан); балетах Юрыя Грыгаровіча «Легенда аб каханні» (Ферхад), «Каменная кветка» (Севяр’ян); балетах Аляксея Ратманскага «Папялушка» (Прынц), «Канёк-Гарбунок» (Спальнік); балетах Уільяма Фарсайта Steptext, «Там, дзе вісяць залатыя вішні».

У 2009 годзе харэограф Раду Паклітару спецыяльна для танцора паставіў балет у адной дзеі «Двое на арэлях».

У 2009 годзе ў Токіа адбыўся гала-канцэрт «Ігар Колб і сябры» з удзелам сусветных зорак найлепшых балетных сцэн свету. У тым жа годзе ён станцаваў вядомыя дуэты з балета «Пруст» у развітальным туры знакамітай японскай балерыны Таміе Кусакары.

Танцаваў з такімі балерынамі, як Ульяна Лапаткіна, Дзіяна Вішнёва, Жанна Аюпава, Святлана Захарава, Ірма Ніярадзэ і Дар'я Паўленка.

Зноскі
------

1. 1 2 3  ИГОРЬ КОЛБ на сайце Марыінскага тэатра
2. 1 2  ИГОРЬ КОЛБ на сайце Нацыянальнага тэатра оперы і балета
3. ↑  ИГОРЬ КОЛБ. ГЛАВНЫЙ БАЛЕТМЕЙСТЕР ТЕАТРА
4. 1 2 3 4  Главным балетмейстером Большого театра стал Игорь Колб
5. ↑  ИГОРЬ КОЛБ

Спасылкі
--------

* Фотагалерэя
* Гордость белорусского балета: Игорь Колб. Мальчик из Пинска

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | NKC: xx0277249 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Навасельскі сельсавет.
 
**Навасе́льскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Новае Сяло.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Талачынскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Талачынскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 29 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Еўлахоўскага (4 населеныя пункты: Канапельчыцы, Катужына, Лісоўшчына і Слабодка) і Плоскаўскага (9 населеных пунктаў: Бяздзелічы, Мяшкова, Навасёлкі, Новае Сяло, Разаны, Сельцы, Сухачэва, Сухачэва (Бук) і Чарнаручча) сельсаветаў.

18 сакавіка 1963 года цэнтр Плоскаўскага сельсавета перанесены ў вёску Новае Сяло, а сельсавет перайменаваны ў Навасельскі. 7 чэрвеня 1966 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Валосаўскага (16 населеных пунктаў: Бутары, Валосава, Дубровіна, Лесіна, Мяшкова, Навасёлкі, Новае Сяло, Разаны, Раздольная, Рафалова, Сельцы, Стуканы, Сухачэва, Сухачэва-Бук, Харлінцы і Чарнаручча) і Плоскаўскага (16 населеных пунктаў: Валькі, Вялікія Барсучыны, Вялікія Козкі, Габрылёва, Дунавік, Ельнік, Калюгі, Клянкі, Латышова, Малыя Барсучыны, Плоскае, Прылессе, Пячонаўка, Сакалянка, Сані і Хмялёўка) сельсаветаў.

Зноскі
------

1. ↑  Рашэнне выканкома Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 29 снежня 1961 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1962, № 12 (971).
2. ↑  Рашэнне выканкома Віцебскага абласнога (сельскага) Савета дэпутатаў працоўных ад 18 сакавіка 1963 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1963, № 18 (1018).
3. ↑  Рашэнне выканкома Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 7 чэрвеня 1966 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1966, № 22 (1142).

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Рокан.
**Стэйн Рокан** (нарв.: Stein Rokkan, 4 ліпеня 1921, Ваган (Нарвегія) — 22 ліпеня 1979, Берген) — нарвежскі палітолаг і сацыёлаг. Прафесар параўнальнай паліталогіі Універсітэта Бергена.

Біяграфія
---------

Стэйн Рокан атрымаў вышэйшую філасофскае адукацыю. У 1940-я і 1950-я гады супрацоўнічаў у якасці асістэнта з Арнэ Нэс. Пазней яго ў большай ступені пачало цікавіць вывучэнне палітыкі, у асаблівасці даследаванні палітычных партый у еўрапейскіх нацыянальных дзяржавах. Менавіта тады наступіў перыяд іх сумеснай працы з Сеймурам Марцінам Ліпсетам. «Ліпсет і Рокан» зрабілія вечнымі суаўтарамі ў вачах студэнтаў, якія вывучаюць палітычную сацыялогію.

Рокан таксама вядомы як піянер па выкарыстанні камп’ютарных тэхналогій у сацыяльных навуках. Акрамя таго, ён з’яўляецца вядомым аўтарам па тэматыках, звязаных з сацыяльнымі расколамі, параўнальнай гісторыяй, партыйнымі сістэмамі і Каталонскага нацыяналізму, а таксама многіх іншых.

Рокан стваральнік серыі абстрактных мадэляў суверэнных дзяржаў і нацыянальных фармацый у Еўропе. Ён таксама быў прэзідэнтам Міжнароднай асацыяцыі палітычнай навукі з 1970 па 1973 гг. Прэзідэнтам Сусветнага Савета па грамадскіх навуках пры ЮНЕСКА (International Social Science Council) у 1973—1977 гг. віцэ-прэзідэнтам Міжнароднай сацыялагічнай асацыяцыі з 1966—1970 гг. Сузаснавальнікам і кіраўніком Еўрапейскага кансорцыума палітычных даследаванняў у 1970—1976 гг. Апошняя арганізацыя заснавала прэмію імя Стэйна Рокана. Акрамя таго, імем Рокана называюць прэміі ручаюцца Міжнародным Саветам па сацыяльных навуках пры ЮНЕСКА і Універсітэтам Бергена.

Бібліяграфія
------------

* Party Systems and Voter Alignments. Co-edited with Seymour Martin Lipset (Free Press, 1967)
* Building States and Nations. Co-edited with Shmuel Eisenstadt (Sage, 1973)
* Economy, Territory, Identity: Politics of West European Peripheries. Co-authored with Derek W. Urwin (Sage, 1983).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Internet Movie Database |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Britannica (онлайн) |
| Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 90051495 · BNE: XX1227537 · BNF: 12756059s · CiNii: DA00727224 · CONOR: 45560163 · GND: 119194090 · ISNI: 0000 0001 1061 5779 · LCCN: n50048198 · LNB: 000188176 · NDL: 00925156 · NKC: jx20070504003 · NLA: 35459926 · NLP: a0000002154935 · NSK: 000604148 · NTA: 068466307 · NUKAT: n2003033574 · PTBNP: 247236 · SUDOC: 056744757 · VIAF: 49350196 |

 |


1. 1 2  *Brozović D. Ladan T.* Stein Rokkan // Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 с. — ISBN 978-953-6036-31-8<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619'></a>
**Юлія Карлернес** (шведск.: Julia Karlernäs; нар. 6 кастрычніка 1993, Турсбю, Вермланд) — шведская футбалістка, якая выступае на пазіцыі паўабаронцы за шведскі клуб «Пітэа» і жаночую зборную Швецыі.

Клубная кар’ера
---------------

У сезоне 2018 у Дамалсвенскане Юлія Карлернес сваёй гульнёй на пазіцыі паўабаронцы і 11 забітымі галамі дапамагла «Пітэа» стаць чэмпіёнам Швецыі. Неўзабаве пасля гэтага Карлернес падпісала новы кантракт з клубам.

Кар’ера ў зборнай
-----------------

Юлія Карлернес ўпершыню была выкліканая ў галоўную жаночую зборную Швецыі ў чэрвені 2018 года. 30 жніўня таго ж года яна дэбютавала за нацыянальную каманду, выйшаўшы на замену ў адборачным матчы жаночага чэмпіянату свету 2019 года супраць Украіны, які праходзіў на стадыёне Гамла Улеві ў Гётэбаргу. У другім сваім матчы за зборную Карлернес упершыню выйшла ў стартавым складзе. У гэтай гульні, якая адбылася ў кастрычніку 2018 года, шведкі атрымалі перамогу над Нарвегіяй з лікам 2:1.

Карлернес не была ўключана ў склад зборнай на Кубак Алгарве 2019 года. Галоўны трэнер каманды Петэр Герхардсан сказаў, што ёй трэба ўдасканальвацца, каб дасягнуць узроўню, неабходнага для выступленняў на міжнародным узроўні. Расчараваная Карлернес вырашыла працягваць гуляць за свой клуб, але прызналася, што яна наўрад ці будзе абраная для ўдзелу на чэмпіянаце свету па футболе сярод жанчын 2019 года ў Францыі.

Зноскі
------

1. ↑  Julia Karlenäs // Soccerdonna — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q41779610'></a>
2. ↑  Julia Karlernäs // FBref.com<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q56239490'></a>
3. ↑  Soccerdonna — 2010.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q41779610'></a>


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | FBref.com · soccerdonna.de (ігрок) · Soccerway · svenskfotboll.se · playmarkerstats.com (ігрок) · worldfootball.net (ігрок) · УЕФА |
**Neanurinae** — падсямейства ў сямействе *Neanuridae*, якое змяшчае пульхных каротканогіх нагахвостак атраду *Poduromorpha*. Яно было вылучана Карлам Бёрнерам у 1901 годзе — дакладней, гэта вынік вылучэння таксонаў з сямейства Бёрнера (першапачаткова прапаноўвалася як падсямейства, але гэта прыйшлося змяніць, калі было выяўлена, што нагахвосткі цесна звязаны з уласна насякомымі, але не з’яўляюцца імі), тады як тыпавы род і яго бліжэйшыя сваякі тут захаваліся.

Як і іншыя прадстаўнікі сямейства *Neanuridae*, яны з’яўляюцца пругкімі нагахвосткамі з рудыментарнымі фуркамі  (руск.) (бел. што робіць іх практычна не здольнымі скакаць. Як і іх суродзічы, яны пазбаўлены анальных шыпоў і маюць прымітыўныя вочкі.

Сістэматыка
-----------

У цяперашні час прызнана шэсць трыбаў у Neanurinae. Тут таксама пералічаны некаторыя вядомыя роды:

* *Neanurini*
	+ Deutonura
	+ Edoughnura
	+ Endonura
	+ Neanura
	+ Protanura
* *Morulodini*
* *Lobellini*
* *Paleonurini*
	+ Bilobella
* *Paranurini*
* *Sensillanurini*

Акрамя таго, ёсць некалькі родаў *incertae sedis*, якіх нельга дакладна аднесці да трыбаў:

* Echinanura
* Paravietnura
* Graniloba
* Pseudadbiloba
* Pseudobiloba
* Zealandmeria

Зноскі
------

1. ↑  Neanurini Report **(нявызн.)**. *Integrated Taxonomic Information System*. Праверана 21 красавіка 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Таксанамія | Fossilworks · iNaturalist · ITIS TSN · NCBI |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2776774341 |
**Румынскі тэатр оперы і балета** (рум.: Opera Națională București) — тэатр у Бухарэсце. Заснаваны ў 1921 годзе.

Гісторыя
--------

У 1885 годзе Джорджэ Штэфэнеску арганізаваў у Бухарэсце з акцёраў Нацыянальнага тэатра трупу «Румынская опера», якая аб'яднала такіх спевакоў як Харыклея Даркле, Элена Тэадарыні[ro], Грыгорэ Габрыелеску[ro] і стала асновай опернага тэатра ў Румыніі. У 1919 годзе ўжо іншы румынскі кампазітар Джорджэ Энеску арганізоўвае музычнае таварыства «Опера». А ўжо ў 1921 годзе на базе гэтага таварыства была створана Румынская каралеўская опера, якая ўрачыста адкрылася операй «Лаэнгрын» Рыхарда Вагнера. У 1944 годзе перайменавана ў Румынскі тэатр оперы і балета (рум.: Teatrul de Operă și Balet), а ў 1968 годзе — Оперу Румыніі (рум.: Opera Română).

Да 1940 года спектаклі ставіліся ў будынку Лірычнага тэатра, потым на розных тэатральных пляцоўках, пакуль у 1953 годзе не быў пабудаваны новы будынак па праекце архітэктара Актава Даічэску[ro].

Трупа тэатра паспяхова гастралюе па свеце. У СССР тэатр прыязджаў у 1960 і 1984 гадах.

Рэпертуар
---------

* «Баядэрка» Людвіга Мінкуса (1995)
* «Пікавая дама» Пятра Чайкоўскага
* «Лаэнгрын» Рыхарда Вагнера

Літаратура
----------

* Музыкальный энциклопедический словарь / Гл. ред. Г. В. Келдыш. — М.: Советская энциклопедия, 1990. — с. 475 — ISBN 5-85270-033-9

Спасылкі
--------

* Opera Națională București афіцыйны сайт тэатра