recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Андрэеў.

**Барыс Фёдаравіч Андрэеў** (руск.: Бори́с Фёдорович Андре́ев; 27 студзеня [9 лютага] 1915, Саратаў — 25 красавіка 1982, Масква) — савецкі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст СССР (1962). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій першай ступені (1948, 1950)[1][2].

Біяграфія
---------

Барыс Андрэеў нарадзіўся 27 студзеня (9 лютага) 1915 года ў Саратаве ў сям’і рабочых. Дзіцячыя і юнацкія гады прайшлі ў Аткарску Саратаўскай губерні. Пасля заканчэння школы-сямігодкі ў 1930 годзе працаваў слесарам-электраманцёрам на камбайнавым заводзе ў Саратаве (1930—1935). У 1933—1935 гадах без адрыву ад працы вучыўся ў Школе працоўнай моладзі пры заводскім упраўленні. Ужо тады пачаў хадзіць у завадскі драмгурток. У 1937 годзе скончыў Саратаўскае тэатральнае вучылішча (з 1933 года — імя І. А. Слонава, цяпер Тэатральны інстытут Саратаўскай дзяржаўнай кансерваторыі ім. Собінава),

У 1938—1941 гадах — акцёр Кіеўскай кінастудыі (цяпер «Кінастудыя імя А. Даўжэнкі»), у 1941—1942 — Ташкенцкай кінастудыі (цяпер «Узбекфільм») і ЦАКС (цяпер «Казахфільм»), у 1943 «Туркменфільм»), Сталінабадскай (цяпер «Таджыкфільм») і Тбіліскай кінастудый (цяпер «Грузія-фільм»), у 1944—1982 — Тэатра-студыі кінаакцёра (цяпер Дзяржаўны тэатр кінаакцёра).

Падчас здымак фільмаў «Трактарысты» і «Знішчальнікі» набыў двух вельмі блізкіх сяброў — П. Алейнікава і М. Кручкова. Пасля ў коле кінаакцёраў ён называў гэтую кампанію «святой тройцай».

У гады вайны разам з М. Бернесам зняўся ў легендарным фільме «Два байцы» (1943).

У ролі Ільі Журбіна ў фільме «Вялікая сям’я» (1954) выявілася ўменне акцёра ўвасабляць псіхалагічна глыбокія характары. Прасякнута эмацыйнай насычанасцю выкананне Андрэевым роляў Лазара Баўкіна ў экранізацыі аповесці Паўла Ніліна «Жорсткасць» (1959) і боцмана Расамахі ў экранізацыі аповесці Віктара Канецкага «Шлях да прычала» (1962). Найбуйнейшай працай артыста ў кіно стаў Важак у фільме «Аптымістычная трагедыя» (1963).

Браў удзел у агучванні мультфільмаў.

Член праўлення Саюза кінематаграфістаў СССР. У 1960—1982 гадах — старшыня акцёрскай секцыі Саюза.

Фільмаграфія
------------

* «Трактарысты» (1939) — *Назар Дума*
* «Шчорс» (1939) — *малады чырвонаармеец*
* «Два байцы» (1943) — *Саша Смірноў*

Зноскі
------


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | AllMovie · Česko-Slovenská filmová databáze · Danish Film Database · Danish Film Database · Internet Movie Database |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 13930265w · GND: 135898846 · ISNI: 0000 0000 5513 9529 · LCCN: nr2002000765 · NTA: 307221016 · VIAF: 32186234 |

 |
**Лія Меджыдаўна Ахеджакава** (руск.: Лия Меджидовна Ахеджакова; нар. 9 ліпеня 1938(1938-07-09), Дніпро) — расійская актрыса тэатра і кіно, народная артыстка Расіі (1994).

Біяграфія
---------

Нарадзілася ў 1938 годзе ў Днепрапятроўску, у артыстычнай сям’і. У 1961 годзе скончыла адыгейскую студыю ГІТІСа.

У 1961—1977 гадах у маскоўскім Тэатры юнага гледача, пачынала як травесці. З 1977 да 2023 года ў тэатры «Сучаснік». З сярэдзіны 1990-х гадоў іграе ў антрэпрызах і іншых тэатрах. Вострахарактарная актрыса, імкнецца да гратэску і трагікамедыі.

З 1973 года здымаецца ў кіно. Актрыса шырока вядомая па ролях у карцінах Эльдара Разанава «Іронія лёсу», «Службовы раман», «Гараж», «Старыя клячы» і «Нябёсы запаветныя». Супрацоўнічала з іншымі рэжысёрамі, у прыватнасці з Аляксеем Германам («Дваццаць дзён без вайны») і Уладзімірам Мяньшовым («Масква слязам не верыць»).

Прэміі і ўзнагароды
-------------------

Прэмія «Ніка» ў намінацыі «Гонар і годнасць» (2015).

Зноскі
------


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Apple Music · Last.fm · Spotify · VK Music · Яндэкс Музыка |
| Тэматычныя сайты | AlloCiné · Filmportal · Internet Movie Database · КиноПоиск · Metacritic · Rate Your Music · Rotten Tomatoes · Аниматор.ру |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Кругасвет |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| GND: 132766183 · ISNI: 0000 0000 4903 4237 · LCCN: no2007019877 · LNB: 000266164 · NKC: xx0242259 · NUKAT: n2019024467 · SUDOC: 195724720 · VIAF: 40545836 |

 |
**Аб’ектна-рэляцыйная база даных** (**АРБД**), або **аб’ектна-рэляцыйная сістэма кіравання базамі даных** (**АРСКБД**), гэта сістэма кіравання базамі даных (СКБД) падобная на рэляцыйную базу даных[en], але з аб’ектна-арыентаванай мадэлю баз даных: аб’екты, класы і наследаванне непасрэдна падтрымліваецца ў схемах баз даных і ў мове запытаў. Акрамя таго, гэтак жа, як і ў чыста рэляцыйных сістэмах, падтрымліваецца пашырэнне мадэлі даных карыстальніцкімі тыпамі даных і метадамі.

Прыклад мадэлі аб’ектна-арыентаванай базы дадзеныхПрыклад мадэлі аб’ектна-арыентаванай базы дадзеных

Прыклад аб’ектна-арыентаванай мадэлі базы даных
-----------------------------------------------

Можна сказаць, што аб’ектна-рэляцыйная база даных з’яўляецца залатой сярэдзінай паміж рэляцыйнымі базамі даных і аб’ектна-арыентаванымі базамі даных (базы даных аб’ектаў). У аб’ектна-рэляцыйных баз даных, падыход, па сутнасці, такі ж як і ў рэляцыйных: даныя захоўваюцца ў базе і маніпулююцца ўсе разам з дапамогай запытаў на спецыяльнай мове запытаў. Але таксама існуюць АРСКБД, у якіх база даных з’яўляецца, па сутнасці, пастаянным сховішчам аб’ектаў для праграмнага забеспячэння, напісанага на аб’ектна-арыентаванай мове праграмавання. Такія базы даных маюць праграмнае API для захоўвання і атрымання аб’ектаў (каб праграма магла працаваць з данымі ў базе праз API без выкарыстоўвання спецыяльны мовы запытаў), і маюць слабую ці ўвогуле могуць не мець падтрымкі мовы запытаў.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кітайская · Вялікая кітайская |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2780434302 · NKC: ph127707 |
Архіў Ніцшэ
**Архіў Ніцшэ** (ням.: *Nietzsche-Archiv*) — першая арганізацыя, якая прысвяціла сябе архіваванню і дакументаванню жыцця і дзейнасці філосафа Фрыдрыха Ніцшэ; усе крыніцы былі атрыманы ад Элізабэт Фёрстэр-Ніцшэ, сястры філосафа.

Архіў Ніцшэ быў заснаваны ў 1894 годзе ў Наўмбургу, і знайшоў пастаяннае месцазнаходжанне ў Веймары. Яго гісторыя да сярэдзіны 20-га стагоддзя была цесна звязана з яго заснавальніцай і на працягу многіх гадоў ім кіруючай Элізабэт Фёрстэр-Ніцшэ, сястрой філосафа. Нягледзячы на ​​тое, што з моманту свайго існавання архіў падвяргаўся шматлікай крытыцы за пераробку або нават падробку дакументаў для падтрымкі пэўных ідэалагічных мэт, да канца Другой сусветнай вайны архіў быў цэнтральным месцам для ўспрымання Ніцшэ ў Германіі. У ГДР ён быў далучаны да *Nationale Forschungs- und Gedenkstätten der klassischen deutschen Literatur in Weimar* (Нацыянальныя даследчыя і мемарыяльныя комплексы класічнай нямецкай літаратуры ў Веймары), і афіцыйна распушчаны ў 1956 годзе. Яго фонды сталі даступнымі для заходніх даследчыкаў, у першую чаргу Мацыно Манцінары, які замяніў сумніўныя старыя выданні Ніцшэ з Архіва на новыя. У ГДР, аднак, Ніцшэ па-ранейшаму быў забароненым аўтарам, пад забаронай былі ўсе яго творы.

Пасля ўз'яднання Германіі фонды архіва знаходзяцца ў валоданні *Stiftung Weimarer Klassik*, які цяпер называецца Klassik Stiftung Weimar. Месца знаходжання архіва, *Villa Silberblick*, цяпер з'яўляецца музеем.

Гісторыя
--------

### Мэты

Элізабэт Фёрстэр планавала стварэнне Архіва Ніцшэ пасля свайго вяртання ў Германію з Парагваю восенню 1893 года. Мэта архіва складалася ў збіранні рэсурсаў, каб не дапусціць іх рассейвання і забяспечыць манаполію на іх каштоўнасць, што не было нечым незвычайным у той час.

З пачатку 1890-х гадоў цікаўнасць да твораў Ніцшэ ў нямецкамоўным свеце каласальна ўзрасла. Архіў Ніцшэ спрабаваў дамагчыся законных правоў на інтэрпрэтацыю Фрыдрыха Ніцшэ і яго філасофіі у публічных дыскусіях. Гэтыя дыскусіі забяспечваліся не толькі біяграфіямі аўтарства Элізабэт Фёрстэр-Ніцшэ, але і мноствам часопісаў і газетных артыкулаў, паступаўшых з Архіва і ваколіц. Фёрстэр-Ніцшэ ўжо з юнацтва збірала дакументы свайго брата, а потым пачала скупляць усю яго паштовую перапіску на значную суму. Таму гэтыя лісты прама ці ўскосна былі апублікаваны ў архіве разам з працамі Ніцшэ. Іншай прычынай выдавецкага шаленства з боку архіва і манапалізацыі ім творчасці Ніцшэ таксама магло быць атрыманне ад іх вялікіх прыбыткаў.

Спасылкі
--------

* Архіў Ніцшэ
* Каледж Фрыдрыха Ніцшэ Архівавана 4 сакавіка 2016.
Брэсцкі рачны порт
**Рачны транспарт** адыгрывае значную ролю пераважна ў паўднёвай і паўднёва-ўсходняй частцы Беларусі.

Для яго функцыянавання найбольш прыдатныя рэкі Дняпро, Прыпяць, Бярэзіна і Сож. Арганізавана суднаходства таксама на Заходняй Дзвіне і часткова на Нёмане. Большая частка перавозімых грузаў прыходзіцца на Прыпяць і Дняпроўска-Бугскі канал. Апошні ажыццяўляе грузавыя перавозкі, а Аўгустоўскі канал прызначаецца для турыстычна-экскурсійнай дзейнасці. Па рэках Прыпяць і Дняпро ў прыдунайскія краіны і чарнаморскія парты перавозяцца калійныя ўгнаенні, харчовая соль, сапрапель. Разглядаецца неабходнасць пабудавання канала паміж Заходняй Дзвіной і Дняпром, аднаўленне Агінскага канала і магчыма Бярэзінскай воднай сістэмы. Рэгулярнае кругласутачнае суднаходства ажыццяўляецца на працягу ўсяго 500 км, ці менш за 10 % ад магчымага. Дзейнічаюць рачныя парты з механізаванымі прычаламі ў Гомелі, Брэсце, Бабруйску, Магілёве, Пінску, Мазыры, Мікашэвічах і Рэчыцы. Самы вялікі па грузаабароце — Брэсцкі рачны порт.

У 1905 годзе даўжыня суднаходных шляхоў на тэрыторыі Беларусі складала 4403 км, у 1940 годзе — 3,7 тыс. км. У 1993 годзе агульная працягласць водных шляхоў складала 2495 км. Было перавезена 8,918 млн тон грузаў, 314 тыс. пасажыраў.

Зноскі
------

1. 1 2  Беларусь, 1995

Літаратура
----------

* Геаграфія Беларусі: вучэб. дапам. для 10-га кл. устаноў агул. сярэд. адукацыі з беларус. мовай навучання / М. М. Брылеўскі, Г. С. Смалякоў; пер. з рус. мовы Н. М. Брылеўскай, В. Л. Смаляковай. — 3-е выд. перапрац. — Мінск: Нар. асвета, 2012. — 303 с.: іл. — ISBN 978-985-03-1787-2.
* Рачны́ тра́нспарт // Беларусь: энцыклапедычны даведнік / Рэдкал. Б. І. Сачанка (гал. рэд.) і інш.; Маст. М. В. Драко, А. М. Хількевіч. — Мн.: БелЭн, 1995. — С. 626—627. — 800 с. — 5 000 экз. — ISBN 985-11-0026-9.
Раскрыццё гатычнага мура на вежы Мірскага замка
**Раскрыццё** — сукупнасць работ і мерапрыемстваў па пазбаўленні матэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей ад пазнейшых дысануючых напластаванняў. У найпрасцейшых выпадках рэстаўрацыя можа складацца толькі з раскрыцця.

Раскрыццё помніка дапушчальнае толькі ў выпадку, калі выдаляемыя фрагменты не ўяўляюць каштоўнасці ні з архітэктурна-мастацкай, ні з гістарычнага боку або ўяўляюць меншую цікавасць, чым каштоўнасць раскрыванага арыгінала. Выдаляць напластаванні дазволена толькі пасля адкрытага калегіяльнага рашэння з удзелам прафесіяналаў. У выпадку наяўнасці стадыі раскрыцця, аб’ектам рэстаўрацыйнага даследавання заўсёды павінен быць увесь аб’ект, а не толькі яго асобныя элементы, які загадзя прызнаюцца каштоўнымі.

Раскрыццё недапушчальнае, калі яно парушае канструктыўную устойлівасць будынка ці ўплывае на пагаршэнне ўмоў яго захавання.

Неабходна прадугледзець меры па захаванасці раскрытых элементаў ці паверхняў сцен, бо практыка паказвае, што ў новых умовах раскрыты аб’ект трапляе ў больш жорсткі рэжым існавання.

Рэстаўрацыйнае раскрыццё паверхні сцен Сафійскага сабора ў Кіеве
Пасля фрагментарнага выдалення тынкоўкі на фасадах Сафійскага сабора ў Кіеве, Сафійскага сабора ў Полацку, Спаса-Праабражэнскага сабора ў Чарнігаве і іншых помнікаў архітэктуры Кіеўскай Русі, выяўлена першапачатковая фактура старажытнага мура. Раскрыццё ў гэтых выпадках дазволіла выявіць першапачатковую фактуру старажытнага мура, якая мае вялікую эстэтычную выразнасць, і адначасова як бы навочна паказаць сапраўдную старажытнасць збудавання. Падобнага роду раскрыцці, нават малаважныя па аб’ёме, могуць вельмі актыўна ўздзейнічаць на ўспрыманне не толькі асобных збудаванняў, але і гарадскога асяроддзя ў цэлым. Так, раскрыццё ў выглядзе невялікіх зандажоў фрагментаў гатычнага мура на будынках Львова ці Каўнаса спрыяюць стварэнню асаблівай эмацыйнай атмасферы гарадскога ансамбля, прасякнутай адчуваннем гістарычнасці.

Раскрыццё фасадаў царквы Пятра і Паўла ў Кажэўніках у Ноўгарадзе
Вельмі вялікі мастацкі эфект можа даць раскрыццё натуральнай фактуры сцен у аб’ёмах усяго збудавання пры ўмове забеспячэння адпаведных мер захаванасці (напрыклад, выдаленне тынкоўкі са сцен царквы Пятра і Паўла ў Кажэўніках у Ноўгарадзе, вызваленне ад шалёўкі помнікаў народнага драўлянага дойлідства. Правамерна і вызваленне ад закладак праязных арак ці порцікаў.

Літаратура
----------

* Реставрация памятников архитектуры. Подъяпольский С. С. Бессонов Г. Б. Беляев Л. А. Постникова Т. М. М. 2000
* Мартыненко И. О соблюдении международно-правовых требований // Каштоўнасьці мінуўшчыны-5: Рэстаўрацыя і выкарыстанне помнікаў гісторыі і культуры: Матэрыялы канферэнцыі. Мінск, 17 красавіка 2001 г. — Мн. 2001. ISBN 985-6305-24-1

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
* Основные виды работ на памятниках архитектуры и область их применения Архівавана 21 чэрвеня 2020.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Маралес.

«Мадонна з дзіцем» («Маці Божая Журботная»). 1570-я. Эрмітаж
**Луіс дэ Маралес** (ісп.: Luis de Morales; 1509, Бадахос — 9 мая 1586, Бадахос) — іспанскі мастак, адзін з самых яскравых прадстаўнікоў іспанскага маньерызму, старэйшы сучаснік Эль Грэка.

Біяграфія
---------

Біяграфія майстра шмат у чым меркаваная. Спецыялісты спрачаюцца аб месцы яго нараджэння (Бадахос або Севілья), Аб тым, дзе ён сфармаваўся як мастак, і называюць Севілью, Партугалію і Мілан.

Творчасць
---------

Адчуў уплыў Рафаэля, Педра дэ Кампанья і мастакоў ламбардскай школы, за сваё мастацтва і прыхільнасць святым сюжэтам быў празваны сучаснікамі «Чароўным Маралесам».

Творы
-----

Сярод твораў Маралеса — «Маці Божая з птушачкай» (1546, прыватны збор, Мадрыд), сцэны з жыцця Хрыста ў алтары царквы Нуэстра-Сеньёра-дэ-ла-Асуньсьён  (ісп.) (бел. Ароя-дэ-ла-Лус  (ісп.) (бел. (правінцыя Касерэс; 1563—1568), «Маці Божая з дзіцем і Янам Хрысціцелем» (1564—1566, Нацыянальны музей старадаўняга мастацтва, Лісабон), «Святое сямейства» (1560-я гады, Іспанскае таварыства Амерыкі  (ісп.) (бел. Нью-Ёрк), «Маці Божая з дзіцем» (каля 1570, Прада), «Маці Божая Журботная» (Эрмітаж), «Малітва Святога Францыска Асізскага» (Кіеўскі музей заходняга і ўсходняга мастацтва  (руск.) (бел.).

Зноскі
------

1. ↑  Virtual International Authority File — [Dublin, Ohio]: OCLC, 2003. Праверана 21 ліпеня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q988937'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54919'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q190593'></a>
2. ↑  Virtual International Authority File — [Dublin, Ohio]: OCLC, 2003. Праверана 21 ліпеня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q988937'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54919'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q190593'></a>

Літаратура
----------

* Калугина Е. О. Луис де Моралес и Леонардо. Новые иконографические источники. // Итальянский сборник. СПб. № 6. С. 88-99. ISBN 5-94086-026-5
* Covarsi, Adelardo: «Actuaciones de Luis de Morales en Portugal». Revista de Estudios Extremeños 1940, pp. 113–119.
* Gaya Nuñio J.A. Luis de Morales. Madrid: Instituto Diego Velázquez, 1961
* Juez Nieto A. Luis de Morales, El Divino: homenaje de admiración y amor a su vida y su obra. Badajoz: Diputación Proveincial de Badajoz, 2002
* Solis Rodriguez C. Luis de Morales. Badajoz, 1999.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Луіс дэ Маралес на Вікісховішчы |

* Биография, живопись on line Архівавана 4 лютага 2008.
* Артыкул у Каталіцкай энцыклапедыі  (руск.)
**Lamproderma columbinum** — від слізевікоў сямейства *Lamprodermatidae*.

Апісанне
--------

Спарангіі агульнай вышынёй 2-3 мм, складаюцца з галоўкі і тонкай ножкі. Яны з’яўляюцца паасобку або групамі. Галоўка 0,5-01 мм у дыяметры, шарападобная, эліпсападобная або яйцападобная, лілова-чорная з вясёлкавымі блакітнымі або фіялетавымі адценнямі ці медная. Перыдый устойлівы, плёнкавы, у ніжняй частцы фіялетавы, часам плямісты больш цёмных адценняў. У спарангія цыліндрычная калумела з канічнай або булавападобнай верхавінай, якая дасягае больш за палову вышыні спарангія. Трыхінелы шчыльныя, складаюцца з карычнева-фіялетавых нітак, якія адыходзяць ад калумелы, слаба раздвоеных і амальгамаваных. Яны разгаліноўваюцца па паверхні і ўтвараюць тонкую, амаль бескаляровую сетку. Сцябло чорнае, прамое, 1,5-2 мм вышынёй, пурпурна-чорнае, бліскучае, падоўжна-паласатае або маршчыністае, расце з цёмна-пурпуровага ложа (*гіпатала*). Споры лілова-шэрыя, скручаныя, дыяметрам 11-14 мкм. Плазмодый непразрысты, белы, радзей жоўты.

Арэал і экалогія
----------------

Від шырока распаўсюджаны; акрамя Паўднёвай Амерыкі і Антарктыды, яго з’яўленне адзначана на ўсіх кантынентах і на многіх астравах. Месца пражывання на імхах, замшэлых пнях, бярвеннях і камянях.

Зноскі
------


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Таксанамія | GBIF · iNaturalist · ITIS TSN · Mycobank · NCBI |
**Патая** — курортны горад на паўднёвым усходзе Тайланда.

Размешчаны на ўсходнім узбярэжжы Сіямскага заліва, прыкладна за 165 км на паўднёвы ўсход ад Бангкока. Знаходзіцца ў правінцыі Чонбуры. Насельніцтва — 115 840 зарэгістраваных жыхароў (2015), рэальнае насельніцтва перавышае 500 тыс. жыхароў (улічваючы турыстаў у пік сезона). Клімат субэкватарыяльны. Сярэднегадавы мінімум тэмпературы паветра — 24,9 °C (з варыяцыямі ад 22 °C у снежні да 27 °C у маі—чэрвені). Сярэднегадавы максімум складае 31,2 °C (з варыяцыямі ад 30 °C у снежні да 33 °C у красавіку).

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑   — Department of Provincial Administration.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13012489'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | DMOZ |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая кітайская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) · Brockhaus |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4247208-8 · VIAF: 234237825 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Шэпелеў.
**Іван Мікалаевіч Шэпелеў** (руск.: Иван Николаевич Шепелев; 1802 — 1 мая 1876) — дзяржаўны службовец.

Біяграфія
---------

Паходзіў, відаць, з дваранскага роду з Разанскай губерні. Нарадзіўся ў 1802 годзе.

Скончыўшы школу гвардзейскіх прапаршчыкаў, знаходзіўся на вайсковай службе з 1830 года. Быў узнагароджаны медалём за ўзяцце прыступам Варшавы. Таксама з’яўляўся кавалерам ордэна Св. Станіслава 2-й ступені.

У Паўночна-Заходні край быў пераведзены ў 1865 годзе. Выконваў пасаду міравога пасрэдніка 1-га ўчастку Кобрынскага павета і члена губернскай па сялянскіх справах прысутнасці. З 1871 годзе на пасадзе маршалка дваранства Кобрынскага павета. Адтуль у 1874 годзе быў пераведзены на пасаду маршалка дваранства Брэсцкага павета. Прабыў на ён нядоўга, менш за адведзены трохгадовы тэрмін. Памёр у маі 1876 года.

Сям’я
-----

З 1863 года ў шлюбе з Вольгай Іларыёнаўнай Бібікавай (каля 1824-2.7.1898, с. Мешкава, пахавана там жа), дачкой Іларыёна Міхайлавіча Бібікава (1792—1860) і Кацярыны Іванаўны Мураўёвай-Апостал (1795).

Зноскі
------

1. 1 2  Г.Ровенский, Н.Бибиков. Родословная Бибиковых **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 22 лістапада 2020. Праверана 2 чэрвеня 2022.
2. 1 2 3  «КОНЕЦ ПРЕКРАСНОЙ ЭПОХИ» и судьбы последних предводителей дворянства Брестского уезда **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 1 снежня 2022. Праверана 2 чэрвеня 2022.
Прыклады сувеніраў
Сувенірныя магніты на халадзільніку
**Сувені́р** (фр.: souvenir — успамін, памяць) — памятны прадмет, прызначаны нагадваць пра штосьці, напрыклад, аб наведванні месца паломніцтва турыстаў, музея і г.д.

Матрошкі і іншыя сувеніры на калядным кірмашы ў Кёльне
Якасцямі сувеніраў валодаюць творы народнага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, якія нясуць інфармацыю аб асаблівасцях культуры мясцовага народа, нагадаюць аб наведванні краіны, горада, музея, помніка і інш. таксама рэчы этнаграфічнага характару, значкі, медалі, копіі скульптурных помнікаў і помнікаў архітэктуры і гісторыі, рэчы і прадметы ўтылітарнага прызначэння з геральдычнай, спартыўнай і іншай сімволікай (напрыклад, блакноты, паштоўкі, кубкі, ручкі і інш.), звычайныя рэчы, звязаныя з гістарычнымі падзеямі (напрыклад, кавалкі Берлінскай сцяны), з успамінамі пра асобу (напрыклад, фамільныя каштоўнасці, асабовыя рэчы). Сувеніры могуць выконваць рэкламныя функцыі.

Адпаведна, сувеніры нясуць каларыт месца, у якім іх зрабілі і набылі. Гэта можа быць эмблема горада, малюнак памятнага месца, аб’ект культуры. Сувеніры часта прадаюцца ў спецыялізаваных крамах і палатках. Бываюць як вельмі няякасныя сувеніры, якія не валодаюць мастацкай каштоўнасцю, так і якасныя ўзоры, прадметы мастацтва. Некаторыя віды «сувеніраў» забаронена вывозіць з краіны.

Існуюць спецыяльныя прадпрыемствы, якія займаюцца вырабам сувеніраў.

Гл. таксама
-----------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Сувенір на Вікісховішчы |

* Помнік
* Турызм

Зноскі
------

1. 1 2 3  БелЭн, 2002
2. ↑  Слоўнік іншамоўных слоў : у 2 т. / А. М. Булыка. — Мінск : БелЭн, 1999.  — Т. 2 : М-Я. — 1999. — 736 с. — ISBN 985-11-0153-2, С.431

Літаратура
----------

* *Пешын С. У.* Сувені́р // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 243. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).
* Сувенирная продукция // *Радченко И. А.* Учебный словарь терминов рекламы и паблик рилейшенз / Под ред. Е. Е. Топильской. — Воронеж: ВФ МГЭИ, 2007. — 114 с. (руск.)

Спасылкі
--------

* 

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Сувенір

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | BNF: 122660176 · GND: 4181892-1 · LCCN: sh85125691 |
Суглінак
**Суглі́нак** — рыхлая пясчана-гліністая асадкавая горная парода, якая складаецца з часцінак памерам менш за 0,01 мм (30-50 %) і абломкавых часцінак больш за 0,01 мм (70—50 %). Мае ў сабе каля 10—30 % гліністых часцінак памерам менш 0,005 мм. Лік пластычнасці 7—17.

Адрозніваюць суглінак груба-, дробназярністы і пылаваты. Паводле колькасці гліністага матэрыялу суглінкі падзяляюць на лёгкія, сярэднія і цяжкія. Мінеральны склад пясчаных суглінкаў больш кварцавы, гліністых — з кааліту, іліту, мантмарыланіту і інш. Паходжанне пераважна кантынентальнае. Сыравіна для вытворчасці цэглы, аглапарыту. На тэрыторыі Беларусі суглінак пашыраны сярод антрапагенных адкладаў.

Зноскі
------

1. ↑  БелЭн, 2002

Літаратура
----------

* Суглі́нак // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 245. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Бракгаўза і Эфрона · У. Даля · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4035049-6 · LCCN: sh85077860 · Microsoft: 113578266 · NKC: ph503009 |
**«Аско́лкі»** — беларускі дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Віктарам Аслюком на тэлеканале «Белсат» у 2011 годзе.

Сюжэт
-----

Пасля падзення Савецкага Саюза некалькі мужчын сярэдняга ўзросту вярнуліся ў сваю маленькую беларускую вёску. Ні ў аднаго з іх няма сям’і. Аўтар гэтага фільма паказвае, як жывуць героі у бясконцых праблемах, звязаных з гаспадаркай. Не ўспамінаючы мінулага, не думаючы пра будучыню, героі гэтага фільма жывуць адзін дзень. Гарэлка і размовы пра штодзённыя справы, жарты і іранічныя каментары з палітычных падзей у Беларусі ратуюць іх ад адзіноты. Толькі тэлебачанне звязвае іх са светам, хаця і яны ў гэта не вераць. Яны жывуць у ізаляцыі, якую выбралі для сябе.

Здымачная група
---------------

* рэжысёр — Віталь Неруш
* прадзюсар — Раман Шафранскі

Узнагароды і намінацыі
----------------------

* Leipzig DOK Festival — 2011, намінацыя «International Programme Award» у межах «International Programme Documentary and Animated Film» рэжысёру Віктару Аслюку

Зноскі
------

1. ↑  Асколкі, дак. фільм **(нявызн.)**.  Белсат. Праверана 1 мая 2020.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх
* «Асколкі» на YouTube

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Internet Movie Database |

| ⛭Фільмы Віктара Аслюка |
| --- |
| Дакументальныя | Мы жывем на краі (2003) • Рабінзоны Манцінсаары (2008) • Асколкі (2011) • Зямля (2011) • Шчаслівыя людзі (2014) • Педагагічная паэма (2015) • Освальд. Менская містэрыя (2016) • Янка Купала (2017) • У цемры (2018)  |
| Мастацкія | Рускі (2013)  |
**У Саньгуй** (кіт. трад. 吳三桂, спр. 吴三桂, піньінь *Wú Sānguì*; 1612 — 2 кастрычніка 1678) — кітайскі военачальнік, які пасля ўзяцця Пекіна сялянскімі паўстанцамі Лі Цзычэна (1644) адкрыў  (руск.) (бел. для маньчжураў браму  (руск.) (бел. Шаньхайгуаньскай  (руск.) (бел. заставы Вялікай Кітайскай сцяны. Учынак прычыніўся падзенню імперыі Мін і заснаванню ў Пекіне маньчжурскай дынастыі дзяржавы Цын.

Праз гэтую здраду жонка У Саньгуя — Чэнь Юаньюань, пайшла ў манастыр, а ён мае ў кітайскай гістарыяграфіі благую рэпутацыю.

Біяграфія
---------

У 1659 годзе імператар Шуньчжы  (руск.) (бел. прызначыў У Саньгуя намеснікам правінцыі Юньнань, дзе ён павінен быў выкараніць супраціў прыхільнікаў ранейшай імперыі, узначаленых апошнім імператарам так званай дынастыі Паўднёвая Мін  (руск.) (бел. Чжу Юланам  (руск.) (бел. (імператарам Юнлі). У 1659 годзе Чжу Юлан уцёк у Бірму, а ў 1662 годзе выдадзены адтуль У Саньгую і маньчжурскаму военачальніку Айсінге, якія пакаралі яго смерцю, імаверна, не без загаду з Пекіна.

Пакуль маньчжуры займаліся навядзеннем парадку на поўначы краіны, паўднёвыя правінцыі Юньнань, Гуандун і Фуцзянь фактычна ператварыліся ў самастойныя княствы на чале з былымі намеснікамі. У 1673 годзе, калі імператар Кансі паспрабаваў зменшыць іх самастойнасць, узняўся мяцеж трох феадалаў  (руск.) (бел. падчас якога У Саньгуй абвясціў сябе першым імператарам дзяржавы Чжоу  (руск.) (бел..

У 1674 годзе У Саньгуй рушыў у цэнтральныя раёны Кітая, аднак не вырашаўся ісці на Пекін, пагатоў, у закладніках у пекінскіх уладаў быў яго сын. Наступнымі гадамі У Саньгуй цярпеў паразы, а ў 1678 годзе памёр ад дызентэрыі. Унук У Саньгуя працягваў супраціўляцца Кансі да 1681 года.

Зноскі
------

1. 1 2  Wu Sangui // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>
2. ↑  San'gui Wu // Faceted Application of Subject Terminology Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3294867'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q846596'></a>
3. ↑  China Biographical Database<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13407958'></a>

Літаратура
----------

* У Саньгуй на Google Books

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кітайская · Вялікая кітайская · Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) |
| Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree · Rodovid |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 159992469 · CBDB: 0058844 · ISNI: 0000 0000 6314 0781 · LCCN: n86101273 · NDL: 00622921 · NLA: 36647303 · NTA: 141213612 · VIAF: 43325281 |

 |
**Каша́н** (перс. کاشان) — горад у цэнтральным Іране, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага шахрыстану. Насельніцтва - 248 789 чал. (2006 г.).

Гісторыя
--------

Першыя паселішчы на месцы Кашана ўзніклі ў глыбокай старажытнасці. Найбольш вядомае знаходзілася на ўзгор'і Тэпе-е-Сіалк. Аднак першая пісьмовая ўзгадка адносіцца толькі да XI ст. калі сельджукскі султан Малік Шах I заснаваў крэпасць Джалалі. Вакол яе хутка вырас горад, які ўжо ў сельджукскі перыяд быў знакаміты ганчарнымі і тэкстыльнымі вырабамі. Лічыцца, што назва паходзіць ад персідскага слова *кашы* «чарапіца».

На працягу сваёй гісторыі Кашан двойчы цалкам знішчаўся. У кан. XVI — пач. XVII стст. ён быў адноўлены іранскім шахам Абасам I. У 1779 г. быў практычна разбураны землятрусам, пасля чаго нанава населены, у тым ліку прымусова, — прадстаўнікамі гандлярскага і рамесніцкага паходжання.

Эканоміка
---------

Значны транспартны вузел. Буйная і рамесная вытворчасць люстравых фаянсаў, вырабаў з медзі, дыванаў і тканін.

Адукацыя
--------

Вышэйшыя навучальныя ўстановы: Кашанскі ўніверсітэт, Кашанскі ўніверсітэт медыцынскіх навук, Ісламскі ўніверсітэт Азад.

Выдатныя мясціны
----------------

* Стары гліняны горад XIX - перш. пал. XX стст. які ўключае гарадскі базар, шэраг храмавых комплексаў, маўзалеяў, купецкіх рэзідэнцый, гарадскую сцяну
* Крэпасць Джалалі (XI ст.)
* Мінарэт Зейнадын (XI ст.)
* Мячэць Мейдан (XIII ст.)
* Маўзалей Хабіб ібн Мусы (XIII ст.), дзе, згодна традыцыі, пахаваны Абас I Вялікі (пач. XVII ст.)
* Сад Фін (XVI ст.)
* Археалагічны комплекс Сіялк
* Каля Кашана знаходзіцца этнаграфічная вёска Аб'янэ

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт Архівавана 2 красавіка 2015.
* Кашан на сайце ЮНЕСКА
* Беларускі вандроўнік у Кашане Архівавана 20 чэрвеня 2017.



|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая савецкая (1 выд.) · Бракгаўза і Эфрона · Малы Бракгаўза і Эфрона · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 15619997z · GND: 4110031-1 · NKC: ge1003957 |
**Адпунктоўка** — прастора паміж пазіцыямі табулятараў, запоўненае паўтаральнымі сімваламі (як правіла, кропкамі). Адпунктоўка часта выкарыстоўваецца ў зместах кніг паміж назвамі раздзелаў і нумарамі старонак. Напрыклад:

```
УВОДЗІНЫ.................10
ГЛАВА 1..................14
 Падраздзел..............20
ГЛАВА 2..................46
```

Адпунктоўка палягчае прагляд зместу ад аднаго элемента да іншага (напрыклад, ад назвы раздзела ці параграфа да нумара старонкі, з якой ён пачынаецца) і выкарыстоўваецца для таго, каб погляд чытача фіксаваўся на патрэбным радку тэксту.

Па тэхнічных правілах набору тэксту адбіўка паміж пунктамі павінна быць роўная паўкегельнай ці кегельнай, а самі пункты выраўнаваны па вертыкалі. Заканчваць адпунктоўку трэба на той жа вертыкалі, на якой завяршаюцца поўныя радкі загалоўкаў.

У тэкставых працэсарах Open Office і Microsoft Word для стварэння адпунктоўкі выкарыстоўваецца інструмент «запаўняльнік»; у AbiWord — інструмент «табуляцыя».

Гл. таксама
-----------

* Шматкроп'е
* Кропка
* Пункцір
Страпон
**Страпон** (англ.: strap-on) — фалаімітатар, які складаецца з трусікаў-папружак і рэалістычнай асадкі ў выглядзе фаласа з матэрыялу «жывое цела». Тыповыя памеры насадкі-фаласа: даўжыня 16—20 см, дыяметр 3—4 см. (аднак бываюць як вялікія, так і малыя)

З унутранага боку фаласа бываюць далікатныя пупырышки для стымуляцыі зоны клітара жанчыны, якая выкарыстае страпон. Дзякуючы вібрацыі яна таксама атрымлівае задавальненне.

Ужыванне
--------

Страпон можа выкарыстоўвацца для палавога акту, дзе жанчына, выкарыстоўвае страпон, знаходзіцца ў актыўнай ролі. У якасці другога партнёра можа выступаць як іншая жанчына, так і мужчына — у апошнім выпадку практыкуецца анальны секс.

Жанчына, якая выкарыстоўвае страпон, можа надзець пад яго вібратар «матыль» або падобны яму: у такім разе ажыццяўляецца дадатковая стымуляцыя клітара, якая ўзмацняецца трэннем скуранога мацавання страпона аб дадатковы вібратар.

Мужчына, які выкарыстоўвае страпон, можа карыстацца толькі ім — у выпадку часовых, альбо сталых праблем з патэнцыяй. Таксама, у выпадку выкарыстання страпона мужчынам, магчыма ажыццявіць так званае «падвойнае пранікненне», не звяртаючыся да дапамогі дадатковага ўдзельніка.

Гл. таксама
-----------

* Сексуальныя цацкі
* Фалаімітатар
* Пегінг
**Аспермія** (ад прэфікса ἀ-, азначае адмаўленне, і σπέρμα — насенне). Тэрмін мае неадназначную трактоўку. Згодна з класіфікацыяйСусветнай Арганізацыі Аховы здароўя «аспермія» — адсутнасць эякулята, і можа быць вытлумачана як сінонім тэрміна «анэякуляцыя». У айчыннай андралогіі тэрмін «аспермія» таксама выкарыстоўваецца для абазначэння паталогіі, пры якой у эякуляце адсутнічаюць народкі і няспелыя клеткі сперматагенеза. З прычыны тэрміналагічнай няяснасьці тэрмін «аспермія» рэдка выкарыстоўваецца ў практычнай андралогіі. Для пазначэння адсутнасці эякуляцыі выкарыстоўваюць тэрмін «анэякуляцыя», для абазначэння адсутнасці народкаў у эякуляце выкарыстоўваюць тэрмін «азааспермія», для аналізу канкрэтнай клінічнай карціны выкарыстоўваюць падрабязныя заключэнні аналізу эякулята, матэрыялы біяпсіі яечка і інш.

Гл. таксама
-----------

* Асперматызм
* Азааспермія
* Спермаграма
* Эякуляцыя

Літаратура
----------

* БЭ ў 18 тамах. Т.2. Мн. 1996, С.42

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2778223349 |
**Салім Ідрыс** (араб.  سلیم ادریس‎‎‎; нар. 1957, аль-Мубаракія, Сірыя) — былы генерал сірыйскай арміі. У ліпені 2012 года ў ходзе ўзброенага канфлікту ў краіне перайшоў на бок паўстанцаў і паўтара года ўзначальваў Сірыйскую свабодную армію (ССА) — адну з груповак ўзброенай апазіцыі, крыло Нацыянальнай кааліцыі апазіцыйных і рэвалюцыйных сіл Сірыі (НКАРСС). У снежні 2013 года пакінуў Сірыю.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў 1957 годзе ў беднай сялянскай сям’і ў мястэчку аль-Мубаракія, на поўдзень ад Хомса. У маладосці паступіў на службу ў сірыйскую армію. Навучаўся электратэхніцы ў Дрэздэне (ГДР) з 1977 па 1990 гады. Атрымаў ступень магістра ў 1984 годзе і доктарскую ступень у 1990 годзе. Больш за 20 гадоў выкладаў у Ваенна-інжынернай акадэміі (Алепа).

Даслужыўся да звання брыгаднага генерала сірыйскай арміі, у ліпені 2012 года дэзерціраваў і перайшоў на бок Сірыйскай свабодай арміі. ССА складалася ў асноўным з салдат і афіцэраў, дэзертыраваўшых з урадавай арміі Сірыі, і знаходзілася пад камандаваннем былога палкоўніка сірыйскіх ВПС Рыяда Асада. Пасля стварэння 15 снежня 2012 года Вышэйшага ваеннага савета паўстанцкіх сіл заняў пасаду начальніка штаба гэтага аб’яднанага органа.

У маі 2013 года Ідрыс прызнаў, што паўстанцкія атрады раздроблены і Вышэйшы ваенны савет не ў стане кантраляваць іх дзеянні.

У снежні таго ж года газета «Wall Street Journal» са спасылкай на крыніцы ў амерыканскай адміністрацыі паведаміла, што Салім Ідрыс збег з Сірыі і 12 снежня праз Турцыю прыбыў самалётам у сталіцу Катара — Доху. Ідрыс быў вымушаны пакінуць краіну пасля таго, як ваенная база ў раёне Баб эль-Хауа на мяжы з Турцыяй была захоплена баявікамі «Ісламскага фронту». На гэтай базе размяшчалася штаб-кватэра ССА, а таксама былі размешчаны склады са зброяй і баепрыпасамі, якія паступілі з ЗША.

Уцёкі лідара ўзброенай апазіцыі сталі самым відавочным на той перыяд сведчаннем таго, што Сірыйская свабодная армія церпіць паражэнне пад націскам баевікоў-ісламістаў.

Зноскі
------

1. ↑  *Ферсович, Вадим*. Конфликт в Сирии: «блицкриг» Салима Идриса (руск.)(недаступная спасылка).  Голос России (18 чэрвеня 2013). Архівавана з першакрыніцы 24 снежня 2013. Праверана 21 снежня 2013.
2. ↑  Командующий Сирийской свободной армии бежал из Сирии в Катар (руск.).  9 Канал Израиль (12 снежня 2013). Праверана 23 снежня 2013.
3. ↑  WSJ: Исламисты вынудили лидера прозападных сирийских повстанцев бежать из страны (руск.)(недаступная спасылка).  Голос Америки (12 снежня 2013). Архівавана з першакрыніцы 16 снежня 2013. Праверана 23 снежня 2013.
Mercedes-Benz E200Mercedes-Benz E200Mercedes-Benz E200 на ВікісховішчыMercedes-Benz E200 на ВікісховішчыАгульныя даныя

|  |  |
| --- | --- |
| Вытворца: | Mercedes-Benz |

|  |  |
| --- | --- |
| Выпуск: | 1993 - 1995 |

|  |  |
| --- | --- |
| Зборка: | Германія |

ХарактарыстыкіМасава-габарытныя

|  |  |
| --- | --- |
| Даўжыня: | 4740 мм 
  |

|  |  |
| --- | --- |
| Шырыня: | 1740 мм 
  |

|  |  |
| --- | --- |
| Вышыня: | 1430 мм 
  |

|  |  |
| --- | --- |
| Колавая база: | 2690 мм 
  |

Іншае

|  |  |
| --- | --- |
| Аб'ём бака: | 70 л 
  |

**Mercedes-Benz E-Class** — шэраг легкавых аўтамабіляў бізнес-класа ад нямецкага аўтавытворцы Mercedes-Benz. Першыя аўтамабілі E-Class выпускаліся пад назвай W124 ў кузаве седан і ўніверсал. Назва E-клас увайшло ва ўжытак з 1993 года. Усяго было прадстаўлена 5 пакаленняў гэтага аўтамабіля:

* 1 пакаленне (W124) — 1984—1995
* 2 пакаленне (W210) — 1995—2002
* 3 пакаленне (W211) — 2002—2009
* 4 пакаленне (W212) — 2009—2016
* 5 пакаленне — 2016 — н.ч.

E 250 '2016
-----------

Мадэль ***E250***, абсталявана 2.1-літровым чатырохцыліндравым дызельным рухавіком *«BlueTec»* — навінка 2014 года. ***E250*** з’яўляецца найбольш эканамічнай мадэллю ***E-Class***, спажываючы 7.84 л/100 км пры камбінаваным цыкле, і ўражлівыя 5.74 л/100 км — на трасе. Гэта выдатныя паказчыкі для аўтамабіля масай 1.814 кілаграм. Паліўны бак аб’ёмам 79.5 літраў, дасць магчымасць не хвалявацца аб запраўцы на працягу 1287.48 кіламетраў.

Бяспека
-------

Вынікі краш-тэсту ***Mercedes-Benz E-Class*** 2016 года ад страхавога інстытута дарожнай бяспекі (IIHS):

| Франтальны ўдар з
малым перакрыццем
(з боку вадзіцеля) | Франтальны ўдар з
сярэднім перакрыццем | Бакавыя бок | Моцнасць даху | Падгалоўнікі
і сядзенні |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Добра | Добра | Добра | Добра | Добра |

Агляд мадэлі
------------

* 2010 Mercedes-Benz E 250 CDI_front view2010 Mercedes-Benz E 250 CDI\_front view
* 2010 Mercedes-Benz E 250 CDI_rear view2010 Mercedes-Benz E 250 CDI\_rear view
* 2010 Mercedes-Benz E 250 CDI_rear2010 Mercedes-Benz E 250 CDI\_rear
* 010 Mercedes-Benz E 250 CDI_headlight010 Mercedes-Benz E 250 CDI\_headlight
* 2010 Mercedes-Benz E 250 CDI_interior2010 Mercedes-Benz E 250 CDI\_interior
* 2010 Mercedes-Benz E 250 CDI_wheel2010 Mercedes-Benz E 250 CDI\_wheel

Зноскі
------

1. ↑  Обзор тест-драйва: Mercedes-Benz E-Class 2016
2. ↑  Архіўная копія **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 10 лістапада 2017. Праверана 7 лістапада 2017.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Федзін.

**Андрэй Валянцінавіч Федзін** (8 красавіка 1971, Жыткавічы, Гомельская вобласць) — беларускі ваенны дзеяч, намеснік Міністра абароны Рэспублікі Беларусь (з 2023), генерал-маёр (2018).

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 8 красавіка 1971 года ў г. п. Жыткавічы Гомельскай вобласці.

Пасля заканчэння ў 1992 годзе Харкаўскага гвардзейскага вышэйшага танкавага каманднага вучылішча праходзіў ваенную службу на пасадах камандзіра ўзвода спецыяльных работ, намесніка камандзіра па ўзбраенні танкавай роты, памочніка начальніка бранятанкавай службы тэхнічнай часткі гвардзейскай асобнай механізаванай брыгады.

Пасля заканчэння ў 2001 годзе камандна-штабнога факультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь праходзіў ваенную службу на пасадах старшага афіцэра 1-га аддзела бранятанкавага ўпраўлення Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, намесніка камандзіра па ўзбраенні — начальніка тэхнічнай часткі 103-й асобнай гвардзейскай мабільнай брыгады,

Пасля заканчэння ў 2010 годзе факультэта Генеральнага штаба Узброеных Сіл Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь праходзіў ваенную службу начальнікам ўпраўлення (каардынацыі тэхнічнага забеспячэння) сухапутных войскаў, намеснікам камандуючага войскамі па ўзбраенні — начальнікам упраўлення ўзбраення Заходняга аператыўнага камандавання, намеснікам начальніка ўзбраення Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, начальнікам Галоўнага ўпраўлення планавання і каардынацыі тэхнічнага забеспячэння — першым намеснікам начальніка ўзбраення Узброеных Сіл, да 28 сакавіка 2023 года — першым намеснікам начальніка ўзбраення Узброеных Сіл — начальнікам штаба ўзбраення.

28 сакавіка 2023 года прызначаны намеснікам Міністра абароны Рэспублікі Беларусь па ўзбраенні — начальнікам узбраення Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.

Узнагароды
----------

* Медаль «За бездакорную службу» III ступені (2003);
* Медаль «За адзнаку ў воінскай службе» (2021)

Зноскі
------

1. ↑  Лукашенко вручил генеральские погоны высшему офицерскому составу
2. 1 2  Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 8 верасня 2003 года № 386 «Аб узнагароджанні групы ваеннаслужачых, асоб начальніцкага складу органаў унутраных спраў і прыраўнаваных да іх асоб медалём „За бездакорную службу" I, II, III ступені»
3. 1 2  Указ Президента Республики Беларусь от 28 марта 2023 года № 82 «Об А. В. Федине»
4. ↑  Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 15 кастрычніка 2021 года № 395 «Аб узнагароджанні»
**Бягомльская аперацыя** — баі партызанскай брыгады «Жалязняк» па вызваленню ад акупантаў тэрыторыі Бягомльскага раёна ў лістападзе—снежні 1942 года.

Перадумовы
----------

Паводле рашэння Барысаўскага падпольнага міжрайкама атрад Дзякава — Манковіча колькасцю 122 чалавекі 16 кастрычніка 1942 года быў рэарганізаваны ў партызанскую брыгаду «Жалязняк» (камандзір І. П. Ціткоў, камісар С. С. Манковіч, начальнік штаба Л. П. Бірукоў). За месяц асабовы склад брыгады павялічыўся да 400 чалавек, і 23 лістапада 1942 года яна пачала аперацыю па выгнанню акупантаў з Бягомльскага раёна шляхам блакады буйных гарнізонаў.

Ход аперацыі
------------

Аперацыя праходзіла ў тры этапы.

23 лістапада — 12 снежня 1942 года 3-і атрад брыгады, ажыццявіўшы кругавую блакаду і адбіўшы атакі танкаў з Лепеля, з дапамогай мінных палей не дапусціў на працягу 18 дзён падвозу прадуктаў харчавання ў гарнізон аховы Кальніцкага (цераз раку Бярэзіна, даўжыня з дамбамі 170 м) і Бузянскага (цераз раку Сергуч, 130 м) мастоў на аўтастрадзе Мінск — Віцебск і гэтым вымусіў нямецкі гарнізон аховы мастоў да ўцёкаў. 12 снежня 1942 года абодва масты былі знішчаны і гарнізон Бягомля апынуўся адрэзаным ад Лепельскага гарнізона, а шаша Мінск — Віцебск выведзена са строю на ўвесь перыяд акупацыі.

5—14 снежня 1942 года 1-ы атрад, частка 2-га і 3-га атрадаў брыгады «Жалязняк» двойчы правялі рэйды вакол гарнізона Бягомля па маршруце Беразіно — Ліпск — Бабцы — Ваўча — Вуглы — Бярозкі — Мацееўцы — Нябышчына — ваколіцы горада Докшыцы — чыгуначная станцыя Параф’янава знішчаючы на сваём шляху дробныя гарнізоны ворага, масты, лініі сувязі.

17—18 снежня 1942 года брыгада «Жалязняк» ноччу па агародах увайшла ў Бягомль поўным складам і штурмам захапіла раённы цэнтр, акрамя ўмацаванага будынка былой турмы, дзе размяшчаўся нямецкі гарнізон. У Бягомлі былі знішчаны склады, акупацыйныя установы і прадпрыемствы, вывезены прадукты харчавання. 19 снежня 1942 года на дапамогу акружанаму партызанамі гарнізону з Мінска прарваўся 102-гі паліцэйскі батальён. У той жа дзень брыгада «Жалязняк» сканцэнтравалася для трэццяга штурму гарнізона. Але абкружаны гарнізон і паліцэйскі батальён, апынуўшыся поўнасцю без прадуктаў харчавання і будучы дэзінфармаваным аб колькасці партызан, з наступленнем цемнаты з баямі адступілі ў бок Мінска. Да 21 гадзіны 19 снежня 1942 года Бягомль і Бягомльскі раён былі поўнасцю вызвалены ад акупантаў. 20 снежня 1942 года ў Бягомлі адбыўся мітынг партызан і насельніцтва.

Літаратура
----------

* *Л. П. Бірукоў.* Бягомльская аперацыя // Беларусь у Вялікай Айчыннай вайне, 1941—1945: Энцыкл. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: БелСЭ, 1990. — С. 107. — 680 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-012-2.
**Даўгінаўскі бой** — бой паміж партызанскай брыгадай «Жалязняк» і нямецка-фашысцкімі акупантамі ў гарадскім пасёлку Даўгінава Крывіцкага раёна 26 сакавіка 1943 года.

Перадумовы
----------

Добра ўмацаваны нямецкі гарнізон у Даўгінаве (каля 300 чалавек) быў адным з апорных пунктаў, якія прыкрывалі падыход да чыгункі Маладзечна — Полацк, базай для правядзення карных аперацый, захавання і перапрацоўкі сельгаспрадукцыі. Пасля правядзення Бягомльскай аперацыі і разгрому партызанамі Докшыцкага гарнізона знаходзіўся ў павышанай баявой гатоўнасці.

Бой
---

Камандаванне партызанскай брыгады «Жалязняк» прыняло рашэнне нанесці ўдар не ўначы, калі гітлераўцы былі асабліва пільнымі, а за некалькі гадзін да наступлення цемры. Для прыкрыцця на небяспечныя напрамкі былі высунуты засадныя групы. У 18 гадзін пры падтрымцы батарэі 45-мм гармат 3 атрады з паўночнага захаду, паўночнага ўсходу і поўдня атакавалі Даўгінава, уварваліся ў цэнтр і пачалі знішчаць склады і прадпрыемствы. 27 сакавіка 1943 года да 7 гадзін усе атрады і засадныя групы вярнуліся амаль без страт на зборны пункт. Актыўнымі баявымі дзеяннямі партызанскіх брыгад «Жалязняк», «Народныя мсціўцы » імя В. Т. Варанянскага, імя Кутузава гарнізон у Даўгінаве быў паралізаваны да вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў Чырвонай Арміяй.

Літаратура
----------

* *У. С. Пасэ.* Даўгінаўскі бой // Беларусь у Вялікай Айчыннай вайне, 1941—1945: Энцыкл. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: БелСЭ, 1990. — С. 189-190. — 680 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-012-2.
**Казімір Бахматовіч** (1808 — 28 жніўня (9 верасня) 1837) — беларускі і літоўскі графік і жывапісец. Прыгонны графа А. Гюнтэра, нарадзіўся, жыў і памёр у яго маёнтку Дабраўляны, цяпер Лылойцінскага сельсавета Смаргонскі раёна Гродзенскай вобласці). Быў дамашнім настаўнікам малявання ў маёнтку, мастацкую адукацыю атрымаў у Віленскай школе жывапісу (1823—1827) у Яна Рустэма.

Казімір пражыў у родных месцах усё жыццё і памёр ва ўзросце няпоўных 30 гадоў, малюючы навакольную прыроду і тыпы землякоў. Яго карціны адрозніваюцца ў вышэйшай ступені дакладнасцю, што робіць іх каштоўным выяўленчым матэрыялам для даследчыкаў гісторыі і этнаграфіі Беларусі.

Творчасць
---------

Вядомыя рэалістычныя бытавыя замалёўкі, якія маюць этнаграфічную каштоўнасць, пейзажы, гравюры, створаныя ў Вільні і Дабраўлянах, карціны («Кіргіз на кані», «Жабрак»). Галоўнай справай яго жыцця сталі альбомныя літаграфічныя серыі: «Успамін пра Дабраўляны», «Арласіяда», «Вільня», «Нязначныя ўражанні Я. Рустэма», «Адзенне і сцэны. Літоўскія строі».

Мастак вылучаўся дакладнасцю і трапнасцю характарыстык сваіх персанажаў. Акрамя цікавасці да гарнітура і тыпажу, у яго малюнках мы знойдзем пільную ўвагу мастака да чалавека, яго слабасцей і прыхільнасцей. Мастак умее з дапамогай дробнай дэталі стварыць ёмісты, пераканаўчы характар. Сялянкі размаўляць каля плота, шумна гутараць гандляры, закруцілася ў працы пралля, спяшаецца да сядзібы шляхціц, важна размясціўся ў сваім атэлье мастак, галерэя дробных сцэн з жыцця яўрэйскіх мястэчак — побытавы жывапіс з усім яго смакаваннем і абыгрываннем дэталяў.

Заслуга К. Бахматовіча ў тым, што ён упершыню ў беларускім мастацтве ўзняў значэнне малой формы ў літаграфіі да ўзроўню карціны.

У 1831 годзе яго найбольш цікавыя малюнкі былі змешчаны ў альбоме «Збор нацыянальных і ваенных касцюмаў, намаляваў Казімір Бахматовіч, вучань Віленскай акадэміі на Літве».

Галерэя
-------

* АрласіядаАрласіяда
* Палац у Дабраўлянах. ЛітаграфіяПалац у Дабраўлянах. Літаграфія

Зноскі
------

1. 1 2  Запіс № 38 у метрычнай кнізе свірскага касцёла. //
2. 1 2  БАХМАТОВІЧ Казімір
3. 1 2  БС. Т. 5, 1982, с. 46
4. 1 2 3  «Арласіяда» Казіміра Бахматовіча
5. ↑  Людмила Вакар. Творчество Марка Шагала в ретроспективе художественной традиции Беларуси ХVIIІ-ХІХ веков Архівавана 19 жніўня 2014.  (руск.)

Літаратура
----------

* Белорусская ССР: Краткая энциклопедия в 5 т. (руск.) / Ред. колл.: П. У. Бровка и др. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. Биографический справочник. — 737 с. — 50 000 экз.