recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Аляксандр Нямірка** (нар. 8 лютага 2000, Мінск) — беларускі футбаліст, паўабаронца магілёўскага «Дняпра».

Клубная кар’ера
---------------

Пачынаў займацца футболам у школе мінскага МТЗ-РІПА, пазней апыныўся ў структуры барысаўскага БАТЭ, дзе з 2017 года пачаў выступаць за дубль. У 2018 годзе стаў прыцягвацца і да асноўнага складу, дэбютаваў за БАТЭ 11 ліпеня 2018 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Энергетыка-БДУ» (2:1), правёўшы на полі ўсе 120 хвілін.

У сакавіку 2019 года на права арэнды далучыўся да «Гомеля». У «Гомелі» таксама стаў выступаць за дубль. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 мая 2019 года, выйшаўшы на замену ў канцы матча з магілёўскім «Дняпром» (1:1). У ліпені 2019 года вярнуўся з арэнды ў БАТЭ, да канца года гуляў за дубль.

У красавіку 2020 года быў арандаваны магілёўскім «Дняпром», якому дапамог атрымаць перамогу ў Другой лізе. У лютым 2021 года падпісаў паўнавартасны кантракт з магілёўскім клубам. Сезон 2021 пачынаў у стартавым складзе, пазней стаў пераважна выхадзіць на замену. У сезоне 2022 застаўся ў камандзе, якая стала выступаць у Вышэйшай лізе, і неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе.

У студзені 2023 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Дняпро» і адправіўся на прагляд у «Іслач».

Міжнародная кар’ера
-------------------

У кастрычніку 2016 года і сакавіку 2017 года выступаў за юнацкую зборную Беларусі да 17 гадоў адпаведна ў адборачным і элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2018 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі да 19 гадоў у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

Дасягненні
----------

* Беларусь Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2020

Статыстыка выступленняў
-----------------------

| Сезон | Дывізіён | Клуб | Краіна | Матчы | Галы |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2017 | дубль | БАТЭ | Беларусь | 13 | 1 |
| 2018 | дубль | БАТЭ | Беларусь | 20 | 0 |
| 2019 (1) | Д1 | Гомель | Беларусь | 2 | 0 |
| 2019 (2) | дубль | БАТЭ | Беларусь | 13 | 0 |
| 2020 | Д3 | Дняпро | Беларусь | 22 | 1 |
| 2021 | Д2 | Дняпро | Беларусь | 22 | 1 |
| 2022 | Д1 | Дняпро | Беларусь | 26 | 0 |
|

Зноскі
------

1. ↑  Aleksandr Nemirko // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2449070'></a>
2. ↑  Aliaksandr Nemirko // FBref.com<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q56239490'></a>
3. ↑  Профіль на афіцыйным сайце БАТЭ
4. ↑  "Гомель" арендовал полузащитника у БАТЭ
5. ↑  Немирко вернулся в БАТЭ из аренды в "Гомеле", Халимончиков покинул команду
6. ↑  Хавбек БАТЭ Немирко на правах аренды перешел в "Днепр-Могилев"
7. ↑  "Днепр-Могилев" арендовал у БАТЭ Мухамедова и подписал полноценный контракт с Немирко
8. ↑  Немирко покинул "Днепр" (руск.). *football.by* (31 студзеня 2023). Праверана 31 студзеня 2023.

Спасылкі
--------

* Профіль на афіцыйным сайце БАТЭ (руск.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | by.tribuna.com · FBref.com · FootballFacts.ru · Soccerway · teams.by · Transfermarkt (ігрок) · Прэсбол |
**Яўген Віктаравіч Клімакоў** (нар. 28 верасня 1952, Тула, РСФСР) — беларускі дзеяч тэатра лялек. Заслужаны дзеяч культуры Беларусі (1998).

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (у 1980 годзе — тэатральны факультэт, у 1990 — аддзяленне планавання і арганізацыі тэатральнай справы). Працаваў у Міністэрстве культуры БССР (1979—1985). Прадстаўляў Беларусь у камісіі па культуры ЮНЕСКА (Балгарыя, 1982). З 1985 года — дырэктар (у 1995—1998 — мастацкі кіраўнік) Беларускага дзяржаўнага тэатра лялек. Старшыня дырэктараў тэатраў лялек Беларусі (з 1994), віцэ-прэзідэнт Беларускага цэнтра УНІМА (з 1997). Дырэктар Беларускага міжнароднага фестывалю тэатраў лялек (Мінск, 1990, 1993, 1995, 1999).

Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў‎ з 1981 года.

Узнагароды
----------

* Медаль «За працоўныя заслугі» (2009).

Зноскі
------

1. ↑  Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 21 мая 2009 года № 260 «Аб узнагароджанні дзяржаўнымі ўзнагародамі Рэспублікі Беларусь» **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 25 кастрычніка 2021. Праверана 21 сакавіка 2021.

Літаратура
----------

* Тэатральная Беларусь: Энцыклапедыя: У 2 т. Т. 1. / Пад агул. рэд. А. В. Сабалеўскага. — Мн.: БелЭн, 2002. — ISBN 985-11-0255-5 (т.1).
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Глінскі.
**Іаахім Глінскі** (1853, Будслаў, Мядзельскі раён — 16 сакавіка 1898) — беларускі спявак, педагог, арганіст і кампазітар
, усе творы якога да нядаўняга часу лічыліся згубленымі.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў в. Будслаў у сям’і мясцовага арганіста. Вучыўся ў Пецярбургскай кансерваторыі адразу на двух факультэтах: фартэпіянным і кампазітарским. Педагогам па класе органа ў яго быў Луі (Людвіг) Гаміліус. Пасля заканчэння кансерваторыі Глінскі працаваў арганістам у Гродзенскім касцёле бернардзінцаў і выкладаў спевы ў Гродзенскай жаночай гімназіі. З 1883 — арганіст у касцёле пры Вастрабрамскай капліцы ў Вільні. Там жа кіраваў касцёльных хорам.

Затым заняў месца арганіста ў віленскім касцёле Святога Яна, а пазней — у касцёле Святога Духа. Выкладаў у Віленскай рымска-каталіцкай семінарыі.

Удзельнік руска-турэцкай вайны 1877-78 гадоў.

Творчасць
---------

Пісаў гімны, мессы  (руск.) (бел. літаніі  (руск.) (бел. музыку на словы А. Міцкевіча (песня «Першацвет») і У. Сыракомлі (песня «Малітва»), танцы і маршы  (руск.) (бел.. Пачаў оперу «Паята» на сюжэт з літоўска-беларускай гісторыі (не скончана).

### Творчая спадчына

У касцёле ў Эйшышках даследчыца Святлана Шэйпа адшукала фаліянт, дзе сярод нотных запісаў твораў іншых кампазітараў знайшліся і творы Іахіма Глінскага.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Глинский Иоахим // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 151. — 737 с.
2. ↑  *Светлана Лицкевич*. Золотые орехи Эдварда Гирдо  (руск.)
**Талінская епархія** (эст.: Tallinna piiskopkond, да 1945 года — **Рэвельская епархія**) — епархія Эстонскай праваслаўнай царквы Маскоўскага патрыярхата з цэнтрам у горадзе Талін у Эстоніі.

Гісторыя
--------

У 1817 годзе было заснавана Рэвельскае вікарыяцтва Санкт-Пецярбургскай епархіі.

10 мая 1920 года на супольным пасяджэнні патрыярха Ціхана (Бялавіна), Сінода і Вышэйшага царкоўнага савета Расійскай Праваслаўнай Царквы была прынята пастанова прызнаць Эстонскую Праваслаўную Царкву аўтаномнай, Рэвельская дыяцэзія стала самастойнай.

У 1944 годзе, калі Эстонія зноў апынулася ў складзе СССР, мітрапаліт і больш за 20 праваслаўных святароў эмігравалі на Захад. Эстонская Царква ўвайшла ў склад Маскоўскага Патрыярхату як епархія і ў 1947 годзе была пераназвана ў Талінскую і Эстонскую епархію.

Талінская і Эстонская епархія, па дадзеных на 1 студзеня 1965 года, улучала 90 прыходаў, у тым ліку 57 эстонскіх, 20 рускіх і 13 змяшаных.

Пастановай Свяшчэннага сінода РПЦ ад 30 мая 2011 года ў складзе Эстонскай Праваслаўнай Царквы ўтворана Нарвская епархія.

Благачынні (Дабрачынні)
-----------------------

* Усходняе благачынне
* Заходняе благачынне

Зноскі
------

1. ↑  ПРАВОСЛАВИЕ В ЭСТОНИИ Архівавана 13 снежня 2019.
2. ↑  ЖУРНАЛЫ заседания Священного Синода от 30 мая 2011 года

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Талінская епархія
* Эстонская православная церковь Московского патриархата Архівавана 4 мая 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook |
| Фота, відэа і аўдыё | YouTube |
**Талінская яўрэйская школа** — адзіная яўрэйская школа ў Эстоніі. Адна з найстарэйшых нацыянальных навучальных устаноў у Эстоніі, якая адзначыла ў 2014 годзе 90-ы юбілей.

Школа знаходзіцца ў цэнтры Таліна, на вуліцы Кару, д. 16. Школа ўваходзіць у так званы «Яўрэйскі комплекс Таліна» ці «Яўрэйскі цэнтр Таліна»: побач са школай знаходзіцца Талінская сінагога і абшчына.

Гісторыя школы
--------------

* 3 лютага 1924 г. — адкрыццё Талінскай яўрэйскай гімназіі
* 1940—1990 г. — школа зачынена
* 1 верасня 1990 г. — адкрыццё адноўленай **Талінскай яўрэйскай школы**
* Паводле дадзеных школы ў школе налічваецца 358 навучэнцаў і 33 настаўніка.

На асвячэнні школы, якое адбылося 3 лютага 1924 года, былі кіраўнік Эстонскай дзяржавы Канстанцін Пятс, міністр асветы і мэр горада. Пасля далучэння Эстонскай Рэспублікі да Савецкага Саюзу, у 1940 г. на базе школы стварылі 7 пачатковую школу і 13 сярэднюю, дзе мовай навучання быў ідыш. 20 верасня 1941 года нацысцкія ўлады абвясцілі пра афіцыйнае зачыненне.

Зноскі
------

1. ↑  Avaleht Архівавана 24 студзеня 2021.

Спасылкі
--------

* Сайт школы
* Архіз Эстонскіх Яўрэяў Архівавана 22 снежня 2008.
**Бэ́рні** (англ.: Birnie) — востраў у групе астравоў Фенікс. Уваходзіць у склад дзяржавы Кірыбаці. Плошча — 0,2 км². Незаселены.

Гісторыя
--------

Рэшткі дзённага маяка
Востраў быў адкрыты ў 1823 годзе брытанскімі кітабоямі. Даследаваны амерыканскай экспедыцыяй у 1840 годзе. У 1889 годзе абвешчаны пратэктаратам Вялікабрытаніі. У 1899—1937 гадах здаваўся ў арэнду, аднак ніякай дзейнасці на ім не вялося. На востраў былі выпушчаны трусы, якія хутка знішчылі мясцовую расліннасць. Паколькі Бэрні мала заўважны з боку мора, для аховы марскіх суднаў на ім быў усталяваны невялікі маяк. Абслугоўваючага персаналу на ім не было, таму ў начны час маяк заставаўся цьмяным.

Уключаны ў склад брытанскай калоніі Астравы Гілберта і Эліс у 1937 годзе. У 1975 годзе абвешчаны запаведнікам.

У 1979 годзе востраў перайшоў пад юрысдыкцыю дзяржавы Кірыбаці. Пры гэтым запаведны статус захаваўся.

У 2010 годзе Бэрні разам з іншымі астравамі Фенікс (Кірыбаці) быў уключаны як ахоўваемая тэрыторыя ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Прырода
-------

Лагуна
Бэрні — самы малы востраў у групе астравоў Фенікс. Плошча ўсяго 0,2 км². Мае каралавае паходжанне. Частку вострава займае невялікая ўнутраная лагуна з перасоленай вадой. Яе глыбіня вар’іруецца ў залежнасці ад колькасці ападкаў. Рыф вельмі вузкі, мала абараняе астатнюю сушу ад штормаў.

Першародная расліннасць вострава значна пацярпела ад трусоў, што былі выпушчаны ў XIX або ў пачатку XX стагоддзя. Месцамі захавалася толькі нізкае травяное покрыва. Рэдка сустракаюцца хмызнякі.

Пасля вынішчэння трусоў галоўнымі прадстаўнікамі мясцовай фаўны з’яўляюцца марскія птушкі і крабы.

Спасылкі
--------

* Birnie Island Архівавана 7 кастрычніка 2012.
* Birnie (part of the Phoenix Group)
* BIRNIE Phoenix Group Архівавана 16 кастрычніка 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Britannica (онлайн) |
**Шчучынскае партызанскае злучэнне** — партызанскае злучэнне, створанае ў красавіку 1943 года міжраённым партыйным цэнтрам Шчучынскай зоны. Дзейнічала на тэрыторыі Шчучынскага, Зэльвенскага, Васілішкаўскага, Казлоўшчынскага, Дзятлаўскага і Мастоўскага раёнаў Баранавіцкай вобласці. На час злучэння з Чырвонай Арміяй (11—17 ліпеня 1944 года) налічвала каля 4 200 партызан.

Камандаванне
------------

Камандзір — упаўнаважаны ЦК КП(б)Б і БШПР Сцяпан Пятровіч Шупеня, намеснік камандзіра па разведцы Я. М. Пятроў, начальнік ваенна-аператыўнага аддзела М. Н. Бурцаў

Склад
-----

Аб'ядноўвала Ленінскую партызанскую брыгаду і асобна дзейныя атрады «Грознага» (пазней «Грозны»), «Стралкова» (пазней імя Суворава), І. В. Макарава (пазней імя Катоўскага) і Золава (пазней 1 Мая). У маі 1943 года на базе атрадаў была створана партызанская брыгада «Першамайская», у чэрвені 1943 у злучэнне увайшоў 54-ы партызанскі атрад (пазней імя Дзяржынскага), былі створаны партызанская брыгада імя С. М. Кірава, у лістападзе партызанская брыгада імя К. Я. Варашылава, у снежні партызанская брыгада «Перамога» і ўключана партызанская брыгада імя Ленінскага камсамола. У кастрычніку 1943 года брыгада Першамайская была перададзена Стаўбцоўскаму партызанскаму злучэнню, у снежні брыгада імя Кірава — Лідскаму партызанскаму злучэнню.

Літаратура
----------

* Беларусь у Вялікай Айчыннай вайне, 1941—1945: Энцыкл. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: БелСЭ, 1990. — 680 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-012-2.
**Ячмянец**, **Ячмянёк** — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, за 35 км на паўночны захад ад горада  Мядзел, за 2,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Альшэва. Уваходзіць у Балдуцкую групу азёр, адносіцца да басейна ракі Страча.

Плошча паверхні 0,011 км². Даўжыня 0,18 км, найбольшая шырыня 0,08 км, сярэдняя — 0,06 км. Максімальная глыбіня 6,9 м, сярэдняя — 3,8 м. Даўжыня берагавой лініі 0,48 км. Аб’ём вады 0,03 млн м³. Плошча вадазбору 0,35 км².

Вадазбор дробнаўзгорысты. Схілы вышынёй да 5 м (на поўдні да 15 м). Берагі нізкія, забалочаныя, сплавінныя. На паўднёвым захадзе — пратока ў возера Глубелька. Вада возера гідракарбанатна-кальцыевая, мінералізацыя — 2,87 г/л.

Спасылкі
--------

* Возера Ячмянец / Водныя рэсурсы Нацыянальнага парку «Нарачанскі»  (руск.)

| ⛭Балдуцкая група азёр |
| --- |
| вадаёмы парку «Блакітныя азёры» | Акунёк ·  Балдук ·  Балдучыца ·  Вільчынія ·  Глубля ·  Глубелька ·  Глухое возера ·  Імшарац ·  Мёртвае возера ·  Карасік ·  Свіно ·  Ячмянец |
| іншыя1 | Вялікі Болцік ·  Малы Болцік |
| 1 уваходзяць у Балдуцкую групу азёр, але не належаць да парку «Блакітныя азёры» |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Гурвіч.

**Навум Мееравіч Гу́рвіч** (18 чэрвеня 1901, Мінск— 11 сакавіка 1991) — беларускі артыст балета.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 18 чэрвеня 1901 года ў Мінску.

У 1928—1930 гадах вучыўся ў балетным класе Беларускага музычнага тэхнікума, у 1930—1933 гадах — у Беларускай студыі оперы і балета.

У 1933—1958 гадах — артыст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі, у 1942—1943 — у Казахскім тэатры оперы і балета  (руск.) (бел..

Памёр 11 сакавіка 1991 года.

Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў‎ з 1947 года.

Творчасць
---------

Характарны танцоўшчык. Выконваў ігравыя партыі, характарныя і народныя танцы ў балетах «Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага (Ротбарт; танцы іспанкі, мазурка), «Бахчысарайскі фантан» Б. Асаф’ева (бацька Марыі; кракавяк, мазурка), «Князь-возера» В. Залатарова (Ігнат), «Салавей» М. Крошнера (Настаўнік танцаў), «Канёк-Гарбунок» Ц. Пуні (цыганскі танец), «Чырвоны мак» Р. Гліэра (танцы матросаў, Феніксаў, факстрот, 1933; танец чорных воінаў, 1947), «Дон Кіхот» Л. Мінкуса (арагонес, эспада, 1934; лаліта, фанданга, 1947), «Марная засцярога» П. Л. Гертэля (цыганскі танец), «Арлекінада» Р. Дрыга (Сябры Каламбіны, танец Дам і Валетаў, іспанскі), у операх «Кармэн» Ж. Бізэ, «Пікавая дама» П. Чайкоўскага (пастараль), «Фаўст» Ш. Гуно, «Страшны двор» С. Манюшкі, «Травіята» Дж. Вердзі.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Гурвіч Навум Мееравіч // Тэатральная Беларусь: энцыклапедыя : у 2 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2002. — Т. 1.
**Маскоўская сінекліза** — найбуйнейшая адмоўная тэктанічная структура плітнага этапу развіцця Усходне-Еўрапейскай платформы.

Знаходзіцца ў заходняй частцы Рускай пліты. Плошча больш за 1 млн. км². Абмежавана на паўднёвым захадзе Латвійскай седлавінай і Беларускай антэклізай, на поўдні — Варонежскай антэклізай, на паўднёвым усходзе — Волга-Уральскай антэклізай.

Запоўнена адкладамі верхняга пратэразою, палеазою, меза-кайназою. Фарміраванне сінеклізы адбывалася ў познабайкальскую і герцынскую эпохі складкавасці, галоўны этап працякаў з сярэдняга да позняга дэвону. 

Сярод карбонавых адкладаў пашыраны буры вугаль (Падмаскоўны вугальны басейн). 3 юрскімі і мелавымі адкладамі звязаны радовішчы шкловых і фармовачных пяскоў. Да Маскоўскай сінеклізы прымеркаваны гідрагеалагічны басейн з вялікімі запасамі прэснай вады.

Літаратура
----------

* *Клімовіч І.* Маскоўская сінекліза // БЭ ў 18 т. Т. 10. Мн. 2000.
**Джорджтаўн** (англ.: Georgetown) — сталіца, самы вялікі порт і самы вялікі горад Гаяны, знаходзіцца на ўзбярэжжы Атлатычнага акіяна ў вусці ракі Дэмерара. Насельніцтва складае каля 210 тыс. чалавек.

Праз порт горада ажыццяўляецца экспарт краіны, у асноўным: цукар, дрэва, баксіты, золата і алмазы.

Горад быў заснаваны ў 1781 годзе галандскімі каланістамі, першапачатковая назва была — *Стабрук*. Сучасная назва была нададзена гораду ў 1812 годзе, пасля перадачы калоніі Вялікабрытаніі. У 1784 годзе горад атрымаў статус адміністрацыйнага цэнтра галандскіх каланіяльных тэрыторыяў ў Паўднёвай Амерыцы. У 1812 годзе, пасля заваявання брытанцамі, у горадзе размясцілася рэзідэнцыя губернатара. У 1831 годзе, пасля аб'яднання англійскіх калоній *Бербіс*, *Эсекіба* і *Дэмерара*, Джорджтаўн стаў сталіцай новага ўтварэння — Брытанская Гвіяна. Пасля адмены рабства ў 1830-х гадах у Джорджтаўн пачалі прыбываць працоўныя з Індыі, Азіі і Афрыкі, у 1840-х гадах сюды пачалі перасяляцца працоўныя з Партугаліі і Кітаю.

У маі 1966 года Гаяна абвясціла сваю незалежнасць, а Джорджтаўн стаў яе сталіцай.

Прыродныя ўмовы
---------------

Клімат у горадзе субэкватарыяльны, сярэднегадавая тэмпература вагаецца ад +26 да +28 °C. Сярэднегадавы ўзровень ападкаў складае каля 2250 мм. Перыяд дажджоў цягнецца з мая да жніўня, і з лістапада да студзеня. У сувязі з блізкасць акіяна, вільготнасць паветра вельмі высокая, прыкладна 75-80 %.

Панарама горада

Адукацыя
--------

* Універсітэт Гаяны

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).

| ⛭Сталіцы Паўднёвай Амерыкі |
| --- |
| 
* Асунсьён
* Багата
* Бразілія
* Буэнас-Айрэс
* Джорджтаўн
* Каракас
* Кіта
* Ліма
* Мантэвідэа
* Парамарыба
* Сант’яга
* Сукрэ — Ла-Пас

Іншыя тэрыторыі
Грутвікен
Каена
Стэнлі
 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Любанскі сельсавет.
 
**Лю́банскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — гарадскі пасёлак Любань.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Любанскага раёна Слуцкай акругі. Цэнтр — мястэчка Любань. Скасаваны 24 верасня 1926 года ў сувязі з утварэннем Любанскага местачковага савета і Слабадскога сельсавета.

16 ліпеня 1954 года ўтвораны зноў у складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці шляхам аб’яднання скасаваных Слабадскога і Тальскага сельсаветаў, цэнтр — гарадскі пасёлак Любань. 10 красавіка 1969 года перайменаваны ў Тальскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Таль.

Зноскі
------

1. ↑  Указ Президиума Верховного Совета БССР от 16 июля 1954 г. Об объединении сельских советов Минской области // Сборник законов Белорусской ССР и указов Президиума Верховного Совета Белорусской ССР: 1938—1955 гг. — Мн.: Изд. Президиума Верхов. Совета БССР, 1956. — 347с.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
**Шчы́льнае** — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 3 км на поўдзень ад горада Ганцавічы, на паўднёвай ускраіне вёскі Ганцавічы. Адносіцца да басейна ракі Цна.

Плошча паверхні 0,046 км², даўжыня 0,3 км, шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 0,8 км. Возера правільнай круглай формы. Берагі нізкія, параслі хмызняком, месцамі забалочаныя. На поўдні каналам злучана з вялікай сеткай меліярацыйных каналаў. Зарастае ўмерана.

У возеры водзяцца акунь, плотка, лешч, шчупак, лінь, карась і іншыя віды рыб.

Спасылкі
--------

* Ліст карты N-35-113 Архівавана 2 мая 2013.
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  (руск.)
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  (руск.)
**Лю́банскае** — вадасховішча ў Беларусі, у Любанскім і Старадарожскім раёнах Мінскай вобласці на рацэ Арэса, 7 км у напрамку на поўнач ад горада Любань. Створана ў 1966 г. на месцы балотнага масіву ў мэтах рэгулявання рачнога сцёку і жыўлення вадой сажалак рыбакамбіната «Любань».

Плошча воднай паверхні 22 км². Даўжыня 11,8 км, найбольшая шырыня 4,2 км. Даўжыня берагавой лініі 38 км. Найбольшая глыбіня 6,3 м. Аб’ём вады 39,5 млн м³. Плошча вадазбору 850 км². Катлавіна вадасховішча — затоплены балотны масіў. Выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Берагавая лінія звілістая. Больш за 20 % берагоў вадасховішча — дамбы абвалавання. На левым беразе ў ніжняй частцы вадасховішча 2 мелкаводныя залівы. На вадасховішчы 5 астравоў агульнай плошчай 0,5 км². Дно выслана торфам, ілам, пяском. Сярэднегадавыя ваганні ўзроўню вады каля 80 см. Сярэдні шматгадовы сцёк 142 млн м³. Зарастае каля 20 % плошчы вадасховішча. На паўднёвым усходзе ўпадае ручай Ёхна.

У вадасховішчы водзяцца шчупак звычайны, лешч, акунь, карась, карп, амур белы, плотка, гусцяра, лінь і інш.

Каля вадасховішча паляўніча-рыбалоўныя базы «Любань» і «Дзікае возера».

Зноскі
------

1. 1 2  Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Минская область / Редактор Г. Г. Науменко. — Мн.: РУП «Белкартография», 2009. — С. 33, 52. — 60 с. — 20 000 экз. — ISBN 978-985-508-174-7. (руск.)

Літаратура
----------

* Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Минская область / Редактор Г. Г. Науменко. — Мн.: РУП «Белкартография», 2009. — С. 33, 52. — 60 с. — 20 000 экз. — ISBN 978-985-508-174-7. (руск.)
* Любанскае вадасховішча // Беларусь: энцыклапедычны даведнік / Рэдкал. Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. М. В. Драко, А. М. Хількевіч. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 441. — 800 с. — 5 000 экз. — ISBN 985-11-0026-9.

Спасылкі
--------

* Водохранилища — Минская область — Морфометрические показатели и характерные уровни водохранилищ // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» (руск.)
Дэсерты
**Дэсерт** (ад фр.: dessert з фр.: desservir — ачышчаць стол) — страва, якая падаецца пасля асноўнай і сама не з'яўляецца асноўнай, у канцы трапезы.

Дэсерт звычайна салодкі (напр. пірожнае або марожанае), але бывае і несалодкім з садавіны і/або арэхаў без цукру/мёду. У Кітаі сустракаюцца цукеркі з перцам і імбірам замест цукру, карэнныя амерыканцы да прыходу еўрапейцаў рабілі шакалад з перцам і спецыямі замест цукру. Дэсертам могуць быць піражкі, ікра, класічным французскім дэсертам лічыцца сыр. Не ўсе салодкія стравы з'яўляюцца дэсертамі, так у кітайскай кухні ёсць салодкія мясныя стравы (напр. свініна з ананасамі).

Такім чынам, дэсертам з'яўляецца выпечка: торты, печыва, вафлі, кексы, пірагі; розныя гатункі цукерак, пасціла, стравы з узбітых вяршкоў; салодкія фруктова-ягадныя сумесі (так званыя фруктовыя салаты); сокі, содавыя воды, узвары, кісялі; салодкія малочныя, шакаладныя і фруктова-ягадныя мусы, крэмы (напр. панакота), жэле; марозіва і вырабы з яго; чай, какава, кава, кава з марозівам (cafe' glace'); адмысловыя дэсертныя віны — т.б. усё тое, што можа падавацца на «трэцяе».

Паводле тэмпературы падачы дэсерты падзяляюцца на гарачыя і халодныя. Дэсерты падаюцца звычайна ў адмысловых дэсертных талерках. Дэсерты звычайна ядуць дэсертнай лыжкай — прамежкавай па памеры паміж супавай лыжкай і чайнай. Дэсертны стол таксама сервіруецца дэсертным нажом і дэсертным відэльцам.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Фота і Відэа на Вікісховішчы |

* Десерт // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Голец.
**Дзмітрый Генрыхавіч Голец** (нар. 2 лістапада 1962, в. Забалаць, Воранаўскі раён) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 2 лістапада 1962 г. у вёсцы Забалаць Воранаўскага раёна. Скончыў Забалоцкую сярэднюю школу ў 1980 годзе і сваю працоўную дзейнасць пачаткаў слесарам у саўгасе імя Янкі Купалы Воранаўскага раёна. Затым паступіў у Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, які скончыў у 1985 годзе, атрымаўшы спецыяльнасць вучонага агранома. Службу ў шэрагах Савецкай Арміі ў войсках МУС праходзіў у Мінску.

Дэмабілізаваўшыся, працаўладкаваўся ў калгас імя Жданава (зараз СПК «Цецяроўка») Бераставіцкага раёна загадчыкам вытворчага ўчастка. Праз 6 гадоў быў прызначаны намеснікам старшыні гэтага калгаса і агулам адпрацаваў у гэтай гаспадарцы 13 гадоў. З 1998 года Голец прызначаецца дырэктарам саўгаса «Бераставіцкі» Бераставіцкага раёна, і ў гэтай пасадзе працаваў да жніўня 2002 года. А са жніўня 2002 па кастрычнік 2007 г. — першы намеснік старшыні Ваўкавыскага райвыканкама, начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання. У 2001 г. паступіў у Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, і ў 2003 г. скончыў яе з адзнакай па спецыяльнасці эканаміст-менеджар. 4 кастрычніка 2007 г. Прэзідэнт даў згоду на прызначэнне Гольца старшынёй Ваўкавыскага райвыканкама. На гэтай пасадзе прапрацаваў па ліпень 2011 года.

З верасня 2011 па 2014 год — дырэктар УДП «Гродзенскі кансервавы завод» Гродзенскага абласнога ўнітарнага прадпрыемства харчовай прамысловасці «Гроднахарчпрам». З 2014 г. спецыяліст Ваўкавыскага сектара метралогіі Гродзенскага цэнтра стандартызацыі метралогіі і сертыфікацыі.

Сям’я
-----

Жанаты, мае дваіх сыноў.

Спасылкі
--------

* Куда уходят волковысские мэры. Волковыск.BY
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Заблоцкі.
**Дзмітрый Васільевіч Заблоцкі** (нар. 12 красавіка 1975, г. Жодзіна, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію па спецыяльнасці «Рухавікі ўнутранага згарання», інжынер-механік; праходзіць навучанне ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне прадпрыемствам».

Працаваў у адкрытым акцыянерным таварыстве «БЕЛАЗ» – кіруючая кампанія холдынга «БЕЛАЗ-ХОЛДЫНГ», дзе прайшоў шлях ад вучня слесара механазборачных работ (аператар станкоў з праграмным кіраваннем, наладчык станкоў з праграмным кіраваннем, інжынер-канструктар, намеснік начальніка цэха, начальнік цэха) да намесніка генеральнага дырэктара.

З'яўляўся дэпутатам Жодзінскага гарадскога Савета дэпутатаў дваццаць шостага і дваццаць сёмага скліканняў. У 2012 годзе быў выбраны намеснікам старшыні Жодзінскага гарадскога Савета дэпутатаў.

З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь, Жодзінскага гарадскога выканаўчага камітэта, фатаграфія размяшчалася на Алеі славы ААТ «БЕЛАЗ» – кіруючая кампанія холдынга «БЕЛАЗ-ХОЛДЫНГ».

Асабістае жыццё
---------------

Жанаты, мае дачку і сына.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Дасье на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Архівавана 14 чэрвеня 2017.  (бел.)
Уроцлаўскі сабор
**Сабор Яна Хрысціцеля** (польск.: Archikatedra św. Jana Chrzciciela) — каталіцкі кафедральны сабор ва Уроцлаве на востраве Тумскі.

Будынак пабудаваны ў гатычным стылі і з'яўляецца першым гатычным храмам на тэрыторыі Польшчы. Сабор знаходзіцца на месцы старой царквы. Гісторыя будынка сабора пачынаецца ў стагоддзі. Хор быў завершаны ў 1272 годзе, неф пабудаваны ў 1341 годзе. Фасад з дзвюма шпілямі вышынёй 98 м звернуты на захад. У 1951 годзе была праведзена рэканструкцыя.

Сабор з'яўляецца кафедры Уроцлаўскай архідыяцэзіі.

Зноскі
------

1. ↑  archINFORM — 1994. Праверана 31 ліпеня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q265049'></a>
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Славутасці Уроцлава Архівавана 4 сакавіка 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | GND: 4331275-5 · NKC: xx0209740 · VIAF: 133747865, 107145857828923021114 |
**«Saule, Pērkons, Daugava»** — латышская патрыятычная песня. Словы песні з'яўляюцца часткай паэмы Райніса «Даўгава» (1916), музыка напісана кампазітарам Марціньшам Браунсам у 1988 годзе.

Гісторыя
--------

Тэкст з васьмі строф, напісаны ў 1916 годзе, з'яўляецца часткай драматычнай паэмы «Даўгава», якая была выдадзена ў верасні 1919 года, незадоўга да нападу Заходняй Добраахвотніцкай арміі на Рыгу і дэкларуе патрабаванне суверэнітэту Латвіі. Першае выданне паэмы было раскуплена на працягу двух тыдняў. Пасля паразы Заходняй Добраахвотніцкай арміі ў лістападзе 1919 года паэма была выкананая ў Нацыянальным тэатры ў гонар першай гадавіны абвяшчэння незалежнасці Латвійскай Рэспублікі.

У поўным сімвалізму тэксце, дзе прысутничаюць старажытныя балцкія паганскія багі Сауле  (лат.) (бел. і Перканс  (лат.) (бел. рака Даўгава і латышскі народ, гаворка ідзе аб прывабнасці для замежных дзяржаў краіны з «Белым морам, зялёнай зямлёй». Рака лёсу Латвіі Даўгава змяшчае ваду жыцця і ваду смерці, а таксама душы тых, хто спявае. Тэкст спалучае рэальную сітуацыю ў краіне, якая змагаецца за незалежнасць ад варагуючых вялікіх дзяржаў, з паганскімі міфамі: барацьбой паміж Пяруном і д'яблам, легендамі аб жывой і мёртвай вадзе і аб паходжанні Даўгавы.

Верш атрымаў папулярнасць ў 1988 годзе, калі кампазітар Марціньш Браунс паклаў арыгінальны тэкст Райніса на музыку для спектакля ў Валміерскім драматычным тэатры, што было творчым адказам на пратэсты эколагаў і грамадскасці супраць будаўніцтва Даўгаўпілскай ГЭС у 1980-я гады на рацэ Даўгава, якія ў выніку спрычыніліся да росту латышскага нацыянальна-дэмакратычнага руху ў другой палове 1980-х.

У 1990 годзе песня была ўпершыню выкананая на маладзёжным Фестывалі песні і танца школьнай моладзі Латвіі (цалкам), а затым на свяце песні і танца Латвіі ў скарочанай версіі без пятага куплета. Песня хутка стала музычным сімвалам так званай Спяваючай рэвалюцыі і з тых часоў рэгулярна ўваходзіць у праграму шматлікіх песенных фестываляў.

Пасля аднаўлення незалежнасці Латвіі песня стала вельмі папулярнай, а ў 2011 годзе ўзнікла нават ідэя зрабіць яе гімнам Латвіі.

У 2018 годзе «Saule, Pérkons, Daugava» была прызнана лепшай латышскай песняй стагоддзя ў апытанні «Radio SWH», у якім прынялі ўдзел амаль 137 тысяч чалавек. У тым жа годзе песня ў выкананні хору Латвійскага радыё была выдадзена ў музычным альбоме «Даўгава», які атрымаў прэмію «Залаты мікрафон» у 2019 годзе.

У 2014 годзе каталонская адаптацыя песні «Ara és l'hora» («Цяпер самы час») стала гімнам сепаратысцкага руху за аддзяленне Каталоніі ад Іспаніі. Гэтая версія была створана музыказнаўцам Жаўме Аятс-i-Абея на словы верша «Meditació última» каталонскага паэта Мікеля Марці-i-Поль на музыку Марціньша Браўнса і з яго кансультацыяй.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Бярнацкі.

**Дзмітрый Васільевіч Бярнацкі** (у шэрагу дакументаў — **Бярнадскі**, 24 ліпеня 1912, г. п. Стрэшын, Жлобінскі раён — 23 студзеня 1945) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).

Біяграфія
---------

Дзмітрый Бярнацкі нарадзіўся 24 ліпеня 1912 года ў сяле Стрэшын (цяпер — аднайменны пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі) ў сялянскай сям’і. Беларус. Скончыў школу фабрычна-завадскога вучнёўства, пражываў у горадзе Турткуль Каракалпакскай АССР Узбекскай ССР, працаваў бухгалтарам. У 1941 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію Турткульскім гарадскім ваенным камісарыятам. У 1942 годзе Бярнацкі скончыў Арлоўскае ваеннае пяхотнае вучылішча і быў накіраваны на фронт Вялікай Айчыннай вайны. У тым жа годзе ўступіў у ВКП(б). Да студзеня 1945 года гвардыі капітан Дзмітрый Бярнацкі быў старэйшым ад’ютантам 3-га стралковага батальёна 38-га гвардзейскага палка 4-й гвардзейскай стралковай дывізіі 5-й гвардзейскай арміі 1-га Украінскага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Польшчы.

У ноч з 20 на 21 студзеня 1945 Бярнацкі разам з групай байцоў адным з першых пераправіўся праз Одэр на паўднёвы ўсход ад Брэслаў у раёне пасёлка Эйхенрыд на паўночны захад ад Апельна і захапіў плацдарм. Бярнацкі асабіста кіраваў адлюстраваннем пяці контратак праціўніка. У баі атрымаў цяжкае раненне, ад якога памёр на месцы. Пахаваны ў сяла Рыбніч Апольскага ваяводства Польшчы.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі капітан Дзмітрый Бярнацкі пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.

Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, Чырвонай Зоркі. У гонар Бярнацкі названая вуліца ў горадзе Турткуль.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5  Дзмітрый Васільевіч Бярнацкі на сайце «Героі краіны»
2. 1 2 3  Бернацкий Дмитрий Васильевич // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 56. — 737 с.

Літаратура
----------

* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс. Рег. № в РКП 87-95382
* Герои Советского Союза — узбекистанцы. — Ташкент, 1984.
**Урсула Андрэс** (ням.: Ursula Andress; нар. 19 сакавіка 1936, Берн) — швейцарская актрыса, мадэль і секс-сімвал, здымалася ў амерыканскіх, брытанскіх і італьянскіх фільмах.

У сямнаццаць гадоў Урсула пераехала ў Рым, дзе і пачалася кар’ера яе мадэлі, паступова яна пачала здымацца ў кіно ў масоўцы. Яе прарыўной роляй стала роля дзяўчыны Джэймса Бонда Хані Райдэр у першым фільме пра агента 007 «Доктар Ноў» (1962) з Шонам Конэры ў галоўнай ролі. Пазней яна сыграла ролю Веспер Лінд, іншай дзяўчыны Бонда ў парадыйным фільме 1967 года «Казіно Раяль». Сярод іншых прыкметных фільмаў з удзелам Андрэс былі: «Вяселле ў Акапулька» (1963), «Чацвёра з Тэхаса» (1963), «Яна» (1965), «Дзясятая ахвяра» (1965), «Чырвонае сонца» (1971), «Бог людаедаў» (1978), «Бітва тытанаў» (1981) і «Пётр Вялікі» (1986).

На 21-й цырымоніі ўручэння ўзнагарод прэміі «Залаты глобус» у 1964 годзе Андрэс атрымала ўзнагароду ў катэгорыі «Найлепшы дэбют актрысы», за ролю ў фільме «Доктар Ноў».

Зноскі
------

1. ↑  Ursula Andress // filmportal.de — 2005. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q15706812'></a>
2. ↑  Ursula Andress // FemBio database Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q61356138'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | AllMovie · AlloCiné · Česko-Slovenská filmová databáze · Danish Film Database · Filmportal · Internet Movie Database · КиноПоиск · MusicBrainz |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) · Notable Names Database |
| Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 99018975 · BNE: XX1726535 · BNF: 13890778p · CiNii: DA13520058 · CONOR: 16570723 · GND: 136336647 · GTAA: 77455 · ISNI: 0000 0001 2141 3929 · LCCN: n80153308 · NKC: xx0034130 · NLA: 35414378 · NLP: A16750469 · NTA: 254906982 · NUKAT: n2011141224 · SUDOC: 060331607 · VIAF: 80698778 |

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Гобараў.
**Дзмітрый Дзмітрыевіч Гобараў** (нар. 7 лістапада 1962, в. Самацевічы, Касцюковіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, палітолаг; Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, эканаміст-менеджар.

Служыў у пагранічных войсках.

Працоўную дзейнасць пачаў у Касцюковіцкім раёне, дзе прапрацаваў з 1983 па 1999 год. Працаваў інжынерам па тэхніцы бяспекі і старшынёй прафсаюзнага камітэта саўгаса «Самацевічы» Касцюковіцкага раёна; намеснікам старшыні калгаса «Праўда» Касцюковіцкага раёна; старшынёй калгаса «Дуброва» Касцюковіцкага раёна; загадчыкам аддзела арганізацыйна-кадравай работы Касцюковіцкага райвыканкама.

З 1999 года — першы намеснік старшыні, начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Шклоўскага райвыканкама. У 2001 годзе быў прызначаны старшынёй Круглянскага райвыканкама, з 2009 года — старшынёй Магілёўскага райвыканкама.

З 2013 года па кастрычнік 2016 года — памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўны інспектар па Брэсцкай вобласці.

З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны ордэнам Пашаны, ордэнам Свяціцеля Кірылы Тураўскага Беларускай праваслаўнай царквы, медалём «За працоўныя заслугі».

Асабістае жыццё
---------------

Жанаты, мае сына.

Спасылкі
--------

* Дасье на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь  (бел.)
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Руцкі.
**Дзмітрый Дзмітрыевіч Руцкі** (3 студзеня 1942, в. Залессе, Баранавіцкі раён — 4 верасня 2017) — беларускі эканаміст і дзяржаўны дзеяч.

Біяграфія
---------

Пасля заканчэння школы працаваў у саўгасе і вучыўся ў вучылішчы механізацыі. Скончыў эканамічны факультэт Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі (1960—1965). У 1976 годзе узначаліў саўгас «Парахонскі».

Працаваў эканамістам, начальнікам аддзела Брэсцкага аблвыканкама. У 1986 годзе прызначаны старшынёй Пінскага райвыканкама. З 1991 года па 1997 год працаваў першым намеснікам Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь. Дэпутат Вярхоўнага Савету БССР (1990—1991).

Узнагароджаны ордэнамі «Знак Пашаны» і Кастрычніцкай Рэвалюцыі. У 2013 годзе за значны ўклад у сацыяльна-эканамічнае развіццё Пінскага раёна прысвоена Званне «Ганаровы грамадзянін Пінскага раёна».

Зноскі
------

Спасылкі
--------

Руцкі Дзмітрый Дзмітрыевіч
С. Іванаў *Земскі сабор*
**Зе́мскі сабо́р** (Савет усёй зямлі) — парламент, вышэйшая саслоўна-прадстаўніцкая ўстанова Расійскага царства з сярэдзіны XVI да канца XVII стагоддзя, сход прадстаўнікоў усіх пластоў насельніцтва (акрамя крапасных сялян) для абмеркавання палітычных, эканамічных і адміністрацыйных пытанняў.

Земскі сабор існаваў ва ўмовах саслоўна-прадстаўнічай манархіі. Апошнім земскім саборам прынята лічыць сход, які адбыўся ў 1683—1684 гады па пытанні аб «вечным міры» з Рэччу Паспалітай.

Зноскі
------

1. ↑  Никольский В. К. *Земский собор о вечном мире с Польшей 1683—84 гг. // Научные труды Московского педагогического института. под редакцией проф. И. И. Месяцева. — М. 1928, вып. № 2, стр. 51.*

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Кругасвет · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Universalis |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4262040-5 · VIAF: 249077122 |
**Антоніа Пуці́ні** або **Антоніо Пуці́ні** (італ.: Putini, Puttini) — танцоўшчык і балетмайстар 2-й паловы XVIII стагоддзя.

Біяграфія
---------

Па паходжанні італьянец. Працаваў у Італіі і Аўстрыі.

Па запрашэнні Г. Ф. Радзівіла з 1756 года працаваў у Слуцку. Навучаў танцам кадэтаў, выступаў у прыдворным тэатры. Разам з Л. Дзюпрэ стварыў Слуцкую балетную школу, у 1758 годзе паказаў школьны спектакль «Балет на тры пары».

У 1756, 1757 і 1759 гадах у складзе Слуцкага балета выступаў як саліст на сцэне Нясвіжскага тэатра.

З 1760 года па распараджэнні М. К. Радзівіла Рыбанькі працаваў у Нясвіжы, у 1771 годзе пакінуў сцэну, стаў прыдворным танцмайстрам.

Літаратура
----------

* Антоніа Пуціні // Тэатральная Беларусь: энцыклапедыя : у 2 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2003. — Т. 2.
**Другі з’езд Саветаў Заходняй вобласці**. Адбыўся 10 — 14 красавіка 1918 г. у Смаленску. Прысутнічалі 429 дэлегатаў, з іх 277 бальшавікоў, 69 эсэраў (апошнія пакінулі з’езд у канцы яго работы). Парадак дня: аб бягучым моманце; аб дзейнасці Аблвыкамзаха і СНК вобласці; аб пашырэнні тэрыторыі вобласці; аб арганізацыі Чырвонай Арміі; выбары. З’езд вырашыў уключыць у Заходнюю вобласць Смаленскую губерню з цэнтрам у Смаленску. Такое рашэнне матывавалася неабходнасцю мець моцны абласны цэнтр, які мог бы ўзяць на сябе задачу «аднаўлення разбуранга гаспадарчага апарату» і кіраўніцтва эканамічным жыццём гэтага раёна. Прыняў пастанову аб арганізацыі савецкай улады, у якой падкрэслівалася, што рабочыя, сяляне, салдаты і батракі ўваходзяць у адзін агульны савет. У межах вобласці існуюць Саветы некалькі тыпаў: вясковыя, валасныя, павятовыя, губернскія і абласны. Меркавалася, што з’езд Саветаў Заходняй вобласці, будзе склікацца праз кожныя 3 месяцы. Ён быў аб’ўлены вярхоўным органам савецкай улады Заходняй вобласці і з’яўляўся яе вышэйшым заканадаўчым органам паміж з’ездамі, хоць на справе эаканадаўчыя функцыі маглі належаць толькі цэнтральным дзяржаўным органам. У сваёй дзейнасці Аблвыкамзах кіраваўся ўказаннямі і распараджэннямі цэнтральнай савецкай улады. З’езд пастанавіў ліквідаваць у межах вобласці ўсялякія камісарыяты і Саветы народных камісараў і замяніць іх аддзеламі, пачынаючы з валаснога і канчаючы абласным узроўнем. Прыняў спецыяльную дэкларацыю, у якой асудзіў палітыку і дзейнасць Рады БНР, накіраваную на стварэнне самастойнай і незалежнай дзяржавы, ахарактарызаваў іх як контррэвалюцыйныя. У дэкларацыі адзначалася, што «рада, якая засядае ў Мінску, спрабуе стварыць нацыянальную буржуазную дзяржаву пад апякунствам Германіі» і «робіць чорную справу здрады і прадажніцтва агульнарасійскіх сацыялістычных інтарэсаў». З’ездам была прынята пастанова аб арганізацыі «сацыялістычнай класавай Чырвонай Арміі» і вызначаны прынцыпы яе стварэння, падпарадкавання і дзейнасці. Пастанавіў стварыцб Савет народнай гаспадаркі вобласці, на які ўскладалася задача арганізацыі і рэгулявання ўсяго эканамічнага жыцця рэгіёна; прыняў рэзалюцыю па харчовым пытанні. Выбраў выканаўчы камітэт (75 чалавек), 16 красавіка 1918 г. на 1-м пасяджэнні яго старшынёй абраны А.Ф.Мяснікоў, намеснікамі — В.Собалеў і С.Іваноў.

Літаратура
----------

* 2-ой съезд Советов Западной области. – Смоленск, 1918.
* Борьба за Советкую власть в Белоруссии, 1918 – 1920 гг.: Сборник документов и материалов. Т. 1. – Мн. 1968.
* Нестеренко, Е.И. Осмоловский, В.П. Советы Белоруссии, октябрь 1917 — январь 1919 г. – Мн. 1989.
* Установление и упрочение Советской власти в Смоленской губернии: Сборник документов. – Смоленск, 1957.
**Зенкер** — шматлязовы металарэзны інструмент для апрацоўкі цыліндрычных і канічных адтулін у дэталях з мэтай павелічэння іх дыяметра, павышэння якасці паверхні і дакладнасці. Праца зенкерам называецца *зенкераванне*. Зенкераванне з'яўляецца паўчыставой апрацоўкай рэзаннем.

Прызначэнне зенкеравання
------------------------

Зенкераванне як паўчыставая і, збольшага, чыставая аперацыя механічнай апрацоўкі мае наступныя асноўныя прызначэнні:

* Ачыстка і згладжванне паверхні адтулін: перад наразаннем разьбы або разгортваннем;
* Калібраванне адтулін: для нітаў, шпілек і іншага крапяжу.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: Белэн, 1999. — 608 с.: іл. — ISBN 985-11-0279-2
Дзве піўныя бляшанкі. Уверсе, на накрыўцы, бачна вушка, пацягнуўшы за якое можна адчыніць бляшанку.
**Піўна́я бляша́нка** — тара для піва і іншых напояў (слабаалькагольных і безалькагольных), прызначаная для доўгатэрміновага захоўвання і гандлю ў раздроб. Піўныя бляшанкі вырабляюць у розных памерах і аб’ёмах (у Еўропе памер бляшанак ад 150 да 1000 мл), а таксама формах (у Японіі, напрыклад, існуе каля 160 відаў бляшанак аднаго аб’ёму). Найбольш распаўсюджаныя бляшанкі з аб’ёмам 330, 500 і 568 мл (пінта).

Гл. таксама
-----------

* Бляшанка
* Пластыкавая бутэлька

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Піўная бляшанка
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Главацкі.
**Антоній Главацкі** (? — 1811) — тэатральны мастак і партрэтыст. Творчасць звязана з мастацкім жыццём Беларусі і Польшчы.

Біяграфія і творчасць
---------------------

Прадстаўнік класіцызму. У Беларусі працаваў у 1787 годзе у Шклоўскім тэатры Зорыча, з 1788 года ў Магілёўскім тэатры С. Богуш-Сестранцэвіча (напісаў партрэт уладальніка тэатра), з 1790 у Мінску (да 1793 года ў трупе Ш. Жукоўскага, у 1797—1801, 1802—1805 гг. у тэатры М. Кажынскага). У 1801—1802 і 1805—1810 гг. у тэатры Кажынскага ў Вільне.

Сын Антонія, Іосіф Главацкі (нар. у 1800 годзе), таксама працаваў тэатральным мастаком у Варшаве.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Гловацкий Антоний // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 151. — 737 с.
2. 1 2 3  *Skibiński, Kazimierz Michał  (укр.) (бел..* Pamiętnik aktora : (1786-1858). — Warszawa: Tow. Akc. S. Orgelbranda Synów, 1912. — P. 22. — 333 p.  (польск.)
Не блытаць з палесцінскім ХАМАС.

**ХАМАС Ірака** (араб. حماس العراق‎‎) — суніцкая міліцэйская групоўка, якая базуецца ў Іраку, што аддзялілася ад Рэвалюцыйнай брыгады 1920 18 сакавіка 2007 года. Рэвалюцыйная брыгада настойвае на тым, што ХАМАС у Іраку ўдзельнічаў у аказанні дапамогі амерыканскім войскам у іх аперацыях у Дзіяле супраць Аль-Каіды ў Іраку. 11 кастрычніка 2007 года група апалчэнцаў далучылася да палітрады, якая падтрымала ўзброены рух супраць амерыканскіх войскаў.

Зноскі
------

1. ↑  Iraqi Jihad Group Establishes New Political Framework called 'Hamas-Iraq' **(нявызн.)**.  Middle East Media Research Institute. Праверана 7 November 2014.
2. ↑  Iraqi Jihad Group Establishes New Political Framework called 'Hamas-Iraq' **(нявызн.)**.  Middle East Media Research Institute. Праверана 7 November 2014.
3. ↑  Iraq insurgent groups form one council
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Мельнікаў.

Уладыка **Антоній** (у свеце **Анатоль Сяргеевіч Мельнікаў**; 19 лютага 1924 — 29 мая 1986) — епіскап Рускай Царквы; Мітрапаліт Мінскі і Беларускі да 8 верасня 1975 г. архіепіскап (25 мая 1965 — 29 верасня 1978 г.), з 29 верасня 1978 мітрапаліт Ленінградскі і Наўгародскі, пастаянны член Святога Сінода, багаслоў.

Біяграфія
---------

### Адукацыя, пачатак ўзыходжання

Нарадзіўся 19 лютага 1924 у Маскве.

У 1944, пасля заканчэння сярэдняй школы, паступіў у Праваслаўны Багаслоўскі інстытут, ператвораны ў 1946 у Маскоўскую Духоўную Акадэмію.

У 1950 скончыў Акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя, у ліпені гэтага ж года ўступіў у лік браціі Свята-Троіцкай Сергіевай Лаўры і быў пастрыжаны ў манаства з імем Антоній (у гонар прап. Антонія Рымляніна).

18 ліпеня 1950 пасвечаны ў іерадыяканы; 22 ліпеня — іераманахі Патрыярхам Алексіем I; вызначаны выкладчыкам, а затым інспектарам Адэскай духоўнай семінарыі.

У 1952 прызначаны інспектарам Саратаўскай духоўнай семінарыі і выконваючым абавязкі сакратара Саратаўскага Епархіяльнага кіравання.

У 1956 узведзены ў сан архімандрыта і прызначаны рэктарам Мінскай духоўнай семінарыі і намеснікам Жыровіцкага Успенскага манастыра. З 1959 ўлады мэтанакіравана зрывалі набор у семінарыю, і да пачатку 1963/1964 навучальнага года яна засталася без выхаванцаў.

Увосень 1963 вызначаны рэктарам Адэскай духоўнай семінарыі з прызначэннем яго намеснікам Успенскага манастыра ў Адэсе.

### Архіерэйства

1964 — магістр тэалогіі.

25 мая 1965 прызначаны епіскапам Мінскім і Беларускім.

C 1965 удзельнічаў у шматлікіх замежных паездках ад імя Маскоўскага Патрыярхату.

7 кастрычніка 1967 года прызначаны старшынёй рэдакцыйнай калегіі зборніка Багаслоўскія працы.

8 верасня 1975 узведзены ў сан мітрапаліта.

Зноскі
------

1. ↑

Спасылкі
--------

* Антоній (Мельнікаў): сайт *Праваслаўе. База даных* Архівавана 29 верасня 2007.
* 
* Мітрапаліт Антоній (Млынароў). Адкрыты ліст святару Аляксандру Меню


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Папярэднік**Нікадзім (Ротаў)** | **мітрапаліт Ленінградскі і Наўгародскі**29 верасня 1978 — 29 мая 1986 | Пераемнік**Аляксій (Рыдзігер)** |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Праваслаўная |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave |
**Царква Ушэсця Гасподняга** — колішні праваслаўны храм у в. Вомельна Пухавіцкага раёна.

Гісторыя
--------

Драўляная царква пабудавана ў 1796 годзе, але праз некаторы час згарэла. Прыходская Вазнясенская царква пабудавана ў 1897 годзе на сродкі мясцовага ўладальніка Ратынскага і вернікаў вёскі.

Пры Царкве было царкоўна-прыходское народнае вучылішча для сірот. Навучалі розным рамёствам. Святароў хавалі каля сцен царквы. Спалена ў 1943 г..

Архітэктура
-----------

Пабудавана прадаўгаватым крыжам, адзін глухі купал, гонтавы дах, адзін шэраг вокнаў, адны ўваходныя дзверы, 20 сажняў унутры, столь, пол дашчаныя. Да апалу не прыстасавана. Салея ўзвышалася на 2 ступені, клірас уладкаваны па-за салеёй. Дашчаны іканастас цёмнага колеру з 5-ці абразоў у адзін шэраг. Каштоўных рэчаў паміж імі не апроч срэбнай прылады, літургічных пасудзін, ахвяраваных спадаром Чацверыковым. Царкоўныя кнігі. Вакол цвінтара простая драўляная агароджа. У званіцы 4 званы. 1-ы — 5 пудоў 20 фунтаў, 2-і — 2 пуды, два званы па 1 пудзе.

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑