recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых людзей з імем Артаферн.

**Артаферн** (па-эламску: *Irdapirna*, грэч. Ἀρταφρένης; ? — пасля 493 да н.э.) — персідскі сатрап, прадстаўнік дынастыі Ахеменідаў, сын Гістаспа, брат Дарыя І.

Каля 513 да н.э. прызначаны сатрапам Лідыі замест Атана. У 507 да н.э. прымаў афінскіх паслоў, якія прапанавалі яму «зямлю і ваду» — старажытны знак падпарадкавання. У 499 да н.э. грэчаскі тыран Мілета Арыстагор папрасіў у Артаферна дапамогі ў захопе Наксаса. У адказ Артаферн вылучыў войска на чале з Мегабатам. Аднак не зусім удалы паход паказаў іанійскім грэкам, што персы не непераможныя.

У выніку іанійскія грэчаскія гарады з дапамогай Афінаў паўсталі супраць персаў. Разам яны здолелі нават захапіць сталіцу Лідыі Сарды. Аднак Артаферн, абараніўшы замак, дагнаў адступіўшых грэкаў і разбіў іх. Адбудаваўшы Сарды, ён далучыўся да іншых военачальнікаў, якія ваявалі з паўстанцамі, што пацвярджаецца як Герадотам, так і персепальскімі таблічкамі.

У 493 да н.э. калі паўстанне ўжо было задушана, Артаферн рэарганізаваў кіраванне сваёй сатрапіяй. Грэчаскі астраном Гекатэй Мілецкі папрасіў яго быць міласцівым да пераможаных, і, на дзіва, Артаферн стрымаў дадзенае слова. Гэта апошні вядомы ўчынак Артаферна напасадзе сатрапа Лідыі. Яго пераемнікам на гэтай пасадзе быў яго сын, таксама Артаферн.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Artafernes


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Папярэднік**Атан** | **Сатрап Лідыі**513 да н.э. — 493 да н.э. | Пераемнік**Артаферн** |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Рэальны слоўнік класічных старажытнасцей · Britannica (11-th) · Pauly-Wissowa · Treccani |
| Генеалогія і некрапалістыка | genealogics.org |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Артаферн.

**Артаферн** (па-эламску: *Irdapirna*, грэч. Ἀρταφρένης; ? — пасля 480 да н.э.) — персідскі сатрап, прадстаўнік дынастыі Ахеменідаў, сын Артаферна, дзядзька Дарыя І.

Замяніў бацьку на пасадзе сатрапа Лідыі каля 493 да н.э. У 490 да н.э. кіраваў персідскім войскам у паходзе на Грэцыю. Удзельнічаў у захопе Эрэтрыі, якая была зруйнавана, а яе насельніцтва было пераселена ў Персію. Трохі пазней быў разбіты афінянамі на чале з Мільтыядам Малодшым у бітве пры Марафоне. Быў вымушаны адступаць. Удзельнічаў у 480 да н.э. у новым паходзе на Грэцыю, але на ніжэйшых пасадах.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Папярэднік**Артаферн** | **Сатрап Лідыі**493 да н.э. — пасля 480 да н.э. | Пераемнік**?** |
**Дасо Дасі** (італ. Dosso Dossi, сапраўднае імя італ. Джавані дзі Нікола дэ Лютэры; каля 1490, Мантуя — 1542, Ферара) — італьянскі жывапісец і гравёр эпохі Поздняга Адраджэння, найбуйнейшы прадстаўнік ферарскай школы.

Біяграфія
---------

Вучыўся ў Ларэнца Косты і ў майстэрні Джарджонэ, сфарміраваўся як жывапісец пад уплывам венецыянскіх майстроў. Працаваў разам з Беліні, Тыцыянам, Раманіна. З 1516 года — афіцыйны жывапісец ферарскага двара. Амаль усё жыццё правёў на службе ў герцагаў Эстэ: Альфонса I д’Эстэ, Эрколе II д’Эстэ, дзе займаўся не толькі жывапісам, але выконваў дыпламатычныя даручэнні. Разам з братам Бацістай ён пісаў для герцагаў міфалагічныя кампазіцыі, партрэты, ствараў дэкаратыўныя фрэскі і роспісы сцен палацаў і замкаў. Роспісы і фрэскі да цяперашняга моманту практычна не захавалася. Найбольш цікавым бокам у творчасці Дасі з’яўляецца яго цікавасць да разгорнутага пейзажнага фону, часам займае панавальнае становішча ў карціне («Меліса», 1515, Галерэя Баргезэ).

Аб’ядноўваючы традыцыі ферарскай і венецыянскай школ жывапісу, пісаў адзначаныя падвышанай эмацыйнасцю і рамантычнай усхваляванасцю карціны з міфалагічнымі, алегарычнымі, рэлігійнымі сцэнамі, часта змешчанымі на фоне паэтычна-казачнага, прасякнутага рухам пейзажа ("Апалон і Дафэ «Юпітэр, Меркурый і Дабрадзейнасць», 1518, Музей Гісторыі мастацтва, Вена; «Бахус», 1524, Прыватны збор; «Паэт і муза», Лонданская Нацыянальная галерэя). Большасць кампазіцый спелага Дасі адрознівае бліскучы халодны жывапіс, моц крыху цяжкавагавых фігур, перагрузка дэкаратыўнымі дэталямі («Правасуддзе», Дрэздэнская карцінная галерэя, «Святы Себасцьян»; Пінакатэка Брэра, Мілан).

Зноскі
------
**Джавані дзі П’етра**, празваны **Ло Спанья** (італ.: Lo Spagna = «іспанец»; 1470/1480 — 1528) — італьянскі мастак іспанскага паходжання эпохі Адраджэння.

Біяграфія
---------

Дата і месца нараджэння невядомыя, мяркуецца, што ён выхадзец з Іспаніі альбо нарадзіўся ў Італіі ў сям’і іспанскага паходжання, адкуль атрымаў сваю мянушку. У 1470 годзе ён пражываў і працаваў у Перуджы, а пасля пераехаў у Фларэнцыю і быў прыняты ў майстэрню П’етра Перуджына, дзе навучаўся разам з Рафаэлем. Пасля ён шмат працаваў у розных гарадах Італіі і ў 1516 годзе стаў грамадзянінам Спалета, дзе ажаніўся з Санцінай Мартарэлі. У 1517 годзе абраны ў старшыны гарадской гільдыі жывапісцаў. Памёр у 1528 годзе падчас эпідэміі чумы.

Пераважна працаваў у манументальным жывапісе, захаваліся яго фрэскі ў Спалета і Перуджы. У Асізі яму было даверана рабіць роспіс у царкве Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі.

У музеях працы гэтага мастака сустракаюцца вельмі рэдка; у Берлінскай карціннай галерэі ёсць яго «Пакланенне вешчуноў», у Лонданскай нацыянальнай галерэі — «Малітва Збавіцеля ў Гефсіманскім садзе», у парыжскім Луўры — «Пакланенне пастыраў», у ватыканскім музеі — паўтарэнне гэтай апошняй карціны і ў пецярбургскім Эрмітажы «Мадонна з Немаўляткам». У працах Ло Спаньі прыкметны моцны ўплыў Рафаэля, некаторыя з яго карцін прыпісваліся альбо Рафаэлю, альбо Перуджына.

Зноскі
------

1. ↑  Art UK — 2003. Праверана 17 кастрычніка 2015.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q7257339'></a>
2. ↑  Giovanni di Pietro // RKDartists Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517'></a>
3. ↑  Lo Spagna // AGORHA — 2009. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q21994367'></a>
4. ↑  Giovanni di Pietro , aka Lo Spagna // Athenaeum Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q32061534'></a>
5. ↑  *Deutsche Nationalbibliothek* Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 снежня 2014.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578'></a>


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | RKDartists |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Біяграфічны італьянцаў · Вялікая каталанская · Бракгаўза і Эфрона |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BAV: ADV10271445 · BNE: XX848104 · BNF: 12075787x · GND: 119053357 · ISNI: 0000 0001 0509 7866 · LCCN: n86048206 · NTA: 072573384 · SUDOC: 086845373 · VIAF: 89036648 · ULAN: 500004244 |

 |
**Дасакратыкі** — умоўная назва старажытнагрэчаскіх філосафаў ранняга перыяду (VI—V стагоддзя да н.э.), а таксама іх пераемнікаў IV ст. да н.э. якія тварылі па-за рэчышчам атычнай сакратычнай і сафістычнай традыцый.

Гісторыя
--------

Упершыню тэрмін «дасакратыкі» быў уведзены ў 1903 годзе, калі нямецкі філолаг Герман Дыльс сабраў у сваёй кнізе «Фрагменты дасакратыкаў» («*Die Fragmente der Vorsokratiker*») тэксты філосафаў, якія жылі да Сакрата. Кніга ўключала больш за 400 імёнаў разам з фрагментамі арфічных і іншых дафіласофскіх тэакасмагоній.

Вучэнне
-------

Асноўным прадметам філасофствавання ў дасакратыкаў быў космас. Яны ўяўлялі, што ён складаецца са звычайных пачуццёвых стыхій: зямлі, вады, паветра, агню і эфіру, якія ўзаемна пераходзяць адна ў адну ў выніку згушчэння і разрэджання. Чалавек і сфера сацыяльнага, як правіла, не вылучаліся дасакратыкамі з агульнакасмічнага жыцця. Індывід, грамадства, космас у дасакратыкаў падпарадкоўваліся дзеянню адных і тых жа заканамернасцей.

Школы
-----

Дасакратыкі традыцыйна падзяляюцца на прадстаўнікоў іанійскай філасофіі (Мілецкая школа, Геракліт, Дыяген Апаланійскі), італійскай філасофіі (піфагарэйцы, элеаты) і атамістаў. Часам да дасакратыкаў памылкова прылічаюць і сафістаў, але гэта не зусім карэктна, з прычыны таго, што большасць сафістаў былі сучаснікамі Сакрата і ён з імі актыўна спрачаўся. Акрамя таго, вучэнне сафістаў моцна адрозніваецца ад вучэння дасакратыкаў.

Прадстаўнікі
------------

Найбольш вядомыя наступныя дасакратыкі:

* Фалес Мілецкі
* Анаксімандр
* Анаксімен
* Геракліт Эфескі
* Дыяген Апаланійскі
* Ксенафан
* Піфагор Самаскі
* Парменід з Элеі
* Эмпедокл з Агрыгента
* Анаксагор з Клазаменаў
* Леўкіп
* Дэмакрыт
* Кратыл

Літаратура
----------

* Фрагменты ранних греческих философов. Часть I. От эпических теокосмогоний до возникновения атомистики. // Изд.подг. А. В. Лебедев. М.:Наука, 1989. — 576 с.
* А. О. Маковельский. Досократики. В 3 томах. — Казань, 1914—1919.
* Бертран Рассел. История западной философии. Ростов
н/Д: «Феникс», 2002.

Спасылкі
--------

* Артыкул «Дасакратыкі» у Новай філасофскай энцыклапедыі на сайце Інстытута філасофіі РАН
* Сайт placita.org Архівавана 1 сакавіка 2021. прысвечаны вывучэнню антычных сведчанняў пра вучэнні дасакратыкаў.

| ⛭Філосафы / Антычныя філосафы / Дасакратыкі |
| --- |
| Прадфіласофская традыцыя | 
* Арфей
* Лін
* Ферэкід
* Фалет
* Эпіменід
* Акусілай
* Сем мудрацоў

 |
| Мілецкая школа | 
* Фалес
* Анаксімандр
* Анаксімен

 |
| Піфагарэйцы | 
* Піфагор
* Алкмеон
* Філалай
* Ксенафіл
* Архіт

 |
| Элеаты | 
* Ксенафан
* Парменід
* Зянон Элейскі
* Меліс

 |
| Атамісты | 
* Леўкіп
* Дэмакрыт

 |
| Сафісты | 
* Пратагор
* Продзік
* Горгій
* Гіпій
* Крыцій
* Коракс
* Тысій

 |
| Па-за школамі | 
* Геракліт
* Анаксагор
* Эмпедокл
* Дыяген Апаланійскі

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Кругасвет · Праваслаўная · Britannica (онлайн) · Brockhaus |
| Нарматыўны кантроль | BNE: XX5676133 · BNF: 11932855f · GND: 4064025-5 · LCCN: sh93000523 · Microsoft: 2778585467 |
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Пажарскі.

**Бары́с Міха́йлавіч Пажа́рскі** (10 снежня 1928, с. Вялікае Троіцкае Цэнтральна-Чарназёмнай вобласці — ?) — дзяржаўны дзеяч БССР.

Біяграфія
---------

З служачых. Член КПСС (1952). Скончыў Усесаюзны сельскагаспадарчы інстытут завочнага навучання (1957).

З 1953 года галоўны інжынер Жалудоцкай, дырэктар Мірскай МТС, Карэліцкай РТС, Жыровіцкага тэхнікума механізацыі сельскай гаспадаркі. З 1959 года начальнік упраўлення Гродзенскага аблвыканкама, з 1961 года першы сакратар Гродзенскага РК КПБ, з 1963 года старшыня Гродзенскага абласнога аб’яднання Сельгастэхнікі. У 1966—1917 гадах начальнік Глаўка Усесаюзнага аб’яднання Саюзсельгастэхнікі. З 1971 года старшыня рэспубліканскага аб’яднання Белсельгастэхнікі.

Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 8 склікання. На XXVII з’ездзе КПБ абіраўся кандыдатам у члены ЦК КПБ. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* Пажарскі Барыс Міхайлавіч // Беларуская Савецкая Энцыклапедыя. У 12 т. Т. 8. Паддубнікі — Рабкі / Рэдкал.: П. У. Броўка (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1975. — С. 23. — 676 с.: іл. карты.
**Дэвелаперская дзейнасць** — дзейнасць, звязаная з распрацоўкай і суправаджэннем інвестыцыйных праектаў з аб’ектамі нерухомай маёмасці.

Дэвелапэры купляюць зямлю, фінансуюць здзелкі з нерухомасцю, ствараюць ці наймаюць кампанію, якая будзе будаваць згодна з падтрыхтаваным дэвелапэрам праектам, а таксама кантралююць і арганізуюць увесь гэты працэс ад пачатку да канца. Дэвелапэры звычайна прымаюць на сябе найбольшую рызыку ў стварэнні або рэканструкцыі нерухомасці, аднак атрымоўваюць найбольшую карысць. Як правіла, дэвелапэры набываюць дзялянку зямлі, распрацоўваюць праект будынка, займаюцца ягоным маркетынгам, атрымліваюць неабходную грамадскую падтрымку і фінансаванне, будуюць структуру, пасля чаго кіруюць пабудаванай маёмасцю праз арэнду ці ў канчатковым рахунку прадаюць яе.

У Беларусі і Расіі таксама ўжываецца роднаснае да дэпелапера паняцце *забудоўшчык* — юрыдычная асоба, якая прыцягвае грашовыя сродкі
дольшчыкаў для будаўніцтва ўласнымі сіламі і (або) з прыцягненнем трэціх асоб аб’ектаў долевага будаўніцтва шляхам заключэння дагавораў.
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Лейн.

**Дэ́від Лэйн** (англ.: David Lane; 2 лістапада 1938 — 28 мая 2007) — амерыканскі актывіст і прыхільнік ідэй белага нацыяналізму.

Дэвід Лэйн нарадзіўся ў 1938 годзе. У 1979 годзе стварыў «Дэнверскі аддзел рыцараў Ку-клукс-клану». З’яўляецца адным з заснавальнікаў арганізацыі Боба Мэцьюза «The Order». Чальцы «The Order» абвінавачваюцца ў выкраданні грошай, забойствах, падрывах бомб, вырабе фальшывых банкнот, арганізацыі ваенізаваных лагераў з мэтаю звяржэння урада ЗША.

Лэйн быў прысуджаны да 190 гадоў пазбаўлення волі па абвінавачванні ў арганізацыі забойства радыёвядучага Алана Берга ў 1984 годзе. Сваё дачыненне да забойства адмаўляў. Пакаранне адбываў у федэральнай турме ADX Florence ва Фларэнцыі, штат Каларада.

З’яўляецца аўтарам папулярнага ў асяроддзі неанацыстаў лозунга «14 словаў»: «We must secure the existence of our people and a future for White children» («Мы павінны захаваць існаванне Нашага народа і будучыню для Белых дзяцей»). Знаходзячыся ў заключэнні, пісаў кнігі з вобласці «тэорыі змовы». Прапаведаваў «ватанізм» (Wotanism).

Памёр 28 мая 2007 года ў сне вечарам у турме ў Індыяне.

Працы
-----

* *Ron McVan.* Creed of Iron: Wotansvolk Wisdom. — Fourteen Word Pr, 1997. — 176 с. — ISBN 0967812305.
* *David Lane.* Deceived, Damned & Defiant: The Revolutionary Writings of David Lane. — Fourteen Word Pr, 1999. — 373 с. — ISBN 0967812321.
* *David Lane.* KD rebel. — 2001. — 59 с.

Зноскі
------

Літаратура
----------

* *Kevin Flynn, Gary Gerhardt.* The Silent Brotherhood: Inside America's Racist Underground. — Signet, 1990. — 496 с. — ISBN 0451167864.
* *Mattias Gardell.* Gods of the blood: the pagan revival and white separatism. — Duke University Press, 2003. — 445 с. — ISBN 0822330717.
* *Nicholas Goodrick-Clarke.* Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and the Politics of Identity. — NYU Press, 2003. — 371 с. — ISBN 0814731554.
* *Jeffrey Kaplan.* Encyclopedia of white power: a sourcebook on the radical racist right. — Rowman Altamira, 2000. — 585 с. — ISBN 0742503402.
* *Alan M. Schwartz,B'nai B'rith.* Danger: extremism: the major vehicles and voices on America's far-right fringe. — Anti-Defamation League, 1996. — 307 с. — ISBN 0884641694.

Спасылкі
--------

* Творчасць Дэвіда Лэйна Архівавана 8 снежня 2006.  (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree · Geni.com |
| Нарматыўны кантроль | LCCN: no2007088660 · VIAF: 56394760 |
**Ветраны млын** — вятрак на тэрыторыю музея «Дудуткі».

Гісторыя
--------

Млын быў пабудаваны ў 1903-05 гадах братамі Міхаілам Іванавічам і Іванам Іванавічам Паляковымі ў в. Бярозаўка Кармянскага р-на Гомельскай вобласці.

Пры правядзенні калектывізацыі млын стаў калгасным, а яго гаспадары былі высланы ў Сібір.

Млын працаваў да пачатку 70-х гадоў XX ст. а потым знаходзіўся ў закінутым стане і паступова разбураўся. Па ініцыятыве заснавальніка музея Яўгена Будзінаса ў чэрвені 1992 годзе млын быў прывезены на тэрыторыю музея «Дудуткі», адноўлены брыгадай цесляроў Віктара Карачуна пад кіраўніцтвам архітэктара Сяргея Сергачова і мастака Барыса Цітовіча.

Справа ад млына знаходзіцца «Хата завознiка», у якой сяляне, што прывозілі збожжа на млын і не паспявалі ў гэты дзень яго змалоць, маглі павячэраць і застацца пераначаваць.

Архітэктура
-----------

Адносіцца да збудаванняў шатровага (галандскага тыпу). Яго вышыня складае 14 метраў, збудаванне 5-ці яруснае.

Галерэя
-------

* Ветраны млын
* 
* 
* 
* 
*

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Млын Архівавана 23 жніўня 2018. // dudutki.by
**Факультэт традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва** — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў. Размяшчаецца ў будынку па вуліцы Рабкораўскай, 17 у Мінску.

Гісторыя
--------

Факультэт створаны ў 2003 годзе і з’яўляецца адукацыйным, навукова-даследчым і творчым цэнтрам. Асноўная мэта дзейнасці факультэта — вывучэнне і захаванне традыцыйнай беларускай культуры, а таксама спрыянне развіццю інавацыйных форм і жанраў сучаснага мастацтва.

У верасні 2021 года была ліквідавана кафедра этналогіі і фальклору, яе загадчык, дацэнт і кандыдат культуралогіі Вячаслаў Калацэй, звольнены. Сярод выкладчыкаў кафедры былі прафесары Энгельс Дарашэвіч, доктар філасофскіх навук, Вольга Лабачэўская, доктар мастацтвазнаўства, Аляксей Рагуля, кандыдат філалагічных навук; старшы выкладчык Наталля Петухова, кандыдат педагагічных навук, і іншыя.

Стуктура
--------

У структуру факультэта ўваходзіць чатыры кафедры:

* кафедра харэаграфіі;
* кафедра рэжысуры абрадаў і свят;
* кафедра тэатральнай творчасці;
* кафедра народнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.

Дэканы
------

* Вячаслаў Віктаравіч Калацэй (2003—?)
* Наталля Уладзіміраўна Карчэўская

Зноскі
------

1. ↑  В университете культуры и искусств ликвидировали кафедру этнологии и фольклора. Заведующего уволили. (руск.) (3 верасня 2021). Праверана 3 верасня 2021.
2. ↑  Кафедра этналогіі і фальклору

Спасылкі
--------

* Бачына факультэта Архівавана 3 верасня 2021.
**Факультэт унутраных войскаў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎** — адзін з факультэтаў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎.

Апісанне
--------

Факультэт вядзе адлік сваёй гісторыі ад 20 студзеня 1993 года. 23 чэрвеня 1996 года адбыўся першы выпуск лейтэнантаў, якія атрымалі вышэйшую адукацыю на факультэце і падрыхтаваных для праходжання службы ва ўнутраных войсках МУС Рэспублікі Беларусь.

7 мая 1998 года факультэту былі ўручаны Баявы Сцяг і Грамата Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — сімвалы воiнскага гонару, доблесці і славы.

Спецыяльнасці
-------------

Падрыхтоўка курсантаў на факультэце ўнутраных войскаў праводзіцца па спецыяльнасці «Кіраванне падраздзяленнямі ўнутраных войскаў» з кваліфікацыяй «Спецыяліст па кіраванню — юрыст» (тэрмін абучэння — 5 гадоў).

Акрамя падрыхтоўкі курсантаў, на факультэце ажыццяўляецца падрыхтоўка афіцэраў з ліку прапаршчыкаў і ваеннаслужачых кантрактнай службы, якія маюць вышэйшую і сярэднюю спецыяльную адукацыю, перападрыхтоўка спецыялістаў.

Пасля завяршэння абучэння выпускнікі факультэта праходзяць службу на першасных афіцэрскіх пасадах камандзіраў узводаў у злучэннях і воінскіх часцях унутраных войскаў Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.

Склад
-----

У склад факультэта ўваходзяць:упраўленне, кафедры аператыўна-тактычнай падрыхтоўкі ўнутраных войскаў, спецыяльных і інжынерна-тэхнічных дысцыплін, юрыдычных дысцыплін; навукова-даследчая лабараторыя, курсы перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі, пяць курсанцкіх падраздзяленняў, падраздзяленні забеспячэння.

Начальнікі
----------

* Ігар Мікалаевіч Навуменка

Зноскі
------

1. ↑  Факультэт унутраных войскаў Архівавана 16 снежня 2018.

| ⛭Ваенная акадэмія Рэспублікі Беларусь |
| --- |
| Факультэты | Факультэт Генеральнага штаба ·  Агульнавайсковы факультэт ·  Факультэт сувязі і аўтаматызаваных сістэм кіравання ·  Факультэт супрацьпаветранай абароны ·  Факультэт ваеннай разведкі ·  Авіяцыйны факультэт ·  Факультэт унутраных войскаў ·  Факультэт ракетных войскаў і артылерыі |
**Алексіс Саблон** (англ.: Alexis Sablone; 12 жніўня 1986) — амерыканская прафесійная скейтбардыстка ў пазіцыі «гуфі», якая займае 12-е месца ў свеце па стане на ліпень 2021 года. Удзельнічала ва ўсіх спаборніцтвах «X Games» з 2009 года, Чэмпіянаце свету па скейтбордынгу, і каталася ў «Dew Tour». Саблон удзельнічала ў летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года ў Токіа, заняўшы 4-е месца ў жаночым вулічным фінале. Акрамя таго, што яна прафесійны скейтбардыст, Саблон мае ступень магістра архітэктуры ў Масачусецкім тэхналагічным цэнтры. У цяперашні час яна пражывае ў Краун-Хайтс, Бруклін.

Біяграфія
---------

### Ранні перыяд жыцця

Алексіс Саблон нарадзілася 12 жніўня 1986 года і вырасла у Олд-Сейбруку, штат Канектыкут. Калі ёй было дзевяць гадоў, Саблон пачала вучыць сябе катацца ў гаражы сваёй мамы, гледзячы старыя відэакасеты і імітуючы ўбачанае. Яна наведвала «The Country School» у суседнім Мэдысане, штат Канектыкут, дзе пазнаёмілася з іншымі скейтбардыстамі.

Зноскі
------

1. 1 2  The Boardr — 2013. Праверана 2 лютага 2021.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q99544974'></a>
2. 1 2 3  GQ, Apparel Arts, Gentlemen's Quarterly, GQ / J. Nelson — NYC: Condé Nast, 2021. — ISSN 0016-6979 Праверана 22 ліпеня 2021.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q605401'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q311249'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q6197147'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q60'></a>
3. ↑  Tanner, Kara.  USA Skateboarding's Alexis Sablone Narrowly Misses Podium, Finishes Fourth in Women's Street **(нявызн.)**, *Team USA* (July 26, 2021).
4. ↑  *Meronek, Rob*. Profiles and Bios: Alexis Sablone **(нявызн.)**. *The Boardr*. Архівавана з першакрыніцы July 2, 2014. Праверана 5 жніўня 2021.
5. ↑  Marsh, Ariana.   **(нявызн.)**, *Vice Media* (July 30, 2019).

Спасылкі
--------

* Алексіс Саблон на «Olympedia»
* Alexis Sablone на «The Boardr»
* Алексіс Саблон Архівавана 8 сакавіка 2022. на «X Games»

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
| Тэматычныя сайты | Olympedia · X Games · Internet Movie Database |
**Генадзь Аляксеевіч Трубіла** (**Трубіло**) (нар. 1971, Слонім, Гродзенская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь (з 2023).

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў 1971 годзе ў Слоніме. Скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Пачынаў працоўную дзейнасць у 1993 годзе механікам камерцыйнай вытворчай фірмы. Потым працаваў майстрам, галоўным інжынерам розных ЖЭС Заводскага раёна Мінска, а з 1998 года кіраваў ЖЭС № 28 Заводскага раёна. У 2002 годзе быў прызначаны намеснікам дырэктара па добраўпарадкаванні і санітарным стане жылога фонду ЖРЭА Заводскага раёна г. Мінска. З 2009 па 2012 год з’яўляўся дырэктарам ЖРЭА № 2 Фрунзенскага раёна Мінска.

З 2012 года працуе ў Міністэрстве жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь. Працаваў намеснікам міністра, з 26 чэрвеня 2018 года — першым намеснікам Міністра жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

28 ліпеня 2023 года прызначаны Міністрам жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

Узнагароды
----------

* Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2012).

Зноскі
------

1. 1 2  Пастанова Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 26 чэрвеня 2018 года № 492 «Аб назначэнні некаторых службовых асоб»
2. 1 2  Пастанова Прэзідыума Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь ад 28 красавіка 2012 года № 920-ПСР4 «Аб узнагароджанні Л. І. Значонак і Г. А. Трубіло Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь»
3. ↑  Указ Президента Республики Беларусь от 28 июля 2023 года № 230 «О Г. А. Трубило»

| Міністры жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь |
| --- |
|  | 
Барыс Батура (1991—1999) •
Аляксандр Мількота (1999—2003) •
Уладзімір Белахвостаў (2003—2011) •
Андрэй Шорац (2011—2014) •
Аляксандр Церахаў (2014—2020) •
Андрэй Хмель (2020—2023) •
Генадзь Трубіла (з 2023)
 |
**Алена Паўлаўна Кушч** (нар. 3 сакавіка 1940, п. Амвросііўка, Данецкая вобласць, Украіна) — беларускі архітэктар.

Біяграфія
---------

Да паступлення ў ВНУ працавала рабочай аддзела геадэзіі і картаграфіі, дарожнай рабочай, муляром у трэсце Кіеўгарбуд, у 1957—1959 гадах у інстытуце Кіеўпраект.

Скончыла ў 1965 годзе горадабудаўнічы факультэт Кіеўскага інжынерна-будаўнічага інстытута, атрымаўшы спецыяльнасць інжынера-будаўніка. Па размеркаванні інстытута трапіла ў Гродзенскае рамбудупраўленне, дзе ў 1965—1968 гадах працавала інжынерам планавання арганізацыі работ; у 1968—1972 гадах у Гродзенскіх абласных праектных майстэрнях «Белдзяржпраекта» старшым інжынерам, кіраўніком групы аддзела генпланаў, у 1972—1977 гадах начальнік аддзела генпланаў Гродзенскай майстэрні інстытута «Белкааппраект», у 1977—1980 гадах кіраўнік групы майстэрні перспектыўнага праектавання «Гроднаграмадзянпраект», у 1980—1995 гадах начальнік галаўнога гасразліковага праектна-вытворчага бюро архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення Гродзенскага аблвыканкама.

Член Саюза архітэктараў БССР з 1975 года, пасля член Саюза архітэктараў Рэспублікі Беларусь.

Пражывае ў Гродне па вул. Горкага.

Творчасць
---------

Асноўныя працы: гандлёвыя блокі ў гарадскіх пасёлках Скідзель Гродзенскага і Рось Ваўкавыскага раёнаў (1975); у аўтарскім калектыве: гандлёвы цэнтр у вёсцы Гожа Гродзенскага раёна (1976), праект дэталёвага планавання Паўднёва-Заходняга жылога раёна (1977), мікрараёна Прынёманскі-3 (1980), эксперыментальны мікрараён Румлёва (1985), квартал індывідуальных дамоў у пасёлку Паўднёвы (1986) у Гродне.

Узнагароды
----------

Узнагароджана Ганаровай граматай Гродзенскага аблвыканкама (1994), медалём «За доблесную працу. У адзначэнне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна».

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5  Кущ Елена Павловна // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)
2. ↑  Кущ Елена Павловна // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)

Літаратура
----------

* Кущ Елена Павловна // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)
* Кущ Елена Павловна // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1. (руск.)
**Сардэчная недастатковасць** — парушэнне кровазвароту ў тканках і органах у выніку пашкоджання цягліцы (міякарда) і клапанаў сэрца, каранарных сасудаў міякарда (у тым ліку вірусам). Віды: вострая, хранічная.

Цяжкі ацёк нагі пры сардэчнай недастатковасці (2010 г.)

Папярэджанне
------------

Прадухіленню хваробы спрыяе цялесная размінка цягам 40 хвілін 4 разы на тыдзень і змяншэнне спажывання паваранай солі да менш за 5 грамаў на содні. Карысна ўжываць штодня прынамсі 6 пладоў гародніны і садавіны. Варта пазбягаць ужывання алкаголя і палення, у тым ліку пасіўнага. Таксама варта ўнікаць набору залішняй вагі (індэкс масы цела = вага ў кг / рост у метрах \* рост у метрах > 25) і своечасова лячыць цукровы дыябет.

Прычыны
-------

Узнікненню хваробы спрыяе атлусценне, празмерны ўзровень халестэрыну ў крыві (>5 мілімоль/літр), цукровы дыябет, хранічная абструктыўная хвароба лёгкіх (ХАХЛ), хваробы шчытападобнай залозы, злоўжыванне алкаголем і наркотыкамі.

Праявы
------

Уздзьмутая вена на шыі (паказаная стрэлкай) пры сардэчнай недастатковасці (2010 г.)
Хвароба выяўляецца праз задышку, хуткую стамляльнасць, парушэнне сэрцабіцця (звыш 200 удараў за хвіліну), кашаль і ацёчнасць у канцавінах. З боку органаў стрававання з'яўляюцца млоснасць, ваніты, боль у страўніку.

Беларусь
--------

У 2011 г. звыш паловы загінулых ад сардэчнай недастатковасці злоўжывалі алкаголем (алкагалізм). 70% выпадкаў хваробы выявілі ў якасці прычыны смерці і інваліднасці ўжо *пасля іх наступлення* сярод працаздольнага насельніцтва.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5  *Святлана Барысенка.* Міма інфаркту і інсульту // *Звязда* : газета. — 17 красавіка 2012. — № 74 (27189). — С. 4. — ISSN 1990-763x.(недаступная спасылка)
2. ↑  Сімптомы сардэчнай недастатковасці

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 119423480 · GND: 4024655-3 · LCCN: sh85059745 · LNB: 000199100 · NDL: 00571034 · NKC: ph126002 |

 |
**Сацыяфобія** (лац.: societas + стар.-грэч.: φόβος — грамадства + страх) — упартая нематываваная боязь выканання дзеянняў у грамадскіх месцах. Ёсць найбольш распаўсюджаным відам назойлівага страху. Найчасцей сустракаецца ў самотных і негаваркіх людзей.

Прычыны
-------

Схільнасць да хваробы выклікае турбаванне водгукам навакольных, боязь выглядаць смешным і страты пашаны і даверу, недаацэнка ўласных поспехаў, уява сябе нязначным і саманепрыманне, пастаяннае параўнанне сваіх дасягненняў з поспехамі іншых.

Праявы
------

Хвароба выяўляецца праз спалох ад стасункаў з людзьмі, што суправаджаецца дрыжаннем рук, пачырваненнем, павышаным потааддзяленнем і буркатаннем у жываце. У выніку адбываецца адасабленне (пазбяганне стасункаў) ад людзей пры адначасным разуменні яго неабгрунтаванасці.

Гл. таксама
-----------

* Агарафобія
* Сіндром Аспергера
* Сарамлівасць
* Хікікаморы
* Мізантропія

Зноскі
------

1. ↑  Disease Ontology — 2016. Праверана 15 мая 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q4117183'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5282129'></a>
2. ↑  *Вольга Цыбульская.* Не бойцеся здацца смешным // *Краіна здароўя*. — 18 жніўня 2010. — № 41 (210). — С. 3. — ISSN 1990-763x.(недаступная спасылка)
З 1968 года Сьера-Леонэ кіравалася Усенародным кангрэсам, які пасля канстытуцыйнага рэферэндуму 1978 года стаў адзінай законнай партыяй.

У сакавіку 1991 года краіна пагрузілася ў грамадзянскую вайну. Супраць уладаў выступіла групоўка «Аб’яднаны рэвалюцыйны фронт». Урадавыя часці адчувалі праблемы з забеспячэннем і харчаваннем. Некаторыя вайскоўцы скардзіліся на затрымку заробку. Капітан Валянцін Страсер, будучы лідар змоўшчыкаў, на свае вочы бачыў у якім стане знаходзілася армія. Больш за тое, у афіцэра была асабістая крыўда на камандаванне, якое аднойчы адмовілася вывозіць параненага яго ў тыл.

29 красавіка 1992 года Страсер і іншыя малодшыя афіцэры арганізавалі дзяржаўны пераварот. Узброеная калона змоўшчыкаў уварвалася ў Фрытаўн, сталіцу краіны, і захапілі Дзяржаўны дом, дзе размяшчаўся офіс прэзідэнта Джозефа Сайду Мома. Прыхільнікі дзейнага рэжыму ненадоўга адбілі будынак, але пазней ён зноў трапіў у рукі мяцежнікаў. Неўзабаве змоўшчыкі знайшлі Мома і адправілі ў выгнанне на верталёце ў Гвінею.

Новае кіраўніцтва забараніла ўсе палітычныя партыі і сфармавала Нацыянальны часовы кіруючы савет. Парламент быў распушчаны.

Джозеф Апала, амерыканскі гісторык, які правёў большую частку свайго дарослага жыцця ў Сьера-Леонэ, прыхільнікі Страсера паслалі да амерыканскіх дыпламатаў, каб даведацца, ці прызнаюць ЗША новы ўрад. Пасол Джоні Янг заявіў, што хоць звычайна амерыканцы не прызнавалі рэжымы, якія прыйшлі да ўлады гвалтоўным шляхам, але ў гэтым выпадку будзе зроблена выключэнне з-за адчайнага становішча краіны, а таксама таму, што Мома не быў абраны дэмакратычным шляхам.

Заўвагі
-------

1. ↑   Bangura, Joseph J.; Mustapha, Marda (2016-04-29). Democratization and Human Security in Postwar Sierra Leone. Palgrave Macmillan US. p. 22. ISBN 9781137486745.
2. 1 2 3  Anne M. Simmons.  Background: Sierra Leone **(нявызн.)**, *Los Angeles Times* (13 May 2000).
3. 1 2 3 4 5 6  Akam, Simon (2 February 2012). "The vagabond king". *New Statesman*. .
4. 1 2 3  Sierra Leone Chief Ousted In Military Coup -- President Flees; Officers Claim Control **(нявызн.)** (30 April 1992).
5. ↑  *United States Department of State*. Sierra Leone Human Rights Practices, 1993 **(нявызн.)** (31 студзеня 1993). Архівавана з першакрыніцы 28 снежня 2011. Праверана 3 лістапада 2016.

Спасылкі
--------

* Abstract of "The Military and Civil Society in Sierra Leone: The 1992 Military Coup d'Etat" by C Magbaily Fyle in *African Development* (full article available with JSTOR login)
«Граматыка славенска, правільней сінтагма» Мялеція Сматрыцкага (Еўінская друкарня, 1619) з калекцыі Віленскага беларускага музея імя Івана Луцкевіча
Евангелле з Еўя  (ВД) (бел.
**Еўінская друкарня** — колішняя друкарня ў мястэчку Еўе (цяпер у Літве), якая дзейнічала з 1610 года да сярэдзіны XVII ст. Заснавана праваслаўным шляхціцам падкаморым троцкі Багданам Агінскім у сваім уладанні пасля часовай забароны дзейнасці брацкай Святадухаўскай друкарні ў Вільні.

Друкарняй кіравалі пісьменнік-публіцыст і ігумен Еўінскага Успенскага манастыра Л. Карповіч і друкар Г. Івановіч, якімі было надрукавана некалькі кніг на польскай мове і 25 кірыліцай. Сярод выданняў — рэлігійная літаратура, а таксама такія шырокавядомыя навукова-папулярныя працы, як «Буквар славянскай мовы» (1618), «Граматыка…» М. Сматрыцкага (1690). Выдаваліся кнігі і на старабеларускай мове. Выданні, ажыццёўленыя кірыліцай, вызначаліся высокімі мастацка-паліграфічнымі якасцямі.

Друкарня спыніла сваю дзейнасць як з-за фінансавых цяжкасцей, так і з-за шматлікіх войнаў сярэдзіны XVII ст.

Літаратура
----------

* Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; маст. З. Э. Герасімовіч. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — 688 с. — ISBN 985-11-0314-4 (т. 1), ISBN 985-11-0315-2.

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Еўінская друкарня на Вікісховішчы |
**Арытмія** (стар.-грэч.: ἀρρυθμία — няўзгодненасць) — парушэнне частасці, рэгулярнасці і паслядоўнасці сардэчных скарачэнняў. Выклікаецца ішэміяй сэрца, інфекцыяй, запаленнем праз змену тэмпературы цела, парушэннем дзейнасці шчытападобнай залозы і гіпертаніяй.

Папярэджанне
------------

Узнікненне немачы прадухіляе штодзённае размінанне, плаванне і пешыя прагулкі. Карысна штодня ўжываць багатыя на калій гародніну і садавіну (абрыкосы, бананы, печаная бульба, курага і разынкі), рыбу дзеля тлустых кіслатаў амега-3 у рыбіным тлушчы. Таксама варта пазбягаць палення і стрэсу, ужыцця моцнай гарбаты, кавы і спірту, падымання цяжкіх прадметаў і перасоўвання мэблі.

Прычыны
-------

Развіццю хваробы спрыяе сытная ежа, цеснае адзенне, запор, укус насякомага, стрэс, паленне, ужыццё спірту і цукровы дыябет у спалучэнні з атлусценнем і павышаным артэрыяльным ціскам.

Праявы
------

Хвароба выяўляецца праз страту прытомнасці, адчуванне слабасці, запамароку, боль і сцісканне ў грудзях, дыхавіцу і пачашчанае дыханне.

Віды
----

Вылучаюць шэраг відаў арытміі: 1) тахікардыя (стар.-грэч.: ταχύς + καρδία — хуткі + сэрца) — сэрцабіцце звыш 100 удараў за хвіліну, 2) брадзікардыя (стар.-грэч.: βραδύς + καρδιά — павольны + сэрца) — пульс менш як 60 сардэчных скарачэнняў за хвіліну, 3) міргальная — нерытмічныя і бязладныя скарачэнні сардэчнай мышцы (пагроза тромбаэмбаліі, развіццё сардэчнай недастатковасці), 4) экстрасісталія — пазачарговае скарачэнне сэрца або яго аддзелаў, 5) блакада сэрца — парушэнне правядзення імпульсу праз анатамічнае або функцыянальнае пашкоджанне праводных шляхоў сэрца.

Зноскі
------

1. ↑  Monarch Disease Ontology release 2018-06-29sonu — 2018-06-29 — 2018. Праверана 4 жніўня 2018.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q55345445'></a>
2. ↑  *Вольга Цыбульская.* Шматаблічная арытмія // *Краіна здароўя*. — 19 лістапада 2009. — № 47 (161). — С. 5.(недаступная спасылка)
3. ↑  *Святлана Барысенка.* Не той рытм у сэрца // *Звязда* : газета. — 20 ліпеня 2013. — № 133 (27498). — С. 4. — ISSN 1990-763x.(недаступная спасылка)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая савецкая (1 выд.) · Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) · Treccani · Universalis · Гранат |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 11957225g · GND: 4024696-6 · LCCN: sh85007430 · LNB: 000113876 · NDL: 00563779 · NKC: ph126000, ph841564 |

 |
**Бізнес-анёл** (англ. angel, business angel, angel investor і інш.) — прыватны венчурны інвестар, які дае фінансавую і экспертную падтрымку кампаніям на ранніх этапах развіцця. 

**Інвестыцыя**

Гістарычна бізнес-анёлы-асноўная крыніца знешняга фінансавання новых кампаній з патэнцыялам хуткага росту. Яны дапамагаюць стартапам пераадолець этап, калі аб’ём неабходных для развіцця рэсурсаў перавышае магчымасці заснавальнікаў, але недастаткова вялікі, каб зацікавіць інвестыцыйны фонд.

Бізнес-анёлы інвестуюць у кампаніі наўпрост і аперуюць уласным капіталам. Анёл можа інвеставаць не толькі ў гатовы праект, але і ў ідэю, што немагчыма для інстытуцыйнага інвестара. У партфелі бізнес-анёла невялікія інвестыцыі пераважаюць па колькасці і сумарным аб’ёме. Выключэнне з гэтага правіла «„ суперангелы", якія аперуюць капіталам сувымерным з рэсурсамі венчурных фондаў. Часцяком анёлы інвестуюць сумесна, аб’ядноўваючы рэсурсы і скарачаючы індывідуальныя рызыкі. Па дадзеных праведзенага ў 2009 годзе даследаванні рынку анёльскіх інвестыцый Вялікабрытаніі, такія здзелкі склалі больш за 80 % ад улічанага за год колькасці.

Сацыялагічныя даследаванні паказваюць на сталасць партрэта сярэднестатыстычнага бізнес-анёла-гэта які мае універсітэцкую ступень мужчына ва ўзросце ад 45 да 65 гадоў, з прадпрымальніцкім або кіраўніцкіх вопытам за плячыма. Анёлаў характарызуе цікавасць да бізнэсу, і сярод іх рэдка сустракаюцца навукоўцы або спецыялісты, не звязаныя з кіраваннем — напрыклад, лекары.

Анёльскія інвестыцыі часта характарызуюць як» разумныя грошы": анёлы больш ахвотна падтрымліваюць праекты, у якіх могуць прымяніць уласны вопыт. Асабістая ўцягнутасць і экспертныя веды — прынцыповае адрозненне бізнес-анёлаў ад іншых прыватных інвестараў. Сярод актыўных бізнес-анёлаў шмат прадпрымальнікаў, якія прыцягвалі знешняе фінансаванне ва ўласныя праекты[26]

Зноскі
------

1. ↑   Christine K. Volkmann, Kim Oliver Tokarski, Marc Grünhagen, 2010, p. 297.
2. ↑   Mark Van Osnabrugge, Robert J. Robinson. Angel Investing: Matching Startup Funds with Startup Companies — The Guide for Entrepreneurs and Individual Investors. — San-Francisco: John Wiley & Sons, 2000. — С. 40—41. — 448 с. — ISBN 0-7879-5202-8.
3. ↑   Анатолий Чаусский. Как привлечь зарубежные инвестиции. — М.: Альпина Паблишер, 2010. — С. 16. — 143 с. — ISBN 978-5-9614-1349-5.
4. ↑   Christine K. Volkmann, Kim Oliver Tokarski, Marc Grünhagen, 2010, p. 297—299.
5. ↑   Colin M. Mason, 2011, p. 3.
**«Дынама»** (укр.: Жіночий футбольний клуб «Динамо» Київ) — украінскі жаночы футбольны клуб з горада Кіеў.

Гісторыя
--------

Каманда была створана ў 1989 годзе на базе аднайменнага мужчынскага клуба. У канцы 1994 года каманда была расфарміравана.

Улетку 2021 года жаночы клуб «Дынама» быў адноўлены і стартаваў у Першай лізе Украіны, галоўным трэнерам каманды стаў Уладзімір Пяценка.

Дасягненні
----------

### Чэмпіянат Украіны

* 1 !1 Чэмпіён: 1992

### Кубак Украіны

* 1 !1 Уладальнік: 1992
* 2 !2 Фіналіст: 1993

Галоўныя трэнеры
----------------

* Украіна Уладзімір Пяценка (з 2021)

Заўвагі
-------

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт клуба
**split** — каманда, якая капіруе файл, разбіваючы яго на асобныя файлы вызначанай даўжыні. У якасці аргументаў ёй трэба ўказаць імя крынічнага файла і прэфікс імён выніковых файлаў. Імёны выніковых файлаў будуць складацца з гэтага прэфікса і двух дадатковых літар аа, ab, ас і г. д. (без прабелаў і кропак паміж прэфіксам і літарамі). Калі прэфікс імёнаў файлаў не зададзены, то прадвызначана ўжываецца х, так што выніковыя файлы будуць звацца хаа, xab і г. д.

Скласці атрыманыя фрагменты ў зыходны файл можна камандай cat

Ужыванне
--------

`split [OPTION] [INPUT [PREFIX]]`  

прадвызначаны памер часткі роўны 1000 радкоў, а PREFIX роўны «x». Калі імя уваходнага файла (INPUT) зададзены як «-», то чытаецца стандартны увод.

Аргументы, абавязковыя для доўгіх ключоў, абавязковыя і для кароткіх:

-a, --suffix-length=Н
выкарыстоўваць суфіксы даўжыні Н (прадвызначана 2)
-b, --bytes=КОЛЬКАСЦЬ
запісваць у кожны выходны файл зададзеную КОЛЬКАСЦЬ байтаў
-C, --line-bytes=КОЛЬКАСЦЬ
запісваць не больш зададзенай КОЛЬКАСЦі байтаў з радка
-d, --numeric-suffixes
ужываць лікавыя, а не літарныя суфіксы
-l, --lines=КОЛЬКАСЦЬ
запісваць у кожны выніковы файл зададзеную КОЛЬКАСЦЬ радкоў
--verbose
друкаваць паведамленні ў стандартны паток памылак перад дкрыццём чарговага выходнага файла
--help
паказаць гэтую даведку і выйсці
--version
паказаць інфармацыю аб версіі і выйсці
Пры заданні колькасці байтаў можна ўжываць суфікс: b азначае 512b, k — 1kb, m — 1Mb.

| ⛭Стандартныя праграмы UNIX (усе праграмы) |
| --- |
| Файлавыя сістэмы | chroot · dd · df · fdisk · fsck · mkisofs · mkswap · mount · umount · rehash |
| Файлы і каталогі | cat · chattr · cd · chmod · chown · chgrp · cksum · cmp · cp · diff · du · file · fuser · ln · ls · lsof · mkdir · mv · od · pwd · rm · rmdir · split · touch |
| Працэсы | at · cron · exit · kill · killall · nice · nohup · pgrep · pidof · pkill · ps · renice · sleep · time · top · wait · watch |
| Карыстальнікі | env · finger · id · last · logname · mesg · passwd · su · sudo · uptime · w · wall · who · whoami · write |
| Сетка | ftp · host · ifconfig · netcat · netstat · nmap · nslookup · ping · rlogin · SSH · traceroute · wget |
| Тэксты | AWK · comm · cut · ed · ex · expand · unexpand · fmt · head · iconv · join · less · more · paste · pr · sed · sort · tac · tail · tr · uniq · wc · xargs |
| Камандны радок | alias · basename · bash · bind · dirname · echo · expr · false · printf · test · true · unset |
| Пошук | find · grep · strings · whereis · which |
| Рознае | banner · bc · cal · date · help · lp · man · Xhistory · size · tee · uname · yes · reboot |
**Кардынал-прэфект** (лац.: cardinalis prefectus) — назвы главы адной Кангрэгацый Рымскай курыі. Пачынаючы з XVI стагоддзя прэфекты Рымскіх Кангрэгацый заўсёды ў сане кардынала, за рэдкім выключэннем. Кардынал-прэфект заўсёды курыяльны кардынал, гэта значыць кардынал на службе ў Рымскай курыі. Таксама тытул кардынала-прэфекта носіць глава Вярхоўнага трыбунала апостальскай сігнатуры, калі ён у сане кардынала. Калі кіраўнік не з'яўляецца кардыналам, то ён завецца пра-прэфект, гэта значыць выконваючы абавязкі. 

Кардынал-прэфект нясе адказнасць за ўсе справы ў рамках сваёй курыяльнай кампетэнцыі і за свае дзеянні. Кардыналу-прэфекту дапамагае ў кіраванні дыкастэрыі сакратар, заўсёды ў рангу тытулярнага архібіскупа ці біскупа.

Главы іншых інстытутаў Рымскай курыі, такіх, як Папскія саветы і Папскія камісіі і камітэты, як правіла, завуцца старшынямі, незалежна ад таго, былі яны ўзведзены у сан кардынала ці не. У кіраванні і выкананні сваіх службовых паўнамоцтваў, яны маюць тыя ж правы і абавязкі, што і кардыналы-прэфекты. Главу Апостальскай пенітэнцыярыі завуць кардынал-пенітэнцыярый.

Кардыналы-прэфекты
------------------

Па стане на 2 ліпеня 2012 года, у Рымскай курыі служаць наступныя кардыналы-прэфекты:

* архібіскуп Герхард Людвіг Мюлер — (Кангрэгацыя дактрыны веры);
* Антоніа Каньісарэс Льявера — (Кангрэгацыя набажэнства і дысцыпліны таінстваў);
* Анджэла Амата, SDB — (Кангрэгацыя па кананізацыі святых);
* Марк Уэле — (Кангрэгацыя па справах біскупаў);
* Фернанда Філоні — (Кангрэгацыя евангелізацыі народаў);
* архібіскуп Беньяміна Стэла — (Кангрэгацыя па справах духавенства);
* Жуан Брас дэ Авіс — (Кангрэгацыя па справах Інстытутаў Прысвечанага Жыцця і Таварыстваў Апостальскага Жыцця);
* Зянон Грахалеўскі — (Кангрэгацыя каталіцкай адукацыі (семінарый і навучальных устаноў));
* Леанарда Сандры — (Кангрэгацыя па справах усходніх цэркваў);
* Рэйманд Бёрк — (Вярхоўны трыбунал апостальскай сігнатуры).

Цяперашні Папа Рымскі на спачынку Бенедыкт XVI да свайго абрання з'яўляўся прэфектам Кангрэгацыі Веравучэння.
**Асіміляцыя талышоў** — сацыяльна-культурны працэс, падчас якога талышы перастаюць ідэнтыфікаваць сябе як частку талышскай этнічнай, культурнай супольнасці. Асіміляцыя працякае праз ідэнтыфікацыю з культурай, рэлігіяй, нацыянальнымі ці палітычнымі ідэаламі асімілюючага асяроддзя або праз змешаныя шлюбы.

Асіміляцыя
----------

Уплыў этнічных працэсаў, перш за ўсё працэсу натуральнай асіміляцыі, на змену этнічнага складу насельніцтва было яшчэ больш значным, чым у папярэдні перыяд. Асіміляцыя азербайджанцамі народаў шахдагскай групы, татаў, талышоў і інш. садзейнічала павышэнню абсалютнай колькасці азербайджанцаў і іх долю ва ўсім насельніцтве рэспублікі. Так, талышы ў перапісе 1959 г. і па наступных перапісах назвалі роднай мовай азербайджанскую, а сябе азербайджанцамі. Аднак частка талышоў працягвала лічыць сваёй роднай мовай талышскую. Паводле перапісу 1897 года, у Расійскай імперыі пражывала 35219 талышоў, а па дадзеных перапісу 1926 года ў Азербайджанскай ССР налічвалася 77039 талышоў. З 1959 па 1989 год талышы не ўключаліся ў якія-небудзь перапісы ў якасці асобнай этнічнай групы, але лічыліся часткай азербайджанцаў, гэта значыць цюркамі, хоць талышы гавораць на іранскай мове. У 1999 годзе азербайджанскі ўрад заявіў, што ў Азербайджане налічваецца толькі 76 800 талышоў, але гэта лічыцца ніжэй за фактычную колькасць, улічваючы праблемы з рэгістрацыяй у якасці талышоў. Некаторыя сцвярджаюць, што колькасць талышаў, якія насяляюць паўднёвыя рэгіёны Азербайджана, — 500 000. Паводле Талышскага культурнага цэнтра ў Ленкарані, у Масале талышоў 60 %, у Ленкарані толькі 2 вёскі з'яўляюцца цюркскімі, Астара цалкам талышская, у Лерыцы гэтак жа цюркскімі з'яўляюцца толькі. Атрыманне дакладных статыстычных даных абцяжарана з-за адсутнасці дакладных крыніц, змешаных шлюбаў і падзення ведання талышскай мовы. Хаця талышы прыгнечаны галечай, беспрацоўем, адсутнасцю базавай інфраструктуры, такой як электрычнасць, у іх высокі ўзровень нараджальнасці, і, такім чынам, іх доля ў азербайджанскім насельніцтве будзе расці. Гэтыя праблемы, аб'яднаныя са страхам перад рэпрэсіямі і ўяўленнямі аб змове талышоў з Арменіяй, шмат у чым сцвярджаюць талышоў у іх этнічнай ідэнтычнасці і нацыяналізме.

Зноскі
------

1. ↑  Minahan, James. *Encyclopedia of the Stateless Nations: Ethnic and National Groups Around the World A-Z [4 Volumes]*
2. ↑  СОВЕТСКАЯ ЭТНОГРАФИЯ • №5-1982 / Соболь Н. С.. — Москва: Наука, 1982. — С. 67—68. — 178 с.
3. ↑  Талышинцы / Энциклопедия Брокгауза и Эфрона
4. ↑  *Жирохов М.А.* Меч и огонь Карабаха. Хроники незнаменитой войны. 1988-1994. — Москва: ЗАО Издательство Центрполиграф, 2012. — С. 126—127. — 283 с. — ISBN 9785227032270.
5. ↑  *Hema Kotecha.* Islamic and Ethnic Identities in Azerbaijan: Emerging trends and tensions
Чорны чай
**Чорны чай** (у кітайскай класіфікацыі — **чырвоны чай**) — гатунак чаю (гарбаты), які вырабляецца шляхам поўнай ферментацыі (акіслення) чайнага ліста на працягу ад двух тыдняў да месяца (у традыцыйнай тэхналогіі).

Бывае байхавым, грануляваным, пакетаваным і пліткавым. Можа быць араматызаваным, напрыклад, бергамотавым алеем (гарбата «*Граф Грэй*»). Смак чорнай гарбаты пазбаўлены гаркаты, настой мае аранжавы або чырвоны колер. Гарбата валодае складаным дзеяннем, адначасова танізавальным і заспакаяльным. Пітво, папулярнае ў Еўропе. Падаецца звычайна без дадаткаў або з цукрам, цытрынай, малаком або вяршкамі, часта дапаўняе дэсерт. Шляхам доўгага выварвання чорнай гарбаты атрымліваюць чыфір.

Некаторыя вядомыя гатункі чорнай гарбаты: Кімынь, Юнань, Асамскі чай, цэйлонскі, гарбата «*Граф Грэй*», Лапсанг Сушонг і пуэр.

Да катэгорыі чырвоных адносяцца гарбаты, ступень ферментацыі якіх досыць высокая (па ступені ферментацыі чырвоная гарбата саступае толькі чорнай гарбаце). Гарбатны настой пры заварцы гэтай гарбаты набывае насычаны чырвоны колер.

Чырвоная гарбата атрымала шырокае распаўсюджанне сярод еўрапейцаў, таму што гэты гатунак не паддаецца вялікім зменам і не псуецца пры перавозцы. І менавіта гэты гатунак гарбаты еўрапейцы (напрыклад, англійцы) пачалі культываваць у сваіх калоніях пасля страты Кітая, як крыніцы гарбаты. У Еўропе гэты гатунак таксама называюць чорным, што трохі адрозніваецца ад традыцыйнай кітайскай класіфікацыі.
Еўрысфей хаваецца ў жалезным чыгуне, калі Геракл прыносіць яму эрыманфскага вепрука. Краснафігурны вазапіс, каля 510 г да н.э. Луўр
**Еўрысфей** (Εύρυσθεύς) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі ўнук Персея, сын Сфенела і Нікіпы, стрыечны дзядзька Геракла, цар у Аргалідзе. З'явіўся на свет сямімесяцовым. Згаданы ў «Іліядзе» (VIII 363). 

Складаючыся на службе ў Еўрысфея, Геракл здзяйсняе для яго шэраг подзвігаў. Пасля смерці Геракла Еўрысфей пераследвае яго нашчадкаў, Гераклідаў. Калі апошнія знаходзяць сабе прытулак у Атыцы у Тэсея, Еўрысфей ідзе на Атыку вайной, але быў пераможаны. Падчас вайны з афінянамі памчаўся на калясніцы, але каля Скіранідскіх скал яго нагнаў і забіў Гіл. 

Надмагільны помнік у Мегарыде, блізу мяжы з карынфянамі. Цела пахавана ў Гаргеце, а галава ў Трыкарынфе каля крыніцы Макарыі, месца названа «Галавой Еўрысфея». Альбо пахаваны ў храма Афіны ў Палене. 

Дзейсная асоба трагедыі Еўрыпіда «Геракліды». У Еўрыпіда была сатырная драма «Еўрысфей», ад якой захаваліся толькі малаважныя ўрыўкі.
Кардыгардыя ў Каралеўскім ваенным коледжы Канады
**Кардэгарда** таксама ўжываецца **кардэгардыя** (фр.: corps de garde) — збудаванне ў фартэцыях і замках XVI—XVIII стагоддзяў для размяшчэння каравула.

Кардэгарды будаваліся з цэглы, каменю, часам у тэхніцы прускага мура, але для ВКЛ і Беларусі найбольш характэрнымі былі *кардэгарды* з дрэва. Прыкладам у пачатку ХІХ стагоддзя ў Слуцкай фартэцыі ўсе чатыры *кардэгарды* ля брамаў былі драўлянымі.

Звычайна будавалася ў комплексе з брамай. Унутры месціліся памяшканні для варты і афіцэраў. Часам *кардэгарды* аб'ядноўваліся з астрогам-мытняй.

Літаратура
----------

* *Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік.* Мінск, 1993. ISBN 5-85700-078-5