recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Козічкін.
**Валянцін Віктаравіч Козічкін** — беларускі інжынер-будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2003).

Біяграфія
---------

Скончыў школу ў Сенненскім раёне і паступіў у політэхнічны тэхнікум на аддзяленне "Прамысловае і цывільнае будаўніцтва".

Пасля службы ў арміі працаўладкаваўся ў «Будаўнічы трэст № 9, г. Віцебск». Пачынаў свой працоўны шлях у якасці майстра ў СУ-38, прараба, намесніка начальніка, галоўнага інжынера і начальніка ўпраўлення. Паралельна скончыў факультэт цывільнага і грамадзянскага будаўніцтва Беларускага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту.

З 1992 года заняў пасаду генеральнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «Будаўнічы трэст № 9, г. Віцебск».

Аб’екты, якія будаваліся пад кіраўніцтвам В. Козічкіна
------------------------------------------------------

Пад яго кіраўніцтвам ААТ «Будаўнічы трэст № 9, г. Віцебск» пабудаваны і здадзены ў эксплуатацыю многія сацыяльна значныя аб’екты горада і вобласці: база адпачынку ў н. п. Крупеніна, комплекс стадыёна «Дынама», карцінная галерэя ў Полацку, гасцініца «Лучоса», парнікова-цяплічны комплекс і комплекс па вытворчасці малака саўгаса «Рудакова», Віцебская бройлерная фабрыка, МТФ у Мазалаве, Масарах і Добрыне, рэканструкцыя пл. Леніна ў Оршы, культурна-аздараўленчы цэнтр Лужаснянскай школы-інтэрната-гімназіі, рэканструкцыя пл. Перамогі ў Віцебску, будаўніцтва Духаўскага кругліка, аднаўленне амаль з нуля Свята-Успенскага кафедральнага сабора і многія іншыя. Праведзены таксама мадэрнізацыя вытворчасцей ААТ «Віцебскдрэў» і ААТ «Аршанскі льнокамбінат», а таксама будаўніцтва лядовай арэны ў Оршы, добраўпарадкаванне гарадской набярэжнай Заходняй Дзвіны, збудаванне аўтаматызаванага малочнатаварнага комплексу ў в. Палудзеткі Віцебскага раёна.

Акрамя беларускіх аб’ектаў работнікі трэсту працавалі ў Расіі — Ханты-Мансійску, Нарыльску, Смаленску і іншых рэгіёнах.

Узнагароды
----------

За рэалізацыю праекта «Палац спорту ў г. Віцебску» В. В. Козічкін у 2000 годзе удастоены прэміі Мінбудархітэктуры імя У. А. Караля. У 2003 годзе за вялікі асабісты ўклад у развіццё будаўнічай галіны і шматгадовую плённую працу яму прысвоена званне «Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь». Па выніках Рэспубліканскага конкурсу «На найлепшае дасягненне ў будаўнічай галіне Рэспублікі Беларусь» у 2008 годзе ён прызнаны «Кіраўніком года» ў катэгорыі «Генпадрадныя арганізацыі». У 2009 годзе ўзнагароджаны нагрудным знакам Саюза будаўнікоў «За заслугі ў будаўніцтве» і дыпломам «Чалавек года Віцебшчыны-2009» у намінацыі «Архітэктура, будаўніцтва, дарожная гаспадарка».

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  …И это все о нем: Валентин Козичкин  (руск.)
2. 1 2 3  Профессия на всю жизнь  (руск.)

Спасылкі
--------

* В. В. Козичкин: Мы строим Беларусь!  (руск.)
**Рэспубліканская фашысцкая партыя** (італ.: Partito Fascista Repubblicano, PFR) — італьянская фашысцкая палітычная партыя, заснаваная ў верасні 1943 года ў якасці пераемніка Нацыянальнай фашысцкай партыі (НФП). У 1943-1945 гадах з’яўлялася кіруючай і адзінай законнай партыяй Італьянскай сацыяльнай рэспублікі (дзяржавы, утворанай на акупаванай нацысцкай Германіяй тэрыторыі паўночнай і часткова цэнтральнай Італіі). Мела ўласнае ваенізаванае крыло, вядомае пад назвай «Чорныя брыгады». Партыя спыніла сваё існаванне з падзеннем рэжыму Італьянскай сацыяльнай рэспублікі ў красавіку 1945 года.

З’езд партыі
------------

Адзіны з’езд партыі прайшоў 14-15 лістапада 1943 года ў Вероне. Генеральным сакратаром партыі стаў Алесандра Паваліні. Асноўным праграмным дакументам партыі быў Веронскі маніфест, які замацаваў пераход ад манархіі, якая «здрадзіла фашызму», да рэспублікі, да вытокаў фашызму 1910—1920-х гадоў, яго левай, дакампроміснай (з манархіяй і буржуазіяй) формы. Разам з тым захоўвалася добразычлівае стаўленне да Рымска-каталіцкай царквы, не характэрнае для ранняга фашызму.

Члены
-----

* 900 000 (1943)
* 1 000 000 (1944)
* 850 000 (1945)

Літаратура
----------

* Несцераў А.Г. Итальянская Социальная Республика: документы эпохи. — Екатеринбург: Издательство Уральского университета, 2002.
Скронь
**Скронь** (скроневая вобласць, лац.: Regio temporalis) — парная анатамічная вобласць галавы чалавека паміж вухам і ілбом, абмежаваная спераду, зверху і ззаду верхняй скроневай лініяй цемянной косткі (месца прымацавання скроневай фасцыі), знізу — скулавай дугой. Мяжой скроневай вобласці з вачніцай з’яўляюцца лобны адростак скулавай косці і скулавы атожылак лобнай косткі.

Межы скроневай вобласці адпавядаюць контурам скроневай мышцы, якія можна вызначыць пры сцісканні зубоў.

Скура скроневай вобласці тонкая, у большай ступені ў яе пярэднім аддзеле; падскурная абалоніна друзлая. У заднім аддзеле скроневай вобласці ёсць валасяное покрыва.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2776478597 |
**Рэспубліка Кувейт** (араб. جمهورية الكويت‎‎) — кароткачасовая марыянеткавая дзяржава, якая праіснавала з 4 да 28 жніўня 1990 года, калі Кувейт быў захоплены іракскім урадам.

Падчас уварвання іракскія сілы спрыялі рэвалюцыі, наладжанай кувейцкімі вайскоўцамі. 4 жніўня было абвешчана аб стварэнні «Часовага ўрада свабоднага Кувейта», які ўключаў 9 кувейцкіх афіцэраў-калабарацыяністаў, на чале якіх стаяў Алаа Хусейн Алі, намінальны кіраўнік дзяржавы, галоўнакамандуючы, міністр абароны і ўнутраных спраў.

Эмір Кувейта збег у Саудаўскую Аравію і заснаваў урад у выгнанні.

Рэспубліканскі рэжым абвінавачваў манархістаў у антынароднай, антыдэмакратычнай, праімперыялістычнай і прасіянісцкай палітыцы, а таксама ва ўзбагачэнні за кошт прысваення нацыянальных рэсурсаў.

7 жніўня «Часовы ўрад свабоднага Кувейта» абвясціў Рэспубліку Кувейт з Алаа Хусейнам Алі ў якасці прэм’ер-міністра.

8 жніўня іракскі ўрад абвясціў аб «зліцці» Кувейта з Іракам. Савет рэвалюцыйнага камандавання Ірака заявіў: *«Свабодны часовы кувейцкі ўрад вырашыў прасіць супляменнікаў у Іраку, кіраваных рыцарам арабаў і правадыром іх паходу прэзідэнтам фельдмаршалам Садамам Хусейнам, аб прыняцці іх як сыноў у іх вялікую сям’ю, аб вяртанні Кувейта ў склад Вялікага Ірака, Радзімы-маці, і аб забеспячэнні поўнага адзінства Ірака і Кувейта»*. Хусейну Алі далі пасаду намесніка прэм’ер-міністра Ірака. 28 жніўня Кувейт быў абвешчаны 19-й правінцыяй Ірака, губернатарам Кувейта быў прызначаны Алі Хасан аль-Маджыд.

Гл. таксама
-----------

* Вайна ў Персідскім заліве

Зноскі
------

1. ↑  Clive H. Schofield & Richard N. Schofield (Ed.). *The Middle East and North Africa*. New York: Routledge. 1994. p. 147.
2. ↑  *Newsweek* Vol. 116. 1990. p. 20.
3. ↑  Michael S. Casey. *The History of Kuwait*. Westport, CT: Greenwood Press. 2007. p. 93.
4. ↑  Michael S. Casey. *The History of Kuwait*. Westport, CT: Greenwood Press. 2007. p. 93.
5. ↑  *Daily Report: Soviet Union*. Issues 147—153. 1990. p. 124.
6. ↑  Richard Alan Schwartz. *The 1990s*. New York: Facts on File, Inc. 2006. p. 74.
7. ↑  Quoted in Lawrence Freedman. *A Choice of Enemies: America Confronts the Middle East*. New York: PublicAffairs. 2008. pp. 217—218. See also Rabinovich and Shaked, pp. 403—404.
**Марцінас Янкус** (літ.: Martynas Jankus; 7 жніўня 1858, в. Біцяны каля Шылакарчмы — 23 мая 1946, Філенсбург, Заходняя Германія; Псеўданімы: *V. Giedris*, *Martyneitis*, *Bitėnų Merčius*, *Gyvoleitis*) — літоўскі нацыянальны дзеяч на тэрыторыі Малой Літвы, публіцыст і выдавец, рэдактар газеты «Аўшра».

Біяграфія
---------

У сваёй сядзібе ў Біцянах, каля падножжа гары Рамбінас, М. Янкус размясціў друкарню і вялікі склад літоўскага друку, сядзібу часта называлі «Меккай кніганошаў».

У 1923 годзе М. Янкус ухваліў паўстанне літоўскіх стралкоў, вынікам якога было далучэнне Мемельскага (Клайпедскага) краю да Літоўскай Рэспублікі. З гэтага году Янкус стала пасяляецца ў Біцянах, робіцца «ахавальнікам Рамбінаса», яго называюць «патрыярхам Малой Літвы». У міжваеннай Літве быў звычай, каб замежныя паслы, пасля прадстаўлення прэзідэнту, ехалі на гару Рамбінас, да Янкуса. Таму Янкуса называлі таксама «Малым, або Другім прэзідэнтам Літвы».

У 1938 годзе літоўскі ўрад узнагародзіў М. Янкуса ордэнам Гедыміна. У 1939 годзе Германія праз ультыматум забрала ў Літвы Мемельскі край. М. Янкуса выехаў да Коўна. У канцы вайны, перад прыходам Чырвонай арміі, М. Янкус выехаў у Германію.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Мікус А. …

Літаратура
----------

* Мікус А. Сэрца Прускай Літвы Архівавана 18 жніўня 2012. // «Новы Час», № 30 (302). 27 ліп. 2012.
* P. Alšėnas. Martynas Jankus, Mažosios Lietuvos patriarchas. — Toronto, 1967.
* Domas Kaunas. Aušrininkas. — Vilnius, 1996.
Прыклад скрап-старонкі
**Скрапбукінг, скрэпбукінг** (англ.: scrapbooking, ад англ.: scrapbook: *scrap* — выразка, *book* — кніга, літар. «кніга з выразак») — від рукадзельнага мастацтва па вырабу і афармленню сямейных або асабістых фотаальбомаў.

Гэты від творчасці ўяўляе сабой спосаб захоўвання асабістай і сямейнай гісторыі ў выглядзе фатаграфій, газетных выразак, малюнкаў, запісаў і іншых памятных дробязяў, выкарыстоўваючы адмысловыя візуальныя і тактыльныя прыёмы замест звычайнага аповеду. Асноўная ідэя скрапбукінгу — захаваць фатаграфіі і іншыя памятныя рэчы пра якія-небудзь падзеі на працяглы тэрмін для будучых пакаленняў.

Варта заўважыць, што скрапбукінг не абмяжоўваецца стварэннем класічных альбомаў — у калекцыях майстроў скрапбукінгу сустракаюцца таксама альбомы—акардэоны (лепарэла), альбомы ў выглядзе хатак, альбомы ў выглядзе скрыначак/кошыкаў, і нават асобныя паштоўкі (так званы **кардмэ́йкінг** або **кардмэйкінг**, англ.: cardmaking, літар. «выраб паштовак»). Існуе і так званы *«лічбавы скрапбукінг»*, які выкарыстоўвае для афармлення і ўпрыгажэння фатаграфій розныя камп'ютарныя праграмы (універсальныя графічныя рэдактары ці спецыялізаванае праграмнае забеспячэнне для апрацоўкі фатаграфій і апраўлення рамкамі рознага выгляду і формы, напрыклад Scrapbook MAX!, Wondershare Scrapbook Studio, PhotoMix, ScrapbookFlair, ArcSoft Scrapbook Creator Memories Edition і «Мастер Коллажей»). Пры дапамозе стандартных сродкаў у праграмах ствараецца выгляд асобнай старонкі ці цэлага фотаальбома, якія потым могуць быць выведзеныя на друкаванне, або захаваны ў выглядзе файлаў у графічных фарматах.

Працу па стварэнні скрапбукаў спрашчае мноства шаблонаў, нарыхтовак самых розных формаў, якія выкарыстоўваюць розныя віды мацаванняў (кольцы, стужкі, спружынкі). Можна і самому вырабіць нарыхтоўку, выразаўшы яе з шчыльнага кардона, у выглядзе сілуэтаў сэрца, замка, хаткі, кветачкі і іншых дэкаратыўных элементаў.

Зноскі
------

1. ↑  *Gina Lee.*. Making Memories Last (англ.).  CBS News (17 верасня 2002). Архівавана з першакрыніцы 29 студзеня 2012. Праверана 10 лістапада 2009.
2. ↑  *Андрей Краснов.*. Южноуральцы вспомнили старое хобби (руск.)(недаступная спасылка).  ГТРК «Южный Урал» (21 ліпеня 2009). Архівавана з першакрыніцы 29 студзеня 2012. Праверана 5 лютага 2010.
3. ↑  
*Анастасия Цыганкова.*. Полезная информация о видах альбомов (руск.) (6 верасня 2008). Праверана 5 лістапада 2009.
4. ↑  *Эльвира Габдуллина.*. Открытка с частичкой души (руск.) (14 лістапада 2008). Архівавана з першакрыніцы 29 студзеня 2012. Праверана 5 лютага 2010.
5. ↑  *Шляхтина С.*. Уникальный фотоальбом в стиле "скрапбук" своими руками **(нявызн.)**.  Компьютер-Пресс, №7 (26 ліпеня 2008). Архівавана з першакрыніцы 29 студзеня 2012. Праверана 7 студзеня 2014.
6. ↑  *Eleanor Levie.*. Scrapbooking, cyberstyle (англ.).  U.S. News (9 мая 2004). Архівавана з першакрыніцы 29 студзеня 2012. Праверана 10 лістапада 2009.
**Рэспубліканскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву** — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова для падрыхтоўкі трэнераў-выкладчыкаў па розных відах спорту ў Мінску. Уваходзіць у структуру Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.

Гісторыя
--------

у 1966 годзе ў адпаведнасці з загадам Міністэрства асветы БССР на базе школы-інтэрната № 7 г. Мінска (вул. Тарханава, 20) заснавана Рэспубліканская агульнаадукацыйная школа-інтэрнат са спартыўнай накіраванасцю. Навучальная ўстанова функцыянавала як сярэдняя агульнаадукацыйная школа-інтэрнат (6—10 класы), у якой для адораных навучэнцаў, адабраных для актыўных заняткаў лёгкай атлетыкай, спартыўнай гімнастыкай, баскетболам, валейболам, фехтаваннем, былі створаны неабходныя ўмовы для атрымання спрыяльным рэжымам трэніровак.

У 1971 годзе загадам № 141 ад 28 жніўня 1971 года Міністэрства асветы і Спорткамітэта БССР школа-інтэрнат са спартыўнай накіраванасцю рэарганізавана ў Рэспубліканскую агульнаадукацыйную школу-інтэрнат спартыўнага профілю.

У 1989 годзе Рэспубліканская агульнаадукацыйная школа-інтэрнат спартыўнага профілю пераўтворана ў Мінскае вучылішча алімпійскага рэзерву № 1.

У 1991 годзе Мінскае вучылішча алімпійскага рэзерву № 1 перайменавана ў Рэспубліканскае вучылішча алімпійскага рэзерву.

З 2004 года ўстанова адукацыі набыла статус дзяржаўнага і змяніла назву на «Рэспубліканскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву».

Выпускнікі і навучэнцы РДВАР з 1972 па 2021 год на Алімпійскіх гульнях заваявалі 102 алімпійскія медалі: 35 залатых, 31 сярэбраны і 36 бронзавых. За час работы ўстановы адукацыі 47 выпускнікам прысвоена званне «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь», 303 выканалі нарматывы майстра спорту міжнароднага класа.

Дырэктарат
----------

* Міхаіл Рыгоравіч Харытановіч (1966—1967)
* Барыс Аркадзьевіч Ланда (1967—1982)
* Леанід Станіслававіч Бабко (1982—2003)
* Віктар Міхайлавіч Палушкін (2003—2004)
* Мікалай Канстанцінавіч Ананьеў (2004—2006)
* Леанід Аляксандравіч Малашанка (2006—2017)
* Аляксандр Сяргеевіч Дубкоўскі (2017—2019)
* Аляксандр Васільевіч Уласюк (з 2019)

Зноскі
------

1. ↑  У Мінску адкрылі абноўлены стадыён Рэспубліканскага вучылішча алімпійскага рэзерву

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт
**Скрыль-Слабада́** (трансліт.: *Skryĺ-Slabada*, руск.: Скрыль-Слобода) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.

Геаграфія
---------

Знаходзіцца за 10 кіламетраў ад Мар’інай Горкі і чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы.

Гісторыя
--------

### Пад уладай Расійскай імперыі

У пачатку 20 ст. у Цітвянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.

### Найноўшы час

У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.

25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.

У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.

У 1933 г. быў створаны калгас «Залог 2-ой пяцігодкі», працавала кузня.

У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да 3 ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.

Насельніцтва
------------


* На пачатку XX ст. — 32 двары, 188 жыхароў.
* 1917 — 43 двары, 125 жыхароў
* 1 студзеня 2002 — 28 двароў, 56 жыхароў

Турыстычная інфармацыя
----------------------

* Царква Святога Іаана Прадцечы (XIX ст.)
* Помнік на мейсцы дзе былі спалены жыўцом жыхары вёскі Скрыль і Слабода ў траўні 1944.

Зноскі
------

1. ↑  Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (DJVU). Сустракаецца таксама варыянт **Скрыльска́я Слабада́**
2. ↑

Літаратура
----------

Памяць : Пухавіцкі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [укладальнік А. А. Прановіч; рэдкалегія: А. М. Карлюкевіч і інш.]. — Мінск : Беларусь, 2003. — 748 с. — 3000 экз. ISBN 985-01-0251-9

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх

| ⛭**Навасёлкаўскі сельсавет** |
| --- |
| Цэнтр | Навасёлкі |
| Пасёлкі | Мар'іна |
| Аграгарадкі | Бор ·  Гарэлец |
| Вёскі | Антанова ·  Вяндзеж ·  Гарадок ·  Града ·  Дайнава ·  Загай ·  Купалле ·  Ліпнікі ·  Ліпск ·  Люці ·  Лядцо ·  Міхайлава ·  Падвілле ·  Пцічанская ·  Пясчанка ·  Ржышча ·  Скрыль ·  Скрыль-Слабада ·  Хацешава ·  Янка Купала ·  Яснае |
| Хутары | Азёрны |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Станкевіч.
**Вячаслаў Станкевіч** (нар. 1932, Вільня) — беларускі грамадскі дзеяч, заступнік старшыні Рады БНР.

Біяграфія
---------

Сын мовазнаўцы, гісторыка і грамадскага дзеяча Яна Станкевіча і Марыі Новакавай.

Выехаў з Беларусі разам з бацькамі падчас Другой сусветнай вайны. З 1949 года — у ЗША. Атрымаў ступень магістра па спецыяльнасці «электрамеханіка». Працаваў інжынерам у карпарацыях «ITT» і «Western Union». З 1990 па 1998 гг. дырэктар беларускай службы «Радыё Свабода». Да 2013 г. выдавец квартальніка «Belarusian Review», сталы аўтар газеты «Беларус».

Старшыня Галоўнай управы Беларуска-Амерыканскага Задзіночання ў 1969—1971 і 2007—2011 гг.

Зноскі
------

1. 1 2  Вячка Станкевіч
2. 1 2  Прэзідыум
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Брыль.
**Вячасла́ў Станісла́вавіч Брыль** (нар. 16 лютага 1967, Брэст) — беларускі дыпламат.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, спецыяльнасць — аўтаматызацыя і комплексная механізацыя машынабудавання (1991).

У 1985—1987 гадах — служба ў радах Савецкай Арміі, г. Мінск. У 1991—1996 гадах — праца на кіруючых пасадах у міжнародных камерцыйных структурах. У 1996—1997 гадах — віцэ-прэзідэнт сумеснага прадпрыемства «Каруна СБС Лімітэд», г. Мінск. У 1998—2001 гадах — дырэктар прадпрыемства «Ямалнефтегаздобыча», г. Мінск. У 2003—2011 гадах — дырэктар замежнага прадпрыемства «Джы2Экс Дэвелапмент Сервісіз», г. Мінск. У 2011—2013 гадах — дырэктар прыватнага замежнага прадпрыемства «Навагейт», г. Мінск. У 2013 годзе працаваў у структуры Беларускай гандлёва-прамысловай палаты, г. Мінск. У 2013—2014 гадах — дырэктар прыватнага выставачнага ўнітарнага прадпрыемства «Белінтэрэкспа» Беларускай гандлёва-прамысловай палаты, г. Мінск. У 2014—2018 гадах — намеснік Старшыні Беларускай гандлёва-прамысловай палаты, г. Мінск.

З 26 чэрвеня 2018 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 252 прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Нігерыя, Рэспубліцы Гана (па сумяшчальніцтве), Рэспубліцы Камерун (па сумяшчальніцтве).

Валодае англійскай мовай.

Жанаты, мае сына і дачку.

| ⛭Надзвычайныя і Паўнамоцныя Паслы Беларусі ў Федэратыўнай Рэспубліцы Нігерыя |
| --- |
| Пачатак дыпадносін  Адкрыццё пасольства | 3 жніўня 1992 5 снежня 2011 |
| Паслы | Вячаслаў Бяскосты (2012—2018) · Вячаслаў Брыль (з 2018) |
**Вараждзін** (харв.: Varaždin, ням.: Warasdin, лац.: Varasdinum, венг.: Varasd) — горад на паўночным захадзе Харватыі. Размешчаны за 81 км на поўнач ад Заграба, на рацэ Драва. Адміністрацыйны цэнтр Вараждзінскай жупаніі. Паводле даных на 2011 год насельніцтва горада складае 47 055 чалавек; паводле даных на 2001 год яно налічвала 49 075 чалавек.

Гісторыя
--------

Археалагічныя раскопкі даказваюць, што паселішча існавала тут яшчэ ў часы рымлян. Першая пісьмовая згадка пра горад адносіцца да 1181 года. У 1209 годзе харвацка-венгерскі кароль Андраш II дае Вараждзіну — першаму гораду ў Харватыі — грамату вольнага каралеўскага горада.

У 1756—1776 гадах у часы Марыі Тэрэзіі з’яўляўся сталіцай Харватыі. У гэты час пабудаваны шматлікія палацы, якія захаваліся да нашага часу і якія даюць права гораду называцца «музеем барока пад адкрытым небам». У 1776 годзе горад у пажары згарэў практычна дашчэнту. Сталіца была перанесена ў Заграб.

Эканоміка
---------

У цяперашні час Вараждзін — буйны культурны і прамысловы цэнтр Харватыі. Тут размешчаны буйны малаказавод «Віндыя», вядомая тэкстыльная фабрыка «Вартэкс», якая дала назву і аднайменнай футбольнай камандзе першай лігі.

Гарады-пабрацімы
----------------

* Асер, Францыя
* Бад-Радкерсбург[d], Аўстрыя
* Залаэгерсег, Венгрыя
* Кобленц, Германія (2007)
* Куманава, Паўночная Македонія
* Мантале, Італія
* Птуй, Славенія
* Пула, Харватыя
* Равенсбург, Германія
* Трнава, Славакія

Вядомыя ўраджэнцы і жыхары
--------------------------

* Ватраслаў Ягіч (1832—1923) — харвацкі славіст.

Заўвагі
-------

1. 1 2  Register of spatial units of the State Geodetic Administration of the Republic of Croatia<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q119585703'></a>
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (11-th) · Brockhaus |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4118989-9 · NKC: ge200791 · VIAF: 313030481 |
Мастацкі павільён «Цвета Зузарыч»
**Мастацкі павільён «Цвета Зузарыч»** (сербск.: Павиљон Цвијета Зузорић) — мастацкая галерэя ў Бялградзе, размешчана ў парку Калемегдан.

Пабудаваны ў 1928 годзе Бялградскім таварыствам аматараў мастацтваў па праекце архітэктара Браніслава Коіча (сербск.: Бранислав Којић). Мае выставачныя і канцэртную залы. Да Другой сусветнай вайны гэта была адзіная выставачная галерэя ў Бялградзе, дзе праходзілі ўсе выстаўкі мясцовага і замежнага мастацтва.

У 1973 годзе галерэі прысвоены статус помніка культуры.

Гл. таксама
-----------

* Цвета Зузарыч

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Мастацкі павільён «Цвета Зузарыч»
* Umetnički paviljon Cvijeta Zuzorić (серб.)
* Уметнички павиљон Цвијета Зузорић (серб.)
**Праліў Бігля** — праліў, які адасабляе галоўны востраў архіпелага Вогненная Зямля і астравы на поўдні ад яго Остэ і Наварына, а таксама маленькія астравы.

На беразе праліва размешчаны такія вядомыя населеныя пункты, як горад Горад Ушуая, ваенная база Пуэрта-Уільямс, рыбацкая вёска Пуэрта-Тора, які лічыцца самым паўднёвым населеным пунктам у свеце.

Праліў названы ў гонар карабля «Бігл (ь)», на якім Чарлз Дарвін падчас свайго знакамітага падарожжа абмінуў Паўднёвую Амерыку.

Праліў вузкі, месцамі ўсяго 5-6 кіламетраў.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Праліў Бігля


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: sh85012627 · SUDOC: 11751215X · VIAF: 315144215 |
**Цыкл трыкарбонавых кіслот** (*цыкл Крэбса*, *цытратны цыкл*, *цыкл лімоннай кіслаты*) — цэнтральная частка агульнага шляху катабалізму, цыклічны біяхімічны аэробных працэс, падчас якога адбываецца ператварэнне двух-і трохвугляродных злучэнняў, якія ўтвараюцца як прамежкавыя прадукты ў жывых арганізмах пры распадзе вугляводаў, тлушчаў і бялкоў, да CO2. Пры гэтым вызвалены вадарод накіроўваецца ў ланцуг тканкавага дыхання, дзе ў далейшым акісляецца да вады, прымаючы непасрэдны ўдзел у сінтэзе ўніверсальнай крыніцы энергіі — АТФ.

Цыкл Крэбса - гэта ключавы этап дыхання ўсіх клетак, якія выкарыстоўваюць кісларод, цэнтр перасячэння мноства метабалічных шляхоў у арганізме. Акрамя значнай энергетычнай ролі цыклу адводзіцца таксама і істотная пластычная функцыя, гэта значыць гэта важная крыніца малекул-папярэднікаў, з якіх у ходзе іншых біяхімічных ператварэнняў сінтэзуюцца такія важныя для жыццядзейнасці клеткі злучэнні як амінакіслоты, вугляводы, тлустыя кіслоты і інш.

Цыкл ператварэння лімоннай кіслаты ў жывых клетках быў адкрыты і вывучаны нямецкім біяхімікам Хансам Крэбсам, за гэту працу ён (сумесна з Ф. Ліпманам) атрымаў Нобелеўскую прэмію (1953 год).

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Занько.
**Сяргей Мікалаевіч Занько** (нар. 2 чэрвеня 1957, г. Лепель, Віцебская вобласць) — беларускі ўрач – акушэр-гінеколаг і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання. Доктар медыцынскіх навук (1998). Прафесар (1998). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь.

Біяграфія
---------

Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа»; клінічную ардынатуру па спецыяльнасці «Акушэрства і гінекалогія»; аспірантуру на кафедры акушэрства і гінекалогіі Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута; доктар медыцынскіх навук, прафесар.

Працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце, дзе прайшоў шлях ад асістэнта да загадчыка кафедры акушэрства і гінекалогіі.

Старшыня спецыялізаванага савета па абароне дысертацый пры ўстанове адукацыі «Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт», галоўны рэдактар рэспубліканскага навукова-практычнага часопіса «Ахова мацярынства і дзяцінства», старшыня Беларускага медыцынскага грамадскага аб'яднання «Рэпрадуктыўнае здароўе».

Удастоены званняў «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь», «Чалавек года Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта» (2000, 2003), «Чалавек года Віцебшчыны» (2013).

З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.

Узнагароды
----------

Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны, ганаровымі граматамі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Беларускага рэспубліканскага камітэта прафсаюзаў, упраўлення аховы здароўя Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта, знакам «Выдатнік аховы здароўя».

Асабістае жыццё
---------------

Жанаты, мае двух сыноў.

Зноскі
------

1. ↑

Спасылкі
--------

* Дасье на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь  (бел.)
**Мастацкі музей Кальмара** (шведск.: Kalmar Konstmuseum) — шведскі рэгіянальны мастацкі музей у горадзе Кальмар, кіраўніком якога з’яўляецца мастацкая асацыяцыя Кальмара. Заснаваны ў 1942 годзе, а ў 2008 годзе ў гарадскім парку ў Кальмары быў узведзены новы будынак музея.

Музей выстаўляе сучаснае мастацтва і мае міжнародны профіль, накіраваны на ўзняцце і ўключэнне пытанняў, якія тычацца будучыні людзей і праблем рэгіёна. Выставы таксама адлюстроўваюць рэгіянальнае мастацкае жыццё і творы з калекцыі мастацкай асацыяцыі Кальмара.

Гісторыя
--------

У 1917 годзе было заснавана мастацкая асацыяцыя Кальмара (шведск.: Kalmar konstförening). Музей быў заснаваны ў 1942 годзе ў памяшканні старой бальніцы. На працягу многіх гадоў абмяркоўваліся розныя варыянты яго рэканструкцыі або пераносу. У 2004 годзе было прынята рашэнне будаваць новы будынак, быў праведзены міжнародны конкурс на яго праект, і ў лютым 2005 года пераможцам стала прапанова *Plattform*, распрацаваная архітэктарамі Марцінам Відэгардам і Болем Тхамам шведскай архітэктурнай фірмы Tham & Videgård Arkitekter.

Новы будынак музея быў пабудаваны ў 2008 годзе ў гарадскім парку Кальмара і быў урачыста адкрыты 10 мая гэтага ж года. Ён мае чатыры паверхі і выкананы ў выглядзе чорнага, не зусім рэгулярнага куба з драўляным фасадам. На цокальным паверсе ёсць выступ са шкла для галоўнага ўваходу.

Новы будынак музея быў удастоены ў 2008 годзе архітэктурнай прэміі Каспера Саліна (шведск.: Kasper Salin-priset).

Зноскі
------

1. ↑  Kalmar konstmuseum

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт музея  (шведск.)
* 

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Мастацкі музей Кальмара

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
| Нарматыўны кантроль | ISNI: 0000 0001 2308 2916 · LCCN: n86867800 · VIAF: 140472088 |
**Цыклапія** — загана развіцця чалавека і жывёл, пры якой адзінае вока размяшчаецца ў сярэдзіне лба альбо прысутнічаюць два вочныя яблыкі ў адной вачніцы; звычайна спалучаецца з іншымі заганамі развіцця. Цыклопы нежыццяздольныя і гінуць у першыя тыдні жыцця.

Анатомія
--------

Цыклапія развіваецца на першых стадыях цяжарнасці, калі развіваюцца мозг і вочы. Звычайна ў «цыклопаў» адсутнічае нос, і замест яго над вокам размешчаны мускульны хабаток, праз які немаўля можа дыхаць.

Прычыны ўзнікнення
------------------

Дэфект ўзнікае з-за храмасомнай мутацыі (напрыклад, пры сіндроме Патау) або прыняцця маці тератагенных рэчываў. Адно з такіх рэчываў — алкалоід ціклапамін.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Britannica (онлайн) · Treccani |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2779491988 |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Абагульненне.
**Маста́цкае абагульне́нне** — выбар найбольш важнага, сутнаснага з адмаўленнем ад другасных акалічнасцей і дэталей у працэсе стварэння і на стадыі заканчэння мастацкага твора. Абумоўлена законамі мастацкай творчасці, якія патрабуюць пераходу ад аналізу да сінтэзу на этапе стварэння завершанага мастацкага вобраза, дзе прысутнічае адбор змястоўных сродкаў выразнасці.

Пряўляецца ў выяўленні галоўнага ў кампазіцыі праз падкрэсліванне яго танальнымі, каляровымі ідэйна-сэнсавымі кантрастамі.

Беларусь
--------

На тэрыторыі Беларусі прыстунічае ў выяўленчай творчасці з першабытных часоў. Дазваляе перадаць самыя розныя сімвалічныя ідэі, у т.л. міфалагічнага светаўспрымання.

У X—XVII стст. у розныя перыяды Сярэднявечча і асабліва ў эпоху Адраджэння і барока для беларускага мастацтва былі характэрны вобразныя абагульненні, якія выяўляліся перадачы сакральных і свецкіх эстэтычных ідэалаў. 

У XVIII-XIX стст. у перыяды класіцызму і рамантызму, мастацкае абагульненне акцэнтавала ўвагу на грамадзянскіх, дэмакратычных, жыццёва праўдзівых вобразных узорах. 

У сімвалізме і мадэрне XIX — пачатку XX ст. мастацкае абагульненне прывяло да спалучэння рэальных і ідэалістычных пачаткаў у вытанчаных і лінеарна-гнуткіх сродках форматворчасці. 

Асаблівасці мастацкага абагульнення XX — пачатку XXI ст. звязаны з нацыянальнымі, гуманістычнымі і наватарскімі ідэямі, якія немагчыма выявіць без дасягнення высокага ўзроўню выяўлення галоўнага і сутнаснага. Шматлікія мастацкія творы розных стагоддзяў запэўніваюць у непасрэднай сувязі мастацкай вобразнасці з гістарычна і стылістычна вызначанымі творчымі метадамі мастацкага абагульнення.

Літаратура
----------

* Абагульненне мастацкае // Культура Беларусі: энцыклапедыя / рэдкал.: Т. У. Бялова (гал. рэд.) [і інш.]. — Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2010. — Т. 1. — 704 с. — 3 000 экз. — ISBN 978-985-11-0496-9.
**Карэ́нішчавыя расліны** - шматгадовыя расліны з падземнымі відазмененымі сцёбламі — карэнішчамі. На Беларусі найбольш вядомыя сярод агароднінных (рэвень, спаржа, хрэн), лекавых (аер, валяр'ян, гарычка, купена, ландыш, мыльнік), дэкаратыўных (армерыя, ворлікі, канна, касач, півоня, фіялка, флёкс), дубільных (вадзяная грэчка, дуброўка), фарбавальных (дзівасіл высокі, маруна), кармавых (асака, каласнец, каласоўнік, купкоўка, метлюжок, цімафееўка), ядавітых (варанец, мудранка, цыкута, чамярыца) раслін, цяжкавынішчальнага пустазелля (хвошч, пырнік, свінакроп). Некаторыя карэнішчавыя расліны, напрыклад, каласнец, выкарыстоўваюць для замацавання сыпкіх пяскоў.

Літаратура
----------

* Карэнішчавыя расліны. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 8: Канто — Кулі / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 8. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0144-3 (т. 8).
**Касавокасць** — стан вачэй, пры якім зрокавая лінія аднаго вока адхіляецца ад сумеснай кропкі фіксацыі (у бок носа — сыходная касавокасць, да скроні — разыходная касавокасць, радзей уверх ці ўніз). Касавокасць прыводзіць да страты бінакулярнага зроку.

Віды касавокасці
----------------

Адрозніваюць садружную і паралітычную касавокасць.

Пры садружнай касавокасці захоўваецца поўны аб'ём рухаў вочнага яблыка, вугал касавокасці пастаянны, дваенне адсутнічае. Бывае ад паніжэння зроку аднаго вока, анамалій рэфракцыі, ад парушэння акамадацыі і канвергенцыі, функцыям слабасці мышцаў вока, спадчыннай схільнасці да касавокасці. Часта пры касавокасці ўзнікае паніжэнне зроку ці слепата на адно вока.

Пры паралітычнай касавокасці абмежаваны ці адсутнічае рух вочных мышцаў, назіраецца дваенне адлюстравання (дыплапія), змена вугла касавокасці. Бывае ад паралічу або парэзу вочных мышцаў пры інфекцыйных хваробах і хваробах нервовай сістэмы.

Лячэнне
-------

Пры садружнай касавокасці  — акуляры, спецыяльныя практыкаванні, хірургічнае лячэнне; пры паралітычнай — ліквідацыя асноўнай хваробы, хірургічнае.

Літаратура
----------

* Касавокасць. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 8: Канто — Кулі / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1999. — Т. 8. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0144-3 (т. 8).

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Касавокасць

1. ↑  Disease Ontology — 2016. Праверана 15 мая 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q4117183'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5282129'></a>
2. 1 2  Monarch Disease Ontology release 2018-06-29sonu — 2018-06-29 — 2018. Праверана 27 ліпеня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q55345445'></a>
Мадэль у тыпапамеры Т у параўнанні з чалавечым пальцам
**Тыпапамер T** (англ.: Three) — найменшы з прамыслова выпускаемых тыпапамераў чыгуначных мадэляў. Адпавядае маштабу 1:450 пры мадэльнай шырыні нармальнай каляіны 3,0 мм. Назва тыпапамеру паходзіць ад англійскага слова «тры» і падкрэслівае адлегласць паміж рэйкамі.

Гісторыя
--------

Гэты тыпапамер быў упершыню прадстаўлены у 2006 годзе японскай фірмай K.K. EISHINDO на Такійскай выставе цацак. Увядзенне новага тыпапамеру было выклікана велізарнай папулярнасцю ў Японіі мадэляў малых маштабаў, бо паўсюдна адчуваецца недахоп вольнай прасторы. Мадэлі сталі даступныя для замовы ўлетку 2007, але іх выпуск пастаянна зацягваўся з-за праблем з боку кітайскай кампаніі-падрадчыка, на магутнасцях якой арганізоўвалася вытворчасць. Першы электрацягнік з чатырох вагонаў (Тып 103 японскіх чыгунак), рэйкавы авал, а таксама набор аксэсуараў з'явіліся ў продажы ў сярэдзіне снежня 2007. У лютым 2008 навінка была прадстаўленая на Нюрнбергскім кірмашы цацак, дзе заваявала ўзнагароду як лепшая інавацыя ў сваім класе.

Аднак гэты тыпапамер мае сурэёзныя недахопы: досыць частыя сходы рухомага састава, захрасанні, выкліканыя малымі памерамі мадэляў. Таксама малыя памеры накладаюць абмежаванні на тое, мадэлі якіх тыпаў рухомага састава магчыма вырабіць, бо значную частку ўнутранай прасторы займае рухавік і рэдуктар.

Спасылкі
--------

* Афіцыйная старонка Eishindo Co. Ltd.
* Блог Дэвіда К. Сміта «1:450»
* Старонка японскіх аматараў чыгуначнага мадэлізму Архівавана 17 красавіка 2008.

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме T scale

| Тыпапамеры чыгуначных мадэляў |
| --- |
|  | 
* I
* II
* S
* 0
* 00
* H0
* TT
* N
* Z
* T

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Бжазоўскі.

**Максіміліян Бжазоўскі** (? — 1659) — праваслаўны шляхціч, вайсковы і палітычны дзеяч Рэчы Паспалітай. Ваявода берасцейскі (1653—1659), кашталян кіеўскі (1648—1653), падстолі кіеўскі з 1635, староста Тлумацкі.

Сын Івана Бжазоўскага і Юстыны з Елавіцкіх. Род вёўся ад вёскі Бярозаўка (Бжазоўка) на Берасцейшчыне.
Асеў на Кіеўшчыне, дзе меў значныя маёнткі, замак ды воласць Трыполле, якую набыў у 1633 г. Удзельнічаў у польска-турэцкіх бітвах як паручнік ваяводы Станіслава Любамірскага, які потым спрыяў яго кар’еры.

Меў цесныя стасункі з Кіеўскай праваслаўнай мітраполіяй. Пётр Магіла прысвяціў яму сваю працу «Літнас» (1642), як «стачачнаму сыну царквы святой». Прадстаўляў сродкі для дзейнасці царквы. Меў вялікі архіў, які згарэў подчас вайны ў Палоннам.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Władysław Tomkiewicz. *Brzozowski Maksymilian, herbu własnego (†1659)* / Польскі Біяграфічны Слоўнік.— Кракаў, 1937.— т. III/1, стр. 66. (перавыданне 1989 г.) ISBN 83-04-03291-0  (польск.)


| ?Максіміліян Бжазоўскі — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | Іван Бжазоўскі[d] |  |
|  |  |  |
|  |  |  |  |
|  | Максіміліян Бжазоўскі |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Юстына з Елавіцкіх[d] |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | Sejm-Wielki.pl |
| Нарматыўны кантроль | VIAF: 317278246 |
Фрагмент 16-мм стужкі з некалькімі кадрамі
**Кадр** — адзін з многіх фатаграфічных малюнкаў у кінафільме (у мультфільме — адзін з малюнкаў). Адна секунда кінафільму змяшчае 24 кадры (у танным мультфільме — 12 кадры). У звычайных фільмах кадры робяцца кінакамерай у паслядоўным парадку, але ў мультфільмах і сцэнах з спецэфектамі яны могуць вырабляцца па адным.

Кадры часцей захоўваюцца на кінаплёнцы шырынёй 35 мм, у якой памер аднаго кадра складае 22 на 16 мм. У лічбавым відэа захоўваецца не сам кадр, а толькі яго адрозненне ад папярэдняга кадра. Для рэалізацыі такога падыходу выкарыстоўваецца адзін з алгарытмаў сціск дадзеных. Сціск відэаматэрыялу значна скарачае аб’ём памяці, неабходны для яго захоўвання. Так, напрыклад, алгарытм сціску ў папулярным стандарце MPEG-2 забяспечвае эканомію памяці ў 15-30 раз.

Гл. таксама
-----------

* Тыпы кадраў
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Рудзенск (значэнні).
**Рудзенск** — беларускае прадпрыемства па святлотэхнічнай прадукцыі для аўтатранспарту ў г.п. Рудзенск Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад холдынгу «Аўтакампаненты».

Гісторыя
--------

Гісторыя прадпрыемства пачынаецца ў 1928 годзе, калі на базе цагельні стварыўся Рудзенскі прамкамбінат, дзе асноўнымі выглядамі дзейнасці былі будматэрыялы, швейная галантарэя, металаапрацоўка. У 1960-я гады ўкараняецца ў вытворчасць выпуск вырабаў з пластмас, а ўжо ў 1980-я гады Рудзенскі завод пластмасавых вырабаў уяўляе сабою спецыялізаванае прадпрыемства па выпуску тавараў народнага спажывання, дзіцячай цацкі, вырабаў з плёнкі, крэму для абутку.

З сярэдзіны 1990-х гадоў пасля рэканструкцыі на прадпрыемстве распачаты выпуск святлотэхнічных вырабаў для аўтатрактарнай прамысловасці.

У 1995 годзе Рудзенскі завод пластмасавых вырабаў быў ператвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства (ААТ «Рудзенск»).

Згодна з указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 30 жніўня 2011 года № 388 «Аб некаторых пытаннях стварэння і дзейнасці холдынгу „Аўтакампаненты"» ААТ «Рудзенск» увашоў у холдынг «Аўтакампаненты».

У ліпені 2013 года уведзены ў эксплуатацыю новы вытворчы цэх.

* 
* 
* 
* Навагодняя ёлачная цацка часоў БССР. Знаходзіцца ў калекцыі Таццяны Семянякі.Навагодняя ёлачная цацка часоў БССР. Знаходзіцца ў калекцыі Таццяны Семянякі.

Дырэктары
---------

* Валянцін Баляслававіч Татарыцкі
* Андрэй Аляксандравіч Салановіч

Зноскі
------

1. ↑  Холдинг «Автокомпоненты»
2. ↑
Кадміяваная дэталь
**Кадміяванне** - хіміка-тэхнічны спосаб паляпшэння антыкаразійнай устойлівасці металічных вырабаў, сутнасць якога заключаецца ў нанясенні на іх паверхню тонкага (10 — 25 мкм) пласта кадмію. Гэта дазваляе прадухіліць негатыўныя эфекты ўздзеяння марской вады і атмасфернай карозіі, у сувязі з чым кадміяванымі робяць найбольш адказныя дэталі авіяцыйнай і суднавай тэхнікі. Акрамя іх яно ўжываецца для апрацоўкі вырабаў, якія эксплуатуюцца ва ўмовах трапічнага клімату.

Як правіла, сам працэс кадміявання ажыццяўляецца з дапамогай вакуумных або электрахімічных тэхналогій з электралітамі на аснове простых соляў кадмію з калоіднымі дадаткамі. Калі апрацоўваны выраб мае складаную форму, то для яго кадміявання ўжываюцца рошчыны комплексных (часцей за ўсё — цыяністых) соляў.

У некаторых выпадках кадміявае пакрыццё робіцца выключна з дэкаратыўнымі мэтамі. Прысутнасць у атмасферы двухвокісу серы, якая характэрная для індустрыяльных раёнаў, значна зніжае ахоўныя ўласцівасці кадміевых пакрыццяў. Хуткасць карозіі кадміявага пакрыцця у прамысловай атмасферы у 1,5 - 2 разы вышэйшая за хуткасць карозіі шырока выкарыстанага цынкавага пакрыцця.

Літаратура
----------

* Кадмирование // Политехнический словарь. — 1989. — ISBN 5-85270-003-7.
* Т. 11. Италия — Кваркуш. — М. : Советская энциклопедия, 1973. — 608 с. — (Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред.  А. М. Прохоров; 1969—1978). (руск.)
**Дуўрскі замак** (англ.: Dover Castle) — адзін з самых вялікіх па плошчы англійскіх замкаў. Размешчаны ў Дуўры, графства Кент, на беразе праліва Па-дэ-Кале паміж Вялікабрытаніяй і Францыяй. З даўніх часоў ён лічыцца «*Ключом да Англіі*» з-за свайго стратэгічна важнага становішча на востраве.

Гісторыя замка
--------------

Пасля прыходу на Брытанскія астравы рымлян у I ст. н.э. на месцы цяперашняга горада Дуўр імі было заснавана паселішча, у тым ліку былі пабудаваны два маяка. Адзін з іх дагэтуль можна бачыць на тэрыторыі замка.

У 1066 г. Вільгельм I Заваёўнік падчас уварвання ў Англію захапіў замак.
22 мая 1216 г. замак абложвае Людовік VIII. Аблога доўжыцца 3 месяца, аднак замак атрымлівае толькі малаважныя пашкоджанні і 14 кастрычніка 1216 г. Людовік VIII падпісвае перамір'е і вяртаецца ў Лондан.

Падчас Англійскай рэвалюцыі XVII стагоддзя ў 1642 г. замак знаходзіўся ў руках прыхільнікаў караля, аднак падманам быў захоплены парламентарыстамі без адзінага выстралу. Галоўным чынам, дзякуючы гэтаму замак захаваўся практычна непашкоджаным да нашага часу.

У XVIII стагоддзі падчас Напалеонаўскіх войн пачалася сур'ёзная рэканструкцыя замка. Пад кіраўніцтвам Уільяма Твіса (William Twiss) была створана сістэма вонкавых умацаванняў Дуўрскага замка. Таксама на глыбіні 15 метраў, унутры скалістай пароды, былі высечаны адмысловыя тунэлі, у якіх размясцілі салдацкія баракі. На піку Напалеонаўскіх войн у тунэлях пражывала больш за 2000 салдат.

У 1939 г. падчас Другой сусветнай вайны тунэлі былі пераабсталяваны спачатку ў бамбасховішча, затым камандны цэнтр і падземны шпіталь. У 1940 г. Адмірал Бертрам Рамсі (Bertram Ramsey) кіраваў эвакуацыяй англійскіх і французскіх войскаў з-пад Дзюнкерка (Аперацыя Дынама) менавіта з падземных тунэляў замка ў Дуўры.

У наш час замак пераўтвораны ў музей.

Спасылкі
--------

* Гісторыя і архітэктура Дуўрскага замка(рус.)
* Аблога Дуўрскага замка ў 1216 г.(англ.) Архівавана 4 лютага 2012.
* Апісанне замка на афіцыйным сайце English Heritage Архівавана 9 ліпеня 2011.

Гл. таксама
-----------

* Спіс замкаў Англіі
**Дхарахара** (непальск.: धरहरा) — вежа вышынёй 61,88 м, знаходзілася ў цэнтральнай частцы Катманду — сталіцы Непала. Разбурана землетрасеннем 25 красавіка 2015 года.

Вежа была пабудавана ў 1832 годзе па загадзе каралевы Трыпурасундары. Дзевяціпавярховая вежа Дхарахара з вінтавой лесвіцай  была галоўную славутасцю Катманду. На дзявятым паверсе размяшчаўся храм Шывы, на восьмым  — назіральная пляцоўка. Дхарахара ўваходзіла ў Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Зноскі
------

1. ↑  zviazda.by

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дхарахара
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Собаль (значэнні).

**Валянці́н Енісе́евіч Со́баль** (нар. 4 сакавіка 1949, г. Паставы) — беларускі археолаг. Спецыяліст па матэрыяльнай культуры Мінска, Гродна, Смаленска часоў Вялікага Княства Літоўскага. Кандыдат гістарычных навук (1988).

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 4 сакавіка 1949 года ў Паставах.

У 1972 годзе скончыў гістарычны факультэт БДУ. У 1974—1988 гадах малодшы навуковы супрацоўнік аддзела археалагічных даследаванняў зон новабудоўляў Інстытута гісторыі АН БССР.

У 1988 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Мінск XIV—XVIII стст. (па матэрыялах археалагічнага вывучэння)».

У 1988—1994 і 1996—2001 гадах вядучы археолаг, начальнік аддзела комплексных даследаванняў помнікаў Беларускага рэстаўрацыйна-праектнага інстытута. У 1994—1996 гадах галоўны навуковы супрацоўнік ААТ «Стары Менск». У 2000—2009 гадах старшы навуковы супрацоўнік, загадчык навукова-экспазіцыйнага аддзела Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту. У 2008—2013 гадах кіраўнік раскопак на тэрыторыі Смаленска ў Інстытуце археалогіі Расійскай акадэміі навук. З 2014 года вядучы навуковы супрацоўнік навукова-фондавага аддзела Музея гісторыі горада Мінска.

Навуковая дзейнасць
-------------------

Даследуе помнікі архітэктуры археалагічнымі метадамі, храналогію культурных пластоў, матэрыяльную культуру беларускіх гарадоў XIV—XVIII стагоддзяў.

Браў удзел у даследаванні помнікаў архітэктуры Брэста, Мінска, Полацка, Мсціслава, Гродна, Міра. Адзін з аўтараў альбому «Беларуская кафля». Суаўтар кнігі «Стары замак у Гродне XI—XVIII стст.» (разам з Нінай Здановіч і Алегам Трусавым).

Бібліяграфія
------------

Удзел у калектыўных працах
* Смоленские изразцы XVI—XIX веков. Смоленск, 2013.
* Оборонительные укрепления Смоленска конца XVI—XVII вв. у Молоховских ворот. Смоленск, 2012.
* Древний Смоленск. Археология Пятницкого конца. Смоленск, 2011; Москва, 2020.
* Стары замак у Гродне, XI—XVIII стст.: гісторыка-археалагічны нарыс. Мінск, 1993.
* Беларуская кафля. Мінск, 1989

Заўвагі
-------

1. 1 2 3 4 5 6  Марозаў, 2022
2. ↑  Памяць. Мінск, 2001, с. 508

Літаратура
----------

* СОБАЛЬ Валянцін Енісеевіч // Сучасныя беларускія даследчыкі гісторыі Вялікага Княства Літоўскага : біябібліяграфічны даведнік / С. П. Марозаў. — Гродна-Каўнас: ЮрСаПрынт, 2022. — 290 с. — ISBN 978-985-7257-57-7, 978-609-96340-1-2.
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. — ISBN 985-6302-33-1.
**Нго Куанг Чонг** (в’етн.: Ngô Quang Trưởng; 13 снежня 1929 — 22 студзеня 2007) — генерал-лейтэнант Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 23 снежня 1929 года ў сям’і багатага землеўладальніка. У 1948 годзе скончыў французскую сярэднюю школу.

У 1953 годзе прызваны ў В’етнамскую нацыянальную армію. Прайшоў курсы афіцэраў і парашутыстаў. У пачатку 1955 года быў прызначаны капітанам 1-й роты 5-га парашутна-дэсантнага батальёна. У ліпені 1963 года ўзначаліў увесь батальён. У красавіку 1965 года прызначаны на пасаду начальніка штаба паветрана-дэсантнай брыгады. У пачатку 1966 года стаў намеснікам камандзіра паветрана-дэсантнай дывізіі. Пасля перайшоў у пяхотнае падраздзяленне і быў прызначаны камандуючым 1-й дывізіяй. У сярэдзіне жніўня 1970 года стаў камандуючым 4-м армейскім корпусам і 4-й ваеннай акругай. У маі 1972 года ўзначаліў 1-ы корпус і 1-ю ваенную акругу.

Пасля падзення Паўднёвага В’етнама ў красавіку 1975 года збег у ЗША, дзе і памёр 22 студзеня 2007 года.

Сям’я
-----

Быў жанаты са старэйшай дачкой пісьменніка Тхач Лама Нгуен Туонг Нхунг. У шлюбе нарадзілася чацвёра дзяцей.

Працы
-----

Пачынаючы з 1979 года, па просьбе Цэнтра ваеннай гісторыі арміі ЗША (US Army Center of Military History), Нго Куанг Чонг напісаў тры кнігі, прысвечаныя В’етнамскай вайне.

* «The Easter Offensive of 1972» (1983).
* «Territorial Forces» (1984).
* «RVANF and US Operational Cooperational Coordination» (1984).

Літаратура
----------

* *Chiến tranh Việt Nam Toàn Tập*, Tiến sĩ Nguyễn Đức Phương, nxb Làng Văn, Canada, 2001
* *Đề Cương Tuyên truyền Kỷ Niệm 60 Năm Ngày Thành Lập QĐND Việt Nam*, Ban Tư tưởng — Văn hóa Trung ương Đảng CSVN, Hà Nội, 2005
* *Decent Interval*, Frank Snepp, Penguin Books, New York, 1980
* *Những Cột Trụ Chống Giữ Quê Hương*, Phan Nhật Nam, nxb Nắng Mới Miền Nam, California, 2003
* *Những uất hận trong trận chiến mất nước 197*5, Đại tá Phạm Huấn, tác giả tự xuất bản, San Jose, 1988
* *55 ngày & 55 đêm: Cuộc sụp đổ của Việt Nam Cộng hòa*, Chính Đạo, Houston: Văn hóa, 1999
* *It Doesn’t Take a Hero*, General H. Norman Schwarzkopf, Bantam Books, New York, 1993
* *The Easter Offensive of 1972*, Lt. General Ngo Quang Truong, U.S. Army Center of Military History, Washington, D.C. — Indochina Monograph Series, 1979
* *The Siege at Hue*, George W. Smith, Lynne Rienenr Publishing, London, 1999.

Спасылкі
--------

* Tướng Ngô Quang Trưởng qua đời — BBC tiếng Việt
* Tưởng niệm Vị Tướng Của Mùa Hè Ðỏ Lửa (Phần 1) Архівавана 5 кастрычніка 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree |
**Тарпеда** — стадыён у Мінску, хатняя арэна клуба «Мінск», аднак у хуткім часе клуб мае намер з'ехаць на новую арэну, якая яшчэ будуецца. Умяшчальнасць спартыўнага збудавання складае 5 200 чалавек. Праехаць да стадыёна можна скарыстаўшыся метрапалітэнам, збудаванне знаходзіцца каля станцыі «Аўтазаводскай».

Стадыён быў пабудаваны ў 1958, пасля чаго пачаў прымаць матчы чэмпіянату БССР па футболе, стаўшы хатняй арэнай клуба «Тарпеда». З 1992 года на стадыёне пачалі праводзіцца гульні чэмпіянату Беларусі па футболе. Акрамя таго стадыён выкарыстоўваўся для правядзення міжнародных матчаў жаночай зборнай Беларусі па футболе і юнацкай зборнай краіны. У 2009 годзе на ім праводзіліся фінальныя гульні чэмпіянату Еўропы сярод дзяўчынак да 17 гадоў. У пачатку 2000-х гадоў насупраць адзінай трыбуны былі пабудаваны дадатковыя месцы. Праз нейкі час асноўная трыбуна была зачынена з-за свайго аварыйнага стану.

Пасля ліквідавання ў 2006 годзе «Тарпеда» стадыёнам пачаў карыстацца футбольны клуб «Мінск». Таксама некаторыя хатнія гульні на ім праводзіў клуб «Зорка-БДУ».

Зноскі
------

1. ↑  Футбол. «Минск» строит новый стадион. «К приезду прессы не готовились, а все люди заняты». «Прессбол»
2. 1 2  Стадион «Торпедо». Футбольны клуб «Мінск»

Спасылкі
--------

* Стадыён «Тарпеда». Football Line-Ups
* Фотаздымкі і апісанне стадыёна.