**Буэнас-Айрэс** (ісп.: Cuidad de la Santísima Trinidad y Puerto de Nuestra Señora de Santa María de los Buenos Aires — «Горад Прысвятой Троіцы і Порт Нашай Дзевы Марыі Добрых Вятроў») — горад, сталіца Аргенціны, адміністрацыйны, культурны і эканамічны цэнтр краіны і адзін з найбуйнейшы гарадоў Паўднёвай Амерыкі. Буэнас-Айрэс размешчаны ў цэнтральна-ўсходняй частцы краіны, на заходнім беразе ракі Рыа-дэ-ла-Плата, у рэгіёне пампас.

Горад Буэнас-Айрэс быў заснаваны двойчы. Першы раз яго заснаваў у 1536 годзе Педра дэ Мендоса. Пры нападзе індзейцаў у 1541 годзе горад быў спалены, а ў 1580 годзе адноўлены Хуанам дэ Гараем (па патрабаванні юрыста Хуана дэ Мацьенса). У момант заснавання і пасля аднаўлення, горад уваходзіў у склад віцэ-каралеўства Перу, якое з’яўлялася часткай Іспанскай імперыі. У 1776 годзе Буэнас-Айрэс стаў сталіцай зноў створанага віцэ-каралеўства Рыа-дэ-ла-Плата.

Падчас першага брытанскага ўварвання, якое адбылося ў 1806 годзе, горад на працягу некалькіх месяцаў быў акупаваны брытанскімі войскамі. У 1810 годзе адбылася Майская рэвалюцыя, падчас якой у горадзе быў зрушаны іспанскі намеснік і сфарміраваны часовы Урадавы орган — Першая хунта, якая стала першым нацыянальным урадам Аргенціны. У пачатку XX стагоддзя Вялікі Буэнас-Айрэс стаў адным з асноўных цэнтраў іміграцыі ў Паўднёвую Амерыку. У 1913 годзе ў горадзе пачалося будаўніцтва метро, якое стала першым у Лацінскай Амерыцы.

Буэнас-Айрэс таксама з’яўляецца федэральнай сталіцай, у якой знаходзіцца ўрад Аргенціны. Буэнас-Айрэс не з’яўляецца часткай аднайменнай правінцыі, а ўяўляе сабой асобны адміністрацыйны раён, заснаваны ў 1880 годзе, які ўваходзіць у лік 24 правінцый Аргенціны. Афіцыйна горад падзяляецца на 48 раёнаў, такі падзел горада зацверджаны ў XIX стагоддзі. Пасля канстытуцыйнай рэформы 1994 года горад атрымаў права на самакіраванне, і кіраўнік горада абіраецца прамым галасаваннем. Паводле перапісу 2010 года, колькасць насельніцтва горада 2.891.082 жыхароў, а ў межах Вялікага Буэнас-Айрэса пражывае 12.801.364 жыхароў. Буэнас-Айрэс — найбуйнейшы горад у Аргенціне, восьмы ў Паўднёвай Амерыцы.

Горад Буэнас-Айрэс з’яўляецца галоўным адукацыйным цэнтрам краіны. Сярод яго вядомых інстытутаў Colegio Nacional de Buenos Aires (Нацыянальны інстытут Буэнас-Айрэса) і Універсітэт Буэнас-Айрэса. Буэнас-Айрэс стаў адным з гарадоў Аргенціны, дзе былі праведзены матчы Чэмпіянату свету па футболу 1978.

Гісторыя
--------

Буэнас-Айрэс быў заснаваны іспанскай экспедыцыяй, якая шукала золата, пад кіраўніцтвам Педра дэ Мендоса. У 1541 горад быў пакінуты, але ў 1580 адноўлены. З 1617 — сталіца калоніі «Ла-Плата», з 1826 — Рэспублікі Аргенціна.

### Каланіяльныя часы

Іспанскі мараплаўца Хуан Дыяс дэ Саліс быў першым еўрапейцам, які дасягнуў берагоў Рыа-дэ-ла-Плата ў 1516 годзе. Яго экспедыцыя была перапынена, калі ён быў забіты падчас нападу мясцовага племені чаруа ў месцы, дзе сёння знаходзіцца Уругвай. Буэнас-Айрэс быў упершыню створаны ў якасці горада 2 лютага 1536 года пад назвай *Сьюдад-дэ-Нуэстра-Сеніёра-Санта-Марыя-дэль-Буэна-Айрэ* (у літаральным сэнсе «Горад Маці Божай Святой Марыі Добрых Вятроў») у гонар заступніцы вострава Сардзініі, падчас іспанскай экспедыцыі ачоленай Педрай дэ Мендосай. Гэты пасёлак заснаваны Мендосай знаходзіўся ў тым месцы, дзе сёння размяшчаецца раён Сан-Тэльма ў Буэнас-Айрэсе, на поўдні ад цэнтра горада. З-за нападаў карэнных народаў пасяленцы былі вымушаны бегчы прэч і ў 1541 годзе пасяленне было спустошана. Другое і сталае пасяленне было заснавана ў 1580 годзе Хуанам дэ Гараем, які прыбыў на ветразных караблях уніз па рацэ Парана з Асунсьёна, які зараз з’яўляецца сталіцай Парагвая. Ён назваў пасёлак «Сантысіма Трынідад».

З самых першых дзён Буэнас-Айрэс залежаў перш за ўсё ад гандлю. На працягу большай часткі XVII і XVIII стагоддзяў, іспанскія караблі, якія накіроўваліся ў горад, часцяком з’яўляліся аб’ектам нападу з боку піратаў, таму каланіяльныя ўлады распрацавалі складаную сістэму, дзе судны разам з ваеннай падтрымкай накіроўваліся ў Цэнтральную Амерыку, перасякаючы зямлю, падыходзілі да Лімы ў Перу, а потым тавары праходзілі праз гарады цэнтральнай частцы віцэ-каралеўства. З-за гэтага перавозка прадукцыі займала вельмі шмат часу, пакуль яна прыбывала ў Буэнас-Айрэс, а падаткі на транспарт зрабілі іх кошт значна высокім. Гэтая схема расчаравала многіх гандляроў, з-за чаго ў горадзе бурна пачала развівацца кантрабанда. Гэта таксама выклікала глыбокае абурэнне пасяленцаў да іспанскіх уладаў.

Паступова іспанскі кароль Карл III палегчыў гандлёвыя абмежаванні і, нарэшце, у канцы XVIII стагоддзя Буэнас-Айрэс быў аб’яўлены адкрытым портам. Захоп Парта Бела сіламі брытанскага флоту паказаў неабходнасць умацавання Атлантычнага маршруту, што падарвала манаполію Лімы на гандаль з Буэнас-Айрэсам. Згодна з каралеўскай пастановай ад адзінай амерыканскай калоніі віцэ-каралеўства Перу быў аддзелены паўднёвы рэгіён, які стаў віцэ-каралеўствам Рыа-дэ-ла-Плата, са сталіцай у горадзе Буэнас-Айрэс. Тым не менш, нягледзячы на такія дзеянні каралеўскага ўрада, многія жыхары горада пранікліся ідэямі французскай рэвалюцыі, становячыся яшчэ больш перакананымі ў неабходнасці незалежнасці ад Іспаніі.

### Вайна за незалежнасць

Асноўны артыкул: **Вайна за незалежнасць Аргенціны**
Майская рэвалюцыя
Падчас брытанскага ўварвання ў Рыа-дэ-ла-Плата брытанскія войскі атакавалі Буэнас-Айрэс два разы. У 1806 годзе брытанцы паспяхова высадзіліся ў Буэнас-Айрэсе, але дапаможнае іспанскае войска, што прыйшло з Мантэвідэа, на чале з Санцьяга дэ Ліньесам здолела выгнаць агрэсараў. У кароткі перыяд брытанскага панавання віцэ-кароль Рафаэль Сабрамонтэ збег у Кордабу і прызначыў гэты горад у якасці сталіцы віцэ-каралеўства. Аднак Буэнас-Айрэс зноў стаў сталіцай пасля свайго вызвалення, а Сабрамонтэ быў скінуты са сваёй пасады. Санцьяга дэ Ліньес быў абраны ў якасці новага віцэ-караля і адразу пачаў умацоўваць горад з-за магчымага новага нападу брытанцаў, які і быў зроблены ў 1807 годзе. Мілітарызацыя горада прывяла да змен у грамадстве, што спрыяла сацыяльнаму становішчу крэолаў. Спроба гандляра Марціна дэ Альцага выдаліць Ліньеса і замяніць яго хунтай пацярпела паражэнне ад войскаў крэолаў. Аднак, у 1810 годзе тое ж самае войска падтрымала новую рэвалюцыйную спробу і паспяхова скінула новага віцэ-караля Бальтасара Ідальга дэ Сіснераса. Гэтая падзея вядомая як Майская рэвалюцыя, якая ў цяперашні час адзначаецца як нацыянальнае свята. З гэтай падзеі пачалася аргенцінская вайна за незалежнасць, калі паўстанцкія войскі змагаліся супраць раялістаў з рознай ступенню поспеху. Фармальная незалежнасць ад Іспаніі была абвешчана ў 1816 годзе кангрэсам Тукумана. Жыхары Буэнас-Айрэса здолелі вытрымаць барацьбу за незалежнасць, не падпадаючы зноў пад уладу раялістаў.

Гістарычна склалася так, што Буэнас-Айрэс быў самым ліберальным і свабодным месцам у Аргенціне, у той час як многія з правінцый, асабліва на паўночным захадзе, выступалі за больш кансерватыўны каталіцкі падыход да палітычных і сацыяльных пытанняў. Вялікая частка ўнутранай напружанасці ў гісторыі Аргенціны XIX стагоддзя пачыналася з канфліктаў сталіцы і правінцый, якія па розных пытаннях мелі розныя пункты гледжання. На працягу некалькіх месяцаў адразу ж пасля рэвалюцыі 25 мая ў Буэнас-Айрэсе паўстанцкі ўрад накіраваў шэраг ваенных пасланнікаў у правінцыі з мэтай атрымання іх адабрэння. Многія з гэтых місій скончыліся жорсткімі сутыкненнямі, што прывяло да значнай напружанасці ў адносінах паміж сталіцай і правінцыямі. У XIX стагоддзі горад быў двойчы блакіраваны вайкова-марскімі сіламі — першы раз французскім флотам з 1838 па 1840 гады, а потым і сумеснай англійска-французскай экспедыцыяй з 1845 па 1848 гады. Абедзве блакады не здолелі прымусіць горад да здачы, таму замежныя дзяржавы ў канчатковым выніку спынілі агрэсіўныя дзянні супраць горада.

### Сучаснасць

Вуліца Карыентэс, паўсталая падчас другога будаўнічага буму
На працягу большай часткі XIX стагоддзя палітычны статус горада заставаўся нявырашанай тэмай. Горад быў сталіцай правінцыі Буэнас-Айрэс, а таксама паміж 1853 і 1860 гадамі ён быў сталіцай асобнай дзяржавы штата Буэнас-Айрэса. Гэтае пытанне вырашалася на поле бою, пакуль канчаткова не было вырашана ў 1880 годзе, калі гораду быў дадзены статус федэральнай адзінкі. Ён таксама стаў рэзідэнцыяй урада, а яго мэр з гэтага часу прызначаўся прэзідэнтам Аргенціны.

У дадатак да багаццяў, атрыманых дзякуючы гарадской мытні і выкарыстанню ўрадлівых земляў, у горадзе развівалася чыгуначная сістэма ў другой палове XIX стагоддзя, а таксама павялічылася колькасць прадпрыемстваў і заводаў. Горад стаў месцам прыбыцця шматлікіх імігрантаў з Еўропы, у прыватнасці, з Італіі і Іспаніі. З 1880 па 1930 гады Буэнас-Айрэс стаў шматнацыянальным горадам. Напачатку XX стагоддзя быў адчынены сусветна вядомы оперны тэатр «Калон», а горад да таго ж стаў рэгіянальным цэнтрам радыё, тэлебачання, кінаіндустрыі і тэатра. Асноўныя вуліцы горада былі пабудаваны ў тыя гады і ў першыя дзесяцігоддзі XX стагоддзя Буэнас-Айрэс меў высотныя сучасныя будынкі і метрапалітэн. Наступны будаўнічы бум праходзіў з 1945 па 1980 гады, які значна змяніў цэнтр горада і вялікую частку горада.

Буэнас-Айрэс таксама прыцягваў мігрантаў і з правінцый Аргенціны і суседніх краін, з-за чаго вакол прамысловых раёнаў пачалі расці шматлікія трушчобы на працягу 1930-х гадоў, што прывяло да павілічэння сацыяльных праблем і сацыяльных кантрастаў. Гэтыя працоўныя сталі палітычнай базай пашырэння перанізму, які ўзнік у Буэнас-Айрэсе ў ходзе дэманстрацый ад 17 кастрычніка 1945 года на плошчы Плаза-дэ-Маё. Аднак, 16 чэрвеня 1955 года пераністы, знаходзячыся на гэты момант ужо ля ўлады, бамбардзіравалі плошчу, калі там зноў праводзіліся страйкі, у выніку чаго загінула 364 грамадзянскіх асоб. Праз тры месяцы пасля таго ваенны ўрад змясціў з пасады прэзідэнта Хуана Перона. У 1970-х гадах горад пацярпеў ад баявых дзеянняў паміж левымі рэвалюцыйнымі рухамі і правымі ваенізаванымі групоўкамі пры падтрымцы Ізабелы Перон, якая стала прэзідэнтам Аргенціны ў 1974 годзе пасля смерці свайго мужа Хуана Перона. У выніку ваеннага перавароту ў сакавіку 1976 года на чале з генералам Хорхэ Відэла ў краіне ўсталявалася жорсткая ваенная дыктатура.

Горад двойчы наведваў Папа Рымскі Ян Павел II: у 1982 годзе, калі распачалася вайна за Фалклендскія астравы і ў 1987 годзе, у якім прынялі ўдзел значнай колькасць жыхароў горада. Вяртанне да дэмакратыі ў 1983 годзе супала з культурным адраджэннем, а з 1990-х гадоў і эканамічным адраджэннем, асабліва ў сферы будаўніцтва і фінансавым сектары. 17 сакавіка 1992 года ля пасольства Ізраіля выбухнула бомба, забіўшы 29 чалавек і параніўшы 242. Другі выбух быў здзейснены 18 ліпеня 1994 года, знішчыўшы будынак, які змяшчаў некалькі яўрэйскіх арганізацый, забіўшы пры гэтым 85 чалавек і параніўшы многіх іншых. Гэтыя інцыдэнты паклалі пачатак ісламскага тэрарызму ў Паўднёвай Амерыцы.

Пасля пагаднення 1993 года ў аргенцінскую канстытуцыю былі ўнесены папраўкі, які надавалі Буэнас-Айрэсу статус аўтаноміі і скасоўвалі, сярод іншага, права прэзідэнта на прызначэнне мэра горада. 30 чэрвеня 1996 года выбаршчыкі Буэнас-Айрэса абралі свайго першага выбарнага мэра.

Геаграфія
---------

Фотаздымак Рыа-дэ-ла-Плата са спадарожніка
Буэнас-Айрэс размяшчаецца на адлегласці 275 км ад Атлантычнага акіяна ў добра абароненай бухце заліва Ла-Плата, на левым беразе ракі Матанца-Рыачуэла. Сталіца знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Аргенціны, на раўніннай мясцовасці, у субтрапічным прыродным поясе з субтрапічным мусонным кліматам. Натуральная расліннасць наваколляў горада прадстаўлена тыповымі для лугавых стэпаў і саван пародамі дрэваў і травы. У склад вялікага Буэнас-Айрэса ўваходзяць 18 прыгарадаў, агульная плошча складае 3646 км².

Буэнас-Айрэс знаходзіцца ў рэгіёне пампасы, якія ўваходзяць у экалагічны запаведнік Буэнас-Айрэса. З горадам суседнічаюць аэрапорт імя Хорхэ Нейберы, які быў пабудаваны на меліяраваных землях уздоўж узбярэжжа Ла-Плата — эстуарыя, утворанага пры зліцці рэк Уругвай і Парана.

У гэты рэгіён уваходзяць розныя землі і лагуны. У іх лік уваходзяць Мальданада, Вега, Медрана, Кільданес і Уайт. У 1908 годзе пачаліся працы па змене рэчышчаў дробных рэк з мэтай выправіць сітуацыю са штогадовымі паводкамі горада. Ужо ў 1919 годзе кірунак плыні большасці рэк быў змены. Характэрна, што на месцы ракі Мальданада ў 1954 годзе была пабудавана вуліца.

### Клімат

Буэнас-Айрэс мае вільготны субтрапічны клімат з чатырма выразна выяўленымі сезонамі і сярэдняй гадавой тэмпературай 17,7 °C. Самым цёплым месяцам з’яўляецца студзень пры сярэднядзённай 25,1 °C. Вялікую частку часу тэмпература вагаецца ў межах 28—31 °C удзень і 16—21 °C ноччу. Цеплавыя хвалі з Бразіліі могуць павысіць тэмпературу вышэй за 35 °C. Горад падлягае халодным франтам, якія прыносяць кароткія перыяды прыемнага надвор’я, асабліва свежымі начамі. Адносная вільготнасць з’яўляецца ўмерана высокай (64—70 %) у летні перыяд. Самая высокая тэмпература за ўсю гісторыю склала 43,3 °C, яна была зафіксавана 29 студзеня 1957 года. Вясна (з верасня па лістапад) і восень (з сакавіка па май), як правіла, з’яўляюцца мяккімі, з сярэднімі тэмпературамі каля 17 °C і частымі навальніцамі, асабліва ў перыяд вясны.

Зіма ўмераная, аднак у прыгарадных раёнах часцяком назіраецца мароз з мая па верасень у адрозненні ад цэнтра Буэнас-Айрэса, дзе назіраецца такая з’ява толькі некалькі разоў на сезон. Адносная вільготнасць паветра складае ў сярэднім 70 %, што азначае, што горад схілены да існавання цяжкіх туманаў у асенне-зімовы перыяд. Ліпень з’яўляецца самым халодным месяцам, з сярэдняй тэмпературай 10,9 °C. Халодныя франты, якія прыходзяць з Антарктыды назіраюцца амаль кожны год, і ў спалучэнні з высокай вільготнасцю зімой, мароз адчуваецца нашмат халадней. Горад атрымлівае каля 1242,6 мм ападкаў на год. Дажджы назіраюцца ў любы час года, а град не з’яўляюцца чымсьці незвычайным.

Насельніцтва
------------

| Рост насельніцтва Буэнас-Айрэса з 1740 да 2005 года |
| --- |
| 

| Год | Насельніцтва |
| --- | --- |
| 1744 | 11.000 |
| 1770 | 22.000 |
| 1800 | 40.000 |
| 1813 | 46.000 |
| 1825 | 55.000 |
| 1838 | 65.000 |
| 1857 | 99.000 |
| 1864 | 140.000 |
| 1869 | 180.329 |
| 1880 | 248.700 |
| 1884 | 295.000 |
| 1887 | 466.300 |
| 1895 | 661.205 |
| 1903 | 865.000 |

 | 

| Год | Насельніцтва |
| --- | --- |
| 1906 | 1.057.000 |
| 1914 | 1.582.884 |
| 1923 | 1.780.000 |
| 1928 | 2.079.000 |
| 1931 | 2.195.000 |
| 1938 | 2.345.200 |
| 1943 | 2.595.900 |
| 1947 | 2.981.043 |
| 1960 | 2.966.634 |
| 1970 | 2.972.453 |
| 1980 | 2.922.829 |
| 1991 | 2.965.403 |
| 2001 | 2.768.772 |
| 2005 | 2.746.761 |

 | Einwohnerzahl von Buenos Aires 1740 bis 2010 |

Адукацыя
--------

* Універсітэт Буэнас-Айрэса

Гарады-пабрацімы
----------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Сцяг Іспаніі Альмерыя, Іспанія
* Сцяг Парагвая Асунсьён, Парагвай
* Сцяг Грэцыі Афіны, Грэцыя
* Сцяг Тайланда Бангкок, Тайланд
* Сцяг Іспаніі Барселона, Іспанія
* Сцяг Лівана Бейрут, Ліван (2006)
* Сцяг Сербіі Бялград, Сербія
* Сцяг Германіі Берлін, Германія (1994)
* Сцяг Іспаніі Більбаа, Іспанія
* Сцяг Калумбіі Багата, Калумбія
* Сцяг Бразіліі Бразіліа, Бразілія
* Сцяг Польшчы Варшава, Польшча
* Сцяг Іспаніі Віга, Іспанія
* Сцяг Італіі Генуя, Італія
* Сцяг Швейцарыі Жэнева, Швейцарыя
* Сцяг Харватыі Заграб, Харватыя (1998)
* Сцяг Ізраіля Іерусалім, Ізраіль (супрацоўніцтва)
* Сцяг Іспаніі Кадыс, Іспанія
* Сцяг Егіпта Каір, Егіпет
* Сцяг Італіі Калабрыя, Італія (рэгіён)
 | * Сцяг Італіі Кальяры, Італія
* Сцяг ПАР Кейптаўн, Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка
* Сцяг Украіны Кіеў, Украіна
* Сцяг Эквадора Кіта, Эквадор
* Сцяг Балівіі Ла-Пас, Балівія
* Сцяг Перу Ліма, Перу
* Сцяг Партугаліі Лісабон, Партугалія
* Сцяг Арменіі Ерэван, Арменія
* Сцяг Вялікабрытаніі Лондан, Вялікабрытанія
* Сцяг Італіі Лука, Італія
* Сцяг Іспаніі Мадрыд, Іспанія
* Сцяг ЗША  Маямі, ЗША
* Сцяг Калумбіі Медэльін, Калумбія
* Сцяг Італіі Мілан, Італія
* Сцяг Уругвая Мантэвідэа, Уругвай
* Сцяг Расіі Масква, Расія
* Сцяг Індыі Мумбаі, Індыя
* Сцяг Італіі Неапаль, Італія
* Сцяг ЗША  Нью-Джэрсі, ЗША (штат)
* Сцяг Іспаніі Аўеда, Іспанія (1983)
* Сцяг ЗША  Агая, ЗША (штат)
 | * Сцяг Японіі Осака, Японія
* Сцяг Канады Атава, Канада
* Сцяг Францыі Парыж, Францыя (горад-партнёр)
* Сцяг Кітая Пекін, Кітай (13 ліпеня 1993)
* Сцяг Бразіліі Порту-Алегры, Бразілія
* Сцяг Чэхіі Прага, Чэхія
* Сцяг Італіі Рым, Італія
* Сцяг Бразіліі Рыа-дэ-Жанэйра, Бразілія
* Сцяг Нідэрландаў Ротэрдам, Нідэрланды
* Сцяг Іспаніі Саламанка, Іспанія
* Сцяг Бразіліі Сан-Паўлу, Бразілія
* Сцяг Дамініканскай Рэспублікі Санта-Дамінга, Дамініканская Рэспубліка
* Сцяг Чылі Сант’яга, Чылі
* Сцяг Іспаніі Сант’яга-дэ-Кампастэла, Іспанія
* Сцяг Іспаніі Севілья, Іспанія
* Сцяг Паўднёвай Карэі Сеул, Рэспубліка Карэя
* Сцяг Турцыі Стамбул, Турцыя
* Сцяг Ізраіля Тэль-Авіў, Ізраіль (1976)
* Сцяг Францыі Тулуза, Францыя
 |

Буэнас-Айрэс

Вядомыя жыхары
--------------

* Норма Алеандра
* Хорхэ Відэла
* Уладзіслаў Іосіфавіч Гайлевіч
* Ж. Дэ Грасіа (1984—2012), аргенцінская фотамадэль
* Рыкарда Гуіральдэс, аргенцінскі пісьменнік
* Ісоль, аргенцінская мастачка
* Габрыэла Сабаціні, тэнісістка
* Адольфа Перэс Эсківель, пісьменнік, архітэктар

Гл. таксама
-----------

* Белорусский иллюстрированный календарь
* Траса Буэнас-Айрэс
* Torre YPF
* Фондавая біржа Буэнас-Айрэса

Зноскі
------

1. ↑  RESOL-2020-409-APN-MSG Праверана 5 студзеня 2021.
2. ↑
3. 1 2  «Argentina: A Short History» by Colin M. Lewis, Oneworld Publications, Oxford, 2002. ISBN 1-85168-300-3
4. ↑  «Guía visual de Buenos Aires centro histórico», Clarín Viajes, 2001. ISBN -X
5. ↑  «We are Millions: Neo-liberalism and new forms of political action in Argentina», Marcela Lópéz Levy, Latin America Bureau, London, 2004. ISBN -X
6. ↑  «Cuenca del Plata». borello.com.ar
7. ↑  «Monthly Information of the city of Buenos Aires, January in the city of Buenos Aires, Servicio Meteorológico Nacional». Argentine National Meteorological Service
8. ↑  «Atlas Ambiental de Buenos Aires» Архівавана 6 ліпеня 2011.. AABA.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Буэнас-Айрэс
* Афіцыйны сервер Буэнас-Айрэса
* Усё пра сталіцу Аргенціны. Міжнародны турыстычны сервер Архівавана 14 снежня 2005.
* Вэб-камеры горада Буэнас-Айрэса
* Электронная карта Буэнас-Айрэса

|  Аргенціна ў тэмах |
| --- |
| Гісторыя · Узброеныя сілы · Навука |
| Палітыка | Дзяржаўны лад  ·  Прэзідэнт  ·  Віцэ-прэзідэнт  · Знешняя палітыка · Парламент  · Канстытуцыя | Аргенціна |
| Cімвалы | Герб  ·  Сцяг  ·  Гімн |
| Эканоміка | Падаткаабкладанне  ·  Валюта  ·  Транспарт  ·  Турызм |
| Геаграфія | Сталіца  ·  Адміністрацыйны падзел  ·  Гарады  ·  Рэкі  ·  Насельніцтва (аргенцінцы) |
| Культура | Адукацыя  ·  Кінематограф  ·  Літаратура  ·  Музыка  ·  Архітэктура  ·  Спорт  ·  Святы  ·  Кухня |
| Рэлігія | Каталіцызм |
| Сувязь | Пошта (гісторыя і маркі)  ·  Інтэрнэт |
| Партал «Аргенціна» |


| ⛭Сталіцы Паўднёвай Амерыкі |
| --- |
| 
* Асунсьён
* Багата
* Бразілія
* Буэнас-Айрэс
* Джорджтаўн
* Каракас
* Кіта
* Ліма
* Мантэвідэа
* Парамарыба
* Сант’яга
* Сукрэ — Ла-Пас

Іншыя тэрыторыі
Грутвікен
Каена
Стэнлі
 |

| ⛭Адміністрацыйны падзел Аргенціны |
| --- |
| Аўтаномны горад | Буэнас-Айрэс | Аргенціна |
| Правінцыі | 
* Буэнас-Айрэс
* Вогненная Зямля
* Жужуй
* Карыентэс
* Катамарка
* Кордава
* Ла-Пампа
* Ла-Рыёха
* Мендоса
* Місьёнес
* Неўкен
* Рыа-Негра
* Сальта
* Сан-Луіс
* Сан-Хуан
* Санта-Крус
* Санта-Фэ
* Сант'яга-дэль-Эстэра
* Тукуман
* Фармоса
* Чака
* Чубут
* Энтрэ-Рыас

 |

| Сусветная спадчына ЮНЕСКА ў Аргенціне |
| --- |
| 
* Езуіцкія місіі рэгіёна Гуарані: Сан-Ігнасіа-Міні, Санта-Ана, Нуэстра-Сеньёра-дэ-Ларэта і Санта-Марыя-ла-Маёр
* Нацыянальны парк Ігуасу
* Куэва-дэ-лас-Манас
* Паўвостраў Вальдэс
* Ісчыгуаласта і Талампая
* Езуіцкі квартал і місіі Кордавы
* Кебрада-дэ-Умаўака

 | Сцяг Аргенціны |