Структура Сонца
**Зона канвекцыі** — вобласць Сонца (ці больш агульна, зоркі) у якой перанос энергіі з унутраных раёнаў у вонкавыя адбываецца галоўным чынам шляхам актыўнага мяшання рэчыва — канвекцыі.

Размяшчэнне і структура
-----------------------

На Сонцы вышэй зоны канвекцыі змяшчаецца фотасфера, ніжэй — зона прамяністага пераносу. Наглядным аналагам працэсаў, якія адбываюцца ў канвекцыйнай зоне, з'яўляецца падагрэў вады ў посудзе. Полымя награвае ніжнія слаі вады, і яны ў выніку цеплавога пашырэння выцясняюцца ўверх іншымі, халоднымі і больш цяжкімі слаямі. Аналагічны працэс адбываецца і ў Сонцы, дзе крыніцай энергіі служыць сонечнае ядро з тэрмаядзернымі рэакцыямі, што адбываюцца ў ім.

Рух рэчыва ў канвекцыйнай зоне адбываецца не хаатычна, а ў выглядзе ўстойлівых ячэек цыркуляцыі шасціграннай формы — па восі ячэйкі рэчыва падымаецца, а ў перыферыі апускаецца. Акрамя таго, па вертыкалі канвекцыя разбіваецца на слаі, таўшчыня якіх блізкая да таўшчыні «аднастайнай атмасферы», дзе шчыльнасць змяняецца ў e = 2,7 разы. Таму памер ячэек змяняецца па меры руху да паверхні зоркі. У аснове канвекцыйнай зоны ўтвараюцца гіганцкія ячэйкі памерам каля паловы радыусу зоркі, у прамежкавых пластах іх памер памяншаецца, а ў верхнім пласце іх памер складае некалькі сотняў км. На паверхні Сонца бачныя сляды ўсіх слаёў ячэек, у выглядзе гранул і больш буйных структур (супергрануляцыя).

Хуткасць канвекцыі залежыць ад глыбіні. У аснове канвекцыйнай зоны яна малая (дзясяткі м/c), пад фотасферай яна дасягае значэнняў 1-2 км/с.

Канвекцыйныя зоны зорак рознай масы
-----------------------------------

### Звычайная канвекцыйныя зона

Сонца, а таксама зоркі галоўнай паслядоўнасці, якія маюць сярэднюю масу і блізкі спектральны клас, валодаюць канвекцыйнай зонай, якая займае прыблізна траціну аб'ёму зоркі. Калі гарачая плазма падымаецца да верхняй мяжы канвекцыйнай зоны, яна астуджаецца за кошт выпраменьвання энергіі ў фотасферу, астывае і апускаецца ўглыб, дзе награваецца выпраменьваннем прамяністай зоны, пасля чаго цыкл паўтараецца. Паколькі зона ядзерных рэакцый аддзеленая ад зоны мяшання рэчыва зонай прамяністага пераносу, то гелій практычна не выносіцца ў верхнія слаі Сонца, а назапашваецца ў яго ядры.

Канвекцыйныя зона на Сонцы і падобных зорках уяўляе сабой зону часткова іянізаваных вадароду і гелія. Канвекцыйныя зона распасціраецца да глыбіні, дзе вадарод і гелій цалкам іянізаваны. Чым ніжэй тэмпература зоркі, тым больш тоўстая яе канвекцыйныя зона, у халодных чырвоных зорак яе таўшчыня дасягае паловы радыусу. Наадварот, у больш гарачых зорак спектральнага класа А вадарод прыкметна іянізаваны ўжо на паверхні, таму ўжо на невялікай глыбіні і вадарод і гелій цалкам іянізаваны, такім чынам таўшчыня канвекцыйнай зоны ў такіх зорак малая.

### Ядзерная канвекцыйная зона

У масіўных зорак ранніх спектральных класаў (O і B) сінтэз гелія ажыццяўляецца не пратон-пратонным, а азотна-вугляродным цыклам. Хуткасць гэтай рэакцыі вельмі моцна залежыць ад тэмпературы, таму тэмпература ўнутры ядра па меры руху да цэнтра зоркі вельмі хутка ўзрастае. Вялікі тэмпературны градыент ўнутры ядра стварае ўмовы для фармавання яшчэ адной, унутрыядзернай зоны канвекцыі, якая ляжыць пад зонай прамяністага пераносу, і ў якой адбываецца актыўнае перамешванне масы рэчыва, якое ўдзельнічае ў ядзерных рэакцыях. Гэта прыводзіць да раўнамернага выгарання вадароду па ўсім ядры, што істотна ўплывае на ход эвалюцыі такіх зорак.

Зоркі без прамяністай зоны
--------------------------

У зорак галоўнай паслядоўнасці, якія маюць малую масу (менш за 0,26 масы Сонца) — чырвоных карлікаў, зона канвекцыі займае ўвесь аб'ём зоркі. Прамяністая зона адсутнічае і ў маладых зорак малой масы (да трох мас Сонца), якія яшчэ не завяршылі працэс гравітацыйнага сціску і якія знаходзяцца на падыходзе да галоўнай паслядоўнасці. У чырвоных гігантаў зона канвекцыі таксама распасціраецца непасрэдна да ядра.

Спасылкі
--------

* Конвекция — Физика Космоса: Маленькая энциклопедия

| ⛭Сонца |
| --- |
| Структура | 
* Ядро
* Зона прамяністага пераносу
* Канвекцыйная зона

 | Picture of the Sun on June 7, 1992 (NASA) |
| Атмасфера | 
* Фотасфера
* Храмасфера
* Сонечная карона

 |
| Пашыраная структура | 
* Геліясфера
	+ Геліясферны токавы слой
	+ Мяжа ўдарнай хвалі
* Геліясферная мантыя
* Геліяпаўза
* Галоўная ўдарная хваля

 |
| З'явы на Сонцы | 
* Сонечнае зацьменне
* Сонечная актыўнасць
	+ Сонечныя плямы
	+ Сонечныя ўспышкі
	+ Каранальныя выкіды масы
* Сонечная радыяцыя
	+ Варыяцыі сонечнага выпраменьвання
* Каранальныя дзіркі
* Каранальныя петлі
* Факелы
* Гранулы
* Флокулы
* Пратуберанцы і валокны
* Спікулы
* Супергрануляцыя
* Сонечны вецер
* Хваля Мортана

 |
| Звязаныя тэмы | 
* Сонечная сістэма
* Сонечнае дынама

 |
| **Спектральны клас** G2 |

| ⛭Зоркі |
| --- |
| Эвалюцыя | 
Фарміраванне •
Зоркі да галоўнай паслядоўнасці •
Галоўная паслядоўнасць •
Гарызантальная галіна •
Асімптатычная галіна гігантаў •
Паласа няўстойлівасці •
Чырвонае згушчэнне •
Туманнасці
(Планетарная •
Протапланетарная) •
Яркая блакітная зменная •
Зорка Вольфа — Рае •
Псеўдазвышновая •
Звышновая •
Гіперновая •
Кваркавая новая •
Дыяграма Герцшпрунга — Расела •
Зорнае насельніцтва
 |
| Пратазоркі | 
Малекулярнае воблака •
Глобула •
Маладыя аб'екты •
Аб’ект Хербіга — Аро •
Трэк Хаяшы •
Граніца Хаясі •
Трэк Хеньі •
Арыёнавы зменныя
(Тыпу T Цяльца •
Фуоры) •
Зоркі Хербіга (Ae/Be)
 |
| Тыпы | 
Субкарлік •
Карлікі
(Чырвоны •
Жоўты •
Аранжавы •
Блакітны) •
Субгігант •
Гіганты
(Чырвоны •
Блакітны •
Яркі) •
Звышгіганты
(Чырвоны •
Жоўты •
Блакітны) •
Гіпергіганты
(Жоўты) •
Блакітныя адстаўшыя зоркі •
Абалонкавая •
Вугляродная
(Мецінавая) •
Барыевая •
S-тыпу •
Пекулярная •
Тэхнецыевая •
Ртутна-марганцавая •
Зменная
 |
| Рэшткі | 

|  |  |
| --- | --- |
| Звычайнае рэчыва | 
✰ Белы карлік •
Чорны карлік
 |
| Нейтронная зорка | 
Пульсар
(Радыёпульсар •
Рэнтгенаўскі •
Мілісекундны) •
Магнетар
(Анамальны рэнтгенаўскі пульсар •
Крыніца мяккіх паўторных гама-ўсплёскаў) •
Цудоўная сямёрка •
Вярчальны радыётранзіент
 |
| Звышшчыльныя | 
Чорная дзірка зорнай масы •
Шчыльная зорка |
| Гіпатэтычныя | 
Экзатычная зорка
(Кваркавая •
Прэонная •
Q) •
Жалезная зорка
 |

 |
| «Недазоркі» | 
Карычневы карлік •
Субкарычневы карлік •
Планетар
 |
| Будова | 
Ядро •
Канвекцыйная зона •
Прамяністая зона •
Фотасфера •
Храмасфера •
Карона •
Вецер
(Пухір) •
Металічнасць •
Магнітнае поле •
Астрасейсмалогія •
Сонцападобныя асцыляцыі •
Мяжа Эдзінгтана •
Механізм Кельвіна — Гельмгольца
 |
| Нуклеасінтэз | 
Працэсы
(s- •
r- •
p- •
rp- •
Альфа-) •
Трайная геліевая рэакцыя •
Пратон-пратонный цыкл •
Вуглярод-азотны цыкл •
Геліевая ўспышка •
Ядзернае гарэнне
(Вугляроду
(Дэтанацыя) •
Кіслароду •
Неону •
Крэмнію)
 |
| Уласцівасці | 
Спектральны клас •
Эфектыўная тэмпература •
Кінематыка
(Уласны рух •
Вуглавая скорасць) •
Мікратурбулентнасць •
Сонечная маса •
Планетная сістэма •
Вярчэнне зоркі •
Зорная сістэма
(Двайная зорка •
Кратная зорка) •
Зорная дынаміка •
UBV-фотаметрыя •
Абазначэнні зорак •
Зорная велічыня
(Абсалютная)
 |
| Спісы | 
Імёны •
Самыя масіўныя •
Самыя маламасіўныя •
Найбуйнейшыя •
Самыя яркія •
Самыя магутныя •
Найбліжэшыя •
Карычневыя карлікі
 |