У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Першае камп’енскае перамір’е.
Вільгельм Кейтэль і Шарль Хюнтцыгер падчас падпісання перамір’я, 22 чэрвеня 1940 года
Гітлер з набліжанымі глядзіць на помнік Фошу ў мемарыяльным комплексе ў Камп’енскім лесе.
Камп’енскі вагон вывозяць з музея праз пралом у сцяне
**Другое камп’енскае перамір’е** (ці **Камп’енскае перамір’е 1940 года**) — перамір’е, якое было заключана 22 чэрвеня 1940 года ў Камп’енскім лесе паміж нацысцкай Германіяй і Францыяй і завяршыла паспяховую кампанію нямецкіх войскаў у Францыі (май—чэрвень 1940 года). Вынікам перамір’я стаў падзел Францыі на акупацыйную зону нямецкіх войскаў і марыянетачную дзяржаву, якой кіраваў рэжым Вішы. Гітлер наўмысна настаяў на тым, каб перамір’е было заключана ў Камп’енскім лесе, таму што там было падпісана Камп’енскае перамір’е 1918 года паміж Германіяй і войскамі краін Антанты, якое прадугледжвала завяршэнне баявых дзеянняў Першай сусветнай вайны на невыгодных для Германіі ўмовах.

Гісторыя падпісання
-------------------

Гл. таксама: Французская кампанія, 1940
Нямецкія войскі 10 мая 1940 гады пачалі ўварванне ў Бельгію, Нідэрланды і Францыю і на працягу месяца разграмілі французскія войскі і размешчаныя на кантыненце брытанскія экспедыцыйныя часці. 10 чэрвеня быў заняты Парыж, і ўрад Францыі пераехаў у Бардо. Прэм'ер-міністр Францыі Поль Рэйно адмовіўся весці перамовы пра мір і падаў у адстаўку 16 чэрвеня, яго змяніў герой Першай сусветнай вайны маршал Францыі Анры Філіп Петэн. Ён адразу ўступіў у перамовы з Гітлерам.

Месцам падпісання перамір’я Гітлер выбраў Камп’енскі лес, месца недалёка ад горада Камп’ень у дэпартаменце Уаза. Гэта павінна было сімвалізаваць гістарычны рэванш над Францыяй, паколькі Камп’енскі лес быў месцам падпісання зневажальнага перамір’я паміж Германіяй і Антантай у 1918 годзе, якое завяршыла дзеянні на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны і адзначыла пачатак канца Германскай імперыі. Рашэнне аб месцы падпісання перамір'я Гітлер прыняў яшчэ 20 мая, калі да заканчэння баёў было далёка.

Спецыяльна для гэтага выпадку той жа чыгуначны вагон маршала Фоша, у якім адбывалася падпісанне пагаднення ў 1918 годзе, быў дастаўлены з музея да месца падпісання. Перамовы пачаліся днём 21 чэрвеня. Гітлер, які прыбыў у Камп’ень разам з некалькімі вышэйшымі ваеннымі і грамадзянскімі чынамі Рэйха, дэманстрацыйна пакінуў цырымонію пасля абвяшчэння прэамбулы тэксту перамір'я. З боку Германіі на чале дэлегацыі застаўся Начальнік штаба Вярхоўнага галоўнакамандавання Вільгельм Кейтэль, з боку Францыі — генерал Шарль Хюнтцыгер. Першапачаткова Хюнтцыгер не меў паўнамоцтваў на падпісанне перамір'я, але з месца вядзення перамоў была ўсталявана сувязь з урадам у Бардо.

Кейтэль з самага пачатку заявіў, што складзены нямецкім кіраўніцтвам тэкст не будзе зменены. Падчас перамоў французская дэлегацыя і генерал Максім Вейган, які ад імя ўрада падтрымліваў сувязь з Бардо, выступілі супраць асобных умоў (напрыклад, супраць патрабавання выдаць Германіі яе грамадзян, якія беглі ў Францыю з-за палітыкі нацыстаў). Увечар 22 чэрвеня, у 18:30, Кейтэль запатрабаваў на працягу гадзіны падпісаць ці адхіліць тэкст перамір'я, у 18:50 Хюнтцыгер паставіў подпіс.

Увечар 24 чэрвеня ў Рыме было падпісана перамір'е з Італіяй.

Умовы
-----

Акупацыйная зона ў Францыі
Перамір'е прадугледжвала стварэнне акупацыйнай зоны нямецкіх войскаў на тэрыторыі прыкладна ў 60 % ад агульнай тэрыторыі Францыі, якая ахоплівала поўнач і захад краіны, уключаючы Парыж і ўсё атлантычнае ўзбярэжжа (артыкулы II і III). Французская армія павінна была раззброіцца і перадаць цяжкае ўзбраенне нямецкім войскам (артыкулы IV—VI); прадугледжвалася захаванне мінімальных злучэнняў для падтрымання парадку, колькасць якіх павінны былі вызначыць Германія і Італія. Французскі ваенны флот павінен быў быць дэмабілізаваны і пераведзены ў порты пад назіранне акупацыйных сіл. Са свайго боку немцы абавязаліся не выкарыстоўваць яго ў ваенных мэтах (артыкул VIII). Гандлёвыя судны павінны былі знаходзіцца ў портах да асобага дазволу (артыкул XI). На Францыю таксама ўскладваўся абавязак утрымліваць нямецкія войскі на сваёй тэрыторыі (артыкул XVIII).

Францыя перадавала Рэйху ўсіх нямецкіх ваеннапалонных, у той час як французскія салдаты павінны былі заставацца ў лагерах для ваеннапалонных да заканчэння баявых дзеянняў у Заходняй Еўропе (артыкулы XIX—XX). З каля паўтара мільёнаў французскіх ваеннапалонных каля мільёна заставаліся ў лагерах да 1945 года. Акрамя гэтага Францыя абавязвалася выдаць Рэйху размешчаных на яе тэрыторыі грамадзян Германіі, якіх назаве нямецкае камандаванне (артыкул XIX; гаворка ідзе ў першую чаргу пра грамадзян Германіі, якія ўцяклі ў Францыю па палітычных матывах).

Заключны артыкул XXIV абвяшчаў, што перамір'е будзе захоўваць сілу да заключэння мірнага дагавора. У рэальнасці такі дагавор ніколі не быў заключаны.

Зноскі
------

1. ↑  *Ширер, У.* Взлёт и падение Третьего рейха. С.159
2. ↑  *Ширер, У.* Взлёт и падение Третьего рейха. С.163
3. ↑  *Pieter Lagrou* Victims of genocide and national memory: Belgium, France and the Netherlands 1945-1965 // *Past & Present*. — Oxford: Oxford University Press, 1997, люты. — С. 24.

Літаратура
----------

* *Ширер, У.* Второе перемирие в Компьене // Взлёт и падение Третьего рейха = The Rise and Fall of the Third Reich. — М.: Захаров, 2009. — Т. 2. — С. 159—166. — 704 с. — ISBN 978-5-8159-0920-5.

Спасылкі
--------

* 

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Другое камп’енскае перамір’е**
* Тэкст перамір'я (ням.)
* Тэкст перамір'я (фр.)