recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Радон-220 (220Rn)**, гістарычная назва **тарон** (лац.: Thoron, пазначаецца сімвалам **Tn**), таксама вядомы як эманацыя торыю (лац.: Thorii Emanatio, пазначаецца сімвалам **ThEm**) - радыеактыўны нуклід хімічнага элемента радону з атамным нумарам 86 і масавым лікам 220. Мае перыяд паўраспаду 55,6(1). с. Адкрыты ў 1900 годзе. Эрнэстам Рэзерфордам і Робертам Оуэнсам. Чысты тарон ўяўляе сабой газ з шчыльнасцю 9,816 кг/м3 (пры нармальных умовах).

Радон-220 — член радыеактыўнага сямейства торыю-232 (так званы рад торыю), таму радон-220 утвараецца ў прыродзе ў радовішчах торыю, а таксама ў любых рэчывах, якія змяшчаюць прымесі торыю. Калі ў прыродным торыі-232 няма прымесей урану-235 і ўрану-238, то ўтворыцца толькі радон-220 (без прымесей іншых ізатопаў радону). У навакольным асяроддзі даны нуклід з-за малога перыяду паўраспаду не накопліваецца.

Утварэнне і распад
------------------

Радон-220 непасрэдна ўтвараецца ў выніку α-распада нукліду 224Ra (перыяд паўраспаду складае 3,66 сут):

{\displaystyle \mathrm {{}\_{88}^{224}Ra} \rightarrow \mathrm {{}\_{86}^{220}Rn} +\mathrm {{}\_{2}^{4}He} .}
Сам радон-220 таксама α-радыеактыўны, у выніку распаду ўтвараецца нуклід 216Po, вылучаемая энергія складае 6,40467(10) МэВ:

{\displaystyle \mathrm {{}\_{86}^{220}Rn} \rightarrow \mathrm {{}\_{84}^{216}Po} +\mathrm {{}\_{2}^{4}He} .}

Радыяцыйнае ўздзеянне
---------------------

Хімічна тарон з’яўляецца інертным газам, таму ён, у адрозненне ад хімічна актыўных членаў рада торыю, дрэнна ўтрымліваецца ў крышталічнай рашотцы мінералаў і дыфундуе скрозь яе, трапляючы ў паветра. Тарон эмануе ў атмасферу з любых торый-змяшчальных рэчываў, у тым ліку з будаўнічых матэрыялаў (бетон і інш) і глебы. Утрыманне тарону ў паветры звычайна меншае за ўтрыманне радону-222, бо перыяд паўраспаду апошняга значна большы, аднак у некаторых выпадках уклад тарону ў дозаўтварэнне даволі вялікі. Тарон і яго даччыныя радыенукліды (палоній-216, свінец-212, вісмут-212, палоній-212, талій-208) з паветра асаджаюцца ў органах дыхання, таму ўнутранае апрамяненне ад гэтых ізатопаў у асноўным атрымліваюць лёгкія. У дозу знешняга апрамянення сам тарон укладу не робіць, бо з’яўляецца чыстым альфа-выпраменьвальнікам, аднак яго даччыныя бэта-актыўныя нукліды 212Pb, 212Bi і 208Tl выпраменьваюць бэта-часціцы і гама-кванты.

Гл. таксама
-----------

* Ізатопы радону
* Радон
* Спіс ізатопаў з уласнымі назвамі

| ⛭Ізатопы радону |
| --- |
| 
* 195Rn
* 196Rn
* 197Rn
* 198Rn
* 199Rn
* 200Rn
* 201Rn
* 202Rn
* 203Rn
* 204Rn
* 205Rn
* 206Rn
* 207Rn
* 208Rn
* 209Rn
* 210Rn
* 211Rn
* 212Rn
* 213Rn
* 214Rn
* 215Rn
* 216Rn
* 217Rn
* 218Rn
* 219Rn
* 220Rn
* 221Rn
* 222Rn
* 223Rn
* 224Rn
* 225Rn
* 226Rn
* 227Rn
* 228Rn
* 229Rn

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кітайская · Britannica (онлайн) |
**«Чалавек з бульвара Капуцынаў»** (руск.: «Челове́к с бульва́ра Капуци́нов») — савецкі камедыйны вестэрн 1987 года рэжысёра Алы Сурыкавай паводле сцэнарыя Эдуарда Акопава. У шырокі пракат карціна выйшла 31 жніўня 1987 года. Прэм'ерны паказ адбыўся 23 чэрвеня 1987 года ў маскоўскім кінатэатры "Мір". За год пракату фільм паглядзелі 60 млн. гледачоў.

У фільме паказана гісторыя пра добрага дзівака, які паверыў, што кіно здольна змяніць свет, зрабіць яго прыгажэйшым і дабрэйшым. Зняты Творчым аб'яднаннем камедыйных і музычных фільмаў кінастудыі "Масфільм". Натурныя здымкі праводзіліся летам 1986 года на беразе Ціхай бухты ў Крыме, дзе была пабудавана фанерная дэкарацыя мястэчка з Дзікага Захаду. Увосень здымкі працягнуліся ў павільёне «Масфільма», дзе быў пабудаваны традыцыйны для амерыканскага мястэчка салун. Гэты фільм мае падабенства да пародыі на амерыканскія вестэрны "Ліманадны Джо". Падчас здымак быў аб'яўлены конкурс на іншую назву фільма, але ў выніку засталася арыгінальная.

У кастрычніку 1987 года фільм атрымаў прыз «За лепшую бойку сярод савецкіх акцёраў» на першым Усесаюзным кінафестывалі відовішчных фільмаў «Адэская альтэрнатыва». У маі 1988 года быў названы "адным з лепшых фільмаў 1987 года" чытачамі часопіса "Савецкі экран", заняўшы трэцяе месца ў спісе лаўрэатаў конкурсу. Акрамя гэтага за выкананне ролі містэра Фёста акцёр Андрэй Міронаў быў названы «Лепшым акцёрам года», а за выкананне ролі міс Дыяны Літл актрыса Аляксандра Аасмяэ заняла другое месца на званне «Лепшай актрысы года». 17 снежня 1988 года быў намінаваны на прэмію «Ніка» за лепшую мужчынскую ролю (акцёр Андрэй Міронаў) і за лепшую музыку да фільма (кампазітар Генадзь Гладкоў).
**Альянта Мойсэс Умала Таса** (ісп.: Ollanta Moisés Humala Tasso; нар. 26 чэрвеня 1962) — перуанскі вайсковец і палітык, прэзідэнт Перу (2011—2016).

Нарадзіўся ў сям’і ідэолага індзейскага нацыяналізму Ісака Умалы. Атрымаў вайсковую адукацыю, удзельнічаў у вайсковым канфлікце супраць камуністычнай мааісцкай арганізацыі *Sendero Luminoso* і вайне супраць Эквадора (1995 год). У 2000 годзе узначаліў паўстанне супраць аўтарытарнага прэзідэнта Альберта Фухіморы, якое было хутка падаўлена, а Умала быў накіраваны вайсковым аташэ ў Францыю і Паўднёвую Карэю. У 2005 годзе яго брат Антаўра ўзначаліў яшчэ адно няўдалае паўстанне ў Андаўайласе, пасля чаго Альянта канчаткова звольніўся з вайсковай службы ў званні падпалкоўніка. У кастрычніку 2005 года Умала стварыў Перуанскую нацыяналістычную партыю, праграма якой — сінтэз ідэй сацыяльнай справядлівасці, індзейскага нацыяналізму і лацінаамерыканскай інтэграцыі. У 2006 годзе ўдзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах, але набравў 45,5 % галасоў і саступіў Алану Гарсіі ў другім туры. На прэзідэнцкіх выбарах 2011 года атрымаў 31,76 % галасоў у першым туры і 51,54 % — у другім.

Паміж выбарамі 2006 і 2011 Умала адыйшоў ад радыкальных поглядаў да памяркоўных, ад падтрымкі Уга Чавеса да яго крытыкі, ад патрабаванняў шырокай нацыяналізацыі да абяцанняў спрыянню ліберальнай мадэлі эканомікі.

Зноскі
------

1. ↑
2. ↑  Ollanta Humala // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741'></a>

Спасылкі
--------

* *Алексей Чернышев.* Президентские выборы в Перу: второй тур пройдет без центристов  (руск.)
* *Нил Никандров.* «Воин, который видит всё вокруг себя» Архівавана 28 кастрычніка 2011.  (руск.)

Зноскі
------

Спасылкі
--------

Відэа цырымоніі інаўгурацыі Альянта Умалы

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Twitter |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Britannica (онлайн) · Brockhaus · Treccani · OpenSanctions |
| Генеалогія і некрапалістыка | Rodovid |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| GTAA: 227882 · ISNI: 0000000040102950 · LCCN: n2006038235 · NLP: a0000003504659 · SUDOC: 172499267 · VIAF: 14195982 |

 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Шчорс.
**Ігар Шчорс** (25 жніўня 1918 — 12 кастрычніка 1992) — беларускі грамадскі і ваенны дзеяч. Афіцэр БКА, сябра БНП і БККА. Брат Мікалая і Барыса Шчорсаў.  Беларускі калабарант з нацыстамі ў часы Другой сусветнай вайны.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся 25 жніўня 1918 г. у в. Новы Свержань Мінскага павету ў Расійскай імперыі (сёння — Стаўбцоўскі раён Мінскай вобласці) у сям'і Васіля і Сафіі Шчорсаў. Меў братоў — Мікалая і Барыса.

У Другую сусветную вайну падчас нямецкай акупацыі спачатку працаваў у аддзеле дакументаў гарадской управы ў Мінску, а потым стаў начальнікам мінскай крымінальнай паліцыі. Грамадскі дзеяч Антон Шукелойць згадваў, што быў сведкам, як Ігар Шчорс выпісваў дакументы і пропускі жыдоўскім дзецям на выезд з Мінска, каб яны маглі ўратавацца. 

У 1944 г. — камандзір 27-га батальёна Беларускай краёвай абароны. Летам таго ж году выехаў ў Германію. З восені 1944 г. усе Шчорсы разам з жонкамі апынуліся ў Берліне. Сябра Замежнага Сектару Цэнтральнага Камітэту Беларускай незалежніцкай партыі, мянушка «Палын».

Пасля вайны жыў у лагеры ў Міхельсдорфе, камендантам якога быў ягоны брат Барыс, належаў да тэатральнай трупы «Жыве Беларусь!» Вячаслава Селях-Качанскага. У Міхельсдорфе памёр бацька Васіль Шчорс (жонка Сафія перажыла яго на 34 гады). 

У 1948 г. выходзіць пастанова амерыканскіх акупацыйных уладаў, што праца лагераў паступова павінна была згортвацца, а іх насельнікі паступова рыхтавацца да выезду ў іншыя краіны. У 1949 г. выехаў у ЗША. Жыў у Саўт-Рыверы. Маці Сафія Шчорс арганізавала ў Саўт-Рыверы нефармальны беларускі дзіцячы сад. Браў актыўны ўдзел у жыцці парафіі і грамадска-культурных арганізацыяў. Належаў да БККА. Узяў удзел у апошнім Пленуме БЦР у 1988 г. 

Памёр 12 кастрычніка 1992 г. у Саўт-Рыверы ў ЗША.

Зноскі
------

1. ↑  *Сяргей Ёрш*. Вяртаньне БНП. Асобы і дакумэнты Беларускай Незалежніцкай Партыі **(нявызн.)**. Архівавана з першакрыніцы 25 ліпеня 2019.

Спасылкі
--------

* Пантэон Беларусі. Браты Шчорсы Архівавана 2 лютага 2020.
* Эміграцыйная гісторыя ў асобах: 25 жніўня. Пануцэвіч, Басяцкі, Ігар Шчорс
**Урагава** — археалагічны помнік: гарадзішча днепра-дзвінскай культуры і банцараўскай культуры жалезнага веку і селішча. Знаходзіцца за 1 км на поўнач ад в. Урагава Верхнядзвінскага раёна, на заходнім беразе Асвейскага возера, на ўзгорку вышынёй 12—15 м сярод забалочанага поплаву.

плян гарадзішча

Гарадзішча
----------

Складаецца з 2 гарызонтаў: VII ст. да н.э.—IV ст. н.э. і V—VIII стст. н.э. Пляцоўка авальная, памер 70х40 м. 3 усходняга боку — вал і роў, з заходняй — 2 валы і 3 равы. Даследавалі ў 1949 г. А. Р. Мітрафанаў, 1965—1966 гг. К. П. Шут, 1979 г. — В. І. Шадыра.

Культурны пласт у цэнтры пляцоўкі 0,5—0,7 м, па краях 1—1,5 м, складаецца з 2 гарызонтаў. У верхнім гарызонце выяўлены рэшткі наземных жытлаў слупавой канструкцыі з каменнымі агнішчамі ў цэнтры, жалезаапрацоўчая майстэрня; у ніжнім — шмат касцей жывёл, розных вырабаў з каменю і косці. Знойдзены прылады працы з косці (праколкі, шпількі, шылы, долаты, іголкі і інш.), жалезныя нажы, сярпы, наканечнікі стрэл, бранзалеты, каменныя сякеры, гліняныя прасліцы, тыглі, льячкі. Кераміка ў асноўным танкасценная слоікападобная, у верхніх пластах — гладкасценная прафіляваная. Насельніцтва займалася жывёлагадоўляй (костак буйной рагатай жывёлы каля 44%, дробнай 14%, свіней каля 2,5%), паляваннем, рыбалоўствам і збіральніцтвам.

Селішча
-------

Знаходзіцца на паўднёвым усходзе ад гарадзішча. Раскопкі не праводзіліся.

Літаратура
----------

* Шадыра, В. Урагава / Вадзім Шадыра // Археалогія Беларусі: энцыклапедыя: У 2 т. / [складальнік Ю. У. Каласоўскі; рэдкал.: Т. У. Бялова (гал. рэд.) і інш.]. Т. 2: Л — Я. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2011. — 464 с.: іл. — С. 367—368. — ISBN 978-985-11-0549-2.
* Шадыра, В. Урагава / Вадзім Шадыра // Археалогія і нумізматыка Беларусі: Энцыклапедыя / Беларуская Энцыклапедыя; Рэдкал.: В. В. Гетаў і інш. — Мн.: «Беларуская Энцыклапедыя» імя П. Броўкі, 1993. — 702 с. — С. 627. — ISBN 5-85700-077-7.
* Шадыра, В. Урагава / Вадзім Шадыра // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / БелЭн; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. — С. 587. — ISBN 985-11-0214-8.
* Шадыро, В. И. Ранний железный век северной Белоруссии / В. И. Шадыро; АН Белорусской ССР, Ин-т истории; Под ред. А. Г. Митрофанова. — Мн.: Наука и техника, 1985. — 123, [3] с. — С. 59, 62, 72—73, 78, 80, 83—84, 91—93

Спасылкі
--------

* Урагава (археалагічны помнік) на сайце «Архіварта»
Тамбо ў Інакадатэ, 2012 год.
**Карціны на рысавых палях** (яп.: 田んぼアート *тамбо а:то*, ад англ. art) — разнавіднасць геогліфа: японскае ландшафтна-садовае мастацтва прайгравання малюнкаў на рысавым полі (яп.: 田圃 *тамбо*) з выкарыстаннем вырошчванага рысу розных сартоў і колераў.

У 1993 годзе жыхары японскай вёскі Інакадатэ прэфектуры Ааморы з мэтай прыцягнення турыстаў прыдумалі мастацкае афармленне звычайных рысавых палёў. Кожны год перад пасадкай рысу яны выбіраюць мастацкі вобраз і ўвасабляюць яго на полі, выкарыстоўваючы сарты рысу розных колераў. Акрамя традыцыйных японскіх сюжэтаў, на палях рэалізуюцца і знаёмыя ўсяму свету вобразы. У 2003 годзе была намаляваная Мона Ліза, у 2009 годзе — Напалеон, у 2013 — Мэрылін Манро. Паглядзець на гэтыя творы, якія існуюць толькі некалькі месяцаў, прыязджаюць шмат турыстаў. Так, у 2006 годзе гэтыя месцы наведала больш за 200 000 человек. З паспяваннем рысу малюнкі мяняюцца ў адценнях, а сабраны на палях ураджай гэтай расліны прадаецца па звычайных цэнах.

За жыхарамі Інакадатэ рушылі ўслед рысаробы горада Ёнедзава прэфектуры Ямагата, якія пачалі ствараць «уласны» тамбо-арт.

Некаторыя японскія кампаніі, у прыватнасці Japan Airlines, прапаноўвалі аграрыям заплаціць за іх рэкламу на гэтых творах мастацтва, але сябры мясцовай арганізацыі землеўладальнікаў адмовіліся ад гэтага.

* Галерея
* Напалеон (Інакадатэ)Напалеон (Інакадатэ)
* Самурай Наоэ Канэцугу (Інакадатэ)Самурай Наоэ Канэцугу (Інакадатэ)
* Карціна ў ЁнедзавеКарціна ў Ёнедзаве

Зноскі
------

1. ↑  Fackler, Martin (2010-07-15). "Japanese Village Creates Art From Hues of Rice". The New York Times. Праверана 1 March 2015.
2. ↑  Bekku, Junichi (2012-08-19). "'Rice paddy art' reaches new heights of sophistication" [англійская]. The Asahi Shimbun. Архівавана з арыгінала 10 верасня 2013. Праверана 1 March 2015.
3. ↑  Farmers create coloured rice 'murals' in Japan (англ.)
**Інва Мула** (алб.: Inva Mula; нар. 27 чэрвеня 1963 г. Тырана, Албанія) — албанская оперная спявачка (лірычнае сапрана).

Спяваць пачала ў хоры Парыжскай оперы, а затым як салістка. У 1987 годзе перамагла на конкурсе *Cantante d'Albania* ў Тыране, ў 1988 годзе на Міжнародным конкурсе імя Джорджэ Энеску ў Бухарэсце, а ў 1992 годзе яна перамагла на конкурсе Butterfly (Матылёк) у Барселоне.

У 1993 годзе яна атрымала ўзнагароду на першым міжнародным конкурсе оперных спевакоў «Апералія» (Operalia) заснаваным Пласіда Дамінга ў Парыжы. У сувязі з гэтай падзеяй быў выпушчаны дыск канцэрта. У гэтым жа годзе яна прымала ўдзел у розных канцэртах з гэтым вядомым тэнарам у тэатры Опера Бастыліі ў Парыжы, на фестывалі *Europalia Mexico* ў Бруселі, пазней у Мюнхене і ў Осла.

У 1996 годзе яна ўдзельнічала ў оперы Луіджы Керубіні «Медэя» (запісана для ТБ) у Камп'ене, Францыя. У 1998 годзе яна звярнулася да оперы Жоржа Бізэ «Перцкая прыгажуня» (выпушчаны дыск, запіс для ТБ, у Японіі выпушчаны DVD). У 1997 годзе яна прыняла ўдзел у фільме «Пяты элемент», дзе яна агучыла ролю спявачкі Панны Плавалагуны). Пасля гэтага запісала оперу Пучыні «Ластаўка» з Анжэлай Георгіу для EMI. Для сцэнічнай пастаноўкі 2005 яна пераняла ад Анжэлы Георгіу галоўную ролю Магды ў пастаноўках у Тулузе і Парыжы.

Зноскі
------

1. ↑  Internet Movie Database — 1990. Праверана 15 кастрычніка 2015.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312'></a>
2. ↑  Inva Mula // Česko-Slovenská filmová databáze — 2001.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3561957'></a>
3. ↑  *Deutsche Nationalbibliothek* Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 13 снежня 2014.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578'></a>

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Інва Мула

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Яндэкс Музыка |
| Тэматычныя сайты | Česko-Slovenská filmová databáze · Discogs · Internet Movie Database · MusicBrainz · MusicBrainz |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 4093877 · BNC: a19529971 · BNE: XX1728430 · BNF: 13965650s · CiNii: DA13666687 · CONOR: 91001443 · GND: 128944560 · ISNI: 0000000109078347 · LCCN: n97112106 · NLP: a0000002433836 · NSK: 000592871 · NUKAT: n2009134367 · SUDOC: 113829329 · VIAF: 61738726 |

 |
**Дэкларацыя незалежнасці Эстоніі**, інакш вядомая як **Маніфест да эстонскага народа** (эст.: Manifest Eestimaa rahvastele) — законатворчы акт Эстонскай рэспублікі 1918 года. Штогод 24 лютага з гэтай нагоды адзначаецца нацыянальнае свята **Дзень незалежнасці Эстоніі**.

Дэкларацыя была падрыхтавана Камітэтам выратавання, абраным з найбольш паважаных членаў Эстляндскім земскім сходам. 23 лютага маніфест быў надрукаваны і абнародаваны ў Пярну. Назаўтра, 24 лютага, маніфест быў надрукаваны і распаўсюджаны ў сталіцы, Таліне.

Гістарычны кантэкст
-------------------

У Першую сусветную вайну, паміж адыходам бальшавіцкім і прыходам кайзераўскіх войскаў і чаканай акупацыяй, Камітэт выратавання Эстляндскага нацыянальнага сходу 24 лютага 1918 года абвясціў незалежнасць Эстоніі. Аднак нямецкія ўлады не прызналі самаабвешчаную дзяржаву. Пасля нямецкай рэвалюцыі прадстаўнікі Германіі 11—14 лістапада 1918 фармальна перадалі палітычную ўладу ў Эстоніі нацыянальнаму ўраду. Пасля гэтага пачалося бальшавіцкае ўварванне і вайна за незалежнасць Эстоніі. 2 лютага 1920 Эстонская рэспубліка і Савецкая Расія падпісалі ў Тарту мірны дагавор. Эстонія атрымала міжнароднае прызнанне і ў 1921 увайшла ў Лігу Нацый.

Галерэя
-------

* Першае святкаванне Дня незалежнасці ў Таліне 24 лютага 1919Першае святкаванне Дня незалежнасці ў Таліне 24 лютага 1919

Зноскі
------

1. ↑  *Küllo Arjakas*. 23. ja 24. veebruar 1918: kuidas iseseisvust kuulutati (эст.).  Postimees (23 лютага 2008). Архівавана з першакрыніцы 27 мая 2012. Праверана 21 студзеня 2017.
2. ↑  *Lauri Vahtre*. 89 aastapäeva – sinimustvalgega ja ilma (эст.).  Postimees (23 лютага 2007). Праверана 21 студзеня 2017.

Спасылкі
--------

* Эстонская дэкларацыя незалежнасці Архівавана 22 мая 2009.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Шамаева.
**Мухабат Шамаева** (сапраўднае імя Люба) (5 снежня 1944, Бухара) — спявачка, народная артыстка Узбекскай ССР (1978).

Біяграфія
---------

Нарадзілася ў Бухары ў 1944 годзе.

Творчую кар’еру пачала ў Бухары ў самадзейным ансамблі. У 1963-65 гадах салістка «Ансамбля Маком» Узтэлерадыё, у 1965-91 гадах — салістка эстрадна-сімфанічнага аркестра. З другой паловы 1990-х гадоў — актрыса музычнага тэатра бухарскіх яўрэяў «Адраджэнне» ў Нью-Ёрку.

Асабістае жыццё
---------------

Была жонкай кампазітара, паэта і пісьменніка Ільяса Малаева, мелі дзяцей Раджа, Наргіз і Віялету.

Творчасць
---------

Уладальніца прывабнага, яркага голасу. Узбекскія народныя песні («Tanavor», «Fargʻonacha» і інш.) з рэпертуару, лірычныя і эстрадныя песні, створаныя кампазітарамі і кампазітарамі («Koʻchalar» Д. Закірава  (узб.) (бел.; «Toshkent nahori», «Tong navosi», М. Мірзаева  (узб.) (бел.; «Oʻrik gullaganda» М. Лявіева  (узб.) (бел.; «Yoʻllarim», М. Ашрафі  (узб.) (бел.; «Mirzachoʻl yoryori» Г. Кадырава  (руск.) (бел. і іншыя). Выконвала таксама песні розных народаў (таджыкскія, яўрэйскія, азербайджанскія, татарскія, турэцкія, іранскія, арабскія, афганскія, французскія і іншыя).

Гастралявала ў краінах Еўропы і Азіі. Яе выступленні запісаны на грампласцінкі і кампакт-дыскі.

Зноскі
------

1. ↑  OʻzME. Birinchi jild. Toshkent, 2000-yil
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Алінаўка.
**Алінаўка** (укр.: Алинівка, Аліновка, руск.: Алиновка, польск.: Alinówka) — былая чэшская калонія Славіўскаго[uk] сельскага савета Чэрняхіўскага раёна Жытомірскай вобласці.

Насельніцтва
------------

Колькасць насельніцтва: 1899 г. — 19 дамоў і 99 жыхароў, 1906 г. — 27 дамоў і 153 жыхары, 1911 г. — 28 дамоў і 147 жыхароў, 1923 г. — 26 дамоў і 178 жыхароў, 1924 г. — 30 дамоў і 179 жыхароў (пераважна асоб чешскай нацыянальнасці), 1927 г. — 35 дамоў і 185 жыхароў.

Гісторыя
--------

Заснавана ў 1893 годзе. Размяшчалася ў паўкіламетры на поўдзень ад с. Славіў. Галоўным заняткам каланістаў было земляробства, важнай галіной якога было вырошчванне хмеля.

У канцы XIX стагоддзя — калонія Гарошкаўскай[uk] воласьці Жытомірскаго павету Валынскай губерні, у 29 вярстах ад г. Жытомір. У 1905 годзе гаспадаркі ў Алінаўцы вырабілі 400 коп хмеля.

У 1906 годзе — калонія Гарошкаўскай воласці (1-га стану) Жытомірскага павета Валынскай губерні. Адлегласць да губернскага і павятовага цэнтра, г. Жытоміра — 26 вёрст, да валасной управы ў мястэчку Гарошкі — 16 вёрст. Паштовае аддзяленне — Гарошкі. У 1917 годзе памер палявых плошчаў складаў 279,5 дзесяцін зямлі.

У 1923 годзе калонія ўвайшла ў склад новаўтворанага Славоўскага сельсавета, які ад 7 сакавіка 1923 года ўключаны ў новаўтвораны Кутузаўскі (пазней — *Валадарскі*) раён Жытомірскай[uk] (пазней — *Валынская*) акругі. Размяшчалася ў 18 вёрстах ад раённага цэнтра, мясц. Кутузава, і 3 вярсты ад цэнтра сельсавета, с. Славіў. 28 верасня 1925 года калонія, у складзе сельсавета, перададзена ў Чэрняхіўскі раён Валынскай акругі.

Знятая з уліку населеных пунктаў у 1939 годзе.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  *Березюк О. Власенко О.* Теорія і практика чеських рухів на Волині:духовний феномен. Збірник наукових праць(укр.). — Жытомір: Вид-во ЖДУ ім. І. Франка, 2017. — С. 14, 17. Архівавана з першакрыніцы 15 сакавіка 2022.
2. 1 2  Списокъ населенныхъ местъ Волынской губерніи (руск.). *Інстытут гісторыі Украіны НАН Украіны.*.  Жытомір: Волинская губернская типография. 1906. Архівавана з першакрыніцы 14 снежня 2017. Праверана 18 лютага 2024.
3. 1 2  Материалы по административно-территориальному делению Волынской губернии 1923 года (руск.). *Інстытут гісторыі Украіны НАН Украіны.*.  Издание Волынского Губернского Отдела Управления. Жытомір. 1923. Архівавана з першакрыніцы 5 кастрычніка 2021. Праверана 18 лютага 2024.
4. ↑  Національні меншості на Україні (реєстр селищ) (укр.). *Інстытут гісторыі Украіны НАН Украіны.*.  Харкаў, 1925. Архівавана з першакрыніцы 22 студзеня 2021. Праверана 18 лютага 2024.
5. ↑  Alinówka // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom XV, cz. 1: Abablewo — Januszowo (польск.). — Warszawa, 1900. — S. 22.
6. 1 2  *Кондратюк Р. Самолюк Д. Табачник Б*. Адміністративно-територіальний устрій Житомирщини 1795-2006 роки. Довідник: офіційне видання (укр.). *Інстытут гісторыі Украіны НАН Украіны.* с. 190.  Жытомір: «Волинь», 2007. Архівавана з першакрыніцы 8 кастрычніка 2021. Праверана 18 лютага 2024.
**Мінесоцкі ўніверсітэт у Дулуце** (англ.: University of Minnesota Duluth) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, які месціцца ў горадзе Дулут у штаце Мінесота, ЗША.

Агульная характарыстыка
-----------------------

Універсітэт у Дулуце з'яўляецца часткай сістэмы Мінесоцкага ўніверсітэта і прапануе 17 ступеняў бакалаўра па 87 спецыяльнасцях, магістратуру па 24 розных галінах, а таксама двухгадовую праграму ў школе медыцыны і чатырохгадовую праграму фармацэўтычнага каледжа.

Кампус універсітэта складаецца з больш чым 50 будынкаў на 99 гектарах зямлі з выглядам на возера Верхняе. Большасць будынкаў кампуса злучаныя крытымі пераходамі. Універсітэт таксама мае музей мастацтва, планетарый, мюзік-хол, цэнтр выканальніцкіх мастацтваў і інш

Структура
---------

* Каледж адукацыі і сацыяльных паслуг
* Каледж мастацтваў і сацыяльна-гуманітарных навук
* Школа бізнесу і эканомікі
* Каледж навукі і інжынерыі
* Школа медыцыны
* Каледж фармацыі
* Школа магістратуры

Гл. таксама
-----------

* Спіс універсітэтаў штата Мінесота

Заўвагі
-------

1. ↑   Праверана 2 чэрвеня 2020.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Мінесоцкі ўніверсітэт у Дулуце
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   У сацыяльных сетках | Facebook · Twitter |
| Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
| Нарматыўны кантроль | GND: 5113178-X · ISNI: 0000000095409781 · LCCN: n79043156 · VIAF: 140705527 |
**Целаахоўнік кілера** (англ.: The Hitman's Bodyguard) — амерыканскі камедыйны баявік рэжысёра Патрыка Х’юза з Гэры Олдманам у ролі беларускага дыктатара і ваеннага злачынцы Уладзіслава Дукавіча.

Сюжэт
-----

Паводле сюжэту, спецагент Майкл Брус (Раян Рэйналдс) вымушаны аб’яднацца з кілерам Дарыюсам Кінкейдам (Сэмюэль Л. Джэксан), каб уратаваць кілера ад забойства беларускімі наймітамі і даць яму магчымасць сведчыць у судзе супраць дыктатара.

Факты
-----

У беларускім пракаце Дукавіч ператварыўся з беларускага дыктатара ў баснійскага. Гэта было зроблена з ініцыятывы не Беларусі, а расійскага дыстрыб’ютара — Megogo Distribution. Таксама беларускі дыктатар стаў баснійскім у расійскім і ўкраінскім пракаце.

Крытыка
-------

Большасць крытыкаў дае фільму сярэднія адзнакі. Паводле Rotten Tomatoes, фільм спадабаўся толькі 35 % крытыкаў, якія далі сярэднюю адзнаку ў 4,9 з 10 (таксама 49 балаў ад крытыкаў са 100 магчымых фільм мае на Metacritic). Паводле брытанскай Times, фільм проста паўтарае формулу баевікоў 1980-х гадоў кшталту «Лятальнай зброі» ці «48 гадзінаў»; амерыканскі Wall Street Journal  (англ.) (бел. кажа пра «размыты тон» фільму, але брытанскі The Sun апісвае фільм — «тупы як баран, пякельна гучны, не настолькі добры, як ён сам лічыць, але ўсё роўна добры». 70 % шараговым гледачам, паводле Rotten Tomatoes, фільм спадабаўся.

У расійскіх СМІ на момант публікацыі выйшаў толькі адзін агляд фільму — «Российская газета», афіцыйнае СМІ ўраду Расіі, ацаніла фільм у 3,5 з 5 балаў, ня згадваючы пра нацыянальнасць Дукавіча.

Зноскі
------

1. 1 2  Film Releases **(нявызн.)**. *Variety Insight*. Праверана October 25, 2016.
2. ↑  The Hitman's Bodyguard **(нявызн.)**. *British Board of Film Classification*. Праверана July 26, 2017.
3. 1 2  The Hitman's Bodyguard (2017) **(нявызн.)**.  Box Office Mojo. Праверана August 20, 2017.
4. ↑  The Hitman's Bodyguard (2017) **(нявызн.)**.  Rotten Tomatoes. Праверана August 18, 2017.
5. ↑  The Hitman's Bodyguard reviews **(нявызн.)**.  Metacritic. Праверана August 18, 2017.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Велдэ.

**Хенры Клеменс ван дэ Велдэ** (3 красавіка 1863, Антверпен - 25 кастрычніка 1957, Цюрых) — бельгійскі архітэктар і майстар дэкаратыўнага мастацтва.

Біяграфія
---------

Вучыўся ў АМ у Антверпене (1881-83), займаўся жывапісам і графікай. Адзін з заснавальнікаў Нямецкага Веркбунда (1907). У праектах мэблі (з 1894), афармленні інтэр’ера (Фолькванг-музей у Хагене, Германія, 1901-02) і пабудовах (дом Блуменверф у Бруселі, 1895) ранняга перыяду выступаў як ініцыятар стылю «мадэрн», выкарыстоўваючы крывалінейныя формы і дэкор. Пазней як архітэктар і тэарэтык (Мастацкая школа ў Веймары, 1904; тэатр Веркбунда ў Кёльне, 1914) стаў адным з заснавальнікаў і лідараў рацыяналізму. У 1902-14 кіраваў мастацка-прамысловай школай ў Веймары, з 1926 — Нацыянальнай вышэйшай школай дэкаратыўных мастацтваў у Бруселі. У пазнейшых працах (бібліятэка ў Генце, 1935-40; Музей Кролер-Мюлер у Отэрла, Нідэрланды, 1938-54) выкарыстаў прынцыпы функцыяналізму.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5
2. ↑  Henry Van de Velde<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517'></a>
3. ↑
4. ↑  artist list of the National Museum of Sweden — 2016. Праверана 27 лютага 2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q16323066'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q22681075'></a>
5. ↑  archINFORM — 1994. Праверана 23 студзеня 2024.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q265049'></a>
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Жукоўскі.

**Оскар Саламонавіч Жукоўскі** (1 сакавіка 1906, Віцебск — 2001) — савецкі ваенна-марскі дзеяч.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў яўрэйская сям’і. З 1926 года — на службе ў Ваенна-марскім флоце. У 1931 годзе скончыў Ленінградскае Вышэйшае ваенна-марское вучылішча імя М. В. Фрунзэ. Пасля заканчэння вучылішча ў лютым 1931 года О. Жукоўскі пачаў службу на падводнай лодцы Чарнаморскага флоту, з верасня 1931 года — у 64-й авіяэскадрыллі ваенна-паветраных сіл Балтыйскага флоту.

У 1938 годзе скончыў Ваенна-марскую акадэмію імя К. Я. Варашылава. У маі 1938 года быў прызначаны начальнікам аддзела штаба Паўночнага флоту, а з кастрычніка 1939 года — начальнікам аддзела штаба Чарнаморскага флоту.

Удзельнік вайны СССР з Фінляндыяй. У гады Вялікай Айчыннай вайны камандаваў рознымі караблямі на Чарнаморскім флоце. Прымаў удзел у абарончых баях за Адэсу, Севастопаль, Новарасійск і інш. У красавіку 1944 года быў прызначаны начальнікам аператыўнага аддзела штаба Чарнаморскага флоту, у лютым 1946 года — начальнікам штаба Паўночна-Заходняга марскога раёна Чарнаморскага флоту, потым начальнікам штаба Адэскай ваенна-марской базы. З чэрвеня 1948 года — начальнік аператыўнага аддзела штаба 8-га Ваенна-марскога флоту.

З 1957 года — старшы выкладчык Ваенна-марской акадэміі, з 1964 года — намеснік начальніка навукова-даследчага інстытута Ваенна-марскога флоту.

Званне «контр-адмірал» Оскару Саламонавічу Жукоўскаму было прысвоена 11 ліпеня 1957 года. 27 лютага 1968 года звольнены ў запас.

Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга (3), Айчыннай вайны I ступені, Чырвонай Зоркі, Ушакова II ступені, «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах» III ступені, медалямі.

Памёр Оскар Саламонавіч у 2001 годзе.

Літаратура
----------

* Долготович, Б. Д. Жуковский Оскар Соломонович / Б. Д. Долготович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2010. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 1. — С. 432.
* Жуковский Оскар Соломонович // Адмиралы земли белорусской / Б. Д. Долготович. — Минск : Технопринт, 2004. — С. 26-27.
**Уладзімір Паўлавіч Бурмейстар** (5 ліпеня 1904, Віцебск — 5 сакавіка 1971) — савецкі балетмайстар. Заслужаны артыст РСФСР" (1947), Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1954), Народны артыст РСФСР (1965), Народны артыст СССР (1970). Сталінская прэмія II ступені (1946).

Біяграфія
---------

У 1920 годзе паступіў у харэаграфічную школу імя М. Лермантава ў Маскве. У 1925—1929 гг. вучыўся ў Цэнтральным тэхнікуме тэатральнага мастацтва (зараз — Расійскі ўніверсітэт тэатральнага мастацтва, Масква). Адначасова працаваў у Тэатры мініяцюр (1927).

З 1930 года — саліст, з 1932 года — балетмайстар Маскоўскага мастацкага балета пад кіраўніцтвам В. У. Крыгер (у 1939 годзе ўвайшоў у склад Музычнага тэатра імя У. І. Неміровіча-Данчанкі, з 1941 года — Маскоўскі музычны тэатр імя К. С. Станіслаўскага і У. І. Неміровіча-Данчанкі).

У 1941—1960 гг. і з 1963 года — галоўны балетмайстар Маскоўскага музычнага тэатра імя К. С. Станіслаўскага і У. І. Неміровіча-Данчанкі.

Сярод партый: Нуралі («Бахчысарайскі фантан» Б. Асаф’ева), Алека («Цыганы» С. Васіленкі), Нікез («Саперніцы» на музыку П. Л. Гертэля). Ставіў балеты ў тэатрах Лондана, Парыжа і іншых гарадоў.

Літаратура
----------

* Бурмейстар Уладзімір Паўлавіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]. — Мінск : БелЭн, 1996. — Т. 3 : Беларусы-Варанец. — С. 351.
* Владимир Бурмейстер : [Фото] // Балет. — 2004. — № 6.- С. 50.
**Лідыя Карсакуўна** (польск.: Lidia Korsakówna, нар. 17 студзеня 1934, Баранавічы — 6 жніўня 2013, Канстанцін-Язёрна) — польская актрыса.

Біяграфія
---------

Яе бацька Канстанцін быў польскім князем, маці Марыя — рускаю. Напярэдадні Другой сусветнай вайны бацькі жылі ў Харкаве. У 5 год Лідыя пабачыла савецкую камэдыю «Цырк» з Любоўю Арловай і пастанавіла стаць актрысай. Яна наведвала балетную школу, вучылася граць на фартэп’яна, падлеткам уцякла з дома, каб патрапіць у опэру.

Пасля вайны з бацькамі жыла ў Валбжыху ў Польшчы.

Славу Карсакуўне прынёс фільм «Прыгоды ў Марыенштадце» (1954), дзе яна згуляла ролю Ганкі Ручаюўны, вясковай дзяўчыны якая прыехала з музычным ансамблям выступаць у адноўленую Варшаву і закахалася.

У 1950 гадах выступала ў Дзяржаўным ансамблі песні і танца «Мазоўша». У 1953—1954 гадах працавала ў Тэатры сатырыкаў ў Катавіцах, з 1955 года звязаная з трупай Тэатру Сырэна ў Варшаве. У 1987 годзе на пенсіі. 16 чэрвеня 2011 года Рада Варшавы надала актрысе званне Ганаровай грамадзянкі Варшавы.

Зноскі
------

1. 1 2  Internet Movie Database — 1990. Праверана 10 студзеня 2016.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312'></a>
2. ↑  Lidia Korsakówna // Internetowy Polski Słownik Biograficzny<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q96022943'></a>
3. ↑  Zmarła aktorka Lidia Korsakówna
4. ↑  Памёрла вядомая польская артыстка з Баранавічаў

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Česko-Slovenská filmová databáze · Internet Movie Database |
| Генеалогія і некрапалістыка | IPSB: lidia-korsakowna-aktorka-wiesz |
| Нарматыўны кантроль | ISNI: 000000040871178X · VIAF: 301283911 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Ляльчук.
**Берта Ляльчук** (ідыш: בערטא לעלטשוק; 1 мая 1901, Пінск— ?) — яўрэйская акцёрка, пісьменніца, публіцыстка.

Атрымала яўрэйскую і звычайную асвету. З бацькамі часта хадзіла ў тэатр. У 14 гадоў уцякла з дому. Працавала настаўніцай у яўрэйскім сіроцкім прытулку ў Сакалове. Арганізавала драматычны гурток. Выступала ў паказах драм Пераца і Рэйзена, паказы былі дабрачыннымі. Вывучала стаматалогію ў Варшаве. У 1920-22 жыла ў Палесціне, працавала зубным урачом, выконвала ролі на іўрыце ў Tiatrun Ebri. У 1923 пераехала ў ЗША. Іграла ў тэатры і кіно, у тым ліку ў тэатры Шварца (1923-24), Ундзэр-тэатры (1925). У 1925 дэбютавала ў друку. У 1929 наведала СССР. Падтрымлівала камуністаў. У 1938 выйшла кніга «Цені на сонцы». У другой палове 1940-х пераехала ў Каліфорнію, выконвала непрыкметныя ролі (вядомы адзін фільм 1946 года).

Выйшла за паэта Бецалеля Фрыдмана.

Друкавалася ў розных выданнях Нью-Ёрка, Таронта, Варшавы (Моргн-журнал, Літэрарышэ блэтэр, Момэнт, Фрайхайт, Моргн-фрайхайт, Дэр хамэр, Дэр тог, Сігнал, Дэр амэрыканэр, Фрае арбэтэр штымэ, Дэр камф) і ў зборніку «Юніён сквэр».

Вядомыя ролі:

* Зэлда «Кавалёвы дочкі — Дэм шмідс тэхтэр» Гіршбейна
* Мір’ям «Тог ун нахт — Дні і ночы» Ан-скага

Бібліяграфія:

* Шотнс аф дэр зун (1938) — שאטנס אויף דער זון

Літаратура
----------

* Bertha Lelchuk // Слоўнік Зільберцвайга
* Leltshuk, Berte // Слоўнік новай яўрэйскай літаратуры
**Пастая́лец з ко́смасу** (англ.: Resident Alien) — амерыканскі фантастычны камедыйна-драматычны тэлесерыял з Аланам Цьюдзікам у галоўнай ролі, створаны Крысам Шэрыданам на аснове аднайменнай серыі коміксаў.

Серыял транслюецца на тэлеканале Syfy. Прэм'ера першага сезона адбылася 27 студзеня 2021 года, другі сезон, падзелены на дзве часткі, паказвалі зімой-вясной і летам-восенню 2022 года. 14 лютага 2024 года пачаўся паказ трэцяга сезона.

Сюжэт
-----

Галоўны герой серыяла — іншапланецянін, прысланы на Зямлю, каб знішчыць чалавецтва. Ён хаваецца пад асобай доктара Гары Вандэршпігеля, які жыве ў адзіноце недалёка ад маленькага мястэчка Пэйшэнс у амерыканскім штаце Каларада. Неўзабаве гарадскога доктара забіваюць, і ілжэ-Вандэршпігелю даводзіцца ўзяць на сябе яго медыцынскую практыку. Незнаёмства героя з чалавечымі норавамі, яго няздольнасць да эмпатыі і неразуменне сарказму ствараюць мноства камічных сітуацый. Жывучы ў новым целе, ён робіцца занадта падобным да людзей і пачынае сумнявацца ў справядлівасці сваёй місіі.

У ролях
-------

| Акцёр | Роля |
| --- | --- |
| Алан Цьюдзік | прышэлец / Гары Вандэршпігель  прышэлец / Гары Вандэршпігель  |
| Сара Томка | Аста Твелвтрыс  Аста Твелвтрыс  |
| Коры Рэйнальдс | Майк Томпсан шэрыф Майк Томпсан  |
| Эліс Вэтэрлунд | Д'Арсі Блум  Д'Арсі Блум  |
| Леві Філер | Бэн Хотарн мэр Бэн Хотарн  |
| Джуда Прен | Макс Хотарн,  Макс Хотарн, сын Бэна Хотарна |
| Элізабэт Бауэн | Ліў Бэйкер памочнік шэрыфа Ліў Бэйкер  |
| Лінда Хэмілтан | Элеанор Мак-Калістэр генерал Элеанор Мак-Калістэр  |

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт  (англ.)
* Пастаялец з космасу на сайце «Internet Movie Database» (англ.)
**Містар Лёс** (англ.: Mr. Destiny) — амерыканскі фантастычны камедыйны фільм рэжысёра Джэймса Ора, галоўную ролю ў якім іграе Джэймс Белушы. Сярод іншых акцёраў варта вылучыць Лінда Гамільтан, Майкл Кейн, Джон Ловіц, Кортні Кокс, Джэй О. Сандэрс і Рэнэ Русо. Сцэнарый гэтага фільму быў моцна натхнёны фільмам 1946 года *«Гэтае цудоўнае жыццё»*.

Сюжэт
-----

Гісторыя пачынаецца ў самы дзіўны дзень жыцця Лары Бераўза (Джэймс Белушы), у яго 35-годдзе, які складаецца з шэрагу камічных і драматычных няшчасцяў. Лары вінаваціць ва ўсіх жыццёвых праблемах тое, што ў свой 15-ы дзень народзінаў у ключавы момант сваёй гульні ў чэмпіянаце па бейсболе ў дзяржаўнай сярэдняй школе ён не здолеў адбіць мяч. Калі яму хочацца зрабіць усё па-іншаму, яго жаданне выконвае падобны да анёла-захавальніка Майк (Майкл Кейн), які перыядычна з'яўляецца яму ў абліччы бармена, кіроўцы таксі і гэтак далей. Неўзабаве Лары выяўляе, што Майк закінуў яго ў альтэрнатыўную рэальнасць, у якой ён атрымаў перамогу ў той школьнай гульне. Цяпер ён адчувае сябе заможным і магутным чалавека, а таксама ажанаты з пекнай дачкой боса (Біл Макачан) Сіндзі Джо Бамперс (Рэнэ Русо). Спачатку яго новае жыццё здаецца яму ідэальным, але неўзабаве ён пачынае сумаваць па сваім лепшым сябры Кліпе Мецлеры (Джон Ловіц) і жонцы Элен (Лінда Гамільтан) з папярэдняга жыцця; ён таксама выяўляе, што яго альтэрнатыўнае «я» займела мноства ворагаў, як Джуэл Джагер (Кортні Кокс), якая была аператарам пагрузчыкаў, а цяпер яна з'яўляецца яго сакратаркай і палюбоўніцай. Па меры таго як праблемы Лары множацца, ён адчувае жаданне вярнуць сваё старое жыццё.

Крытыка
-------

На партале Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг 38% на аснове 16 водгукаў ад крытыкаў. Роджэр Эберт з *«Chicago Sun-Times»* даў фільму 2 з 4 зорак і напісаў, што фільм з'яўляецца павольным маршам, які не мае вынікаў, а яго дзіўная пасіўнасць падкрэсліваецца самым спакойным саўндтрэкам. Аўдыторыя, апытаная на CinemaScore, паставіла фільму сярэдні бал B+ па шкале ад A да F.

Зноскі
------

1. 1 2   Праверана 11 ліпеня 2016.
2. 1 2 3 4 5   Праверана 11 ліпеня 2016.
3. 1 2  Česko-Slovenská filmová databáze — 2001.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q3561957'></a>
4. ↑  «Mr. Destiny movie review & film summary (1990)». Chicago Sun-Times.

Спасылкі
--------

* Містэр Лёс на сайце Internet Movie Database  (англ.)
* Містэр Лёс на сайце AllMovie  (англ.)
* Містэр Лёс на сайце Rotten Tomatoes  (англ.)
**Парк «Залатая Брама»** (англ.: Golden Gate Park) — гарадскі парк, змесцаваны ў Сан-Францыска. Парк займае плошчу ў 4,12 км², мае форму прастакутніка, такую ж як і Цэнтральны парк у Нью-Ёрку, але на 20% больш. Парк «Залатая Брама» прымае 13 млн наведвальнікаў у год і займае трэцяе месца сярод самых наведвальных паркаў у ЗША адразу пасля Цэнтральнага парку (Нью-Ёрк) і Лінкальн-парку (Чыкага). У 1967 годзе ў парку прайшоў знакаміты «збор плямён» хіпі, які стаў прэлюдыяй да «лета кахання».

У раёне парку змесцаваная Каліфарнійская акадэмія навук. Заходнюю частку парку займае пляж Оўшэн-Біч.

* Вид на парк с высотыВыгляд на парк з вышыні

Спасылкі
--------

* Golden Gate Park
* San Francisco Parks Alliance
* San Francisco Recreation & Parks Department
**Gasteracanthini** - трыба павукоў сямейства {{bt-bellat|павукі-кругапрады|Araneidae}}.

Назва паходзіць ад грэчаскага *γαστήρ*, gastèr, гэта значыць жывот, і *ᾶκανθα*, àcantha, то ёсць шып, з-за мноства і разнастайнах шыпоў, якімі акаймаваны апістасома і вентральная частка; у дадатак суфікс *-ini*, які абазначае прыналежнасць да трыбы.

Сістэматыка
-----------

Па стане на 2007 год складаецца з 14 родаў:

* Acrosomoides Simon, 1887
* Actinacantha Simon, 1864
* Aetrocantha Karsch, 1879
* Afracantha Dahl, 1914
* Augusta O.P.-Cambridge 1877
* Austracantha Dahl, 1914
* Gasteracantha Sundevall, 1833
* Gastroxya Benoit, 1962
* Hypsacantha Dahl, 1914
* Isoxya Simon, 1885
* Macracantha Simon, 1864
* Madacantha Emerit, 1970
* Parmatergus Emerit, 1994
* Togacantha Dahl, 1914

* 
*
**Хіпі** (анг. hippy або hippie; ад разм. Hip або hep, — «разумее, дасведчаны» (hipster — старую назву субкультуры прыхільнікаў Бібоп) — філасофія і субкультура, першапачаткова ўзнікла ў 1960-х гадах у ЗША.

Дэманстрацыя хіпі ў ЗША, у 1967 г.
Росквіт руху прыйшоўся на канец 1960-х — пачатак 1970-х гадоў. Першапачаткова хіпі пратэставалі супраць пурытанскай маралі некаторых пратэстанцкіх цэркваў, а таксама прапагандавалі імкненне вярнуцца да прыроднае чысціні праз любоў і пацыфізм. Падтрымлівалі вольны і незалежны лад жыцця, аскетызм, свабоду сексуальных зносін і ўжывання наркотыкаў. Многія хіпі былі вегітарыянцамі альбо веганамі, падарожнічалі аўтастопам, цікалівіся ўсходнімі рэліягіямі і філасофіямі (будызм, індуізм, даасізм, усходняя містыка). Праводзілі массавыя акцыі пратэсту супраць вайны ў В'етнаме, а таксама за правы жанчын, у абарону экалогіі. Сярод людзей, якія натхнілі рух хіпі, былі пісьменнік Кен Кізі, паэт Джэк Керуак, вучоны і грамадскі дзеяч Цімаці Ліры (таксама вядомы як ЛСД-гуру), пясняры Джон Ленан і Скот Макензі інш.

Адзін з самых вядомых лозунгаў хіпі: «Make love, not war!», што прыблізна азначае: «Кахайце, а не ваюйце».
Рух хіпі меў месца ў ЗША, краінах Заходняй і Цэнтральнай Еўропы, у СССР і ў БССР у прыватнасці. У сацыялістыных краінах хіпі былі аб'ектам крытыкі і асуджэння ў СМІ. Доўгі перыяд часопіс «Вожык» амаль у кожным нумары публікаваў карыкатуры на прадстаўнікоў субкультуры.

Сёння беларускія хіпі штогод арганізоўваюць закрыты фестываль «Вясёлка». У верасні 2013 г. ён праходзіў у лесе каля Гомеля. У колах «Вясёлкі» строга забаронены алкаголь, мяса і наркотыкі.

Гісторыя хіпі
-------------

1965 г. — прыкладны час узнікнення субкультуры;

лета 1967 г. — «Лета кахання», падчас якога ў Сан-Францыска збіраюцца і на доўгі час ствараюць камуну каля 100 000 хіпі. Перыяд росквіта «эпохі хіпі»;

15-18 жніўня 1969 г. — знакаміты музычны фестываль Вудстак у штаце Нью-Йорк, ЗША, на якім сабралося каля за 500 000 чалавек, выступілі найбольш уплывовыя заходнія музычныя калектывы і песняры таго часу (Джымі Хендрыкс, The Who, Джэніс Джоплін, Карлас Сантана і інш). Лічыцца канцом «эпохі хіпі».

Сродкі масавай інфармацыі паступова раскрылі шматлікія негатыўныя бакі субкультуры: тысячы маладых людзей жылі камунамі фактычна на вуліцах, мелі месца хваробы, падлеткавая цяжарнасць, смерць ад наркотыкаў, самагубствы. У свядомасці сярэдняга амерыканца за хіпі замацаваліся негатыўныя стэрэатыпы. Абурэнне многіх людзей старэйшага пакалення выклікала і тое, што шматлікія маладыя людзі не жадалі працаваць, насілі бруднае адзенне (што на іх думку было часткай пратэсту супраць грамадскай сістэмы).

У канцы 1980-х гг. узрасла цікавасць да каштоўнасцяў і ідэй 1960-х, што прывяло да другой хвалі развіцця субкультуры. Трэцяя хваля прыйшлася на пачатак 2000-х гг.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 17: Хвінявічы — Шчытні / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2003. — Т. 17. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0279-2 (т. 17).

Спасылкі
--------

* З гісторыі хіпі ў БССР
* Закрыты фестываль хіпі "Вясёлка" у Беларусі
**Бука́ву** — горад ва ўсходняй частцы Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Паўднёвае Ківу, порт на паўднёвым беразе возера Ківу.

Горад з’яўляецца буйным гандлёвым цэнтрам і вузлом аўтамабільных дарог, звязваючых Дэмакратычную Рэспубліку Конга з дзяржавамі Усходняй Афрыкі. Насельніцтва горада ў 1979 годзе налічвала каля 181 000 чал. У горадзе дзейнічаюць прадпрыемствы металаапрацоўчай, хімічнай і харчовай прамысловасці, міжнародны аэрапорт.

Навука і адукацыя
-----------------

У горадзе дзейнічаюць Інстытут навуковых даследаванняў Цэнтральнай Афрыкі, Інстытут горнай справы, Інстытут агранамічных і медыцынскіх даследаванняў і іншыя навучальныя і навуковыя ўстановы.

У напрамку на паўночны захад ад Букаву знаходзіцца нацыянальны парк Кахуз-Біега.

Зноскі
------

1. 1 2 3  Африка: энциклопедический справочник. Т. 1. А—К / Гл. ред. А. Громыко. Ред. колл. В. М. Власов, Н. И. Гаврилов и др. — М.: Советская энциклопедия, 1986. — С. 372. — 672 с. с илл. (руск.)

Літаратура
----------

* Африка: энциклопедический справочник. Т. 1. А—К / Гл. ред. А. Громыко. Ред. колл. В. М. Власов, Н. И. Гаврилов и др. — М.: Советская энциклопедия, 1986. — С. 372. — 672 с. с илл. (руск.)
Царква Іаана Прадцечы
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Свята-Іаана-Прадцечанская царква.

**Свята-Іаана-Прадцечанская царква** — мураваны праваслаўны храм у вёсцы Пранчакі Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Садовай, 20.

Гісторыя
--------

У 1998 годзе Брэсцкім аблвыканкамам была зарэгістравана праваслаўная абшчына. У кастрычніку 2000 года па блаславенні высокапраасвяшчэннейшага Стэфана, архіепіскапа Пінскага і Лунінецкага, благачынным Ляхавіцкай акругі было асвечана месца і закладзены камень пад будаўніцтва царквы ў гонар Раства Іаана Прадцечы на мяжы вёсак Навасёлкі і Пранчакі.

30 кастрычніка 2004 года архіепіскапам Пінскім і Лунінецкім Стэфанам храм быў асвечаны.

Настаяцелем царквы ў гонар Раства Іаана Прадцечы прызначаны іерэй Сяргей Кузняцоў.

Зноскі
------

1. ↑  Прончаки. Церковь Рождества Иоанна Предтечи
2. ↑  Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы
Краявід Вестэралена
**Вестэрален** (нарв.: Vesterålen) — група астравоў ля паўночна-заходняга ўзбярэжжа Скандынаўскага паўвострава, паблізу Лафатэнскіх астравоў. Належыць Нарвегіі. Складаецца з 3 буйных (Анёя, Лангёя, Хадселёя) і мноства дробных астравоў. Агульная плошча 2,4 тыс. км², насельніцтва 30,648 чал. (2004). Астравы скалістыя, вышынёй да 600-700 м. Добра акрэслена берагавая раўніна (странфлат). Клімат умераны марскі. Сярэдняя тэмпература студзеня каля 0 °С, ліпеня каля 12 °С, ападкаў да 2000 мм у год. Тарфянікі, лугі, месцамі бярозавыя нізкалессі. Насельніцтва занята пераважна ў марскім рыбалоўстве.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Ракоўская.
**Ларыса Паўлаўна Ракоўская** (Барысаўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі журналіст.

Біяграфія
---------

Скончыла факультэт журналістыкі БДУ, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Знешняя палітыка і дыпламатыя». З 1995 года была парламенцкім і палітычныі аглядальнікам газеты «Советская Белоруссия» (з чатырохгадовым перапынкам на працу ў Пасольстве Рэспублікі Беларусь у Маскве). Працавала ў выданні «Союзное вече». З 2014 года — галоўны рэдактар часопіса «Алеся».

Зноскі
------

1. ↑  Часопіс «Беларуская думка», — люты 2009, с.59

| Галоўныя рэдактары часопіса Алеся |
| --- |
| 
* Марыя Муратава (1924—1926)
* *няма звестак* (1926—1948)
* Аляксандра Ус (1948—1972)
* Марыя Карпенка (1972—1999)
* Раіса Баравікова (2000—2002)
* Тамара Бунта (2003—2014)
* Ларыса Ракоўская (ц. ч.)

 |
План трохнефавага сабора з заштрыхаваным сяродкрыжжам
**Сяродкры́жжа** — у царкоўнай архітэктуры месца перасячэння галоўнага нефа і трансепта, якія ўтвараюць у плане крыж. Пры традыцыйнай арыентацыі царквы праз сяродкрыжжа можна трапіць у заходні неф, у паўднёвы і паўночны трансепты, і ў размешчаны ва ўсходняй частцы храма хор. Сяродкрыжжа часта ўвенчана вежай або купалам, прычым вежы характэрны для раманскіх і гатычных храмаў, а купалы — для сабораў эпохі Адраджэння.

Паколькі сяродкрыжжа адкрыта на ўсе чатыры бакі, нагрузка ад вежы або купала прыпадае на куты, таму стварэнне ўстойлівай канструкцыі патрабуе ад архітэктара і будаўнікоў ладнага майстэрства. У мінулыя стагоддзі празмерныя амбіцыі стваральнікаў часта прыводзілі да абвальвання такога роду канструкцый.

У залежнасці ад характару перасячэння вылучаюць два тыпы сяродкрыжжа. У першым неф і трансепт маюць роўную вышыню і падкупальны квадрат мае чатыры аднолькавыя аркі. Другі тып — сяродкрыжжа з паніжаным трансептам — можа быць вызначаны па больш нізкіх, вузкіх арках, якія выразна падзяляюць неф, трансепт і хор.

Купал або вежа могуць мець аконныя праёмы для асвятлення царквы, утвараючы ліхтар. У эпоху ранняга Сярэднявечча квадрат сяродкрыжжа часта выкарыстоўвалі пры планіроўцы сабора ў якасці адзінкі вымярэння: даўжыні нефа і трансепта былі кратныя боку квадрата сяродкрыжжа.

Сабор Святога Пятра з купалам над сяродкрыжжам
Салсберыйскі сабор з вежай над сяродкрыжжам

Зноскі
------

1. ↑  БелЭн 2002.

Літаратура
----------

* Сяродкры́жжа ў тархітэхктуры // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 356. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).
* *Франческа Прина, Елена Демартини* 1000 лет мировой архитектуры. — М. «Омега», 2008.

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Сяродкрыжжа

| ⛭Храмавая архітэктура |
| --- |
| Хрысціянскія | Крыжова-купальны храм • Шатровы храм • Базіліка • Ратонда • Васьмярык на чацверыку • Надбрамны храм • Жалезная царква • Зальны храм |  |
| Нехрысціянскія | Пранг • Пагада • Сала • Ступа • Кумбум • Тахато • Мітрэўм • Німфеўм • Наіск |
| План і аб'ёмы | Наас • Неф • Апсіда • Чацвярык • Васьмярык • Капэла • Хоры • Галерэя • Сяродкрыжжа • Прэзбітэрый |
| Памяшканні | Прытвор • Прыдзел • Крыпта • Падклет • Карыльён • Віма • Амбон • Алтар • Трансепт • Спавядальня • Эмпоры |
| Апорныя канструкцыі | Слуп • Калона • Аркада • Гатычная архітэктура • Контрфорс • Аркбутан • Нервюра |
| Скляпенні і перакрыцці | Арка • Скляпенне • Замковы камень • Конха • Парус • Тромп • Барабан • Галоўка • Купал • Шацёр • Закамара • Какошнік • Неба |
| Храмавыя збудаванні | Званіца • Карыльён • Кампаніла • Капэла • Прыдзел • Баптыстэрый • Ківор • Гульбішчы • Клуатр • Трапезная • Марцірыўм |


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Britannica (11-th) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4121876-0 |