**Эрзяне, эрзя** (эрз.: эрзят) — народ (па іншых дадзеных субэтнас мардвы), які размаўляе на эрзянскай мове, адной з двух мардоўскіх моў волжска-фінскай падгрупы фіна-ўгорскай галіны уральскай моўнай сям'і. Эрзя пражываюць у асноўным на ўсходзе Мардовіі, у басейне рэк Мокша і Сура, а таксама Волгі і Белай.

Гісторыя
--------

Аб эрзянах (арджанах), як і аб макшанах, паведамляў іранскі навуковец Рашыд ад-Дзін (пачатак XIV стагоддзі); нагайскі князь Юсуф пісаў пра «рзяны» у грамаце, адпраўленай ім у Маскву ў 1549 годзе.

У раннім сярэднявеччы эрзя - народнасць, якая аказвала супраціў хазарам, печанегам і полаўцам. Пад ціскам славян, якія перасяляліся, адступіла на ўсход да сучаснага Арзамаса.

У адрозненне ад мокшы, якая прызнала ў 1237 годзе залежнасць ад Залатой Арды, эрзяне адыходзілі на поўнач у лясы і аказвалі мангольскім войскам супраціў. Пасля пераносу суздальскай сталіцы ў сярэдзіне XIV стагоддзя ў Ніжні Ноўгарад эрзяне патрапілі пад уладу Ніжагародска-Суздальскага вялікага княства і некаторая частка іх прыняла хрысціянства, а іншая частка адступіла далей на ўсход, пракраўшыся ў XVII стагоддзі ў Заволжа і Паўднёвае Прыўралле, дзе сутыкнулася з нагайцамі і калмыкамі. Стварэнне Саратаўска-Арэнбургска-Чэлябінскай лініі крэпасцяў зрабіла магчымым далейшае прасоўванне эрзі на Урале. Многія эрзянскія паселішчы на Урале з'явіліся пасля пранікнення сюды рускага насельніцтва.

Петэр Сімон Палас у пачатку XIX стагоддзя адзначаў:

> Народ у Шадзіне, і ў шматлікіх да ракі Мокшэ, таксама ў верхніх месцах Суры, а асабліва на лясістым баку змешчаных вёсках, сутнасць іншага пакалення, чым якія жывуць пры рацэ П'янай і ў Ніжагародскай губерні. Яны і самі сябе адрозніваюць ад гэтых, і прысвойваюць сабе асаблівае імя Мокша, у множным ліку Мокшадзь… насупраць таго, што пайшлі ад другога калена называюць яны Ерзад або Ердзат; і яны самі сябе таксама называюць…
> 
>

Сімволіка
---------

Сцяг эрзян
Сцяг эрзянскага народа (эрз.: «эрзянь раськенькоцт») абазначае прыналежнасць яго носьбіта або падзеі, пры якой сцяг выкарыстоўваецца, да этнакультуры эрзян, а таксама азначае іх важнасць для захавання і развіцця ўсяго народа ў цэлым, яго мовы і культуры. Сімвал неафіцыйнага вылучэння з мардвы, як асобны народ, і нязгоды з аб'ядноўвае з народам мокша найменнем мардва. Выкарыстанне на эрзянскім сцягу трох колераў і гарызантальнае іх размяшчэнне сведчыць аб тым, што сцяг эрзянскага народа выкананы ў еўрапейскіх геральдычных традыцыях. Флаг мае тры асноўныя колеры, запазычаныя з нацыянальных мужчынскіх і жаночых касцюмаў гэтага народа. Зверху ўніз: белы (свабода), чырвоны (жыццё), чорны (зямля). Сэнсавы шэраг наступны: "Свабода-Жыццё-Зямля".

Вядомыя эрзяне
--------------

Баляень Сырэсь — грамадскі дзеяч, паэт і перакладчык, інязор эрзянскага народа, сузаснавальнік грамадскага руху "Вольны Ідэль-Урал".

Марызь Кемаль — эрзянская паэтэса, член Саюза пісьменнікаў Расіі (з 1996).

Кшуманцянь Піргуж — дзеяч эрзянскага нацыянальнага руху, праваабаронца. Інязор эрзянскага народа (1999-2019).

Эруш Вежай — паэт і грамадскі дзеяч, каардынатар фонду "Руца".

Арцём Аляксеевіч Здуноў — Кіраўнік Рэспублікі Мардовія.

Зноскі
------

1. ↑  *Pimenoff, Ville Nikolai*. Living on the Edge: Population Genetics of Finno-Ugric-speaking Humans in North Eurasia (англ.)(недаступная спасылка).  Department of Forensic Medicine University of Helsinki (2012). Архівавана з першакрыніцы 22 ліпеня 2012. Праверана 12 мая 2012.
2. ↑  БРЭ, 2017, с. 427—428
3. ↑  Эрзя // Советская историческая энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия. Под ред. Е. М. Жукова. 1973—1982.
4. ↑  Исследования по материальной культуре мордовского народа. — М. 1963.
5. ↑  *Мокшин Н. Ф.* Этническая история мордвы. — Саранск, 1977.
6. ↑  *Паллас П. С.* Путешествие по разным провинциям Российской империи. — Ч. 1. — Вторым тиснением. — СПб. 1809. — С. 107—108.
7. ↑  Флаги различных национальностей России **(нявызн.)**. Архівавана з першакрыніцы 25 лістапада 2020. Праверана 22 мая 2020.