recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Джэсіка Магдалена Тэрэза Альменас** (швед. Jessica Magdalena Therese Almenäs; нар. 16 лістапада 1975) — шведская тэлевядучая і рэпарцёр.

Біяграфія
---------

Вяла тэлеперадачу конных скачак «Vinnare v75» і з 2008 года — шоу з удзелам знакамітасцяў пад назвай «Let’s Dance». Абодва яны трансліруюцца на тэлеканале TV4.

Джэсіка Альменас стала першай віцэ-міс на конкурсе «Міс Швецыя» у 1998 годзе і прадстаўляла сваю краіну на міжнародным конкурсе «Міс свету» у тым жа годзе. Тады ж пачала выступаць на тэлеперадачы «Nyhetsmorgon» — праграме ранішніх навін на канале TV4. Разам з Адамам Альсінгам вяла футбольную праграму «Fotbollsgalan» з 2006 па 2009 год. У 2008 годзе брала ўдзел ва ўзнагароджанні лаўрэатаў прэміі Kristallen, якой ганаруюцца тэлевізійныя дзеячы Швецыі, якія праявілі сябе на прафесійнай ніве. Таксама Альменас была карэспандэнтам і брала інтэрв’ю ў знакамітасцяў, якія прыехалі на ўручэнне прэміі Kristallen 2014.

У 2011 і 2012 гадах Almenäs вёў шоў «Biggest Loser» на TV4.

Джэсіка Альменас у мінулым таксама была прафесійнай баскетбалісткай і гуляла за клуб Брахэ Баскет.

У верасні 2016 года Альменас абвясціла, што яна пачне працаваць з Kanal 5 і скасуе свой кантракт з TV4].

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Джэсіка Альменас

1. ↑  LIBRIS — 2015. Праверана 24 жніўня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125'></a>
**Міжнародная федэрацыя кінапрэсы** (абр. **ФІПРЭСІ́**, *FIPRESCI*, фр.: Fédération internationale de la presse cinématographique) — міжнародная арганізацыя, якая аб'ядноўвае кінакрытыкаў і кіназнаўцаў розных краін свету. Заснавана 6 чэрвеня 1930 года ў Парыжы. Мэта арганізацыі — спрыяць развіццю сусветнага кінамастацтва, а таксама адстойваць інтарэсы прафесіяналаў, што пішуць пра кіно. Генеральная асамблея ФІПРЭСІ знаходзіцца ў Італіі. Афіцыйныя мовы ФІПРЭСІ — англійская і французская.
Мае свой анлайнавы кінематаграфічны часопіс пад назвай *Undercurrents*, які выпускаецца кінакрытыкам Крысам Фудзівара.

Прыз ФІПРЭСІ
------------

Асноўны артыкул: **Прыз ФІПРЭСІ**
Міжнародная федэрацыя кінапрэсы мае  сваю спецыяльную ўзнагароду (англ.: The FIPRESCI Prize), якая мае выгляд дыплома з імем рэжысёра і назвай фільма. Прысуджаецца ўзнагарода спецыяльным журы, якое складаецца прынамсі з трох, але не больш чым з дзевяці членаў ФІПРЭСІ, якія абавязкова павінны быць з розных краін. Уручаецца дыплом на міжнародных  кінафестывалях (такіх як Канскі кінафестываль або  кінафестываль у Венецыі). Прэміі ФІПРЭСІ маюць значную вагу ў кінематаграфічным свеце.

Зноскі
------

1. ↑  Статут Міжнароднай федэрацыі кінапрэсы (англ.)(недаступная спасылка).  Афіцыйны сайт ФІПРЭСІ. Архівавана з першакрыніцы 4 красавіка 2013. Праверана 21 сакавіка 2013.
2. ↑  Международная федерация кинопрессы // Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич; ред. кол.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — М.: Советская энциклопедия, 1987. — С. 260. — 640 с.

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт ФІПРЭСІ

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · Твітэр |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 3017118-0 · ISNI: 0000 0001 2194 8181 · LCCN: no2008179073 · VIAF: 159065716 |
Траянскія спадарожнікі знаходзяцца каля кропак L4 і L5
**Траянскія спадарожнікі** — натуральныя спадарожнікі планеты, якія знаходзяцца каля двух траянскіх кропак Лагранжа L4 і L5 больш буйной месяца планеты. Кропкі размешчаны так, што адзін з траянскіх спадарожнікаў абганяе буйны спадарожнік на 60 °, а другі, адпаведна, адстае ад яго на 60 °. Становішча спадарожнікаў у кропках Лагранжа L4 і L5 устойлівае, пры слабых абурэннях спадарожнікі будуць спрабаваць вярнуцца да гэтай кропкі. З буйным месяцам спадарожнікі знаходзяцца ў арбітальным рэзанансе 1:1. Па прычыне, што яны знаходзяцца з ім на адной і той жа арбіце, яны таксама з'яўляюцца суарбітальнымі. Усе траянскія спадарожнікі, вядомыя сёння, знаходзяцца ў сістэме Сатурна.

Траянскія спадарожнікі называюцца па аналогіі з траянскімі астэроідамі, якія знаходзяцца ў кропках Лангранжа планет (і называюцца па імёнах герояў Траянскай вайны). Траянскія спадарожнікі абарачаюцца вакол планеты, у адрозненне ад траянскіх астэроідаў, якія абарачаюцца вакол сонца.

Сатурн
------

Параўнальныя памеры Тэфіі (1060 км, у цэнтры) і траянскіх спадарожнікаў Тэлеста (24 км) і Каліпса (19 км). Адлегласць паміж спадарожнікамі не ў маштабе.
На сённяшні дзень вядомыя толькі 4 траянскія спадарожнікі, усе яны знаходзяцца ў сістэме Сатурна.

Адзін з найбуйнейшых месяцаў Сатурна, Тэфія (1060 км) суправаджаецца двума траянскімі спадарожнікамі - Тэлеста (24 км) і Каліпса (19 км). Суадносіны масы Тэфіі да масы Тэлеса і Каліпса прыблізна 170000: 2: 1.

Іншы буйны спадарожнік Дыёна (1118 км), суарбітальны з траянскімі спадарожнікамі Аленай (32 км) і Полідэўкам (4 км). Алену часам нават называюць «Дыёна B».

| ⛭Спадарожнікі Сатурна |
| --- |
| Спадарожнікі-пастухі | 
*S/2009 S 1* · Пан · Дафніс · Атлас · Праметэй · Пандора
**Суарбітальныя:** Эпіметэй · Янус
**Кольца G:** Эгеон
 |
| Унутраныя буйныя(і іх траянскія спадарожнікі) | Мімас · Энцэлад · Тэфія (Тэлеста · Каліпса) · Дыёна (Алена · Полідэўк) |
| Алкіяніды | Мефона · Анфа · Палена |
| Знешнія буйныя | Рэя · ✯ Тытан · Гіперыён · Япет |
| Нерэгулярныя | 
**Эскімоская (інуіцкая) група:** Ківіёк · Іджырак · Паліяк · Сіярнак · Таркек
**Нарвежская група:** Феба · Скады · *S/2007 S 2* · Скол · *S/2004 S 13* · Грэйп · Гіракін · Мундыльфары · Ярнсакса · *S/2006 S 1* · *S/2004 S 17* · Нарві · Бергельмір · Эгір · Сутунг · *S/2004 S 12* · Бестла · Фарбаўці · Хаці · *S/2004 S 7* · Трум · *S/2007 S 3* · *S/2006 S 3* · Сурт · Кары · Фенрыр · Імір · Логі · Форн’ёт
**Гальская група:** Альбіёрыкс · Бефінд · Эрыпа · Тарвас |
| Гл. таксама: Кольца Сатурна ∅ |
Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка
**Комплекс будынкаў Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка** (былога Мінскага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага) у Мінску займае квартал, абмежаваны Савецкай вуліцай, плошчай Незалежнасці і праспектам Незалежнасці.

Галоўны корпус з боку Дома ўрада, 1930-я
Заснаваны ў 1922 годзе як педагагічны факультэт БДУ. З 1931 года самастойны інстытут. Галоўны корпус пабудаваны ў 1931 годзе па праекце архітэктараў I. Запарожца і Г. Лаўрова, рэканструяваны ў 1951—1959 гадах па праекце архітэктара Г. Заборскага. Уяўляў трохпавярховы Г-падобны ў плане будынак. Яго галоўны фасад быў упрыгожаны трыгліфным фрызам з алегарычнымі барэльефамі «Атрыбуты навук», порцікам на 8 падвойных калонах. На глухіх плоскасцях сцяны сіметрычна размешчаны ў круглых нішах бюсты В. Р. Бялінскага і К. Дз. Ушынскага. Канферэнц-зала на 600 месцаў на 2-м паверсе, на які вядзе парадная васьмімаршавая лесвіца.

У 1963 і 1964—1966 гадах да галоўнага прыбудаваны вучэбна-лабараторныя карпусы па праекце архітэктара Г. Заборскага, у 1970 годзе — спартыўны корпус па праекце архітэктара В. Марцьянава. У 1986—1988 гадах перад галоўным фасадам старога галоўнага корпуса пабудаваны новы 14-павярховы па праекце архітэктараў І. Марчанкі і В. Нікіціна, арыентаваны па плошчу Леніна. Ён злучаны са старымі карпусамі цэнтральным пераходам і двума бакавымі несіметрычнымі крыламі, якія падтрымліваюцца чатырохграннымі калонамі на ўзроўні 1—2 паверхаў.

На будынку інстытута ўстаноўлена мемарыяльная дошка I. I. Замоціну, на тэрыторыі — помнік студэнтам і выкладчыкам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.

Літаратура
----------

* *В. Б. Ангелаў.* 142з. Будынак Мінскага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1988. — Мінск. — 333 с.: іл. — ISBN 5-85700-006-8.

| ⛭Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка |
| --- |
| Факультэты | 
* Гістарычны
* Даўніверсітэцкай падрыхтоўкі
* Дашкольнай адукацыі
* Пачатковай адукацыі
* Прыродазнаўства
* Сацыяльна-педагагічных тэхналогій
* Фізіка-матэматычны
* Фізічнага выхавання
* Філалагічны
* Эстэтычнай адукацыі

 | лагатып БДПУ імя М. Танка |
| Інстытуты | 
* Інклюзіўнай адукацыі
* Павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі
* Псіхалогіі

 |
| Іншыя | 
* Бібліятэка
* БДПУ (пляжны футбол)
* Комплекс будынкаў БДПУ
* Будынак Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта
* Нацыянальны навукова-асветніцкі цэнтр імя Францыска Скарыны
* Rahis

 |
**Комплекс будынкаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта харчовых і хімічных тэхналогій** складаецца з галоўнага і лабараторнага карпусоў па праспекце Шміта, якія злучаны пераходам і ўяўляюць сабой адзіны архітэктурны комплекс. Галоўны корпус — 4-павярховы прамавугольны ў плане аб’ём, пабудаваны ў 1973 годзе па тыпавым праекце. Складаную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю лабараторнага корпуса, пабудаванага ў 1980 годзе па праекце архітэктараў Ю. Павалія, У. Начарава, С. Сеня, ствараюць зблакаваныя 6-павярховы і 1-павярховы (з вынесенымі наперад 2 аўдыторыямі па 100 месцаў) прамавугольныя ў плане аб’ёмы. Пластыку фасадаў 6-павярховага аб’ёма ўзбагачаюць падвойныя пілястры, рэбры, зашклёныя эркеры на ўзроўні 6-га паверху. Каларыстычнае рашэнне заснавана на кантрасце белага і блакітнага колераў сцен, абліцаваных керамічнай пліткай. У 6-павярховым аб’ёме па абодва бакі калідораў — аўдыторыі, кабінеты, у 1-павярховым — лабараторыі.

Літаратура
----------

* Технологический институт // Могилёв. Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1990. — 472 с. ISBN 5-85700-028-9

| ⛭Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт харчовых і хімічных тэхналогій |
| --- |
| Факультэты | 
* Інжынерна-тэхналагічны
* Механічны
* Тэхналагічны
* Хіміка-тэхналагічны
* Эканамічны

 |
| Інстытуты | 
* Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў

 |
| Іншае | 
* Комплекс будынкаў універсітэта

 |
Траянскі конь, выраблены для фільма «Троя»
Траянскі конь у Стамбульскім археалагічным музеі
**Траянскі конь** — у старажытнагрэчаскай міфалогіі вялізны драўляны конь, з пабудовай якога звязаны адзін з фінальных эпізодаў Траянскай вайны.

Вайна паміж траянцамі і данайцамі пачалася таму, што траянскі царэвіч Парыс выкраў грачанку прыгажуню Алену з горада Спарта. Яе муж, цар Спарты Менелай са сваім братам Агамемнанам сабраў войска грэкаў і пайшоў на Трою. У часы вайны з Трояй ахейцы, пасля доўгай і беспаспяховай аблогі, звярнуліся да хітрасці: яны збудавалі велізарнага драўлянага каня, пакінулі яго ў сцен Троі, а самі зрабілі выгляд, што сплываюць ад берага Троі (вынаходства гэтага выкруту прыпісваюць Адысею).На боку каня было напісана «Гэты дарунак прыносяць Афіне Ваяўніцы сыходзячыя данайцы». Жрэц Лаакоан, убачыўшы гэтага каня і ведаючы хітрасці данайцэў, выклікнуў: «Што бы гэта ні было, я баюся данайцэў, нават дарункі якія яны прыносяць!» Але траянцы, не слухаючы засцярогу Лаакаона і прарочыцы Касандры, увалаклі каня ў горад. Уначы грэкі, якія хаваліся ўсярэдзіне каня, вышлі з яго, перабілі варту, адкрылі гарадскія вароты, упусцілі вярнуўшыхся на караблях таварышаў і такім чынам авалодалі Трояй.

Па здагадках некаторых гісторыкаў (пачынальна з Паўсанія), Траянскі Конь на самай справе быў сценабітнай машынай.

Літаратура
----------

* «Адысея» Гамера
* «Іліяда» Гамера
* «Энеіда» Вергілія

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | MusicBrainz |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) · Universalis |
| Нарматыўны кантроль | GND: 7600428-4 |
Плыт у Музеі «Кон-Цікі» ў Осла, Нарвегія
**«Кон-Цікі»** (нарв.: Kon-Tiki) — плыт з бальсавага бярвення, на якім Тур Хеердал і пяць яго спадарожнікаў здзейснілі падарожжа ў 1947 годзе па маршруце міграцыі меркаваных продкаў палінезійцаў з Паўднёвай Амерыкі (паводле тэорыі Хеердала).

Плыт складаўся з 9 бальсавых бервяноў даўжынёй ад 10 да 14 метраў, складзеных так, што ў плыта быў востры нос. «Кон-Цікі» быў абсталяваны прамавугольным ветразем, кармавым вяслом і двума паралельнымі шэрагамі швертаў (дошак, якія тырчаць з дна плыта ўніз і выконваюць ролю і кіля, і руля), што цалкам адпавядала канструкцыі плытоў, на якіх інкі здзяйснялі задакументаваныя акіянскія падарожжы на адлегласць да 50 марскіх міль.

«Кон-Цікі» носіць імя легендарнага героя многіх палінезійскіх паданняў. Паводле гэтых паданняў, Кон-Цікі прыплыў з усходу з групай аднапляменцаў, якія заснавалі паселішча на астравах Палінезіі і далі пачатак мясцовай культуры.

Экіпаж
------

* Тур Хеердал (1914—2002) — кіраўнік экспедыцыі.
* Эрык Хесельберг (1914—1972) — штурман і мастак. Ён намаляваў малюнак Кон-Цікі на ветразі.
* Бенгт Даніельсан (1921—1997) — выконваў абавязкі кока. Ён цікавіўся тэорыяй міграцыі. Таксама дапамагаў як перакладчык, бо адзіны з экіпажа гаварыў па-іспанску.
* Кнут Хаўгланд (1917—2009) — спецыяліст па радыё.
* Турстэйн Робю (1918—1964) — другі радыст.
* Герман Ватцынгер (1916—1986) — інжынер тэхнічных вымярэнняў. Падчас экспедыцыі вёў метэаралагічныя і гідралагічныя назіранні.

Літаратура
----------

* Хеердал Т. Падарожжа на «Кон-Цікі»; На плыце ад Перу да Палінезіі / пер. з нарв. — Мн. 1958.
* «Кон-Цікі» // БЭ ў 18 тамах. Т. 8. — Мн. 1999, С.412.

Спасылкі
--------

* Музей Кон-Цікі

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) · Treccani |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4137752-7 |
**Смаленскі мост** — аўтадарожны арачны мост цераз раку Смаленка ў Васілеастроўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Васільеўскі востраў і востраў Дзекабрыстаў. Размешчаны ў створы 16-й-17-й ліній Васільеўскага вострава. Побач з мостам размешчана Смаленскія могілкі (праваслаўныя, лютэранскія, армянскія, брацкія (блакадныя)).

Вышэй па цячэнні знаходзіцца Уральскі мост, ніжэй — Нова-Андрэеўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Прыморская».

| Масты цераз Смаленку |
| --- |
| 
* Уральскі
* Смаленскі
* Нова-Андрэеўскі
* Налічны
* Караблебудаўнікоў
* 1-ы / 2-і / 3-і / 4-ы Смаленскі

 |
**Комплекс будынкаў Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта** размешчаны па праспекце Фрунзэ ў Віцебску.

Галоўны корпус (праспект Фрунзэ, 27) пабудаваны ў 1959 годзе па праекце архітэктара В. Данілава. Уяўляе сабой 4-павярховы са складанай канфігурацыяй плана будынак. Цэнтральны ўваход вылучаны порцікам з трохвугольным франтонам і пілястрамі іанічнага ордара. Гарызантальная цяга дзеліць будынак на 2 ярусы; 1-шы (1-2-гі паверхі) аздоблены рустам, 2-гі (3-4-ты паверхі) — тынкоўкай жоўтага колеру. У цэнтральнай частцы на галоўнай восі вестыбюль, фае, актавая і спартыўная залы, у бакавых крылах уздоўж калідораў — лабараторыі і аўдыторыі.

У 1950—1970-я гг. пабудаваны 4- і 5-павярховыя інтэрнаты па тыпавых праектах.

Навучальна-лабараторны корпус
Навучальна-лабараторны корпус (праспект Фрунзэ, 23) пабудаваны ў 1981 годзе па праекце архітэктараў А. Бельскага і А. Ільінова. Уяўляе сабой 5-павярховы будынак, асіметрычнай кампазіцыі. Пластыку галоўнага фасада ўзбагачаюць цэнтральныя і бакавыя рызаліты, якія кантрасна вылучаюцца на фоне гладкай паверхні сцен з рытмічна размешчанымі на ёй амаль квадратнымі аконнымі праёмамі. Да цэнтральнага рызаліта прыбудаваны 1-павярховы крывалінейны ў плане аб’ём, дзе размешчаны вестыбюльная група памяшканняў. У цэнтральнай частцы па галоўнай восі вестыбюль, лесвічна-ліфтавы вузел, холы; лабараторыі і аўдыторыі размешчаны ўздоўж калідораў.

Медыцынская бібліятэка
Марфалагічны корпус ВДМУ
У 2010 годзе ўведзены ў строй марфалагічны корпус, а ў 2011 года асобны будынак медыцынскай бібліятэкі ВДМУ.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Медицинский институт // Витебск: Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1988. — 408 с. ISBN 5-85700-004-1
2. ↑  Гісторыя ВДМУ

Літаратура
----------

* Медицинский институт // Витебск: Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1988. — 408 с. ISBN 5-85700-004-1

| ⛭Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт |
| --- |
| Факультэты | Лячэбны ·  Фармацэўтычны ·  Стаматалагічны ·  Падрыхтоўкі замежных грамадзян ·  Прафарыентацыі і давузаўскай падрыхтоўкі ·  Павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў па педагогіцы і псіхалогіі ·  Павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў | Навучальна-лабараторны корпус Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта |
| Іншае | Комплекс будынкаў ВДМУ |
Смаленкаўскі вялікі камень
**Смаленкаўскі вялікі камень** — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1996). Размешчаны за 500 метраў ад вёскі Смаленка Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Цёмна-шэры разгнейсаваны граніт з ружовымі жылкамі і крышталямі палявога шпату. Даўжыня 5,4 м. шырыня 1,9 м. вышыня 1,3 м. у абводзе 12 метраў, аб'ём 14 м³, маса каля 36 тон. Прынесены ледавіком каля 150 тысяч гадоў назад з Фенаскандыі.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).
**Дом Салтыкова** — асабняк у Санкт-Пецярбургу ў створы Дварцовай набярэжнай (№ 4) і Мільённай вуліцы (№ 3), помнік архітэктуры класіцызму. Пасля заканчэння будаўніцтва ў 1788 г. падораны Кацярынай II царадворцу Мікалаю Іванавічу Салтыкову. У 1818—1828 гадах у доме існавала дамавая царква. Да гэтага часу захавалася некалькі інтэр’ераў асабняка: вестыбюль, парадная лесвіца, Белая зала. На працягу XIX стагоддзя нашчадкі Салтыкова неаднаразова рабілі спробы перабудаваць дом. У 1843—1844 асабняк перарабляў Г. Босэ. Сярод закранутых інтэр’ераў апынулася Белая зала. У 1881 годзе дойлід Ларэнцэн пашырыў корпус па Мільённай вуліцы.

Літаратура
----------

* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н. Булдаков Г. Н. Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
**Смаленскі партызанскі полк** — партызанскі полк, створаны ў ліпені 1942 года на базе групы партызан, вылучаных з партызанскага злучэння «Баці» і арганізатарскай групы І. Ф. Садчыкава. Дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Смаленскай (Касплянскі і Дзямідаўскі раёны), Віцебскай (Сенненскі, Чашніцкі, Талачынскі і Ушацкі раёны) і Вілейскай (Куранецкі раён) абласцей, на тэрыторыі Беларусі дзейнічаў з сакавіка 1943. 3 ліпеня 1944 полк (942 партызаны, 4 батальёны, 14 атрадаў) злучыўся з Чырвонай Арміяй.

Склад
-----

* 4 батальёны;
* 1-ы атрад;
* 2-і атрад;
* 3-і атрад;
* 4-ы атрад;
* 5-ы атрад;
* 6-ы атрад;
* 7-ы атрад імя Салаўёва;
* 8-ы атрад імя Самойленкі;
* 9-ы атрад;
* 10-ы атрад;
* 11-ы атрад;
* 12-ы атрад;
* 13-ы атрад;
* 14-ы атрад.

Камандаванне
------------

### Камандзір

* І. Ф. Садчыкаў.

### Камісар

* А. Ф. Юр’еў.

### Начальнікі штаба

* Г. П. Дамарацкі;
* П. Г. Міняеў.

Гісторыя
--------

Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Смаленск — Орша, Віцебск — Смаленск, Віцебск — Орша, Лепель — Орша, Полацк — Маладзечна. Разбілі гарнізоны ў вёсках Латыгаль (красавік 1943), Гарывец (жнівень 1943) Сенненскага, Чарэя (кастрычнік 1943) Чашніцкага раёнаў, разам з іншымі брыгадамі авалодалі горадам Чашнікі, удзельнічалі ў Лепельскай аперацыі. У красавіку — маі 1944 года ўдзельнічалі ў баях супраць карнай экспедыцыі на тэрыторыі Полацка-Лепельскай партызанскай зоны на рубяжы вёсак Заскаркі, Касарэва, Белы Двор, Кунцэвічы, утрымлівалі абарону ў раёне азёр Канашы — Усомля, вёсак Труды — Хоццевічы Ветрынскага раёна. У маі прарвалі нямецкую абарону на рубяжы вёсак Матырына — Новае Сяло — Паперына, разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Новае Сяло і Паперына Ушацкага раёна. У ноч на 26 чэрвеня 1944 года на чыгунцы Полацк — Маладзечна ў раёне станцый Будслаў — Крывічы падарвалі і папсавалі больш за 1 тысячу рэек. Перад наступленнем Чырвонай Арміі кантралявалі дарогі Куранец — Нарач, Вілейка — Нарач, перакрылі шлях праціўніку, які адступіў да возера Нарач. У ліпені 1944 разграмілі нямецкі абоз, на рэках Нарач і Вілія аднавілі пераправы для савецкіх войск.

Памяць
------

Полк увекавечаны ў мемарыяльным комплексе «Прарыў» у ліку 16 партызанскіх брыгад.

Гл. таксама
-----------

* Латыгальскі бой
* Чашніцкія баі
* Полацка-Лепельская бітва

Зноскі
------

1. ↑  названы ў гонар камісара атрада П. М. Салаўёва, які загінуў
2. ↑  названы ў гонар камандзіра атрада П. М. Самойленкі, які загінуў

Літаратура
----------

* Беларусь у Вялікай Айчыннай вайне, 1941—1945: Энцыкл. / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: БелСЭ, 1990. — 680 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-012-2.
**Чэмпіянат Беларусі па складанні шашачных кампазіцый 2017 года**

Катэгорыя «праблемы-64»: 1 месца — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 месца — Мікалай Ляшкевіч (Мінск); 3 месца — Аляксандр Перавознікаў (Рагачоў).

Катэгорыя «мініяцюры-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Аляксандр Кагоцька (Бабруйск); 3 — Мікалай Ляшкевіч (Мінск).

Катэгорыя «эцюды-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Віктар Шульга (Мінск); 3 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў).

Катэгорыя «задачы-64»: 1 — Аляксандр Шурпін (Івянец); 2 — Мікалай Зайцаў (Баранавічы); 3 — Мікалай Вяргейчык (Гомель).

Катэгорыя «дамачныя праблемы-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Віталь Варушыла (Мінск); 3 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў).

Катэгорыя «бразільскія шашкі»: 1 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў); 2 — Віталь Варушыла (Мінск); 3 — Петр Шклудаў (Наваполацк).
**Дом Папкова** *(таксама вядомы як дом Рэмі)* — асабняк пачатку XIX стагоддзя ў цэнтры Таганрога, размешчаны па адрасе вул. Шміта, 17.

Апісанне
--------

Кампазіцыя будынка простая. Фасад сіметрычны, упрыгожаны шасцю гладкімі калонамі дарычнага ордара, якія падтрымваюць трохкутны франтон. Унізе калоны злучаюцца балюстрадамі. На першым (гаспадарчым) паверсе акна выкананы квадратнай формы. Прастакутныя вокны другога і трэцяга паверха ўпрыгожаны сандрыкамі. Па ўсім перыметры другога паверха праходзіць суцэльны карніз з прамавугольнымі ордарнымі сухарыкамі (дэнтыкуламі). У выніку надбудовы мезаніна ў 1828 годзе трохвугольны франтон быў падняты на паверх вышэй. Пасля рэканструкцыі каланада ўспрымае нагрузку ад шырокага гаўбца трэцяга паверха, што стварае ўражанне атыка.

Гісторыя
--------

Будынак пабудаваны ў 1808 годзе ў стылі рускага правінцыйнага класіцызму. Дом служыў прыватным валоданнем кіраўніка горада Таганрога П. А. Папкова. Пасля яго ад'езду з Таганрога дом стаў прыбытковым. З 1847 па 1856 год тут з дочкамі жыла ўдава кампаньёна Папкова Я. Г. Марозава, які раптоўна сканаў. Адна з яе дачок — Яўгенія — стала пазней маці А. П. Чэхава.

Пасля Папкова дом па спадчыне перайшоў да яго пляменніцы, баранэсы Фіцінгоф, і ўжо ад яе домаўласніцтва перайшло ў рукі генерал-маёра А. Г. Рэмі, абшарніка пасля сыходу ў адстаўку. У 1840-41 гадах па дарозе на Каўказ дом Папкова наведаў калега Рэмі М. Ю. Лермантаў. З 1890-х гадоў будынак прыналежаў мужу Рэмі, Марыю, з пачатку XX стагоддзя яе дачцэ, Кацярыне, а яе брат, Мікалай Аляксандравіч, уладальнікам дома стаў перад самай Кастрычніцкай рэвалюцыяй.

У 1900-х гадах спадчыннікі Рэмі сталі здаваць сваё домаўласніцтва ў арэнду гарадскім і дзяржаўным установам. Спачатку тут знаходзілася кіраванне ваярскага начальства, потым з 1910 года Акруговы камітэт па кватэрным забеспячэнні войскаў, Акруговая друкарня, кіраванне Акруговага начальніка Таганрогскай акругі. У 1914 годзе з-за распачатай Першай сусветнай вайны дом быў бязвыплатна перададзены пад санаторый для параненых. У савецкі час у будынку знаходзіліся камунальныя кватэры. З 1976 года дом Папкова з'яўляецца аб'ектам культурнай спадчыны мясцовага значэння.

Зноскі
------

1. ↑  Русский классицизм (руск.).  Rostov Region. Праверана 24 студзеня 2017.
2. ↑  Дмитрий Зиньковский, Оксана Пурахина. *Дом Папкова*. Борсолино. Праверана 25 студзеня 2017.
3. ↑  Дом 17 (руск.)(недаступная спасылка).  Исторический Таганрог. Архівавана з першакрыніцы 15 кастрычніка 2013. Праверана 24 студзеня 2017.
**Мэцью Джон «Мэт» Мак-Грат** (англ.: Matthew John "Matt" McGrath; 18 снежня 1877, Ніна, Ірландыя — 29 студзеня 1941, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі лёгкаатлет ірландскага паходжання, чэмпіён і сярэбраны прызёр летніх Алімпійскіх гульняў.

Мэт Мак-Грат нарадзіўся 18 снежня 1878 года ў Ірландыі і пазней іміграваў у ЗША. Усталяваўшы неафіцыйны рэкорд свету ў кіданні молата ў 1907 годзе, ён удзельнічаў на наступны год у Алімпіядзе ў Лондане і заняў у гэтай дысцыпліне другое месца, прайграўшы трохкратнаму чэмпіёну Джону Флэнэгену. Таксама ён спаборнічаў у перацягванні ліны, але яго каманда прайграла ўжо ў чвэрцьфінале.

На наступных Гульнях 1912 года ў Стакгольме Мак-Грат стаў чэмпіёнам, усталяваўшы пры гэтым новы алімпійскі рэкорд, які трымаўся 24 гады. На сваёй апошняй Алімпіядзе ў Парыжы 46-гадовы Мак-Грат зноў заняў другое месца. Акрамя дасягненняў на Гульнях, ён таксама шматразовы чэмпіён ЗША.

Пасля завяршэння сваёй спартыўнай кар’еры Мак-Грат стаў паліцэйскім. Ён памёр 29 студзеня 1941 года і быў уключаны ў Амерыканскую лёгкаатлетычную залу славы ў 2006 годзе.

Зноскі
------

1. ↑  Olympics at Sports-Reference.com<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q18002875'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q101094625'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Olympedia · Olympic Channel · Track and Field Statistics · МАК |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | American National Biography |
**Дом Петруцы** — помнік рэгіянальнага значэння, які размешчаны ў завулку Тургенеўскім, 35 у Таганрогу Растоўскай вобласці.

Гісторыя
--------

Будынак па адрасе Тургенеўскі завулак, 35, быў пабудаваны ў 1870 годзе. Да канца 1880-х гадоў дом быў уласнасцю турэцка-падданага Дзмітрыя Караузі. Потым уласнік памяняўся — ім стала жонка штабс-капітана Антаніна Яблонская. Па стане на 1907 год у доме знаходзілася Таганрогскае прафесійнае Таварыства прыганятых. Былая ўладальніца Антаніна Яблонская, якая па невядомых прычынах прадала сваю маёмасць, усё адно заставалася тут жыць усё астатняе жыццё. За ёй прыглядаў яе былы дворнік і аказваў дапамогу, калі ёй трэба было абірацца на шпацыры. У 1910 годзе ўладальніцай дома стала Дэспіна Панагіётаўна Петруцы. Яе муж Анастасій Канстанцінавіч Петруцы быў вольным штурманам далёкага плавання. У сям'і Петруцы былі трое дзяцей: Васіль, Марыя і Яўгенія.

У 1912 годзе ў будынку па Тургенеўскім завулку, 35, працавала шавецкая майстэрня Т. Д. Прыз. А ў 1941 годзе тут пачаў працаваць дзіцячы сад № 20. Невядома, як доўга ён размяшчаўся ў гэтым будынку, хоць па стане на 1946 год ён усё яшчэ функцыянаваў. На першым паверсе ў паўпадвальным памяшканні знаходзіліся спальні, на другім месціўся пакой для заняткаў. Па стане на 1 студзеня 2009 года, уваходзіць у лік помнікаў рэгіянальнага значэння, якія знаходзяцца на ўліку Адміністрацыі Растоўскай вобласці.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Памятники регионального значения, находящиеся на учете в Администрации Ростовской области на 1 января 2009 года
2. 1 2  Дом 35 Архівавана 13 сакавіка 2017.
3. ↑  Гаврюшкин О. П. Г12 «По старой Греческой…» (Хроника обывательской жизни) — Т.: ООО «Издательство „Лукоморье"», 2012. — 514 с. — ISBN — 5-901565-15-0
**Аўтаномны рэгіён паўночнаа-карыбскага ўзбярэжжа** (ісп.: Región autónoma de la Costa Caribe Norte) — аўтаномная адміністрацыйная адзінка на паўночным усходзе Нікарагуа. Складаецца з 8 муніцыпалітэтаў. Адміністрацыйны цэнтр — Пуэрта-Кабесас.

Плошча — 32 159 км². Насельніцтва (2016 г.) — 39 0670 чалавек.

Быў утвораны 7 верасня 1987 г. на месцы дэпартамента Селая. Кіруецца Радай аўтаноміі з 47 дэпутатаў. З 2007 г. выбары ў Раду адбываюцца шляхам прамога галасавання. 

Асноўныя галіны эканомікі: сельская гаспадарка, лясная гаспадарка, рыбалоўства, турызм.

Спасылкі
--------

* Región Autónomo del Atlántico Norte RAAN
* RACCN
Розныя мадыфікацыі штурмавой вінтоўкі M16 (ЗША)
Аўтамат Калашнікава АК-47 (СССР)
**Аўтамат**, або **штурмавая вінтоўка** — аўтаматычная стралковая зброя (па сутнасці аўтаматычны карабін), якая выкарыстоўвае прамежкавы патрон, асноўная індывідуальная зброя салдат большасці сучасных армій. Першы аўтамат распрацаваны У. Р. Фёдаравым у 1916 годзе. Масава пачалі распрацоўвацца і выкарыстоўвацца ў канцы 2-й Сусветнай вайны (аўтамат StG-44).

Сучасныя аўтаматы звычайна маюць калібр 5,45—7,62 мм, умяшчальнасць магазіна 20—35 патронаў. Механізмы большасці з іх працуюць за кошт адводу часткі парахавых газаў са ствала.

Пехацінец з аўтаматычнай вінтоўкай HK33
TKB-059
На ўзбраенні войскаў Рэспублікі Беларусь стаяць розныя мадыфікацыі аўтамата Калашнікава АК-74.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Аўтамат (зброя) на Вікісховішчы |


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Giant Bomb |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 123302097 · GND: 4332443-5 · LNB: 000329785 · Microsoft: 2779499874 |
**Дом Перэсціяні** — узор фонавай забудовы XIX стагоддзя, які знаходзіцца па вуліцы Грэчаскай, 64 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці.

Гісторыя
--------

У пачатку 1860-х гадоў па сучасным адрасе вуліца Грэчаская, 64, быў пабудаваны двухпавярховы дом, якую па 1880 год прыналежаў урадоўцу Мікалаю Апанасавічу Перэсціяні. Ён быў выхадцам з заможнай сям'і купцоў, займаў пасаду міравога суддзі і быў членам артыстычнага таварыства Таганрога. Першы шлюб быў няўдалым, і з першай жонкай ён раз'ехаўся. У Мікалая Апанасавіча было двое дзяцей, народжаных па-за шлюбам ад актрысы Ганны Іванаўны Свладухінай (творчы псеўданім — Аляксандрава). Малодшы з гэтых дзяцей стаў вядомым кінарэжысёрам і акцёрам, Іванам Мікалаевічам Перэсціяні, якія зняліся ў фільмах «Чырвоныя чарцяняты» і «Тры жыцці». Мікалай Апанасавіч Перестиани выдаткаваў шмат сіл, падаваў розныя прашэнні канцылярыі, каб яго дзеці не лічыліся байстручкамі і ў выніку дамогся афіцыйнага ўсынаўлення. Яго ўторай афіцыйнай жонкай стала Лідзія Паўлаўна Петрапаўлаўская. У яе гэта таксама быў другі шлюб — яна была ўдавой калежскага асэсара. Вяселле адбылося 15 кастрычніка 1872 года, у шлюбе з Лідзіяй Петрапаўлаўскай нарадзілася трое дзяцей: Лідзія, Людміла і Мсціслаў. Мікалай Апанасавіч памёр у 1899 годзе.

З 1890 па 1906 год дом знаходзіўся ва ўласнасці Лідзіі Перэсціяні. У 1915 г. уладальніцай дома стала жонка прысяжнага паверанага Алена Канстанцінаўна Кавалеўская.

Апісанне
--------

Дом пабудаваны з цэглы, двухпавярховы, узведзены на каменным падмурку. Па стане на 1871 год пры доме быў флігель, вялікі двор і драўляныя службы. Фасад дома на ўзроўні першага паверха руставаны. Паміж цаглянымі пілонамі размешчаныя каваныя вароты і брамка. Усярэдзіне двара размяшчаецца двухпавярховы выступ, які служыць цэнтральным уваходам. Вокны, якія знаходзяцца на першым паверсе, упрыгожаны замкавымі камянямі з ільвінымі маскамі, якія месцяцца над канструкцыяй. Вокны на другім паверсе валодаюць прастакутнай формай, яны забраны ў прамыя ліштвы. Карніз па фасадзе абапіраецца на кранштэйны.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003
2. 1 2  Дом 64, Греческая улица Архівавана 17 сакавіка 2017.
Дом-музей Рембранта ў Амстэрдаме
**Дом-музей Рэмбранта** (нідэрл.: Museum Het Rembrandthuis) — мастацкі музей на вуліцы Ёдэнбрэестраат (Jodenbreestraat) у Яўрэйскім квартале Амстэрдама. Музей адкрыўся ў 1911 годзе ў доме, які Рэмбрант набыў на піку славы ў 1639 годзе і ў якім пражываў да свайго банкруцтва ў 1656 годзе.

Калекцыя
--------

У музеі адноўлена гістарычная абстаноўка часоў Рэмбранта: кухня, жылыя пакоі і майстэрня мастака. Крыніцай для экспазіцыі музея стаў вопіс, складзены натарыусам пры продажы ўсёй маёмасці мастака з аўкцыёну. У інтэр’еры дома-музея прадстаўлены карціны сучаснікаў Рэмбранта, яго вучняў, і яго настаўніка Пітэра Ластмана.

Экспазіцыя музея ўяўляе сабой найбольш поўны збор графічных работ Рэмбранта. Тут знаходзяцца 260 з 290 афортаў мастака. Акрамя таго, у музеі можна азнаёміцца ​​з тэхнікай афорта.

Акрамя асноўнай экспазіцыі ў музеі праходзяць часовыя выставы.

Літаратура
----------

* F. Tissink: Museum het Rembrandthuis Amsterdam. Ludion, 2007. ISBN 90-76588-29-5
* Eva Ornstein-Van Slooten, Marijke Holtrop, Jaap Van Der Veen (Hrsg.): The Rembrandt House: A Catalogue of Rembrandt Etchings. Waanders, 2005. ISBN 90-400-8851-9

Спасылкі
--------

* На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Дом-музей Рэмбранта**
* Афіцыйны сайт
**Аўтаметамарфізм** (грэч. autos - сам, metamorpho — змяняюся) — сукупнасць працэсаў, якія прыводзяць да змены мінеральнага складу магматычнай горнай пароды пад уздзеяннем раствораў і флюідаў, генетычна звязаных з пародамі, якія толькі фарміруюцца. Працэс аўтаметамарфізму  ўключае некалькі прыступак: уласна магматычны (пры тэмпературы больш за 600°З), і пеўматаліптычны (600-375°З) і гідратэрмальны (менш за 375°С). Да аўтаметамарфізму  адносяць серпентынізацыю перыдацітаў, альбіцізацыю спілітаў, грэйзенізацыю аляскітаў, прапілітызацыю асноўных і сярэдніх парод і іншыя працэсы.

Літаратура
----------

* Автометаморфизм Архівавана 7 красавіка 2016. // Казахстан. Нацыянальная энцыклапедыя. — Алматы: Қазақ энциклопедиясы, 2004. — Т. I. — ISBN 9965-9389-9-7.
* Автометаморфизм // Геалагічны слоўнік: у 2-х тамах. — М.: Нетры. Пад рэдакцыяй К. Н. Паффенгольца і інш. 1978.

*Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з выдання «Казахстан. Нацыянальная энцыклапедыя» (1998-2007), прадстаўленага рэдакцыяй «Қазақ энциклопедиясы» па ліцэнзіі Creative Commons BY-SA 3.0 Unported.*
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Пятроў.

**Восіп Апанасавіч Пятроў** (3(15).11.1807, Елісаветград — 27.2 (11.3).1878, Санкт-Пецярбург) — рускі спявак (бас), адзін з заснавальнікаў рускай вакальнай школы.

У юнацтве спяваў у царкоўным хоры. Затым працаваў у многіх правінцыйных трупах (у прыватнасці, у Палтаве сумесна з М. С. Шчэпкіным, што зрабіла на Пятрова вялікі творчы ўплыў). У 1830 годзе дэбютаваў у партыі Зарастра («Чароўная флейта» Моцарта) у Пецярбургскім оперным тэатры (з 1860 Марыінскі тэатр), на сцэне якога спяваў да 1878 года.

Рознабаковыя вакальна-сцэнічныя дадзеныя (валодаў голасам шырокага дыяпазону — ад густога басу да рухомага барытона) дазваляла спеваку выконваць такія розныя партыі, як Бертрам («Роберт-Д’ябал» Меербера), Фігаро («Севільскі цырульнік» Расіні), Каспар («Вольны стралок» Вебера) і інш. Новым этапам у творчай дзейнасці Пятрова з’явілася праца над рускім рэпертуарам. Ён быў першым выканаўцам партый Сусаніна і Руслана («Іван Сусанін», 1836, і «Руслан і Людміла», 1842, Глінкі; партыя Руслана стваралася кампазітарам у разліку на голас Пятрова). У іх (а пазней і ў Фарлафе з «Руслана і Людмілы») ярка раскрыліся нацыянальныя рысы таленту артыста. Сумесная праца з Глінкай паглыбіла майстэрства спевака (Глінка напісаў для Пятрова вакальныя практыкаванні). Пятроў таксама ўпершыню выканаў партыі Мельніка, Лепарэла («Русалка», 1856, «Каменны госць», 1872, Даргамыжскага), Івана Грознага («Пскавіцянка» Рымскага-Корсакава, 1873), Варлаама («Барыс Гадуноў» Мусаргскага, 1874).

Зноскі
------

1. ↑  *К. Храневич* Петров, Осип Афанасьевич // *Русский биографический словарь* / под ред. А. А. Половцов — СПб.: 1902. — Т. 13. — С. 688–691.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1960551'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q21175484'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q15720429'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1963546'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q25873013'></a>

Літаратура
----------

* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н. Булдаков Г. Н. Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1  (руск.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Бракгаўза і Эфрона · Музычны Рымана · Рускі біяграфічны |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: n95086043 · VIAF: 21391564 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Балашоў.

**Віталь Балашоў** (нар. 15 студзеня 1991, Адэса, УССР) — украінскі футбаліст, нападнік казахстанскага клуба «Туран» з Туркестана.

Клубная кар’ера
---------------

У дзіцяча-юнацкай футбольнай лізе Украіны выступаў за ДЮСШ горада Авідзіяпаль, пазней перабраўся ў адэскі «Чарнаморац». У 2008 годзе трапіў у асноўную каманду адэсітаў, дэбютаваў у Прэм’ер-лізе 9 мая 2009 года, правёўшы на полі другі тайм матча супраць днепрапятроўскага «Дняпра» (1:4). У сезоне 2009/10 з чатырма галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды, аднак «Чарнаморац» па выніках сезона страціў месца ў Прэм’ер-лізе. У сезоне 2010/11 адэскі клуб заняў другое месца ў Першай лізе і вярнуўся ў элітны дыівізіён.

У ліпені 2013 года быў аддадзены ў арэнду ўжгарадскай «Гаверле» на сезон 2013/14. У першай палове 2014 года не гуляў, па заканчэнні сезона вярнуўся ў «Чарнаморац». У чэрвені 2015 года па заканчэнні кантракта пакінуў адэскі клуб, а ў студзені 2016 года пасля прагляду стаў іграком кракаўскай «Віслы». У чэрвені 2016 года па пагадненні бакоў пакінуў польскі клуб. У лютым 2017 года стаў іграком малдаўскага клуба «Мілсамі», з якім заваяваў бронзавыя медалі чэмпіянату краіны.

У жніўні 2017 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Іслач». Стаў асноўным нападнікам каманды, аднак у кастрычніку выбыў з-за траўмы. У лістападзе 2017 года, за тур да заканчэння чэмпіянату, разам з іншымі ўкраінскімі легіянерамі пакінуў «Іслач».

У сакавіку 2018 года прыбыў на прагляд у данецкі «Алімпік» і ў выніку папоўніў склад клуба. У жніўні 2020 года перайшоў у расійскі клуб «Тамбоў», аднак ужо ў кастрычніку разарваў кантракт і неўзабаве стаў іграком «Чайкі» з Песчанакопскага, аднак так і не згуляў за яе.

У сакавіку 2021 года далучыўся да карагандзінскага «Шахцёра», дзе гуляў да чэрвеня. У жніўні 2021 года перайшоў у «Актабэ», пакінуў клуб у студзені 2023 года. У сакавіку 2023 года трапіў у заяўку «Турана» ў другім дывізіёне Казахстана.

Міжнародная кар’ера
-------------------

З 2006 па 2009 год прыцягваўся да гульняў юнацкіх зборных Украіны розных узростаў. У 2012 годзе выступаў за моладзевую зборную Украіны.

Дасягненні
----------

* Малдова 03Бронзавы прызёр Бронзавы прызёр чэмпіянату Малдовы: 2016/17
* Казахстан 02Сярэбраны прызёр Сярэбраны прызёр чэмпіянату Казахстана: 2022

Зноскі
------

1. ↑  Vitali Balashov // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2449070'></a>
2. ↑  90minut.pl — 2003. Праверана 23 верасня 2022.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2818677'></a>
3. ↑  "Ислочь" подписала украинского нападающего
4. ↑  Шелихов, Логинов, Валеев, Балашов и Ивашко покинули "Ислочь"
5. ↑  Виталий Балашов стал игроком Олимпика

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | 90minut · by.tribuna.com · FBref.com · FootballFacts.ru · Soccerway · teams.by · playmarkerstats.com (ігрок) · Transfermarkt (ігрок) · Vesti.kz · worldfootball.net (ігрок) · Адэскі футбол · Прэсбол · УАФ · УПЛ |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Крапіўны.
**Віталь Паўлавіч Крапіўны** (29 кастрычніка 1945, с. Хароль, Прыморскі край) — беларускі архітэктар.

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1969 годзе. Працаваў у Спецыялізаваных навукова-рэстаўрацыйных вытворчых майстэрнях Міністэрства культуры БССР, з 1975 года — начальнік аддзела, намеснік начальніка ГалоўАПУ Мінгарвыканкама, з 1987 года — ва Упраўленні справамі ЦК КПБ.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Член КПСС з 1975 года. Пражывае ў Мінску.

Творчасць
---------

Асноўныя працы: рэстаўрацыя помнікаў архітэктуры ў Нясвіжы, Жылічах (1969—1972), рэканструкцыя аб’ектаў добраўпарадкавання Пасольства СССР у ПНР (1972—1974), добраўпарадкаванне і абсталяванне зон масавага адпачынку, комплекс малых архітэктурных формаў, рэканструкцыя добраўпарадкавання Ленінскага праспекта ў Мінску (1977—1982), паказальны дзіцячы гарадок на ВДНГ СССР (1986—1987).

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Крапивный Виталий Павлович // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Петра-Паўлаўская царква.
**Свята-Петра-Паўлаўская царква** — праваслаўны храм у в. Востраў Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Помнік архітэктуры неарускага стылю.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў 1910 г. з дрэва на месцы храма 18 ст. фундаванага ўладальнікамі маёнтка Баканоўскімі. У 1773 г. адзначалася ў трухлявым стане.

Архітэктура
-----------

Царква з боку апсіды
Вырашаны прасторава-развітой і сілуэтна-стракатай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыяй, якую фарміруюць вертыкальна вытанчаная двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) званіца, працяглая трапезная, кубападобная малітоўная зала з бакавымі прыдзеламі і прамавугольная ў плане апсіда з бакавымі рызніцамі. Шацёр званіцы, самкнуты купал васьміграннага светлавога барабана малітоўнай залы, вальмавы дах апсіды, паўвальмавыя дахі трох уваходных рундукоў завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі і макаўкамі. На фоне чырвоных фасадаў вылучаюцца пабеленыя разныя ліштвы прамавугольных аконны праёмаў, вуглавыя лапаткі.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі / А. М. Кулагін, З. Э. Герасімовіч, У. П. Свентахоўскі. — Мн. БелЭн, 2007.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Свята-Петра-Паўлаўская царква (Востраў)
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Востраў) на сайце Radzima.org
* Свята-Петра-Паўлаўская царква (Востраў) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
**Віталь Рубенавіч Габрыелян** (27 кастрычніка 1944, Баку — 2 ліпеня 2022, Мар’іна Горка) — савецкі і беларускі шашыст, майстар спорту СССР, гросмайстар СССР (1969), чэмпіён СССР па рускіх шашках (1966, 1969, 1973, 1977), уладальнік Кубка СССР (1969, 1977, 1981, 1982). Удзельнічаў у 23 чэмпіянатах Савецкага Саюза. Чэмпіён Беларусі (1993).

Біяграфія
---------

З 1991 года жыў у Мар’інай Горцы.

Заснавальнік міжнароднага турніру па шашках «Алімпія», аўтар кнігі «Стыхія чорных дыяганаляў», мецэнат, заснавальнік і ганаровы старшыня шашачнага клуба «Дэбют» горада Мар’іна Горка.

Зноскі
------

1. ↑  Кастрычнік **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 25 лютага 2020. Праверана 25 лістапада 2020.
2. ↑  Каляндар фактаў, падзей, дат і імёнаў Пухавіцкага раёна
3. ↑  22 октября 1944 года родился Виталий Рубенович Габриелян — мастер спорта СССР по шашкам(недаступная спасылка)
**Будынак Інстытута меліярацыі** — будынак у Мінску, размешчаны па адрасе вул. Максіма Багдановіча, 153. Пабудаваны ў 1975 г. (архіт. П. Кракалёў, Л. Бледных). У будынку размяшчаецца Рэспубліканскае навуковае даччынае ўнітарнае прадпрыемства «Інстытут меліярацыі». Адно з першых у Беларусі спецыялізаваных збудаванняў дня навукова-даследчых устаноў.

Архітэктура
-----------

Кампазіцыя комплексу заснавана на кантрастным спалучэнні лаканічнага прамавугольнага 9-павярховага лабараторнага корпуса, пастаўленага тарцом да вуліцы, і размешчаных перпендыкулярна да яго аднапавярховых аб'ёмаў канферэнц-залы і сталовай.

Лабараторны корпус мае каркасна-панельную канструкцыю. Галоўны ўваход размешчаны асіметрычна. Па восі яго — лесвічна-ліфтавы блок, які вынесены за межы корпуса і злучаны з ім светлавымі пераходамі. Эліпсападобныя ў плане аб'ёмы канферэнц-залы і лесвічна-ліфтавага блока надаюць архітэктуры комплексу пластычную выразнасць. Яе ўзбагачаюць малыя архітэктурныя формы і добраўпарадкаваныя паўадкрытыя дворыкі па баках лабараторнага корпуса.

На процілеглым ад вуліцы тарцы лабараторнага корпуса зроблены асобны ўваход у сталовую і прасторнае зашклёнае прамавугольнае ў плане фае канферэнц-залы. Планіроўка ўсіх паверхаў калідорная. Выключэнне складаюць 1-ы і 4-ы паверхі, дзе знаходзяцца хол і малая зала. У афармленні інтэр'ераў шырока выкарыстаны дрэва (шалёўка сцен, мазаічная паркетная падлога), метал (пано ў сталовай, асвятляльныя прыборы ў канферэнц-зале) і іншыя матэрыялы.

Літаратура
----------

* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1988. — Мінск. — 333 с.: іл. — ISBN 5-85700-006-8.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Галубовіч.

**Віталь Уладзіміравіч Галубовіч** (нар. 1974, Гродна) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (2003).

Біяграфія
---------

Скончыў у 1996 годзе гістарычны факультэт ГрДУ з адзнакай. У 1996—2005 гадах працаваў выкладчыкам кафедры гісторыі і сацыялогіі Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 2005—2006 гадах— дацэнт кафедры гісторыі і тэорыі права ў Гродзенскім філіяле Беларускага інстытута правазнаўства, з 2006 года — дацэнт кафедры грамадскіх навук Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта.

У 2003 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Кнігі запісаў Метрыкі Вялікага княства Літоўскага за час праўлення Уладзіслава Вазы (1633—1648 гг.) як крыніца па гісторыі Беларусі».

Навуковая дзейнасць
-------------------

Адзін з нешматлікіх беларускіх спецыялістаў па гісторыі XVII стагоддзя. У сферы навуковых інтарэсаў — даследаванне аспектаў грамадска-палітычнага жыцця Вялікага Княства Літоўскага і яго рэгіёнаў у канцы XVI — XVIII стагоддзях, у прыватнасці гісторыя парламентарызму і прадстаўнічых устаноў у беларускіх рэгіёнах, пытанні гістарычнага развіцця шляхецкага стану (саслоўя).

Аўтар больш за 130 навуковых публікацый.

Заўвагі
-------

1. ↑  Czech National Authority Database Праверана 8 чэрвеня 2022.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863'></a>
2. ↑  Czech National Authority Database Праверана 7 лістапада 2022.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863'></a>

Літаратура
----------

* ГАЛУБОВІЧ Віталь Уладзіміравіч // Сучасныя беларускія даследчыкі гісторыі Вялікага Княства Літоўскага : біябібліяграфічны даведнік / С. П. Марозаў. — Гродна-Каўнас: ЮрСаПрынт, 2022. — 290 с. — ISBN 978-985-7257-57-7, 978-609-96340-1-2.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| ⚙️  | 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| GND: 1059092603 · ISNI: 0000 0000 4836 7283 · LCCN: n2008047343 · NKC: js20191031425 · NUKAT: n2008128639 · VIAF: 311271816 |

 |
**Будынак Белтэлекама** — будынак у цэнтры Мінска, размешчаны на Кастрычніцкай плошчы, па адрасе вул. Энгельса, 6. Будынак з’яўляецца творам савецкай архітэктуры з выкарыстаннем форм класіцызму. У будынку размяшчаецца «Белтэлекам».

Пабудаваны ў 1962 годзе як будынак цэнтральнага тэлеграфа (архітэктары У. Кароль, А. Духан). Арачнымі праездамі злучаны з будынкам Мінскага аблвыканкама і жылым домам на рагу з пр. Незалежнасці, разам з якімі фарміруе забудову паўднёва-заходняга боку Кастрычніцкай плошчы.

Архітэктура
-----------

У забудове вуліцы
Прамавугольны ў плане чатырохпавярховы аб’ём. Галоўны фасад апрацаваны светла-шэрай тынкоўкай, яго плоскасць рытмічна расчлянёна на ўзроўні трох паверхаў прамавугольнымі вокнамі, аб’яднанымі па вертыкалі агульнымі лучковымі нішамі, буйнымі руставанымі пілястрамі, капітэлі якіх дэкарыраваны паясамі профіляў, іонік, спляценнямі аканта. Сіметрыя фасада адзначана арачнымі абрамленнямі галоўнага і бакавых уваходаў з паўкруглымі люкарнамі над імі. У завершы будынка буйны карніз на акантавых дэнтыкулах. 1-ы паверх з арачнымі вокнамі ў прафіляваных ліштвах вылучаны поясам сухарыкаў. Строеныя вокны верхніх паверхаў расчлянёны канеліраванымі слупамі, дэкарыраваны падаконнымі філёнгамі. 4-ы паверх плоскасны з арачнымі аконнымі праёмамі, дэкарыраванымі ў завершы паўкруглымі франтончыкамі з разеткамі ў цэнтры і акантавымі завіткамі па баках (над цэнтральным праёмам трохвугольны франтон).

На 1-м паверсе будынка размяшчаліся аперацыйныя залы тэлеграфа. Верхнія паверхі калідорнай планіроўкі, адведзены пад адміністрацыйную і тэхнічную службы. У аздобе інтэр’ераў выкарыстана дэкаратыўная таніраваная тынкоўка.

Літаратура
----------

* 361. Будынак аблвыканкома // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэд. кал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1988. — Мінск. — 333 с.: іл. — ISBN 5-85700-006-8.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Будынак Белтэлекама
**Царква ў імя святых апосталаў Пятра і Паўла** — колішні праваслаўны храм у в. Кішчына Слабада Барысаўскага раёна.

Пабудавана ў 1863 г. з дрэва. Выгляд храма вядомы па фотаздымку Я. Балзункевіча пачатку XX ст.

Архітэктура
-----------

Твор архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Была вырашана паводле кананічнай 4-часткавай кампазіцыйнай схемы: 3-ярусная званіца-прытвор праз бабінец далучалася да кубападобнага аб’ёма малітоўнай залы з 5-граннай апсідай. Над асноўным аб’ёмам узвышаўся магутны 8-гранны светлавы барабан; яго шацёр завяршаўся цыбулепадобнай галоўкай. Гарызантальна ашаляваныя фасады чляніліся лучковымі і стральчатымі аконнымі праёмамі, былі дэкарыраваны накладнымі рамамі-панэлямі і філёнгамі. Уваход афармляў 2-слуповы ганак з двухсхільнай навіссю на фігурных кранштэйнах.

Літаратура
----------

* Царква ў імя святых апосталаў Пятра і Паўла // Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; маст.: З. Э. Герасімовіч, У. П. Свентахоўскі. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — С. 514. — 653 с. — 2 000 экз. — ISBN 978-985-11-0389-4.