recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Пакроўская царква.
**Свята-Пакроўская царква** — праваслаўны храм у гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы ў г. п. Акцябрскі Гомельскай вобласці.

Гісторыя
--------

Першы храм адзначаны ў архіўных дакументах пад 1683 годам. У 1706 годзе пабудавана ўніяцкая царква Найсвяцейшай Дзевы Марыі. У 1742 годзе ваявода навагрудскі Мікалай Юстын Радзівіл (сын Мікалая Радзівіла Сіроткі) і яго жонка Барбара з роду Завішаў перадалі сродкі на збудаванне новага храма, які, верагодна, пабудаваны ў 1770 годзе. Да царквы быў прыпісаны храм у в. Шкава. Царкоўны прыход аб'ядноўваў 10 вёсак; на пачатак XX стагоддзя ў ім улічана 1828 мужчын і 1754 жанчын. Пры храме быў вялікі кнігазбор, заснаваны ў XVI стагоддзя Мікалаем Радзівілам і папоўнены яго сынам Ядвігам.

Сучасная царква пабудавана ў 1887 г. з цэглы на месцы ранейшага храма, цяпер на вул. Сацыялістычнай. У савецкі час не дзейнічала. Адкрыта 23 лістапада 1996 года.

Архітэктура
-----------

Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Над прытворам узведзена 2-ярусная 4-гранная званіца, накрытая шатром з макаўкай. Аналагічна завершаны вялізны 8-гранны барабан над кубападобным аб'ёмам малітоўнай залы з бакавымі прыдзеламі. Асноўная архітэктурная тэма — атынкаваныя арачныя нішы, якія аб'ядноўваюць верхнія арачныя і ніжнія прамавугольныя аконныя праёмы. Арачны ўваходны праём аформлены атынкаваным парталам з трохвугольным франтонам.

Інтэр'ер
--------

Унутры малітоўная зала перакрыта драўляным корабавым скляпеннем, падтрымліваецца 4 слупамі, апсіда вылучана арачным трохгранным прасветам і трохгранным 3-ярусным іканастасам, абапал яе — рызніцы.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі / А. М. Кулагін, З. Э. Герасімовіч, У. П. Свентахоўскі. — Мн. БелЭн, 2007.

Спасылкі
--------

* Свята-Пакроўская царква (Акцябрскі) на сайце Radzima.org
* Свята-Пакроўская царква (Акцябрскі) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Пакроўская царква.
**Свята-Пакроўская царква** — праваслаўны храм у в. Богіна Браслаўскага раёна, Віцебскай вобласці.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў 1892 годзе з цэглы на месцы храма, адзначанага ў 1881 годзе. У 1-ю сусветную вайну ў наваколлі Богіна вяліся актыўныя баявыя дзеянні. На ўшанаванне памяці салдат і афіцэраў рускай арміі, якія загінулі ў час вайны, у царкве ўстаноўлены памятныя дошкі.

Царква занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

Архітэктура
-----------

Царква з боку апсіды
Архітэктура храма вырашана ў рэтраспектыўна-рускім стылі. Мураваны будынак узведзены паводле традыцыйнай чатырохчасткавай схемы.

Кампазіцыю манументальнага будынка складаюць размешчаныя па падоўжанай восі аб’ёмы званіцы, бабінца, малітоўнай залы і апсіды. Асноўны аб’ём накрыты высокім чатырохсхільным дахам з цыбулепадобным купалам на барабане. На даху ўздоўж асноўнай восі храма — 2 драўляныя мансарды, упрыгожаныя разнымі падзорамі. У сілуэце храма дамінуе квадратная ў плане трох’ярусная чацверыковая вежа-званіца з гранёным шатром і макаўкай у завяршэнні. На ўсіх ярусах маюцца вялікія праёмы. Архітэктурны дэкор запазычаны са старажытнарускага дойлідства: карнізныя паясы гарадкоў, кілепадобныя ліштвы арачных аконных праёмаў, какошнікі.

### Інтэр’ер

Царква мае цікавыя абразы: «Маці Божая з дзіцем» (XVIII ст. перанесены з закрытай у 1967 годзе царквы ў аг. Казяны Браслаўскага раёна), «Георгій Перамоганосец» і «Іосіф з дзіцем» (створаны на мяжы XVIIІ—XIX стст.).

### Агароджа

Царкоўны двор абнесены цаглянай агароджай, выкананай у тэхніцы разынкавай муроўкі. Звяртае на сябе ўвагу выкладзеная з каменьчыкаў дата «1892». Мяркуюць, што гэта і ёсць дата пабудовы храма.

Зноскі
------

1. ↑  Литовские епархиальные ведомости, 1881. № 12. с. 107

Літаратура
----------

* Свята-Пакроўская царква // Праваслаўныя храмы на Беларусі: Энцыкл. даведнік / А. М. Кулагін; маст. І. І. Бокі. — 2-е выд. — Мінск: БелЭн, 2001. — 328 с. — ISBN 985-11-0190-7. — С. 24-25.
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.
* *Шыдлоўскі, К. С.* Пакроўская царква ў вёсцы Богіна / К. С. Шыдлоўскі // Архітэктурная спадчына Браслаўшчыны : гістарычна-архітэктурны нарыс. — Мн. 1996. — С. 79-80.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Пакроўская царква (Богіна)
* Свята-Пакроўская царква (Богіна) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* Свята-Пакроўская царква (Богіна) на сайце Radzima.org
* Свята-Пакроўская царква (Богіна) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Пакроўская царква (Богіна) на сайце «Архіварта»
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Паўлаў.

**Васіль Уладзіміравіч Паўлаў** (31 снежня 1914, г. п. Манастыршчына, Смаленская вобласць — ?) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Магілёўскай і Гомельскай абласцях.

Біяграфія
---------

З 1932 года на педагагічнай рабоце. Член КПСС з 1939 года. Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1939). Са жніўня 1941 года на падпольнай рабоце ў Рагачоўскім раёне. У партызанах з верасня 1942 года: радавы, з лютага 1943 года — камісар атрада, у ліпені 1943 — сакавіку 1944 гадоў — камісар 8-й Рагачоўскай партызанскай брыгады, у маі — чэрвені 1944 года — 255-га партызанскага палка, адначасова член Рагачоўскага падпольнага РК КП(б)Б. У 1944—1975 гадах — на партыйнай і педагагічнай рабоце.

Літаратура
----------

* Беларусь у Вялікай Айчыннай вайне, 1941—1945: Энцыкл. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: БелСЭ, 1990. — 680 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-012-2.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Пакроўская царква.
**Свята-Пакроўская царква** — драўляны праваслаўны храм у вёсцы Буй Сенненскага раёна Віцебскай вобласці.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў канцы XIX стагоддзя з дрэва. Станам на 2014 год ад храма застаўся толькі падмурак.

Архітэктура
-----------

Царква мела ўнікальны архаічны выгляд. Драўляны будынак быў падзелены на тры роўныя часткі. Цэнтральнае месца займала зала ў выглядзе велізарнага чатырохкутнага аб’ёму кубавай формы, над сценамі якой узвышаўся чатырохскатны дах, пераходзячы ў васьмігранны з невялікім барабанам і купалам у выглядзе цыбуліны. Бабінец і апсіда былі значна ніжэй і ўяўлялі сабой выцягнутую прамавугольную пабудову.

Сцены галоўнага аб’ёму былі прарэзаны вялікімі чатырохкутнымі вокнамі са шматячэістымі рамамі. Па цэнтры, на два бакі галоўнага аб’ёму, былі прарэзаны дзверы, упрыгожаныя трохвугольным франтонам. Дзверы і вокны мелі простыя ліштвы. А вось бабінец і апсіда ўпрыгожваліся вокнамі ў форме ромбаў.

Званіца не захавалася. Яна магчыма стаяла асобна, побач з царквой.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Храм во имя Покрова Пресвятой Богородицы // Храмы и приходы Витебской Епархии Белорусской Православной Церкви : справочник / сост.: А. Матвеев, Н. Дубенецкий. — Витебск : Витебская епархия, 2002. — С. 143.
* Храм Покрова Пресвятой Богородицы // Витебская епархия. Монастыри, храмы и приходы : справочник / сост. А. Матвеев. — Минск : Белорусская Православная Церковь, 2009. — С. 100.
* Царква // Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; маст.: З. Э. Герасімовіч, У. П. Свентахоўскі. — Мінск : БелЭн імя П. Броўкі, 2007. — С. 458.

Спасылкі
--------

* Свята-Пакроўская царква (Буй) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Буй | Царква Покрыва Прасвятой Багародзіцы
*
**Перфе́кт** (ад лац.: perfectus — закончаны) — складаная дзеяслоўная форма прошлага часу індаеўрапейскіх моў, існуе і цяпер у некаторых славянскіх мовах.

У старажытнарускай мове ўтвараўся спалучэннем дапаможнага дзеяслова «быти» ў формах цяперашняга часу з актыўным дзеепрыметнікам прошлага часу на «-л», які змяняўся па родах і ліках.
Абазначаў дзеянне або стан, вынікі якога захоўваюцца ў момант гутаркі: «азъ есмь пришелъ — я прыйшоў» (і цяпер знаходжуся тут).
У беларускай мове з развіццём трывальных адрозненняў у дзеяслова перфект выцесніў з ужытку аорыст і імперфект, увабраў у сябе іх значэнні і стаў асноўнай формай для выражэння ўсіх адценняў мінулага дзеяння.
Паступова страціў дапаможны дзеяслоў, дзеепрыметнік на «-л» увайшоў у парадыгму дзеяслова, пачаў успрымацца як форма прошлага часу, суадносная з формамі цяперашняга і будучага часу: «пішу — буду пісаць — пісаў».
Канцавое «-л» у формах мужчынскага роду адз. л. ў вымаўленні змянілася на «ў»: «былъ — быў», «далъ — даў». На пісьме гэта з'ява адлюстравалася толькі ў 19 ст.

Літаратура
----------

* Перфект // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 12: Палікрат — Праметэй / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2001. — Т. 12. — С. 305. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0198-2 (т. 12).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Кругасвет |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4173734-9 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Міхайлаўская царква.
**Свята-Міхайлаўская царква** — праваслаўны храм у в. Струга Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.

Гісторыя
--------

Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў першай палове 20 ст. з дрэва.

Архітэктура
-----------

Твор народнай архітэктуры. Вырашана кубападобным зрубам малітоўнай залы, да якога далучаны працяглы прамавугольны ў плане зруб аб'яднаных бабінца і прытвора, пяцігранная апсіда з бакавымі нізкімі рызніцамі. Над прытворам узведзена двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з макаўкай. Пакаты чатырохсхільны дах малітоўнай залы завершаны васьмігранным шатровым светлавым барабанам з макаўкай. Гарызантальна ашаляваныя плоскасныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах. Уваход нетрадыцыйна размешчаны з боку прытвора і вылучаны чатырохслуповым ганкам пад двухсхільным пакрыццём. Франтальны фасад расчлянёны ў 2 ярусы прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Міхайлаўская царква (Струга)
* Свята-Міхайлаўская царква (Струга) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Пакроўская царква.
**Свята-Пакроўская царква** — праваслаўны храм у в. Вялікія Чучавічы Лунінецкага раёна.

Гісторыя
--------

Пакроўская царква, 1910 год. Здымак А. Сержпутоўскага
Пабудаваная ў 1846—1851 гадах па фундацыі Вітгенштэйнаў. У 1908 годзе перабудаваная (з захаду прыбудаваная трох'ярусная званіца з шатровым дахам).

Помнік драўлянага дойлідства. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

Архітэктура
-----------

Трохзрубны развіты па падоўжнай восі будынак з прамавугольным у плане бабінцам, квадратным цэнтральным аб'ёмам, завершаным васьмерыком на ветразях і пяціграннай апсідай. Апсіда накрытая вальмавым, бабінец — двухсхільным дахамі, над цэнтральным аб'ёмам — дах складанай формы, які ўтварае на чатырох фасадах трохвугольныя шчыты і завершаны дэкаратыўным пяцігалоўем. Звонку сцены ашаляваныя, прарэзаныя высокімі арачнымі (у цэнтры васьмерыка спаранымі) праёмамі. Галоўны і два бакавыя фасады акцэнтуюць уваходы з захаду ганкамі на парных разных слупах. У кампазіцыйным рашэнні царквы адчуваецца ўплыў паўночна-рускага драўлянага дойлідства.

Інтэр'ер
--------

Іканастас
У інтэр'еры пануе цэнтральная двухсветлавая падкупальная прастора храма, абмежаваная паруснай драўлянай канструкцыяй. Апсіда аддзелена разным пазалочаным іканастасам. Абразы: «Маці Божая Адзігітрыя» (18 ст.), «Пакроў Маці Божай», фератрон «Георгій Перамоганосец» і «Пакроў Маці Божай» (усе пачатку 19 ст.), драўляная скульптура «Укрыжаванне» (19 ст.).

Літаратура
----------

* Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------



|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Свята-Пакроўская царква (Вялікія Чучавічы) на Вікісховішчы |

* Свята-Пакроўская царква (Вялікія Чучавічы) на сайце Radzima.org
* Свята-Пакроўская царква (Вялікія Чучавічы) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Пакроўская царква (Вялікія Чучавічы) на сайце «Архіварта»
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Гусеў.
**Васіль Фёдаравіч Гу́сеў** (11 студзеня 1927, в. Зарэчча, Валагодская вобласць, РСФСР — 1 лютага 1991) — рускі і беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1977).

Біяграфія
---------

Скончыў тэатральную студыю пры Валагодскім драматычным тэатры ў 1944 годзе. Працаваў у Волагдзе, Уральску, Каменец-Падольску, Даўгаўпілсе. З 1963 года ў Магілёўскім абласным драматычным тэатры.

Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў ‎з 1959 года.

Творчасць
---------

Яго майстэрства вызначалася ўменнем спасцігаць сутнасць вобраза і псіхалагічна матываваць яго дзеянні, знаходзіць нечаканыя вонкавыя рысы, уласцівыя персанажу. Выконваў драматычныя і камедыйныя ролі. Сярод іх: палкоўнік Кусонскі («Галоўная стаўка» К. Губарэвіча), Шахматаў («Аперацыя «Мнагажэнец»» А. Дзялендзіка), Дасцігаеў («Дасцігаеў і іншыя» М. Горкага), Крогстад («Нора» Г. Ібсена), Акаёмаў («Машачка» А. Афінагенава), маркіз Фарліпопалі («Гаспадыня гасцініцы[ru]» К. Гальдоні), Дон Луіс («Дон Жуан[ru]» Мальера) і інш.

Літаратура
----------

* Гусеў Васіль Фёдаравіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 5: Гальцы — Дагон / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1997. — Т. 5. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0090-0 (т. 5).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | БАП: 135697 |
**Марыя Стэнкула** (шведск.: Maria Helena Stenkula, 22 ліпеня 1842 — 8 лютага 1932) — шведскі педагог і асветнік.

Біяграфія
---------

Марыя Стэнкула нарадзілася ў 1842 годзе ў Сконэ. Яе бацькамі былі ўрач Сахарыас Фрэдрык Агатон Стэнкула і Хэдвіг Маргарэт Марыя Борг. Яна была другой з адзінаццаці дзяцей, і яе выхоўваў дзядуля, які служыў пастарам у Фархульте. У 1866—1867 гадах яна вучылася ў *Statens Normalskola Flick Flickor*, а ў 1867—1870 гадах — у *Högre lärarinneseminariet*.

Марыя Стэнкула праніклася прагрэсіўнымі ідэямі павышэння адукаванасці жанчын, каб яны былі карыснымі грамадству не толькі як хатнія гаспадыні і выхавальніцы дзяцей, але і як прафесіяналы. У 1874 годзе яна разам з Элін Лунерквіст адкрыла школу для дзяўчынак у Мальмё, якая спачатку называлася *Maria Stenkulas skola*, у 1883 годзе пераназваную ў *Fröken Maria Stenkulas högre elementarskola för flickor*, а з наступнага года называліся *Malmö högre läroverk för flickor*. У 1878 годзе Элін Лунерквіст, выйшаўшы замуж, пакінула школу.

Марыя была дырэктарам гэтай школы з моманту заснавання да 1899 года, а таксама выкладала нямецкую мову і гісторыю царквы. У Стакгольме і Гётэбаргу ўжо працавалі падобныя школы, а ў Мальмё, трэцім па велічыні горадзе Швецыі, гэта была трэцяя, самая вялікая школа. У 1883 годзе тут вучыліся 200—300 вучняў, і адукацыя ўключала 3 гады пачатковага і 8 гадоў сярэдняй адукацыі. Школа спецыялізавалася на гуманітарнай адукацыі, прапаноўвала навучанне шведскай, французскай, нямецкай і англійскай мовах, тут вучылі спеву, ўвялі прадмет хатняй эканомікі, былі ўрокі гімнастыкі і гігіены. У школе мелася свая бібліятэка.

У 1899 годзе Стэнкула пакінула сваю школу і паехала з Мальмё ў невялікі гарадок у Сконэ, дзе заснавала невялікую прыватную школу для сямідзесяці вучняў з багатых сем’яў. Яна кіравала гэтай школай з 1900 па 1917 год, заклаўшы тут асновы дзяржаўнай сярэдняй адукацыі.

У 1932 годзе Марыя Стэнкула пайшла з жыцця. Замужам яна не была.

У тым жа 1932 годзе былыя вучні Марыі Стэнкулы заснавалі Мемарыяльны фонд, названы яе імем.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  H Maria Stenkula Праверана 10 лістапада 2017.
2. 1 2  H Maria Stenkula // Svenskt biografiskt lexikon — 1917. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q379406'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1724971'></a>

Спасылкі
--------

* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Шведскі біяграфічны |
| Генеалогія і некрапалістыка | Geni.com |
**Свята-Пакроўская царква** — праваслаўны храм у вёсцы Вялікія Князікоўцы Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў 1870 годзе з бутавага каменю. Сярод мураванай агароджы пастаўлена двухслуповая двух’ярусная брама-званіца.

Архітэктура
-----------

Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана кубападобным аб’ёмам пад шатровым дахам з цыбулепадобнай галоўкай, да якога далучаны прамавугольны ў плане прытвор пад двухсхільным пакрыццём і пяцігранная апсіда. У дэкоры выкарыстаны аркатурныя фрызы, ліштвы з сандрыкамі арачных аконных праёмаў, вуглавыя лапаткі.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4
**Марыя Софія АНУФРОВІЧ-ПЛОСКАЯ** (псеўданім: *Стрыенка*; 15 сакавіка 1862, Калінкавічы Мазырскага павета Мінскай губерні — 2 верасня 1922, Кракаў, Польшча) — польская рэвалюцыянерка.

Біяграфія
---------

Паходзіла з сям'і дробнай шляхты. Вучылася на фельчарскіх курсах у Пецярбургу. Мела кантакт з польскімі нелегальнымі арганізацыямі 'Воля народа' і 'Вогнішча'.
У 1882 разам з мужам Эдмундам Плоскім пераехала ў Варшаву, дзе ўвайшла ў кіраўніцтва партыі 'Пралетарыят', якую ўзначальвала Марыя Багушэвіч. Кіравала дзейнасцю нелегальнай друкарні 'Воля народа'. У сувязі з арыштам мужа была выслана ў Кракаў з заданнем стварыць там адгалінаванне 'Пралетарыята'. Была пад наглядам аўстрыйскай паліцыі. 19.12.1883 арыштавана з групай сацыялістаў. 30.3.1884 кракаўскі суд прыгаварыў яе да 4 месяцаў турмы і выдалення за межы Аўстра-Венгрыі. Пасля сканчэння тэрміну пакарання была перададзена царскім уладам і заключана ў 10-ы павільён Варшаўскай крэпасці. 29.7.1885 прыгаворана да 4 гадоў ссылкі. Адбывала яе разам з мужам на Сахаліне. Пасля сканчэння тэрміну ёй забаранілі вяртацца на Радзіму. З 1897 жыла з мужам у Благавешчанску. У 1906 яны разам уцяклі ў Японію, а адтуль у Трыест. З 1907 зноў жыла ў Кракаве. У час 1-й сусветнай вайны даглядала параненых салдат. Пасля вайны кіравала гаспадарнымі курсамі.

Крыніца
-------

* Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі. Энцыклапедычны даведнік у 10 тамах (15 кнігах). Т. 1. Абрамовіч—Кушаль. / Укладальнік Л. У. Маракоў. — Смаленск, 2003. — 480 с. — ISBN 985-6374-04-9.


1. 1 2  Maria Zofia Onufrowicz-Płoska // Internetowy Polski Słownik Biograficzny<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q96022943'></a>
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Царква Святога Міхаіла.
**Свята-Міхайлаўская царква** — праваслаўны храм у в. Хальч Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі на вул. Школьная.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў 1991 годзе з дрэва.

Архітэктура
-----------

Капліца
Вырашана прамавугольным зрубам, вальмавы дах якога завершаны па цэнтры і над фасадам 8-граннымі светлавымі барабанамі малітоўнай залы і званіцы. Іх шатры завершаны макаўкамі. Да фасада далучаны прамавугольны прытвор пад 2-схільным пакрыццём. Гарызантальна ашаляваныя бакавыя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

Зноскі
------

1. ↑  Міхайлаўская царква(недаступная спасылка)

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Спасылкі
--------

* Свята-Міхайлаўская царква (Хальч) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Міхайлаўская царква (Хальч) на сайце «Архіварта»
Цягнік з рудой на станцыі Нуадзібу
Пасажырка на вагоне з рудой
**Маўрытанская чыгунка** складаецца з адной чыгуначнай лініі даўжынёй у 704 км. Яна злучае цэнтр рудаздабыўных шахт Маўрытаніі, горад Зуэрат з партовым горадам Нуадзібу. Дзяржаўная арганізацыя Société Nationale Industrielle et Minière (SNIM) кантралюе ўсю лінію.

Даўжыня цягнікоў дасягае 2,5 км, што робіць іх аднымі з самых доўгіх і цяжкіх у свеце. На чале такіх цягнікоў звычайна ставяць 3-4 цеплавоза General Motors 3300HP. Яны вядуць цягнік даўжынёй ад 200 да 210 вагоноў, з 84 тонамі грузу на кожным і некаторую колькасць дапаможных вагонаў. Сярэдні грузазварот дарогі складае 16,6 мільёнаў тон у год.

Пасажырскія перавозкі ажыццяўляюцца кампаніяй ATTM Society (Société d’assainissement, de travaux, de transport et de maintenance), падкантрольнай SNIM. Хоць пасажырскія вагоны прычапляюць да цягнікоў, нярэдка пасажыры аддаюць перавагу ехаць на дахах вагонаў ці ў грузавых вагонах, размясціўшыся прама на рудзе.

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт SNIM Архівавана 19 верасня 2008.
* Фатаграфіі Маўрытанскіх цягнікоў Архівавана 4 лістапада 2005.
* Карта чыгуначнага маршруту
**Свята-Міхайлаўская царква** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Налібакі Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.

Гісторыя
--------

Храм асвячоны ў 2006 годзе. Ёсць прычтавы дом.

Архітэктура
-----------

Пабудавана з цэглы.

Узняты на высокі цокаль храм скампанаваны з кубападобнай малітоўнай залы, 2-схільныя дахі якой у сяродкрыжжы завершаны цыліндрычным светлавым барабанам з цыбулепадобным купалам, прытвора-званіцы (васьмярык на чацверыку) з шатровым верхам, паўкруглай апсіды. Уваход размешчаны асіметрычна з боку прытвора, вырашаны нізкай прыбудовай пад вальмавым дахам і аркатурным чляненнем арачнымі ўваходнымі і аконнымі праёмамі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў плоскіх ліштвах, дэкарыраваны гарадковымі фрызамі.

Зноскі
------

1. ↑  Свята-Міхайлаўская царква Архівавана 21 кастрычніка 2019.
2. ↑  Міхайлаўская царква

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Свята-Міхайлаўская царква (Налібакі) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Дзянісава.
**Марыя Уладзіміраўна Дзянісава** (8.02.1914, г. Віцебск — 01.06.1987) — беларуская ўрач. Гісторык
медыцыны, сацыял-гігіеніст, арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1966).

Біяграфія
---------

Скончыла Мінскі медыцынскі інстытут (1937).

Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Начальнік опергрупы Беларускага штаба партызанскага руху (1942—1944).

Загадчыца Віцебскім абласным аддзелам аховы здароўя (1945—1952, 1957—1971). Загадчыца кафедры сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя Віцебскага медыцынскага інстытута (1950—1971). Загадчыца Віцебскага Дома санітарнай асветы (1952—1956), музеем Віцебскага медыцынскага інстытута (1971—1987).

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  95 лет со дня рождения Марии Владимировны Денисовой  (руск.)

Літаратура
----------

* Памяти Марии Владимировны Денисовой // Здравоохранение Белоруссии. — 1987. — № 9. — С. 78; Организаторы

здравоохранения Республики Беларусь. — Минск, 2002. — С. 44;

* Витебский государственный медицинский университет (1934—2004) / Под ред. А. Н. Косинца. — Витебск, 2004. — С. 475—476.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
**Віленскі Марыінскі касцёл францысканцаў** лічыцца адным з першых гатычных сакральных храмаў ВКЛ.

Гісторыя
--------

1435 — збудаваны манахамі-францысканамі.

XVIII стагоддзе — перабудаваны ў стылі Віленскага барока.

1998 — рэстаўраваны.

Архітэктура
-----------

Майсей Ляйбоўскі. Фрагмент касцёла францысканцаў у Вільні. Пач. ХХ ст.
Касцёл належаў ордэну францысканцаў, якім адным з першых стала атабарыўся ў Вільнюсе, таму мураваны касцёл з'яўляецца адным з першых помнікаў мураванага гатычнага манастырскага храмабудаўніцтва ў Вільнюсе і ва ўсім Вялікім Княстве Літоўскім.

Храм амаль без змен захаваў сваю першапачатковую гатычную структуру: гэта трохнефная бязвежавая базіліка, прычым два бакавыя больш вузкія нефы ніжэйшыя па вышыні, што адрознівае яго ад пазнейшых залявых храмаў ордэна бернардзінцаў у Вільнюсе і Каўнасе.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар францысканцаў (Вільнюс) на Вікісховішчы |

* Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар францысканцаў (Вільнюс) на сайце Radzima.org
Няспелыя жалуды
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Жолуд (значэнні).
**Жолуд** (лац.: glans)  — сухі аднанасенны сінкарпны ніжні плод з цвёрдым скурыстым каляплоднікам, якія часткова ці цалкам атачае плюска. Мяркуюць, што плюска ўтворыцца ў выніку зрастання лісцяў і прыкветкаў рэдукаванага суквецця. У дуба ў плюсцы толькі адзін жолуд, у бука і каштана — 2-3. Гэты тып плода характэрны для сямейства Букавыя (*Fagaceae*).

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Жолуд
* Желудь // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (11-th) · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: sh85000572 · Microsoft: 2779843388 · NDL: 01099988 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
**Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Дзярэчыне Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці, помнік архітэктуры неаготыкі.

Гісторыя
--------

20 кастрычніка 1913 г. касцёл быў асвечаны ксяндзом легатам віленскага біскупа Браніславам Сароскам. У жніўні 1931 г. была асвечана памятная дошка ў знак пашаны будаўніку святыні кс. Адаму Абрамовічу. З 1928 г. у парафіі працавалі сёстры Святой Сям’і Марыі, а ў 1934 г. быў арганізаваны ІІІ Францішканскі ордэн.

У 1951 г. камуністычныя ўлады зачынілі святыню. Касцёл стаў крамай, а пасля выкарыстання яго ў 1960 г. калгасам быў знішчаны.

14 жніўня 1993 г. ардынарый Гродзенскі бп Аляксандр Кашкевіч урачыста асвяціў касцёл.

У 2009 г. быў заменены дах на касцёле і ўзмоцнена касцёльная вежа. Летам 2012 г. дзякуючы вернікаў і людзей добрай волі, быў адрамантаваны інтэр’ер касцёла.

Архітэктура
-----------

Інвентарны спіс 1922—1926 гада: « Касцёл пабудаваны з чырвонай цэглы ў гатычным стылі. Памеры касцёла наступныя: даўжыня 16, шырыня 7 і вышыня 5 сажняў. Вежа — каля 22 сажняў. Касцёл пакрыты чарапіцай, вежа — цынкавай бляхай. На вежы змешчаны жалезны крыж. Звонку касцёл звычайнага цаглянага колеру, ад фундамента на паўметра каменны. Унутры ўвесь касцёл абтынкаваны. Столь драўляная, а пад хорамі, на вежы і ў закрыстыях — цагляная, таксама абтынкаваная. Вокнаў у галоўнай вежы шэсць, у прэзбітэрыуме тры, усе з рознакаляровага шкла. Амбон драўляны. З аднаго і другога боку прэзбітэрыума знаходзяцца дзве закрыстыі, у іх — па тры акна з жалезнымі рамамі. Прэзбітэрыум ад касцёла аддзелены драўлянай балюстрадай. Падлога ў касцёле і адной закрыстыі вырабленая з цэменту, у другой — драўляная. Дзверы на жалезных завесах з унутранымі замкамі. Драўляныя хоры змешчаны на чатырох жалезных рэльсах. На хорах замест аргана знаходзіцца фізгармонь. У званіцы знаходзіцца звон вагой каля 60 пудоў, пад прэзбітэрыем — сігнатурка. З правага боку ад увахода ў касцёл над закрыстыяй — галерэя з трыма вокнамі. У касцёле зроблены галоўны алтар і два бакавых. Над галоўным алтаром размешчаны вялікі абраз Маці Божай Вастрабрамскай. Па баках абразы: Сэрца Езуса ў пазалочанай раме, навокал выкладзены плюшам, Маці Божай Чанстахоўскай, два абразы Маці Божай і св. Юзафа. Над бакавымі алтарамі змешчаны: над адным — абраз Маці Божай Чанстахоўскай, над другім — Сэрца Езуса».

* 
* 
* 
*

Зноскі
------

1. ↑   Архівавана 8 кастрычніка 2019.
2. ↑   Архівавана 8 кастрычніка 2019.

Спасылкі
--------

* Дзярэчын — парафія Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі на Catholic.by

| ⛭Слонімскі дэканат |
| --- |
| Касцёл Маці Божай Каралевы Супакою (Альбярцін) ·  Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Дзярэчын) ·  Касцёл Святой Тройцы (Зэльва) ·  Касцёл Святога Міхаіла (Луконіца) ·  Касцёл Звеставання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Міжэрычы) ·  Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Новадзевяткавічы) ·  Касцёл Святога апостала Андрэя (Слонім) ·  Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Слонім) ·  Касцёл Святой Барбары (Сялявічы) |
**Guitars – the Museum** (шведск.: *Gitarrmuseet*, бел.: *Музей гітар*) — музей, размешчаны ў цэнтры горада Умеа, Швецыя. Музей размешчаны ў цагляным доме, што раней займала школа імя Берцэліуса. Ён падзяляе месца з рок-клубам, рэстаранам і музычнай крамай. Музей адкрыты ў канцы студзеня 2014 года ў сувязі з інаўгурацыяй культурнай сталіцы Еўропы ва Умеа.

Музей знаходзіцца ў падпарадкаванні як сумеснае прадпрыемства на чале з людзьмі з музычнага магазіна, 4Sound і рок-клуба, Scharinska, (які захаваў імя нават пасля пераезду з Scharinska Villan да Vasaskolan),, які таксама знаходзяцца пад інвестыцыямі Guitars – the Museum. Муніцыпалітэт Умеа падтрымаў музей за кошт абнаўлення і адаптацыі памяшканняў, з гадавым суфінансаваннем 2,4 млн шведскіх крон у 2014 і 2015 гадах.

Калекцыя
--------

Калекцыі музея складаюцца ў асноўным з электрагітар з 1950-х і 1960-х гадоў, а таксама меншай калекцыі электрычных бас-гітар, узмацняльнікаў і іншых прылад, звязаных з гісторыяй электрычных гітар. Калекцыя была сабраная братамі Мікаэлем і Сэмюэлем Адэнам з 1970 года; аднак, калекцыя ў цэлым не выстаўлялася на ўсеагульны агляд, пакуль музей не быў адкрыты.

Сярод найбольш эксклюзіўных гітар ў калекцыі, ёсць 1958 Gibson Flying V, 1960 Les Paul і Fender Broadcaster 1950. У агульнай складанасці больш за 500 гітар музей прыцягнуў міжнародную ўвагу,і быў апісаны як найбуйнейшы ў сваім родзе ў свеце.

У дадатак да ўласнай калекцыі музея ёсць таксама пакой для часовых выстаў. Да адкрыцця выстаўкі *Умеа — сталіца еўрапейскага хардкора 1989—2000* архівам народнага руху быў паказаны ў музеі.

Зноскі
------

1. ↑  Nöjespalatset Scharinska flyttar **(нявызн.)**.  SVT. Праверана 14 сакавіка 2014.
2. ↑  Gitarrmuseet skruvar upp volymen **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  Umea2014.se (29 жніўня 2013). Архівавана з першакрыніцы 23 сакавіка 2014. Праверана 22 сакавіка 2014.
3. ↑  Guitars - the Museum, webbsida **(нявызн.)**. Праверана 14 сакавіка 2014.
4. ↑  18 milj kr för musik i Vasaskolan **(нявызн.)**.  Umeå kommun (25 сакавіка 2013). Праверана 22 сакавіка 2014.
5. ↑  Gitarrmuseum blir ett unikt besöksmål i Umeå **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  Umeå2014.se (19 снежня 2012). Архівавана з першакрыніцы 23 сакавіка 2014. Праверана 22 сакавіка 2014.
6. ↑  Den hemliga gitarrsamlingen(нявызн.)(недаступная спасылка).  Umea.se. Архівавана з першакрыніцы 22 сакавіка 2014. Праверана 21 сакавіка 2014.
7. ↑  Guitars - The Museum opens in Sweden **(нявызн.)**.  British Airways. Праверана 21 сакавіка 2014.
8. ↑  Worlds largest guitar museum **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  Esquire. Архівавана з першакрыніцы 22 сакавіка 2014. Праверана 14 сакавіка 2014.
9. ↑  Umeås Hardcore tar plats på museum(нявызн.)(недаступная спасылка).  Västerbottens-Kuriren. Архівавана з першакрыніцы 22 сакавіка 2014. Праверана 21 сакавіка 2014.

Спасылкі
--------

* Guitars – the Museum
* The Guitarist, October 2013: "Building the dream" (pdf)
* Umea.se: "Den hemliga gitarrsamlingen" Архівавана 23 сакавіка 2014.  (паўн.-саам.)
Раскладванне выкраек на тканіне, фотаздымак 1942 года.
**Выкрайка** — дэталь будучага вырабу, выкананая з паперы, калькі, тканіны, скуры ці іншых матэрыялаў. Найбольш часта слова «выкрайка» выкарыстоўваецца ў швейнай справе, а ў іншых галінах — «лякала» і «шаблон».

Паколькі можа прадугледжвацца далейшае выкарыстанне выкраек ці існуе неабходнасць ці магчымасць змяніць іх першапачатковы выгляд, часцей за ўсё яны вырабляюцца з паперы, тканіны, шчыльнай плёнкі. Калі форма зроблена правільна і гатовы ўзор адпавядае эскізу, то ў прамысловасці вырабляюць па дадзенай выкрайцы шаблоны або лякалы, якія робяць з больш шчыльных матэрыялаў, такіх як метал, пластык, дрэва.

На сучасных вытворчасцях выкарыстоўваюць праграмы для машын, якія дазваляюць вырабляць крой матэрыялаў па выкрайках, закладзеных у праграмным забеспячэнні, і дазваляюць змяняць асноўныя выкрайкі у адпаведнасці са зменамі ўводных дадзеных.

Швачкі-аматары будуюць выкрайкі самастойна, выкарыстоўваючы методыкі пабудовы базавых выкраек.

Гл. таксама
-----------

* Кравец
* Прэ-а-партэ
* Высокая мода

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Выкрайка на Вікісховішчы |


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4245518-2 |
**Пясчанка** — крыніца ў г. Сянно Віцебскай вобласці. Крыніца размешчана на захад ад дарогі Р25, каля магазіна па вуліцы К. Маркса. Да гідралагічнага помніка пракладзена пешаходная дарожка. Побач знаходзіцца вуліца Пясчанка. Верагодна ад яе крыніца атрымала назву.

Апісанне
--------

Статус гідралагічнага помніка мясцовага значэння крыніца «Пясчанка» атрымала ў 1992 годзе згодна з рашэннем Сенненскага райвыканкама.

На той момант прылеглая да вытоку тэрыторыя зарасла кустамі і мела непрывабны від. З цягам часу пры фінансаванні раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя пачалося добраўпарадкаванне крыніцы. У 2016 годзе была ўстаноўлена купальня.

Мяжой помніка прыроды з’яўляецца зона 13,99 м па перыметры ад крыніцы. Плошча — 11 м2.

Побач з помнікам прыроды была пабудавана купель Святой Троіцы. Крыніца папаўняе невялікую рэчку Каменку, якая звязвае Сенненскае і Рахальскае азёры.

Зноскі
------

1. ↑  Крыніца «Пясчанка»

Літаратура
----------

* Прахалода «Пясчанкі» / падрыхт. С. Кавалеўскі // Витебские вести. — 2016. — 24 сент. — С. 6.
Музей горада Заграба
Музей
**Музей горада Заграба** (харв.: **M**uzej **g**rada **Z**agreba; вядомы таксама пад абрэвіятурай **MGZ**) — гарадскі музей у сталіцы Харватыі Заграбе, прысвечаны мінулым і цяперашнім гістарычным, палітычным і культурным падзеям, з’явам і асобам, звязаным з горадам.

Размяшчэнне і рэжым працы
-------------------------

Знаходзіцца ў адрэстаўраваным манументальным комплексе (Вежа Папова, абсерваторыя і млын) былога кляштара кларысак, пабудаванага ў 1650 годзе, і размешчанага па адрасе: вул. Опатычка (Opatička), дом. 20.

Рэжым работы (для наведвальнікаў):

* з аўторка па пятніцу — з 10.00 да 18.00;
* па суботах — з 11.00 да 19.00;
* па нядзелях — з 10.00 да 14.00;
* У панядзелак зачынены.

Гісторыя
--------

Музей горада Заграба быў створаны ў 1907 годзе культурным таварыствам «Братэрства харвацкага змея» (харв. Braca hrvatskoga zmaja).

Музейная ўстанова сваёй досыць шырокай экспазіцыяй асвятляе этапы культурнай, мастацкай, эканамічнай і палітычнай гісторыі Заграба, ахопліваючы вялікі часовай перыяд — ад рымскіх знаходак на тэрыторыі горада да сённяшняга часу. Калекцыі музея складаюць каля 75 000 адзінак захоўвання, размешчаных у сістэматычным парадку, раскрываючы як гістарычнае развіццё горада, так і побыт заграбцаў на розных гістарычных этапах, а таксама жыццё і творчасць выбітных постацяў нацыянальнай гісторыі і культуры, звязаных з горадам.

Галерэя
-------


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| *макет Каптола* | *герб Заграба* | *харвацкія старадрукі* | *стол і частка экспазіцыі, прысвечаная выбітнаму пісьменніку і гарадскому сенатару Аўгусту Шэнаа* |

Зноскі
------

1. ↑   Праверана 8 чэрвеня 2022.

Спасылкі
--------

* Вэб-старонка музея  (харв.)  (англ.)
* Музей горада Заграба на Заграбскім інфармацыйна-турыстычным партале  (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | ISNI: 0000 0001 2285 6238 · LCCN: n85251986 · NKC: xx0135197 · VIAF: 128464605 |
*Ісус вылечвае хворага*, Гюстаў Дарэ, 19 ст.
**Вылячэнне жыхароў Генісарэта** — падзея новазапаветняга апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.

Біблейскае апавяданне
---------------------

Падзея запісана ў Евангеллях ад Матфея 14:34-36 і Марка 6:53-56.

Паводле Евангелля ад Марка, калі Ісус праходзіў праз Генісарэт, адразу пасля цуду хаджэння па вадзе, да Яго звярнулася вялізная колькасць хворых, і ўсе хто дакранаўся да краю Яго плашча, ацаляліся:

*І пераправіўшыся, прыбылі ў зямлю Генісарэцкую і прысталі да берагу. Калі выйшлі яны з лодкі, адразу жыхары, пазнаўшы Яго, абеглі ўсё наваколле тое і пачалі на ложках прыносіць хворых туды, дзе, як чуваць было, Ён быў. І куды ні прыходзіў Ён, ці то ў селішчы, ці то ў гарады, ці то ў вёскі, клалі хворых на плошчах і прасілі Яго, каб ім дакрануцца хоць да краю адзення Ягонага; і каторыя дакраналіся да Яго, ацаляліся.*

Гісторык 1-га стагоддзя Іосіф Флавій піша аб Генісарэцкай вобласці, як аб вельмі багатай глебай. Сам горад, мабыць, знаходзіўся на паўдарогі паміж Капернаумам і Магдалой. 

| ⛭Цуды Ісуса Хрыста |
| --- |
| Вылячэнне | 
* Жанчына з крывацячэннем
* Сляпы ў Віфсаідзе
* Сляпы ад нараджэння
* Сляпы Вартымей
* Два сляпыя ў Галілеі
* Слуга цэнтурыёна
* Пракажоны
* Дзесяць пракажоных
* Глуханямы з Дзесяціграддзя
* Хворы на вадзянку
* Жыхары Генісарэта
* Згорбленая жанчына
* Цешча Пятра
* Паралізаваны ў Віфездзе
* Паралізаваны ў Капернауме
* Сын царадворца
* Служка з адсечаным вухам
* Мужчына з завялай рукой

 |  |
| Выгнанне бесаў | 
* Сляпы і нямы
* Хлопчык
* Дачка хананіянкі
* Мужчына ў сінагозе Капернаума
* Герасінскі беснаваты
* Нямы
* На заходзе сонца

 |
| Уваскрэсенне памерлых | 
* Сын удавы з Наіна
* Дачка Іяіра
* Лазар

 |
| Кантроль над прыродай | 
* Лоў рыбы
* Манета ў роце рыбы
* Насычэнне мноства людзей
* Праклён смакоўніцы
* Вяселле ў Кане
* Суцяшэнне шторму
* Праабражэнне Ісуса
* Хаджэнне па вадзе

 |
**Віцебскія паўстанцкія атрады** — узброеныя фарміраванні ў паветах Віцебскай губерні ў часы паўстання 1863-64. Сярод арганізатараў былі беларускі пісьменнік А.І.Вярыга-Дарэўскі, М.Марафа-Корбут і інш. 25 красавіка 1863 г. у Дынабургскім павеце выступіла група Л.Плятэра, якая захапіла пад Крэслаўкай транспарт са зброяй, але паўстанцы былі рассеяны; Плятэр па загадзе Мураўёва расстраляны ў Дынабургу.

Асноўныя падзеі
---------------

### Докшыцкі раён

маёнтак Парэчча, (каля вёскі Несцераўшчына Тумілавіцкага сельсавета), 11 мая 1863 г. каля вёскі карнікі разграмілі паўстанцкі атрад Дзісенскага павета. У баі загінуў камандзір атрада Генрых Дмахоўскі.

### Лёзненскі раён

в. Пагосцішча, Крынкаўскі сельсавет 8 мая 1863 г. каля вёскі ўрадавыя войскі дагналі і разбілі Аршанскі паўстанцкі атрад. Камандзір атрада I. Будзіловіч трапіў у палон і 22 жніўня па прыгавору суда яго расстралялі ў Оршы.

### Пастаўскі раён

26 чэрвеня 1863 г. недалёка ад Паставаў з групай паўстанцаў загінуў камандзір атрада Лявон "Астоя" Чаховіч.

### Расонскі раён

в. Горспля, Янкавіцкі сельсавет. У ваколіцах вёскі распаўсюджвала сярод сялян «Мужыцкую праўду» Марыя Свіршчэўская — дачка тутэйшай пані. За гэта яе арыштавалі і пасадзілі ў Віцебскі астрог.

### Талачынскі раён

в. Славені, Слаўнаўскі сельсавет. У канцы красавіка 1863 г. каля вёскі карнікі знішчылі Магілёўскі (чарнаруцкі) атрад паўстанцаў, якім камандаваў А. Алендскі.

Літаратура
----------

* Віцебскія паўстанцкія атрады // Беларуская энцыклапедыя: у 18 т. / рэдкал.: Г.П. Пашкоў [і інш.]. - Мн. 1997. - Т. 4.- С. 235.
*Хрыстос ацаляе глуханямога з Дзесяціграддзя*, Барталамей Бреенберг, 1635
**Вылячэнне глуханямога з Дзесяціграддзя** — падзея новазапаветняга апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.

Біблейскае апавяданне
---------------------

Падзея запісана ў Евангеллі ад Марка 7:31-37. Яго апавяданне мае шмат паралеляў з вылячэннем сляпога ў Віфсаідзе, запісаным у Евангеллі ад Марка 8:22-26.

Паводле Евангелля ад Марка, калі Ісус увайшоў праз вобласць Дзесяціграддзя пасля праходжання праз Сідон да Галілейскага мора, некалькі чалавек прынеслі да Яго чалавека, які быў глухім і ледзь мог гаварыць, і яны прасілі Ісуса, каб Ён паклаў рукі на хворага.

Евангелле ад Марка апісвае цуд наступным чынам:

*Ісус, адвёўшы яго ўбок ад людзей, уклаў пальцы Свае ў вушы яму і, плюнуўшы, дакрануўся да языка ягонага; і ўзвёўшы вочы да неба, уздыхнуў і сказаў яму: «Еффафа», што значыцца — «адчыніся». І адразу адчыніўся ў яго слых, і разамкнуліся повязі ягонага языка, і пачаў гаварыць чыста. І загадаў ім не казаць нікому. Але, колькі Ён ні забараняў ім, яны яшчэ больш разгалошвалі. І вельмі-вельмі здзіўляліся і казалі: усё добра робіць: і глухіх робіць чуткімі і нямых — гаваркімі.*

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Вылячэнне глуханямога з Дзесяціграддзя

| ⛭Цуды Ісуса Хрыста |
| --- |
| Вылячэнне | 
* Жанчына з крывацячэннем
* Сляпы ў Віфсаідзе
* Сляпы ад нараджэння
* Сляпы Вартымей
* Два сляпыя ў Галілеі
* Слуга цэнтурыёна
* Пракажоны
* Дзесяць пракажоных
* Глуханямы з Дзесяціграддзя
* Хворы на вадзянку
* Жыхары Генісарэта
* Згорбленая жанчына
* Цешча Пятра
* Паралізаваны ў Віфездзе
* Паралізаваны ў Капернауме
* Сын царадворца
* Служка з адсечаным вухам
* Мужчына з завялай рукой

 |  |
| Выгнанне бесаў | 
* Сляпы і нямы
* Хлопчык
* Дачка хананіянкі
* Мужчына ў сінагозе Капернаума
* Герасінскі беснаваты
* Нямы
* На заходзе сонца

 |
| Уваскрэсенне памерлых | 
* Сын удавы з Наіна
* Дачка Іяіра
* Лазар

 |
| Кантроль над прыродай | 
* Лоў рыбы
* Манета ў роце рыбы
* Насычэнне мноства людзей
* Праклён смакоўніцы
* Вяселле ў Кане
* Суцяшэнне шторму
* Праабражэнне Ісуса
* Хаджэнне па вадзе

 |
Хрыстос вылечвае жанчыну з пакутамі крывацячэння, Рымскія катакомбы
**Вылячэнне жанчыны з крывацячэннем** — адзін з цудаў Ісуса Хрыста, апісаны ў Евангеллях ад Марка 5:21-43, Матфея 9:18-26, Лукі 8:40-56.

Біблейскае апавяданне
---------------------

Згодна евангельскаму апавяданню гэты цуд адбыўся адразу пасля выгнання нячыстай сілы ў Генісарэце і аб'ядноўваецца з цудам уваскрасення дачкі Яіра.

Сінаптычныя Евангеллі паведамляюць, што падзея адбылася ў той час як Ісус ішоў да дома Яіра, пасярод вялікага натоўпу:

*«Адна жанчына, якая пакутавала ад крывацечы дванаццаць гадоў, шмат нацярпелася ад многіх лекараў, патраціла ўсё, што было ў яе, і не зыскала ніякай палёгкі, а самой толькі пагоршала, дачуўшыся пра Ісуса, падышла ззаду ў натоўпе і кранулася вопраткі Ягонай; бо казала: калі хоць да вопраткі Ягонай дакрануся, дык выздаравею. І перастала адразу ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што ачуняла ад хваробы. А ў той самы час Ісус, адчуўшы Сам у Сабе, што выйшла з Яго сіла, абярнуўся ў народзе і сказаў: хто крануўся Маёй вопраткі? Вучні сказалі Яму: Ты бачыш, што людзі націскаюць на Цябе, і кажаш: „хто крануўся Мяне?". Але Ён глядзеў навокал, каб убачыць тую, якая зрабіла гэта. Жанчына ў страху і трымценьні, ведаючы, што з ёю сталася, падышла, упала перад Ім і сказала Яму ўсю праўду. А Ён сказаў ёй: дачка! вера твая ўратавала цябе; ідзі ў міры і будзь здаровая ад хваробы тваёй».*

Біблейскае апавяданне у Матвея і Лука расказвае пра «канец» адзення, выкарыстоўваючы тое самае грэчаскае слова, якое таксама з'яўляецца ў Евангеллі ад Марка 6. На кончаках адзення ў фарысеяў знаходзіліся тэксты Пісання, што было звычкай насіць падоўжаныя паласы або пэндзлікі. З-за ўлады фарысеяў людзі лічылі кончакі адзеяння містычнымі.

Стан жанчыны з пункту гледжання сучаснай медыцынскай дыягностыкі дакладна не ясны, перакладаецца як «выцячэнне крыві», ён часта згадваецца грэцкім тэрмінам як *haemorrhoissa* (грэч. ἡ αἱμοῤῥοοῦσα , «крывацёк у жанчыны»).

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Вылячэнне жанчыны з крывацячэннем

| ⛭Цуды Ісуса Хрыста |
| --- |
| Вылячэнне | 
* Жанчына з крывацячэннем
* Сляпы ў Віфсаідзе
* Сляпы ад нараджэння
* Сляпы Вартымей
* Два сляпыя ў Галілеі
* Слуга цэнтурыёна
* Пракажоны
* Дзесяць пракажоных
* Глуханямы з Дзесяціграддзя
* Хворы на вадзянку
* Жыхары Генісарэта
* Згорбленая жанчына
* Цешча Пятра
* Паралізаваны ў Віфездзе
* Паралізаваны ў Капернауме
* Сын царадворца
* Служка з адсечаным вухам
* Мужчына з завялай рукой

 |  |
| Выгнанне бесаў | 
* Сляпы і нямы
* Хлопчык
* Дачка хананіянкі
* Мужчына ў сінагозе Капернаума
* Герасінскі беснаваты
* Нямы
* На заходзе сонца

 |
| Уваскрэсенне памерлых | 
* Сын удавы з Наіна
* Дачка Іяіра
* Лазар

 |
| Кантроль над прыродай | 
* Лоў рыбы
* Манета ў роце рыбы
* Насычэнне мноства людзей
* Праклён смакоўніцы
* Вяселле ў Кане
* Суцяшэнне шторму
* Праабражэнне Ісуса
* Хаджэнне па вадзе

 |
**Баба́р** (індан.: Pulau-Pulau Babar) — архіпелаг з 6 астравоў на захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Малуку. Плошча — 813 км². Насельніцтва (2010 г.) — 8640 чал.

Асноўную плошчу архіпелага займае цэнтральны востраў Бабар, які мае вулканічнае паходжанне. Астатнія больш дробныя астравы месцяцца вакол яго. Яны сфарміраваліся ў выніку накаплення арганічных рэчываў на вулканічным плыткаводдзі, пазней выштурхнутым у выніку тэктанічных працэсаў над узроўнем акіяна. Рэльеф найбуйнейшага вострава вызначаны старажытнай кальдэрай, сцены якой утвараюць кальцавы хрыбет. Найвышэйшы пункт — 833 м. У цэнтры вострава Бабар маецца даліна. Меньшыя па плошчы астравы значна больш нізкія. На схілах гор і пагоркаў растуць дажджавыя лясы. 

Клімат трапічны, вельмі вільготны.

Архіпелаг населены некалькімі народамі аўстранезійскага паходжання. Асноўныя заняткі — рыбалоўства і сельская гаспадарка. Каля вострава Масела знойдзены значныя радовішчы прыроднага газу. Плануецца будоўля прадпрыемства па вытворчасці звадкаванага газу на востраве Бабар.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Бабар (астравы)
* Pulau Babar
* Pulau Babar Lokasi Ideal Kilang Blok Masela
* BIBLIOGRAPHY OF THE GEOLOGY OF INDONESIA AND SURROUNDING AREAS(недаступная спасылка)
* Saumlaki to Babar Island
* The Dowry of Babar Royal Wedding
**«Магілёўжылпраект»** — праектная арганізацыя ў Магілёве, якая спецыялізуецца на праектаванні будынкаў і збудаванняў, рэканструкцыі і рамонтаў аб’ектаў жыллёва-грамадзянскага і вытворчага прызначэння і правядзення інжынерных пошукаў для розных суб’ектаў гаспадарання. Размяшчаецца па адрасе Першамайская вуліца, 20Б (1977, арх. Г. Р. Тарасевіч).

Гісторыя
--------

У 1947 годзе была створана праектна-каштарысная група пры Магілёўскім абласным упраўленні Мінжылкамгаса БССР. Прыкладна ў 1963 г. праектна-каштарысная група была ўведзена ў склад праектнага інстытута «Белрампраект», пасля пераўтварылася ў абласную праектна-канструктарскую майстэрню (АПКМ) і ўвайшла ў склад інстытута «Белжылпраект».

Загадам Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі БССР ад 17.12.1987 № 178 Магілёўскае АПКМ інстытута «Белжылпраект» пераведзены ў Магілёўскае абласное праектна-рамонтна-будаўнічае аб’яднанне (АПРБА). Пастановай Савета Міністраў БССР ад 18.01.1989 № 41 Магілёўскае АПКМ перайменаваны ў інстытут «Магілёўжылпраект» Магілёўскага АПРБА.

Рашэннем Магілёўскага аблвыканкама ад 14.08.2000 № 18-6 Інстытут «Магілёўжылпраект» перайменаваны ў абласное камунальнае ўнітарнае праектна-вышукальніцкае прадпрыемства «Магілёўжылпраект» (АКУПВП «Магілёўжылпраект»). Рашэннем Магілёўскага аблвыканкама ад 28.02.2004 № 5-30 АКУПВП «Магілёўжылпраект» перайменавана ў камунальнае даччынае ўнітарнае праектна-вышукальніцкае прадпрыемства "Інстытут «Магілёўжылпраект» (КУП "Інстытут «Магілёўжылпраект»), якое пасля ператворана ў камунальнае ўнітарнае праектна-вышукальніцкае прадпрыемства.

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт


1. ↑  Тарасевич Георгий Григорьевич // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)