У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Кілікія.
Кілікія на карце Рымскай імперыі ў 117 годзе
**Кілікі́я** — рымская правінцыя, якая размяшчалася на тэрыторыі паўднёва-ўсходняга ўзбярэжжа Турцыі.

Пракуратарская правінцыя Кілікія была арганізавана ў 101—100 гадах да н.э. і існавала да 67 года да н.э. калі ў склад першапачатковай правінцыі (якая складалася з Лікаоніі, Пісідыі, Памфіліі, паўднёва-ўсходняй Фрыгіі і Кілікіі Трахеі, за выключэннем яе берагавой лініі, якая кішэла піратамі) была ўключана і Кілікія Педыяда пасля кампаніі Гнея Пампея Вялікага. Такім чынам, правінцыя Кілікія аб’яднала амаль усё паўднёвае малаазіяцкае ўзбярэжжа Міжземнага мора. Варта адзначыць, што Кілікія Трахея знаходзілася на захадзе і была гарыстай, а Кілікія Педыяда размяшчалася на ўсход і пераважна мела раўнінны рэльеф. Кантакты з іншымі абласцямі Малой Азіі ажыццяўляліся праз вядомы перавал, званы Кілікійскімі варотамі.

У склад Кілікіі ў 58 годзе да н.э. быў уключаны востраў Кіпр. У 27 годзе да н.э. вобласць стала імператарскай правінцыяй са сталіцай у Тарсе, якая кіравалася намеснікам у прэтарскім рангу. Праз некалькі гадоў, у 22 годзе да н.э. ад Кілікіі быў аддзелены Кіпр, які стаў незалежнай правінцыяй (ён быў сенацкай правінцыяй, якая кіравалася праконсулам прэтарскага рангу). Магчыма, што сама Кілікія быў аб’яднана з Сірыяй, у той час як горная яе частка была пад кіраваннем мясцовых царкоў. Канчаткова правінцыя была адноўлена ў 74 годзе па загадзе імператара Веспасіяна, і яе кіраўніком быў легат Аўгуста прапрэтар.

Дзве Кілікіі ў 400 годзе
У 297 годзе ў выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы імператара Дыяклетыяна Кілікія была ўключана ў склад Усходняй дыяцэзіі.

Кілікія ў часы кіравання Канстанціна I стала часткай прэтарыянскай прэфектуры Усходу.

Правінцыя была падзелена пры Феадосіі I на дзве часткі: Кілікія Першая са сталіцай у Тарсе і Кілікія Другая са сталіцай у Аназарбе.

Зноскі
------

1. 1 2 3  André Piganiol, *Le conquiste dei Romani*, Milano, 1989, p. 298.
2. ↑  M. H. Crawford, *Origini e sviluppi del sistema provinciale romano*, in *Storia Einaudi dei Greci e dei Romani*, Ediz. de Il *Sole 24 ORE*, Milano, 2008 (vol. 14°), p. 91.
3. 1 2 3  Andre Piganiol, *Le conquiste dei Romani*, Milano, 1989, p. 618 n.11.

Літаратура
----------

* Giovanni Brizzi, Storia di Roma. 1. Dalle origini ad Azio, Bologna, 1997.
* M. H. Crawford, Origini e sviluppi del sistema provinciale romano, in Storia Einaudi dei Greci e dei Romani, Ediz. de Il Sole 24 ORE, Milano, 2008 (vol. 14°).
* André Piganiol, Le conquiste dei Romani, Milano, 1989.

|  Правінцыі Рымскай імперыі ў 120 годзе |
| --- |
| 
Азія · 
Аквітанія · 
Асірыя · 
Афрыка · 
Ахея · 
Балеары · 
Белгіка · 
Бетыка · 
Брытанія · 
Верхняя Германія · 
Віфінія · 
Галатыя · 
Дакія · 
Далмацыя · 
Егіпет · 
Італія · 
Іўдзея · 
Камяністая Аравія · 
Кападокія · 
Кілікія · 
Кіпр · 
Камагена · 
Корсіка і Сардзінія · 
Коцкія Альпы · 
Крыт і Кірэнаіка · 
Лікаонія · 
Лікія · 
Лугдунская Галія · 
Лузітанія · 
Маўрэтанія · 
Македонія · 
Малая Арменія · 
Мёзія · 
Нарбонская Галія · 
Ніжняя Германія · 
Норык · 
Нумідыя · 
Асраена · 
Памфілія · 
Панонія · 
Пенінскія Альпы · 
Прыморскія Альпы · 
Пісідыя · 
Понт · 
Рэцыя · 
Сірыя · 
Сіцылія · 
Месапатамія · 
Цопк (Сафена) · 
Тараконская Іспанія · 
Фракія · 
Эпір
 |



|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) · Treccani |