**Слуцка-Арэская нізіна** — геамарфалагічны раён у Беларусі, размешчаны на поўначы цэнтральнай часткі Палесся, цягнецца ўздоўж р. Арэсы, воз. Чырвонага, уключае ўчасткі далін Прыпяці і Пцічы. На поўначы абмежаваны Салігорскай, на захадзе Люсінаўскай раўнінамі, на поўдні далінай Прыпяці, Жыткавіцкай і Вятчынскай нізінамі.

Геалогія і рэльеф
-----------------

У морфаструктурным плане раён займае паўночна-заходнюю частку Прыпяцкага прагіна, з поўдня абмежаванага Мікашэвіцка-Жыткавіцкім выступам фундамента. Паверхня фундамента апушчана ад −600 да −4000 м. Магутнасць антрапагенавых адкладаў 30-100 м.

Тэрыторыя характарызуецца слабаперасечаным выраўнаваным рэльефам з абсалютнымі адзнакамі 129—152 м. Сярэдняя глыбіня расчлянення 1-2 м/км², павялічваецца ў месцах распаўсюджання эолавых форм да 7 м/км². Гідраграфічная сетка ўяўляе сабой унаследаваную рэкамі сістэму лагчын сцёку расталых ледавіковых вод. Рэкі не маюць выразных далін, ухіл 15-20 см/км. Шырыня пойм вагаецца ў межах 0,1-0,2 км, павялічаецца ў азёрападобных расшырэннях да 2,5 км. Перавышэнне пойм над рэчышчам 0,5-1,7 м. Рэчышчы большасці малых рэк каналізавыныя. У цэлым рэльеф характарызуецца манатоннасцю, абумоўленай працэсамі рачной і азёрна-балотнай акумуляцыі, гушчыня эразійнага расчлянення каля 0,2 км/км².

Азёрна-алювіяльная нізіна займае асноўную тэрыторыю раёна і характарызуецца трыма ўзроўнямі. Ніжні ўзровень (133—137 м) адпавядае тэрасам сучасных азёр і затарфаваным участкам спушчаных азёрных катлавін. Тут сярод забалочаных прастораў знаходзіцца возера Чырвонае (43,78 км²), трэцяе паводле плошчы ў Беларусі. Катлавіна яго слабаўвагнутая, схілы нізкія, зліваюцца з прылеглыммі меліяраванымі балотамі, і толькі паўднёвыя дасягаюць 25 м.

Два верхніх узроўні, манатонна пераходзяць адзін у другі, адпавядаюць вышыням 138—140 м і 140—143 м. На прўзнятых участках пашыраны эолавыя формы ў выглядзе град, узгоркаў, дробных дэфляцыйных катлавін на масівах перевяваных пяскоў. Лінейна выцягнутыя або серпападобныя формы адзіночных град даўжынёй да 2,5 км злучыліся і фарміруюць грады працягласцю да 10 км, шырынёй да 300 м. Многія эолавыя ўтварэнні прымеркаваны да берагавых валоў: прыкладам можа служыць прыбярэжная зона возера Вячэра, дзе на прыбярэжных формах і паверхні азёрнай тэрасы залягаюць слаістыя пяскі. Назіраецца актыўная ветравая эрозія, звязаная з асушальнымі меліярацыйнымі работамі.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Природа Беларуси. Энциклопедия. В 3 томах. Том 1. Земля и недра. — Минск: Беларуская энцыклапедыя, 2010. — 464 с. — ISBN 978-985-11-0472-3  (руск.)

| ⛭Рэльеф Беларусі |
| --- |
| Узвышшы | 
* Аляхновіцкае
* Аршанскае
* Асвейская града
* Ашмянскае
* Барысаўская града
* Браслаўская града
* Валожынскае
* Ваўкавыскае
* Віцебскае
* Гарадоцкае
* Горацка-Мсціслаўскае
* Гродзенскае
* Докшыцкае
* Івянецкае
* Канстанцінаўская града
* Капыльская града
* Лагойскае
* Лукомскае
* Мазырская града
* Мінскае
* Навагрудскае
* Нешчардаўскае
* Плешчаніцкае
* Пышнагорскае
* Радашковіцкае
* Свірская града
* Свянцянскія грады
* Слонімскае
* Ушацка-Лепельскае
* Юравіцкае

 |
| Раўніны | 
* Алаўская
* Аршанска-Магілёўская
* Бабруйская
* Баранавіцкая
* Вілейская
* Воранаўская
* Высокаўская
* Заборская
* Загароддзе
* Капаткевіцкая
* Касцюковіцкая
* Косаўская
* Крывіцкая
* Лагішынская
* Лідская
* Люсінаўская
* Мазырска-Лельчыцкая
* Маларыцкая
* Нараўска-Ясельдзінская
* Нарачанская
* Пружанская
* Прыбужская
* Пухавіцкая
* Салігорская
* Свяцілавіцкая
* Сенненская
* Слаўгарадская
* Стаўбцоўская
* Столінская
* Хойніцка-Брагінскія вышыні
* Церахоўская
* Цэнтральнабярэзінская
* Чашніцкая
* Чачорская
* Шумілінская

 |
| Нізіны | 
* Азарыцкая
* Брэсцкая
* Васілевіцкая
* Верхнебярэзінская
* Верхнянёманская
* Верхняпрыпяцкая
* Вятчынская
* Дзісненская
* Жыткавіцкая
* Камарынская
* Лунінецкая
* Лучоская
* Полацкая
* Прыдняпроўская
* Рэчыцка-Сожская
* Светлагорская
* Скідальская
* Слуцка-Арэская
* Стрэшынская
* Суражская
* Сярэднянёманская
* Сярэдняпрыпяцкая
* Убарць-Славечанская
* Хойніцкая
* Ясельдзінска-Слуцкая

 |