recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Касцюковіцкі краязнаўчы музей** створаны як музей на грамадскіх пачатках у Касцюковічах. Заснавальнік — настаўнік гісторыі У. Р. Ламінскі. Рашэннем Касцюковіцкага райкама КПБ і раённага Савета народных дэпутатаў ад 7 ліпеня 1967 года стварэнне музея было зацверджана. Згодна з загадам Упраўлення культуры Магілёўскага аблвыканкама ад 18 чэрвеня 1973 года і рашэннем Міністэрства культуры БССР ад 1 ліпеня 1973 года музею нададзены статус дзяржаўнага. Да 1990 года размяшчаўся ў драўляным, потым у спецыяльна ўзведзеным будынку (архітэктары У. Гальдштэйн, Э. Гальдштэйн, С. Іваноў), дзе знаходзіцца і цяпер. У розны час музей узначальвалі Л. С. Агеева, А. А. Туркоў, С. І. Камышава. З 2008 года ўстановай кіруе С. С. Тыманюк.

Фонды
-----

Асноўны фонд музея налічвае 14 217 адзінак захоўвання, навукова-дапаможны — 6374 адзінкі Агульная плошча будынка 756,4 м², экспазіцыйных памяшканняў — 188,2 м², выставачнай залы — 54 м², карціннай галерэі — 80,6 м².

Многія прадметы музейнага фонду з’яўляюцца першакрыніцамі для вывучэння гісторыі, эканомікі, культуры, прыроды Касцюковіцкага раёна. Фонд музея прадстаўлены калекцыямі археалагічных знаходак, старадрукаў і друкаваных выданняў, дакументаў, фотаздымкаў, прадметаў побыту, жывапісу, графікі, скульптуры, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, нумізматыкі, баністыкі, узбраення, адзення, музычных інструментаў, узораў тэхнікі і інш. У зборы музея 2 рэпрадукцыі карцін нямецкіх мастакоў, датаваныя прыкладна 1890 годам, што належалі купцу В. П. Баравікову, касцюмы настаўнікаў гімназіі пачатку XX стагоддзя, вырабы з дрэва народнага майстра І.Леўчанкі, унікальныя па тэхніцы і выкананні дэкаратыўна-жывапісныя пано (карціны на бярозавым зрэзе) самабытнага мастака Я. Чычаева, асабістыя рэчы народнага паэта Беларусі А. Куляшова і кнігі з яго аўтографамі. Калекцыя нумізматыкі налічвае больш за 1373 манеты рознай вартасці. Самая старая з іх датуецца 1731 годам. Захоўваюцца манеты часоў праўлення імператрыц Ганны Іаанаўны, Лізаветы Пятроўны, Кацярыны II, імператараў Паўла I, Аляксандра I, Аляксандра II, Аляксандра III. Сабрана 59 манет, выпушчаных да юбілейных дат гарадоў, юбілеяў пісьменнікаў і паэтаў, памятных дат.

Экспазіцыі
----------

У музеі дзейнічаюць 2 экспазіцыі: «Прырода» і «Гісторыя». Першая мае раздзелы: паходжанне Зямлі; развіццё жыцця на Зямлі; геалогія; флора і фаўна Беларусі; ахова прыроды; геамарфалогія. У зале «Гісторыя» размешчаны экспанаты наступных раздзелаў: археалогія і старажытная гісторыя; этнаграфія і побыт; рэлігія; адукацыя; рэвалюцыйны рух і ўстанаўленне савецкай улады; войны на тэрыторыі раёна; сацыяльна-эканамічнае развіццё раёна; чарнобыльская трагедыя; знакамітыя землякі.

Музей мае філіял — Літаратурны музей Аркадзя Куляшова ў в. Новыя Саматэвічы Касцюковіцкага раёна.

| ⛭Славутасці Касцюковічаў |
| --- |
| Раёны і кварталы | Вуліца Ленінская |
| Музеі | Краязнаўчы музей |
| Помнікі і мемарыялы | Алея славы |
| Манастыры, саборы і храмы | Крыжаўзвіжанская царква • Сабор† • Свята-Троіцкі касцёл • Сінагога† |
| Сады і паркі, могілкі | Яўрэйскія могілкі |
| † страчаныя аб'екты |
**Меліна Рабер-Мішон** (фр.: Mélina Robert-Michon, нар. 18 ліпеня 1979, Вуарон) — французская кідальніца дыска, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2016 года, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 2013 года з нацыянальным рэкордам. чэмпіянату свету сярод юніёраў 1998 года. Пераможца Міжземнаморскіх гульняў 2009 года.

На Алімпійскіх гульнях 2008 года заняла 8 месца. На Алімпіядзе 2012 года ў Лондане з вынікам 63,98 м заняла 5-е месца.

На Алімпійскіх гульнях 2020 года заняла толькі 15-е месца ў кваліфікацыі (60,88 м) і не выйшла ў фінал. Пасля Гульняў заявіла, што хацела б узяць удзел у Алімпійскіх гульнях 2024 года ў Парыжы.

На чэмпіянаце свету 2022 года 43-гадовая Робер-Мішон заняла дзясятае месца з вынікам 60,36 м. Шматразовая чэмпіёнка Францыі ў кіданні дыска.

24 жніўня 2010 года нарадзіла дачку, якую назвалі Эліса.

Зноскі
------

1. ↑  Mélina Robert-Michon // GeneaStar<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478'></a>
2. ↑  Mélina Robert-Michon // World Athletics Database<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54960205'></a>
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Касцюкоўскі сельсавет.
**Касцюко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Касцюкоўка.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. 3 сакавіка 1935 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Касцюкоўскага пассавета.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн. «Беларусь», 1985. — 390 с.
| Чацвёртая лінія |
| --- |
| умоўныя абазначэнні |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  |  |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Цівалі |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Альшэўская |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Вяснянка |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Старавіленскі шлях |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Кіеўскі сквер |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Максіма Багдановіча |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Політэхнічная |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Друкарская |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Батанічны сад |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Сляпянка |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Даўгабродская |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Серабранка |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Козырава |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Праспект Міру |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Лакаматыўная |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Берасцейская |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Тучынка |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |

 |

**«Козырава»** (трансліт.: *Kozyrava*) — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на вуліцы Велікаморскай, у раёне чыгуначнай станцыі «Мінск-Паўднёвы», паміж станцыямі метро «Серабранка» і «Мінск-Мір».

На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна першапачаткова была пазначана як «Мінск-Паўднёвы» (руск.: Минск-Южный). У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана надаць назву «Козырава», па назве гістарычнага прадмесця Козырава.

18 студзеня 2018 года рашэннем Мінгарвыканкама была афіцыйна зацверджана назва «Козырава».

Зноскі
------

1. ↑  Схема паэтапнага развіцця ліній Мінскага метрапалітэна Архівавана 28 мая 2021.
2. ↑  Вынікі галасавання Архівавана 2 чэрвеня 2017.. Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт
3. ↑  Без «Минск-Мира». В столице утвердили названия станций четвертой линии метро(недаступная спасылка)
**Мелі́ха** (мальт.: Mellieħa) — горад на паўночным захадзе Мальты, адзін з самых папулярных турыстычных цэнтраў. Насельніцтва — каля 10 тысяч жыхароў.

Першыя паселішчы на месцы горада ўзніклі ўжо ў эпоху неаліту. Горад існаваў у эпоху панавання Візантыі, быў разрабаваны арабамі ў 870 г. і закінуты. Пасля пераходу вострава пад валадарства рыцарскага ордэна (1530) было адноўлена свяцілішча Дзевы Марыі, куды прыходзілі пакланіцца фрэсцы Мадонны, па паданні, напісанай апосталам Лукой. Насамрэч фрэска створана ў канцы XIII стагоддзя ў візантыйскай традыцыі.

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑  Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 10: Малайзія — Мугаджары / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 10. — 544 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0169-9 (т. 10). — карта Мальты
**Diloba caeruleocephala** — начны матылёк з сямейства совак. Распаўсюджаная ў Палеарктыцы.

Апісанне
--------

Матылёк лётае позняй восенню (верасень, кастрычнік). Пярэднія крылы чырванавата-бурыя, з двума чорнымі папярочнымі лініямі. Злітыя паміж сабой пупышкападобная і круглая пляма — зелянява-жоўтыя. Заднія крылы светла-шэрыя. Вусікі самца пільчатыя. Размах крылаў 3,5—4,5 см.

Вусень у маі і чэрвені — блакітнавата- або зелянява-белы, з трыма жаўтлявымі падоўжнымі палоскамі, дробнымі чорнымі бародаўкамі, пакрытымі шчацінкамі, і з блакітнай галавой. Акрамя фруктовых дрэў аб’ядаюць лісце цёрну, глогу, ліпы, ляшчыны і дуба. Акукліваецца на ствалах і галінах у пергаментападобным кокане. Зімуе ў выглядзе яек, якія адкладваюцца матыльком позднею восенню паасобку на галіны.

Барацьба
--------

Для знішчэння збіраюць вусеняў і коканы. Асабліва актыўна вусеняў нішчаць вераб’і і берасцянкі.

Спасылкі
--------

* Совиноголовка синеголовая // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| Таксанамія | EOL · GBIF · iNaturalist · IRMNG · NCBI |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2777760775 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Станюта.

**Меліціна Дзмітрыеўна Станюта** (нар. 15 лістапада 1993, Мінск, Беларусь) — беларуская гімнастка. Праўнучка Стэфаніі Станюты, унучка Аляксандра Станюты.

Спартыўная кар’ера
------------------

Меліціну Станюту адрознівала элегантнасць і грацыёзнасць выступленняў.

Упершыню яна заявіла пра сябе яшчэ юніёркай. Пачаўшы выступаць сярод сеньёрак (дарослых гімнастак), Меліціна адразу ж увайшла ў лік лепшых гімнастак свету. У 15 гадоў яна выйграла бронзавы медаль у практыкаваннях з абручом на чэмпіянаце свету. На чэмпіянаце Еўропы-2010 Станюта была прэтэндэнткай на медаль, але грубая памылка ў практыкаванні з мячом пакінула яе па-за межамі пастамента. На чэмпіянаце свету 2010 года ў Маскве Меліціна Станюта выйграла два бронзавых медалі — у практыкаваннях са скакалкай і ў мнагабор’і. Медаль у мнагабор’і дастаўся беларускай гімнастцы нялёгка — яна ўсяго на 0,050 бала апярэдзіла азербайджанскую гімнастку Алію Гараеву.

На Алімпійскіх гульнях 2016 у Рыа-дэ-Жанейра Меліціна Станюта заняла 5-е месца. У снежні 2016 абвясціла пра рашэнне завяршыць кар’еру.

Меліціна Станюта пасля завяршэння кар’еры 1,5 года была саўладальніцай крамы аксэсуараў *Variety*, але бізнэс не пайшоў.

Грамадская дзейнасць
--------------------

18 жніўня падпісала адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.

Зноскі
------

1. ↑  nashaniva.by
2. ↑  «Требуем признать выборы недействительными». Более 900 спортсменов и работников отрасли подписались под открытым письмом с требованиями к власти Архівавана 20 жніўня 2020.  (руск.)

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Меліціна Дзмітрыеўна Станюта на Вікісховішчы |

* Профіль FIG
* Профіль на сайце Беларускай асацыяцыі гімнастыкі
* Правілы жыцця беларускай гімнасткі Мяліты Станюты +ВІДЭА — nashaniva.by


| ?Меліціна Дзмітрыеўна Станюта — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Аляксандр Аляксандравіч Станюта |  | Стэфанія Міхайлаўна Станюта |  | Міхаіл Пятровіч Станюта |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  | Дзмітрый Аляксандравіч Станюта[d] |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Меліціна Дзмітрыеўна Станюта |  |  |  |  | Ірына Аляксееўна Станюта[d] |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Інга Станіславаўна Станюта[d] |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · Твітэр |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
| Тэматычныя сайты | FIG · Olympedia · Olympic Channel · TheSports.org · Сусветныя гульні · МАК |
**Dioscoreales** — парадак аднадольных раслін, які змяшчае крыху больш за 1000 відаў.

Апісанне
--------

Гэта ў асноўным шматгадовыя травяністыя расліны. Тры сямействы ўтрымліваюць розныя экалагічныя групы раслін. Сямейства *Dioscoreaceae* змяшчае ў асноўным лозы (*Dioscorea*) і іншыя паўзучыя віды (*Epipetrum*). *Nartheciaceae* з іншага боку гэта сямейства, якая складаецца з травяных раслін, а *Burmanniaceae* цалкам міка-гетэратрофная група. Парадак змяшчае расліны, якія здольныя ўтвараць падземны орган для захоўвання пажыўных рэчываў, як і шмат іншых аднадольных, выключэннем з’яўляецца сямейства *Burmanniaceae*.

Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
-------------------------------------

Віды з гэтага парадку распаўсюджаны па ўсіх кантынентах, за выключэннем Антарктыды. Яны, у асноўным, растуць у тропіках але тым не менш ёсць члены сямействаў *Dioscoreaceae* і *Nartheciaceae*, выяўленых у больш прахалодных рэгіёнах Еўропы і Паўночнай Амерыкі.

Зноскі
------

1. ↑  Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
2. ↑  Пра ўмоўнасць аднясення апісванай у гэтым артыкуле групы раслін да класа аднадольных гл. раздзел «Сістэмы APG» артыкула «Аднадольныя».

Спасылкі
--------

* An online resource for monocot plants

Галерэя
-------

* Narthecium ossifragum*Narthecium ossifragum*
* Gymnosiphon bekensis*Gymnosiphon bekensis*
* Dioscorea communis*Dioscorea communis*

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) · Universalis |
| Таксанамія | APNI · EOL · Fossilworks · GBIF · iNaturalist · IRMNG · ITIS TSN · NCBI · Tropicos · WFO · WoRMS |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2779529612 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Жалязоўскі.
**Анатоль Пятровіч Жалязоўскі** (нар. 5 лютага 1943 г. вёска Крапіўна, Аршанскі раён) — беларускі празаік.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям'і рабочага. Пасля вайны бацькі пераехалі ў Оршу. У 1962 паступіў у Беларускі інстытут фізічнай культуры. Служыў у Савецкай Арміі (1963-65 гг.). Працаваў трэнерам у аршанскай дзіцячай спартыўнай школе (1968 г.), загадчыкам аддзела Віцебскага абкама камсамола (з 1968 г.), інструктарам у апараце ЦК ЛКСМ Беларусі (з 1971 г.), Беларускім савеце па турызме (з 1974 г.), Міністэрстве жыллёва-камунальнай гаспадаркі, у Мінскім турбюро падарожжаў (з 1975 г.), начальнікам аддзела прапаганды і выхаваўчай работы Спорткамітэта БССР (з 1979 г.), дырэктарам Дома літаратара (з 1987 г.). З 1990 г. быў намеснікам старшыні СП Беларусі.

Творчасць
---------

Літаратурнай дзейнасцю пачаў займацца з 1973 г. Апавяданні, аповесці друкаваліся ў часопісе «Маладосць», газеце «Літаратура і мастацтва». Асноўныя інтарэсы аўтара засяроджаны на раскрыцці маральна-этычных праблем жыцця сучасніка. Піша артыкулы, рэцэнзіі, дарожныя нататкі. Аўтар зборнікаў аповесцей і апавяданняў «Пералом» (1981), «Горкі хлеб» (1985), аповесці «Іду на канфлікт» (часопіс «Маладосць», 1990).

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6)

Спасылкі
--------

* Профіль Анатоля Жалязоўскага(недаступная спасылка) на сайце Саюза беларускіх пісьменнікаў
**Козкі** — археалагічны помнік каля вёскі Козкі Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Уключае гарадзішча, земляны вал, курган.

Гарадзішча
----------

Знаходзіцца за 2 км на захад ад вёскі, у лесе, каля дарогі на вёску Стуканы. У плане гарадзішча яйцападобнае, памеры 57x43 м, умацавана 2 валамі. Адкрыў Д. М. Васілеўскі (1925), абследаваў А. Р. Мітрафанаў (1972). Раскопкі не праводзіліся.

Земляны вал
-----------

Яго мясцовая назва — пагранічны вал (гэта граніца першага падзелу Рэчы Паспалітай). Земляны вал пачынаецца каля вёскі побач з гарадзішчам і цягнецца ў паўночна-заходнім напрамку ў бок гарадскога пасёлка Халопенічы больш за 40 км. Шырыня да 1,5 м, вышыня 1 м. У 1772—1793 гадах ён з’яўляўся часткай мяжы паміж Рэччу Паспалітай і Расійскай імперыяй. Абследаваў археалагічны аб’ект у 1972 годзе А. Р. Мітрафанаў.

Курган
------

За 0,5 км на ўсход ад вёскі знаходзіцца курган. Дыяметр яго 7,5 м, а вышыня 1,1 м. Адкрыў і абследаваў гэты археалагічны аб’ект у 1951 годзе Л. В. Аляксееў, пазней абследавалі А. Р. Мітрафанаў (1972) і В. М. Ляўко (1981).

Літаратура
----------

* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1985. — Віцебская вобласць. — 496 с. іл. — С. 415—416.
**«Do walki»** (*«На барацьбу»*) — газета, орган ЦК КПЗБ. Выдавалася нелегальна з лістапада 1928 года да жніўня 1932 года ў Вільні на польскай мове. Асвятляла палітычнае і эканамічнае становішча ў краіне. Выступала ў абарону інтарэсаў рабочых Заходняй Беларусі. Выкрывала антынародную палітыку ўрада Польшчы, адмяжоўвалася ад згодніцкіх і нацыяналістычных партый і іх лідараў. Выходзіла да 6 нумароў у год (вядомы 23 нумары).

Літаратура
----------

* *С. В. Говін.* «До валькі» // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).
**Digi Communications** — румынскі тэлекамунікацыйны холдынг, які працуе ў Румыніі, Венгрыі, Іспаніі і Італіі. Кампанія была заснаваны Золтанам Тэсары, які з'яўляецца мажарытарным уладальнікам прадпрыемства. Акцыі кампаніі гандлююцца на Бухарэсцкай фондавай біржы з 16 мая 2017 года. На 2019 год Digi мела долю рынку ў Румыніі ў 51%, а пераважная большасць яе абанентаў была падключана па сетцы з аптычным валакном. Такім чынам, кампанія зрабіла важны ўнёсак у статус Румыніі як краіны з адной з самых высокіх фіксаваных хуткасцей шырокапалоснага Інтэрнэту ў свеце. Акрамя таго, кампанія валодае спадарожнікавым тэлебачаннем пад брэндам Digi TV. У красавіку 2015 года Digi запусціла паслугу энергазабеспячэння. Аднак, пазней у 2019 годзе кампанія пазбавілася энергітычнага бізнесу праз незвычайнай хісткасці коштаў на электрычнасць.

Зноскі
------

1. ↑  «Despre noi». Digi Communications.
2. ↑  «EXCLUSIV! Cine se află cu adevărat în spatele imperiului DIGI — RCS & RDS! Povestea secretă a miliardarului fără chip. Detalii pe care nimeni nu le-a știut până acum. Dezvăluiri în premieră din partea unor apropiați». Capital.
3. ↑  «Akamai's state of the internet report Q3 2014». Akamai.
4. ↑  «Global Speeds March 2020». Speed Test.
5. ↑  «The Countries with the Fastest Internet». Statis.
6. ↑  «Digi retrage furnizarea de energie din grila de programe a companiei». Energy Report

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · LinkedIn |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Панамароў.
**Анатоль Пятровіч Панамароў** (нар. 27 лістапада 1945, Мінск) — беларускі архітэктар.

Біяграфія
---------

Рэспубліканскі цэнтр аховы здароўя маці і дзіцяці
Праект інфекцыйнай бальніцы па вул. Адзінцова. Макет
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1969 годзе. З 1969 года — архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Мінску.

Творчасць
---------

Аўтавакзал у Бабруйску
108-кватэрны жылы дом па вул. Піянерскай
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): комплекс жылых дамоў з убудаванымі крамамі, прадпрыемствамі бытавога абслугоўвання і Цэнтральная плошча па вул. Горкага (1975), аўтавакзал (1984; у сааўтарстве з У. Мацяшам, А. Нічкасавым) у Бабруйску, Рэспубліканскі цэнтр па ахове здароўя маці і дзіцяці (1985, у сааўтарстве з Уладзімірам Мацяшам), комплекс дзіцячай інфекцыйнай бальніцы (1988) у Мінску, комплекс СПТВ у Крычаве Магілёўскай вобласці (1988), санаторый «Радон» Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці, прафілакторый у в. Чыркавічы завода штучнага валакна (1989) у Светлагорску, аўтар 108-кватэрнага жылога дома па вул. Піянерскай у Магілёве.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны дыпломам I ступені і медалём СА БССР за праект аўтавакзала ў Бабруйску (1986), 2-я прэмія за мемарыял партызанскай славы ў пас. Крыжоўка Мінскага раёна (1978) на рэспубліканскіх конкурсах.

Літаратура
----------

* Пономарев Анатолий Петрович // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
**«Ко́зел пра футбо́л»** (руск.: Козел про футбол) — беларуская тэлевізійная праграма пра футбол, якая выходзіла ў эфіры тэлеканала «Беларусь 5». Аўтарам і нязменнай вядучай была Крысціна Козел[ru]. Першы выпуск праграмы з’явіўся ў сакавіку 2013 года ў сетцы Інтэрнэт, апошні — 5 сакавіка 2020 года на канале «Беларусь 5».

Гісторыя
--------

Да з’яўлення на тэлебачанні Крысціна Козел працавала карэспандэнтам у газеце «Усё аб футболе».

У 2012 годзе Козел прайшла кастынг тэлевядучых у Белтэлерадыёкампаніі. У тым жа годзе Крысціна пачала працаваць на інтэрнэт-тэлебачанні БТРК, а з пачатку 2013 года ёй даверылі аўтарскі праект пра беларускі футбол. Першы выпуск «Козел пра футбол» выйшаў у сакавіку ў інтэрнэце.

Неўзабаве перадача паралельна з’явілася на «Беларусь 5», што зрабіла яе ўнікальнай у сваім родзе – раней у Беларусі праграмы не пераходзілі з сеціва ў тэлеэфiр. На працягу ўсіх сезонаў Козел заставалася нязменнай вядучай і аўтарам праекта. Фірмовай фішкай «Козел пра футбол» стала падморгванне вядучай у канцы кожнага выпуску. Каб павялічыць аўдыторыю, Крысціна раз у год выпускала для прыхільнікаў беларускага футбола каляндар, у якім прысутнiчалі яе эратычныя фотаздымкі і футбольная атрыбутыка. Першы каляндар выйшаў у пачатку 2014 года.

Апошнім разам перадача «Козел пра футбол» выйшла ў эфір «Беларусь 5» 5 сакавіка 2020 года. Выпуск быў прысвечаны перамозе брэсцкага «Дынама» ў Суперкубку краіны.

Зноскі
------

1. ↑  Коваль, Алесь.  Легендарная Крысціна Козел (помніце, як яна рухала белфутбол праз лёгкую эротыку?) сышла з ТБ. Яе шоу закрылі – і тут няма ніякай палітыкі **(нявызн.)**, *Tribuna.com* (25 красавіка 2021 13:00). Праверана 25 красавіка 2021.

Спасылкі
--------



|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | У Кантакце |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
«Прывід Кіева». Фан-арт.
**«Прывід Кіева»** (укр.: Привид Києва) — гарадская легенда пра ўкраінскага ваеннага пілота-аса, які на МіГ-29 Паветраных сіл Украіны ў лютым 2022 года за першыя 30 гадзін расійскага ўварвання на Украіну ў баях за Кіеў збіў шэсць расійскіх самалётаў. Відавочна, што гэта не адзін лётчык, а падраздзяленне, якое выконвае баявыя задачы і знішчае паветраныя цэлі.

Зноскі
------

1. ↑  *Keller, J.*. 'The Ghost of Kyiv' is the first urban legend of Russia’s invasion of Ukraine (англ.). *Task & Purpose  (англ.) (бел.* (25 лютага 2022). Архівавана з першакрыніцы February 25, 2022. Праверана February 25, 2022.
2. ↑  *I. Van Brugen*. 'Ghost of Kyiv' Ukraine fighter pilot becomes the stuff of legend (англ.). *Newsweek* (25 лютага 2022). Архівавана з першакрыніцы 25 February 2022. Праверана 25 February 2022.
3. ↑  The Ghost of Kyiv, Ukraine's urban legend of a hero ace pilot (англ.).  Marca (25 лютага 2022). Праверана 25 лютого 2022.
4. ↑  unian.ua
Трынідад і Табага — найбагацейшая краіна Карыбскага басейна. Узровень жыцця насельніцтва вельмі высокі, паводле ВУП на душу насельніцтва (37000 долараў у 2018) ў Амерыцы краіна саступае толькі ЗША і Канадзе. Аснову дабрабыту складаюць здабыча прыроднага газу і яго экспарт у звадкаваным стане, здабыча нафты і прыроднага асфальту, турызм, афшорная дзейнасць. Негатыўны бок заключаецца ў моцнай залежнасці эканомікі ад кошту нафты.

Грашовая адзінка — долар Трынідада.

Трынідад і Табага маюць развітую эканоміку з моцным прыватным і невялікім дзяржаўным сектарамі. Дзякуючы паспяховым эканамічным рэформам, праведзеным у 1995 г. дзяржава стала прывабным рэгіёнам для замежных інвестыцый. Адбылося ажыўленне знешняга гандлю. Інвестыцыі ў прамысловасць і пашырэнне будаўніцтва спрыялі значнаму эканамічнаму росту.

Да пачатку XX стагоддзя Трынідад стаў цэнтрам плантацыйнага гаспадаркі, асноўнымі культурамі былі какава і кава (у сярэдзіне (XX стагоддзя плантацыі загінулі ў выніку эпідэмій і ўраганаў, какававыя былі часткова адноўленыя). У другой палове (XIX стагоддзя ля возера Піч-Лейк пачалася здабыча нафты (адна з першых у свеце). Сёння экспарт нафты і звадкаванага газу (6 месца ў свеце, 17 млрд м³ у 2015) — найважнейшая крыніца даходу (40 % ВУП, 80 % экспарту пры ўсяго 5 % занятых). Негатыўны бок заключаецца ў моцнай залежнасці эканомікі ад цаны на нафту. У 2015 па 2017 год ва ўмовах нізкіх цэн на нафту ВУП краіны ўпаў на 8 %. Вырошчваюцца какава, перац, какосавыя арэхі. Найважнейшы знешнеэканамічны партнёр — ЗША (да 50 % экспарту і 27 % імпарту). Як і большасць Карыбскіх астравоў Трынідад з’яўляецца цэнтрам турызму і афшорнай зонай.

Зноскі
------


| ⛭Трынідад і Табага паводле тэм |
| --- |
| 
* Герб
* Сцяг
* Гімн
* Палітыка
* Канстытуцыя
* Парламент
* Адміністрацыйны падзел
* Геаграфія
* Гарады
* Сталіца
* Насельніцтва
* Мовы
* Гісторыя
* Эканоміка
* Валюта
* Культура
* Рэлігія
* Кінематограф
* Тэлебачанне
* Літаратура
* Музыка
* Святы
* Спорт
* Адукацыя
* Навука
* Транспарт
* Турызм
* Пошта (гісторыя і маркі)
* Інтэрнэт
* Узброеныя сілы
* Сусветная спадчына
* Знешняя палітыка

**Партал «Трынідад і Табага»**
 |

| Краіны Паўночнай Амерыкі: Эканоміка |
| --- |
| 
* Антыгуа і Барбуда
* Багамы
* Барбадас
* Беліз
* Гаіці
* Гватэмала
* Гандурас
* Грэнада
* Дамініка
* Дамініканская Рэспубліка
* Канада
* Коста-Рыка
* Куба
* Мексіка
* Нікарагуа
* Панама
* Сальвадор
* Сент-Люсія
* Сент-Вінсент і Грэнадзіны
* Сент-Кітс і Невіс
* ЗША
* Трынідад і Табага
* Ямайка

 |
| 
* Амерыканскія Віргінскія астравы
* Ангілья
* Аруба
* Бермуды
* Банайрэ
* Брытанскія Віргінскія астравы
* Гвадэлупа
* Грэнландыя
* Кайманавы астравы
* Кліпертан
* Кюрасаа
* Марцініка
* Мантсерат
* Наваса
* Пуэрта-Рыка
* Сен-Бартэльмі
* Сен-Мартэн
* Сен-П’ер і Мікелон
* Сінт-Мартэн
* Цёркс і Кайкас

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Інгвар.
**Інгвар Высокі** (стар.-сканд.: Ingwar, Yngwarr, Hin Harri) — упсальскі валадар, якога скандынаўскімі сагамі адносяць да VI, VII ці VIII стагоддзям.

Заключыўшы мір з данамі, Інгвар распачаў некалькі паходаў на ўсходнія краіны (Austrvegir), відаць, галоўным чынам, на Эстонію. Тут мясцовыя жыхары напалі на яго з велічэзным войскам, Інгвар быў забіты, і яго войска бегла. Яго пахавалі пад узгоркам на беразе Балтыйскага мора ў мясцовасці Ляэнемаа. Некаторыя са шведскіх гісторыкаў (напрыклад, Улаф Далін) бачаць у паходзе Інгвара паход не толькі ў землі эстаў, але і ў вобласці будучай Старажытнарускай дзяржавы, лічачы яго заваёўнікам крывічаў і іншых усходніх славян, які загінуў потым у барацьбе з імі.

Пахаванне Інгвара, меркавана, было выяўлена на востраве Саарэмаа, у воласці Сальмэ.

Зноскі
------

1. ↑  *Снорри Стурлусон.* Круг Земной. — М.: Научно-издательский центр «Ладомир», 2002. — С. 597. — ISBN 5-86218-428-7.
2. ↑  У Эстоніі знойдзены «першыя вікінгі» Архівавана 12 студзеня 2014.

Спасылкі
--------

* Інгвар Высокі // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.


| ?Інгвар Высокі — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Eadgils[d] |  | Ohthere[d] |  | Ongentheow[d] |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Інгвар Высокі |  | Eysteinn[d] |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Yrsa[d] |  | Halga[d] |  | Halfdan Scylding[d] |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Бракгаўза і Эфрона |
| Генеалогія і некрапалістыка | WeRelate · Rodovid |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Юхансан.
**Енс Інгемар Юхансан** (шведск.: Jens Ingemar Johansson; 22 верасня 1932, Гётэбарг, Вестра-Гёталанд, Швецыя — 30 студзеня 2009, Гётэбарг) — шведскі баксёр-прафесіянал, які выступаў у цяжкай вагавой катэгорыі. Сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1952 года. Чэмпіён свету ў цяжкай вагавой катэгорыі (1959—1960).

Аматарская кар’ера
------------------

У 1952 годзе Інгемар Юхансан удзельнічаў у хельсінкскай Алімпіядзе. Ён дайшоў да фіналу, дзе сустрэўся з амерыканцам Эдам Сандэрсам. За пасіўны бокс у фінале рэферы дыскваліфікаваў шведа. Юхансан быў пазбаўлены медалі за 2-е месца. Міжнародны алімпійскі камітэт узнагародзіў шведа сярэбраным медалём праз 30 гадоў — у 1982 годзе.

1952—1963
---------

Дэбютаваў у снежні 1952 года. Амаль усе баі правёў у Швецыі. У траўні 1957 года Юхансан у 5-м раундзе накаўтаваў Генры Купера.

У лютым 1958 года ён у 13-м раундзе накаўтаваў Джо Эрскіна. У верасні 1958 года Юхансан ў 1-м раундзе накаўтаваў непераможаным Эдзі Махена.

У чэрвені 1959 года ён у ЗША сустрэўся з чэмпіёнам свету ў цяжкай вазе Флойдам Патэрсанам. Чэмпіён быў на падлозе сем разоў. У 3-м раундзе швед накаўтаваў амерыканца.

У чэрвені 1960 года адбыўся 2-і бой паміж Юхансанам і Флойдам Патэрсанам. Амерыканец накаўтаваў суперніка ў 5-м раундзе.

У красавіку 1963 года Юхансан перамог па ачках Брайна Лондана. Пасля гэтага бою швед сышоў з бокса. За ўсю прафесійную кар’еру ён ні разу не сустрэўся з баксёрамі, якія мелі адмоўны рэкорд, перамог ўсіх супернікаў, з кім сустракаўся на прафесійным рынгу. Ён правёў 28 баёў, у якіх атрымаў 26 перамог (з іх 17 накаўтам).

Зноскі
------

1. 1 2  Ingemar Johansson // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>
2. ↑  *Deutsche Nationalbibliothek* Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 14 снежня 2014.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578'></a>
3. ↑
4. ↑  Ingemar Johansson, Who Beat Patterson for Heavyweight Title, Dies at 76 — The New York Times, 2009. Праверана 21 жніўня 2014.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q9684'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | BoxRec · Olympedia · Olympic Channel · МАК · Алімпійскі камітэт Швецыі · Česko-Slovenská filmová databáze · Discogs · Internet Movie Database |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Britannica (онлайн) · Munzinger · Notable Names Database · Universalis |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave · gravsted.dk · Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| GND: 118712748 · GTAA: 113948 · ISNI: 0000 0000 7857 4603 · LCCN: n2016002654 · NTA: 202656012 · LIBRIS: 191759 · VIAF: 15564200 |

 |
Мантаж вялікіх кампазітараў класічнай музыкі. Злева направа:  
У верхнім шэрагу — Антоніа Вівальдзі, Іаган Себасцьян Бах, Георг Гендэль, Вольфганг Амадэй Моцарт, Людвіг ван Бетховен;   
у другім радзе — Джаакіна Расіні, Фелікс Мендэльсон, Фрэдэрык Шапен, Рыхард Вагнер, Джузэпэ Вердзі;   
у трэцім радзе — Іаган Штраус, Іаганес Брамс, Жорж Бізэ, Пётр Ілліч Чайкоўскі, Антанін Дворжак;   
у ніжнім радзе — Эдвард Грыг, Эдуард Элгар, Сяргей Рахманінаў, Джордж Гершвін, Арам Хачатуран.
**Класічная музыка** — шырокі тэрмін для абазначэння асноўных накірункаў заходнееўрапейскай літургічнай і секулярнай музыкі ў перыяд ад IX стагоддзя да нашага часу. Ключавыя нормы гэтай традыцыі склаліся прыкладна паміж 1550 і 1900. Тэрмін з’явіўся ў пачатку XIXстагоддзя з мэтай «кананізаваць» перыяд ад Іагана Себасцьяна Баха да Людвіга ван Бетховена ў якасці своеасаблівага залатога веку музыкі.

У значэнні якаснай адзнакі, класічная музыка — гэта музыка мінулага, якая вытрымала выпрабаванне часам і мае аўдыторыю ў сучасным грамадстве. Ужо сёння ў якасці класічных успрымаюцца не толькі вяршыні музычнага мастацтва, але і лепшыя ўзоры забаўляльных жанраў мінулага: удалыя творы французскай, венскай і венгерскай аперэты XIX — пачатку XX стагоддзя, вальсы Іагана Штрауса і інш.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Класічная музыка
**Інгеборга Марыя «Кікан» Шоквіст (-Інгерс)** (шведск.: Ingeborg Maria "Kickan" Sjöqvist (-Ingers); 19 мая 1912, Кальмар, Швецыя — 22 лістапада 2015, Рудэбёк, Швецыя) — шведская скакуха ў ваду, двухразовы срэбны прызёр чэмпіянатаў Еўропы (1931 і 1934).

Біяграфія
---------

Выступала за плавальнае таварыства Kalmar SS. Была 5-кратнай чэмпіёнкай Швецыі (1930—1935).

На летніх Алімпійскіх гульнях у Лос-Анджэлесе (1932) стала чацвёртай у скачках з вышкі. На той момант яна была адзінай жанчынай у складзе шведскай алімпійскай зборнай. Праз чатыры гады яна заняла дзявятае месца ў Алімпіядзе ў Берліне (1936) у той жа дысцыпліне.

Двойчы станавілася сярэбраным прызёрам чэмпіянатаў Еўропы ў скачках з 10-метровай вышкі: у 1931 г. — у Парыжы і ў 1934 г. — у Магдэбургу.

Пазней яна працавала ў якасці настаўніка пачатковай школы і сакратаром плавальнага таварыства. Затым працавала ў гімнастычным грамадстве Turn у Хельсінгбаргу.

Пасля смерці Го Цзэ ў лістападзе 2015 г. стала найстарэйшай з жывых на той момант сусветных алімпійцаў. Яе старэйшая сястра Лаўра Шоквіст была бронзавым прызёрам летніх Алімпійскіх гульняў у Антверпене (1928) у скачках з вышкі. Іншая сястра спартсменкі, Віві, выступала на летніх Гульнях у Берліне (1936) у камандных гімнастычных практыкаваннях.

Зноскі
------

1. ↑   Праверана 18 снежня 2015.
2. ↑   Праверана 7 красавіка 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q60914931'></a>


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | FINA · Olympedia · Olympic Channel · МАК · Алімпійскі камітэт Швецыі |
**Родная страха** — часопіс. Выдаваўся ў жніўні 1921—красавіку 1922 гг. у Вільні на беларускай мове. Выходзіў нерэгулярна. Рэдактар-выдавец Янка Бекіш. Выйшла 7 нумароў.

Тэматыка
--------

Закранаў некаторыя актуальныя пытанні заходнебеларускай рэчаіснасці (арт. «Сіла нашай свадомасці» В. Хлёркава, «Аб формах дзяржаўнасці», «Шавінізм і дэмакратыя» Ф. Умястоўскага). Значную ўвагу аддаваў будучаму палітычнаму лёсу Віленшчыны, або т.зв. Сярэдняй Літвы («Справа Віленшчыны і Віленскі сейм» пад крыптанімам «С-к», «Злучэнне Віленшчыны з Рэчайпаспалітай» пад крыптанімам «К.В.», «Фініш тымчасовай Віленшчыны»). У карэспандэнцыях з месцаў асвятляўся стан беларускай школьнай асветы («Беларуская школа і беларускія настаўнікі» пад крыптанімам «К.У.», «Наша справа» пад крыптанімам «С.», «Аб балючай нашай справе» і інш.). Інфармаваў пра публічныя выступленні Б. Тарашкевіча, зняволенне ў віленскую турму Лукішкі М. Гарэцкага, апублікаваў некралог на смерць Ядвігіна Ш. Друкаваў апаваданні Я. Піліпава, В. Пупко, вершы Старога Уласа, Хв. Таракан, народныя творы, запісаныя на Вілейшчыне.

Літаратура
----------

* Ліс, А. «Родная страха» / Арсень Ліс // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн. : БелЭн, 2001. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0214-8. — С. 118.
**Класі́чная фі́зіка** — раздзелы фізікі, якія не ўключаюць квантавую механіку і тэорыю адноснасці.

Асновай класічнай фізікі з'яўляецца класічная механіка. Да яе адносяць таксама электрамагнетызм, оптыку тэрмадынаміку і статыстычную механіку, якая грунтуецца на класічнай механіцы.

Добра апісваючы з'явы макраскапічнага свету, класічная фізіка аказалася няздольнай растлумачыць адкрытыя ў пачатку 20-га стагоддзя новыя з'явы: існаванне электрона, радыеактыўнасць і г.д. Адкрыццё Планкам кванта святла і пабудова спецыяльнай тэорыі адноснасці Эйнштэйнам адзначылі пачатак новай эры ў фізіцы.

Спасылкі
--------

* Класічная фізіка


  


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4711777-1 · Microsoft: 111806380 |
**Медаль «Баявая садружнасць»** (араб. مجتمع القتال‎‎; поўная назва — **сірыйска-расійская баявая садружнасць**, араб. التعاون العسكري السوري الروسي‎‎) — дзяржаўная ўзнагарода Сірыйскай Арабскай Рэспублікі. Заснавана ў студзені 2016 года з мэтай ўзнагароджання грамадзян Расійскай Федэрацыі за ўдзел у ваеннай аперацыі супраць тэрарыстычных фармаванняў.

Апісанне
--------

Медаль уяўляе сабой круглы залаты медальён дыяметрам 38 мм, па цэнтры якога размешчана гранёная пяціканцовая зорка са скрыжаванымі за ёю стрэльбамі. Ніжэй зоркі размяшчаецца поціск рукі, вышэй дзяржаўныя сцягі Расіі і Сірыі. Па крузе медальёна нанесены рэльефны тэкст — «Сірыйска-расійскае баявая садружнасць», зверху на арабскай, знізу на рускай мовах.

На рэверсе медалі намаляваны герб Узброеных сіл Сірыі.

Медаль пры дапамозе кольца мацуецца да стужкі.

Стужка муаравая, шырынёй 31 мм, трох роўнавялікіх палос: чорнай, белай і чырвонай — кветак дзяржаўнага сцяга Сірыі. На белай паласе стужкі вышыты дзве зялёныя пяціканцовыя зоркі.

Разам з медалём узнагароджанаму ўручаецца лацканы знак «Баявая садружнасць» і пасведчанне да медаля.

Уручаецца загадам намесніка Вярхоўнага галоўнакамандуючага — намесніка Старшыні Савета Міністраў — міністра абароны Сірыйскай Арабскай Рэспублікі.

Гл. таксама
-----------

* Медаль «Удзельніку ваеннай аперацыі ў Сірыі»
* Медаль «За вызваленне Пальміры»
* Медаль «За размініраванне Пальміры»

Спасылкі
--------

* На Алтае главком ВКС России вручил почетные ордена родственникам героя РФ Олега Пешкова / 13 февраля 2016, 18:20. Жизнь
* В Сирии 15 российских военных награждены медалями «Боевое содружество» / 17 января 2017, 18:02. ТАСС
* Медаль Вооруженных сил Сирии вручена вдове российского матроса Позынича / 13 мая 2016, 21:06. Спутник
* Награждение Святейшего Митрополита Рафаила медалью Сирийской Арабской Республики «Боевое содружество» Архівавана 25 лютага 2018. / сайт Истинно-Православной Церкви
**Бюро па нелегальнай рабоце пры ЦК КП(б)ЛіБ** — орган аператыўнага кіраўніцтва камуністычным падполлем на акупіраванай войскамі Польшчы тэрыторыі ЛітБел ССР. Дзейнічала з 3 верасня 1919 да верасня 1920. Старшыня В. С. Міцкявічус-Капсукас; члены В. Г. Кнорын, В. А. Багуцкі, З. І. Ангарэціс.

Кіравалася дырэктывамі ЦК РКП(б), ЦК КП(б)ЛіБ, у пытаннях, якія датычыліся Польшчы, — дырэктывамі Цэнтральнага выканаўчага бюро Камуністычнай рабочай партыі Польшчы. Пад кіраўніцтвам Бюро дзейнічалі падпольныя партыйныя арганізацыі і партызанскія атрады. Бюро накіроўвала на акупіраваную тэрыторыю арганізатараў камуністычнага падполля і партызанскага руху, палітычную літаратуру: творы У. І. Леніна, лістоўкі, адозвы, партыйныя газеты на беларускай, рускай, польскай і літоўскай мовах («Правда», «Звязда», «Савецкая Беларусь», «Młot», «Komunista», «Komunistas»). У Крупках, Мазыры, Полацку, Рагачове, Рэжыцы створаны транспарціровачныя пункты, у Бабруйску і Дзвінску — нелегальныя склады. З Дзвінска і Рэжыцы літаратура ішла ў Літву, з Полацка — у Вільню, з Рагачова — у Бабруйск і Мінск, з Крупак — у Барысаў, Вільню, Ігумен, Мінск, з Мазыра — у Брэст, Гродна, Мінск, Слуцк.

Літаратура
----------

* Шкляр, Я. Н. Бюро па нелегальнай рабоце / Я. Н. Шкляр // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / Беларуская Энцыклапедыя; Рэдкал.: М. В. Біч і інш.; Прадм. М. Ткачова; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 2: Беліцк—Гімн / Рэдкал.: Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 536 с. — С. 154—155. — ISBN 5-85700-142-0.
**Бюлетэнь навукоўцаў-атамшчыкаў** (англ.: Bulletin of the Atomic Scientists) — некамерцыйная арганізацыя (тып 501 (с) (3)) у ЗША са штаб-кватэрай у Чыкага (ЗША) і з міжнародным членствам.

Арганізацыя заснаваная ў 1945 часткай навукоўцаў-удзельнікаў Манхэтэнскага праекту, якія «не маглі заставацца абыякавымі да наступстваў іх працы».

Асноўныя мэты дзейнасці: ацэнка навуковых дасягненняў, якія цягнуць за сабой карысць і (або) небяспеку для чалавецтва і аказанне ўплыву на публічную палітыку дзеля аховы планеты Зямля і яе жыхароў. Напрамкі асаблівай увагі арганізацыі: ядзерная зброя і раззбраенне, сусветная энергетыка, змяненні клімату, новыя тэхналогіі.

Кіруецца Саветам (*Governing Board*) на чале са Старшынём (*Chair*). Таксама ў складзе арганізацыі фарміруюцца: Савет навукі і бяспекі (складаецца са спецыялістаў па профільных напрамках дзейнасці), Савет спонсараў (складаецца з асабліва ўплывовых ці вядомых навукоўцаў і дзеячаў; у 2015 годзе налічвае 14 нобелеўскіх лаўрэатаў).

Арганізацыя выпускае рад выданняў з адкрытым доступам, сярод якіх аднайменны навукова-публіцыстычны часопіс, сеціўная пляцоўка **thebulletin.org**, на якой рэгулярна публікуюцца тэматычныя матэрыялы, і сімвалічны Гадзіннік Суднага дня.

Фінансаванне дзейнасці Федэрацыі — членскія зборы, узносы ад прыватных фондаў і асоб. Сярод значных, па стане на 2015 год, укладчыкаў: Інстытут грамадзянскай супольнасці, Міністэрства замежных спраў Нарвегіі, НПА NTI, Інстытут Вайншэнка, Універсітэт Чыкага, кансалтынгавыя кампаніі Аксе́нчар і Пентаграм, Фонд Ара́лаў (Плафшэарз), Фонд сям’і Блітэрсдорф, Фонд Карнегі, Фонд Ко́мптан, Фонд Лі́ты, Фонд Мак-Артураў, Фонд Мо́та, Фонд Нью-Ленд, Фонд О́лумаў, Фонд Проспект-Хіл, Фонд сям’і Рокфелераў, Фонд Скорпія-Райзінг, Фонд Сідлінгз, Фонд Хьюлітаў.

Заўвагі
-------

1. ↑  Слова «бюлетэнь» тут можна разумець не толькі як «паведамленне», але і як «праграма» (church bulletin): Farlex Free Dictionary .
2. ↑  Як працытавана ў матэрыяле Background and Mission: 1945—2015 // The Bulletin of Atomic Scientists Архівавана 5 верасня 2015..

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт арганізацыі: Матэрыялы па стане на 6.9.2015.
**Бюст Івана Хрыстафоравіча Баграмяна** — бюст двойчы Героя Савецкага Саюза Івана Хрыстафоравіча Баграмяна ў Гарадку (Беларусь). Знаходзіцца на вуліцы Баграмяна.

Гісторыя
--------

У лістападзе 1943 года Баграмян быў прызначаны камандуючым 1-га Прыбалтыйскага фронта. Гарадоцкая наступальная аперацыя ў снежні 1943 года была першай ваеннай аперацыяй, праведзенай Баграмянам у якасці камандуючага фронтам. Яна завяршылася поспехам. У выніку былі вызвалены каля тысячы населеных пунктаў.

Бюст быў адкрыты 19 мая 2018 года, з удзелам прадстаўнікоў абласной і мясцовай улады, унука маршала Івана Сяргеевіча, траюраднага пляменніка Хрыстафора Баграмова, а таксама Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Арменіі ў Беларусі Алега Есаяна, армянскай грамадскасці з розных гарадоў Беларусі і Расіі.

Бюст
----

Скульптура важыць больш 200 кг і выліта з бронзы. Аўтары праекта — скульптар Спартак Аруцюнян і архітэктар, дэкан архітэктурнага факультэта БНТУ Армен Сардараў.

Зноскі
------

1. ↑  Вялікая Айчынная вайна Архівавана 11 ліпеня 2020.
2. ↑  Памятник-бюст маршалу Ивану Баграмяну открыли в Городке
Гладкаствольная стрэльба (драбавік) SPAS- 15 распрацавана італьянскай фірмай Луіджы Франчи на базе іх папярэдняй канструкцыі — драбавіка SPAS-12. Стрэльба SPAS- 15 адмыслова прызначаецца для ўзбраення паліцыі і вайсковых падпадзяленняў адмысловага прызначэння, якім патрабуецца высокая агнявая моц у спалучэнні з тактычнай гнуткасцю. Высокая агнявая моц дасягнутая ўжываннем аўтаматыкі на аснове газавага рухавіка ў спалучэнні з отъемными коробчатыми крамамі, што забяспечвае высокую практычную хуткастрэльнасць. Тактычная гнуткасць забяспечваецца магчымасцю адключэння аўтаматыкі і выкарыстанні стрэльбы ў рэжыме помпавай ручной перазарадкі — пасродкам рухомага цаўя, што забяспечвае магчымасць ужывання боепрыпасаў малой або наадварот, вельмі вялікай магутнасці, у тым ліку і несмяротных — з гумовымі кулямі або газавымі гранатамі. Стрэльбы SPAS- 15 складаюцца на ўзбраенні шматлікіх паліцыянтаў фармаванняў у Еўропе і ЗША, а таксама ў шэрагу падпадзяленняў Італьянскага войска.

SPAS- 15 выкарыстае традыцыйную сістэму газавага рухавіка аўтаматыкі з верхнім размяшчэннем газавага цыліндру і кароткім працоўным ходам газавага поршня. Замыканне ажыццяўляецца паваротам засаўкі за ствол, што дазволіла выканаць ствольную скрынку з алюмініевага сплава. Затворная група разам з зваротнымі спружынамі аб’яднаная накіроўвалымі зваротных спружын у адзіны модуль, лёгка вымаемы пры разборцы. дзяржальня ўзвядзення размешчаная на верхнім боку ствольнай скрынкі, пад дзяржальняй для пераноскі, і лёгка кіруецца любой рукой. Ручны засцерагальнік размешчаны перад спускавым гаплікам, пад спускавым клямарам размешчаны дадатковы аўтаматычны засцерагальнік, выключаемый пры ахопе дзяржальні пальцамі.

Выбар рэжымаў стральбы (ручны помпавы або паўаўтаматычны) ажыццяўляецца пры дапамозе кнопкі на верхнім боку цаўя: для пастаноўкі стрэльбы ў паўаўтаматычны рэжым, неабходна націснуць кнопку і ўтрымліваючы яе рукой падаць цаўё наперад да ўпора. Пры гэтым узбоч за цаўём з’явіцца чырвоная пазнака "AUTO". Для пастаноўкі стрэльбы ў ручны помпавы рэжым трэба націснуўшы і ўтрымліваючы кнопку, падаць цаўё злёгку назад да таго, як яно ўвойдзе ў зачапленне з цягамі засаўкі, пры гэтым перад цаўём з’явіцца чырвоная пазнака "PUMP".

Прыцэльныя прылады адчыненыя, уключаюць у сябе рэгуляваны цалік на дзяржальні для пераноскі і мушку на газавай камеры. Магчымая ўсталёўка лазерных мэтапаказальнікаў, коллиматорных прыцэлаў і ліхтароў.

На стрэльбах ранніх выпускаў усталёўваліся альбо нерухомыя пластыкавыя прыклады, альбо рамачныя складаныя ўбок прыклады з алюмініевых трубак. На сучасных стрэльбах усталёўваюцца складаныя ўбок пластыкавыя суцэльныя прыклады. Ствол цыліндрычнага свідравання, можа абсталёўвацца зменнымі чоками. Крамы коробчатые, пластыкавыя, однорядные, на 6 патронаў з даўжынёй гільзы 70 мм.
**«Бюллетень Минского Совета рабочих и солдатских депутатов»** — штодзённая бальшавіцкая газета. Выдавалася 27—31 кастрычніка (9—13 лістапада) 1917 у Мінску на рускай мове.

Выданне «Бюллетень...» было распачата бальшавіцкай фракцыяй Мінскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў з мэтай падтрымаць падзеі Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Петраградзе з боку салдат Заходняга фронту і працоўных Беларусі, што выявілася ў 1-м нумары газеты. 27 кастрычніка (9 лістапада) ў ёй быў змешчаны «Загад № 1. Да насельніцтва гор. Мінска і ваколіц», у якім бальшавіцкая фракцыя ад імя выканкома Мінскага Савета абвясціла пераход улады ў рукі Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Выкарыстоўваючы «Бюллетеня...» як надпартыйны орган, бальшавікі праводзілі праз яго сваю палітыку. Тут друкаваліся загады і тэлеграмы Петраградскага ВРК, паведамленні пра II Усерасійскі з'езд Саветаў, дэкрэты аб міры, зямлі, друку, прывітальныя тэлеграмы вайскоўцаў на адрас Савета народных камісараў і інш. На час пераходу ўлады да Камітэта выратавання рэвалюцыі газета не падпарадкавалася загадам апошняга і распачала супраць яго ідэйна-палітычную барацьбу. Спыніла існаванне ў сувязі з канчатковай перамогай бальшавікоў у Мінску.

Літаратура
----------

* Сяменчык, М. Я. «Бюллетень Минского Совета рабочих и солдатских депутатов» / М. Я. Сяменчык // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / Беларуская Энцыклапедыя; Рэдкал.: М. В. Біч і інш.; Прадм. М. Ткачова; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 2: Беліцк—Гімн / Рэдкал.: Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 536 с. — С. 154. — ISBN 5-85700-142-0.