recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Гарбунова.
**Святлана Рыгораўна Гарбунова** (нар. 9 ліпеня 1954, г. Мінск) — беларускі скульптар.

Біяграфія
---------

Скончыла ў 1972 годзе Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве, у 1978 годзе — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Удзельніца выставак з 1975 года.

Творчасць
---------

Працуе ў манументальнай, станковай і мемарыяльнай скульптуры з бронзы і граніту.

Сярод твораў: мемарыяльны комплекс на месцы спаленай вёскі Літавец (Дзяржынскі раён), помнік С. Буднаму (у суаўтарстве, г. Нясвіж), бюсты двойчы Герояў Савецкага Саюза У. Бядулі (у суаўт. г. Камянец), А. Дубко (в. Верцялішкі Гродзенскага раёна), кампазіцыя «Мастак і горад. М. Шагал» (Мінск), партрэты, мемарыяльныя дошкі, медалі.

Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава і інш.

Узнагароды
----------

Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1984) за *«высокае прафесійнае майстэрства, стварэнне твораў у галіне станковай і манументальнай скульптуры — „Рабфак", „Слова камуніста", мемарыяльныя дошкі Герою Савецкага Саюза М. П. Чэпіку, помнік С. Буднаму»*, узнагароджана медалём Ф. Скарыны (1995).

Зноскі
------

1. ↑  *Г. П. Прахарэнка.* Прэміі // Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі: У 5-і т. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: БелСЭ, 1986. — Т. 4. Накцюрн — Скальскі. — 742 с. — 9 500 экз.

Спасылкі
--------

* Гарбунова Святлана Рыгораўна
**Томас Матынглі** (англ.: Mattingly Thomas Kenneth; нар. 17 сакавіка 1936) — амерыканскі астранаўт, удзельнік праграмы Апалон. Нарадзіўся ў Чыкага, штат Ілінойс.

Астранаўт 5-га набору. Уваходзіў у склад першага дублюючага экіпажа «Апалона-13» (пілот каманднага модуля). Калі камандзір асноўнага экіпажа Алан Шэпард захварэў, дублёры сталі асноўным экіпажам. Але за два дні да старту з гэтага экіпажа выключылі Матынглі з прычыны кантакту з чалавекам, які захварэў на адзёр. Ён застаўся на Зямлі (але на адзёр так і не захварэў).

Першы палёт у космас здзейсніў у складзе экспедыцыі «Апалона-16», 16 красавіка — 27 красавіка 1972 года, 5-й высадцы людзей на Месяц. Быў пілотам каманднага модуля. Падчас палёту да Зямлі здзейсніў выхад у адкрыты космас. За гэты палёт Матынглі быў узнагароджаны медалём НАСА «За выдатныя заслугі» ў 1972 годзе.

Другі касмічны палёт здзейсніў у летам 1984 камандзірам місіі «Калумбія STS-4».

Трэці палёт у космас — «Дыскаверы STS-51C» у студзені 1985 года, камандзір.

Ён з’яўляецца адным з 24 чалавек, якія даляцелі да Месяца.

Заўвагі
-------

Літаратура
----------

* Матынглі Томас // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 10: Малайзія — Мугаджары / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 10. — С. 209. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0169-9 (т. 10).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Internet Movie Database |
| Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: n83004667 · VIAF: 38281737 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Назаранка.
**Мікалай Пятровіч Наза́ранка** (9 мая 1927, г.п. Сямёнаўка, Крамянчуцкая акруга, УССР) — беларускі жывапісец.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1961 годзе. У 1963—1976 гадах выкладаў у Мінскім педагагічным інстытуце, у 1978—1988 гадах у БПІ.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1967 года.

Творчасць
---------

Працуе ў розных жанрах жывапісу ў рэалістычнай манеры. Сярод твораў: «На вызваленай зямлі» (1967); гістарычныя карціны «Партызаны» (1968), «Вайной апаленыя» (1975), «3 ліпеня» (1981), «Памяць» (1982), «Вясна 45 года» (1985), «Рабіна чырвоная» (1987); пейзажы «Зямля» (1969), «Цішыня» (1976), «Магілёўшчына» (1977), «Лагойшчына» (1979), «Бярэзіна», «Родная зямля» (абодва 1980), «Мірны вечар» (1984), «На дачы», «Бэз», «Сядзіба Верашчакі», «Мінск. Дом Ванюшкі» (усе 1990-я г.); партрэты «Аўтапартрэт» (1966), «М. Багдановіч» (1976), «Наташа» (1989), «Жаночы партрэт» (1996) і інш.

Сям’я
-----

Мае сыноў Пятра (нар. 1957) і Алега (нар. 1961), таксама мастакоў.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* *Г. А. Фатыхава.* Назаранка Мікалай Пятровіч // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 11. — 560 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0188-5 (т. 11).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | ЗЭКББ: NLB-ar158346 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Казакоў.

**Мікала́й Пятро́віч Казако́ў** (13 жніўня 1953, Праабражэнне, цяпер у Прыморскім краі Расіі — 11 красавіка 1991, Ружанская пушча, Пружанскі раён Брэсцкай вобласці) — савецкі ваенны лётчык першага класу, падпалкоўнік, удзельнік вайны ў Афганістане.

Біяграфія
---------

Ваенную службу праходзіў у авіяцыі. Скончыў Качынскую вышэйшую ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў (1975).

Паспяхова прайшоў усе неабходныя выпрабаванні і паступіў у атрад касманаўтаў, аднак даведаўшыся, што яго авіяцыйны полк накіраваны ў Афганістан, падаў рапарт на адлічэнне дзеля службы ў родным палку. За час знаходжання ў Афганістане Мікалай Казакоў здзейсніў 157 баявых вылетаў, быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.

За 20-гадовы тэрмін службы засвоіў пілатаванне шасці тыпаў самалётаў: Ан-2, Л-29, Л-39, МіГ-15, МіГ-21 і Су-25. Здзейсніў 3873 палёты агульнай працягласцю 2150 гадзін, дасканала выконваў фігуры вышэйшага пілятажу: гарызантальную бочку, пераварот, пятлю Несцерава.

Гібель
------

11 красавіка 1991 года камандзір 1-й эскадрыллі 206-га асобнага штурмавога авіяпалку 26-й паветранай арміі БВА падпалкоўнік Мікалай Казакоў на сваім летаку Су-25 (бартавы нумар 401) выконваў трэніровачны палёт. Пасля пуску ракет па наземных мэтах на Ружанскім палігоне не спрацавалі супрацьпампажныя сістэмы рухавікоў самалёту. Пілот не катапультаваўся, да апошняга намагаючыся ўратаваць машыну і грамадзянскае насельніцтва. Пераляцеўшы праз вёску Клепачы, аб 11:42 самалёт рухнуў у Ружанскай пушчы за 300 м ад населенага пункта.

Пахаваны на могілках у мястэчку Праабражэнне Прыморскага края (Расія).

Ушанаванне памяці
-----------------

На месцы гібелі пілота ў Ружанскай пушчы ўсталяваны помнік з хваста самалёта.

У Праабражэнскім імя Мікалая Казакова носіць сярэдняя школа № 10. Штогод 11 красавіка ў Музеі гісторыі Праабражэнскай базы тралавага флоту ладзіцца Дзень памяці Мікалая Казакова.

Сям’я
-----

Маці Марыя Фёдараўна і брат Леанід жывуць у пасёлку Праабражэнскае. Дачка Яўгенія скончыла ваенную акадэмію і працуе ваенным юрыстам.

Зноскі
------

1. ↑  Лётчик — качинец Казаков Николай Петрович (руск.)(недаступная спасылка). *Качинец*. Архівавана з першакрыніцы 10 сакавіка 2016. Праверана 1 мая 2012.
2. ↑  201-й авиационный полигон «Ружанский» (руск.). *Всё о Ружанах*. Праверана 30 красавіка 2012.

Спасылкі
--------

* Наш зямляк і аднакласік(недаступная спасылка) (руск.)
**Румынская нацыянальная фасцыя** (рум.: Fascia Naţională Română) — невялікая фашысцкая арганізацыя, якая дзейнічала ў Румыніі кароткі час у 1920-я гады.

На чале з Цітусам Віфарам, група выйшла з Нацыянальнай фашысцкай партыі ў 1921 годзе і на піку свайго развіцця налічвала 1500 членаў. Асноўнай ідэалогіяй стаў нацыянал-сацыялізм, хоць у цэлым яны працягвалі палітыку карпаратывізму, зямельнай рэформы і падтрымлівалі стварэнне сельскагаспадарчых кааператываў. Галоўнымі абласцямі ўплыву руху была Малдавія, Букавіна і Банат.

Партыя аб’ядналася з Нацыянальным італа-румынскім культурным і эканамічным рухам у 1923 годзе, каб сфармаваць Нацыянальны фашысцкі рух.

Заўвагі
-------

1. ↑  Хронология румынского фашизма Архівавана 24 лістапада 2005 года.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Клімковіч.

**Святлана Міхайлаўна Клімковіч** (26 жніўня 1935, Мінск — 27 студзеня 2001) — беларуская пісьменніца, перакладчыца.

Біяграфія
---------

Магіла на Вайсковых могілках у Мінску
Нарадзілася 26 жніўня 1935 года ў Мінску ў сям’і пісьменніка Міхася Клімковіча.

У 1958 годзе скончыла аддзяленне беларускай мовы і літаратуры філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працавала карэктарам, літработнікам, адказным сакратаром газеты «Голас Радзімы» (1958—1970), літсупрацоўнікам газеты «Літаратура і мастацтва» (1970—1972), рэдактарам у часопісе «Народная асвета» (1972—1974), рэдактарам рэдакцыі праграм для моладзі на Беларускім тзлебачанні. У 1977—1990 гг. — адказны рэдактар бюлетэня Беларускага тэатральнага аб’яднання (з 1987 г. Саюза тэатральных дзеячаў) «Тэатральны Мінск». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1986 г.

Памерла 27 студзеня 2001 года. Пахавана ў Мінску на Вайсковых могілках побач з бацькам і маці.

Творчасць
---------

Выступала ў друку з 1958 года. У перыядычным друку публікавала апавяданні, нарысы, казкі, тэатральныя рэцэнзіі і артыкулы. Асобным выданнем выйшла казка «Лалі-Лаль» (1974, на аснове яе створаны тэле- і радыёспектаклі).

Аўтар п’ес для тэатра лялек «Дар ляснога цара» (пастаўлена ў 1978), «Балада пра белую вішню» (апублікавана ў зборніку п’ес «Гаўрошы Брэсцкай крэпасці» ў 1984, пастаўлена ў 1984 і на Беларускім радыё ў 1988), «Казка пра цара Юрыка і каваля Рымшу» (апублікавана ў 1981, Масква, і ў зборніку «Радзіма мая дарагая», 1989), п’есы «Вясновая песня» (пастаўлена на Беларускім радыё, 1985). Напісала лібрэта опер «Дзікае паляванне караля Стаха» (пастаўлена ў 1989) і «Францыск Скарына» (пастаўлена на Беларускім тэлебачанні ў 1990). Зрабіла пераклад з польскай мовы, рэстаўрацыю і сцэнічную рэдакцыю оперы XVIII ст. «Апалон-заканадаўца, альбо Парнас рэфармаваны» (апублікавана і пастаўлена ў 1989).

Творы
-----

* Лалі-Лаль. Казка. Мінск. 1974.
* Сказка о царе Юрике и кузнеце Рымше. Пьеса-сказка в 2 действиях. Москва. 1981.
* Змяіны кароль. Казкі, вершы. Мінск. 2007.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* *Гарэлік Л. М.* Клімковіч Святлана. // Беларускія пісьменнікі. Біябібліяграфічны слоўнік у 6 тамах. Т. 3. — Мінск, 1994. — С. 270.
* *Грышкевіч В. М.* Клімковіч Святлана. Бібліяграфія. // Беларускія пісьменнікі. Біябібліяграфічны слоўнік у 6 тамах. Т. 3. — Мінск, 1994. — С. 270.
* Клімковіч Святлана Міхайлаўна // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 8: Канто — Кулі / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 8. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0144-3 (т. 8). — С. 342.
**Томас Тарквемада** (ісп.: Tommáso de Torquemada; 1420 — 16 верасня 1498) — заснавальнік іспанскай інквізіцыі, першы вялікі інквізітар Іспаніі.

Біяграфія
---------

Томас паходзіў з іспанскай сям'і і прыходзіўся пляменнікам кардыналу Хуану дэ Тарквемадзе. Бацька Томаса Тарквемада — Ян быў слугою Дамініканскага ордэна, прымаў удзел у Канстанцкім саборы.

Атрымаўшы багаслоўскую адукацыю і адрозніваючыся аскетычным схільнасцямі, Тарквемада паступіў у дамініканскі ордэн, ў 1459 годзе стаў прыёрам аднаго з найважнейшых манастыроў ў Сеговіі, а потым — духоўнікам Кастыльскай інфанты Ізабелы. Ён спрыяў яе ўзвядзенню на трон і заключэнню шлюбу з Фердынандам Арагонскім, на якога таксама аказваў вялікі ўплыў. Дзякуючы суроваму і непахіснаму характару, рэлігійнаму запалу і багаслоўскай начытанасці, яго ўплыву падпарадкоўваўся і Папа.

Галоўнай задачай Тарквемады было рэлігійнае і палітычнае аб'яднанне Іспаніі. Для дасягнення гэтай мэты ён рэарганізаваў і пашырыў дзейнасць інквізіцыі. У 1483 г. Тарквемада быў прызначаны «вялікім інквізітарам» Кастыліі, а затым і Арагона.

Ацэнкі дзейнасці
----------------

Выгнанне яўрэяў (1492) і маўраў (1502, адбылося ўжо пасля яго смерці) з Іспаніі, канфіскацыя маёмасці асуджаных інквізіцыяй, спаленне ерэтыкоў на вогнішчах — такія былі вынікі дзейнасці Тарквемады-інквізітара. На яго сумленні сотні спаленых. Агульная колькасць аўта-да-фе падчас Тарквемады ацэньваецца ў 2,200, палова з гэтага ліку — саламяныя пудзілы асоб, якія памерлі да арышту або былі ў недасягальныя для інквізіцыі.

Дзякуючы ж дзейнасці Тарквемады як палітыка стала магчымым аб'яднанне каралеўстваў Кастылія і Арагон ў адзінае каралеўства Іспанія. Пасля Іспанія стала адной з самых магутных дзяржаў Еўропы, паклала пачатак каланізацыі Новага Свету і з'явілася «культурнай матрыцай» усёй Лацінскай Амерыкі. Па гэты дзень у лацінаамерыканскіх краінах ёсць ідыёма, якую можна перавесці як «маці-бацькаўшчына». Гэтым словам пазначаюць Іспанію.

Зноскі
------

1. ↑  Торквемада, Томас krugosvet.ru
2. ↑  Meditations, or the Contemplations of the Most Devout **(нявызн.)**. *World Digital Library* (26 ліпеня 1479). Праверана 3 верасня 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Іспанскі біяграфічны · Кароткая яўрэйская · Кругасвет · Ларуса · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Catholic (1997—…) · Notable Names Database · Universalis |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave · WikiTree · Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 11926836x · GND: 119170353 · ISNI: 0000 0000 6642 1634 · LCCN: n83046835 · NKC: ola2002161390 · NLG: 305515 · NLP: A11834638 · NTA: 072219998 · NUKAT: n2005128722 · SUDOC: 027165892 · VIAF: 76323650 |

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Сахарава.
**Святлана Пятроўна Сахарава** (нар. 7 лістапада 1950, Брэст) — беларускі архітэктар.

Біяграфія
---------

Скончыла ў 1973 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. З 1973 года — архітэктар, старшы архітэктар, вядучы архітэктар у БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Член КПСС з 1978 года. Пражывае ў г. Мінск.

Творчасць
---------

Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генплан і ПДП санаторнай зоны курорта Нарач (1976), генплан Вілейкі (1980), схемы комплекснага выкарыстання і аховы водных і зямельных рэсурсаў басейнаў рэк Сож (1975), Заходняй Дзвіны (1977), воз. Нарач (1980), ТЭА Музея народнага дойлідства і побыту Беларускай ССР (1979), схемы развіцця і размяшчэнні зон адпачынку Віцебскай і Гомельскай абласцей (1981), праекты рэалізацыі ПРП раёнаў Калінінградскай вобласці (1986).

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Сахарова Светлана Петровна // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Ходжкін.

**Томас Ходжкін** (англ.: Thomas Hodgkin; 17 жніўня 1798, Пентанвіл, акруга Сент-Джэймс, Мідлсекс, Англія — ​​5 красавіка 1866, Яфа, Асманская Сірыя) — брытанскі медык, патолагаанатам, піянер у галіне прафілактычнай медыцыны. Вядомы ў цяперашні час перш за ўсё тым, што ў 1832 годзе апісаў форму лімфомы, цяпер вядомую як лімфома Ходжкіна (лімфагрануламатоз).

Біяграфія
---------

Томас Ходжкін нарадзіўся ў сям’і квакераў ў Пентанвіле, акруга Сент-Джэймс, Мідлсекс. Разам з братам Джонам Ходжкіным атрымаў прыватную адукацыю.

У 1816 годзе заняў пазіцыю асабістага сакратара Уільяма Алена, ангельскага навукоўца і філантропа. Далей вучыўся ў Медыцынскай школе Святога Тамаша ў Лондане, а ў 1819 годзе паступіў у Эдынбургскі ўніверсітэт, у якім пасля абароны дысертацыі ў 1823 годзе яму была прысвоена ступень доктара медыцыны.

У 1821 годзе ездзіў у Францыю, вывучаў працу стэтаскопа, нядаўна ўведзенага ў медыцыну Рэнэ Лаэнекам. У 1825 годзе быў прызначаны выкладчыкам анатоміі хвароб у лонданскай медыцынскай школе.

У 1832 годзе Томас Ходжкін апісаў некалькі хворых, у якіх назіралася павелічэнне лімфатычных вузлоў і селязёнкі, агульнае знясіленне і заняпад сіл. Ва ўсіх выпадках хвароба мела смяротны зыход. Праз 23 гады Самуэль Уілкс (1824—1911), брытанскі ўрач і біёграф, назваў гэты стан хваробай Ходжкіна, вывучыўшы апісаныя Ходжкіным выпадкі і дадаўшы да іх 11 уласных назіранняў.

Томас Ходжкін быў блізкім сябрам сэра Мозеса Мантэфіёрэ, аднаго з самых вядомых брытанскіх яўрэяў XIX стагоддзя, фінансіста, грамадскага дзеяча і філантропа. Разам з ім ён з 1857 года здзяйсняў паездкі ў Палесціну, у адной з якіх захварэў на дызентэрыю і памёр. Томас Ходжкін быў пахаваны ў Яфе.

Зноскі
------

1. 1 2  Thomas Hodgkin // Who Named It? Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q66683'></a>
2. 1 2  Thomas Hodgkin // Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324'></a>
3. 1 2 3  www.accademiadellescienze.it Праверана 1 снежня 2020.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q107212659'></a>
4. 1 2  Kindred Britain<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q75653886'></a>
Розніца колераў на экране і друкаванай версіі
**Колеравая прастора** — гэта мадэль прадстаўлення колеру, аснаваная на ўжыванні колерных каардынат. Колеравая прастора будуецца такім чынам, каб любы колер быў прадстаўленнем пункта, які мае пэўныя каардынаты. Часцей за ўсё, аднаму набору каардынат будзе адпавядаць адзін колер, але для некаторых выпадкаў гэта не так (напрыклад, для мадэлі CMYK, калі кадзіруецца колерны тон — звесткі па тону «закальцаваны», і максімальнае і мінімальнае значэнне супадаюць.)

Апісанне
--------

Колеравыя прасторы апісваюцца наборам колерных каардынат і правіламі стварэння колераў. Напрыклад, RGB з’яўляецца трохмернай колернай прасторай, дзе кожны колер апісаны наборам з трох каардынат — кожная з іх адпавядае кампаненту колеру ў раскладанні на чырвоны, зялёны і сіні колеры. Колькасць каардынат задае размернасць прасторы. Існуе шмат колерных прастор рознай размернасці — ад аднамерных, якія могуць апісаць выключна монахромны відарыс, да шасці і дзесяці-мерных, такіх, як прастора CMYKLcLm (Cyan, Magenta, Yellow, Key color, lightCyan, lightMagenta). Прасторы высокай размернасці часцей выкарыстоўваюцца ў мэтах друку на плотарах альбо апаратах для колерпроб.

Гл. таксама
-----------

* Колеравая мадэль
* Колеравая палітра
* Колераметрыя і колерамер
* Формула адрознення колераў

| ⛭Колеравыя мадэлі |
| --- |
| 
RGB (sRGB, ProPhoto) •
CMYK •
XYZ •
HSV (HSB) •
HSL •
AHSL •
RYB •
LAB •
PMS (Panton) •
LMS •
Мансела •
NCS •
RAL •
YUV •
YCbCr •
YPbPr •
YDbDr •
YIQ
 |  |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Рулёва.

**Рулёва** — колішняя вёска Слабада-Кучынскага сельсавета Капыльскага раёна.

Гісторыя
--------

Перад Другой сусветнай вайной 11 двароў, 26 жыхароў. У лютым 1943 года падчас карнай аперацыі «Erntefest» нямецка-фашысцкія захопнікі спалілі вёску і загубілі 22 жыхары. Да 8 чэрвеня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Пясочанскага сельсавета. Існавала да 1976 года.

Памяць пра загінулых жыхароў Рулёва ўвекавечана ў мемарыяльным комплексе «Хатынь». Успаміны жыхаркі вёскі Л. І. Кубрак выкарыстаны складальнікамі кнігі «Я з вогненнай вёскі…».

Вядомыя асобы
-------------

* Аляксандр Рыгоравіч Афяроўскі (нар. 1937) — беларускі пісьменнік

Зноскі
------

1. ↑  Рашэнне выканкома Мінскага абласнога (сельскага) Савета дэпутатаў працоўных ад 8 чэрвеня 1963 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1963, № 23 (1023).
2. 1 2  Памяць. Капыльскі раён…

Літаратура
----------

* Памяць. Капыльскі раён. — Мн.: «Беларуская навука», 2001. — 638 с.
**Кампора-Сан-Джавані** (італ.: Campora San Giovanni, неап.: Campura San Giuvanni, сіц.: Campura Santu Janni) — фрацыёнэ (дробная адміністрацыйная адзінка) ў Калабрыі, Італія (у складзе камуны Амантэя правінцыі Касенца).
Размешчана на ўзбярэжжы Тырэнскага мора, над бухтай Кампора; гавань (збуд. 2002). Чыгуначная лінія і аўтадарога SS18; у 8 км ад шашы A3, у 25 км ад міжнароднага аэрапорта Ламезія-Тэрме (*Lamezia Terme*). Насельніцтва 7,340 тыс.ч. (2011).

Мясцовая эканоміка асноўваецца на турызме і сельскай гаспадарцы. Вытворчасць віна і алею. З 1950-х гг. вырошчваецца чырвоная трапейская цыбуля (*Red onion of Tropea*). Тутэйшая кухня — тыпова калабрыйская.

Гісторыя
--------

У антычнае час на тэрыторыі сучаснай Кампоры размяшчаліся два гарады Вялікай Грэцыі:

* Тэмеза (або Тэмпса) — адзін з самых старажытных аўсонскіх гарадоў у Паўднёвай Італіі, зрабіўся потым рымскай калоніяй.
* Клець.

Абодва горада, што варагавалі адзін з адным, сталі ахвярай пірацкіх нападаў і пазней былі разбураныя. Мясцовае ж насельніцтва збегла ў горы. Пасля тэрыторыя сучаснай Кампоры была аб’ектам каланізацыі і заваёў з боку многіх народаў: фінікійцаў, грэкаў, рымлян, варвараў, арабаў, візантыйцаў і нарманаў.

Славутасці
----------

Архітэктурныя выдатнасці складаюцца з вялікай вежы 14 ст. (мясцовая дыял. назва *U Turriune*) і плошчы Святога Францыска Паольскага. Святы Францыск з Паолы лічыцца мясцовым святым патронам, а яго дні (1 — 3 верасня) адзначаюцца вялікай працэсіяй са статуяй святога і прыцягваюць пілігрымаў з навакольных вёсак.

Ураджэнцы Кампоры
-----------------

* Анджэла Вадаччына, (1890—1976), партызан, селянін і палітычны актывіст, кампарэсы яго называлі «Майстар Анджэла».
* Фабрицыё Філіпа, канадска-амерыканскі акцёр і сцэнарыст.
* Фабіян Маззай, аргенціна-іспанскі акцёр і сцэнарыст, вядомы таксама як Гарацыя па ТБ «Un Paso Adelante», бацькі называлі яго Марынела.
* Джэрам Руджэра, італьянскі мадэльер, вядомы майстар мужчынскага адзення. Бацька Банавентура, быў родам з наваколля Козза.

Літаратура
----------

* Матэрыял англамоўнага раздзелу Вікіпедыі [11.9.2008]. — .

Спасылкі
--------

* Proloco Campora Сан-Джавані Архівавана 11 сакавіка 2012.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Касцёл Апекі Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
**Касцёл Апекі Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — драўляны каталіцкі храм у в. Дайлідкі Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці.

Гісторыя
--------

Парафія створана ў палове XVIII ст. Сённяшні касцёл пабудаваны на землях паноў Лашкевічаў, ахвярадаўцамі былі Уладзімір і Гэлена Лашкевічы з маёнтку Даўкшышкі, пан Качан з маёнтку Новы Двор, пан Гутаровіч з маёнтку Юзуліна і іншыя. 17 чэрвеня 1927 года парафіяне ўзялі доўгатэрміновую пазыку на 1 960 злотых. Лес для будаўніцтва касцёла быў выдзелены ў Доржы пад Іўем.

На будаўніцтва пайшло 15 680 злотых. Храм, які атрымаў тытул Апекі Найсвяцейшай Панны Марыі, 13 кастрычніка 1929 года асвяціў арцыбіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі.

Зачынены ў 1949 годзе. У 1950 годзе храм прыстасавалі пад збожжавы склад і падсобны цэх калгаса імя Калініна — і ў гэтай якасці ён выкарыстоўваўся да 1988 года. У 1989 годзе святыню вярнулі вернікам і 29 лістапада пасля 40-гадовага перапынку адбылася святая імша. Парафіі аднавілася 9 верасня 1990 года, калі новапрызначаны пробашч касцёла айцец Бернард Радзік з ордэна кармялітаў адправіў першую імшу.

20 красавіка 1990 года біскуп Тадэвуш Кандрусевіч нанова асвяціў касцёл. На ўрачыстасці прысутнічаў і біскуп Аляксандр Кашкевіч.

19 лістапада 2002 года дэкрэтам біскупа Аляксандра Кашкевіча парафія стала называцца Дайлідскай і ў яе склад увайшлі Дайлідкі, Даўкшышкі, станцыя Ашмяны з прылеглымі вёскамі. Пробашчам быў прызначаны ксёндз Алег Шпень.

Архітэктура
-----------

Касцёл з’яўляецца прыкладам нацыянальнага архітэктурнага мадэрна.

У лістападзе 1991 года ў касцёле пабудаваны тры алтары: Апекі Найсвяцейшай Панны Марыі, святой Тэрэсы і святога Юзафа.

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑   Архівавана 7 кастрычніка 2019.

Спасылкі
--------

* Дайлідкі (Даўкшышкі) — парафія Апекі Найсвяцейшай Панны Марыі на Catholic.by

| ⛭Астравецкі дэканат |
| --- |
| Касцёл Святых Казьмы і Даміяна (Астравец) ·  Касцёл Узвіжання Святога Крыжа (Астравец) ·  Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Быстрыца) ·  Касцёл Святога Юрыя (Варняны) ·  Касцёл Святога Юрыя (Вялікія Свіранкі) ·  Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Гервяты) ·  Касцёл Святога Андрэя Баболі (Градаўшчына) ·  Касцёл Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Гудагай) ·  Касцёл Апекі Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Дайлідкі) ·  Касцёл Маці Божай Шкаплернай (Жукойні Жалядскія) ·  Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Кемелішкі) ·  ~~Касцёл Святога Яўхіма (Клюшчаны)~~ ·  Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Міхалішкі) |
**Кампрадор** (ісп.: comprador — *пакупнік*) — спосаб вядзення бізнесу, пры якім прыбытак здабываецца ў выніку дзейнасці, якая падрывае сваю нацыянальную эканоміку і памяншае яе здольнасць да росту і развіцця.

Прыкладамі такой дзейнасці з’яўляюцца, напрыклад, абслугоўванне інтарэсаў замежнага капіталу ў сваёй краіне і аказанне дапамогі замежнаму капіталу ў яго канкурэнцыі з нацыянальным капіталам. Таксама такой дзейнасцю з’яўляецца гандаль прыроднымі рэсурсамі сваёй краіны на сусветных рынках з вывазам атрыманага прыбытку ў замежныя дзяржавы. Таксама такой дзейнасцю з’яўляецца толінг  (руск.) (бел. алюмінія, які ёсць прыхаванай формай экспарту электраэнергіі і атрымання прыбытку з заніжанай урадам (у параўнанні з сусветнай) цаны на яе, зніжанай з меркаванняў дапамогі развіццю нацыянальнай эканоміцы.

Сваёй дзейнасцю кампрадоры набліжаюць сітуацыю, калі ў краіне адсутнічае нацыянальны капітал, і ўсе інфраструктурныя і прамысловыя аб’екты належаць замежнаму капіталу.

Зноскі
------

1. ↑   (руск.)Компрадорская бюрократическая буржуазия

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | NDL: 00560460 |
**Стэфан Драгуцін** — кароль Сербіі з 1276 па 1282 і кароль Срэма з 1282 па 1316. Сын Стэфана Ураша I і Алены Анжуйскай, ад шлюбу з Кацярынай Венгерскай меў двух сыноў, Уладзіслава II (кароль Срэма) і Стэфана Урошыца, таксама дзве дочкі Елізавету і Урсулу.

Біяграфія
---------

Паўстаў супраць свайго бацькі, скінуў яго з дапамогай Венгрыі і завалодаў Сербіяй у 1276. Падзяліў дзяржаву на тры часткі: Каралева Алена валадарыла абласцямі Зэта, Трэб'я, Плава і Пайбар'я, Мілюцін, малодшы брат Драгуціна, валадарыў у паўднёвай частцы дзяржавы, а сам Драгуцін пакінуўся сябе паўночную частку.

Уступіў у антывізантыйскую кааліцыю з Карлам Анжуйскім, каралём Сіцыліі. Выпадкова зламаў ногі, упаўшы з каня. Сербскі сабор вымусіў караля перадаць пасаду малодшаму брату, аднак за Драгуцінам засталася паўночная частка краіны.

Пасля адмовы ад стальца захаваў паўнамоцтвы ў некаторых паўночных раёнах краіны. Выдаў свайго сына Уладзіслава за плямяніцу караля Андрэя II Венгерскага, і як пасажную маёмасць, атрымаў землі з горадам Бялградам, зрабіўшы пазней горад сваёй сталіцай. Такім чынам Драгуцін утварыў новую дзяржаву Каралеўства Срэм і ўвайшоў у гісторыю як кароль Срэма. Бялград упершыню стаў часткай сербскай дзяржавы і Драгуцін быў першым кіраўніком які валодаў ім.

Разам са сваім братам, Драгуцін ваяваў супраць візантыйцаў, балгараў і татараў. Потым уступіў з ім у канфлікт.

Пастрыгся ў манахі, памёр у 1316. Сваю дзяржаву пакінуў сыну Уладзіславу.

Гл. таксама
-----------

* Срэм
* Каралі Сербіі
* Гісторыя Сербіі

* 
*

Зноскі
------

1. ↑  *Lundy D. R.* The Peerage<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q67129259'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q21401824'></a>

Спасылкі
--------

* Карта Драгутинове државе(недаступная спасылка)
* Манастир Ђурђеви ступови у Расу, задужбина Стефана Немање и Краља Драгутина Архівавана 7 жніўня 2009.
* Житејна икона преподобног Теоктиста - краља Драгутина („Православље", 1. октобар 2009.) Архівавана 17 кастрычніка 2014.


| ?Стэфан Драгуцін — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Стэфан Неманя |  | Завіда[d] |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  | Стэфан Першавенчаны[d] |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Анастасія Сербская[d] |  |  |
|  |  | Стэфан Ураш I |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Стэфан Драгуцін |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  | Ганна Дандала[d] |  | Энрыка Дандала |  |  |
|  |  |  | Алена Анжуйская |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | The Peerage |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Бракгаўза і Эфрона · Treccani |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave · WeRelate · Sejm-Wielki.pl · Rodovid · genealogics.org |
| Нарматыўны кантроль | GND: 1225791707 · VIAF: 305498676 |
**«Колер з іншых светаў»** (англ.: The Colour Out of Space, таксама «Касмічны колер», «Колер з космасу», «Ззянне звонку») — напісанае ў сакавіку 1927 года апавяданне амерыканскага пісьменніка Говарда Філіпса Лаўкрафта. Твор сумяшчае ў сабе элементы жахаў і навуковай фантастыкі. Сам Лаўкрафт лічыў «Колер…» сваім лепшым творам. Апавяданне было ўпершыню апублікавана праз паўгода пасля напісання — у вераснёвым нумары часопіса Amazing Stories.

Твор апісвае жудасныя падзеі, якія здарыліся з сям'ёй амерыканскіх фермераў пасля падзення загадкавага метэарыта. Асноўны прыём апавядання — колер, нябачаны раней для чалавецтва (адгэтуль і назва). Гэта адлюстроўвае адну з галоўных ідэй Лаўкрафта — наяўнасць нейкіх рэчаў за гранню людскага разумення і пазнання і мізэрнасць чалавечых ведаў пра Сусвет.

Зноскі
------

1. ↑  С. Т. Джошы, *The Annotated Lovecraft*, стар. 57.

Спасылкі
--------

* Арыгінальны тэкст  (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэксты твораў | Project Gutenberg |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Касцёл Божага Цела.
**Касцёл Божага Цела** — мураваны каталіцкі храм у в. Крошыне Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.

Гісторыя
--------

Першы касцёл у Крошыне быў пабудаваны ў 1442 годзе. У 1818 годзе быў пабудаваны новы касцёл з дрэва. У 1920-я гады ўзведзены сучасны мураваны будынак касцёла.

Архітэктура
-----------

Жырандоля Паўлюка Багрыма
магіла Паўлюка Багрыма
У яго сцены ўмуроўваліся старыя надмагільныя камяні з мясцовых пахаванняў XIX ст.

У касцёле знаходзіцца жырандоля, якую ў 1881 годзе ўласнаручна вырабіў паэт і каваль Паўлюк Багрым. Жырандоля была створана на замову пана Пятра Святаполк-Завадскага для ягонай сядзібы. Пазней нашчадкі пана перадалі жырандолю ў касцёл.

За касцёлам знаходзіцца магіла Паўлюка Багрыма з помнікам у выглядзе стэлы з невялічкім бюстам паэта, знаходзіцца памятны валун з надпісамі па-лацінску і па-беларуску: «Vita brevis — Patria eterna», што азначае «Жыццё кароткае — Радзіма вечная».

* 
* 
* 
*

Гл. таксама
-----------

* Ляхавіцкі дэканат

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑   Архівавана 8 мая 2021.

Спасылкі
--------

* Крошын — парафія Божага Цела на Catholic.by

| ⛭Ляхавіцкі дэканат |
| --- |
| Касцёл Святога Зыгмунта (Баранавічы) ·  Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Ганцавічы) ·  Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Дарава) ·  Касцёл Божага Цела (Крошын) ·  Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Ліпск) ·  Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Ляхавічы) ·  Касцёл Святога Іосіфа (Ляхавічы) ·  Касцёл Святых Пятра і Паўла (Мядзведзічы) ·  Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Рачканы) ·  Касцёл Святога Юрыя (Сваятычы) ·  Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Юшкавічы) |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Арвідсан.

**Стэфан Арвідсан** (нар. 1968) — шведскі гісторык, прафесар гісторыі рэлігіі Стакгольмскага ўніверсітэта, а таксама прафесар рэлігіязнаўства ва Універсітэце Лінэя.

Біяграфія
---------

Арвідсан нарадзіўся ў Транасе, Швецыя, у 1968 годзе. У 2000 годзе абараніў доктарскую ступень у галіне гісторыі рэлігіі ва Універсітэце Лунда.

У 2007 зрабіўся асацыяваным прафесарам гісторыі рэлігіі ў Стакгольмскім універсітэце, а з 2012 займае пасады — прафесара гісторыі рэлігіі Стакгольмскага ўніверсітэта і прафесара рэлігіязнаўства ва Універсітэце Лінея.

Погляды
-------

Арвідсан — заўзяты марксіст, але, па ягоных жа словах, «недагматычны марксіст». Арвідсан шкадуе, што, па ягоных меркаваннях, Шведская сацыяльна-дэмакратычная партыя і Левая партыя пакінулі, што ён называе, шлях «сапраўднага сацыялізму». Арвідсан з’яўляецца сам прапанентам больш радыкальнай плыні сацыялізму па тыпе «Сажры багацеяў!», і такое ён называе «рамантычным сацыялізмам». За працоўнае жыццё Арвідсан напісаў шэраг марксісцкіх публікацый, некаторыя з іх былі прафінансаваны Банкам Швецыі.

Арвідсан — вялікі крытык тэорыі агульнай індаеўрапейскай міфалогіі, якую ён заве «найгоршай міфалагічнай прыдумкай цяперашняга часу». Яго доктарскі тэзіс, дарэчы, зваўся англ.: Aryan Idols. The Indo-European Mythology as Ideology and Science (2006) (*Арыйскія Ідалы. Індаеўрапейская міфалогія ў якасці ідэалогіі і навукі*), у якім ён прыбягае да ad hominem у бок індаеўрапеістаў, у прыватнасці ў бок Жоржа Дзюмезіля, якога Арвідсан абвінавачвае ў фашысцкім жыццяпозірку. Такім метадам, як мяркуе сам Арвідсан, ён мусіць дыскрэдытаваць галіну вывучэння індаеўрапейскай міфалогіі ў межах вывучэння гісторыі рэлігіі ўвогуле.

Зноскі
------

1. 1 2  LIBRIS — 2012. Праверана 24 жніўня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125'></a>
**Касцёл Божага Цела** — каталіцкі храм у Давыд-Гарадку Столінскага раёна (Беларусь).

Першы вядомы касцёл Давыд-Гарадка быў заснаваны князем Янам Альбрэхтам Радзівілам у 1623 годзе. Гэты храм Божага Цела пашкоджаны ад пажару ў 1811 годзе, быў адрамантаваны, аднак зноў згарэў у 1839 годзе.

Новы касцёл збудаваны ў 1848 годзе на грошы ксяндза Якуба Гарбацэвіча, аднак і другі будынак згарэў у 1890 годзе. На гэтым месцы, поруч з цэнтральнай плошчай горада, сёння знаходзіцца праваслаўная царква Казанскага абраза Маці Божай.

З 1903 года служба праводзілася ў доме настаяцеля — плябаніі.

Па звестках на 1913 год Давыд-Гарадокская парафія налічвала 2520 вернікаў. У гэты час пробашчам парафіі быў ксёндз Кіўбаса. Акрамя яго, у розны час абслугоўвалі парафію ксяндзы Гумніцкі, Скакоўскі, Тамашэўскі, Грабоўскі і Дзятко.

Касцёл у 1936 годзе
Непадалёк ад цэнтральнай плошчы, на сучаснай вуліцы Лучнікоўскай, у 1936 годзе быў узведзены новы будынак касцёла Божага Цела. Яго пабудавалі на сродкі прыхаджан і ваенаслужачых Корпуса памежнай аховы. Новы храм быў асвечаны біскупам пінскім Казімірам Букрабам 20 верасня 1936 года.

Пасля вайны храм закрыты, у будынку быў адкрыты клуб. Акрамя гэтага, будынак былога касцёл згубіў вежу.

У 2017 годзе клуб пераехаў на новае месца, а будынак вярнуўся каталікам. 21 кастрычніка 2017 года, пры ўдзеле біскупа пінскага Антонія Дзям’янкі, храм быў пераасвечаны пад тытулам Божага Цела.

Зноскі
------

1. ↑  Catholic.by. У Давыд-Гарадку католікам вярнулі гістарычны будынак касцёла. 25.09.2017

Спасылкі
--------

* Żyskar Józefat. «Nasze kościoły: opis ilustrowany wszystkich kościołów i parafji znajdujących się na obszarach dawnej Polski i ziemiach przyległych». Warszawa-Peterburg. 1913. S. 294—296.
* Касцёл Божага Цела на партале Globustut.by
* Catholic.by. Тры факты пра новаасвечаны касцёл Божага Цела ў Давыд-Гарадку (з фотаздымкамі). 23.10.2017
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Георгіеўская царква.
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у в. Пасінічы Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці.

Гісторыя
--------

У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1863 г. з дрэва. Адкрыта ў 1988 — 1990 гг.

Архітэктура
-----------

Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам, які пераходзіць у трохгранную апсіду, над якой двухсхільны дах пераходзіць у вальмавы. Яго франтон на фасадзе завершаны цыбулепадобным купалам на гранёным барабане, над апсідай завершаны макаўкай. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Перад храмам пастаўлена чатырохгранная пірамідальная званіца пад шатровым дахам.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэд. савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. — ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Свята-Георгіеўская царква (Пасінічы) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Георгіеўская царква (Пасінічы) на сайце Radzima.org
*
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у в. Парэчча Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў боку ад вёскі, абкружана бутавай агароджай.

Гісторыя
--------

Царква ў пачатку XX ст.
Пабудавана ў другой палавіне XIX стагоддзя з цэглы. У стане рэстаўрацыі.

Архітэктура
-----------

Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Кананічную чатырохчасткавую кампазіцыю фарміруюць прытвор-званіца (2 васьмерыкі на чацверыку), нізкая трапезная, кубападобная малітоўная зала, прамавугольная апсіда. У сілуэце храма пануюць цыбулепадобныя галоўкі над пакатым шатровым дахам цэнтральнага аб'ёму і шатром званіцы. Тры ўваходы вырашаны арачнымі перспектыўнымі парталамі. На фоне паліхромнай бутавай муроўкі сцен вылучаны атынкаваныя элементы архітэктурнага дэкору: вуглавыя расшытыя пад руст пілястры, аркатурныя фрызы і прафіляваныя карнізы, ліштвы арачных аконных праёмаў.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Георгіеўская царква (Парэчча)
* Свята-Георгіеўская царква (Парэчча) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* Свята-Георгіеўская царква (Парэчча) на сайце Radzima.org
* Свята-Георгіеўская царква (Парэчча) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Георгіеўская царква.
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўная царква знаходзіцца ў цэнтры в. Пугляі Аршанскага раёна, Віцебскай вобласці. Пабудавана ў 1898 (1908?) г. з дрэва. У 1962 г. закрыта і рэканструявана пад вясковы клуб.

Архітэктура
-----------

Помнік народнага дойлідства. Храм 4-часткавай падоўжнай сіметрычна-восевай кампазіцыі: прамавугольныя ў плане прытвор, бабінец, кубападобны аб'ём малітоўнай залы і 5-гранная апсіда з бакавымі нізкімі рызніцамі. Ярусную званіцу змяніла позняя надбудова над выцягнутым па папярочнай восі прытворам 2-га паверха, накрытага 2-схільным дахам, апсіда — больш нізкім гранёным. Фасады ашаляваны: вертыкальна ў цокальнай і фрызавай частцы, гарызантальна — у цэнтральнай. Бабінец і апсіда ў інтэр'еры раскрыты шырокімі прасветамі ў малітоўную залу, асветленую 6 прамавугольнымі бакавымі аконнымі праёмамі. Меўся 2-ярусны іканастас на 42 абразы.

Літаратура
----------

* Свята-Георгіеўская царква // Кулагін, А. М. Праваслаўныя храмы на Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін. — Мн. 2001. — С. 170.

Спасылкі
--------

* Свята-Георгіеўская царква (Пугляі) на сайце Radzima.org
*
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Георгіеўская царква.
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у Чудзіне Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.

Гісторыя
--------

На могілках. Пабудавана ў 1867 г. з дрэва. Была прыпісана да Спаса-Праабражэнскай царквы в. Будча. Перад царквой пастаўлена 1-ярусная вертыкальна ашаляваная званіца з шатровым пакрыццём. У 1898 г. пры царкве пабудавана драўляная царкоўнапрыходская школа.

Архітэктура
-----------

Помнік народнага дойлідства. Прамавугольны выцягнуты па падоўжнай восі зруб завершаны 3-граннай апсідай, з супрацлеглага фасада далучаецца прамавугольны прытвор з ганкам. Яруснасць храма ствараюць рознавялікія 2-схільныя дахі зрубаў, цэнтральны завершаны гранёным барабанам з шатровым верхам.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.
* Расійскі дзяржаўны гістарычны архіў. Ф. 799. Воп. 33. Арк. 91.

Спасылкі
--------

* Свята-Георгіеўская царква (Чудзін) на сайце Праваслаўная архітэктура Беларусі (бел.)
* Свята-Георгіеўская царква (Чудзін) на сайце Radzima.org
* Свята-Георгіеўская царква (Чудзін) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у в. Лоск Валожынскага раёна Мінскай вобласці.

Гісторыя
--------

Царква ў пачатку XX ст.
У паўночнай частцы вёскі. Пабудавана ў 1856 г. з бутавага каменю, з якога ж вымуравана і агароджа царкоўнага пагоста.

Рашэннем Мінскага абласнога савета па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны № 5 ад 07.09.2021 храму святога велікамучаніка Георгія Перамоганосца прысвоены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці.

Архітэктура
-----------

Свята-Георгіеўская царква
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Складаецца з прамавугольнай у плане аб'ёму малітоўнай залы пад двухсхільным дахам і трох'яруснай шатровай званіцы (васьмярык на 2 чацверыках). Шацёр званіцы і двухсхільны дах над алтарнай часткай завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі на гранёных барабанах. Сцены апрацаваны руставанымі вуглавымі лапаткамі і аркатурнымі фрызамі, выкананымі з цэглы і атынкаванымі, якія кантрастна вылучаюцца на паліхромнай бутавай муроўцы сцен. Арачныя аконныя праёмы фасадаў, уваходны партал і круглыя люкарны абрамлены руставанымі ліштвамі.

Інтэр'ер
--------

Унутраная прастора перакрыта плоскай столлю.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Георгіеўская царква (Лоск)
* Свята-Георгіеўская царква (Лоск) на сайце Radzima.org
* [ Свята-Георгіеўская царква (Лоск)] на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Георгіеўская царква (Лоск) на сайце «Архіварта»
**Свята-Дабравешчанская царква** — праваслаўны храм у в. Забрэззе Валожынскага раёна Мінскай вобласці.

Гісторыя
--------

У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1866 г. з бутавага каменю. Царкоўны пагост акаймаваны бутавай агароджай з брамай на восі царквы.

Архітэктура
-----------

Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм сіметрычна-восевай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі. Складаецца з 4 частак: двух'яруснай вежы-званіцы (васьмярык на чацверыку), нізкага бабінца, асноўнага кубападобнага аб'ёму і пяціграннай апсіды. Квадратны ў плане асноўны аб'ём накрыты чатырохсхільным дахам з макаўкай у завяршэнні, над гранёным шатром званіцы — таксама макаўка. На фоне бутавай муроўкі сцен (таўшчыня 1,3 м) вылучаюцца атынкаваныя вуглавыя лапаткі, просты карніз, ліштвы здвоеных лучковых аконных праёмаў. Кілепадобнымі ліштвамі аздоблены арачныя праёмы 2-га атынкаванага яруса званіцы. Галоўны ўваход вырашаны прамавугольным парталам з двухсхільным дашкам на фігурных кранштэйнах над ганкам. Унутраная прастора перакрыта плоскай столлю.

* Свята-Дабравешчанская царква Свята-Дабравешчанская царква
* Свята-Дабравешчанская царкваСвята-Дабравешчанская царква
* Свята-Дабравешчанская царкваСвята-Дабравешчанская царква
* Свята-Дабравешчанская царкваСвята-Дабравешчанская царква

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Дабравешчанская царква (Забрэззе)
* Свята-Дабравешчанская царква (Забрэззе) на сайце Radzima.org
* Свята-Дабравешчанская царква (Забрэззе) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
**Белабрухі свіргуль** (*Tachymarptis melba*) — птушка атрада свіргулепадобных.

Апісанне
--------

Даўжыня цела 20-24 см, размах крылаў 50-60 см. Сілуэтам падобны да чорнага свіргуля, але большы, з белым брухам і горлам, астатнія часткі цела цёмна-карычневыя. У планіруючым палёце апускае крылы ўніз. Голас: гучны прарэзлівы свіст, які ўзвышаецца і ападае.

Пашырэнне
---------

Насяляе групы скал паблізу адкрытых тэрыторый, скалістыя абрывы (звычайна ў раёне ўзбярэжжаў), а таксама будынкі.

Многа ізаляваных папуляцый у Еўропе і Афрыцы вакол Міжземнага мора, гняздуе ад Блізкага Усходу і Малой Азіі ўздоўж Персідскага заліва да Індыі, насяляе Егіпет, паўночна-заходняе ўзбярэжжы Афрыкі і Канарскія а-вы.

Пералётны. Залятае на поўнач ад межаў гнездавога арэала. Адзначаны ў Вялікабрытаніі, Ірландыі, Нарвегіі, Швецыі і Венгрыі. На Беларусі першая рэгістрацыя 4 красавіка 2013 года ў Мінску. Месца зімовак — Паўднёвая Афрыка.

Асаблівасці біялогіі
--------------------

Гняздуе часцей за ўсё ў калоніях, робіць гнёзды ў шчылінах абрывістых скал (радзей у шчылінах пабудоў і пад павецямі), матрац з дробных і сухіх наземных раслін, а таксама шэрсці, воўны і пёраў, злепленых слінай.

Яйкі (2-3, часам 1-4), выразна падоўжаныя з тупым вузейшым канцом, белыя.

Падвіды
-------

* *A. p. illyricus* — Паўднёвая Еўропа;
* *A. p. brehmorum* — Паўднёвы захад Еўропы і Паўночная Афрыка;
* *A. p. pallidus* — Егіпет.

Заўвагі
-------

1. ↑   Архівавана 2 снежня 2013.

Літаратура
----------

* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Георгіеўская царква.
**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у вёсцы Сінкевічы, Лунінецкі раён, помнік драўлянага дойлідства.

Храм разам са званіцай-брамай, размешчанай на адной восі з ім, пабудаваны ў XVIII ст. на вясковых могілках.

Апісанне
--------

Царква ў першай палове XX ст.
Размешчана на ўсход ад вёскі, на могілках. Царква пры адсутнасці дэкору вылучаецца вытанчанасцю прапорцый, пластычнасцю малюнка, маляўнічай шатровай яруснасцю. Тут захоўваюцца абразы: «Дабравешчанне» (XVIII ст.), «Нараджэнне Хрыстова» (мяжа XVIII—XIX стст.), «Маці Божая з дзіцем», «Святыя Касма, Аляксей і Дзям'ян» (абодва XIX ст.).

Царква і званіца — помнікі народнага драўлянага культавага дойлідства палескай школы рэспубліканскага значэння.

Архітэктура
-----------

Царква ўяўляе сабой трохзрубную пабудову з прамавугольнымі ў плане аб’ёмамі роўнай вышыні. Цэнтральны зруб завершаны невысокім чацверыком, накрыты чатырохсхільным шатром (унутры васьмісхільным). Алтарны зруб і бабінец пад вальмавымі дахамі з невялікімі гранёнымі галоўкамі.

З захаду, на адлегласці 10 метраў ад царквы, размешчана зрубна-каркасная званіца, звонку двух’ярусная, мае схаваны прамежкавы ярус і накрыта чатырохсхільным шатром. У 1978—1980 гг. сцены будынкаў вертыкальна ашаляваны дошкамі з нашчыльнікамі і аздобленыя падзорам.

Зноскі
------

1. 1 2  Сінкевічы Архівавана 12 лістапада 2013.
2. 1 2  Сінкевічы (Лунінецкі раён). Царква ў імя святога велікамучаніка Георгія Перамаганосца Архівавана 5 сакавіка 2016.

Літаратура
----------

Паштовая марка
* Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993. — 620 с. — ISBN 5-85700-078-5.
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Георгіеўская царква (Сінкевічы)

* Свята-Георгіеўская царква (Сінкевічы) на сайце Radzima.org
* Свята-Георгіеўская царква (Сінкевічы) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
* Свята-Георгіеўская царква (Сінкевічы) на сайце «Архіварта»
Музей прыроды
**«Белавежская пушча»** — архітэктурны комплекс у Камянецкім раёне; адзін з цэнтраў зоны турызму і адпачынку аднайменнай запаведна-паляўнічай гаспадаркі. Пабудаваны ў 1961 годзе па праекце маскоўскага інстытута Дзіпралес.

Архітэктура
-----------

Складаецца з 3 зблакіраваных аб’ёмаў — цэнтральнага (музей прыроды) і бакавых (у адным з іх кіраўніцтва запаведна-паляўнічай гаспадаркі, у другім — гасцініца з рэстаранам), навукова-лабараторнага корпуса (1977, інстытут Дзіпралес). Двухпавярховы прамавугольны ў плане аб’ём музея прыроды вырашаны ў лаканічных формах з зашклёным галоўным фасадам, казырком над уваходам і завершаны двухсхільным дахам. Экспазіцыя музея размешчана ў залах і антрэсолях 1—2-га паверхаў. Архітэктурнай дамінантай комплексу з’яўляецца вежа з назіральнай пляцоўкай, якая прымыкае да цэнтральнага аб’ёму. 3 аб’ёмам музея злучаны 2-павярховыя прамавугольныя ў плане аб’ёмы кіраўніцтва запаведнікам і гасцініцы з рэстаранам. Пластыка атынкаваных фасадаў ствараецца мерным рытмам прамавугольных аконных праёмаў і лоджый (гасцінічнай часткі). 3 тыльнага боку ад аб’ёму кіраўніцтва запаведна-паляўнічай гаспадаркі размешчаны 2-павярховы прамавугольны ў плане навукова-лабараторны корпус. Пілоны на галоўным фасадзе падкрэсліваюць яго строгую і лаканічную архітэктуру. Архітэктурнае вырашэнне комплексу арганічна дапаўняюць элементы добраўпарадкавання тэрыторыі з малымі архітэктурнымі формамі (кіёскі, дэкаратыўныя кветнікі). Перад музеем помнік кулямётнаму разліку (1975, арх. В. Занковіч).

Зноскі
------

Літаратура
----------

* *Л. I. Пераверзева.* «Белавежская пушча» // Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі: У 5-і т. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: БелСЭ, 1984. — Т. 1. А капэла — Габелен. — 727 с. — 10 000 экз.