У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Крэмер.
**Герберт Кромер** (ням.: Herbert Krömer; 25 жніўня 1928, Веймар, Германія) — нямецкі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы. Палова прэміі за 2000 год, сумесна з Жарэсам Алфёравым, «за распрацоўку паўправадніковых гетэраструктур, якія выкарыстоўваюцца ў высокачастотнай і опта-электроніцы». Другая палова прэміі была прысуджана Джэку Кілбі «за ўклад у вынаходства інтэгральных схем».

Біяграфія
---------

Пасля заканчэння курсаў падрыхтоўкі да ўніверсітэту, Герберт Кромер прыступае да вывучэння фізікі ў Іенскага ўніверсітэта, дзе апроч іншага наведваў лекцыі Фрыдрыха Гунда. Падчас блакады Берліна Кромер знаходзіўся на практыцы ў Берліне і скарыстаўся магчымасцю для ўцёкаў на захад. Пасля гэтага ён працягнуў навучанне ў Гётынгенскім універсітэце. У 1952 годзе ён абараніў дысертацыю ў галіне тэарэтычнай фізікі па тэме эфекту гарачых электронаў у транзістарах. Пасля гэтага Кромер працаваў у якасці «прыкладнога тэарэтыка», як ён сам сябе называў, у тэхнічным цэнтры радыёвяшчання нямецкай федэральнай пошты. У 1954 годзе ён пераехаў у ЗША і працаваў там у розных даследчых установах у Прынстане і Апала Альта. З 1968 па 1976 год Кромер выкладае ва ўніверсітэце Каларада ў якасці прафесара, а затым перайшоў у Каліфарнійскі ўніверсітэт у Санта-Барбары.

Дасягненні
----------

Герберт Кромер ніколі не працаваў у «модных» галінах фізікі. Ён аддаваў перавагу галінам, значэнне якіх станавілася ясным толькі праз шмат гадоў. Напрыклад, ён апублікаваў у 1950-х гадах работы аб асновах біпалярнага транзістара на аснове гетэраструктур, які мог працаваць у гігагерцавым дыяпазоне частот. У 1963 годзе ён распрацаваў прынцыпы лазераў на падвойных гетэраструктурах — аснове паўправадніковых лазераў. Абедзве гэтыя працы на шмат гадоў апярэдзілі свой час, і знайшлі прымяненне толькі ў 1980-х гадах, з развіццём эпітаксіі. Падчас знаходжання ў Санта Барбары ён перанёс свае інтарэсы ў эксперыментальную галіну. Напрыклад, у 1970-я гады Кромер удзельнічаў у распрацоўцы малекулярнай эпітаксіі, прычым ён вывучаў новыя камбінацыі матэрыялаў, такія як GaP і GaAs на крамянёвай падкладцы. Пасля 1985 гады інтарэсы Кромера зрушыліся да камбінацый InAs, GaSb і AlSb. У 2000 годзе яму была прысуджана Нобелеўская прэмія па фізіцы, сумесна з Жарэсам Алфёравым і Джэкам Кілбі.

Зноскі
------

1. ↑  Herbert Kroemer // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>
2. ↑  Herbert Kroemer // Brockhaus Enzyklopädie / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q464633'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2586178'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227'></a>
3. ↑  Матэматычная генеалогія — 1997.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q829984'></a>
4. ↑
5. ↑  NNDB — 2002.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1373513'></a>

Спасылкі
--------

* Інфармацыя з сайта Нобелеўскага камітэта  (англ.)
* Хатняя старонка Герберта Кромера на сайце Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Санта-Барбары Архівавана 25 верасня 2007.  (англ.)

| ⛭Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі па фізіцы ў 1976—2000 гадах |
| --- |
| 
* Рыхтэр / Тынг (1976)
* Ф. Андэрсан / Мот / Ван Флек (1977)
* Капіца / Пензіяс / Р. Вільсан (1978)
* Глэшау / Салам / Вайнберг (1979)
* Кронін / Фіч (1980)
* Бломберген / Шаўлаў / К. Сігбан (1981)
* К. Вільсан (1982)
* С. Чандрасекар / Фаўлер (1983)
* Рубія / ван дэр Мер (1984)
* фон Клітцынг (1985)
* Руска / Бініг / Рорэр (1986)
* Беднарц / Мюлер (1987)
* Ледэрман / Шварц / Стэйнбергер (1988)
* Рамзей / Дэмельт / Паўль (1989)
* Фрыдман / Кендал / Р. Тэйлар (1990)
* дэ Жэн (1991)
* Шарпак (1992)
* Халс / Дж. Тэйлар (1993)
* Брокхаўз / Шал (1994)
* Перл / Райнес (1995)
* Д. Лі / Ошэраў / Рычардсан (1996)
* Чу / Коэн-Тануджы / Філіпс (1997)
* Лафлін / Штормер / Цуі (1998)
* ’т Хоафт / Велтман (1999)
* Алфёраў / Кромер / Кілбі (2000)

 |
| 
* Поўны пералік
* (1901—1925)
* (1926—1950)
* (1951—1975)
* **(1976—2000)**
* (2001—2025)

 |