recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Агіевіч.
**Ігнат Аляксеевіч Агіевіч** (1857, Брашэвічы, Кобрынскі павет, Гродзенская губерня — не раней 1918) — дырэктар народных вучылішчаў Гродзенскай і Віленскай губерняў, правадзейны стацкі саветнік.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў сям’і святара. Жанаты, трое дзяцей. Скончыў Літоўскую духоўную семінарыю (1877) і Санкт-Пецярбургскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1881).

Памочнік наглядчыка і член праўлення Віленскага духоўнага вучылішча (1881), адначасова выкладчык гісторыі і геаграфіі ў вучылішча пры Марыінскім жаночым манастыры, надворны саветнік (1885).

Інспектар народных вучылішчаў Віленскай губерні (1895).

Дырэктар настаўніцкай семінарыі ў горадзе Свіслач, стацкі саветнік (1900).

Дырэктар народных вучылішчаў Гродзенскай губерні (1902), затым Віленскай губерні (1904), сапраўдны стацкі саветнік (1910), член Літоўскага епархіяльнага вучэльнага савета і Апякунскага савета Віленскай навучальнай акругі, казначэй Віленскага аддзела аб’яднання «Русское зерно». Жыў у горадзе Дзісне.

У 1917—1918 гадах член Памеснага сабору расійскай Праваслаўнай царквы па абранні як свецкі чалавек ад Літоўскай епархіі, удзельнічаў у 1-й і 3-й сесіях, член IV, VI, VII, XIV, XVII аддзелаў.

У 1918 годзе жыў у Петраградзе (5-я рота, дом 24, кватэра 14).

Узнагароды
----------

Ордэны Святога Станіслава 3-й, 2-й і 1-й (1916) ступені, Святой Ганны 3-й і 2-й (1903) ступені, Святога Уладзіміра 3-й ступені (1914).

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Памятная книжка Виленской губернии. 1889. С. 120—123; 1906. С. 44; 1915. С. 52, 59, 97, 130.
* Адрес-календарь. Общая роспись начальствующих и прочих должностных лиц по всем управлениям в Российской Империи. СПб. 1896. Ч. 1. С. 590; 1901. Ч. 1. С. 285; 1903. Ч. 1. С. 284; 1905. Ч. 1. С. 304; 1909. Ч. 1. С. 378; 1911. Ч. 1. С. 419; 1915. Ч. 1. С. 570.
* Список гражданским чинам четвёртого класса. Пг. 1916. Ч. 1. С. 1535.
* Список лиц, служащих по ведомству Министерства народного просвещения на 1917 год. С. 657.
* Документы Священного Собора Православной Российской Церкви 1917—1918 годов. Т. 27. Члены и делопроизводители Собора: биобиблиографический словарь / отв. ред. С. В. Чертков. — М.: Изд-во Новоспасского монастыря, 2020. — 664 с. — ISBN 978-5-87389-097-2.
Памятная шыльда на месцы нараджэння Шыканедэра.
**Эмануэль Шыканедэр** (ням.: Emanuel Schikaneder, народжаны Johann Joseph Schikaneder — Іаган Іозеф Шыканедэр; 1 верасня 1751, Штраўбінг, Баварыя — 21 верасня 1812, горад Вена, Аўстрыйская імперыя) — нямецкі оперны спявак (барытон), імпрэсарыё, драматург і лібрэтыст. Найбольш вядомы як лібрэтыст оперы «Чароўная флейта» В. А. Моцарта.

Пачатак кар’еры
---------------

Прыблізна ў 1773 годзе, Шыканедэ дэбютаваў у складзе тэатральнай трупы Мосера, якая ставіла, акрамя опер, фарсы і зінгшпілі. У 1777 годзе ён ажаніўся з актрысай гэтай трупы, Элеанорай Арт. У тым жа годзе ён удала сыграў Гамлета ў пастаноўцы ў Мюнхене. У 1778 годзе Шыканедэр стаў кіраўніком сваёй уласнай трупы. У 1780 годзе падчас гастроляў у Зальцбургу ён пазнаёміўся з Моцартам.

Пачынаючы з 1785 Шиканедер выступае ў Кернтнертор-тэатры ў Вене, працягваючы працаваць і ў Зальцбургу. У 1789 годзе трупа Шыканедэра ў Theater auf der Wieden, у прыгарадзе Вены. Пастаноўкі трупы, у тым ліку і опера Моцарта «Выкраданне з сераля», маюць вялікі поспех у публікі. Шыканедэр таксама ставіць шэраг опер на казачныя народныя сюжэты, часта выкарыстоўваючы для гэтага складаныя тэхнічныя рашэнні.

Чароўная флейта
---------------

Кульмінацыяй серыі казачных опер стала «Чароўная флейта» з музыкай Моцарта. Лібрэта было напісана Шыканедэрам, які выкарыстаў разам з традыцыйным сюжэтам шэраг масонскіх знакаў. Сам Шыканедэр сыграў у прэм’ернай пастаноўцы Папагена.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Kurt Honolka: *Papageno. Emanuel Schikaneder. Der große Theatermann der Mozart-Zeit*. Salzburg und Wien 1984, ISBN 3-7017-0373-6
* Egon von Komorzynski: *Emanuel Schikaneder. Ein Beitrag zur Geschichte des deutschen Theaters*. Wien 1951.
* Anke Sonnek: *Emanuel Schikaneder. Theaterprinzipal, Schauspieler und Stückeschreiber*, Schriftenreihe der Intern. Stiftung Mozarteum, Bd 11, Kassel 1999, ISBN 3-7618-1461-5
* Michael Lorenz: *Neue Forschungsergebnisse zum Theater auf der Wieden und Emanuel Schikaneder*, Wiener Geschichtsblätter 4/2008, […] Wien 2008 (siehe Weblinks)
* Tadeusz Krzeszowiak: *Freihaustheater in Wien 1787—1801. Wirkungsstätte von W. A. Mozart und E. Schikaneder. Sammlung der Dokumente.* Böhlau, Wien u. a. 2009, ISBN 978-3-205-77748-9.
* Franz Krojer: *Straubing, Schikaneder-Stadt*, in: Aufschluss des Gäubodens, München 2006 (Differenz-Verlag), (PDF)
* Eva Gesine Baur: *Emanuel Schikaneder. Der Mann für Mozart*, München 2012, C. H. Beck, ISBN 978-3-406-63086-6

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Эмануэль Шыканедэр на Вікісховішчы |

* Werke von Emanuel Schikaneder bei Zeno.org
* Literatur von und über Emanuel Schikaneder im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek Архівавана 5 сакавіка 2016.
* Michael Lorenz: *Neue Forschungsergebnisse zum Theater auf der Wieden und Emanuel Schikaneder*, Wiener Geschichtsblätter 4/2008, (Verein für Geschichte der Stadt Wien, Wien 2008), S. 15-36.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Гарадзецкая (значэнні).
**Яўгенія Рыгораўна Гарадзецкая** (руск.: Городецкая Евгения Григорьевна; 8 снежня 1865, Віцебск — 8 чэрвеня 1940, Іркуцк) — савецкая піяніст  
, педагог, музычна-грамадскі дзеяч.

Біяграфія
---------

У 1884 скончыла Віцебскую жаночую гімназію са сведчаннем на званне хатняй настаўніцы музыкі. У 1890 скончыла Пецярбургскую кансерваторыю па педагагічнаму класу прафесара Рэйхарда са званнем вольнага мастака і паступіла на службу настаўніцай музыкі (фартэпіяна) у пансіён Магілёўскай жаночай гімназіі.

У чэрвені 1901 была перакладзеная на службу ў Іркуцкі дзявочы інстытут, у 1904 прызначаная старэйшай выкладчыцай музыкі, застаючыся ў гэтай пасадзе да канца існавання інстытута. Адначасова выкладала ў музычных класах Іркуцкага аддзялення ІРМТ. 

У 1905 заснавала, разам з Р. А. Івановым і М. Н. Сініцыным, прыватную музычную школу, якую ўзначальвала з 1916 па 1920. 

У 1901-1910 часта выступала ў публічных канцэртах як салістка і ўдзельніца ансамбляў. 

З 1920 па 1922 была рэктарам і дэканам фартэпіяннага факультэта Музычнага універсітэта.

З 1922 па 1932 - мастацкі кіраўнік «музычных пятніц». У 1923 па даручэнні Іркуцкага аддзялення прафсаюза Рабіс (членам праўлення якога складалася) арганізавала курсы музычнай граматы, выкладаючы гульню на фартэпіяна і музычна-тэарэтычныя дысцыпліны.

Прафсаюзам Работнікаў мастацтваў Я. Р. Гарадзецкай было прысвоена званне Герой Працы (1924).

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* ГОРОДЕЦКАЯ Евгения Григорьевна  (руск.)
* Иркутский музыкальный колледж (открыт в 1936 г.)  (руск.)
* Городецкая, Евгения Григорьевна  (руск.)


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) |
**Спаса-Праабражэнскі манастыр** — помнік украінскай архітэктуры 17—18 ст. у Ноўгарадзе-Северскім (Чарнігаўская вобласць).

Заснаваны ў 11 ст. (паводле іншых звестак у пач. 12 ст.). Манастыр абкружаны каменнымі сценамі з надбрамнай вежай-званіцай (1670—99). На тэрыторыі ансамбля рэшткі храма 12 — пач. 13 ст. Петра-Паўлаўская царква з трапезнай (15 ст.), будынак бурсы (1657—67), карпусы келляў, настаяцеля (усе 17 ст.), Ільінская царква (1785—95), Спаса-Праабражэнскі сабор[uk] у стылі класіцызму (1791—96, праект Дж. Кварэнгі).

Літаратура
----------

* Ноўгарад-Северскі Спаса-Праабражэнскі манастыр // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 11.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Спаса-Праабражэнскі манастыр (Ноўгарад-Северскі) на Вікісховішчы |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Спаса-Праабражэнскі манастыр.
**Охарскі Спаса-Праабражэнскі манастыр** колішні мужчынскі манастыр, які існаваў у XVII—пачатку XX ст. каля в. Охар (цяпер Чэрыкаўскі раён Магілёўскай вобласці) на беразе ракі Сож.

Меў 2 драўляныя храмы: Праабражэння (1711) з разьбяным 3-ярусным іканастасам і шанаваным абразом Маці Божай і Успення (1843). У 1918 манастыр закрыты. Будынкі не захаваліся.

Гісторыя
--------

Паводле падання, заснаваны як праваслаўны пустэльнікам ці будаўніком Аркадзем. Першы ігумен вядомы з 1669 года. У 1708 годзе у час Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў знішчаны шведамі, пазней адбудаваны. Прывілеем караля Аўгуста II 1720 года пацверджана прыналежнасць манастыра да праваслаўнай царквы і захавана яго зямельная ўласнасць. У 1842 годзе прыпісаны да Магілёўскага Богаяўленскага манастыра, з 1870 года самастойны.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн. 1996. — 480 с.: іл. ISBN 985-11-0061-7 (т. 2), ISBN 985-11-0035-8

Спасылкі
--------

* Спаса-Праабражэнскі манастыр (Охар) на сайце Radzima.org
**Таанах** — старажытны горад у Ханаане. У цяперашні час на яго месцы знаходзіцца арабскае паселішча Тэль-Таанек (Іарданія).

Гісторыя
--------

Археалагічныя знаходкі сведчаць аб узнікненні першага селішча на тэрыторыі Таанаха ўжо ў сярэдзіне III тысячагоддзя да н.э. У XV стагоддзі да н.э. горад быў заваяваны егіпецкім фараонам Тутмосам III. У XII стагоддзі да н.э. каля Таанаха ізраільскія плямены разграмілі ханаанееў. Пры цары Саламоне горад стаў акруговым цэнтрам Ізраільска-Іўдзейскага царства. У 925 г. да н.э. ён быў разрабаваны егіпецкім фараонам Шэшонкам I. Горад канчаткова запусцеў пасля нашэсця на Іўдзею вавілонскага цара Навухаданосара II.

Раскопкі ў Таанахе праводзілі нямецкі археолаг Э. Зелін у 1902—1903 гадах і амерыканец П. Лэп у 1963 годзе. Былі знойдзены клінапісныя таблеткі з тэкстамі, падобнымі знаходкам у Тэль эль-Амарне.

Літаратура
----------

* Sellin A. *Tell-Taannek*, Wien 1904
* Lapp P. W. *The 1963 excavation at Taánek*, «BASOR», 1964 №173.
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Спаса-Праабражэнская царква.
**Спаса-Праабражэнская царква** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Краснадворцы Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Пабудавана на сродкі салігорскіх шахцёраў і мясцовых жыхароў на месцы драўлянага храма зруйнаванага ў 1950-я гады.

Гісторыя
--------

У 1993 годзе па багаслаўленні Філарэта была створана рэлігійная грамада. Набажэнствы здзяйсняліся ў часовым драўляным будынку, абсталяваным пад царкву. У 1999 годзе ў недабудаваным храме была адслужана першая літургія.

18 сакавіка 2002 года храм быў асвячоны мітрапалітам Філарэтам.

Архітэктура
-----------

Архітэктура храма вырашана ў неарускім стылі ў выглядзе цэнтрычнага вежападобнага 8-граннага 2-яруснага аб’ёму. Верхні светлавы 8-гранны барабан завершаны гранёным шатром з цыбулепадобным купалам і залачоным крыжом. Грані аб’ёму завершаны паўкруглымі закамарамі, прарэзаны па восі сіметрыі трайнымі і адзінарнымі арачнымі вузкімі і высокімі аконнымі праёмамі, круглымі люкарнамі над імі, фланкіраваны слаістымі лапаткамі. Нізкі прытвор пад бочкападобным дахам мае арачны перспектыўны ўваходны партал.

Зноскі
------

1. ↑  Спаса-Праабражэнская царква (Краснадворцы) Архівавана 22 кастрычніка 2018.
2. ↑  Праабражэнская царква Архівавана 26 верасня 2020.

Літаратура
----------

* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Спасылкі
--------

* Спаса-Праабражэнская царква (Краснадворцы) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Яршова.

**Яўгенія Мікалаеўна Яршова** (укр.: Єршова Євгенія Миколаївна, 25 лютага 1925, Сміла, цяпер Чаркаская вобласць, УССР — 18 лютага 2009, Кіеў, Украіна) — украінская савецкая артыстка балета. Народны артыст Украінскай ССР (1960).

Біяграфія
---------

Вучылася ў Кіеўскім харэаграфічным вучылішчы (клас Наталлі Веракундавай).

З 1944 па 1965 год працавала ў Кіеўскім тэатры оперы і балета.

Творчасць
---------

Сярод вядомых і ярка увасобленых на опернай сцэне партый Яўгеніі Яршовай — Расціслава («Расціслава» Г. Жукоўскага  (руск.) (бел.), Маўка («Лясная песня  (руск.) (бел.» Скарульскага  (руск.) (бел.), Лілея («Лілея» К. Данькевіча), а таксама галоўныя партыі ў балетах П. Чайкоўскага, А. Глазунова і інш.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Єршова Євгенія Миколаївна // Черкащина. Універсальна енциклопедія / В. О. Жадько. — Київ, 2010. — 1104 с. : іл. — С. 304
* Мистецтво України: Біографічний довідник, К. 1997. — С. 236
* *Княжев В.* Адреса долі // Смілянщина моя, Сміла, 2000, 157 с.
* Евгения Ершова **(нявызн.)**. *Кино-Театр.РУ*. Архівавана з першакрыніцы 18 листопада 2017. Праверана 3 студзеня 2019.  (руск.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Internet Movie Database |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Спаса-Праабражэнская царква.
Спаса-Праабражэнская царква ў Смальянах на акварэлі Н. Орды
**Царква ў гонар Праабражэння Гасподняга** — праваслаўны храм, помнік архітэктуры. Размешчана ў паўночна-ўсходняй частцы вёскі Смальяны (Аршанскі раён, Віцебская вобласць). Пабудавана ў 2-й палове 18 стагоддзя з дрэва.

Гісторыя
--------

У 1930-х гадах будынак быў адабраны ў Царквы і ў ім працаваў спіртзавод.

Архітэктура
-----------

Помнік народнага дойлідства стылю барока. Манументальны крыжова-купальны будынак 3-яруснай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі. Першы ярус — абхадная галерэя-гульбішча пад 1-схільным дахам, другі — 4-гранны аб'ём, завершаны па гранях трохвугольнымі франтонамі і фланкіраваны з франтальнага фасада дзвюма 2-яруснымі (васьмярык на чацверыку) шатровымі вежамі, трэці — 8-гранны светлавы барабан, накрыты звонападобным гранёным купалам. Вертыкальна ашаляваныя фасады расчлянёны прамавугольнымі адзінарнымі і здвоенымі аконнымі праёмамі, паўкруглымі люкарнамі.

Інтэр'ер і іканастас
--------------------

У інтэр'еры акаймаваны балюстрадай светлавы барабан з купальным перакрыццем падтрыманы аркай і 2 слупамі. Апсіда вылучана ярусным разным іканастасам, пры ўваходзе размешчаны хоры. Купальны плафон і грані барабана пакрыты размалёўкай «Дванаццаць апосталаў» (18 ст.). Абразы «Жанчыны-міраносіцы» (канец 18 ст.), «Каранаванне Маці Божай» (18 ст.), «Укрыжаванне» (19 ст.), «Святы Мікалай» (1851), «Тайная вячэра» (1-я палавіна 19 ст.). Напрастольны крыж 1-й палавіны 19 ст.

Зноскі
------

1. 1 2 3  G. Rąkowski  (польск.) (бел. Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi, Burchard Edition, Warszawa 1997, ISBN 83-904446-9-0, s.222-223

Літаратура
----------

* Царква ў гонар Праабражэння Гасподняга // Кулагін, А. М. Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін. — Мн. 2007. — С. 373.
* Спаса-Праабражэнская царква // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мн. 1985. — С. 115.
* Спаса-Праабражэнская царква // Памяць. Орша і Аршанскі раён: гісторыка-дакументальная хроніка гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]. — Мн. 2000. — Кн. 2. — С. 466—467.

Спасылкі
--------

* Спаса-Праабражэнская царква (Смальяны) на сайце «Архіварта»
**Прафесійна-тэхнічная адукацыя** — падрыхтоўка і павышэнне кваліфікацыі спецыялістаў для народнай гаспадаркі.

Грунтуецца на базавай і агульнай сярэдняй адукацыі. Уключае прафесійныя вучылішчы, ліцэі, каледжы і навукова-вытворчыя асяродкі. Паводле профілю бывае: будаўнічая, машынабудаўнічая, паслуговая, сельскагаспадарчая, хімічная і электратэхнічная. Для пашырэння дадатковых прафесійных ведаў і навыкаў, надання новых прафесій і спецыяльнасцей прафесійна-тэхнічныя навучальныя ўстановы праводзяць павышэнне кваліфікацыі і перападрыхтоўку кадраў.

Беларусь
--------

На 2001 год у Беларусі налічвалася 248 прафесійна-тэхнічных навучальных устаноў, у якіх больш за 136 000 навучэнцаў асвойвалі звыш 350 прафесій. За 1991—2013 гады колькасць месцаў для прыёму ў прафесійна-тэхнічныя вучылішчы Беларусі скарацілася з 72 тыс. да 36 тыс. чалавек (удвая за 22 гады), што ў 2013 годзе складала ўтрая менш за план прыёму ў ВНУ. На верасень 2013 года звыш 280 іншаземцаў з 15 краін атрымлівалі ў Беларусі прафесійна-тэхнічную адукацыю.

Зноскі
------

1. 1 2  *Эдуард Каліцкі.* Прафесійна-тэхнічная адукацыя // Беларуская энцыклапедыя ў 18 тамах / гал.рэд. Генадзь Пашкоў. — Мінск: Беларуская энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2001. — Т. 13. — С. 28. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0216-4.
2. ↑  *Надзея Нікалаева.* Ці могуць быць ільготы на веды // *Звязда* : газета. — 31 жніўня 2013. — № 163 (27528). — С. 1, 2. — ISSN 1990-763x.
3. ↑  *Надзея Нікалаева.* Інжынер, тэхнік або рабочы // *Звязда* : газета. — 17 верасня 2013. — № 174 (27539). — С. 1, 4. — ISSN 1990-763x.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Прафесійна-тэхнічная адукацыя на Вікісховішчы |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Спаса-Праабражэнская царква.
**Спаса-Праабражэнская царква** — праваслаўная царква ў вёсцы Шпакоўшчына Полацкага раёна, пабудаваная ў другой палове XIX ст. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.

Гісторыя
--------

Пабудавана ў другой палове XIX ст. У 1956 годзе яна была закрыта мясцовымі ўладамі, у будынку месціўся склад зерня. Праз вокны былі працягнуты транспарцёрныя стужкі.

Адраджэнне храма пачалося ў 1985 годзе з прыходам айца Міхаіла (Міхаіл Васільевіч Карандзей).

Архітэктура
-----------

Вырашана паводле канона чатырохчасткавага праваслаўнага храма: званіца, трапезная, малітоўная зала з бакавымі прыдзеламі, апсіда з рызніцай. Дзве вертыкальныя дамінанты з цыбулепадобнымі купаламі на гранёных барабанах — шатровая двух’ярусная званіца (васьмярык на чацверыку) над прытворам і кубападобны аб’ём малітоўнай залы пад пакатым чатырохсхільным дахам. Дынаміка кампазіцыі нарастае ад нізкіх рызніцы і прыдзелаў да цэнтральнага аб’ёму і завяршаецца высотнай дамінантай шатровай званіцы. Уваход вырашаны манументальным двухслуповым арачным ганкам-рундуком. Мае насычаную дэкаратыўную апрацоўку — вуглавыя лапаткі з шырынкамі і ўразныя калонкі, круглыя разеткі, прафіляваныя карнізы з філёнгавымі і какошнікавымі фрызамі, рустоўку, падваконныя філёнгі. Адзінарныя і патройныя арачныя аконныя праёмы апрацаваны прафіляванымі паўкруглымі і кілепадобнымі ліштвамі.

### Інтэр’ер

Унутры памяшканні аб’яднаны шырокімі арачнымі прасветамі, апсіда вылучана трох’ярусным драўляным іканастасам, створаным, як і алтарныя карціны і люстра, родным братам айца Міхаіла — айцом Антоніем (Антонам Васільевічам Карандзеем). На паўднёвай сцяне, справа ад алтара, абраз вялікамучаніка Панцеляймона (прыблізна датаваны кан. ХІХ — пач. ХХ стст.).

Літаратура
----------

* *Мельянцава Т. А.* Інфармацыйны агляд па выніках наведвання культавых устаноў Полацкага раёна.
* Храм Преображения Господня в д. Порплище [Полоцкого р-на] // Полоцкие епархиальные ведомости. — 2009. — № 1 (апр.). — С. 4.
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Спасылкі
--------

* Спаса-Праабражэнская царква (Шпакоўшчына) на сайце Radzima.org
* Спаса-Праабражэнская царква (Шпакоўшчына) на сайце Глобус Беларусі (руск.)
*
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Мірашнічэнка.

**Яўгенія Сямёнаўна Мірашнічэнка** (укр.: Євгенія Семенівна Мірошниченко; 12 чэрвеня 1931, с. Першае Савецкае, Харкаўская вобласць, Украінская ССР — 27 красавіка 2009, Кіеў) — украінская оперная спявачка (каларатурнае сапрана), педагог. Народная артыстка СССР (1965). Герой Украіны (2006). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Украінскай ССР імя Т. Р. Шаўчэнкі (1972) і Дзяржаўнай прэміі СССР (1981).

Біяграфія
---------

Яўгенія Мірашнічэнка нарадзілася 12 чэрвеня 1931 года. У лістападзе 1943 года, пасля вызвалення Харкава, сярод дзяцей загінулых бацькоў паступіла ў Харкаўскае спецыялізаванае жаночае рамеснае вучылішча № 5 па спецыяльнасці слесар-зборшчык радыёапаратуры. Спявала ў ансамблі «Працоўныя рэзервы», які прадстаўляў Украіну на аглядзе мастацкай самадзейнасці ў Маскве. Тады ж пачала выступаць на канцэртах у Кіеве, Маскве, у Вялікім тэатры і Крамлі перад членамі ўрада.

У 1951 годзе скончыла Харкаўскае музычнае вучылішча (з 1968 — імя Б. М. Лятошынскага). У 1957 годзе скончыла Кіеўскую кансерваторыю (цяпер Нацыянальная музычная акадэмія Украіны імя П. І. Чайкоўскага) у М. Э. Данец-Тэсэйр. Падчас вучобы працягвала выступаць у кіеўскім ансамблі «Працоўныя рэзервы».

З 1957 года — салістка Кіеўскага тэатра оперы і балета імя Т. Шаўчэнкі, дзе працавала да 1994 года. У 1961 годзе стажыравалася ў Італіі, у тэатры «Ла Скала» (Мілан) у вядомай спявачкі і педагога Эльвіры дэль Ідальга.

Выступала і як канцэртная спявачка — у рэпертуары арыі з опер, рамансы і песні рускіх і ўкраінскіх кампазітараў. Гастралявала па гарадах СССР і за мяжой: Балгарыя, Польшча, Румынія, Югаславія, Канада, ЗША, Францыя, Японія, Кітай і інш.

Запісвалася на радыё, грамкпласцінкі.

Валодала лёгкім і рухомым голасам, які свабодна дасягаў высокіх нот у верхнім рэгістры, выкананне адрознівалася вакальным майстэрствам, тэмпераментам і жвавасцю.

З 1980 года выкладала ў Кіеўскай кансерваторыі (з 1990 — прафесар).

З 1996 года — член прэзідыума Камітэта па Дзяржаўных прэміях Украіны імя Т. Шаўчэнкі. Член апякунскай рады Украінскага фонду культуры.

Зноскі
------

1. ↑
**Юзафполле** — парк у горадзе Талачыне Віцебскай вобласці, прыдназначын для адпачынку гараджан і гасцей, правядзення святаў і іншых масавых мерапрыемстваў. У канцы ХІХ стагоддзю у паўднёва-заходняй частцы Талачына быў створаны сядзібны комплекс «Юзафполле», ад якога захаваліся значныя пасадкі пейзажнага парку, невялікая сажалка, гаспадарчая пабудова (маслабойня) з чырвонай цэглы.

Апісанне
--------

Парк з’яўляецца адзіным са старэйшых у Беларусі, размясціўся на паўднёвай ўскраіне Талачына, дзе рака Друць робіць плаўны выгін, падковай агінаючы заходнюю частку парку. Тэраса адрозніваецца і рознабаковасцю форм рэльефу. Яго своеасаблівасць і вызначыла асаблівасць пабудовы сядзібы. Яе парадная частка нясе рысы класічнай планіроўкі. Яна размешчана на ўзвышэнні, на асі выгіну Друці, чым забяспечваецца бачнасць маляўнічых перспектыў: паварот ракі, рэчышча, поймы з прыгожымі вятроўнікавымі асацыяцыямі, зарэчныя далі.

У аснову кампазіцыі парку, які параўнальна добра захаваўся ў колішніх межах, пакладзены прынцып чаргавання дрэвавых груп, невялікіх масіваў з палянкамі. У складзе парку выдзяляюцца дзве часткі. Паўночна-ўсходняя (да выгіну ракі) прадстаўлена лагчынападобным паніжэннем, якое плаўна спускаецца да рэчышча ракі, у цэнтры яго паляна. Яна мае зрэзаны контур, маляўнічыя ўзлескі. У яе афармленні выкарыстоўваюцца клумбы і букетныя пасадкі. Захавалася дзве клумбы. Дыяметр першай — 11 м, яна няправільнай формы, ліпы — у два кругі; дыяметр другой — 9 м, захавалася 14 ліп.

Паўночны кут парку засаджаны ліпамі, адзінкавымі клёнамі, сасной, бярозай, ёлкай.

Другая, паўднёвая частка парка, выцягнута ўздоўж крутога берага Друці і забалочанага паніжэння. Кампазіцыйным цэнтрам гэтай часткі з’яўляецца брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан, дзе ў 1960 годзе устаноўлены помнік.

Па грэбні тэрасы праходзіць прагулачная дарожка. Па схіле, нібы вартавыя, узвышаюцца векавыя сосны. У цэлым, хаця парк увайшоў у межы горада, ён прасторава адасоблены ад яго, надзелены прыемнай адметнасцю цішыні, ізаляванасці, адзіноты і разам з тым звязаны з акаляючымі краявідамі.

З пабудоў сядзібы захавалася збудаванне маслабойні з чырвонай цэглы, у цяперашні час дабудаванае і прыстасаванае для патрэб прадпрыемства «Мара».

Зноскі
------

1. ↑  Юзафполле, парк

Літаратура
----------

* Адметныя мясціны, душэўныя людзі // Наша Талачыншчына. — 2009. — 19 верас. — С. 3.
* Парк Юзефполье // Толочинский район : [фотоальбом]. — Новополоцк : Молодечкин О. В. 2015. — С. 4.
* Шнэйдар, А. Старадаўнія паркі раёна / А. Шнэйдар // Сцяг Ільіча (Талачын). — 2000. — 2 жн. — С. 2 ; 5 жн. — С. 2.
* Юзефполье // Синеокая Толочинщина : История. Экономика. Культура. Памятные места / А. А. Шнейдер. — Минск : Бизнесофсет, 2009. — С. 49.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Вараб’ёў.
**Алег Арсеневіч Вараб’ёў** (1 красавіка 1947, Кракаў — 24 лістапада 2021) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (2003).

Біяграфія
---------

Скончыў у 1971 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у «Мінскграмадзянпраекце», з 1979 года — кіраўнік групы архітэктараў, у 1985—1999 гадах — галоўны архітэктар праектаў у «Мінскпраекце». З 1991 года кіраўнік персанальнай творчай майстэрні.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Жыў у Мінску.

Памёр 24 лістапада 2021 года. Адпяванне і развітанне адбылося 27 лістапада ў храме ў гонар прападобнамучаніцы Вялікай княгіні Лізаветы Свята-Лізавецінскага жаночага манастыра. Пахаваны на Усходніх могілках.

Творчасць
---------

Інжынерны корпус ВА «Беларуськалій»
Будынак «Беларусбанка» ў Маладзечне 
Галаўны офіс Знешгандальбанка СССР 
Праспект Машэрава ў Мінску і будынак Беларускай калійнай кампаніі (справа)
Асноўныя працы: навучальны камбінат Дзяржкамнафтапрадуктаў і АСК Белнафтазаба; дзіцячы комплекс[d] (1981), 21-павярховы інжынерны корпус ВА[d] «Беларуськалій» у Салігорску (1984); у Мінску: навучальна-аздараўленчы комплекс Белдзяржуніверсітэта па вул. Кастрычніцкай, фірменны салон-крама па прасп. Газеты «Праўда» (1986), будынак Знешгандальбанка СССР па вул. Заслаўскай (1987), гасцініца «Арбіта» (1989—1991), магазін «Кірмаш» па пр. Дзяржынскага (1990), Міжнародны адукацыйны цэнтр па пр. газеты «Праўда» (1994, у суаўтарстве), бізнес-цэнтр па вул. Гікала (2001), банк «Масква-Мінск» па вул. Камуністычнай (2003), рэканструкцыя і рэстаўрацыя помнікаў архітэктуры XIX ст. па вул. Герцэна і Замкавай (2000); будынкі філіялаў «Прыёрбанка» ў Лідзе (2002) і «Беларусбанка» ў Маладзечне (2003), будынкі Беларускай калійнай кампаніі ў Мінску (2008).

Узнагароды
----------

Узнагароджаны дыпломам і медалём Усесаюзнага агляду дасягненняў савецкай архітэктуры (1988). Заслужаны архітэктар Беларусі (2003).

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  Воробьев Олег Арсеньевич // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
2. 1 2 3  Воробьев Олег Арсеньевич // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)
3. ↑  Информация по прощанию и похоронам Воробьева Олега Арсеньевича

Літаратура
----------

* Воробьев Олег Арсеньевич // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)
* Воробьев Олег Арсеньевич // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)

Спасылкі
--------

* Вараб'ёў Алег Арсеньевіч на сайце анлайн-энцыклапедыі «Беларусь у асобах і падзеях»
| Зеленалужская лінія |
| --- |
| умоўныя абазначэнні |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | *Лагойская (праект)* |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | *Зялёны Луг (праект)* |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | *Івана Мележа (праект)* |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | *Парк Дружбы Народаў (праект)* |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | *Камароўская (праект)* |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | *Пярэспа (праект)* |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | *Прафсаюзная (праект)* |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Юбілейная плошча |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Плошча Францішка Багушэвіча |
|  |  | 

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Вакзальная |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 | Доступ для людзей з абмежаванымі магчымасцямі | Кавальская Слабада |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Аэрадромная |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Немаршанскі Сад |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | ЦЧ-3 «Слуцкае» |
|  |  | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

 |  | Слуцкі Гасцінец |
|  |  |  |  |  |  |  |

 |

**Прафсаюзная** (трансліт.: *Prafsajuznaja*) — запраектаваная станцыя трэцяй чаргі Зеленалужскай лініі Мінскага метрапалітэна. Станцыю плануецца размясціць на скрыжаванні праспекта Пераможцаў і вуліцы Мельнікайтэ.

Перспектывы будаўніцтва
Назва бярэ карані ад будынка Дома прафсаюзаў паблізу, а не ад гістарычнай мясцовасці (нягледзячы на тое, што станцыя размешчана ў гістарычным раёне Татарская Слабада). Першапачатковая праектная назва — Праспект Пераможцаў. Увогуле трэцяя чарга Зеленалужскай лініі будзе складацца з 4 станцый: «*Прафсаюзная*», «Пярэспа», «Камароўская» і «Парк Дружбы Народаў». Паводле планаў, будаўніцтва павінна быць скончана да 2028—2029 гадоў.

Праект
------

Праект «Прафсаюзнай» будзе нагадваць станцыі «Міхалова» і «Немаршанскі Сад», а таксама падобны на праекты «Пярэспы» і «Камароўскай». Шматпавярховая, кампактная, з эскалатарамі па цэнтры станцыі. Вестыбюль будзе таксама адзін. Праект спадабаўся метрабудаўнікам за сваю кампактнасць, адносную таннасць і хуткасць будаўніцтва. Глыбіня — таксама каля 12 метраў. Выхадаў з падземнага пераходу будзе тры: адзін да цэнтральнага ўваходу Дома прафсаюзаў, два другіх — на іншы бок вуліцы Мельнікайтэ.

Зноскі
------

1. ↑  Мінгарвыканкам прысвоіў назвы станцыям трэцяй і чацвёртай ліній Мінскага метрапалітэна
2. ↑
3. ↑
4. ↑
**Юйцюаньшань** (кіт.: 玉泉山, літар. «Гара Нефрытавай крыніцы») — гара ў Пекіне, на захад ад Пекінскага батанічнага саду. На гары Юйцюаньшань знаходзяцца будыйскі храм Сянцзі  (руск.) (бел. і пагада Юйфэн. У цяперашні час гара з’яўляецца загараднай дачай Цэнтральнай ваеннай камісіі КПК, староннія туды не дапускаюцца.

Нефрытавая крыніца
------------------

На паўднёвым схіле гары маецца крыніца, які называецца **Юйцюань** (кіт.: 玉泉, «Нефрытавая крыніца»).

Калі ў часы дынастыі Мін быў пабудаваны Пекін, то вада з гары Юйцюаньшань была аб’яўлена імператарскай, яе меў права піць толькі імператар. Кожную раніцу вада з крыніцы Юйцюань дастаўлялася праз вароты Січжымэнь да імператарскага палаца.

Парк Цзінмін
------------

Пры дынастыі Цын на 19-м годзе кіравання пад дэвізам «Кансі» (1680 год) на паўднёвым схіле гары Юйцюаньшань быў разбіты парк Чэнсіньюань, пасля пераназваны ў парк Цзінмін. Парк Цзінмін і гара Юйцюаньшань ўваходзілі ў спіс «Тры гары і пяць паркаў» імператарскай сям’і.

Заўвагі
-------
**Працоўная партыя Карэі** (кар.: 조선로동당) — кіруючая партыя ў Карэйскай Народна-Дэмакратычнай Рэспубліцы. ППК з'яўляецца лідыруючай партыяй у КНДР з 1946 года. Узначальвалася Кім Ду Бонам, Кім Ір Сенам (1946—1994) і сынам апошняга, Кім Чэн Ірам (з 1994). ППК — кіруючая партыя ў краіне (у краіне дзейнічаюць таксама Сацыял-дэмакратычная партыя Карэі і Партыя маладых сяброў нябеснага шляху Чхандаге-Чханудан, якія прызнаюць кіруючую ролю ППК). Ідэалогія партыі ўпісваецца ў канцэпцыю *чучхе*, якая падносіцца як карэйскі варыянт марксізму-ленінізму.

Датай стварэння Працоўнай партыі Карэі лічыцца 10 кастрычніка 1945 года. У гэты дзень карэйскія камуністы аднавілі Камуністычную партыю Карэі. Гэты дзень з'яўляецца дзяржаўным святам КНДР — Днём заснавання Працоўнай партыі Карэі.

Зноскі
------

1. ↑
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Тарыкаў.

**Алег Аркадзьевіч Тарыкаў** (9 красавіка 1938, в. Мікулічы, што каля вёскі Жабінка Глыбоцкага раёна — 15 студзеня 1996) — беларускі краязнавец.

Біяграфія
---------

Нода нарадзіўся ў сям'і селяніна. Скончыў Глыбоцкае электрамеханічнае вучылішча № 12 (1957), накіраваны на працу ў горад Кустанай (Казахстан). Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці інжынер-энергетык (1965). З 1965 г. у Гомелі працаваў на заводзе «Гідрапрывад» па сваёй спецыяльнасці. З 1975 г. працаваў у навукова-даследчым інстытуце ў Мінску, з 1982 г. — галоўны энергетык Маладзечанскай мэблявай фабрыкі.

Навуковая дзейнасць
-------------------

Апроч асноўнай працы займаўся літаратурнай і краязнаўчай дзейнасцю. Працаваў у мясцовых архівах, у архівах Вільнюса, Ленінграда. Друкаваўся ў перыядачных выданнях па пытаннях краязнаўства і гісторыі Беларусі. Склаў радавод (з 18 ст.) сваёй сям'і. Пісаў вершы і байкі. У 1989 г. з выдавецтва «Беларусь» выйшла кніга «Северные», успаміны камандзіра партызанскага атрада П. М. Максіменкі, літаратурны запіс якой зрабіў А. А. Тарыкаў. Аўтар кнігі «Зарніцы ў глыбінях азёр», прысвечанай Глыбочынне.

Узнагароджаны Ганаровай граматай Глыбоцкага раённага Савета народных дэпутатаў (1993).

Зноскі
------

1. ↑  «Северные»: Воспоминания командира (партизан. отряда спец. назначения от НКГБ БССР о подпольщиках Глубокского р-на Вилейс. обл.) / П. Н. Максименко; (Лит. запись О. А. Тарикова), 156,(2) с. (2) л. ил. 21 см, Минск Беларусь 1989.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Карповіч.
**Ігнат Карповіч** (пол. *Ignacy Karpowicz*; нар. у 1976 у Беластоку) — польскі пісьменнік беларускага паходжання, празаік, перакладчык літаратуры, лаўрэат Пашпарту «Палітыкі» (2011) за раман *Balladyny i romanse* (*Баладыны і рамансы*) (2010).

Біяграфія
---------

Першыя гады жыцця правёў у вёсцы Случанка, потым разам з бацькамі пераехаў у Беласток. Скончыў I Агульнаадукацыйны ліцэй ім. Адама Міцкевіча ў Беластоку. Навучаўся на Mіжфакультэтных індывідуальных гуманітарных студыях Варшаўскага ўніверсітэта. Займаўся іспаністыкай і афрыканістыкай.

Пісьменнік належыць да беларускай меншасці Польшчы. Яго дзядзька — знакаміты польскі мастак беларускага паходжання Лявон Тарасевіч.

У 2006 годзе выдавецтва Czarne выдала яго дэбютны раман *Niehalo*, за які Карповіча намінавалі на Пашпарт «Палітыкі». У 2007 з'явіўся яго другі раман *Cud* (*Цуд*). Раман *Gesty* (*Жэсты*) у 2009 стаў фіналістам літаратурнай узнагароды «Ніке». У кастрычніку 2010 коштам Літаратурнага выдавецтва быў выдадзены чарговы раман пад назвай *Balladyny i romanse* (*Баладыны і рамансы*), які быў фіналістам літаратурнай узнагароды «Ніке» 2011, а таксама прынёс свайму аўтару Пашпарт «Палітыкі» 2010. Раман *Ości* (*Косці*) быў фіналістам літаратурнай узнагароды «Ніке» 2014, а таксама атрымаў узнагароду чытацкіх сімпатый. Раман *Sońka* (*Сонька*) быў фіналістам літаратурнай узнагароды «Ніке» 2015. Твор перакладзены з польскай на беларускую Марыяй Мартысевіч і выпушчаны ў выдавецтве «Логвінаў» у 2018.

Ігнат Карповіч таксама перакладае мастацкую літаратуру з англійскай, іспанскай ды амхарскай моў.

Творчасць
---------

* *Niehalo* (Czarne 2006)
* *Cud* (*Цуд*) (Czarne 2007)
* *Nowy Kwiat Cesarza* (*Новая кветка імператара*) (Нацыянальны выдавецкі інстытут, 2007)
* *Gesty* (*Жэсты*) (Літаратурнае выдавецтва, 2008)
* *Balladyny i romanse* (*Баладыны і рамансы*) (Літаратурнае выдавецтва, 2010)
* *Ości* (*Косці*) (Літаратурнае выдавецтва, 2013)
* *Sońka*(*Сонька*)(Літаратурнае выдавецтва, 2014)

Зноскі
------

1. ↑  *Суседзі палявалі на суседзяў. Выходзіць вусьцішная кніга пра падзеі на Беласточчыне падчас Другой усясьветнай вайны* // svaboda.org
2. ↑  instytutpolski.pl/ *Ігнат Карповіч "СОНЬКА" – прэзентацыя перакладу з удзелам аўтара* // instytutpolski.pl

Спасылкі
--------

* Ісус
* Такога моста ніхто не знішчыць!(недаступная спасылка)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| ⚙️  | 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 1523345893991 · BNC: a1913258x · BNE: XX5631210 · BNF: 15573147t · CONOR: 240393059 · GND: 1125973137 · ISNI: 0000 0000 7850 2220 · LCCN: nb2007004045 · NKC: js2008409847 · NSK: 000729746 · NUKAT: n2006139532 · SUDOC: 117469459 · VIAF: 84280572 |

 |
Схема Дубайскага метро
**Дубайскі метрапалітэн** — сістэма метрапалітэна ў горадзе Дубай (ААЭ).

Апісанне
--------

У большай частцы лініі з’яўляюцца надземнымі і праходзяць па эстакадзе, а ў цэнтры горада невялікі ўчастак — пад зямлёй.

Электрацягнікі метро функцыянуюць у цалкам аўтаматычным рэжыме без машыністаў.

Лініі
-----

* Лінія № 1 (чырвоная) — 29 станцый, 52 кіламетры. Адкрылася 9 верасня 2009 года.
* Лінія № 2 (зялёная) — 20 станцый, 23 кіламетры. Адкрылася 9 верасня 2011 года.

Вядзецца таксама будаўніцтва іншых ліній.

* Цягнік на эстакадзеЦягнік на эстакадзе
* Канцавая станцыя РашыдзіяКанцавая станцыя *Рашыдзія*
* Станцыя Халід бін Валід (Бур Юман)Станцыя *Халід бін Валід (Бур Юман)*

Гл. таксама
-----------

* Дубайскі метрапалітэн Архівавана 20 жніўня 2007.
Карта Часныковай зямлі
**Часныковая зямля** (ням.: Knoblauchsland) — назва земляробчай вобласці ў Баварыі (Германія), якая спецыялізуецца на вырошчванні агароднінных культур, тэрытарыяльна знаходзіцца ў сярэдзіне трохвугольніка горадоў Нюрнберг-Фюрт-Эрланген. Гэта адна з самых вялікіх земляробчых тэрыторый у Германіі ў галіне агародніцтва, вядомая ў Еўропе сваёй прадукцыяй па меншай меры з 8 ст.. Тэрытарыяльна Часныковая зямля абмежаваная з поўдня гарадамі Нюрнберг і Фюрт, з захаду аўтабанам А73, горадам Эрланген з поўначы, і Зэбальдскім імперскім лесам з паўночнага-ўсходу і ўсходу. Ва ўсходняй частцы вобласці размяшчаецца аэрапорт г. Нюрнберг.

Зноскі
------
Шырыня Гаўсавага пучка {\displaystyle w(z)} як функцыя восевай адлегласці {\displaystyle z}. {\displaystyle w\_{0}} : шырыня перацяжкі; {\displaystyle b} : канфакальны параметр; {\displaystyle z\_{\mathrm {R} }} : рэлееўская даўжыня; {\displaystyle \Theta } : агульная вуглавая разбежнасць
У оптыцы і асабліва лазернай фізіцы, **рэлееўская** **даўжыня** {\displaystyle z\_{\mathrm {R} }} — адлегласць па кірунку распаўсюджвання пучка ад перацяжкі да месца, дзе плошча папярочнага сячэння павялічваецца ўдвая.  Звязаным з ім параметрам з'яўляецца **канфакальны параметр** *b*, які ўдвая большы за даўжыню Рэлея.  Даўжыня Рэлея асабліва важная, калі промні святла мадэлююцца як гаўсавы пучкі.

Тлумачэнне
----------

Для гаўсавага пучка, які распаўсюджваецца ў вольнай прасторы ўздоўж восі z з хвалевым лікам {\displaystyle k=2\pi /\lambda }, рэлееўская даўжыня задаецца як

{\displaystyle z\_{\mathrm {R} }={\frac {\pi w\_{0}^{2}}{\lambda }}={\frac {1}{2}}kw\_{0}^{2}}
дзе {\displaystyle \lambda } - даўжыня хвалі (даўжыня хвалі у вакууме, падзеленая на {\displaystyle n}, паказчык праламлення ) і {\displaystyle w\_{0}} — радыус перацяжкі, радыяльны памер перацяжкі ў найвузейшым месцы пучка. Гэтае і наступныя раўнанні мяркуюць, што перацяжка не занадта вузкая; {\displaystyle w\_{0}\geq 2\lambda /\pi }. 

Радыус промня на адлегласці {\displaystyle z} ад перацяжкі 

{\displaystyle w(z)=w\_{0}\,{\sqrt {1+{\left({\frac {z}{z\_{\mathrm {R} }}}\right)}^{2}}}.}
Мінімальнае значэнне {\displaystyle w(z)} мае месца пры {\displaystyle w(0)=w\_{0}}, па азначэнні. На адлегласці {\displaystyle z\_{\mathrm {R} }} ад перацяжкі пучка радыус пучка павялічваецца ў {\displaystyle {\sqrt {2}}} разоў, а плошча папярочнага сячэння у 2 разы.

Звязаныя велічыні
-----------------

Поўная вуглавая разбежнасць гаўсавага пучка ў радыянах звязаная з даўжынёй Рэлея 

{\displaystyle \Theta \_{\mathrm {div} }\simeq 2{\frac {w\_{0}}{z\_{R}}}.}
Дыяметр пучка ў яго перацяжцы (памер фокуснай плямы) задаецца як

{\displaystyle D=2\,w\_{0}\simeq {\frac {4\lambda }{\pi \,\Theta \_{\mathrm {div} }}}} .
Гэтыя раўнанні слушныя ў межах параксіяльнага набліжэння. Для пучкоў са значна большай разыходнасцю мадэль гаўсавых пучкоў не з'яўляецца дакладнай, і патрабуецца фізіка-аптычны аналіз.

Глядзіце таксама
----------------

* Разбежнасць пучка
* Здабытак параметраў промня
* Функцыя Гаўса
* Электрамагнітнае хвалевае ўраўненне
* Джон Стрэт, трэці барон Рэлей
* Роберт Стрэт, 4-ы барон Рэлей
* Глыбіня рэзкасці

Літаратура
----------

1. 1 2  Siegman, A. E. (1986). *Lasers*. University Science Books. pp. 664–669. ISBN 0-935702-11-3. .
2. ↑  Damask, Jay N. (2004). *Polarization Optics in Telecommunications*. Springer. pp. 221–223. ISBN 0-387-22493-9. .
3. ↑  Siegman (1986) p. 630.
4. ↑  Meschede, Dieter (2007). *Optics, Light and Lasers: The Practical Approach to Modern Aspects of Photonics and Laser Physics*. Wiley-VCH. pp. 46–48. ISBN 978-3-527-40628-9. .

* Рэлеўская даўжыня *RP Photonics Encyclopedia of Optics*
**Дзмітрый Мікалаевіч Камеко** (укр.: Дмитро Камеко, нар. 23 чэрвеня 1985, г. Днепрапятроўск, Беларусь) — украінскі міні-футбаліст і трэнер па міні-футболу.

Кар’ера
-------

Кар’еру гульца пачаў у камандзе роднага горада — «Будывел». Выступаў у родным чэмпіянаце і за мяжой.

У Беларусі ў якасці гульца выступаў у «Лідсельмашы», з якім выйграў бронзу чэмпіянату і Суперкубак.

Выступаў за моладзевую і Нацыянальную зборныя Украіны (з 2004 па 2013 гады). У 2012 стаў чэмпіёнам свету сярод студэнтаў.

Узначальваў украінскі «Тытан», беларускі «БЧ».

Зноскі
------

1. ↑  Українські перестановки в гомельському БЧ Архівавана 31 снежня 2021.

Спасылкі
--------

* Дмитрий Камеко — главный тренер «Столицы»
* Дмитрий Камеко Николаевич

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | У Кантакце |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Каспяровіч.
**Дзмітрый Леанідавіч Каспяровіч** (15 кастрычніка 1977, Мінск) — беларускі гімнаст.

Спартыўная кар'ера
------------------

Чэмпіён свету 2001 года (у камандзе), сярэбраны прызёр ЧС-2006 (апорны скок), сярэбраны прызёр ЧС-1997 (у камандзе), бронзавы прызёр ЧС-1999 (у камандзе), −2010 (апорны скок), чэмпіён Еўропы 2002 года (апорны скок), сярэбраны прызёр ЧЕ-2008 (апорны скок).

Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі кваліфікацыя на асобных снарадах і ў шматборстве, дзе ў апорным скоку заняў 9-е месца.

Зноскі
------

1. 1 2  Olympedia — 2006.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q95606922'></a>
2. ↑  Беларускія алімпійцы ў Лондане Прессбол



|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Olympedia |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Анегін.
**Яўген Яўгенавіч Анегін** (нар. 17 ліпеня 1932, Кастрама, Расія — 22 лістапада 2002) — вучоны ў галіне электроннага машынабудавання. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1986), доктар тэхнічных навук (1982), прафесар (1989).

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1955). З 1956 года вядучы канструктар Мінскага завода аўтаматычных ліній. З 1963 года вядучы канструктар, начальнік аддзела, галоўны інжынер, намеснік начальніка канструктарскага бюро дакладнага электроннага машынабудавання (КБТЭМ) Міністэрства электроннай прамысловасці СССР (Мінск). З 1971 года намеснік генеральнага дырэктара па навуковай рабоце навукова-вытворчага аб’яднання «Планар», галоўны інжынер КБТЭМ, з 1974 года генеральны дырэктар НВА «Планар», начальнік КБТЭМ.

Навуковая дзейнасць
-------------------

Даследаванні ў галіне тэорыі праектавання прэцызійнага тэхналагічнага абсталявання для вытворчасці вялікіх і звышвялікіх інтэгральных схем, прынцыпаў яго пабудовы і тэхналогіі вырабу. Распрацаваў новыя фізічныя і тэхналагічныя прынцыпы пабудовы оптыка-механічнага і зборачнага абсталявання ў вытворчасці вырабаў мікраэлектронікі і сродкі для іх рэалізацыі.

Аўтар каля 100 навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфій, 46 вынаходак.

Узнагароды
----------

Дзяржаўная прэмія СССР 1973 года за распрацоўку і ўкараненне ў масавую вытворчасць высокачастотных транзістараў серыі КТ-315.

Узнагароджаны ордэнамі Леніна (1981), Кастрычніцкай рэвалюцыі (1986), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1976), медалём.

Асноўныя працы
--------------

* Робототехника в технологическом оборудовании для микроэлектроники // Электронная промышленность. 1981. Вып.10.
* Обеспечение точности и производительности прецизиционного оборудования // Там же. 1983, № 1.
* Точное машиностроение для микроэлектроники. Мн.: Радио и связь, 1986.
* Автоматическая сборка интегральных схем. Мн.: Вышэйшая школа, 1990 (совм. с В. А. Зеньковичем, Л. Г. Битно).

Зноскі
------

1. ↑  Нацыянальная бібліятэка Беларусі/ ЛІПЕНЬ Архівавана 22 ліпеня 2020.
2. ↑  Яўген Яўгенавіч Анегін

Спасылкі
--------

* Яўген Яўгенавіч Анегін у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі  (руск.)
*Іншыя тыпы культаў (нерэлігійныя) гл. на старонцы Культ.*
**Рэлігійны культ** (лац.: cultus — *шанаванне, пакланенне*, ад colo — *апрацоўваю, шаную*) — рэлігійнае шанаванне якіх-небудзь прадметаў, рэальных ці фантастычных істот, якія надзяляюцца звышнатуральнымі ўласцівасцямі, у тым ліку божастваў; а таксама сукупнасць абрадаў, звязаных з такім шанаваннем.

Найбольш развіты ў язычніцтве, якое фактычна складаецца з разнастайных культаў: татэмічны культ, пахавальны культ, прамысловы культ, радавыя і сямейныя культы, шаманскі культ, культ племяннога бога і інш. Можна таксама вылучаць віды культаў паводле аб'ектаў: культ сонца, культ неба, культ вады, культ жывёл (заалатрыя), культ раслін, культ агню, культ продкаў, культ цара і г.д. Для кожнага язычніцкага бажаства існаваў свой культ, напрыклад, культ Ваала, культ Астары і інш.

Складовымі элементамі культу з'яўляюцца рэлігійна-магічныя дзеянні (абрады) і прадметы, якія адносяцца да іх (свяшчэнныя выявы, храмы, свяцілішчы і інш.). З гэтымі дзеяннямі і матэрыяльным прыладдзем культу непарыўна звязаны больш-менш расчлянёныя сістэмы рэлігійных вераванняў, пачуццяў, а таксама адпаведных сацыяльных роляў і адносін (жрэцтва, царкоўная арганізацыя). У вузейшым сэнсе пад культам разумеюць толькі тыя рэлігійныя адносіны, якія звязаны з верай у вышэйшыя, звышнатуральныя істоты і накіраваны на іх уміласціўленне; у такім разе ў паняцце культу не ўключаюцца магічныя (вядзьмаранне) абрады і абрады загавору духаў (экзарцызм).

У манатэістычных рэлігіях пад культам разумеецца рэлігійная абраднасць: служыцелі культу, каталіцкі культ, культавыя прадметы.

Рэлігійны культ варта адрозніваць ад такіх палітычных, эстэтычных, этычных і філасофскіх феноменаў, як «культ сілы», «культ поспеху», «культ чалавека», «культ розуму» і інш.

Гл. таксама
-----------

* Рэлігія
* Міфалогія
* Рэлігійная арганізацыя

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Britannica (онлайн) · Universalis |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 12042625r · GND: 4033535-5 · LCCN: sh85148563 · NKC: ph115037 |
**Рэлігійная суполка** (рэлігійнае таварыства)  — згуртаванне прыхiльнiкаў таго ці іншага веравызнання (канфесіі) для сумеснага спавядання свайго веравучэння i задавальнення iншых рэлiгiйных патрэбнасцяў.

Рэлігійную суполку вызначаюць наступныя рысы:

* агульнае веравызнанне (распрацаванае веравучэнне, якое належыць да якой-небудзь рэлігіі ці канфесіі);
* распрацаваная культавая практыка;
* правядзенне набажэнстваў;
* рэлiгiйная асвета i выхаванне сваiх паслядоўнiкаў.

Кіраўніцтва рэлігійнай суполкай можа ажыццяўляцца:

* рэлігійным лідарам ці прызначаным святаром;
* абраным органам;
* з’ездам ці агульным сходам вернікаў дадзенай суполкі.

У больш вузкім сэнсе, рэлігійная суполка можа разглядацца як группа вернікаў у межах якой-небудзь мясцовасці, якія належаць да адной канфесіі. Напрыклад, суполка ўніятаў Брэста альбо суполка стараабраднікаў горада Веткі.

Некалькі рэлігійных суполак могуць утвараць рэлігійнае аб’яднанне.

Гл. таксама
-----------

* Канфесія
* Парафія
* Рэлігія
* Рэлігійная арганізацыя
* Умма

Зноскі
------

1. ↑  Напісанне тэрміна «рэлігійная суполка» ў адпаведнасці з Руска-беларускім слоўнікам: У 3 т.: Каля 110000 слов. НАН Беларусі, Ін-т мовазнаўства імя Я.Коласа. — 4-е выд. — Мн.: БелЭн, 1993. ISBN 5-85700-145-5. ББК 81.2Р-4. Р89. УДК 808.2-3=826. Том 2. Л-П. С.314