recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Кафедральны сабор Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы ў Афінах** (грэч. Καθεδρικός Ναος Ευαγγελισμού της Θεοτόκου), часта скарочана называецца **Мітропалі** — кафедральны сабор архіепіскапа Афінскага і ўсёй Элады.

Будаўніцтва сабора пачалося ў дзень Ражства 1842 года, падмурак яго заклалі кароль Грэцыі Атон і каралева Амалія. Для ўзвядзення храма выкарыстоўвалі мармур 72 разбураных у той час цэркваў у Афінах. Над праектам у цэлым працавалі 3 архітэктары, сярод якіх і Тэафіл фон Хансен. Праз тры гады ўсе будаўнічыя працы былі завершаны. 21 мая 1862 года сабор быў асвячоны ў гонар Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου) у прысутнасці караля і каралевы Грэцыі.

Архітэктура комплексу
---------------------

Сабор купальны, трохнефны. Унутры храма знаходзяцца грабніцы двух святых Грэцыі, забітых туркамі ў часы асманскай улады: Святога Філафея і Патрыярха Канстанцінопальскага Рыгора V. Першы быў закатаваны туркамі ў 1559 годзе за выкуп грачанак з турэцкіх гарэмаў, другі — павешаны па загадзе турэцкага султана Махмуда II, а яго цела кінута ў Басфор у 1821 годзе ў адказ на грэчаскае паўстанне 25 сакавіка, што прывяло да Грэчаскай вайны за незалежнасць. Яго цела было выратавана грэчаскімі маракамі, знаходзілася ў Адэсе, а ў 1871 годзе было перанесена ў Афіны.

Побач з саборам з поўначы збудавана невялікая Царква Святога Элефтэрыёса, яе часта называюцца *Малым Метраполісам*.

На плошчы перад саборам усталяваны дзве статуі: святому Канстанціну XI Драгашу і архіепіскапу Дамаскіну, які ў перыяд Другой сусветнай вайны стаў архіепіскапам Афінскім і ўсяе Элады, а таксама рэгентам караля Георга II і адначасова прэм'ер-міністрам Грэцыі ў 1946 годзе.

У 2009 годзе сабор па патрабаванні архіепіскапа Ераніма II быў зачынены на летнюю рэканструкцыю.

Гл. таксама
-----------

* Канстантынас Фанеліс

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Сабор Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы (Афіны)
* Mitropoli (Cathedral), Athens
**Дом па Мінскай вуліцы, 19** — колішні будынак у Оршы. Вуглавы, на скрыжаванні вул. Мінскай з 2-м Мінскім завулкам. Пабудаваны ў пачатку XX ст.

Знос
----

Напярэдадні «Дажынак» 2008 года кіраўніцтва горада вырашыла пазбавіцца ад дамоў № 17 і 19, кожны з якіх выстаўляўся на аўкцыён за 160 млн беларускіх рублёў, але іх ніхто не набыў, а грошай на іх рамонт і аднаўленне не было. 24 жніўня 2007 на пасяджэнні Аршанскага гарвыканкама было прынята рашэнне «Аб дазволе будаўніча-мантажных работ па аб’екту „Разборка будынка па вуліцы Мінская, 19"». Яшчэ раней былі запрошаны спецыялісты з кафедры архітэктуры Полацкага дзяржуніверсітэта, якія абследвалі дамы № 17 і 19 і далі заключэнне, што іх канструкцыі маюць 100 % знос, таму ніякаму рамонту і аднаўленню не падлягаюць. Праз скандал 1 лістапада Аршанскі гарвыканкам адмяніў сваё папярэдняе рашэнне і выставіў будынак на аўкцыён. Але ў рэшце будынак быў знесены.

Архітэктура
-----------

Двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак апрацаваны тынкоўкай. На яе фоне вылучаюцца 2 рады лучковых і прамавугольных аконных праёмаў. Плоскасна вырашаныя фасады ўпрыгожаны міжпаверхавым тонка-прафіляваным поясам, карнізам з сухарыкамі. Тарцовыя фасады пазбаўлены праёмаў і дэкору. Два крылы дома маюць розную планіроўку: па вул. Мінскай — анфіладную, па завулку — калідорную.

Зноскі
------

1. ↑  Орша: чыноўнікі супраць гістарычнай спадчыны. Юрка Аршыца. 28/12/07

Літаратура
----------

* *А. М. Кулагін.* 135. Забудова вуліцы Мінскай // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1985. — Віцебская вобласць. — 496 с. іл.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
**Сабор Каранацыі** (рум.: Catedrala Încoronării) ― кафедральны сабор архіяпіскапіі Алба-Юліі Румынскай праваслаўнай царквы, прысвечаны Святой Тройцы і святым арханёлам Міхаілу і Гаўрылу. Знаходзіцца ў горадзе Алба-Юлія, Румынія. Быў пабудаваны неўзабаве пасля аб'яднання Трансільваніі з Румыніяй і з'яўляецца рэзідэнцыяй мітрапаліта Алба-Юліі.

Гісторыя
--------

Сабор і навакольныя будынкі былі ўзведзены ў заходняй частцы Цытадэлі Алба-Юліі, на месцы кардэгардыі каля Рымскага плато. Сабор задумваўся як дадатак да былой рэзідэнцыі мітрапаліта Алба-Юліі, дзе ў 1597 годзе Міхай Храбры пабудаваў каменны храм. Калі Цытадэль была перабудавана ў цяперашнім выглядзе ў 1713—1714 гг. улады Габсбургскай манархіі знеслі храм і выкарысталі яго ў якасці будаўнічых матэрыялаў для ўзвядзення новай царквы на тым месцы, дзе зараз размяшчаецца гарадскі чыгуначны вакзал.

Пабудаваны ў 1921—1922 гадах для каранацыі караля Фердынанда і каралевы Марыі  (руск.) (бел. ў якасці манархаў Вялікай Румыніі. Каранацыя адбылася 15 кастрычніка 1922 года і прайшла ў тым жа горадзе, дзе на з'ездзе румынаў у канцы 1918 года было прынята рашэнне аб далучэнні Трансільваніі і Букавіны да Румыніі. Аднак Фердынанд, будучы каталіком, адмовіўся вянчацца на царства ў праваслаўнай царкве, таму цырымонія прайшла ў двары храма. У азнаменаванне гэтай падзеі ў 2008 годзе на тэрыторыі царквы былі размешчаны бюсты караля і каралевы.

Архітэктура
-----------

Сабор з'яўляецца часткай групы будынкаў, пабудаваных пачынаючы з канца XIX стагоддзя ў нацыянальным румынскім стылі, які развіваўся дзякуючы намаганням архітэктараў Іёна Мінку  (руск.) (бел. і Пятрэ Антанэску. Знешнія дэкаратыўныя элементы, такія як нішы, каралі каля капітэляў калон, аркі, купалы нагадваюць валашскія царквы часоў Мацея Басараба  (руск.) (бел. і Канстанціна Брынкавяну  (руск.) (бел.. Інтэр'ер упрыгожаны фрэскамі, напісанымі Касцінам Пэтрэску і яго вучням. Яны выкананы ў традыцыйным стылі візантыйскай праваслаўнай іканаграфіі, але пры гэтым ў іх таксама выразна прасочваецца заходні ўплыў.

* ЗваніцаЗваніца
* Павільён і галерэіПавільён і галерэі
* Мазаіка, якая паказвае Міхаіла АдважнагаМазаіка, якая паказвае Міхаіла Адважнага
* ІканастасІканастас

Зноскі
------

1. ↑  Wiki Loves Monuments monuments database — 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q28563569'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q4580425'></a>
2. 1 2  Arhiepiscopia Ortodoxă Română Alba Iulia - Site-ul oficial al Arhiepiscopiei Ortodoxe Română Alba Iulia(нявызн.).  Arhiepiscopia Ortodoxă Română Alba Iulia. Праверана 28 сакавіка 2017.
3. ↑  Visiting the Coronation Cathedral (англ.)  **(нявызн.)**?(недаступная спасылка).  Visit Alba Iulia. Архівавана з першакрыніцы 11 лютага 2017. Праверана 28 сакавіка 2017.
4. ↑  Alba Iulia: Catedrala Încoronării regilor Ferdinand şi Maria (GALERIE FOTO)(англ.), *adevarul.ro*. Праверана 28 сакавіка 2017. (англ.)
**Сабор Арханёла Міхаіла** — абраз, створаны да 1700 года, са Свята-Міхайлаўскай царквы ў в. Рубель. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.

Сюжэт
-----

У цэнтры, у круглай блакітнай славе, ахоўваемы серафімамі з аранжава-чырвонымі і сінімі крыламі і архангеламі ў сінім, вохрыстым, аранжава-чырвоным гімаціі. Славу падтрымліваюць архангелы Міхаіл і Гаўрыіл у сініх хітонах, светлых далматыках, аранжава-чырвоных плашчах з сінімі і аранжава-чырвонымі крыламі. Уверсе фон пасярэбраны, арнаментаваны, разны. Рама прафіляваная, накладная.

Іканаграфія
-----------

Іканаграфія сабора архангелаў была ўстаноўлена ў IX стагоддзі ў сувязі з аднаўленнем праваслаўя пасля іканаборства. Абраз Хрыста Эмануіла, які падтрымліваецца двума архангеламі, з’яўляецца знакам аднаўлення, шанавання абразоў, якія ганьбаваліся іканаборцамі.

Паходжанне
----------

Абраз выяўлены 12-й і 28-й экспедыцыямі Дзяржаўнага мастацкага музея БССР у 1969 і 1974 у Міхайлаўскай царкве в. Рубель Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.

Ікона раскрыта брыгадай рэстаўратараў Дзяржаўнага Рускага музея ў складзе І. В. Ярыгінай, С. І. Голубева, М. Г. Малкіна, А. Т. Дзеднянкова ў 1974-77 (Ленінград).

Выстаўкі
--------

* Тэмперны жывапіс Беларусі XV—XVIII стст. Мінск. 1988
* Мастацтва Брэстчыны XVII—XVIII стст. Мінск. 1993
* Іканапіс і разьба Беларусі XV—XVIII стст. Мінск. 2000

Зноскі
------

1. ↑  Балыкина Е. Н. ШЕДЕВРЫ ИКОНОПИСИ БЕЛАРУСИ XII—XVIII ВВ. Архівавана 28 лютага 2021.  (руск.)
2. 1 2  Жывапіс барока Беларусі / Аўт.-склад. Н. Ф. Высоцкая. — Мн.: БелЭН; МФКД.2003. — 304 с.:іл. С. 134-135.
**Дом па Савецкай вуліцы, 2** — будынак у гістарычным цэнтры Пінска, на рагу з вуліцай Кулікова.

Пабудаваны ў пачатку XX ст. У будынку размешчана гандлёвае прадпрыемства.

Архітэктура
-----------

Задні фасад
План 1-га паверха часткі дома, якая выходзіць на Савецкую вуліцу
Двухпавярховы цагляны дом вузкім тарцовым фасадам выходзіць на вул. Савецкую. Сіметрычна-восевая кампазіцыя фасада падкрэслена ў цэнтры ўваходным рызалітам, завершаным фігурным атыкам з пінаклямі. Уваход вылучаны лучковым франтонам. Пластыка фасада ствараецца вуглавымі лапаткамі, лучковымі клінападобнымі аркамі аконных праёмаў, прафіляваным карнізам з аркатурным фрызам. Уваход на 2-і паверх з боку двара праз самастойную лесвічную клетку. У архітэктуры выкарыстаны пластыка-арнаментальныя якасці цаглянай муроўкі.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* *А. М. Кулагін.* 1212. Забудова вуліцы Савецкай // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1984. — Брэсцкая вобласць. — С. 285. — 368 с. іл.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дом па Савецкай вуліцы, 2 (Пінск)
**Анатоль Шкуцька** (**Шкутка**; 15 студзеня 1908 — ?) — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў Новым Свержані Мінскага павета Мінскай губерні (цяпер — Стаўбцоўскі раён).

Выпускнік Віленскай беларускай гімназіі (1928). Да 1932 года быў вольным слухачом Віленскага ўніверсітэта, затым пераехаў у Берлін, дзе паступіў у Вышэйшую тэхнічную школу ў Шарлотэнбургу, атрымаў дыплом інжынера. Разам з Міхасём Маскалікам здымаў жыллё ў Андрэя Бароўскага ў берлінскім раёне Мальсдорф (*Bruchsaler Strasse 38*). Ажаніўся з немкай Эме-Эдыт Рудыгер, меў дзяцей Мікалая (21 жніўня 1939), Варвару (18 верасня 1940) і Тамару (3 ліпеня 1942). Разам з жонкай Шкуцька дапамагаў Пятру Бакачу апрацоўваць падручнік нямецкай мовы, выпушчаны для беларусаў у 1941 годзе. 

Узначальваў Беларускае прадстаўніцтва ў Берліне (размяшчалася па адрасе *Agrikolastrasse* 17, сам жыў недалёка, на *Eyke von Repkow-Platz* 3), у 1941 годзе ўвайшоў у Беларускі нацыянальны цэнтр. Восенню 1944 года ўключаны ў склад Беларускай цэнтральнай рады (БЦР).

Пасля сканчэння Другой сусветнай вайны стварыў Беларускі камітэт у Браўншвайгу. У выдавецтве *Vieda* ў Шопенштэце выпусціў «Беларускую адміністрацыйную карту» (1948) і «Каляндар-нататнік» (1949). Удзельнік аднаўленчага з’езда БЦР у Эльвангене (1948), прызначаны віцэ-старшынёй Рады міністраў Беларускай Народнай Рэспублікі.

17 ліпеня 1949 года разам з сям’ёй праз Неапаль выехаў у Аўстралію, 19 жніўня таго ж года прыбыў у Ньюкасл. Пасяліўся ў Брысбене (штат Квінсленд), дзе спрабаваў наладзіць уласны бізнес. Да канца 1950-х гадоў падтрымліваў сувязі з беларусамі Сіднея. Быў удзельнікам арганізацыйнага сходу мясцовых беларусаў у сакавіку 1950 года і заснавання «Беларускага аб’яднання ў Новым Паўднёвым Уэльсе», потым намеснік старшыні Беларускага аб’яднання ў Аўстраліі (БАА). Пасля расколу арганізацыі стаў на бок прыхільнікаў БЦР і некаторы час выступаў як кіраўнік аддзелу БАА ў Квінслендзе.

10 кастрычніка 1957 года атрымаў аўстралійскае грамадзянства.

З канца 1950-х гадоў звесткі пра яго губляюцца.

Зноскі
------

1. ↑  Падручнік нямецкага языка для Беларусаў. Берлін: Бернард і Грэфэ, 1941. С. 6.
2. ↑  Belarusian publishing in the West. A bibliography. New York, 2006. P. 79, 103.
3. ↑  Гардзіенка Н. Беларусы ў Аўстраліі: да гісторыі дыяспары. Мн. 2004. C. 54, 439—440.
4. ↑  Commonwealth of Australia Gazette. № 28 (15th May 1958). P. 1557.

Літаратура
----------

* *Гардзіенка Н.* Беларусы ў Аўстраліі: да гісторыі дыяспары / Натальля Гардзіенка; Прадмова І.Сурвіллы. — Мн.: Беларускі кнігазбор, 2004.
* *Гардзіенка Н.*, *Юрэвіч Л.* Рада БНР (1947—1970): Падзеі. Дакументы. Асобы. — Мн.: Кнігазбор, 2013.
**Ко́нанаўшчынскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Конанаўшчына.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Мікуліцкага сельсавета.

Літаратура
----------

* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн. «Беларусь», 1985. — 390 с.
**Дом па Першамайскай вуліцы, 31** (таксама вядомы як **«кітайская сцяна»**) — жылы дом у гістарычным цэнтры Магілёва. Пабудаваны ў 1981 г. з цэглы паводле праекта архітэктараў І. Фралова і Г. Борахава, распрацаваным у 1973—1978 гадах.

У тарцавой частцы, якая выходзіла на вул. Будзённага, размяшчаўся Дом архітэктара, які злучаўся галерэяй з Магілёўграмадзянпраектам. Цяпер памяшканні займае БРСМ.

Архітэктура
-----------

Размешчаны на значнай адлегласці ад лініі забудовы вуліцы (каля 120 м), што ўтварае пешаходную зону, добраўпарадкаваную газонамі і дэкаратыўнымі басейнамі. Складаецца з некалькіх аб’ёмаў. Першы (9-павярховы) галоўным падоўжаным фасадам (да 200 м) выходзіць на вул. Першамайскую, другі (12-павярховы) злучаны з тарцом першага, выходзіць на вул. Будзённага. Да галоўнага фасада 9-павярховага аб’ёму далучаны два 2-павярховыя аб’ёмы — магазін і рэстаран «Габрава». У выніку ствараецца прасторава-развітая кампазіцыя, якая арганічна ўпісваецца ў навакольную забудову. У інтэр’еры рэстарана — дэкаратыўныя пано (разьба па дрэве).

2-павярховы аб’ём магазіна
Першыя 2 паверхі 9-павярховага аб’ёму суцэльнага зашклення з чляненнем у выглядзе пілонаў. Тут размешчаны розныя ўстановы і прадпрыемствы бытавога абслугоўвання. Астатнія 7 паверхаў жылыя, вырашаны адзіным архітэктурным прыёмам: рознай даўжыні балконы з вертыкальнымі бакавымі перагародкамі. Спалучэнне раўнамернага рытму аконных праёмаў і балконаў надае галоўнаму фасаду аб’ёмнасць і цэласнасць. Сцены абліцаваны каляровай пліткай, што стварае насычаную гаму фасада. У апрацоўцы цокаля выкарыстаны граніт. У доме 228 кватэр. Кватэры арыентаваны на абодва бакі дома, балконы з боку галоўнага і дваровага фасадаў. Ліфты вынесены за габарыты дома, убудаваны ў спецыяльныя шахты.

Рэстаран «Габрава»
------------------

Рэстаран «Габрава», названы ў гонар балгарскага горада-пабраціма Магілёва, адкрыты ў 1980 годзе. Гандлёвая плошча складае 529 м². Адначасова можа абслужыць 220 чал. У савецкія часы ўвечары іграў вакальна-інструментальны ансамбль. Інтэр’еры ўпрыгожаны разнымі драўлянымі пано (мастак Г. Данілавіч).

Зноскі
------

1. 1 2 3  Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1986. — Магілёўская вобласць. — 408 с. іл.
2. ↑  Фралоў Ігар Іванавіч // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.
3. ↑  «Габрово» // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

Літаратура
----------

* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1986. — Магілёўская вобласць. — 408 с. іл.
* «Габрово» // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дом па Першамайскай вуліцы, 31 (Магілёў)
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Скамарошчанка.
**Анатоль Фёдаравіч Скамарошчанка** (18 сакавіка 1954, Гродна, Беларусь — 1 кастрычніка 2019, Гродна, Беларусь) — беларускі мастак, дызайнер інтэр’ераў і мэблі.

Біяграфія
---------

У 1970—1974 гадах вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы імя Глебава, у 1976—1981 гадах вучыўся ў Беларускай акадэміі мастацтваў на аддзяленні дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва па спецыяльнасці «Кераміка».

З 1982 года жыў і працаваў у Гродне. Працаваў у мастацка-вытворчых майстэрнях у Гродне, аформіў басейн у адным з дзіцячых садоў горада і комплекс для адпачынку ВА «Азот»; керамічны рэльеф яго працы ўпрыгожвае хол ЖРЭУ Кастрычніцкага раёна г. Гродна. Ён таксама выканаў серыю рэльефаў інтэр’ера кафэ «Верас».

Член Саюза дызайнераў Беларусі з 1997 года.

Удзельнічаў у мастацкіх выстаўках у Мінску, Гродне, Брэсце, Лідзе, Беластоку. Тры персанальныя выстаўкі ў г. Гродна.

Памёр 1 кастрычніка 2019 года. Развітанне адбылося 2-3 кастрычніка ў Пахавальнай зале на пр. Касманаўтаў у Гродне. 3 кастрычніка прайшла служба пройдзе ў Царкве Усіх Святых. Пахаваны на гродзенскіх могілках «Сакрэт».

Працы знаходзяцца ў прыватных калекцыях у Беларусі, Расіі, Польшчы, Германіі, ЗША.

Сям’я
-----

У шлюбе з мастачкай і мастацтвазнаўцам Нінай Чурабай, малодшай дачкой мастака Мікалая Чурабы, меў сына Уладзіміра (нар. 1982), графіка, дызайнера, мастака і фатографа, і дачку Марыяну (нар. 1987), дызайнера. Уладзімір у шлюбе з Кацярынай Таберкай мае дачку Дарыя і сына Даніла.

Зноскі
------

1. ↑  Памёр гродзенскі мастак Анатоль Скамарошчанка. Як з ім развітацца
2. ↑  У выставачным зале на Савецкай адкрылася выстава да 100-годдзя Мікалая Чурабы
3. ↑  Пяцігадовая сенсацыя Архівавана 3 снежня 2020.

Спасылкі
--------

* СКАМАРОШЧАНКА АНАТОЛЬ ЖЫВАПIC КРОПКI
**Саша Ста́равіч** (сербск.: Саша Старовић/Sasa Starovic, 19 кастрычніка 1988 года, Гака) — сербскі валейбаліст, дыяганальны зборнай Сербіі і італьянскай «Мачараты».

Спартовая кар'ера
-----------------

Гульнявую кар'еру пачаткаў у камандзе баснійскага клуба «Гака», з 2005 па 2009 год выступаў за «Будучнаст» з Падгорыцы.

У зборнай Сербіі Саша Старович дэбютаваў у 2007 годзе ў розыгрышы Сусветнай лігі, у тым жа годзе стаў уладальнікам бронзавага медаля чэмпіянату Еўропы. Двойчы (у 2008 і 2009 гадах) ставаў срэбным прызёрам Сусветнай лігі, выступаў на Алімпійскіх гульнях 2008 і Алімпійскіх гульнях 2012 гадоў.

У 2009 годзе падпісаў кантракт з італьянскай «Мачаратай», але на правах арэнды гуляў у расійскім клубе «Урал», а па сканчэнні чэмпіянату Расіі-2009/10 перайшоў у італьянскую «Латыну». Паводле вынікаў сезона 2010/11 гадоў стаў самым рэзультатыўным гульцом італьянскай серыі A1 і ўзнагароджаны прызам памяці Андрэя Кузняцова.

У складзе зборнай Сербіі ў 2010 годзе стаў бронзавым прызёрам Сусветнай лігі і заняў 3-е месца ў спісе самых рэзультатыўных гульцоў «Фіналу шасці», выйграў бронзу на чэмпіянаце свету ў Італіі. У 2011 годзе выйграў залаты медаль на чэмпіянаце Еўропы, які праходзіў у Аўстрыі і Чэхіі.

У 2012 годзе ў складзе «Мачараты» стаў уладальнікам Суперкубка Італіі і фіналістам нацыянальнага Кубка.

Зноскі
------

1. ↑  Волейболист сборной Сербии Старович продолжит карьеру в «Урале» **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  «Советский спорт» (19 августа 2009). Архівавана з першакрыніцы 13 снежня 2013. Праверана 4 кастрычніка 2012.
2. ↑  Старович переходит в Латину **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  Официальный сайт ВК «Урал» (31 мая 2010). Архівавана з першакрыніцы 9 мая 2012. Праверана 4 кастрычніка 2012.
3. ↑  Martedм 20 settembre su RAI Sport 1 in onda la Presentazione del 67° Campionato. I Premi di Lega 2010/11 (італ.)(недаступная спасылка).  Официальный сайт итальянской лиги (16 сентября 2011). Архівавана з першакрыніцы 5 сакавіка 2016. Праверана 4 кастрычніка 2012.

Спасылкі
--------

* Профиль на сайте Международной федерации волейбола (англ.)
* «В Россию приехал зарабатывать» **(нявызн.)**(недаступная спасылка).  Gorobzor.ru (16 октября 2009). Архівавана з першакрыніцы 8 кастрычніка 2013. Праверана 4 кастрычніка 2012.кры
**Сачы́ўка звычайная**, **чаромашнік звычайны** (*Carpodacus erithrinus*) — пеўчая птушка сямейства ўюрковых.

Апісанне
--------

Даўжыня цела 14-16 см, размах крылаў 24-26,5 см. Кароткая і тоўстая дзюба, на крылах дзве слаба бачныя (у самкі лепш) палоскі. У самца кармінава-чырвоная галава, горла, грудзі і надхвосце. У самкі і маладых (а таксама ў некаторых самцоў) аліўкава-карычневы верх, аліўкава-жаўтавата-белы ніз, жаўтаватае горла, невыразнае брыво, галава ў цёмныя падоўжныя рыскі. Голас — нягучнае «чуй-і». Песня — гучны меладычны свіст «віцю-віцеў» або «чувічу-віў».

Пашырэнне
---------

Арэал разарваны: Заходняя і Цэнтральная Еўропа, цэнтральная частка Усходняй Еўропы, Малая Азія, Каўказ, а таксама Азія без крайняй поўначы і поўдня да Камчаткі і Ахоцкага мора. Заходняя мяжа падвяргаецца шматгадовым ваганням, назіраецца экспансія на захад (Шатландыя, Францыя, Бельгія, Галандыя, Германія, Данія, Нарвегія, Швейцарыя).

Насяляе лясы з групамі густых кустоў, лазняку або высокай травяністай расліннасці каля вады, а таксама густыя зараснікі кустоў на ўскрайку лесу і трыснягу паблізу вады, адзінкавыя кусты і дрэвы сярод забалочаных лугоў, рачныя даліны. Больш рэдка сады, вінаграднікі і калючыя жывыя агароджы. У Татрах даходзіць да 1650 м, у гарах Азіі — да 2000 м.

Галоўным чынам пералётны від. Толькі падвіды з крайняга поўдня арэала мігрыруюць да падножжа гор (Гімалаі). Спарадычна залятае ў Еўропу на захад ад межаў арэала, напр. у Ісландыю, Іспанію, Балеары, Італію, Мальту, Грэцыю, Кіпр. Месца зімовак: паўднёвая частка арэала ў Азіі, а таксама ў Паўднёвай Азіі ад Пакістана на ўсход да Бірмы, Тайланда, поўдня Лаоса і ўсходу Кітая, на поўдні да паўднёвай часткі Індыі. Невялікая колькасць зімуе на Блізкім Усходзе.

Асаблівасці біялогіі
--------------------

Корміцца насеннем дзікіх і культурных раслін, зрэдку ягадамі і насякомымі.

Гняздо ладзіць нізка ў густым кусце або маладым дрэве, добра замаскіраванае ў галінах куста ці каля ствала, часам у высокай і вельмі густой травяністай расліннасці, вельмі рэдка на зямлі. Яно няшчыльнае, знешняя частка з пераплеценыхсухіх сцёблаў травяністых раслін, лісцятраў (часам, з прымессю дробных галінак); некаторыя з іх заламаны і выступаюць па-за гняздоў розных кірунках. Высцілка з сухой травы, карэньчыкаў, расліннага пуху, часта з прымессю валосся, моху і лішайнікаў.

Яйкі (4-5, часам 3-7) падоўжаныя, з вострым вузейшым канцом, светла-блакітныя або блакітна-зялёныя; плямкі ці воласападобныя рысачкі вішнёва-карычневыя або цёмна-чырвоныя нешматлікія, больш густыя на шырокім канцы, часам яйкі без плямак. Глыбокія плямкі могуць быць фіялетава-чорнымі.

Літаратура
----------

* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.
* Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1985. — 599 с. іл. — 10 000 экз.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| Таксанамія | eBird · GBIF · iNaturalist · IRMNG · ITIS TSN · NCBI |
Сукенка з рушамі
**Руш** (фр.: ruche) — палосы матэрыі або стужкі, складзеныя складкамі, якія прымыкаюць адна да іншай.

Гісторыя
--------

Вядомы з сярэдневякоўя да сучаснасці. У жаночым і мужчынскім касцюме ВКЛ асабліва папулярны ў XVIII стагоддзі.

Апісанне
--------

Паласа тонкай ільняной, шаўковай, баваўнянай тканіны (плісаванай, маршчонай), якая служыла аздобай адзення.

Выкарыстанне
------------

Ужываецца для ўпрыгожвання жаночых сукенак, мантыльяў, капелюшоў, каптураў, чапцоў, рукавоў, каўняроў, нізу жаночых сукенак, пеньюараў, радзей мужчынскай бялізны. і іншых частак туалета. Таксама часта ўжываецца для ўпрыгожвання трунаў (з унутранага боку).

Зноскі
------

1. 1 2 3  Лазука, 2015, с. 152

Літаратура
----------

* *Лазука, Барыс Андрэевіч.* Слуцкія паясы і еўрапейскі тэкстыль XVIII стагоддзя. Малы лексікон / Б. А. Лазука; [фота: Б. А. Лазука, М. П. Мельнікаў]. — Мінск: Беларусь, 2015. — 170, [2] с. : каляр. іл. партр. ; 30 см. Фактычная дата выхаду ў свет ― 2014. ― Бібліяграфія: с. 170―171.

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Руш на Вікісховішчы |


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Бракгаўза і Эфрона |
Саюз-30 **«Саюз-30»** — пілатуемы касмічны карабель.

Параметры палёту
----------------

* Маса апарата — 6,8 т.
* Нахіл арбіты — 51,66 °
* Перыяд звароту — 88,83 (91,31) мін.
* Перыгей — 197,6 (337,6) км.
* Апагей — 261,3 (363) км.

Экіпаж
------

* Камандзір — Пётр Ілліч Клімук (3)
* Касманаўт-даследчык — Міраслаў Гермашэўскі (Hermaszewski Mirosław) (1) (Польшча)

Экіпаж-дублёр
-------------

* Камандзір — Валерый Мікалаевіч Кубасаў
* Касманаўт-даследчык — Зянон Янкоўскі (Jankowski, Zenon) (Польшча)

Апісанне палёту
---------------

Трэцяя экспедыцыя наведвання арбітальнай навуковай станцыі «Салют-6». Другі міжнародны палёт па праграме «Інтэркосмас». Упершыню ў космасе касманаўт з Польшчы. У гэты час на станцыі «Салют-6» працаваў другі асноўны экіпаж — Уладзімір Кавалёнак і Аляксандр Іванчанкаў.
«**Саюз-У**» — трохступеньчатая ракета-носьбіт сярэдняга класа з сямейства Р-7. Прызначана для вывядзення на калязямную арбіту касмічных апаратаў народнагаспадарчага, навукова-даследчага («Рэсурс-Ф», «Фатон») і спецыяльнага прызначэння (спадарожнікі серыі «Космас»), а таксама пілатуемых і грузавых касмічных караблёў серый «Саюз» і «Прагрэс». З'яўляецца мадыфікацыяй ракеты-носьбіта «Саюз», распрацаванай на базе папярэдніх варыянтаў ракеты Р-7А, у 1973 годзе. Адрозненне РН «Саюз-У» ад папярэднікаў заключалася ва ўжыванні рухавікоў першай і другой ступеняў з падвышанымі энергетычнымі характарыстыкамі.

«Саюз-У», які замяніў сабой РН «Узыход», стаў базавай ракетай для запуску касмічных апаратаў рознага прызначэння (спадарожнікаў дыстанцыйнага зандзіравання Зямлі, КА для эксперыментаў па матэрыялазнаўству, таксама касмічных караблёў «Саюз» і «Прагрэс»).

Гісторыя
--------

Першы пуск адбыўся 18 мая 1973 года.

Апошні пуск з касмадрома Плясецк быў здзейснены 17 мая 2012 года з карыснай нагрузкай Космас-2480.

Апошні пуск з касмадрома Байканур ракеты-носьбіта «Саюз-У», якая вывела на арбіту транспартны грузавы карабель «Прагрэс МС-05», адбыўся 22 лютага 2017 года.

«Саюз-У2»
---------

Мадыфікацыя РН «Саюз-У», у якой у якасці паліва на блоку А замест газа выкарыстоўваўся сінцін, у астатнім абедзве версіі ракеты-носьбіта аднолькавыя. Карысная нагрузка мадыфікаванай РН на 200 кг больш, чым у звычайнага «Саюза-У». Першы пуск быў здзейснены ў снежні 1982 года, апошні — 1 ліпеня 1993 года. Палёты спыненыя з-за прыпынення вытворчасці сінтэтычнага паліва, якое выкарыстоўваецца ў гэтай мадыфікацыі ракеты-носьбіта.

Статыстыка
----------

Усяго было здзейснена 788 пускаў ракет-носьбітаў «Саюз-У», з якіх 22 былі аварыйнымі, з улікам чаго пацверджаны паказчык эксплуатацыйнай надзейнасці «Саюз-У» складае 0,972.

Зноскі
------

1. ↑  Начальник космодрома Плесецк: ракета-носитель "Союз-У" снята с производства
2. ↑  Войска ВКО больше не будут запускать ракеты «Союз-У» **(нявызн.)**, *РИА Новости* (17.05.2012).
3. ↑  ПОСЛЕДНИЙ ПУСК РН «СОЮЗ-У» ПРОШЕЛ УСПЕШНО / РОСКОСМОС
4. ↑  Роскосмос в конце февраля запустит последнюю в истории ракету "Союз-У"(руск.), *ТАСС*. Праверана 13 лютага 2017.

Спасылкі
--------

* Інфармацыя аб РН «Саюз-У» на сайце вытворцы
* Відэа стартаў ракеты-носьбіта «Саюз-У»Архівавана 22 студзеня 2012. Тэлестудыя Раскосмаса
**Лансіроўка** (ад фр.: lance — дзіда, пранізваць) — прыём ручнога ткацтва, заснаваны на выкарыстанні рознакаляровых уткоў пры аднакаляровай аснове. У тканіне ніткі ўтку ў тых месцах, дзе яны не выходзілі на правы бок для ўтварэння ўзору, ляжалі свабодна на адваротным баку ці выстрыгаліся.

Выкарыстанне
------------

Між іншым, лансіроўка выкарыстоўвалася ў вырабе паясоў слуцкага тыпу, у прыватнасці на ліёнскіх мануфактурах.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Лазука, 2015, с. 120

Літаратура
----------

* *Лазука, Барыс Андрэевіч.* Слуцкія паясы і еўрапейскі тэкстыль XVIII стагоддзя. Малы лексікон / Б. А. Лазука; [фота: Б. А. Лазука, М. П. Мельнікаў]. — Мінск: Беларусь, 2015. — 170, [2] с. : каляр. іл. партр. ; 30 см. Фактычная дата выхаду ў свет ― 2014. ― Бібліяграфія: с. 170―171.
Ланцуговая перадача
**Ланцуговая перадача** — механізм для перадачы вярчэння паміж паралельнымі валамі пры дапамозе двух жорстка замацаваных на іх зубчастых колаў, праз якія перакінуты бясконцы ланцуг.

Гарантавана ад праслізгання, мае даволі высокі (да 0,96—0,97) ККДз.

Выкарыстоўваецца ў транспартных, сельскагаспадарчых і іншых машынах.

Літаратура
----------

* Ланцуговая перадача // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 9: Кулібін — Малаіта / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 9. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0155-9 (т. 9).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Кругасвет · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4163702-1 · LCCN: sh85022331 · Microsoft: 97637500 |
Партрэт Гастона на Берлінскай сцяны.
**Гастон** — бельгійскі гумарыстычны комікс-серыял аўтарства мастака Андрэ Франкіна аб прыгодах персанажа Гастона Лагафа. Дадзены персанаж упершыню з'явіўся 28 лютага 1957 года ў журнале «Спіру» як адзін з герояў серыяла «Спіру і фантазіі»; з 1960 года ў гэтым жа часопісе пра няго пачаў друкавацца асобны серыял. Кожная серыя прадстаўляла сабой кароткую іранічную гісторыю ў карцінках. Франкін перастаў маляваць новыя гісторыі пра Гастоне ў 1991 годзе, за шэсць гадоў да смерці.

Гастон Лагаф, кудлаты малады чалавек у зялёным швэдры і чорных джынсах, згодна з сюжэтам гісторый, працуе офісным клеркам і адрозніваецца адначасова знаходлівасцю і вялікі лянотай. Ён увесь час імкнецца любымі спосабамі пазбегнуць працы і якіх бы там ні было намаганняў, для чаго спрабуе выкарыстоўваць прыдуманыя і сабраныя ім вынаходкі; аднак ён лянуецца і пры іх зборцы, таму ўсе яго агрэгаты зроблены з памылкамі і ў выніку не прыносяць гора-вынаходніку жаданага выніку, на чым і пабудаваны гумар абсалютнай большасці гісторый. Адным з нязменных атрыбутаў Гастона з'яўляецца аўтамабіль Fiat 509 1925 года выпуска, да 1960-м гадам ужо безнадзейна састарэлы і фактычна развальваецца на хаду, на якім Гастон ездзіць на працу; «гэгі» і гумар у многіх гісторыях звязаныя менавіта з ім. У цэлым шэрагу гісторый пра Гастон прысутнічалі намёкі на тыя ці іншыя актуальныя на той момант палітычныя падзеі.

«Гастон» лічыцца адным з найбольш вядомых бельгійскіх коміксаў, многія гісторыі аб ім перакладаліся на розныя мовы свету. У 2014 годзе ў Бельгіі і Францыі, дзе коміксы аб дадзеным персанажу таксама карысталіся вялікай папулярнасцю, шырока адзначалі 57-летні юбілей персанажа: газета *Le Figaro* прысвяціла яго гісторыі вялікі артыкул, а кампанія Google — адзін з «дудлаў».

Зноскі
------

1. ↑  Gaston Lagaffe, le méga dossier
2. ↑  Les Inventions… la suite **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 3 чэрвеня 2014. Праверана 10 лістапада 2014.
3. ↑  Gaston Lagaffe : 57 ans d’inventions loufoques
4. ↑  Gaston Lagaffe, 57e anniversaire, célébré par Google
**ААТ «Брэсцкі электралямпавы завод»** — прадпрыемства па вытворчасці электрычных лямпаў у г. Брэст. Створаны ў 1966 годзе распараджэннем Усесаюзнага Савета Народнага гаспадаркі (УСНГ) СССР № 3 ад 08.01.1965 года і пастановы Савета Міністраў СССР № 209 ад 15.03.1965 года. Завод спецыялізуецца пераважна на вытворчасці электрычных лямпаў напальвання, у тым ліку: лямпы агульнага прызначэння, аўтамабільныя, галагенавыя, мініяцюрныя, кампактныя энергазберагальныя лямпы, а таксама натрыевыя, ртутныя і металагалагенавыя лямпы высокага ціску для вулічнага асвятлення і для цяплічнай гаспадаркі. З 1998 года завод працуе па Міжнароднай сістэме якасці серыі ІСО-9001.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1996. — Т. 3. — 511 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0068-4 (т. 3).
*Porzana pusilla*
**Пагоніч-крошка** (*Porzana pusilla*) — птушка сямейства пастушковых.

Апісанне
--------

Найменшы з еўрапёйскіх пастушкоў. Даўжыня цела 18 см, размах крылаў 28-37 см. Кароткая, зялёная дзюба без чырвонай асновы, ногі аранжавыя, бакі і падхвосце цёмныя з белымі палосамі. У маладых больш светлыя грудзі і шыя (падобныя да самкі малога пагоніча, але ніз цела з больш выразнымі палосамі). Птушаняты ў чорным з зеленаватым бляскам пуху, з жоўтай або белаватай дзюбай. Голас гучыць як мадуліраванае, крычыць пераважна ўвечары і ноччу.

Пашырэнне
---------

Арэал разарваны. Лакальна сустракаецца ў Заходняй і Паўднёвай Еўропе, абмежаваны ў цэнтральнай і паўднёвай частцы Расіі праз Сібір да Сахаліна і Японіі, Цэнтральнай і Паўднёвай Азіі, Паўднёвай Афрыцы і Мадагаскары, Аўстраліі і Новай Зеландыі.

Насяляе вадаёмы са стаячай вадой, старыцы і выгіны (меандры) рэк, радзей балоты з мноствам невялікіх акенцаў вады і моцна зарослыя. У Галандыі таксама жыве на новых польдэрах.

Паўднёвыя папуляцыі аселыя, паўночныя — пералётныя. Залятае ў Вялікабрытанію, Ірландыю, Данію, Швецыю, Фінляндыю, Польшчу, Чэхію, Славакію, на Азоры і Мадэйру. Месцы зімовак часткова ў межах гнездавога арэала і ў басейне Міжземнага мора, на р. Ніл, ва Усходняй і Паўднёвай Афрыцы, Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі.

Асаблівасці біялогіі
--------------------

Гняздо робіць на купіне паблізу вады (птушка прыплывае на гняздо), пад прыкрыццем звісаючай зялёнай расліннасці альбо куста. Яно ўяўляе няшчыльны стажок (пад канец выседжвання ён робіцца плоскім) з сухіх лістоў і сцёблаў надводнай расліннасці (галоўным чынам аеру, трыснягу, рагозу). Высцілка з травы альбо асакі.

Яйкі (6-8, часам 4-11) падоўжаныя альбо амаль эліптычныя, гліністага колеру, жаўтавата-чырвонаватыя, бура-шэрыя, белавата-зеленаватыя. Глыбокія плямы больш светлыя, галоўным чынам папяліста-фіялетавыя або папяліста-ржавыя, паверхневыя — іржава-бурыя і жоўтыя.

Літаратура
----------

* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000. — 540 с.: іл. ISBN 83-01-13187-X
Апрананне каня для цырымоніі (канадскія стоўні). Фота 1930 г.
**Нако́та** (*Nakȟóta*, *Nakȟóda*, *Nakȟóna*, літаральна "аб'яднанне") — агульная саманазва часткі сіўанскіх народаў Паўночнай Амерыкі. 

Накота звычайна называюць сябе плямёны стоўні (Канада) і асінібойн (Канада і ЗША). Размаўляюць на дыялектах мовы дакота.

У навуковай літаратуры накота часцяком вылучаюць як асобную ўсходнюю галіну сіў, аднак словам **накота** таксама называлі сябе частка тэрытарыяльнай групы *Tetonwan* (увайшлі ў склад лакота) і тэрытарыяльнай групы *Yanktonai* (уваходзяць у склад дакота і часткова лакота). У мінулым, падобна іншым сіў, падзяляліся на асобныя качавыя супольнасці. 

Галоўныя традыцыйныя заняткі — паўкачавая конегадоўля і паляванне.

Спасылкі
--------

* Nakota (Native Americans of the Great Plains)
* Lakota, Dakota, Nakota - The Great Sioux Nation
**Брэт Ка́вана** (англ.: Brett Kavanaugh; нар. 12 лютага 1965, Вашынгтон, ЗША) — амерыканскі юрыст, суддзя Вярхоўнага Суда ЗША з 6 кастрычніка 2018.

Кавана нарадзіўся ў 1965 г. у каталіцкай сям'і ірландскага паходжання ў г. Вашынгтоне. Яго бацька быў юрыстам, а маці - настаўніцай гісторыі ў школе. Вырас у горадзе Бетэсда, штат Мэрыленд, дзе вучыўся ў езуіцкай Джорджтаўнскай падрыхтоўчай школе. Падчас вучобы быў капітанам баскетбольнай каманды і рэсіверам і корнэрбэкам у футбольнай. Выбітна скончыў Ельскі ўніверсітэт, дзе няўдала спрабаваў стаць гульцом студэнцкай баскетбольнай каманды Ель Бульдогс і быў аўтарам спартыўнай калонкі ў студэнцкай газеце. Пасля паступіў у Ельскую школу права, дзе атрымаў ступень доктара юрыспрудэнцыі.

Працаваў у апеляцыйных судах трэцяй і дзявятай акруг, браў удзел у раследаванні скандала з Монікай Левінскі і Білам Клінтанам, потым працаваў у адміністрацыі Белага дома пры Джорджы Бушы-малодшым. У 2006 г. быў прызначаны ў Апеляцыйны суд па акрузе Калумбія. 9 ліпеня 2018 быў прадстаўлены для прызначэння ў Вярхоўны Суд ЗША на замену суддзе Энтані Кенэдзі, які сышоў на пенсію. Падчас разгледжання кандыдатуры Кавана, прафесар псіхалогіі Крысцін Форд абвінаваціла яго ў спробе згвалтавання, якая, па яе словах, адбылася ў пачатку 1980-ых, калі яны былі яшчэ падлеткамі.

Падчас слушанняў у Сенаце яшчэ дзве жанчыны выступілі сведкамі ў справе супраць Кавана. Сенат даручыў ФБР правесці раследаванне справы, якое не знайшло доказаў віноўнасці кандыдата, і, пасля затрымкі, Брэт Кавана быў прызначаны на пасаду 50 галасамі супраць 48 (ён атрымаў падтрымку ўсіх, акрамя аднаго, сенатараў-рэспубліканцаў і аднаго дэмакрата).


1. ↑
Брэсцкі рынак
**Гандлёвае ўнітарнае прадпрыемства «Брэсцкі рынак»** (раней: Брэсцкі калгасны рынак) — гандлёвае прадпрыемства г.Брэст. Знаходзіцца на вул. Карбышава, 25. Заснавана ў 1946 годзе і да 1989 года адносілася да Упраўлення гандлю гарвыканкама. У снежні 1989 года ў мэтах выканання пастановы Савета Міністраў ад 28 красавіка 1989 г. № 155 «Аб мерах па паляпшэнню работы рынкаў» Брэсцкі рынак быў перададзены ў вядзенне Брэсцкага аблспажыўсаюза.

Дырэктары
---------

* Лышчык М. С. (1989—1999)
* Нікалаюк Д. С. (2000—2002)
* Мушынскі Я. А. (2002—2004)
* Глушынскі Д. У. (2004—2010)
* Крот А. А. (2010—2012)
* Івашкевіч А. М. (2012-па цяперашні час)

Апісанне
--------

Пад купалам знаходзяцца 349 гандлёвых месцаў. У рынак уключаны адміністрацыйны блок «А», шэсць прадпрыемстваў грамадскага харчавання, павільёны «Кветкі» і «Заатавары» на першым паверсе, 123 гандлёвыя месцы на другім паверсе, 73 пунктаў продажаў для аб’ектаў спажыўкааперацыі.
*Porzana porzana*
**Пагоніч звычайны** (*Porzana porzana*) — птушка сямейства пастушковых.

Апісанне
--------

Даўжыня цела 21-25 см, размах крылаў 31-42 см. Увесь перад цела ў белых крапінках, на баках белыя палосы i жаўтаватае падхвосце. Дзюба кароткая, чырвоная каля асновы, ногi зялёныя. Птушаняты ў чорным пуху з блакiтна-чырвоным налётам на версе галавы, дзюба чырвона-жоўтая з чорнымi плямкамi або палоскамi. Маладыя падобныя да дарослых. Голас: кароткiя свiсты «уiць, уiць, уіць», ад змяркання на працягу ўсёй ночы.

Пашырэнне
---------

Арэал: Еўропа (акрамя поўначы), у Паўднёвай і Заходняй Еўропе — лакальна, Цэнтральная і Заходняя Азiя. Насяляе палосы трыснягу з невялiчкiмi акенцамі вады, плыткія, зарастаючыя азёры, заліваемыя рэкамі тэрыторыі з пастаянным узроўнем вады.

Пералёты від (папуляцыi з поўдня i захаду арэала аселыя). Месцы зiмовак часткова ў межах гнездавога арэала, а таксама на ўзбярэжжы Паўночнага мора, паўднёвым захадзе Еўропы, у Афрыцы, Паўднёвай Азiі да Бiрмы. 

На Беларусі звычайны пералётны і транзітна мігрыруючы від.

Асаблівасці біялогіі
--------------------

Гняздо пад прыкрыццем густой расліннасці на купіне або ў паламаным трыснягу, у вадзе або на сухім грунце даволі блiзка ад вады. Высокае, чашападобнае з неаднароднага матэрыала; аснова i высцiлка — з лiстоў і сцёблаў надводнай раслiннасцi; знешняя частка — са сцёблаў.

Яйкi (8-12, часам 6-14) з тупым вузейшым канцом, жаўтавата-шэрыя або аліўкава-ружовыя. Глыбокiя плямы — рэдкiя, шэра-папялістыя; паверхневыя — большыя i бясформенныя, карычнева-чырвоныя.

Літаратура
----------

* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000. — 540 с.: іл. ISBN 83-01-13187-X
**Ахту́бінскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным усходзе Астраханскай вобласці Расіі.

Адміністрацыйны цэнтр — горад Ахтубінск.

Геаграфія
---------

Ахтубінскі раён размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Астраханскай вобласці. Дадзеная тэрыторыя паўпустынна і распасціраецца па левым беразе ракі Волгі. Плошча раёна складае 7810 км², раён з’яўляецца самым вялікім у Астраханскай вобласці.

Раён мяжуе на ўсходзе з Казахстанам, на захадзе з Чарнаярскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Харабалінскім раёнам і на поўдні з Енатаеўскім раёнам, на поўначы з Валгаградскай вобласцю.

Ахтубінскі раён — паўночная частка Астраханскай вобласці, характарызуецца аднастайнай плоскай раўнінай са сподкападобнымі паніжэннямі-западзінамі. Толькі рэчышчы старажытных вадацёкаў і асобныя купалападобныя вышыні — саляныя купалы  (руск.) (бел. — парушаюць выраўнаванасць раёна. Самая высокая кропка раёна — саляны купал гары Вялікае Багдо  (руск.) (бел. — 149 м. У далінах рэк Волгі і Ахтубы распасціраюцца глыбокія, але кароткія яры. Пойма ў цэлым характарызуецца буйна-грывістым рэльефам, з азёрамі-старыцамі.

Асноўныя рэкі раёна: рака Волга з галоўнымі рукавамі — рэкамі Ахтуба, Уладзіміраўка, Калмынка. Водны рэжым рэк характарызуецца ярка выяўленай вяснова-летняй паводкай, якія назіраюцца ў красавіку-чэрвені, летне-восеньскай межанью. Максімальны ўзровень паводкі прыпадае на канец мая — пачатак чэрвеня. Працягласць стаяння піка паводкі не перавышае 3-5 дзён.

Славутасці
----------

На тэрыторыі раёна размяшчаюцца Багдзінска-Баскунчакскі запаведнік з гарой Вялікае Багдо і возерам Баскунчак, Дзяржаўны лётна-выпрабавальны цэнтр ім. В. П. Чкалава.

Зноскі
------

1. 1 2 3  АКТМУ. 185/2016. Паўднёвая ФА Праверана 24 кастрычніка 2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q26857949'></a>
2. ↑  История административно-территориального деления Сталинградского (Нижневолжского) края. 1928—1936 гг.: Справочник — Волгоград: 2012. — С. 38. — 575 с. — ISBN 978-5-90608-102-5<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q100957873'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q914'></a>
3. ↑  26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года — Federal State Statistics Service. Праверана 23 студзеня 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2624680'></a>
4. 1 2  *(unspecified title)* — 2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q41806467'></a>

| ⛭Астраханская вобласць |
| --- |
| Раёны | Ахтубінскі • Валадарскі • Енатаеўскі • Ікранінскі • Камызяцкі • Краснаярскі • Ліманскі • Нарыманаўскі • Прыволжскі • Харабалінскі • Чарнаярскі |  |
| Гарады | **Астрахань** • Ахтубінск • Знаменск • Камызяк • Нарыманаў • Харабалі |
| Пгт | Верхні Баскунчак • Волга-Каспійскі • Ільінка • Кіраўскі • Красныя Барыкады • Ліман • Ніжні Баскунчак |
| Сёлы — цэнтры раёнаў | Валадарскі • Енатаеўка • Ікранае • Красны Яр • Началава • Чорны Яр |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Накуру.

**Наку́ру** (суахілі: Nakuru) — горад у правінцыі Рыфт-Вэлі ў Кеніі. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва (2009 г.) - 307 990 чал.

Гісторыя
--------

Горад Накуру быў заснаваны ў 1904 г. як чыгуначная станцыя на лініі Мамбаса - Кампала. З мовы масаяў, якія насялялі гэтыя землі да канца XIX ст. слова *Nakurru* перакладаецца як "пыльнае месца". Горад хутка рос дзякуючы перасяленню прадстаўнікоў розных плямёнаў Кеніі. Гэтаму таксама садзейнічалі ўрадлівыя глебы, а таксама адносна ўмераны клімат высакагор'я. З 1960-ых гг. пачаў развівацца турызм.

У наш час Накуру з'яўляецца адным з самых буйных гарадоў Кеніі. Але яго далейшае пашырэнне выклікае занепакоенасць у эколагаў, паколькі ён знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці да возера Накуру, уключанага ў Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Эканоміка
---------

Галоўнай галіной эканомікі застаецца сельскагаспадарчая вытворчасць, а таксама перапрацоўка прадуктаў земляробства. Характэрна, што большасць гараджан так або інакш далучаныя да вытворчасці харчу. Многія маюць палеткі або ў рысе горада, або каля яго. Вырошчваюць гародніну, каву, пшаніцу, ячмень, бульбу, бавоўну, сою і г. д. 

Важнымі галінамі таксама з'яўляюцца тэкстыльная прамысловасць, абслугоўванне турыстаў, гандаль, рамяство, транспарт.

Адукацыя
--------

Горад Накуру — адзін з галоўных адукацыйных цэнтраў Кеніі. Тут працуюць буйны ўніверсітэт Эгертан, прыватны ўніверсітэт Кабарак, размешчана некалькі даследчых інстытутаў.

Зноскі
------

1. ↑  NAKURU COUNTY Архівавана 23 лютага 2013.

Спасылкі
--------

* History of Nakuru Архівавана 28 верасня 2015.
* NAKURU AND THE UGANDA RAILWAY
* Egerton University
* Climate — Nakuru (Kenya)
Схема з праекта зон аховы гісторыка-культурных каштоўнасцей у Вістычах. Ахоўныя зоны пазначаны аранжавым колерам.
**Ахоўная зона** — зона аховы нерухомай матэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці, якая непасрэдна прылягае да яе і можа ўключаць тэрыторыю гісторыка-культурнай каштоўнасці. Ахоўная зона прызначана для забеспячэння захаванасці гісторыка-культурнай каштоўнасці і яе навакольнага асяроддзя, выяўлення архітэктурна-мастацкай, горадабудаўнічай і планіровачнай якасці гісторыка-культурнай каштоўнасці і найлепшага візуальнага ўспрымання гісторыка-культурнай каштоўнасці.

Паводле Кодэкса аб культуры Беларусі ахоўныя зоны помнікаў археалогіі ўстанаўліваюцца на адлегласці не менш за пяцьдзясят метраў ад межаў тэрыторыі помнікаў археалогіі.

Зноскі
------

1. ↑  Рэкамендацыі па складзе і парадку распрацоўкі праектаў зон аховы нерухомых матэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей
2. ↑  Кодэкс аб культуры Рэспублкі Беларусь

Літаратура
----------

* Рэкамендацыі па складзе і парадку распрацоўкі праектаў зон аховы нерухомых матэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей
***« « Брюссель »*** - Украінскі музычны праект Святаслава Вакарчука, у якім таксама прынялі ўдзел Дзмітры Шураў, Пятро Чарняўскі, Макс Малышаў і Сяргей Бабкін. Музычнымі прадзюсарамі праекта «Брюссель» сталі Мілаш Еліч i Пятро Чарняўскі. Вясною 2012 прайшоў тур праекта пры ўдзеле ўсіх удзельнікаў запісу альбома

Кампазiцыі
----------

1. Airplane (3:18)
2. Адреналін (2:54)
3. Come to me baby (3:25)
4. Дощ (3:57)
5. Дай мені чистої води (3:08)
6. Заплети (у свої коси ніч) (4:41)
7. Не плач (5:01)
8. Зелений чай (3:51)
9. Цунамі (2:35)
10. В останній момент (3:53)
11. Моя планета (4:08)
12. Де я (3:41)

Музыка і словы —  Святаслаў Вакарчук, акрамя песні «Зелений чай» (муз. і сл. — Сяргей Бабкін)

Музыкi
------

* Святаслаў Вакарчук
* Пятро Чарняўскi
* Дзмiтры Шураў
* Макс Малышаў
* Сяргей Бабкін
**Бабруйскі дзяржаўны механіка-тэхналагічны каледж** — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Бабруйску. Размешчаны па адрасе вул. Гагарына, 2

Гісторыя
--------

У сярэдзіне 1960-х гадоў ў Бабруйску пачалося будаўніцтва аднаго з найбуйнейшых у Еўропе шыннага камбіната. Для новай вытворчасці былі неабходны высокакваліфікаваныя кадры, якія маглі б паспяхова працаваць, прадуктыўна выкарыстоўваць сучасную на той час тэхніку, якой абсталёўваліся цэхі завода.

У адпаведнасці з Пастановай Савета Міністраў БССР ад 4 сакавіка 1966 года № 123 быў створаны **Бабруйскі тэхнікум гумавай прамысловасці**. Першымі спецыяльнасцямі, па якіх пачалася падрыхтоўка спецыялістаў, былі: «Аналітычная хімія», «Тэхналогія гумы», «Абсталяванне заводаў перапрацоўкі пластмас і гумы». На працягу наступных 5 гадоў былі адкрыты: «Тэхналогія вырабаў з пластмас», «Апрацоўка металаў рэзаннем», «Электраабсталяванне прамысловых прадпрыемстваў і ўстановак», «Электрахімічныя пакрыцці».
У 1967 годзе ў тэхнікуме адкрылася вячэрняе аддзяленне.

Загадам Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР ад 18 лістапада 1974 года № 537 Бабруйскі тэхнікум гумавай прамысловасці перайменаваны ў **Бабруйскі механіка-тэхналагічны тэхнікум**. Загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 28 мая 2001 года № 263 тэхнікум перайменаваны ва ўстанову адукацыі «**Бабруйскі дзяржаўны механіка-тэхналагічны тэхнікум**». Рашэннем Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта ад 18 чэрвеня 2001 года № 13-5 зарэгістравана ўстанова адукацыі «Бабруйскі дзяржаўны механіка-тэхналагічны тэхнікум».

Загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 5 сакавіка 2010 № 133 установа адукацыі «Бабруйскі дзяржаўны механіка-тэхналагічны тэхнікум» перайменаваны ў дзяржаўную ўстанову адукацыі «Бабруйскі дзяржаўны механіка-тэхналагічны каледж».

Дырэктары
---------

* 1966—1998 — Васіль Рыгоравіч Шахмуць
* да 2014 — Алег Сяргеевіч Кед
* 2014 — ? — Валерый Мікалаевіч Аўшаў
* ? — Андрэй Мікалаевіч Болатаў

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  История колледжа

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт
Брэсцкі рачны порт
**Брэсцкі рачны порт** — порт на рацэ Мухавец у Брэсце. Самы вялікі па грузаабароце ў Беларусі.

Гісторыя
--------

Заснаваны ў 1940 годзе як канцавы портапункт водна-транспартнай магістралі Дняпроўска-Бугскага воднага шляху. З 1950-х гадоў актыўна ішло будаўніцтва. У 1980-х гадах быў транспартным прадпрыемствам рачнога флоту БССР па перапрацоўцы грузаў, аб’ём грузаў — больш 6 млн.тон (1985). З Брэсцкага рачнога порта адпраўлялася на экспарт у ГДР жалезная руда (у порце транспартавалася ў вагоны), ажыццяўлялася перагрузка прадукцыі будаўнічых арганізацый Брэста, ажыццяўляліся экскурсійныя пасажыраперавозкі.

Зноскі
------

1. ↑  Геаграфія Беларусі: вучэб. дапам. для 10-га кл. устаноў агул. сярэд. адукацыі з беларус. мовай навучання / М. М. Брылеўскі, Г. С. Смалякоў; пер. з рус. мовы Н. М. Брылеўскай, В. Л. Смаляковай. — 3-е выд. перапрац. — Мінск: Нар. асвета, 2012. — 303 с.: іл. ISBN 978-985-03-1787-2

Літаратура
----------

* Брест : Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. – Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1987. – 408 с.