У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Шумілін.

**Бары́с Ці́ханавіч Шумі́лін** (25 мая 1922 года — 15 мая 2003 года) — савецкі дзеяч органаў унутраных спраў, генерал-палкоўнік унутранай службы, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 25 мая 1922 года ў Бранску. Бацька, Ціхан Васільевіч, скончыў Ленінградскі электратэхнічны інстытут, доўгі час працаваў у сістэме электраэнергетыкі Ленінграда. Маці, Ксенія Лаўрэнцьеўна, — настаўніца.

### Вялікая Айчынная вайна

У РСЧА з верасня 1940 года. Да жніўня 1941 года служыў камандзірам аддзялення (110-я стралковая дывізія). Баявое хрышчэнне прыняў удзел у баях пад Магілевам.

У снежні 1941 года ўступіў у партызанскі атрад № 128 (затым быў ператвораны ў партызанскую брыгаду № 14 Магілеўскага злучэння). У гэтым атрадзе Барыс Шумілін ваяваў з студзеня 1942 года па кастрычнік 1943 года.

У баі каля вескі Пячкуры Шумілін знішчыў варожага куляметчыка, аднак, прыкрываючы адыход сваёй групы, сам атрымаў цяжкае раненне ў нагу, пасля гэтага доўга лячыўся.

Падчас лячэння Шумілін і іншыя байцы вырашылі выпускаць баявы лісток «Партызан-дыверсант», затым ен перарос у сапраўдны часопіс. 1 мая 1942 года з’явіўся першы выпуск лістка «Партызан-дыверсант. Орган камандавання і партыйнай арганізацыі 128-га партызанскага атрада». У часопісе прыводзіліся зводкі аб становішчы на франтах, распавядалася аб подзвігах байцоў атрада, змяшчаліся парады маладым партызанам і многае іншае. Часопіс выпускаўся ў перапынку паміж баямі. Шумілін стаў галоўным рэдактарам.

Пасля выздараўлення Барыс Ціханавіч быў прызначаны палітруком разведкі 14-й партызанскай брыгады Магілеўскага партызанскага злучэння, быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі. Член ВКП(б) з зімы 1942-1943 гадоў.

Пасля злучэння атрада з рэгулярнымі часткамі РСЧА Шумілін быў накіраваны сакратаром райкама камсамола, а затым на перанавучанне ў Маскву ў Цэнтральную школу партызанскага руху. Пасля заканчэння вучобы быў накіраваны ў Брэсцкае партызанскае злучэнне, у падпольны абкам УЛКСМ, у якім ваяваў да моманту вызвалення Брэста. У падполлі правеў больш за 26 месяцаў.

### Пасляваенны перыяд

У ліпені 1944 года пасля вызвалення Беларускай ССР быў прызначаны сакратаром Брэсцкага абкама камсамола па прапагандзе і агітацыі, а ў маі 1947 года быў абраны першым сакратаром Брэсцкага абкама камсамола. Стаў дэлегатам XI з'езду камсамола.

Каля двух гадоў кіраваў абласным аддзелам народнай адукацыі. Вучыўся спачатку ў Вышэйшай партыйнай школе, затым у Беларускім дзяржаўным універсітэце, скончыў яго ў 1957 годзе. Пасля заканчэння вучобы працаваў загадчыкам аддзела прапаганды і агітацыі Брэсцкага абкама кампартыі Беларусі.

У снежні 1957 года ўзначаліў Кобрынскі райкам партыі, затым быў намеснікам загадчыка аддзела партыйных органаў ЦК Камуністычнай партыі Беларусі, быў абраны членам ЦК Кампартыі Беларусі, дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР.

### У МУС СССР

У органах унутраных спраў з 1965 года, у гэтым жа годзе палкоўнік Шумілін быў прызначаны міністрам аховы грамадскага парадку Беларускай ССР.

У студзені 1967 года Шумілін заняў пасаду намесніка міністра грамадскага парадку (затым унутраных спраў) СССР. На гэтай пасадзе Шумілін курыраваў працу ўсей савецкай міліцыі, надаваў вялікую ўвагу барацьбе з хуліганствам і маральнаму выхаванню грамадзян. Неаднаразова кансультаваў многія савецкія фільмы і серыялы, у тым ліку і знакаміты серыял «Народжаная рэвалюцыяй». Некалькі разоў абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета РСФСР.

У час падрыхтоўкі і правядзення Алімпіяды — 80 Шумілін быў старшыней камісіі па бяспецы (працаваў разам з Б. К. Ялісавым).

### У адстаўцы

У маі 1983 года Шумілін сышоў у адстаўку ў званні генерал-палкоўніка.

У 1986 годзе стаў старшыней камісіі ветэранаў вайны і працы СССР, членам Прэзідыума і старшыні па працы з моладдзю.

У 1990 годзе Шумілін узначаліў Савет ветэранаў органаў унутраных спраў і ўнутраных войскаў Расіі, а ў 1996 годзе стаў старшыней Усерасійскай камісіі  партызан, падпольшчыкаў і ўдзельнікаў антыфашысцкага супраціву. Быў членам Камітэта ветэранаў войнаў Расійскай Федэрацыі, намеснікам старшыні Савета ветэранаў працы, вайны, Узброеных Сіл і праваахоўных органаў Расійскай Федэрацыі, членам Камісіі па справах ветэранаў пры Прэзідэнце Расіі, членам Аргкамітэта пры Урадзе Расіі.

Жыў у Маскве. Доўга хварэў, памер 15 мая 2003 года.

Узнагароды і ганаровыя званні
-----------------------------

* Ордэн «За заслугі перад Айчынай» IV ступені
* Ордэн Пашаны
* Ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі
* Ордэн Айчыннай вайны I ступені
* 4 Ордэны Працоўнага Чырвонага Сцяга
* Ордэн Чырвонай Зоркі (1942)
* Ордэн «Знак Пашаны»
* Медалі «Партызану Айчыннай вайны» I ступені і II ступені
* Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
* Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.»
* Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.»
* Ганаровы супрацоўнік дзяржбяспекі
* Заслужаны работнік МУС
* Ганаровы супрацоўнік МУС Расіі
* Падзяка Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі
* Ганаровая грамата Урада Расійскай Федэрацыі
* Ордэн Чырвонага Сцяга (Манголія)
* іншыя ўзнагароды

Працы
-----

*Некаторыя сачыненні*

* *Шумилин Б. Т.*. Паспорт гражданина СССР. — М.: Знание, 1976. — 64 с. — (Новое в жизни, науке, технике. 8/1976).
* *Шумилин Б.Т.* Пьянство и правонарушение. — М.: Знание, 1979. — 60 с. — (Новое в жизни, науке, технике: Государство и право (Выпуск 12)).
* *Шумилин Б.Т.* Молоткастый, серпастый...(о паспорте гражданина СССР) / А.Я.Сухарёв. — М.: Юридическая литература, 1979. — 126 с. — 50 000 экз.

*Некаторыя фільмы і серыялы, якія кансультаваў Б. Г. Шумілін*

* Народжаная рэвалюцыяй
* Залатая міна — галоўны кансультант
* Халоднае лета пяцьдзесят трэцяга... — галоўны кансультант
* Па дадзеных крымінальнага вышуку
* Сіцыліянская абарона

Зноскі
------

1. ↑  Шумилин, Борис Тихонович **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  Сайт «История отечественных спецслужб и правоохранительных органов». Архівавана з першакрыніцы 17 сакавіка 2014. Праверана 13 чэрвеня 2016.
2. ↑  Распоряжение Президента Российской Федерации от 27.05.2002 № 233-рп «О поощрении Шумилина Б.
3. ↑  Распоряжение Правительства Российской Федерации от 20.05.1997 № 691-р «О награждении Почетной грамотой Правительства Российской Федерации Шумилина Б.
4. ↑  Сочинения Б. **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 4 сакавіка 2016. Праверана 13 чэрвеня 2016.
5. ↑  Пьянство и правонарушение — Google Books
6. ↑  Шумилин Борис Тихонович (руск.)(недаступная спасылка).  Международный Объединенный Биографический Центр. Архівавана з першакрыніцы 22 снежня 2015. Праверана 11 ліпеня 2011.

Спасылкі
--------

* Чатыры разы чырванасцяжны(недаступная спасылка) — Сайт Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі  (руск.)
* Барыс Шумілін: ад партызана да намесніка міністра // Інфармацыйна — праваахоўны партал «Зорка» Архівавана 26 красавіка 2017. (руск.)
* Ваяваў за свой народ(недаступная спасылка) — «Расійская газета» (11.07.2002) (руск.)

| ⛭Наркамы і міністры ўнутраных спраў Беларускай ССР |
| --- |
| Народныя камісары ўнутраных спраў БССР | Леанід Закоўскі (1934) • Ізраіль Ляплеўскі (1934 — 1936) • Георгій Малчанаў (1936 — 1937) • Барыс Берман (1937 — 1938) • Аляксей Наседкін (1938) • Лаўрэнцій Цанава (1938 — 1941) • Аляксандр Мацвееў (1941 — 1942) • Сяргей Бельчанка (1943 — 1946) |
| Міністры ўнутраных спраў БССР | Сяргей Бельчанка (1946 — 1953) • Міхаіл Баскакаў (1953) • Міхаіл Дзячко (1953) • Міхаіл Баскакаў (1953 — 1958) • Сяргей Сікорскі (1958 — 1960) • Аляксандр Аксёнаў (1960 — 1966) • Барыс Шумілін (1966 — 1967) • Аляксей Клімаўской (1967 — 1978) • Генадзь Жабіцкі (1978 — 1983) • Віктар Піскароў (1984 — 1990) • Уладзімір Ягораў (1990 — 1991) |