*Не блытаць з героем рамана І. Шамякіна «Вазьму твой боль»*.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Батрак.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Казлоўскі.
**Іван Батрак**, сапр. **Іван Андрэевіч Казлоўскі** (17 (29) лютага 1892, в. Малое Гальцэва Аршанскага пав. Магілёўскай губ. цяпер Талачынскі р-н Віцебскай вобл. — 21 красавіка 1938, НКУС, Масква, «Камунарка») — рускі паэт, публіцыст, перакладчык.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям'і беднага селяніна, дзе апроч яго было пяцёра дзяцей. З маленства дапамагаў бацькам, яны, непісьменныя, усё жыццё цяжка працавалі, каб пракарміць сям'ю і лічылі, што жыць трэба з зямлі, але хлопчык хацеў вучыцца. Сваякі дапамаглі Івану паступіць у Коханаўскае двухкласнае вучылішча. Вучоба супала з рэвалюцыяй 1905 года, настаўнікі апавядалі пра рэвалюцыйныя падзеі, чыталі вострасацыяльныя вершы, што моцна ўплыла на школьнае жыццё і наогул лёс Казлоўскага. У 1908 годзе паступае на 3-ці курс Аршанскага гарадскога вучылішча, у горадзе ўдзельнічае ў сходках і маёўках рабочых, уцягваецца ў рэвалюцыйнай дзейнасць. Скончыць вучылішча не ўдалося, Казлоўскі быў выключаны за карыкатуру на настаўніка. Іван вяртаецца ў Малое Гальцэва, але самаадукацыі не кідае.

У 1911 годзе пазычыў грошы на дарогу і паехаў у Пецярбург. Працаваў на многіх работах, пакуль не ўладкаваўся на сталую працу ў чыгуначныя майстэрні. Праца была цяжкая, але Казлоўскі знаходзіў сілы, каб наведваць рабочы гурток пры Лігаўскім народным доме і таварыства «Навука і веды». Спрабаваў чытаць лекцыі і пісаць вершы. Першыя вершы апублікаваў у газеце «Правда» ў 1913 годзе. Удзельнік літаратурнага гуртка паэта А. І. Машырава-Самабытніка.

З 1914 года член РСДРП(б). Падчас 1-й сусветнай вайны арганізаваў у Пецярбургу падпольную бальшавіцкую друкарню, удзельнічаў у выданні нелегальнага часопісу «Рабочий голос», газеты «Пролетарский голос». У 1915 годзе за ўдзел у рэвалюцыйным руху арыштаваны, асуджаны да 8 гадоў катаргі. Правёў 2 гады ў зняволенні ў Шлісельбургскай крэпасці. Вызвалены падчас Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года, вярнуўся да рэвалюцыйнай дзейнасці, удзельнічаў у VII-й красавіцкай Усерасійскай канферэнцыі РСДРП(б).

Са снежня 1917 года прызначаны сакратаром Аршанскага павятовага камітэта РКП(б) і прыехаў у Оршу. Адначасова быў адказным рэдактарам газеты «Известия Совета рабочих, крестьянских, батрацких и красноармейских депутатов Оршанского уезда», якая выходзіла з мая 1917 года, а з 5 кастрычніка 1918 года была перайменавана ў «Набат». Казлоўскі не толькі рэдагуе, але і сам піша артыкулы на грамадска-палітычныя тэмы, пра надзённыя праблемы горада.

У 1920 годзе пераведзены ў Растоў-на-Доне. З 1921 года ў Маскве, працаваў у газеце «Беднота», «Правда», часопісе «Комбайн», членам рэдкалегіі часопіса «Земля Советская». Скончыў факультэт грамадскіх навук Маскоўскага ўніверсітэта (1924). Адзін з кіраўнікоў Усесаюзнага таварыства сялянскіх пісьменнікаў, 10 чэрвеня 1924 года абраны адказным сакратаром гэтай арганізацыі. У 1930-я гады член Саюза савецкіх пісьменнікаў.

Арыштаваны 31.1.1938 года ў Маскве па адрасе праезд Мастацкага тэатра, д. 2, кв. 16. Асуджаны 21.4.1938 года за *«ўдзел у контррэвалюцыйнай тэрарыстычнай арганізацыі»* да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны 21.4.1938 года ў Маскве (на «Камунарцы») разам з вялікай групай пісьменнікаў (Канстанцін Бальшакоў, Барыс Пільняк, Іван Касаткін, Віктар Кін і інш.). Рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 24.3.1956 года.

Творчасць
---------

Пісаў на рускай мове. Аўтар зборнікаў баек і вершаў. Перакладаў на рускую мову творы Я. Коласа і К. Крапівы, іншых беларускіх і ўкраінскіх паэтаў.

Дэбютаваў вершам «Новый год» у газеце «Правда» за 1 студзеня 1913 года, подпіс быў *И. Козловский*. Потым з'явілася байка «Крестьянин и комар» і, урэшце, верш, падпісаны *И. Батрак*. Вершы «Певцу пролетарию», «Набат» былі заклікам да скідання існавалага ладу. Наогул для ранняй творчасці І. Бядняка характэрныя гераічныя матывы, пафас чакання рэвалюцыі. У гісторыю рускай савецкай літаратуры І. Батрак увайшоў як байкапісец, да жанру байкі звярнуўся ў 1920-я гады пад уплывам Д. Беднага. Аўтар зборнікаў баек «Обручи и клепки» (1926), «Соха и трактор» (1928), «Пауки и мухи» (1931), «Басни» (1928, 1933), «По следам жизни» (1935). У байках выкрываў хітрасць, самадурства, глупства, пустаслоўе, бюракратызм і прыстасаванства.

На беларускую мову творы І. Батрака перакладалі Э. Валасевіч і У. Паўлаў.

Бібліяграфія
------------

* Обручи и клепки. М.; Л. 1926;
* Басни. М.; Л. 1928;
* Пауки и мухи. М. 1931;
* Фабричная труба. М. 1931;
* Басни. М. 1933;
* Избранное. М. 1958.

Зноскі
------

1. 1 2 3  БЭ у 18 т. — Т. 2. — С. 350.
2. 1 2 3 4 5  *Маракоў Л. У.* Рэпрэсаваныя літаратары… Т. 1.
3. 1 2 3 4 5  *Ярославцев И. И.* Батрак // Краткая литературная энциклопедия. — М.: Сов. энцикл. 1962—1978. — Т. 9: Аббасзадэ — Яхутль. — 1978. — Стб. 107.
4. 1 2  *Маракоў Л. У.* Рэпрэсаваныя літаратары… Т. 3, кн. 2, Дадатак.

Літаратура
----------

* Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 1. Абрамовіч—Кушаль. / Укладальнік Л. У. Маракоў. — Смаленск, 2003. — 480 с. — ISBN 985-6374-04-9.
	+ *Карніловіч Э.* Рэвалюцыяй мабілізаваны // Полымя. 1980, № 3;
	+ *Карнилович Э. А.* Большевистский поэт / Э. А. Корнилович // На гребне истории. — Мн. 1989. — С. 188—198;
	+ Русские советские писатели. Поэты: Биобиблиогр. указ. Т. 2. М. 1978. С. 254—265;
	+ *Саламевіч.* Слоўнік псеўданімаў. С. 180;
	+ ЭГБ, т. 1.
* Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 3. Кніга 2 / Укладальнік Л. У. Маракоў. — Мн. 2005.
* Батрак (сапр. Казлоўскі) Іван Андрэевіч // Беларуская энцыклапедыя: у 18 т. — Мн. 1996. — Т. 2. — С. 350.
* *Симонович Д.* Средь торжествующего зла…/ Д. Симанович // Подорожная Александра Пушкина. — Мн. 1977. — С. 81-92.
* *Стукалава В. Л.* Іван Батрак — рэдактар і паэт / В. Л. Стукалава // Аршанскі краязнаўчы зборнік. — 1997. — № 2. — С. 62-64.