```
**Жывая спадчына Беларусі**
```

«Жывая спадчына Беларусі» (Living Heritage of Belarus)— найменне Беларускага нацыянальнага інвентару нематэрыяльнай культурнай спадчыны, а таксама адпаведнага Інтэрнэт-партала, на якім гэты Інвентар размешчаны. 
Нацыянальны інвентар «Жывая спадчына Беларусі» быў створаны ў 2014 г. камандай экспертаў Інстытута культуры Беларусі, пры кансультацыйнай і фінансавай падтрымцы ЮНЕСКА. Ён уяўляе сабой базу даных элементаў нематэрыяльнай культурнай спадчыны (далей — НКС), якія былі вылучаны пры непасрэдным удзеле іх носьбітаў і выканаўцаў — супольнасцей, груп, асобных людзей, а таксама экспертаў і прадстаўнікоў грамадскіх арганізацый, а затым, па рашэнню Беларускай навукова-метадычнай рады па ахове гісторыка-культурнай спадчыны пры Міністэрстве культуры Рэспублікі Беларусь атрымалі статус гісторыка-культурнай каштоўнасці і ўключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей. 

**Асноўная мэта** Нацыянальнага інвентару нематэрыяльнай культурнай спадчыны Беларусі — забеспячэнне аховы НКС і іх устойлівага развіцця, падтрымка носьбітаў НКС; уключэнне НКС у сферу рэгіянальнай палітыкі. 

**Базавыя прынцыпы**
Нацыянальны інвентар нематэрыяльнай культурнай спадчыны Беларусі: 
з’яўляецца адкрытым рэсурсам; 
пастаянна змяняецца і дапаўняецца новымі звесткамі;
створаны з ужываннем новых тэхналогій і ўяўляе сабой шматузроўневую базу даных; 
фіксуе ўсе рызыкі і праблемы, звязаныя з захаваннем нематэрыяльнай культурнай спадчыны Беларусі; 

```
ствараецца пры актыўным удзеле носьбітаў: калектыўных (супольнасцей, груп) і індывідуальных (асобных людзей);
ствараецца як вынік сістэмнай дзейнасці рэгіёнаў па ідэнтыфікацыі і інвентарызацыі НКС, а таксама на падставе прапаноў, якія паступаюць непасрэдна ад носьбітаў спадчыны, альбо ад няўрадавых арганізацый; 
```

адлюстроўвае духоўную культуру беларусаў у яе пастаянным развіцці.

**Крытэрыі інвентарызацыі нематэрыяльнай культурнай спадчыны Беларусі:**
• *адметнасць*
Інвентар уключае ўсе адметныя і тыповыя элементы НКС Беларусі, якія характарызуюць яе культурную традыцыю і адрозненне ад іншых;
• *прывязка да месца, лакалізацыя*
НКС заўсёды звязана з месцам свайго паходжання гістарычна і ментальна;
• *значнасць для супольнасці, якой належыць*
НКС спрыяе яднанню людзей у межах супольнасці, падтрымлівае супольнасць цалкам і кожнага ў ёй;
• *шчыльна звязана з акаляючым прыродным і культурным атачэннем;*
НКС падтрымлівае прыняты лад жыцця, спрыяе культурнаму дыялогу ў межах супольнасці і па-за ёй;
НКС не ўтрымлівае гвалту і не супярэчыць міжнародным праваахоўным актам;
• *мае ўстойлівыя механізмы трансляцыі*
існуе выразнае жаданне носьбітаў захаваць сваю НКС як індыкатар іх самаідэнтыфікацыі;
спрыяе ўстойліваму развіццю рэгіёна.

**Структура інвентару**

Усе элементы НКС у базе даных Інвентару размеркаваныя па катэгорыям і ў адпаведнасці з геаграфічнай лакалізацыяй. Сярод вылучаных катэгорый: выканальніцкія мастацтвы; вусныя традыцыі і формы выражэння; светапогляд люддзей і міфалогія; традыцыйныя рамёствы і кулінарыя, традыцыйныя цырымоніі, а таксама — практыкі захавання НКС. Адпаведна і пошук можна весці па катэгорыям ці згодна з тапаграфіяй, альбо непасрэдна — у раздзеле Інвентару. 

На сайце Івентару, які з’яўляецца даволі значным інтэлектуальным і адукацыйным рэсурсам, акрамя ўласна Інвентару НКС, размешчаны навіны, якія пастаянна аднаўляюцца, актуальны каляндар падзей, звязаных з НКС, розныя інфармацыйныя рэсурсы, публікацыі і метадычныя рэкамендацыі, а таксама — шмат фота і відэа. 

**Спасылкі**

1. ↑  Практычнае кіраўніцтва / А. Сташкевіч [і інш.]. — Мінск : Інстытут культуры Беларусі, 2013. — 164 с. : іл. //
2. ↑  Тамсама
3. ↑