У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Вавілаў.

**Уладзі́мір Фё́даравіч Ваві́лаў** (5 мая 1925, Ленінград — 11 сакавіка 1973, Ленінград) — савецкі кампазітар, гітарыст-сяміструннік і лютніст. Аўтар шматлікіх музычных містыфікацый.

Біяграфія
---------

У час Вялікай Айчыннай вайны служыў у войску, дэмабілізаваны па раненні. Скончыў ленінградскую Музычную школу для дарослых імя Н. А. Рымскага-Корсакава[ru] па класе гітары П. І. Ісакава. Паралельна вывучаў тэорыю музыкі і кампазіцыю ў народным гуртку пры Саюзе кампазітараў у І. Г. Адмоні.

У 1949 годзе разам са Львом Андронавым утварыў гітарны дуэт сямі- і шасціструннай гітар. У іх рэпертуары былі «*Полька*» Рахманінава і «*Вальс*» Аўгусты Дзюран[fr], творы Грыга, Дэбюсі, Альбеніса. Таксама дуэт выконваў шматлікія рускія рамансы, у тым ліку і акампаніруючы вакалістам. Большая частка аранжыровак была зроблена самімі музы́камі.

У 1957 годзе дуэт быў удастоены сярэбранага медаля на міжнародным конкурсе, арганізаваным у межах Сусветнага фестывалю моладзі і студэнтаў[ru] у Маскве.

У 1970 годзе запісаў плытку лютневай музыкі, прыпісанай розным аўтарам. Сярод твораў, запісаных на плытцы, была кампазіцыя «*Канцона і танец*», прыпісаная Вавілавым італьянскаму кампазітару Франчэска Канова да Мілана[ru]. Першая частка кампазіцыі «*Канцона і танец*», а менавіта «*канцона*», пазней стала музыкай вядомай песні на словы Анры Валахонскага[ru] «*Рай[ru]*» (вядомай таксама пад назвамі «*Горад залаты*» або «*Горад*»). Іншая кампазіцыя з той жа плыткі, «*Павана і гальярда*», аўтарам якой быў указаны Вінчэнца Галілеі[ru], стала мелодыяй іншай песні на словы Анры Валахонскага, «*Конь знёс каханага*». На думку даследчыкаў, сапраўдным аўтарам «*Канцоны*», «*Авэ Марыі[ru]*» (прыпісанай пазней Джуліа Качыні) і большасці іншых п’ес на плытцы быў сам Вавілаў.

На пятым дзясятку Вавілаў захварэў на рак падстраўнікавай залозы. Была праведзена аперацыя, але захворванне зайшло занадта далёка, і 11 сакавіка 1973 года ён памёр. Паніхіда адбылася ў Нікольскім марскім саборы[ru]. Пахаваны на Гарадскіх могілках Паўлаўска.

Кампазітар
----------

Толькі пасля смерці Вавілава адкрылася, што ён быў кампазітарам. Усе, хто складаў апісанні біяграфіі музы́кі, не засяроджвалі ўвагу на тым, што з 1952 года ён вывучаў тэорыю музыкі і кампазіцыю пад кіраўніцтвам кампазітара Іагана Грыгор’евіча Адмоні[ru] (1906—1979). Пра гэта мала хто ведаў, бо гэтыя ўрокі не лічыліся спецыяльнай адукацыяй і ва ўмовах СССР не выглядалі дастатковымі для правоў на афіцыйную кампазітарскую дзейнасць.

Адкрыцці пачаліся пасля даследавання тэкстаў і мелодый з грамплыткі «*Лютневая музыка XVI—XVII стагоддзяў*». Даследчыкі творчасці ватыканскага лютніста Франчэска да Мілана[ru] не знайшлі ў каталогу твораў кампазітара ніводнага падобнага на тое, што выконваў Вавілаў. Вядома, што творы да Мілана ўнесены ў ватыканскія пратаколы, а спіс яго твораў быў абнародаваны. Яшчэ больш няяснага было з «*Ave Maria*» Джуліа Качыні. Стылістычны аналіз паказаў: «… септакорды па „залатой секвенцыі", сінкопы ў басе, сёмая павышаная ступень у міноры, падвойная дамінанта… Такога ў прынцыпе не магло быць напісана 400 гадоў таму». Музыказнаўцы пацвердзілі немагчымасць стварэння гэтых кампазіцый ні ў XVI, ні ў XVII стагоддзі. Ноты лютневых кампазіцый, якія выконваў Вавілаў на плытцы, адсутнічаюць у архівах і музычных бібліятэках.

Роспыты сваякоў і тых, хто блізка ведаў музы́ку, даказалі, што аўтарам гэтых твораў быў сам Уладзімір Вавілаў. Так стала вядома аб яшчэ адной грандыёзнай містыфікацыі ў галіне музыкі XX стагоддзя.

Даследчык Зеэў Гейзель сцвярджаў: «Мне мой сябар Дзіма Кімельфельд[ru], а ён таксама вывучае аўтарскую песню, казаў, што Вавілаў шмат супрацоўнічаў з „Саюзмультфільмам[ru]" і што ён шмат песень для розных мульцікаў напісаў, але што ў цітрах ніколі яго імя не ставілі. Але ніякіх пацверджанняў гэтаму мы пакуль не знайшлі. Аўтарства не павінна быць згублена».

Дыскаграфія
-----------

* «*Лютневая музыка XVI—XVII стагоддзяў*» (Мелодыя[ru], 1968)
* «*Руская музыка для гітары*» (Мелодыя[ru], 1985)

Бібліяграфія
------------

* У якасці аранжыроўшчыка Вавілаў прыняў удзел у выданні больш чым 20 выпускаў «*Альбома гітарыста*» пад рэдакцыяй А. А. Ашкеназі. Гэтыя публікацыі змяшчаюць вялікую колькасць містыфікацый Вавілава.
* *Вавилов В.* Начальный курс игры на семиструнной гитаре. — 10-е изд.. — Ленінград: Музыка, 1989. — 78 с.

Зноскі
------

1. ↑  Carnegie Hall linked open data — 2017. Праверана 2 мая 2022.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q30500746'></a>
2. ↑  *Сергей Севостьянов.*. Страницы жизни Владимира Федоровича Вавилова (руск.).  Сайт «Журнальный зал». Архівавана з першакрыніцы 20 лютага 2012. Праверана 10 лістапада 2018.
3. ↑  Вавилов Владимир Фёдорович **(нявызн.)**.  Иллюстрированный биографический энциклопедический словарь: гитаристы и композиторы. Архівавана з першакрыніцы 20 лютага 2012. Праверана 10 лістапада 2018.
4. ↑  *Гейзель Зеев.*. История одной Песни (руск.) (15 лютага 2005). Архівавана з першакрыніцы 20 лютага 2012. Праверана 10 лістапада 2018.
5. ↑  Аве Мария Каччини. By Vavilov (руск.) (7 лютага 2009). Архівавана з першакрыніцы 25 жніўня 2011. Праверана 10 лістапада 2018.
6. ↑  ГНТИ — Владимир Вавилов — Видеорепортажи из мира науки и техники **(нявызн.)**.  ГНТИ. Праверана 10 лістапада 2018.
7. ↑  «Ave Maria» была написана в СССР? (руск.).  Вечерний Петербург (12 кастрычніка 2015). Праверана 10 лістапада 2018.


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | AllMusic · Discogs · MusicBrainz |
| Нарматыўны кантроль | GND: 1203318790 · ISNI: 0000 0003 7230 1972 · LCCN: n80142914 · SUDOC: 244028885 · VIAF: 317274572 |