У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Барысюк.
**Ян Барысюк** (09.02.1888, Брэст —1953, ВПЛ ОмЛаг) — каталіцкі святар, грамадскі дзеяч.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў Брэсце, дзяцінства праводзіў у Краснаставе на Любельшчызне. У 1899-1906 гадах навучаўся ў брэсцкай гімназіі. 

```
У сваім аўтабіяграфічным творы, выдадзеным у 1937 годзе, Ян пісаў: "Хлусня і паклёп, кінутыя на Польшчу ў падручніку гісторыі знакамітага Ілавайскага, адкрытая пагарда да рэлігійна настроеных студэнтаў-каталікоў, пастаянныя прыдзіркі да польскага студэнта за кожную дробязь і цярпімасць да ўсяго да рускіх студэнтаў, выклікалі глухі бунт".
```

Ужо ў 4 класе стаў сябрам падпольнай польскай народна-асветніцкай арганізацыі. Займаўся распаўсюджваннем сярод моладзі забароненых выданняў – месячнікаў "Поляк" і "Кілінскі", якія дастаўляліся з Кракава.

1906-1911 – навучанне ў Жытоміры, у Духоўнай Семінарыі. У 1911 прыняў сакрамент святарства. 

Першым месцам духоўнай службы ксёндза Яна Барысюка было мястэчка Красне на Падоллі, а ужо праз некалькі месяцаў быў пераведзены на пасаду вікарыя пры кафедральным касцёле ў Камянцы-Падольскім.

Адначасова выкладаў на польскай і рускай мовах у мясцовай школе. 

Хутка ён атрымаў яшчэ і пасаду прэфекта мужской і жаночай гімназій і двух гандлёвых школ. І тут праявіліся яго канспірацыйныя здольнасці – Ян арганізаваў адукацыйныя гурткі і польскамоўную бібліятэку.

З пачаткам Першай сусветнай вайны некалькі разоў змяняў сваё месца жыхарства, але ўвесь час займаўся дабрачыннай гуманітарнай дзейнасцю, дапапагаючы як цывільным жыхарам, так і ваенным.

У 1919-1920 служыў у Купіне, Старой Ушыцы.

У чэрвені 1920 года ўступіў у Войска Польскае, якое адступала ад Кіева. Як ваенны капэлан разам з 3-м лодзскім батал’ёнам адышоў на захад. У ліпені 1920 года быў прыпісаны да палявога шпіталя №1011 у складзе 6-й Арміі. 

З 1922 служыў у Брэсце ваенным капеланам ІХ Акруговага шпіталя і мясцовым школьным прэфектам у чатырох класах дзяржаўнай гімназіі імя Р.Траўгута. Падчас сваёй службы ў Брэсце займаўся арганізацыяй работы жаночай гімназіі, жаночай рамеслянай школы, чытальні, харцэрскіх лагяроў.

Калі ў 1933 годзе Ян Барысюк выехаў да Баранавіч, то ўжо быў вядомым у Заходняй Беларусі грамадскім дзеячом.

З 1 жніўня 1933 працаваў пробашчам парафіі Баранавічы (Касцёл Узвышэння Святога Крыжа), настаўнік рэлігіі ў Баранавіціх школах. 

У 1930-я гады Баранавічы актыўна развіваліся як адміністрацыйны, транспартны і гандлёвы горад, "усмоктваючы" жыхароў вёсак і мястэчак са сваімі традыцыямі і характарам. Таму ксёндз пачаў рэалізоўваць так званы "Жывы касцёл".

У 1933 годзе душпастыр уводзіць у мясцовым касцёле Узвышэння Святога Крыжа катэхізацыю пасля кастрычніцкіх ружанцовых казанняў, ўрачыстую працэсію на могілкі ў дзень 1 лістапада разам з ваенным гарнізонам для падкрэслення звязку войска і грамадзян у прысвячэнні славы Богу, калядаванне ў перыяд Божага Нараджэння. Таксама пачалі праводзіць "Цёмныя раніцы", працэсіі на свята Божага цела. 

Ксёндз Ян Барысюк таксама ініцыяваў пешыя пілігрымкі з Баранавіч да Новай Мышы, Вільні і Чанстаховы.

Шмат зрабіў ксёндз і для папулярызацыі рэлігіі сярод гараджан Баранавіч. Пры парафіі была арганізавана бібліятэка, продаж прэсы. Было арганізавана выданне мясцовага каталіцкага перыядычнага выдання „Chrześcijański kalendarz-przewodnik".

У 1933 годзе па ініцыятыве ксёндза была пабудавана ўваходная камянная брама, праведзены рамонт даху касцёла.

27 студзеня 1935 года ў Баранавічах упершыню былі праведзены "Дні Каталіцкія", прапанаваныя Янам Барысюком. Да сумесная камуніі далучылася некалькі соцен асоб. У паблічнай акаджміі, прысвечанай пытанням міласэрнасці і прапаганды любві прыняло ўдзел каля 1000 слухачоў.

Старыя прыхаджане касцёлу ў Баранавічах узгадваюць, што ксёндз Ян Барысюк, нягледзячы на магчымасць выехаць у Польшчу, у самыя цяжкія часы вайны і з пасляваенны час заставаўся са сваімі прыхаджанамі. Быў актыўным гараджанінам, апекуном харцэрства, педагогам.

У 1945—1947 — генеральны вікарый Пінскай дыяцэзіі.

Арыштаваны МДБ у 1947. Перавезены ў Камянец-Падольскі, дзе быў асуджаны на 10 лет лагероў. Утрымліваўся ў ВПЛ СібЛаг каля Омска, дзе і загінуў ў 1953 годзе.

Зноскі
------

1. ↑  JAN KAZIMIERZ BORYSIUK — MARTYROLOGIUM **(нявызн.)**. *www.swzygmunt.knc.pl*. Праверана 4 красавіка 2024.
2. ↑  Ks. Jan Borysiuk: duszpasterz, pedagog, patriota – Echa Polesia **(нявызн.)**. *polesie.org*. Праверана 4 красавіка 2024.

Літаратура
----------

* Няхай Сведчанне іх веры не забудзецца — Лёс каталіцкага касцёла на беларусі ў 1917—1953 // Непакалянаў, 2000
* Spis kościołów i duchowieństwa diecezji Pińskiej w r.p. 1933 i 1934//Пінск, 1933
* Віктара Астрога «Баранавіцкія касцёлы» // Наша Вера 2/1999