Эфект заснавальніка: з зыходнай папуляцыі (злева) могуць утварыцца розныя папуляцыі заснавальнікаў (справа).
У папуляцыйнай генетыцы **эфект заснавальніка** — гэта страта генетычнай зменлівасці, якая ўзнікае, калі новая папуляцыя ствараецца вельмі невялікай колькасцю асобін з большай папуляцыі. Тэрмін быў уведзены Эрнстам Майрам у 1942 годзе, абапіраючыся на існуючыя тэарэтычныя працы Сьюала Райта і на яе падобных. У выніку страты генетычных варыяцый новая папуляцыя можа значна адрознівацца, як па генатыпічна, так і фенатыпічна, ад бацькоўскай папуляцыі, з якой яна ўзнікла. Лічыцца, што ў крайніх выпадках эфект заснавальніка прыводзіць да відаўтварэння і далейшай эвалюцыі новых відаў.

На паказанай схеме зыходная папуляцыя мае амаль роўную колькасць сініх і чырвоных асобін. Пры гэтым тры меншыя папуляцыі заснавальнікаў могуць мець перавагу таго ці іншага колеру праз выпадковасць выбаркі. Эфект бутэлечнага рыльца таксама можа выклікаць эфект заснавальніка, хоць гэта і не зусім новая папуляцыя.

Эфект заснавальніка ўзнікае, калі невялікая група *мігрантаў*, генетычна не рэпрэзентатыўных для папуляцыі, з якой яны паходзяць, засяляецца ў новай мясцовасці. У дадатак да эфекту заснавальніка, новая папуляцыя часта вельмі малая, таму яна дэманструе павышаную адчувальнасць да генетычнага дрэйфу, рост інбрыдынгу і адносна нізкую генетычную зменлівасць.

Мутацыя заснавальніка
---------------------

У генетыцы **мутацыя заснавальніка** — гэта мутацыя, якая ўзнікае ў ДНК адной або некалькіх асобін, якія з’яўляюцца заснавальнікамі асобнай папуляцыі. Мутацыі заснавальніка пачынаюцца са зменаў, якія адбываюцца ў ДНК і могуць перадавацца іншым пакаленням. Любы арганізм — ад простага віруса да чагосьці складанага накшталт млекакормячага — чые патомкі нясуць яго мутацыю, можа дэманстраваць эфект заснавальніка, напрыклад, каза або чалавек.

Мутацыі заснавальніка ўзнікаюць на доўгіх участках ДНК адной храмасомы; сапраўды, першапачатковым гаплатыпам з’яўляецца цэлая храмасома. Па меры змены пакаленняў доля гаплатыпа, агульнага для ўсіх носьбітаў мутацыі, скарачаецца (з-за генетычнай рэкамбінацыі). Такое скарачэнне дазваляе навукоўцам прыблізна ацаніць узрост мутацыі.

Агульныя факты
--------------

Эфект заснавальніка — гэта тып генетычнага дрэйфу, які ўзнікае, калі невялікая група ў папуляцыі аддзяляецца ад зыходнай папуляцыі і ўтварае новую. Новая калонія можа мець меншую генетычную разнастайнасць, чым зыходная папуляцыя, і праз выпадковы выбар алеляў падчас размнажэння наступных пакаленняў, працягваць хутка імкнуцца да замацавання. Павелічэнне гомазіготнасці можна разлічыць як {\displaystyle \Delta {f}=1/2N}, дзе {\displaystyle f} роўна каэфіцыенту інбрыдынгу і {\displaystyle N} роўна памеру папуляцыі. Гэта наступства інбрыдынгу робіць калонію больш уразлівай да знікнення.

 Невялікая папуляцыя заснавальнікаў зазнае страту гетэразіготнасці пасля некалькіх пакаленняў. («Генетычны дрэйф» ад Boundless, 2015.)
Страту гетэразіготнасці за пакаленне можна разлічыць як {\displaystyle \Delta {h}=-1/2N}, дзе {\displaystyle h} роўна гетэразіготнасці. Папуляцыю заснавальнікаў калоніі таксама можна вылічыць, калі вядомая страта гетэразіготнасці з бутэлечнага рыльца з дапамогай таго ж ураўнення.

Калі новаствораная калонія невялікая, яе заснавальнікі могуць моцна паўплываць на генетычны склад папуляцыі далёка ў будучыні. У людзей, якія маюць павольную хуткасць размнажэння, папуляцыя будзе заставацца маленькай на працягу многіх пакаленняў, эфектыўна ўзмацняючы эфект дрэйфу пакаленне за пакаленнем, пакуль папуляцыя не дасягне пэўнага памеру. Тэмпы росту насельніцтва пасля бутэлечнага рыльца можна разлічыць як {\displaystyle N(t)={K \over 1+be^{rt}}}, дзе {\displaystyle t} роўна колькасці пакаленняў, {\displaystyle r} гэта хуткасць росту папуляцыі, {\displaystyle K} — раўнаважная велічыня папуляцыі, {\displaystyle e} з’яўляецца асновай натуральнага лагарыфма, і {\displaystyle b} з’яўляецца канстантай {\displaystyle (K-N\_{0})/N\_{0}}, дзе {\displaystyle N\_{0}} — першапачатковы памер калоніі-заснавальніцы.

Алелі, якія прысутнічалі, але адносна рэдка сустракаліся ў першапачатковай папуляцыі, могуць перайсці ў адну з дзвюх крайнасцей. Самая распаўсюджаная з іх заключаецца ў тым, што алель неўзабаве цалкам губляецца, але іншая магчымасць заключаецца ў тым, што алель выжывае і на працягу некалькіх пакаленняў значна распаўсюджваецца па папуляцыі. У новай калоніі таксама можа павялічыцца частата рэцэсіўных алеляў, і, як вынік, пабольшыцца колькасць гомазіготнасць па пэўных рэцэсіўных прыкметах. Ураўненне для разліку частаты рэцэсіўных алеляў: {\displaystyle {\hat {q}}=\surd N\_{22}/N} на падставе законаў Хардзі-Вайнберга.

Змяненні ў частаце алеляў генаў паміж зыходнай папуляцыяй і калоніяй могуць таксама выклікаць істотнае разыходжанне дзвюх груп на працягу многіх пакаленняў. Па меры павелічэння генетычнай дыстанцыі, дзве падзеленыя папуляцыі могуць стаць прыкметна рознымі, як генетычна, так і фенатыпічна, хоць не толькі генетычны дрэйф, але і натуральны адбор, паток генаў і мутацыі спрыяюць гэтаму разыходжанню. Гэты патэнцыял для адносна хуткіх змен у частаце генаў у калоніі прымусіў большасць навукоўцаў лічыць эфект заснавальніка (і, як следства, генетычны дрэйф) значнай рухаючай сілай у эвалюцыі новых відаў. Сьюал Райт быў першым, хто надаў такое значэнне выпадковаму дрэйфу і невялікім, нядаўна ізаляваным папуляцыям, дзякуючы сваёй тэорыі відаўтварэння — тэорыі зруху балансу. Услед за Райтам Эрнст Майр стварыў шмат пераканаўчых мадэляў, каб паказаць, што зніжэнне генетычнай разнастайнасці і малы памер папуляцыі, якія суправаджаюць эфект заснавальніка, былі крытычна важнымі для развіцця новых відаў. Аднак сёння гэты пункт гледжання падтрымліваецца значна менш, бо гіпотэза неаднаразова правяралася эксперыментальнымі даследаваннямі, і вынікі ў лепшым выпадку былі сумнеўнымі. [*патрабуецца дадатковае тлумачэнне*] Відаўтварэнне шляхам генетычнага дрэйфу — гэта асаблівы выпадак перыпатрычнага відаўтварэння, якое само па сабе адбываецца ў рэдкіх выпадках. Гэта адбываецца, калі выпадковая змена генетычнай частаты папуляцыі спрыяе выжыванню некалькіх арганізмаў віду з рэдкімі генамі, якія выклікаюць рэпрадуктыўныя мутацыі. Затым гэтыя выжыўшыя арганізмы размнажаюцца паміж сабой на працягу доўгага перыяду часу, каб стварыць цалкам новы від, рэпрадуктыўная сістэма або паводзіны якога больш не сумяшчальныя з першапачатковай папуляцыяй.

Серыйны эфект заснавальніка
---------------------------

Серыйныя эфекты заснавальніка ўзнікаюць, калі папуляцыі мігруюць на вялікія адлегласці. Такія міграцыі на вялікія адлегласці звычайна ўключаюць адносна хуткія перамяшчэнні, за якімі ідуць перыяды пасялення. Папуляцыі ў кожнай міграцыі нясуць толькі падгрупу генетычнай разнастайнасці, перанесенай з папярэдніх міграцый. У выніку генетычная дыферэнцыяцыя мае тэндэнцыю павялічвацца з геаграфічнай адлегласцю, як апісана мадэллю «ізаляцыі на адлегласці». Міграцыя людзей з Афрыкі характарызуецца серыйнымі эфектамі заснавальнікаў.  Афрыка мае самую высокую ступень генетычнай разнастайнасці чалавека сярод усіх кантынентаў, што адпавядае афрыканскаму паходжанню сучасных людзей.

У астраўной экалогіі
--------------------

Папуляцыі заснавальнікаў вельмі важныя для вывучэння біягеаграфіі і экалогіі астравоў. У прыродзе «чысты аркуш» знайсці цяжка, але класічная серыя даследаванняў пра ўплыў папуляцыі заснавальнікаў была праведзена пасля катастрафічнага вывяржэння вулкана Кракатаў у 1883 годзе, якое знішчыла ўсё жывое на востраве. Яшчэ адно даследаванне, якое працягваецца, адсочвала біякаланізацыю Суртсі, Ісландыя, новага вулканічнага вострава, які вывяргаўся ў моры паміж 1963 і 1967 гадамі. Больш ранняя падзея, вывяржэнне Тоба на Суматры каля 73 000 гадоў таму, накрыла некаторыя часткі Індыі 3-6 метровым слоем попелу. Напэўна, яшчэ былі закранутыя і Нікабарскія і Андаманскія астравы, якія знаходзяцца значна бліжэй да конусу выпадзення пластоў попелу, якія душаць жыццё, прымушаючы ўтварацца іх біяразнастайнасці нанава.

Аднак не ўсе даследаванні эфекту заснавальніка пачынаюцца пасля стыхійнага бедства; некаторыя навукоўцы вывучаюць аднаўленне відаў, якія вымерлі ў пэўнай мясцовасці або не існавалі раней. З 1958 года праводзіцца даследаванне ўзаемадзеяння ваўкоў і ласёў на востраве Айл-Роял у Верхнім возеры пасля таго, як гэтыя жывёлы самастойна мігравалі туды, магчыма, на зімовым лёдзе. Некаторыя вучоныя вывучалі мінулыя эфекты заснавальніка на прыкладзе папуляцыі карсіканскага высакароднага аленя. Карсіканскі высакародны алень па-ранейшаму занесены ў спіс відаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення, праз дзесяцігоддзі пасля сур’ёзнага змяншэння глабальнай папуляцыі. Яны насяляюць Тырэнскія астравы і навакольныя мацерыковыя землі ў цяперашні час і да бутэлечнага рыльца, але вучоныя хацелі даведацца, як алені першапачаткова трапілі на астравы і ад якой бацькоўскай папуляцыі або віду яны маюць паходжанне. З дапамогай малекулярнага аналізу быў пабудаваны гіпатэтычны радавод, прычым высакародныя алені з астравоў Корсіка і Сардзінія былі найбольш роднаснымі адзін аднаму. Гэтыя вынікі шматабяцальныя, паколькі востраў Корсіка быў зноў заселены высакароднымі аленямі з вострава Сардзініі пасля таго, як першапачатковая папуляцыя карсіканскага высакароднага аленя вымерла, і алені, якія цяпер насяляюць на востраве Корсіка, адрозніваюцца ад аленяў, якія жывуць на Сардзініі.

Эфекты заснавальніка могуць уплываць на складаныя рысы, такія як разнастайнасць песень. У звычайнай майны (*Acridotheres tristis*) працэнт унікальных песень у рэпертуары і складанасць унутры песні былі значна ніжэйшай у параўнанні з птушкамі з папуляцый-заснавальнікаў.

Ёсць звесткі, што страта гетэразіготнасці ляйсанскага ўюрка (*Telespiza cantans*) пасля засялення невялікіх астравоў у Ціхім акіяне вельмі супадае з тэарэтычнымі разлікамі пры вывучэнні мікрасатэлітных локусаў.

Сярод чалавечых папуляцый
-------------------------

З-за розных міграцый на працягу гісторыі чалавецтва эфекты заснавальніка часта сустракаюцца сярод людзей у розных месцах і часах. Французскія канадцы Квебека — класічны прыклад папуляцыі заснавальніка. За 150 гадоў французскай каланізацыі, паміж 1608 і 1760 гадамі, прыкладна 8500 першапраходцаў ажанілася і пакінула па меншай меры аднаго нашчадка на гэтай тэрыторыі. Пасля захопу калоніі брытанскай каронай у 1760 г. іміграцыя з Францыі фактычна спынілася, але колькасць нашчадкаў французскіх пасяленцаў працягвала расці ў асноўным з-за іх высокай нараджальнасці. Змешаныя шлюбы адбываліся ў асноўным з дэпартаванымі акадыйцамі і мігрантамі з Брытанскіх астравоў. З 20-га стагоддзя іміграцыя ў Квебек і змешванне французскіх канадцаў прыцягваюць людзей з усяго свету. У той час як французскія канадцы Квебека сёння могуць мець часткова іншых продкаў, генетычны ўклад першапачатковых французскіх заснавальнікаў з’яўляецца пераважным, тлумачачы каля 90 % рэгіянальных генафондаў, у той час як акадскія (паходзяць ад іншых французскіх пасяленцаў ва ўсходняй Канадзе) прымешкі складаюць 4 % брытанцаў і 2 % карэнных амерыканцаў і іншыя групы ўносяць меншы ўклад.

У людзей эфект заснавальніка можа паўстаць з-за культурнай ізаляцыі і непазбежнай эндагаміі. Напрыклад, папуляцыя амішаў у Злучаных Штатах дэманструе эфект заснавальніка, таму што яны выраслі з вельмі невялікай колькасці заснавальнікаў, не набіралі чужынцаў, і, як правіла, уступаюць у шлюб у межах суполцы. Такія з’явы, як полідактылія (лішнія пальцы на руках і нагах, сімптом такога захворвання, як акрадэнтальны дызастоз Вейера або сіндром Эліса-Ван Крэвельда), хоць і па-ранейшаму рэдкія, часцей сустракаюцца ў супольнасцях амішаў, чым сярод усяго амерыканскага насельніцтва. Хвароба мачы кляновага сіропу сустракаецца прыкладна ў аднаго з 180 000 немаўлят у агульнай папуляцыі.[*крыніца?*] Часткова з-за эфекту заснавальніка, захворванне мае значна большую распаўсюджанасць у дзяцей амішаў, менанітаў і яўрэяў. Падобным чынам высокая частата дэфіцыту фумаразы існуе сярод 10 000 членаў Фундаменталісцкай Царквы Ісуса Хрыста Святых апошніх дзён, суполкі, якая практыкуе як эндагамію, так і палігінію, дзе, паводле ацэнак, 75-80 % суполкі з’яўляюцца кроўнымі сваякамі праз двух мужчын — заснавальнікаў Джона Ю. Барлоў і Джозафа Сміта Джэсапа. У Паўднёвай Азіі такія касты, як гуджары, баніі і паттапу капу, зазналі эфект заснавальніка прыкладна ў 10 разоў большы, чым у фінаў і яўрэяў-ашкеназі.

Востраў Пінгелап таксама пацярпеў ад недахопу насельніцтва ў 1775 годзе пасля тайфуну, які скараціў насельніцтва ўсяго да 20 чалавек. У выніку поўная ахрамазія часта сустракаецца прыкладна ў 10 %, а яшчэ 30 % з’яўляюцца носьбітамі гэтага рэцэсіўнага алеля.

Каля 1814 года невялікая група брытанскіх каланістаў заснавала паселішча на Трыстан-да-Кунья, групе невялікіх астравоў у Атлантычным акіяне, на паўдарозе паміж Афрыкай і Паўднёвай Амерыкай. Адзін з першых каланістаў, відаць, быў носьбітам рэдкага рэцэсіўнага алеля пігментнага рэтыніту, прагрэсуючай формы слепаты, якая закранае гомазіготных асобін. Ужо ў 1961 годзе большасць генаў у генафондзе Трыстана ўсё яшчэ паходзілі ад 15 першапачатковых продкаў; у выніку блізкароднаснага шлюбу з 232 чалавек, пратэставаных у 1961 г. чацвёра мелі пігментны рэтыніт. Гэта азначае распаўсюджанасць 1 з 58 у параўнанні з распаўсюджанасцю ва ўсім свеце прыкладна 1 з 4000.

Анамальна высокі ўзровень нараджэння двайнят у Кандзіда-Годой можна растлумачыць эфектам заснавальніка.

31 жніўня 2023 г. даследчыкі зрабілі выснову на аснове генетычных даследаванняў, што вузкае месца ў папуляцыі продкаў чалавека (ад 100 000 да 1000 асобін) адбылося «прыкладна 930 000 і 813 000 гадоў таму … працягвалася каля 117 000 гадоў і паставіла продкаў чалавека пад пагрозу вымірання».

Гл. таксама
-----------

* Стрыечны шлюб
* Заснавальнік забірае ўсё
* Эфект бутэлечнага рыльца
* Генетычны дрэйф
* Інбрэдная дэпрэсія
* Мітахандрыяльная Ева
* Y-храмасомны Адам

Зноскі
------

1. ↑  Provine, W. B. (2004). "Ernst Mayr: Genetics and speciation". *Genetics*. **167** (3): 1041–6. doi:10.1093/genetics/167.3.1041. PMC 1470966. PMID 15280221.
2. ↑  Templeton, A. R. (1980). "The theory of speciation via the founder principle". *Genetics*. **94** (4): 1011–38. doi:10.1093/genetics/94.4.1011. PMC 1214177. PMID 6777243.
3. ↑  Joly E (December 2011). "The existence of species rests on a metastable equilibrium between inbreeding and outbreeding. An essay on the close relationship between speciation, inbreeding and recessive mutations". *Biology Direct*. **6**: 62. doi:10.1186/1745-6150-6-62. PMC 3275546. PMID 22152499.
4. ↑  Hartwell, Leland; Hood, Leroy; Goldberg, Michael; Reynolds, Ann E.; Silver, Lee; Veres, Ruth C (2004). *Genetics: From Genes to Genomes*. p. 241. ISBN 978-0-07-121468-1.
5. ↑  Raven, Peter H.; Evert, Ray F.; Eichhorn, Susan E. (1999). *Biology of Plants*. W H Freeman and Company. p. 241.
6. ↑  Bioinformatics Glossary **(нявызн.)**.  bscs.org. Архівавана з першакрыніцы March 25, 2009. Праверана 23 сакавіка 2009.
7. ↑  Colorectal Cancer Research Definitions **(нявызн.)**.  www.mshri.on.ca. Архівавана з першакрыніцы July 24, 2009. Праверана 23 сакавіка 2009.
8. ↑  Joseph, S. B.; Swanstrom, R.; Kashuba, A. D.; Cohen, M. S. (2015). "Bottlenecks in HIV-1 transmission: insights from the study of founder viruses". *Nature Reviews Microbiology*. **13** (7): 414–425. doi:10.1038/nrmicro3471. PMC 4793885. PMID 26052661.
9. ↑  Cooper, C. A.; Garas Klobas, L. C.; Maga, E. A.; Murray, J. D. (2013). "Consuming transgenic goats' milk containing the antimicrobial protein lysozyme helps resolve diarrhea in young pigs". *PLOS ONE*. **8** (3): e58409. Bibcode:2013PLoSO...858409C. doi:10.1371/journal.pone.0058409. PMC 3596375. PMID 23516474.
10. ↑  Ossa, C. A.; Torres, D. (2016). "Founder and Recurrent Mutations in BRCA1 and BRCA2 Genes in Latin American Countries: State of the Art and Literature Review". *The Oncologist*. **21** (7): 832–839. doi:10.1634/theoncologist.2015-0416. PMC 4943386. PMID 27286788.
11. ↑  Drayna, Dennis (2005). "Founder Mutations: Scientific American". *Scientific American*. **293** (4): 78–85. doi:10.1038/scientificamerican1005-78. PMID 16196257.
12. 1 2 3 4 5  Allendorf, Fred W.; Funk, W. Chris; Aitken, Sally N.; Byrne, Margaret; Luikart, Gordon; Antunes, Agostinho (2022-02-10). *Conservation and the Genomics of Populations* [англійская] (3 ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/oso/9780198856566.001.0001. ISBN 978-0-19-885656-6.
13. ↑  Reece, Jane B. (2011). *Campbell biology, AP edition* (9th ed.). Boston, MA: Pearson Education/Benjamin Cummings. ISBN 978-0-13-137504-8. OCLC 792861278.
14. ↑  File:Founder effect Illustration.jpg - Wikipedia (англ.). *commons.wikimedia.org*. Праверана 16 сакавіка 2023.
15. ↑  Wade, Michael S.; Wolf, Jason; Brodie, Edmund D. (2000). *Epistasis and the evolutionary process*. Oxford [Oxfordshire]: Oxford University Press. p. 330. ISBN 978-0-19-512806-2.
16. ↑  Mayr, Ernst; Hey, Jody; Fitch, Walter M.; Ayala, Francisco José (2005). *Systematics and the Origin of Species: on Ernst Mayr's 100th anniversary* (Illustrated ed.). National Academies Press. p. 367. ISBN 978-0-309-09536-5.
17. ↑  Peripatric Speciation **(нявызн.)**.  evolution.berkeley.edu. Архівавана з першакрыніцы April 23, 2004.
18. ↑  Howard, Daniel J.; Berlocher, Steward H. (1998). *Endless Forms* (Illustrated ed.). United States: Oxford University Press. p. 470. ISBN 978-0-19-510901-6.
19. ↑  Ramachandran, S.; Deshpande, O.; Roseman, C. C.; Rosenberg, N. A.; Feldman, M. W.; Cavalli-Sforza, L. L. (2005). "Support from the relationship of genetic and geographic distance in human populations for a serial founder effect originating in Africa". *Proceedings of the National Academy of Sciences*. **102** (44): 15942–7. Bibcode:2005PNAS..10215942R. doi:10.1073/pnas.0507611102. JSTOR 4143304. PMC 1276087. PMID 16243969.
20. ↑  Degiorgio, M.; Jakobsson, M.; Rosenberg, N. A. (2009). "Explaining worldwide patterns of human genetic variation using a coalescent-based serial founder model of migration outward from Africa". *Proceedings of the National Academy of Sciences*. **106** (38): 16057–62. Bibcode:2009PNAS..10616057D. doi:10.1073/pnas.0903341106. JSTOR 40485019. PMC 2752555. PMID 19706453.
21. ↑  Schlebusch, Carina M.; Jakobsson, Mattias (2018-08-31). "Tales of Human Migration, Admixture, and Selection in Africa". *Annual Review of Genomics and Human Genetics* [англійская]. **19** (1): 405–428. doi:10.1146/annurev-genom-083117-021759. ISSN 1527-8204.
22. ↑  Treub, Melchior (1888). "Notice sur la nouvelle flore de Krakatau". *Annales du Jardin botanique de Buitenzorg*. **7**: 213–223 – via Biodiversity Heritage Library.
23. ↑  Bordage, Edmond (1916). "Le repeuplement végétal et animal des îles Krakatoa depuis l'éruption de 1883". *Annales de géographie*. **25** (133): 1–22. doi:10.3406/geo.1916.8848.
24. ↑  O’Connell, Kyle A.; Oaks, Jamie R.; Hamidy, Amir; Shaney, Kyle J.; Kurniawan, Nia; Smith, Eric N.; Fujita, Matthew K. (August 2020). "Impacts of the Toba eruption and montane forest expansion on diversification in Sumatran parachuting frogs ( Rhacophorus )". *Molecular Ecology* [англійская]. **29** (16): 2994–3009. doi:10.1111/mec.15541. ISSN 0962-1083. PMID 32633832. S2CID 220384153.
25. ↑  Hajji, Ghaiet M.; Charfi-Cheikrouha, F.; Lorenzini, Rita; Vigne, Jean-Denis; Hartl, Günther B.; Zachos, Frank E. (2007). "Phylogeography and founder effect of the endangered Corsican red deer (Cervus elaphus corsicanus)". *Biodiversity and Conservation*. **17** (3): 659–73. doi:10.1007/s10531-007-9297-9. S2CID 26357327.
26. ↑  Hundertmark, Kris J.; Van Daele, Larry J. (2009). "Founder effect and bottleneck signatures in an introduced, insular population of elk". *Conservation Genetics*. **11**: 139–47. doi:10.1007/s10592-009-0013-z. S2CID 24280253.
27. ↑  Hill, Samuel D.; Pawley, Matthew D. M. (2019). "Reduced song complexity in founder populations of a widely distributed songbird". *Ibis* [англійская]. **161** (2): 435–440. doi:10.1111/ibi.12692. ISSN 1474-919X. S2CID 92000651.
28. ↑  Charbonneau, Hubert; Desjardins, Bertrand; Légaré, Jacques; Denis, Hubert (2010). "The Population of the St. Lawrence Valley 1608–1760". In Haines, Michael R.; Stecke, Richard H. (рэд-ры). *A Population History of North America*. pp. 99–142. ISBN 978-0-521-49666-7.
29. ↑  Bherer, Claude; Labuda, Damian; Roy-Gagnon, Marie-Hélène; Houde, Louis; Tremblay, Marc; Vézina, Hélène (2011). "Admixed ancestry and stratification of Quebec regional populations" (PDF). *American Journal of Physical Anthropology*. **144** (3): 432–41. doi:10.1002/ajpa.21424. PMID 21302269.
30. ↑  Weyers acrofacial dysostosis / "Genetics Home Reference" ("Your Guide to Understanding Genetic Conditions"), from the "US National Library of Medicine" **(нявызн.)**.  National Library of Medicine (NLM), which is part of the National Institutes of Health, an agency of the U.S. Department of Health and Human Services ... ((Note: archived from an earlier version of the original.)) (18 ліпеня 2017). — «People with Weyers acrofacial dysostosis have abnormally small or malformed fingernails and toenails. Most people with the condition are relatively short, and they may have extra fingers or toes (polydactyly). [...] The features of Weyers acrofacial dysostosis overlap with those of another, more severe condition called Ellis–Van Creveld syndrome. In addition to tooth and nail abnormalities, people with Ellis-van Creveld syndrome have very short stature and are often born with heart defects. The two conditions are caused by mutations in the same genes.»  Архівавана з першакрыніцы June 27, 2017. Праверана July 24, 2017.
31. ↑  How are genetic conditions and genes named? / "Genetics Home Reference" ("Your Guide to Understanding Genetic Conditions"), from the "US National Library of Medicine" **(нявызн.)**.  National Library of Medicine (NLM), which is part of the National Institutes of Health, an agency of the U.S. Department of Health and Human Services ... ((Note: archived from an earlier version of the original.)) (18 ліпеня 2017). Архівавана з першакрыніцы July 9, 2017. Праверана July 24, 2017.
32. ↑  McKusick, V. A.; Egeland, J. A.; Eldridge, R; Krusen, D. E. (1964). "Dwarfism in the Amish I. The Ellis-Van Creveld Syndrome". *Bulletin of the Johns Hopkins Hospital*. **115**: 306–36. PMID 14217223.
33. ↑  Jaworski, M. A.; Severini, A; Mansour, G; Konrad, H. M.; Slater, J; Hennig, K; Schlaut, J; Yoon, J. W.; Pak, C. Y.; MacLaren, N (1989). "Genetic conditions among Canadian Mennonites: Evidence for a founder effect among the old colony (Chortitza) Mennonites". *Clinical and Investigative Medicine*. **12** (2): 127–41. PMID 2706837.
34. ↑  Puffenberger, E.G. (2003). "Genetic heritage of the Old Order Mennonites of southeastern Pennsylvania". *American Journal of Medical Genetics*. **121C** (1): 18–31. doi:10.1002/ajmg.c.20003. PMID 12888983. S2CID 25317649.
35. ↑  Maple Syrup Urine Disease (MSUD) - Jewish Genetic Disease **(нявызн.)**.
36. ↑  Forbidden Fruit:Inbreeding among polygamists along the Arizona-Utah border is producing a caste of severely retarded and deformed children, by John Dougherty, *The Phoenix New Times News*, December 29, 2005, page 2.
37. ↑  "In South Asian Social Castes, a Living Lab for Genetic Disease". 2017-07-17. Праверана 2020-03-13.
38. ↑  Berry, RJ (1967). "Genetical changes in mice and men". *Eugen Rev*. **59** (2): 78–96. PMC 2906351. PMID 4864588.
39. ↑  Berry, RJ (1967). "Genetical changes in mice and men". *Eugen Rev*. **59** (2): 78–96. PMC 2906351. PMID 4864588.
40. ↑  Zimmer, Carl (31 August 2023). "Humanity's Ancestors Nearly Died Out, Genetic Study Suggests - The population crashed following climate change about 930,000 years ago, scientists concluded. Other experts aren't convinced by the analysis". *the New York Times*. Праверана 2 September 2023.`{{cite news}}`: Папярэджанні CS1: url-status (link)

Дадатковая літаратура
---------------------

* Mayr, Ernst (1954). "Change of genetic environment and evolution". In Julian Huxley (рэд.). *Evolution as a Process*. London: George Allen & Unwin. OCLC 974739.
* Mayr, Ernst (1963). *Animal Species and Evolution*. Cambridge: Belknap Press of Harvard University Press. ISBN 978-0-674-03750-2.

Спасылкі
--------

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Эфект заснавальніка на Вікісховішчы |

* Эфект заснавальніка

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кітайская · Вялікая кітайская · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | Microsoft: 195054827 · SUDOC: 040832678 |