recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Музычны аўтамат «Wurlitzer 3500» кампаніі «Zodiac» 1971 года. Крышка зачынена і ўключаны.
**Музычны аўтамат** — электрамеханічны апарат для аўтаматычнага прайгравання музычных грамафонных пласцінак. Класічны механізм складаецца з прайгравальніка[ru], узмацняльніка, гучнагаварыцеля і прылады для аўтаматычнага выбару грамкружэлкі. Прыводзіцца ў дзеянне манетай ці жэтонам. Іншыя назвы музычнага аўтамата: *«аўтаматычны фанограф[en]»*, *«нікельадэон»* (англ.: nickelodeon), *«джук-бокс»* (англ.: juke box).

Музычныя аўтаматы ўстанаўліваюцца, як правіла, у кафэ, барах, рэстаранах, танцавальных клубах і іншых месцах адпачынку. Немалаважнай рысай музычнага аўтамата з’яўляецца яго стыльны дызайн, які прываблівае ўвагу. Перыяд росквіту музычных аўтаматаў ва ўсім свеце прыпаў на 1930—1960-я гады. Сучасныя музычныя аўтаматы могуць прайграваць кампакт-дыскі ці прайграваць музыку з цвёрдага дыска.

Зноскі
------

1. ↑  Всеобщая история кино, 1958

Літаратура
----------

* *Жорж Садуль[fr].* Всеобщая история кино / В. А. Рязанова. — М.: «Искусство», 1958. — Т. 1. — 611 с.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Музычны аўтамат на Вікісховішчы |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 122349403 · LCCN: sh85070985 · NDL: 00576289 |
**Японская праваслаўная царква** (яп.: 日本ハリストス正教会 = *ніхон халісутосу сэйкё:кай*) — аўтаномная праваслаўная царква Японіі, уваходзіць у склад Маскоўскага Патрыярхата. Налічвае каля 36 тысяч чалавек. Кананічная тэрыторыя — Японія.

Гісторыя
--------

Заснаваная рускім місіянерам архімандрытам (потым архіепіскапам) Мікалаем (Касаткіным) (1836—1912), які прыбыў у Японію ў 1861 годзе паводле рашэння Святога Сінода Рускай Праваслаўнай Царквы.

У 1870 годзе ён заснаваў і ўзначаліў Рускую праваслаўную місію ў Японіі. Пераклаў на японскую мову Свяшчэннае Пісанне, кнігі для набажэнстваў, пабудаваў у Токіа Васкрасенскі сабор. У 1970 годзе свяціцель Мікалай быў прылічаны да святых Рускай Праваслаўнай Царквой. У тым жа годзе РПЦ надала Японскай праваслаўнай царкве аўтаномію.

У Японскай Праваслаўнай Царкве тры епархіі: Усходне-Японская (кафедра ў Сэндаі), Заходне-Японская (кафедра ў Кіота) і Такійская (кафедра ў Токіа).

У ЯПЦ адзін манастыр — мужчынскі Святой Сафіі ў прэфектуры Тыба.

Кіраўніком Японскай Аўтаномнай Праваслаўнай Царквы з’яўляецца архіепіскап Данііл (Нусіра). Тытул Прадстаяцеля: Высокапрэасвяты Архіепіскап Такійскі, Мітрапаліт усёй Японіі.

Рэзідэнцыя і кафедральны сабор Васкрасення Хрыстова (пры якім знаходзіцца адзіная праваслаўная семінарыя) знаходзяцца ў Токіа.

Епіскапы
--------

* Мікалай (Касаткін) (1880—1912)
* Данііл (Нусіра) (з 2000)

Спасылкі
--------

* Сайт ЯПЦ

| ⛭Праваслаўныя цэрквы |
| --- |
| Аўтакефальныя | 
* Албанская
* Александрыйская
* Амерыканская
* Антыяхійская
* Балгарская
* Грузінская
* Іерусалімская
* Кіпрская
* Канстанцінопальская
* Македонская
* Польская
* Румынская
* Руская
* Сербская
* Украінская
* Чэшскіх зямель і Славакіі
* Эладская

 | Праваслаўны крыж |
| Аўтаномныя | 
* Сінайская
* Кітайская
* Фінляндская
* Эстонская
* Японская
* Крыцкая (*паўаўтаномная*)

 |
| Самакіравальныяў складзе РПЦ | 
* Латвійская
* Малдаўская
* РПЦЗ
* Украінская
* Эстонская

 |
| Самакіравальныяў складзе КП | 
Украінская ПЦ ў Канадзе
Украінская ПЦ ў ЗША
Іншыя
Бесарабская
Ахрыдская
 |
| Некананічныяюрысдыкцыі | 
* Апостальская ПЦ
* Беларуская АПЦ
* Катакомбнікі
* Латвійская аўтаномная
* Расійская ПАЦ
* Расійская Праваслаўная Царква
* Расійская Сапраўдна-Праваслаўная Царква
* Руская Праваслаўная Царква ў выгнанні
* Сапраўдна-Праваслаўная Царква ва Украіне
* Стараверы
* Старастыльнікі
	+ Балгарскія
	+ Грэцкія
	+ Румынскія
* Турэцкая ПЦ
* Украінская АПЦ (абноўленая)
* Украінская АПЦ (кананічная)
* Чарнагорская ПЦ
* Абхазская ПЦ

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | CiNii: DA16823169 · LCCN: n79137302 · NDL: 00362150 · VIAF: 267149996 |
**Літаратурны музей А. П. Чэхава** — музей у Растоўскай вобласці, размешчаны ў будынку былой мужчынскай класічнай гімназіі, у якой вучыўся А. П. Чэхаў. Уваходзіць у склад Таганрогскага дзяржаўнага літаратурнага і гістарычна-архітэктурнага музея-запаведніка.

Гісторыя
--------

Адкрыццё будынка мужчынскай гімназіі адбылося ў 1843 годзе, аўтарам праекта выступіў архітэктар Ф. К. Бофа, асноўным стылем будынка стаў кірунак рускага правінцыйнага класіцызму. З 1868 па 1879 год вучнем гэтай гімназіі быў вядомы рускі пісьменнік Антон Паўлавіч Чэхаў. Менавіта ў ёй пісьменнік чэрпаў ідэі для напісання аповедаў: «І тое і сёе», «Рэпетытар», «Настаўнік літаратуры», «Выпадак з класікам», «Арыядна», «Чалавек у футляры». Потым у будынку гімназіі пачала месцавацца сярэдняя агульнаадукацыйная школа № 2, што атрымала імя Чэхава ў 1954 годзе. Школа функцыянавала да 1975 года, а ў 1980 годзе быў прынята рашэнне пра стварэнне музейнага комплексу. Стварэнне праходзіла ў некалькі этапаў: адкрыццё музея ў 1935 года, адкрыццё літаратурна-мемарыяльнай экспазіцыі «Пісьменнік і Радзіма» ў 1980—1985 гадах.

Сучаснасць
----------

Экспазіцыя музея ўяўляе сабою вывучэнне жыцця і творчасці Антона Паўлавіча Чэхава, а таксама ўплывы Таганрога на яго творы. 29 студзеня 2010 года, да 150-годдзя з дня нараджэння была адкрыта новая экспазіцыя «А. П. Чэхаў: роднаму гораду і свету». Экспазіцыя налічвае больш 1600 экспанатаў.

У музеі праходзілі такія выставы як «Васковыя скульптуры Санкт-Пецярбурга», «Краіна ёлачных цацак», «Таганрог-Ялта. Геній Чэхава яднае», віртуальная выстава «Горад Чэхава вачамі мастакоў». Таксама дзейнасць музея часта асвятляецца ў мясцовых сродках масавай інфармацыі.

* У літаратурным музеі Чэхава на святкаванні 150-годдзя з дня нараджэння пісьменніка
* У літаратурным музеі ЧэхаваУ літаратурным музеі Чэхава
* У літаратурным музеі ЧэхаваУ літаратурным музеі Чэхава

Зноскі
------

1. ↑  Точка 4 **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  www.tgliamz.ru. Архівавана з першакрыніцы 19 мая 2018. Праверана 24 студзеня 2017.

Спасылкі
--------

* История Таганрогского государственного литературного и историко-архитектурного музея-заповедника
* Литературный музей А. П. Чехова
**Карл Эдуард Фердынанд Блехен** (ням.: Karl Eduard Ferdinand Blechen; 29 ліпеня 1798, Котбус — 23 ліпеня 1840, Берлін) — нямецкі мастак, прадстаўнік рамантызму ў жывапісе.

Біяграфія
---------

Карл Блехен пачаў вывучэнне жывапісу ў мастака Лемерыха, але фінансавае становішча сям’і не дазволіла яму працягнуць гэтае навучанне. Будучы мастак вымушаны быў спачатку вывучыцца на банкаўскага служачага. Рэгулярная мастацкая адукацыя пачалася толькі ў 1822 годзе ў берлінскай Акадэміі, у пейзажыста П. Л. Лютке. Потым з’ехаў у Саксонскую Швейцарыю. У 1824—1827 гадах працаваў тэатральным мастаком-афарміцелем у Берліне. Паездка ў Італію, якая адбылася потым, канчаткова вызначыла творчы шлях мастака.

Блехен па сваёй тэматыцы — мастак-пейзажыст. Яго кампазіцыі пасля паездкі на поўдзень становяцца больш свабоднымі і стылістычна больш рэальнымі. Ён вядомы як адзін з першых нямецкіх «індустрыяльных» мастакоў, якія апявалі прамысловую моц новага часу.

Карл Блехен памёр ва ўзросце 41 гадоў псіхічна хворым чалавекам. Пахаваны на Другім могільніку Царквы святой Тройцы; цяпер дакладнае месцазнаходжанне магілы невядома.

Горад Котбус у часы ГДР заснаваў прэмію ў галіне літаратуры і мастацтва імя свайго знакамітага ўраджэнца — прэмію Карла Блехена, якая ўручалася з 1956 года.

Зноскі
------

1. 1 2  Karl Blechen<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517'></a>
2. 1 2  Karl Blechen // *Benezit Dictionary of Artists* — OUP, 2017. — ISBN 978-0-19-977378-7 — doi:10.1093/BENZ/9780199773787.ARTICLE.B00020821<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q103970780'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q24255573'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776'></a>
3. 1 2  Блехен Карл // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135'></a>
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Луня.
**Міхаіл Іосіфавіч Луня** (2 лютага 1928, в. Пескаўцы Лідскага раёна — 2010) — беларускі настаўнік, Заслужаны настаўнік БССР.

Біяграфія
---------

Скончыў Гродзенскі педагагічны інстытут імя Я. Купалы (1953). У 1953—1962 гадах выкладаў матэматыку ў СШ № 1 г. Ашмяны, у 1962—1969 гадах намеснік дырэктара гэтай школы па вучэбна-выхаваўчай рабоце.

Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік БССР» прысвоена ў 1967 годзе. Узнагароджаны медалямі, нагруднымі знакамі.

Зноскі
------

1. ↑  Музею СШ № 1 прысвоена званне «Народны» Архівавана 21 жніўня 2016.

Літаратура
----------

* Луня Міхаіл Іосіфавіч // Краязнаўчы каляндар Ашмяншчыны на 2018 год / склад. Г. У. Палубінская. — Ашмяны, 2017. — С. 21.
* Луня Міхаіл Іосіфавіч // Памяць: гіст.-дакум. хроніка Ашмянскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2003. — С. 562.
**Расма́цкае балота** — вярховае балота на паўночным усходзе Кіраўскага раёна, у вадазборы р. Друць. Плошча балота складае 206 га, у межах прамысловага паклада 162 га. Сярэдняя глыбіня торфу 1,8 м, ступень распаду 29 %, попельнасць 5 %. На 1 студзеня 1984 года запасы торфу 0,4 млн т. Мае значныя запасы бітумінознага торфу, уваходзіць у склад Клічаўскай базы бітумнай сыравіны. Балота ў натуральным стане пад рэдкім хваёвым лесам.

Літаратура
----------

* Расмацкае балота // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1985. — 599 с. іл. — 10 000 экз.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Пачынак.
**Міхаіл Іосіфавіч Пачынак** (27 снежня 1951, с. Ныркіў, Залішчыцкі раён, Цярнопальская вобласць, УССР) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 27 снежня 1951 года ў с. Ныркаў Залешчыцкага раёна Цярнопальскай вобласці (УССР).

Скончыў Львоўскі ордэна Леніна політэхнічны інстытут, інжынер-эканаміст; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, менеджар-эканаміст.

Працаваў дырэктарам філіяла «Гомельскія цеплавыя сеткі РУП «Гомельэнерга». Накіроўваўся Міністэрствам энергетыкі і электрыфікацыі СССР у Мангольскую Народную Рэспубліку на будаўніцтва Эрдэнэцкай ЦЭЦ.

З'яўляўся дэпутатам Гомельскага гарадскога Савета дэпутатаў дваццаць трэцяга, дваццаць чацвёртага, дваццаць пятага і дваццаць шостага скліканняў.

У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.

Асабістае жыццё
---------------

Жанаты, мае двух сыноў.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Дасье на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь(недаступная спасылка)  (бел.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | OpenSanctions |
Музычны магазін у Германіі (Бон, 1988).**Музычная крама** (або *крама гуказапісаў*) — гандлёвая кропка, якая прадае запісаную музыку. У канцы ХІХ і пачатку ХХ стагоддзя ў іх прадаваліся толькі грамафонныя кружэлкі, але на працягу ХХ стагоддзя ў крамах гуказапісу прадаваліся новыя фарматы, якія былі распрацаваны на той час, напрыклад, васьмітрэкавыя стужкі[en], кампакт-касеты і кампакт-дыскі. У XXI стагоддзі ў крамах гуказапісаў прадаюцца дыскі, вінілавыя кружэлкі, а ў некаторых выпадках і DVD-фільмы, тэлешоу, мультфільмы і канцэрты. Некаторыя крамы гуказапісаў таксама прадаюць прадметы, звязаныя з музыкай, напрыклад, афішы гуртоў або спевакоў, і нават адзенне і прадметы, такія як сумкі і гурткі для кавы.

Нават калі кампакт-дыскі сталі папулярнымі ў 1990-я гады, людзі ў англамоўных краінах па-ранейшаму выкарыстоўвалі тэрмін «*гуказапісвальны магазін*» для апісання крамы, дзе прадаюцца гуказапісы, напрыклад, дыскі. З адраджэннем вінілу ў ХХІ стагоддзі, які часта прыносіць большы даход, чым кампакт-дыскі, назва зноў дакладная.

Гл. таксама
-----------

* Дзень музычнай крамы

Зноскі
------

1. ↑  Spillers Records, Cardiff – About Spillers **(нявызн.)**. Праверана 1 February 2016.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Музычная крама на Вікісховішчы |

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Музычная крама
**Міхаіл Аляксандравіч Алексенка** (1861 — 3 лістапада 1920, Харкаў) — украінскі батанік, прыват-дацэнт, альголаг і брыёлаг.

Жыццяпіс
--------

Нарадзіўся ў сям’і палтаўскага памешчыка, дакладная дата і месца нараджэння невядомыя.

Скончыў Харкаўскі ўніверсітэт. У гэтым жа ўніверсітэце працаваў з 1896 да канца жыцця. З 1888 года член, з 1907 да 1920 — навуковы сакратар Таварыства прыродазнаўцаў пры Харкаўскім універсітэце.

Адным з першых Алексенка пачаў сістэматычна вывучаць водарасці і імхі на тэрыторыі Украіны (Харкаўшчына, Палтаўшчына, Чарнігаўшчына), а таксама ў былой Курскай і іншых губернях; апісаў шэраг новых відаў водарасцяў.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Українська радянська енциклопедія : у 12 томах / за ред. М. Бажана. — 2-ге вид. — К.: Головна редакція УРЕ, 1974–1985.
* Енциклопедія українознавства  (укр.) (бел.. У 10-х томах. / Головний редактор Володимир Кубійович  (руск.) (бел.. — Париж, Нью-Йорк: «Молоде життя  (укр.) (бел.»-«НТШ  (руск.) (бел.»; 1954—1989, 1993—2000.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Сучаснай Украіны |
**Мукачэўскі дзяржаўны ўніверсітэт** (укр.: Мукачівський державний університет) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў горадзе Мукачэва, другі ўніверсітэт Закарпацця пасля УжНУ.

Агульная характарыстыка
-----------------------

Арганізацыю вучэбнай, навукова-метадычнай, навуковай і выхаваўчай работы ва ўніверсітэце забяспечваюць факультэты:

* эканомікі, кіравання і інжынерыі
* турызму і гасцінічна-рэстараннага бізнесу;
* педагагічны;
* гуманітарны.

Падрыхтоўку спецыялістаў ажыццяўляюць 17 кафедраў, 13 з якіх з’яўляюцца выпускаючымі. На іх працуе 248 чалавек прафесарска-выкладчыцкага складу, сярод якіх 21 доктар навук і 106 кандыдатаў навук. Адкрыта аспірантура па эканомічных і педагагаічных навуках.

Універсітэт мае 2 інтэрнаты, якія забяспечваюць усіх студэнтаў пражываннем. У структуру універсітэта ўваходзяць таксама навуковая бібліятэка з пяццю чытальнымі заламі на 188 месцаў, музей прыкладнога мастацтва Закарпацця, студэнцкі дом моды.

Гісторыя
--------

Універсітэт створаны ў адпаведнасці з пастановай Кабінета міністраў Украіны ад 27 жніўня 2009 г. і загадам Міністра адукацыі і навукі Украіны ад 1 верасня 2008 г. на базе двух вну: Мукачэўскага тэхналагічнага інстытута і Мукачэўскага гуманітарна-педагагічнага інстытута. Першым рэктарам быў прызначаны заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Украіны, доктар хімічных навук, прафесар Юрый Вікенцьевіч Мігалін, які кіраваў універсітэтам да 2013 г. Універсітэт выводзіць свае вытокі з дзейнасці навучальнай установы, якая функцыянавала з 1914 г. як Мукачэўская венгерская каралеўская дзяржаўная народашкольная семінарыя.

Мукачэўскі тэхналагічны інстытут пачаў дзейнічаць з 1995 г. калі ў Мукачэва быў адкрыты філіял Тэхналагічнага універсітэта Падолля з Хмяльніцкага, які пачаў падрыхтоўку ў горадзе спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй па эканамічных і тэхналагічных спецыяльнасцях. А ў 1997 г. на яго базе быў адкрыты самастойны інстытут. Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны інстытут быў створаны ў 2003 г. паводле рашэння Закарпацкага абласнога савета, згодна з якім Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны каледж быў рэарганізаваны ў Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны інстытут.

Структурнымі адзінкамі ўніверсітэта з’яўляюцца Вінаградаўскі дзяржаўны каледж і Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны каледж, якія забяспечваюць падрыхтоўку спецыялістаў на адукацыйна-кваліфікацыйным ўзроўні малодшага спецыяліста. Вінаградаўскі дзяржаўны каледж быў утвораны ў 1997 г. шляхам рэарганізацыі Вінаградаўскага політэхнічнага тэхнікума ў Вінаградаўскі тэхналагічны каледж, а ў 2008 г. — у Вінаградаўскі дзяржаўны каледж Мукачэўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Гісторыя Мукачэўскага гуманітарна-педагагічнага каледжа сягае векавой гісторыі падрыхтоўкі педагагічных кадраў на Закарпацці, калі ў 1914 г. была адкрыта Мукачэўская венгерская каралеўская дзяржаўная народашкольная семінарыя па ініцыятыве мэра горада Янаша Нэдэцэі. Сучасная гісторыя каледжа бярэ свой пачатак з 2002 г. калі Мукачэўскае педагагічнае вучылішча было рэарганізавана ў Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны каледж.

Спасылкі
--------

* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўніверсітэта
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Эрдман.
**Міхаіл Іосіфавіч Э́рдман** (нар. 1886, в. Усушак, Быхаўскі павет, Магілёўская губерня — ?) — беларускі навуковец і дзяржаўны дзеяч.

Біяграфія
---------

Міхаіл Іосіфавіч Эрдман нарадзіўся ў 1886 годзе ў в. Усушак Быхаўскага павета Магілёўскай губерні. Паходзіў са старажытнага шляхецкага роду Эрдманаў герба «Гербут» нямецкага паходжання.

Браў удзел у ваенных дзеяннях у час Першай сусветнай вайны. У 1917 годзе, пасля ранення на фронце, быў шпіталяваны, вярнуўся дадому, дзе ўступіў у шэрагі краснагвардзійскага атрада ў Чавусах.

У 1918 годзе прыняты ў партыю і ў маі 1919 года па першай партыйнай мабілізацыі зноў сышоў на фронт, дзе ўдзельнічаў у наступе на Варшаву і, у сувязі з раненнем, быў адпушчаны дадому. Пасля выздараўлення павятовы ваенкамат, праз павятовы камітэт партыі, накіраваў яго на працу ў міліцыю.

Прымаў непасрэдны ўдзел у барацьбе з бандытызмам, узначальваючы атрады ў гг. Быхаве, Рэчыцы. У 1922—1923 гадах начальнік Чавускай павятовай міліцыі. У 1923 годзе працягваў барацьбу з бандытызмам, узначальваючы Клімавіцкую міліцыю. Узначальваў аперацыю па ліквідацыі банды з 18 чалавек на чале з дэзерцірам Клыпчанкам, якая забівала актывістаў Савецкай улады, рабавала, тэрарызавала мясцовых жыхароў.

У 1924 годзе М. І. Эрдман з’яўляўся начальнікам Слуцкай акруговай міліцыі. Праз стан здароўя, падарванага двума раненнямі ў час ваенных дзеянняў, у 1925 годзе прыняў рашэнне аб сыходзе з міліцыі.

У далейшым ён займаўся навуковай дзейнасцю, працаваў на выкладчыцкіх і кіруючых пасадах у розных вышэйшых і сярэдніх спецыяльных навучальных установах СССР. Да 1933 года ўзначальваў Магілёўскі інстытут свінагадоўлі, у 1933—1936 гадах — Віцебскі ветэрынарна-заатэхнічны інстытут, Клімавіцкі пчалярскі тэхнікум.

Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Пахаваны на Чыжоўскіх могілках.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР, медалямі «За абарону Масквы», «За перамогу над Японіяй» і іншымі.

Сям’я
-----

У шлюбе з Рунцавай, ад якой меў дачку Юлію і сына Эміра.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  История Слуцкого РОВД Архівавана 2 лістапада 2018.
2. ↑  31 января — 100 лет со Дня образования Чаусской милиции!(недаступная спасылка)
3. ↑  Поздравляем Климовичскую милицию со 100-летним юбилеем со Дня образования! Архівавана 22 снежня 2018.
4. ↑  История учреждения образования «Витебская ордена „Знак Почета" государственная академия ветеринарной медицины»
5. ↑  Клімавіцкаму аграрнаму каледжу — 80!
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Мяльгуй.
**Міхаіл Аляксандравіч Мяльгу́й** (нар. 11 лістапада 1933) — вучоны ў галіне прыкладной фізікі, доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1995). Заслужаны вынаходнік БССР (1990).

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў вёсцы Дубрава Ракаўскай гміны Маладзечанскага павета Віленскага ваяводства (зараз у Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі). Скончыў сярэднюю школу і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Універсітэт скончыў у 1956 годзе і працаваў настаўнікам у Крэўскай сярэдняй школе (у сучасным аграгарадку Крэва Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці). У 1958—1960 гадах праходзіў службу ў Савецкай Арміі. З сакавіка 1960 года па снежань 1961 года ў Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі — выкладчык, старшы выкладчык кафедры фізікі. Са снежня 1961 года ў Фізіка-тэхнічным інстытуце Акадэміі навук БССР, у лабараторыі фізічных праблем. У 1961—1964 годзе праходзіў навучанне ў аспірантуры. У 1964—1967 гадах працаваў начальнікам лабараторыі магнітных метадаў кантролю ў СКБ-3, потым — галоўным інжынерам і старшым навуковым супрацоўнікам Аддзела фізікі неразбураючага кантролю Акадэміі навук БССР. У 1967 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1970 года да выхаду на пенсію ў 1993 годзе М. А. Мяльгуй займаў пасаду загадчыка наноў створанай лабараторыі магнітных метадаў неразбураючага кантролю, а потым — галоўнага навуковага супрацоўніка Інстытута прыкладной фізікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Навуковая і грамадская дзейнасць
--------------------------------

Аўтар навуковых прац па ўзаемасувязях магнітных і механічных уласцівасцей ферамагнітных матэрыялаў, магнітных метадах і сродках кантролю і інш. Распрацаваў фізічныя асновы метаду кантролю механічных уласцівасцей вырабаў з ферамагнітных сталей. Кіраваў падрыхтоўкай 6 кандыдацкіх дысертацый.

Сярод апублікаваных прац:

* Физические методы неразрушающего контроля / Н. Н. Зацепин, А. А. Лухвич, М. А. Мельгуй; Акад. наук БССР, Отд. физики неразрушающего контроля. — Минск: Наука и техника, 1979.
* Магнитный контроль механических свойств сталей / М. А. Мельгуй; под ред. Н. Н. Зацепина; Акад. наук БССР, Ин-т прикл. физики. — Минск: Наука и техника, 1980.

Узнагароды
----------

* Дзяржаўная прэмія БССР (1976),
* Грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1979)
* Заслужаны вынаходнік БССР (1990)
* Залаты, 2 сярэбраныя і 4 бронзавыя медаля ВДНГ БССР
* Прэмія Савета Міністраў СССР (1991).

Зноскі
------

1. ↑  БелЭн, 2000

Літаратура
----------

* *Співак М. П.* Мяльгуй Міхаіл Аляксандравіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 11. — С. 72. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0188-5 (т. 11).

Спасылкі
--------

* Мельгуй Михаил Александрович (руск.) // Рэспубліканская навукова-тэхнічная бібліятэка
* Михаил МЕЛЬГУЙ: Формула счастья у каждого ученого своя // Союзное Вече, № 8 (540), 6 марта 2014 (руск.)
* Мельгуй Михаил Александрович (руск.) // База патэнтаў Беларусі
**Міхаіл Сарочкін** (нар. 20 лютага 1992, Ніжні Ноўгарад) — расійскі футбаліст, нападнік багародскага «Спартака».

Клубная кар’ера
---------------

Выхаванец нижагародскага футбола (школы «Водніка» і «Радыя»). Дарослую кар’еру пачынаў у дублі ніжагародскай «Волгі», у сезоне 2013/14 выступаў у ФНЛ за «Ангушт», пазней у ніжэйшых дывізіёнах за цвярскую «Волгу», «Разань» і «Шахцёр» з пасёлка Пешалань. У 2015 годзе вярнуўся ў Ніжні Ноўгарад, папоўніўшы склад новаўтворнага клуба «Волга-Алімпіец», і забіў першы афіцыйны гол у яго гісторыі. У пачатку 2016 года перастаў трапляць у склад і ўлетку перайшоў у «Сызрань-2003», аднак праз паўгады вярнуўся ў «Алімпіец» і дапамог яму атрымаць перамогу ў трэцім расійскім дывізіёне. Пасля сезона 2017/18 пакінуў каманду.

У сакавіку 2019 года пасля прагляду падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гарадзея». Аднак, за асноўны склад каманды згуляў толькі ў трох матчах, выйшаўшы на замену. У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Гарадзею».

У верасні 2019 года перайшоў у «Мурам», а ў лютым 2020 года перабраўся ў «Калугу», аднак так і не згуляў за яе. У жніўні і верасні 2020 года гуляў у чэмпіянаце Крыма за сімферопальскі ТСК. Пасля стаў выступаць у чэмпіянаце Ніжагародскай вобласці за «Спартак» з Багародска.

Дасягненні
----------

* Расія Пераможца Другога дывізіёна чэмпіянату Расіі (зона «Урал-Паволжжа»): 2016/17

Зноскі
------

1. ↑  Mikhail Sorochkin // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2449070'></a>
2. ↑  Ряды "Городеи" пополнил российский нападающий
3. ↑  "Городея" рассталась с российским форвардом Cорочкиным

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | by.tribuna.com · FootballFacts.ru · Soccerway · Sportbox.ru · teams.by · Transfermarkt (ігрок) · Прэсбол |
**Міхаіл Абрамавіч Эляшэвіч** (нар. 14 студзеня 1948) — беларускі будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2014).

Біяграфія
---------

Усю сваю працоўную дзейнасць прысвяціў будаўнічай вытворчасці. У сістэме ААТ «Трэст Белсантэхмантаж № 1» ён працуе з 17 лістапада 1975 года. Прайшоў шлях ад майстра да дырэктара ўпраўлення.

М. Эляшэвіч удзельнічаў у будаўніцтве населеных пунктаў для перасяленцаў з зоны катастрофы на ЧАЭС. Унёс асабісты ўклад у будаўніцтва важнейшых аб’ектаў народнай гаспадаркі і сацкультбыту: Беларускі цэментны завод у г. Касцюковічы Магілёўскай вобласці, комплекс установак «Гідракрэкінг» ААТ «Нафтан», вытворчасць «МАПАН» ААТ «Палімір», Дом правасуддзя ў г. п. Шуміліна, памежная застава ў н. п. Бігосава, комплекс будынкаў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзіцячы рэабілітацыйна-аздараўленчы цэнтр у н. п. Бароўка, агульнаадукацыйныя школы.

Узнагароды
----------

У 2008 годзе ўзнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі». У 2010 годзе працоўны калектыў Наваполацкага мантажнага ўпраўлення занесены на гарадскую Дошку Гонару Наваполацкага гарадскога выканаўчага камітэта. У 2011 годзе Эляшэвіч Міхаіл Абрамовіч узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Элешевич Михаил Абрамович  (руск.)

Літаратура
----------

* Элешевич Михаил Абрамович [Фото] // Віцебскі рабочы. — 2012. — 26 янв. — С. 13.
**NGC 300** — спіральная галактыка з групы галактык у сузор’і Скульптар.

NGC 300
Гэта самае блізкае да нас скопішча галактык. Яно знаходзіцца на адлегласці каля 6,1 млн. светлавых гадоў ад Зямлі.

З дапамогай 8-мятровага тэлескопа Gemini South, размешчанага ў Чылі, астраномы ўстанавілі, што галактыка NGC 300 мае большыя, чым гэта лічылася раней, памеры. Апынулася, што галактыцы NGC 300 належыць вялікі разрэджаны вонкавы дыск са старых зорак, які больш чым удвая перавышае вядомы да гэтага. Такім чынам памер NGC 300 стаў роўны 47 тысячам светлавых гадоў.

Вонкавы дыск мае вельмі малую яркасць у бачным дыяпазоне. Хоць некаторыя вучоныя лічаць, што 2—3 млрд гадоў назад, зоркі на перыферыі галактыкі былі такімі ж яркімі як і ва ўнутранай частцы.

Спіральная галактыка NGC 300 аддалена ад нас на 7 млн. светлавых гадоў. Вуглавыя памеры галактыкі 25’.

Зноскі
------

1. ↑  У галактыцы NGC 300 знойдзены страчаныя зоркі
2. ↑  Спіральная галактыка NGC 300 Архівавана 18 красавіка 2008.

Гл. таксама
-----------

* Спіс аб’ектаў Месье
* Новы агульны каталог

Спасылкі
--------

* Інфармацыя на англійскай і французскай з арыгінальнага Новага агульнага каталога
* Інфармацыя (англ.) з Перагледжанага Новага агульнага каталога
* SIMBAD (англ.)
* VizieR (англ.)
* NASA/IPAC Extragalactic Database (англ.)
* Спіс публікацый, прысвечаных NGC 300


|  |
| --- |
| ◄ NGC 296 | NGC 297 | NGC 298 | NGC 299 | **NGC 300** | NGC 301 | NGC 302 | NGC 303 | NGC 304 ► |
Свята-Міхайлаўская царква ў Гільдэсгайме  (руск.) (бел..
**Атонская архітэктура** — гэта архітэктурны стыль, які развіваўся ў час праўлення імператара Атона Вялікага. Стыль з’яўвіўся ў Германіі і выкарыстоўваўся з сярэдзіны X стагоддзя да сярэдзіны XI стагоддзя.

Атонская архітэктура чэрпае натхненне з каралінгскай і візантыйскай архітэктуры. За выключэннем некаторых прыкладаў, створаных пад уплывам васьмікутнай Капэлы ў Ахене  (руск.) (бел. такіх як Царква абацтва Атмарсайм  (ням.) (бел. (XI стагоддзе, Эльзас) і апсіда абацтва Святой Тройцы ў Эсэне  (англ.) (бел. культавая архітэктура мае тэндэнцыю адхіляцца ад цэнтралізаванага плана. Прымаючы ўплывы ад Рымскай базілікі, Атонская архітэктура захоўвае і каралінгскую характэрную двухбаковую пабудову з апсідамі на канцах храму.

Прыклады
--------

* Свята-Варфаламееўская царква  (руск.) (бел. ў Льежы, Бельгія.
* Царква Святой Гертруды  (англ.) (бел. ў Нівелі  (руск.) (бел. Бельгія (1046)
* Свята-Міхайлаўская царква  (руск.) (бел. ў Гільдэсгайме, Германія (1010-33)
* Царква абацтва  (руск.) (бел. ў Гернродэ  (руск.) (бел. (960—965, якая, верагодна, мела першую ў Еўропе трыбунную галерэю)

Гл. таксама
-----------

* Атонскае мастацтва  (укр.) (бел.
* Атонскае Адраджэнне  (руск.) (бел.
**Рутшуру** (фр.: Rutshuru) — горад у Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга, у правінцыі Паўночнае Ківу. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна.

Размешчаны паміж азёрамі Эдуард і Ківу, за 15 км ад мяжы з Угандай і за 30 км ад мяжы з Руандай, на вышыні 1203 м над узроўнем мора. За 40 км на паўднёвы захад ад Рутшуру знаходзіцца вулкан Н’ямлагіра, лававыя патокі якога пры апошніх вывяржэннях падыходзілі да горада на адлегласць 7 км. На паўночным захадзе за 32 км знаходзіцца вулкан Май-я-Мота і гарачыя крыніцы, папулярны турыстычны аб’ект. На шахце на поўнач ад Рутшуру здабываецца пірахлор — руда на ніобій.

Да 1910 года ў каланіяльны перыяд належаў Руандзе. У сувязі з генацыдам у Руандзе выпрабаваў наплыў бежанцаў. У 2008 годзе тут разгарэліся баі паміж урадавымі войскамі і паўстанцамі генерала Нкунда.

Гл. таксама
-----------

* Катастрофа двух Мі-24 у Рутшуру (2017)

Зноскі
------

1. ↑  Rutshuru, Congo (Dem. Republic of The)-(Zaire) Page (англ.).  Fallingrain Global Gazetteer. Праверана 26 студзеня 2014.
Удзельнікі Руху за незалежнасць Чэхаславакіі
**Рух за незалежнасць Чэхаславакіі** («Чэшская мафія») — падпольная чэшская арганізацыя, апазіцыйна настроеная ў стаўленні да Аўстра-Венгрыі. Створана ў 1915 годзе (па іншых даных, створана раней). Займалася распаўсюджваннем антыдзяржаўных настрояў і зборам разведданых для краін Антанты.

Лідары руху
-----------

* Томаш Масарык
* Эдуард Бенеш
* Карэл Крамарж
* Мілан Штэфанік

Зноскі
------

1. ↑  Задорожнюк Э. Г. Исторические персоналии: «Учителя, будем демократами» Архівавана 3 жніўня 2008. // Международный исторический журнал N11, сентябрь-октябрь 2000
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Глушко.
**Іо́сіф Нічы́паравіч Глушко́** (4 красавіка 1905, в. Бабунічы, Петрыкаўскі раён — ?) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Палескай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

Біяграфія
---------

З 1929 года на савецкай і гаспадарчай працы.

Са жніўня 1942 камандзір партызанскага атрада, у ліпені 1943 - ліпені 1944 камісар 130-й Петрыкаўскай партызанскай брыгады, адначасова член Петрыкаўскага падпольнага РК КП(б)Б.

У 1944-60 на партыйнай і гаспадарчай працы, пражываў у г. Магілёве. Пахаваны на радзіме ў Бабунічах.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны двума ордэнамі і медалямі.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  Глушко Иосиф Никифорович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 152. — 737 с.

Літаратура
----------

* Глушко Иосиф Никифорович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 152. — 737 с.

Спасылкі
--------

* В стане врага  (руск.)
**Ато́лава, Атало́ва, О́талава** — возера ў Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 16 км на ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Загор'е. Належыць да групы Ушацкіх азёр.

Возера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча Атолава складае 8,2 км². Найбольшая глыбіня возера — 16,4 м. Даўжыня возера — 9,4 км, найбольшая шырыня — 2,2 км. Даўжыня берагавой лініі — 38,8 км. Аб'ём вады ў возеры складае 27,9 млн м³, плошча вадазбору возера — 325 км².

Катлавіна возера, выцягнутая з усходу на захад, мае некалькі плёсаў. Схілы пераважна высокія і стромкія, месцамі тэрасаваныя, вышынёй да 30 метраў. На паўднёвым усходзе схілы нізкія, забалочаныя. Берагі возера высокія. У паўночнай і паўночна-заходняй частцы берагі зліваюцца з схіламі. Берагавая лінія звілістая. Таксама на поўначы і паўночным захадзе размяшчаецца озавая града, вышыня якой складае 30—35 м.

Дно возера мае ўпадзіны і мелі. Уздоўж берагоў дно пясчанае, у паўночна-заходнім плёсе — камяністае і пясчана-галечнікавае, на глыбінях — сапрапелістае.

Атолава мае 7 астравоў, агульная плошча якіх складае 0,3 км² (плошча найбольшага з іх складае 16 гектараў). У паўночна-заходнім і паўднёвым плёсах расліннасць утварае паласу шырынёй да 200 м.

Возера эўтрофнае. Злучанае пратокамі з азёрамі Ліпна, Пазушна, Чорная У́рада і Турасы. Праз возера працякае рака Дзіва. На беразе возера вёскі Загор'е, Косаўшчына (гідралагічны пост), Зарэчча, Кугоні, Пілатоўшчына, Губінка і інш.

Гідралагічны рэжым вывучаецца з 1933 года. У 1971 г. даследавана лабараторыяй возеразнаўства БДУ.

Гл. таксама
-----------

* Азёры Беларусі
* Возера Кольца

Зноскі
------

1. ↑  *Калечыц В. А.* Чорная Урада // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т.5. Стаўраструм — Яшчур / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1986. — Т. 5. — 583 с. — 10 000 экз.

Літаратура
----------

* Блакітны скарб Беларусі: Рэкі, азеры, вадасховішчы / Маст.: Ю. А. Тарэеў, У. І. Цярэнцьеў — Мн.: БелЭн, 2007.
* *Калечыц В. А.* Атолава. // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т.1 / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1983. — Т. 1. — 575 с. — 10 000 экз.
* Беларуская ССР: Кароткая энцыклапедыя. У 5-і т. Т.2 / Рэд. кал.: П. У. Броўка і інш. — Мн.: Гал. рэд. БелСЭ, 1979. — Т. 2. — 752 с. — 15 000 экз.
* Беларусь. Ушачско-Лепельский озёрный край: карта для рыбака. / Ред. С. Н. Саратова. — Мн.: Белкартография, 2009. — 3000 экз. (руск.)
* Республика Беларусь. Атлас охотника и рыболова: Витебская область / Редактор Г. Г. Науменко. — Мн.: РУП «Белкартография», 2010. — С. 29. — 72 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-136-5. (руск.)

Спасылкі
--------

* Отолово (Оттолово, Отолов) Архівавана 30 жніўня 2014. (руск.)

| Ушацкія азёры |
| --- |
| 
* Атолава
* Бярозаўскае
* Вяркудскае
* Глыбач
* Гомель
* Замошша
* Зашчаты
* Крывое
* Любжынскае
* Мугірына
* Оршына
* Павульскае
* Паўазер’е
* Сосенка
* Суя
* Турасы
* Туроўля
* Урода (Урада)
* Чарсцвяцкае
* Чорная Урада
* Янова

 |
**Рух да сацыялізму — Палітычны інструмент за суверэнітэт народаў** (ісп.: Movimiento al Socialismo — Instrumento Político por la Soberanía de los Pueblos, таксама перакладаецца як **Рух за сацыялізму**), акронім **MAS** (ісп.: Mas — *Больш*) — левая сацыялістычная партыя Балівіі, якую ўзначальвае былы прэзідэнт Эва Маралес, заснавана 23 ліпеня 1997 года.

Выбары
------

На ўсеагульных выбарах 2002 года партыя была другой і атрымала 27 з 130 месцаў у Палаце дэпутатаў і 8 з 27 месцаў у Сенаце. На ўсеагульных выбарах 2005 года партыя была першай і атрымала 72 з 130 месцаў у Палаце дэпутатаў і 12 з 27 месцаў у Сенаце. Партыя стала кіруючай, а Эва Маралес — прэзідэнтам краіны.

Ідэалогія і пазіцыі
-------------------

MAS пачынаўся як сацыяльны рух у падтрымку вытворцаў кокі. Яго першапачатковай базай былі прафсаюзы і індзейскія рухі. У якасці ідэалогіі рух вылучае баліварыянізм, антыкапіталізм і антыімперыялізм. Сёння MAS выступае за роўнасць, правы індзейскіх меншасцей, зямельную і канстытуцыйную рэформы, а таксама за нацыяналізацыю ключавых галін прамысловасці.

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑   Праверана 15 сакавіка 2019.

Спасылкі
--------

* MAS
* *Джеффрі Веббер.* Управляючи болівійським капіталізмом // Спільне  (укр.) (бел.. — 11.02.2015.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Печкін.
**Ярамір Аляксандравіч Печкін** (5 мая 1926, г. Ленінград − 17 чэрвеня 1976) — беларускі скульптар і архітэктар.

Біяграфія
---------

Вучыўся ў 1943—1945 гадах у Казанскім мастацкім вучылішчы, у 1952 годзе скончыў архітэктурнае аддзяленне Інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Рэпіна ў Ленінградзе. Дыпломная праца — праект будынка мастацкага інстытута ў Маскве. У 1954—1957 гадах выкладаў у Беларускім політэхнічным інстытуце.

Удзельнік мастацкіх выставак з 1960 года. Член Беларускага саюза мастакоў з 1958 года.

Творчасць
---------

Абеліск у гонар вызвалення г. Жлобіна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў
Працаваў у манументальнай скульптуры і архітэктуры. Асноўныя творы: абеліск у гонар вызвалення г. Жлобіна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў; скульптурная група «Марыя і Антаніна Лузгіны — обальскія камсамолкі-падпольшчыцы» (1965); фрыз і барэльеф «Партызаны» ў кінатэатры «Партызан» у г. Мінску (1967); рэльеф на помніку партызанам (1967—1968; архітэктар Ю. Шпіт) і скульптурная група «Плыўцы» ў пансіянаце на возеры Нарач; афармленне інтэр’ера рэстарана «Каменная кветка» ў г. Мінску (у сааўтарстве з Б. А. Няпомняшчым); партрэты М. Бакланава і С. Баткоўскага; медальёны «Вызваленне Мінска», «Абаронцы Брэсцкай крэпасці», «Манумент героям Айчыннай вайны» і іншыя. Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ.

Зноскі
------

1. 1 2  Минский художник Печкин Яромир Александрович

Літаратура
----------

* Печкін Ярамір Аляксандравіч // Беларускі саюз мастакоў, 1938-1998 = Belarussian union of artists, 1938-1998 : Энцыкл. давед. / Аўт.-склад.: Б.А.Крэпак і інш.. — Мн.: ВТАА «Кавалер Паблішерс», 1998. — 663 с. — 3 000 экз. — ISBN 985-6427-09-6.


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | ЗЭКББ: NLB-ar1573502 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Кірылаў.
**Іосіф Канстанцінавіч Кірылаў** (15 сакавіка 1905, с. Палатава, Краснагвардзейскага раёна, Белгарадскай вобласці — 22 снежня 1993, Масква) — генерал-маёр, удзельнік баёў за вызваленне Магілёва ў 1944 годзе.

Біяграфія
---------

У 1927 годзе быў прызваны ў армію. Удзельнічаў у ахове савецкіх далёкаўсходніх рубяжоў. Скончыў школу малодшых камандзіраў і два гады служыў у Амурскім стралковым палку. Затым паступіў у Іркуцкае ваеннае вучылішча, якое скончыў у пачатку 1930-х гадоў. На працягу некалькіх год праходзіў службу на Далёкім Усходзе, камандаваў стралковым узводам і ротай. У 1937—1941 гадах вучыўся ў Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ.

З першых дзён вайны ў дзеючай арміі. З 1941 года на Заходнім фронце, камандзір стралковага батальёна, а затым і палка, удзельнік бітвы пад Масквой. З сакавіка 1943 года і да канца вайны камандаваў 139-й Чырвонасцяжнай ордэна Суворава Рослаўскай стралковай дывізіяй. У пачатку 1944 года прысвоена воінскае званне генерал-маёра. І. К. Кірылавым асабіста распрацоўваліся і праводзіліся баявыя аперацыі па вызваленню Магілёўшчыны пад в. Леніна Горацкага раёна (у кастрычніку 1943 года), у Чавускім раёне (сакавік—чэрвень 1944 года). Пад яго камандаваннем 139-я стралковая дывізія сумесна з іншымі злучэннямі цалкам вызваліла г. Магілёў і Магілёўскую вобласць. Скончыў вайну на Эльбе.

Будучы ў адстаўцы, праводзіў вялікую работу па ваенна-патрыятычнаму выхаванню моладзі, узначальваў савет ветэранаў былой 139-й стралковай дывізіі.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, чатырма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Суворава, Кутузава, Чырвонай Зоркі, замежнымі ордэнамі і медалямі.

Звання «Ганаровы грамадзянін горада Магілёва» ўдастоены 23 красавіка 1975 года.

Зноскі
------

1. ↑  Кірылаў Іосіф Канстанцінавіч
**Іосіф Мікалаевіч Малюкевіч** (1909, в. Восава Мінскай губерніі — ?) — беларускі настаўнік, гісторык.

Біяграфія
---------

Пасля заканчэння школы-сямігодкі паступіў вучыцца на двухгадовыя педагагічныя курсы ў Мінск. Затым працаваў настаўнікам пачатковай школы, інспектарам раённага аддзела народнай адукацыі, загадчыкам раённага фінансавага аддзела, адказным сакратаром раённай газеты. З 1931 года па 1934 год служыў у Чырвонай Арміі.

Пасля дэмабілізацыі паступіў на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Займаючыся навуковай працай, ён адначасова выкладаў гісторыю ў БДУ.

У час Вялікай Айчыннай вайны быў камандзірам узвода, камандзірам роты, начальнікам штаба палка. Ваяваў на Заходнім, 2-м Прыбалтыйскім і I-м Беларускім франтах.

Пасля вайны была прапанавана праца памочніка загадчыка 1-га аддзела Міністэрства замежных спраў БССР. Акрамя таго, пасада выкладчыка ў БДУ. У сакавіку 1948 года ён быў накіраваны на курсы дысертантаў у Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК ВКП(б) у Маскву. Праз год была прысваена навуковая ступень кандыдата гістарычных навук. Са жніўня 1949 па снежань 1955 года — дырэктар Гродзенскага педагагічнага інстытута.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны ордэнам Кутузава 3-й ступені (1942) і двума ордэнамі Айчыннай вайны І-й ступені (жнівень, кастрычнік 1944 г.), медалём «За працоўную доблесць».


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Папярэднік**Мікалай Васілевіч Уласавец** | **рэктар Гродзенскага ўніверсітэта**1949—1955 | Пераемнік**Дзмітрый Спірыдонавіч Маркоўскі** |

Зноскі
------

1. ↑  Іосіф Мікалаевіч Малюкевіч — яркі прадстаўнік пасляваеннай беларускай інтэлігенцыі
2. ↑  «Вялікая Айчынная вайна ў лёсах супрацоўнікаў Купалаўскага ўніверсітэта»: Іосіф Малюкевіч

| ⛭Рэктары Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы |
| --- |
| Самуіл Якаўлевіч Раскін (1940) ·  Дзяменцій Пятровіч Кардаш (1940—1941) ·  Мікалай Васілевіч Уласавец (1944—1949) ·  Іосіф Мікалаевіч Малюкевіч (1949—1955) ·  Дзмітрый Спірыдонавіч Маркоўскі (1955—1973) ·  Аляксандр Васільевіч Бадакоў (1973—1994) ·  Леанід Мікалаевіч Ківач (1994—1997) ·  Сяргей Аляксандравіч Маскевіч (1997—2005) ·  Яўген Аляксеевіч Роўба (2005—2013) ·  Андрэй Дзмітрыевіч Кароль (2013—2017) ·  Ірына Фёдараўна Кітурка (з 2017) |
**«Наш дзень»** — беларускі музычны рок-фестываль. Мерапрыемства арганізавана ў працяг святкавання 100-годдзя Беларускай Народкай Рэспублікі арганізатарамі «Свята Незалежнасці», на якім павінны выступіць удзельнікі канцэрта 25 сакавіка і гурты, якія па розных прычынах не змаглі патрапіць на «Дзень Волі».

Гісторыя
--------

30 чэрвеня 2018 года на тэрыторыі Музея народнай архітэктуры і побыту пад Мінскам прайшоў першы рок-фэст «Наш дзень», лайн-ап якога складаўся з гуртоў сучаснай беларускай рок-музыкі. У фестывалі прынялі ўдзел: Volski, Dzieciuki, Akute, B:N:, «Дай дарогу!», Nizkiz, Neuro Dubel, «Крама», The Superbullz, Мутнаевока, Зміцер Вайцюшкевіч, Пётр Клюеў. Фестываль праходзіў з 12:00 да 22:00, лайн-ап дапоўнілі пазнавальныя экскурсіі, гульні для дзяцей і дарослых, займальныя квэсты, фудкорт, кірмашы і іншыя забавы. Дзецям да 6-ці гадоў уваход на фестываль быў бясплатны, таксама адбылося некалькі after-party вечарын у клубах Мінска з выступамі ўдзельнікаў фэста.

Зноскі
------

1. ↑  Фестиваль "Наш дзень" (руск.)(недаступная спасылка).  TUT.BY. Архівавана з першакрыніцы 10 ліпеня 2018. Праверана 19 ліпеня 2018.
2. ↑  Фестиваль «Наш дзень» под Минском на YouTube —  (руск.) АНТ
3. ↑  Наш дзень **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  Культпросвет. Архівавана з першакрыніцы 3 ліпеня 2018. Праверана 19 ліпеня 2018.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
* Афіцыйная старонка «Наш дзень» у сацыяльнай сетцы «УКантакце»
* «Наш дзень» ў сацыяльнай сетцы «Facebook»

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | YouTube |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Раманоўскі.
**Іосіф Вітольдавіч Раманоўскі** (25 красавіка 1941) — біяарганік, педагог, кандыдат медыцынскіх навук (1970), прафесар (2000).

Біяграфія
---------

У 1964 г. па заканчэнні лячэбнага факультэта Мінскага медыцынскага інстытута быў накіраваны ў аспірантуру. Па выніках даследаванняў у 1970 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю «Узаемадзеянні сульфгідрыльных, дысульфідных груп і бялку ў пухліне і тканінах жывёлы-пухлінаносьбіта ў працэсе развіцця асцытнай пухліны Эрліха і пры хіміятэрапіі».

З 1967 асістэнт, а з 1974 г. дацэнт кафедры арганічнай і фізкалоіднай хіміі Мінскага медыцынскага інстытута. Паралельна з 1976 г. — намеснік дэкана педыятрычнага факультэта, а у 1985—2007 гг. дэкан медыка-прафілактычнага факультэта. У 2001—2005 гг. загадчык, а з 2006 г. прафесар створанай ім кафедры біяарганічнай хіміі БДМУ. З 2008 г. — старшыня Савета старэйшын БДМУ.

Навуковая і педагагічная дзейнасць
----------------------------------

Аўтар больш за 250 навуковых прац. Асноўныя напрамкі навуковай дзейнасці — акісляльна-аднаўленчыя працэсы пры апёкавай траўме, парушэннях функцыі шчытападобнай залозы і розных відах стрэсу, асаблівасці энергазабеспячэння мозгу і мiжмедыятарных ўзаемаадносін у мозгу пры ўздзеянні розных нейратропных злучэнняў.
І. В. Раманоўскі з’яўляецца адным з арганізатараў выкладання курса «Біяарганічная хімія» ў сістэме медыцынскай адукацыі. У 1982 г. падрыхтаваў і ўпершыню ў Беларусі прачытаў курс новай дысцыпліны, якая падкрэслівала медыцынскую накіраванасць хіміі ў падрыхтоўцы будучага ўрача. У 2001 г. узначаліў кафедру біяарганічнай хіміі. У 2015 г. пад яго рэдакцыяй выйшаў падручнік «Біяарганічная хімія», які стаў заканамерным вынікам шматгадовай працы па ўкараненнi гэтага курса ў сістэме медыцынскай адукацыі.

Званні і ўзнагароды
-------------------

Узнагароджаны ордэнам Ф. Скарыны (2008 г.), Ганаровым званнем «Заслужаны работнiк аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (1994 г.), Падзякай Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР і Міністэрства аховы здароўя, знакамі «Выдатнік аховы здароўя», «Выдатнік санітарнай аховы СССР». За ўклад у развіццё міжнароднага супрацоўніцтва узнагароджаны Інтэрнацыянальным Форумам бальнічнай гігіены Германіі памятным медалём Макса фон Петэнкофера (2006 г.).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Google Scholar |
| Нарматыўны кантроль | eLibrary.ru: 1009136 |
**Парламенцкія выбары** ў Францыі 1936 года праходзілі 26 красавіка і 3 мая. На гэтых выбарах атрымаў перамогу антыфашысцкі Народны фронт (Французская секцыя Рабочага інтэрнацыяналу, Французская Камуністычная партыя і Рэспубліканская партыя радыкалаў і радыкал-сацыялістаў), які сфармаваў урад Леона Блюма.

Вынікі
------

| Партыя | Месцы |
| --- | --- |
| Французская секцыя Рабочага інтэрнацыяналу | 149 |
| Правыя | 128 |
| Рэспубліканская партыя радыкалаў і радыкал-сацыялістаў | 111 |
| Правацэнтрысты | 95 |
| Камуністы (SFIC) | 72 |
| Саюз сацыялістаў-рэспубліканцаў (USR) | 29 |
| *Іншыя левыя* | 28 |
| **Усяго** | **612** |

Спасылкі
--------

* Election Politique CitoyenАрхівавана 5 жніўня 2002.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Дафі.

**Флора Дафі** (англ.: Flora Duffy; нар. 30 верасня 1987, Пейджэт, Брытанскія заморскія тэрыторыі) — трыятланістка, прадстаўляе на спаборніцтвах Бермудскія астравы, алімпійская чэмпіёнка 2020 года (першая ў гісторыі Бермуд ва ўсіх відах спорту), чэмпіёнка Гульняў Садружнасці, двухразовая чэмпіёнка свету, двухразовая чэмпіёнка свету па крос-трыятлоне, пяціразовая пераможца чэмпіянатаў свету XTERRA. Удзельніца чатырох Алімпійскіх гульняў. Афіцэр ордэна Брытанскай імперыі.

Біяграфія
---------

Дафі атрымала адукацыю ва Уорыкскай акадэміі, Каледжы Кэлі ў Тавістоку, які цяпер называецца «Маўнт Кэлі», і Універсітэце Каларада ў Боўлдэры, дзе яна атрымала ступень бакалаўра сацыялогіі.

Дафі атрымлівала ўрадавыя ўзнагароды за свае дасягненні, у тым ліку стала афіцэрам Ордэна Брытанскай Імперыі ў лістападзе 2018 года.

У снежні 2017 года Дафі выйшла замуж за паўднёваафрыканскага трыятланіста Дэна Х’юга ў Стэленбосе, родным горадзе Х’юга.

Зноскі
------

1. ↑  *(unspecified title)* Праверана 26 красавіка 2022.
2. ↑  Sports-Reference.com Праверана 20 студзеня 2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q18002875'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | IAT · ITU · Olympedia · Olympic Channel · TheSports.org · Гульні Садружнасці · Гульні Садружнасці 2006 · МАК |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Munzinger |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Сярэдзіч.
**Іосіф Паўлавіч Сярэдзіч** (нар. 1 кастрычніка 1949, Забараўцы, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі журналіст, рэдактар газеты «Народная Воля».

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў вёсцы Забараўцы, Пінскі раён. Журналістыкай займаецца з 1967 года. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт і Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС. Працаваў у «Сельскай газеце», «Советской Белоруссии» (да 1990 года).

З мая 1990 па студзень 1996 — дэпутат Вярхоўнага Савета XII склікання. Адначасова з 1990 па 1995 год займаў пасаду галоўнага рэдактара «Народнай газеты» — органа Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь. Выданне займала ўмераную цэнтрысцкую пазыцыю, імкнучыся адлюстраваць палітычныя погляды большасці грамадзян. 17 сакавіка 1995 г. Указам № 113 Аляксандр Лукашэнка прызначыў галоўным рэдактарам «Народнай газеты» Мікалая Галко, не зважаючы на тое, што правам прызначаць галоўнага рэдактара сваёй уласнай газеты валодаў толькі Вярхоўны савет.

Іосіф Сярэдзіч быў вымушаны стварыць новую газету «Народная Воля», першы нумар якой выйшаў 11 ліпеня 1995 года. З таго часу з’яўляецца галоўным рэдактарам выдання.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.

Зноскі
------

1. ↑  Взятие СМИ под контроль, нарушение профессиональной самостоятельности редакций **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 26 сакавіка 2022. Праверана 3 снежня 2017.
2. ↑  Алексіевіч, Пазьняк, Вольскі, Эрыксан, Белавус. Хто яшчэ ўзнагароджаны мэдалём у гонар БНР-100