recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Салі Муніру** (англ.: Sulley Muniru; нар. 25 кастрычніка 1992, Акра) — ганскі футбаліст, паўабаронца.

Салі Муніру з’яўляецца малодшым братам былога футбаліста «Інтэра» і «Мілана» Салі Мунтары.

Клубная кар’ера
---------------

На юнацкім і моладзевым узроўні выступаў за ганскія каманды «Ашанці Акім Місайлз» і «Ліберці Прафешыяналс». У студзені 2013 года перабраўся ў Еўропу, стаўшы іграком румынскага ЧФР. У чэрвені 2015 года перайшоў у склад дзеючага чэмпіёна Румыніі «Сцяўа», падпісаўшы чатырохгадовы кантракт. Пакінуў «Сцяўа» па заканчэнні сезона 2016/17. У лістападзе 2017 года стаў іграком партугальскага клуба «Тандэла», аднак згуляў за яго толькі ў чатырох матчах. У жніўні 2018 года перабраўся ў турэцкі клуб «Ені Малат’яспор», дзе таксама не замацаваўся ў складзе.

У лютым 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Дынама» з Мінска. Стаў адным з асноўных ігракоў мінчан. У чэрвені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў сталічны клуб і неўзабаве далучыўся да дэбютанта расійскай Прэм’ер-лігі — клуба «Тамбоў». У складзе «Тамбова» толькі аднойчы выйшаў на поле ў Кубку Расіі, у маі 2020 года пакінуў клуб. З лістапада 2020 года да студзеня 2021 года гуляў на радзіме за клуб «Асантэ Катока», дзе правёў 5 матчаў.

У лютым 2021 года зноў апынуўся ў Беларусі, падпісаўшы кантракт з «Мінскам». У камандзе стаў чаргаваць выхады ў стартавым складзе і на замену. У снежні 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск».

Міжнародная кар’ера
-------------------

Выступаў за юнацкія зборныя Ганы да 12 і да 15 гадоў.

Дасягненні
----------

* Румынія 02Сярэбраны прызёр Срэбраны прызёр чэмпіянату Румыніі (2): 2015/16, 2016/17
* Румынія 03Бронзавы прызёр Бронзавы прызёр чэмпіянату Румыніі: 2014/15
* Румынія Уладальнік Кубка румынскай лігі: 2016

Зноскі
------

1. ↑  Sulley Muniru // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2449070'></a>
2. ↑  Sulley Muniru // As — Madrid: Grupo PRISA, 1967.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2807'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q1466106'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q719880'></a>
3. ↑  Ряды минского "Динамо" пополнил ганский полузащитник
4. ↑  Салли и Гавазай покинули минское "Динамо"
5. ↑  Экс-хавбек минского "Динамо" Муниру подписал контракт с "Минском"
6. ↑  Вместе с Лопесом "Минск" покинул еще один легионер из дальнего зарубежья

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | AS.com · by.tribuna.com · FBref.com · Romanian Soccer · Soccerway · teams.by · Transfermarkt (ігрок) · worldfootball.net (ігрок) · Прэсбол · ТФФ (ігрок) |
Дом Родса ў Оксфардзе, дзе месціцца фонд імя Сесіля Родса
**Стыпендыя Родса** (англ.: Rhodes ScholarshipRhodes Scholarship) — міжнародная стыпендыя для навучання ў Оксфардскім універсітэце. Заснаваная ў 1902 годзе Сесілем Родсам для студэнтаў з Брытанскай імперыі, ЗША і Германіі. У цяперашні час прэтэндаваць на стыпендыю Родса могуць студэнты з Аўстраліі, Бярмудзкіх астравоў, англійскамоўных краін Вест-Індыі, Германіі, Ганконга, Замбіі, Зімбабвэ, Індыі, Канады, Кеніі, Новай Зеландыі, Пакістана, ЗША, Паўднёва-Афрыканскай рэспублікі і яе суседзяў (Батсваны, Лесота, Малаві, Намібіі, Свазіленда).

Прэмія прысуджаецца за высокія акадэмічныя здольнасці, спартыўныя дасягненні, наяўнасць лідарскіх якасцяў; незалежна ад расы, этнічнага паходжання, колеру скуры, рэлігіі, сексуальнай арыентацыі, сямейнага статусу і сацыяльнага паходжання.

Стыпендыяты праграмы могуць навучацца на любым курсе магістратуры або аспірантуры Оксфардскага ўніверсітэта, а таксама атрымліваць другую вышэйшую адукацыю. Стыпендыя звычайна разлічана на два гады навучання, але часам можа прадастаўляцца толькі на год. Пытанне атрымання стыпендыі Родса студэнтамі на трэці год навучання (для тых, хто збіраецца атрымліваць ступень доктара філасофіі) разглядаюцца фондам імя Родса на працягу другога года. Навучанне ва ўніверсітэце аплачваецца фондам, таксама акрамя кошту самога навучання фонд вылучае стыпендыятам некаторую суму на аплату пражывання.

Спасылкі
--------

* Сайт фонду імя Сесіля Родса(англ.)
**Стымул** (ад лац.: stimulus — востраканцовы кій, якім паганялі жывёл) — пабуджэнне, якое заахвочвае да дзейнасці, да ажыццяўлення чаго-небудзь; пабуджальная прычына паводзін.

Стымул у псіхалогіі — уздзеянне, якое абумоўлівае дынаміку псіхічных станаў індывіда (рэакцыю). У псіхафізіялогіі, псіхафізіцы і фізіялогіі паняцце стымула тоесна раздражненню. У біхевіярызме стымул трактуецца механістычна: як змены асяроддзя, якія выклікаюць рухальныя адказы арганізма.

Літаратура
----------

* Сты́мул, Сты́мул у псіхалогіі // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 22. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4177644-6 · Microsoft: 147004232, 2909524527 |
Нота з дыезам
**Дыез** — у сучаснай музычнай натацыі знак альтэрацыі, які пазначае павышэнне стаячай справа ад яго ноты на адзін паўтон. Дыез пазначаецца рашоткай ({\displaystyle \sharp }). Часам існуе неабходнасць павялічыць ноту на цэлы тон; для гэтага ўжываецца **дубль-дыез**, які мае выгляд крыжыку, падобнага да x, з маленькімі квадратамі на канцах ().

Нота з дубль-дыезам
У табліцы знакаў Юнікод ёсць адмысловы знак для дыеза «♯» (шаснаццатковы нумар 266F), які адрозніваецца ад знака актаторпа (рашоткі) «#». Таму актаторп не рэкамендуецца выкарыстоўваць замест знака дыеза. Знак дубль-дыеза (𝄪) мае ў Юнікодзе шаснаццатковы нумар 1D12A.

Гл. таксама
-----------

* Бемоль
* Кода

Літаратура
----------

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Бракгаўза і Эфрона · Музычны Рымана · Britannica (онлайн) |
**Стыпендыя Мак-Артура** (англ.: MacArthur Fellows Program) — узнагарода, якая штогод падаецца фондам Джона і Кэтрын Мак-Артур звычайна ад дваццаці да сарака грамадзянам ці рэзідэнтам ЗША любога ўзросту, якія працуюць у любой галіне і «дэманструюць выключныя дасягненні і патэнцыял для доўгай і плённай творчай працы». Часам узнагароду завуць «грантам для геніяў».

Бягучая сума прэміі складае 500 000 долараў, якія выплачваюцца паквартальна на працягу пяці гадоў. Намінаванне на стыпендыю адбываецца ананімна, камітэтам фонду. Лаўрэаты прэміі часцяком даведваюцца пра ўзнагароду толькі атрымаўшы вітальны тэлефонны званок.

Лаўрэаты стыпендыі Мак-Артура
-----------------------------

Гл. Катэгорыя:Лаўрэаты стыпендыі Мак-Артура

Спасылкі
--------

* MacArthur Fellows Program website (англ.)
**Стыпендыя** — штомесячная грашовая дапамога, якая выдаецца студэнтам ВНУ (дзённая форма навучання), навучэнцам сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў, аспірантам і г.д. Студэнтам, аспірантам, якія дасягнулі асаблівых поспехаў у вучобе і навукова-даследчай рабоце, назначаюцца павышаныя імянныя стыпендыі (устанаўліваюцца ў памяць выбітных дзеячаў дзяржавы, навукі, культуры).

Літаратура
----------

* Стыпендыя // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 228. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Britannica (онлайн) · Швейцарскі гістарычны · Гранат |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNE: XX525650 · BNF: 11959600q · GND: 4183355-7 · LCCN: sh85118243 · Microsoft: 2778061430 · NDL: 00572012 · NKC: ph126106 |

 |
**Міява** (славацк.: Myjava, венг.: Miava) — горад у заходняй Славакіі на рацэ Міява каля падножжа Белых Карпат на поўначы Загорскай нізіны. Асаблівасцю Міявы з’яўляецца факт, што гэта адзіны раён Славакіі з перавагай лютэран. Насельніцтва каля 13 тыс. чалавек.

Гісторыя
--------

Міява была заснавана ў 1586 годзе бежанцамі з паўднёвай Славакіі, якія ратаваліся ад турэцкага нашэсця. Пазней сюды прыйшлі перасяленцы з Оравы і Трэнчына. У XVIII стагоддзі ў горадзе ўзнікаюць шматлікія цэхі. У канцы XIX стагоддзя пачынаецца заняпад Міявы. Насельніцтва масава эмігруе ў ЗША, асабліва ў г. Літл Фолс. У 1937 годзе адкрыццё заводу арматуры змяняе эканамічную сітуацыю на больш спрыяльную. Актыўная індустрыялізацыя працягнулася і ў 1950-х.

Славутасці
----------

* Лютэранская кірха
* Фарны касцёл

Гарады-пабрацімы
----------------

* Чэхія Косцелец-над-Орліцы, Чэхія

Гл. таксама
-----------

* Загор’е

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Міява
* Афіцыйны сайт горада
**Віторыа Меана** (італ.: Vittorio Meano; 1860, Суза, Італія — 1 чэрвеня 1904, Буэнас-Айрэс) — аргенцінскі архітэктар італьянскага паходжання.

Біяграфія
---------

Атрымаўшы архітэктурную адукацыю ў Турыне, у 1884 г. выехаў у Аргенціну і паступіў памочнікам да архітэктара Франчэска Тамбурыні. З 1889 працаваў разам з Тамбурыні над праектам новага будынка опернага Тэатра Калон, а пасля смерці Тамбурыні застаўся кіраўніком гэтага буйнога праекта. Адначасова ў 1895 г. спраектаваў будынак Нацыянальнага кангрэса (парламента) Аргенціны, а ў 1904 г. выйграў конкурс на праектаванне будынка уругвайскага парламента ў Мантэвідэа. Не дачакаўся завяршэння ніводнага з трох сваіх галоўных праектаў, быў забіты; усе тры будынкі былі пабудаваны з тымі ці іншымі зменамі, але з захаваннем праектнай асновы Меана.

Зноскі
------

1. ↑  Victor Meano // Union List of Artist Names Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q110250907'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2494649'></a>
2. ↑  Vittorio Meano // Union List of Artist Names Праверана 9 кастрычніка 2017.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q110250907'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q2494649'></a>
3. ↑

Спасылкі
--------

* Нарыс прац Віторыа Меана  (ісп.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | Structurae |
| Генеалогія і некрапалістыка | Find a Grave |
| Нарматыўны кантроль | GND: 1069307300 · VIAF: 2144814235523316643 · ULAN: 500117987 |
Меланезійцы Вануату
**Ні-вануа́ту** (біслама: *Ni-Vanuatu*, фр.: Née Vanuatu, абрэвіятура: *NiVan*) — меланезійскае насельніцтва Вануату. Складаюць прыкладна 98,5% ад усяго насельніцтва краіны. У больш шырокім сэнсе, усе карэнныя жыхары або палітычная нацыя Вануату.

Гісторыя
--------

Першыя людзі з'явіліся на Новых Гебрыдах у сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э. Мяркуецца, што тэрыторыя Вануату магла з'яўляцца месцам, дзе сфарміраваліся першасныя меланезійскія этнасы. Да прыходу еўрапейцаў меланезійцы Новых Гебрыдаў размаўлялі на мностве розных моў і падзяляліся на тэрытарыяльныя абшчынныя аб'яднанні са слабым інстытутам правадыроў. Вылучаліся асобныя роды, дзе адлік сваяцтва вёўся па жаночай лініі. Асноўнымі заняткамі здаўна былі земляробства і рыбалоўства. Меланезійцы Новых Гебрыдаў практыкавалі канібалізм. 

У познім сярэднявеччы частка сучаснай тэрыторыі Вануату ўваходзіла ў склад імперыі танганцаў. На некаторых астравах сфарміраваліся знешнія палінезійскія этнасы. У 1606 г. Новыя Гебрыды былі адкрыты іспанскім мараплаўцам П. Ф. дэ Кірасам, аднак яго спроба заснаваць на востраве Эспірыту-Санта паселішча скончылася безвынікова. Сталыя кантакты паміж меланезійцамі і еўрапейцамі былі ўсталяваны толькі ў XIX ст. дзякуючы працы хрысціянскіх місіянераў і развіццю гандлю. 

У 1906 г. быў абвешчаны кандамініум Вялікабрытаніі і Францыі, які вызначыў сучасную тэрыторыю Вануату. Пасля II Сусветнай вайны ў ім з'явіўся нацыяналістычны рух. У 1980 г. краіна атрымала незалежнасць і новую назву Вануату (літаральна "месца радзімы"). Хаця меланезійцы Вануату працягваюць падзяляцца на мноства тэрытарыяльных, моўных і родавых груп, мясцовае насельніцтва перажывае працэс культурнай інтэграцыі. Гэта асабліва заўважна на прыкладзе эмігрантаў, якія гуртуюцца вакол адзінай тоеснасці ні-вануату.

Мовы
----

Ні-вануату размаўляюць на 115 мовах. Асноўнай мовай зносінаў, асабліва ў гарадах, з'яўляецца біслама. Шырока распаўсюджаны англійская і французская мовы.

Спасылкі
--------

* Countries and Their Cultures: Ni-Vanuatu
* Vanuatu: History Архівавана 28 чэрвеня 2015.
* People & Culture of Vanuatu
**Сасно́ўскае** — возера ў Беларусі, у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Заходняя Дзвіна, за 8 км на захад ад гарадскога пасёлка Шуміліна, каля вёскі Пабеда.

Плошча паверхні 0,29 км², даўжыня 1,1 км, найбольшая шырыня 0,42 км. Найбольшая глыбіня 7,6 м, сярэдняя 3,9 м. Даўжыня берагавой лініі 2,82 км. Аб’ём вады 1,14 млн м³. Плошча вадазбору 1,28 км.  

Катлавіна Сасноўскага возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны сугліністыя, спадзістыя. Вышыня схілаў 2—5 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі вышынёй 0,1—0,4 м, пясчаныя, на паўночным усходзе тарфяністыя. Літараль шырынёй ад 10—20 да 100 метраў, схілы сублітаралі стромкія. У сярэдзіне возера дно плоскае. Да глыбіні 2,5 м дно пясчанае, да 4—4,5 м пясчанае (месцамі перакрыта слоем торфу), глыбей выслана гліністым ілам і сапрапелем.  

Возера эўтрофнае, бяссёкавае. Падводная расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 3,5 м. Палоса прыбярэжнай надводнай расліннасці шырынёй да 10 метраў, на ўсходзе возера да 40 метраў.

У возеры водзяцца шчупак, лешч, акунь, плотка, краснапёрка і іншыя рыбы.

Літаратура
----------

* Сасноўскае возера // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 14. — С. 191. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0238-5 (т. 14).
* *Богдзель І. І.* Сасноўскае возера // Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1985. — 599 с. іл. — 10 000 экз.

Спасылкі
--------

* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  (руск.)
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  (руск.)
**Нівенскае** (руск.: Ни́венское, да 1946 года — Вітэнберг (ням.: Wittenberg) і Фрыдэрыкенталь (ням.: Friederikenthal)) — пасёлак у Баграціёнаўскім раёне Калінінградскай вобласці Расіі. Размешчаны за 17 км ад Калінінграда і за 23 км ад Баграціёнаўска. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Нівенскага сельскага паселішча.

Два суседнія паселішчы — Вітэнберг і размешчаны за 1 км на поўдзень Фрыдэрыкенталь да вайны былі асобнымі населенымі пунктамі. У 1946 годзе яны былі злучаныя ў адзін пасёлак, які атрымаў назву Нівенскае. У 1910 годзе ў Фрыдэрыкенталь пражывала 39 чалавек, а ў Вітэнбэргу 494 чалавекі. У 1939 годзе ў Вітэнбергу пражывала 896 чалавек.

Зноскі
------

1. ↑   Праверана 28 лістапада 2013.
2. ↑  Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 7. — 604 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0130-3 (т. 7). — карта Калінінградскай вобласці
Невядомы мастак. Алегорыя, што выяўляе месяц **нівоз**
**Ніво́з** (фр.: nivôse, паводле лац.: nivosus — снежны) — 4-ы месяц (21/23 снежня — 19/21 студзеня) французскага рэспубліканскага календара, які дзейнічаў з кастрычніка 1793 па 1 студзеня 1806.

Як і ўсе месяцы французскага рэспубліканскага календара, складаўся з 30 дзён, якія падзяляліся на 3 дэкады. Кожны дзень меў назву сельскагаспадарчай расліны, акрамя пятага ды дзясятага дзён, якія мелі назву свойскай жывёлы і сельскагаспадарчай прылады адпаведна.

| Французскі рэспубліканскі каляндар |
| --- |
| 
* Вандэм’ер
* Брумер
* Фрымер
* Нівоз
* Плювіёз
* Вантоз
* Жэрміналь
* Фларэаль
* Прэрыяль
* Месідор
* Тэрмідор
* Фрукцідор

 |
**Прэзідэнт** — выбарная пасада кіраўніка дзяржавы або тэрытарыяльна-адміністрацыйнага ўтварэння ці старшыні калегіяльнага органа, грамадскага аб'яднання або камерцыйнай арганізацыі, а ў некаторых краінах (напрыклад, у ЗША) — таксама пажыццёвы тытул асобы, якая займала такую пасаду ў мінулым. У дзяржавах з прэзідэнцкай формай кіравання прэзідэнт з'яўляецца кіраўніком выканаўчай улады, з парламенцкай — толькі кіраўніком дзяржавы. У наш час прэзідэнтамі афіцыйна мянуюць сябе таксама некаторыя дыктатары.

Прэзідэнт Джордж Вашынгтон.Паводле этымалогіі прэзідэнт — значыць «старшыня» (ад лац.: prae (перад) + *sedere* (сядзець)). Сучасныя паняцці «прэзідэнт таварыства», «прэзідэнт фірмы» і т. п. узыходзяць менавіта да гэтага значэння. Упершыню званне «прэзідэнт» стала выкарыстоўвацца як тытул кіраўніка нацыі падчас войн за незалежнасць амерыканскіх калоній, прычым Джордж Вашынгтон, які насіў яго, першапачаткова быў «прэзідэнтам Кантынентальнага кангрэса», гэта значыць старшынёй з'езду прадстаўнікоў паўстаўшых супраць брытанскай кароны штатаў. Толькі падчас распрацовак канстытуцыі 1787 гады тытул «прэзідэнт» быў аддзелены ад узначаленага ім органа (Кангрэса) і прымеркаваны да дзяржаве у цэлым.

Гл. таксама
-----------

* Кіраўнік дзяржавы
* Прэзідэнт горада
**Тэатр прыгнечаных** — форма тэатральнага мастацтва, якая выкарыстоўвае тэатр як сродак спазнавання і змянення рэчаіснасці ў сацыяльный сферы.

Вынайдзена ў 1960-х у Бразіліі Аўгуста Боалем, пад уплывам тэарэтыка і адукатара Паула Фрэйры, пазней распаўсюдзілася ў Еўропе. А. Боаль з'яўляецца прыхільнікам выкарыстання інтэрактыўных методык, асабліва ў кантэксце тэатра — у Тэатры прыгнечаных гледачы прымаюць актыўны ўдзел як «непасрэдныя акторы», яны вывучаюць, дэманструюць, аналізуюць і трансфармуюць тую рэчаіснасць, у якой жывуць.

Літаратура
----------

* Боаль А. Международный день театра(недаступная спасылка) // Курьер ЮНЕСКО. № 2, 2009. ISSN 1993-8616
**Енісе́йскі заліў** — заліў Карскага мора, паміж Гыданскім паўвостравам і мацерыковай Еўразіяй.

Даўжыня да мыса Сопачная Карга каля 225 км. Шырыня ля ўваходу каля 150 км. Глыбіня 6-20 м. У заліў упадае Енісей, ён з’яўляецца эстуарыем ракі. Узімку заліў пакрываецца нерухомым лёдам (прыпаем), у паўночнай частцы — плывучымі льдамі. Вызваляецца ад лёду на 3 летніх месяца. Прылівы паўсутачныя (вышынёй да 0,4 м). Рыбалоўства (нельма, омуль і інш.), паляванне на марскіх жывёл (цюлень, бялуха). Па Енісейскаму заліву праходзяць марскія шляхі да портаў ніжняга Енісея — Дудзінкі і Ігаркі. На ўсходнім беразе ля ўваходу ў заліў знаходзіцца порт Дзіксан, каля якога на аднайменным востраве Дзіксан знаходзіцца гідраметэаралагічная абсерваторыя.

Літаратура
----------

* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6).
* Географический энциклопедический словарь: Географические названия / Гл. ред А. Ф. Трёшников; Ред. кол.: Э. Б. Алаев, П. М. Алампиев, А. Г. Воронов и др.. — М.: Сов. энциклопедия, 1983. — С. 147. — 538 с. — 100 000 экз. (руск.)
**Прыярытэ́т арыфметы́чных апера́цый** вызначае парадак выканання дзеянняў у арыфметычным выразе, які складаецца больш чым з адной аперацыі.

Неабходнасць усталявання прыярытэту аперацый вынікае з таго, што ад парадку выканання аперацый у выразе можа залежаць канчатковы вынік іх выканання. Напрыклад,

6 – 3 + 2
Калі спачатку выканаць адніманне, а потым складанне, вынікам будзе 5. Калі ж выканаць аперацыі ў адваротным напрамку, вынікам будзе 1.
8 + 4 × 3
Калі спачатку выканаць складанне, а потым памнажэнне, вынікам будзе 36. Калі выконваць складанне пасля памнажэння, вынікам будзе 16.
Правілы прыярытэту аперацый наступныя:

1) найвышэйшы прыярытэт маюць выразы, узятыя ў дужкі, – іх значэнне вылічваецца найперш. Пры гэтым дужкі могуць быць укладзеныя адны ў адны; у такім разе ўнутраныя дужкі маюць прыярытэт перад знешнімі.

4 × (2 + (4 – 3))
Спачатку выконваем адніманне ва ўнутраных дужках (4 – 3 = 1), потым складанне ў знешніх дужках (2 + 1 = 3) і, нарэшце, памнажэнне (4 × 3). Значэнне выразу – 12.
2) памнажэнне і дзяленне больш прыярытэтныя (выконваюцца раней), чым складанне і адніманне.

4 + 8 × 3
Спачатку множым 8 на 3, а потым вынік дадаем да 4. Канчатковы вынік складае 28.
3 × (8 – 5) + 13
Спачатку выконваем адніманне, бо яно ўзятае ў дужкі. Потым множым 3 на вынік аднімання і да выніка дадаем 13. Канчатковы вынік складае 22.
3) Аперацыі аднолькавай прыярытэтнасці (складанне і адніманне, а таксама памнажэнне і дзяленне) выконваюцца злева направа.

7 – 4 + 3
Спачатку ад 7 аднімаем 4, потым да рознасці дадаем 3. Атрымліваем 6.
5 + 12 : (13 – 9) × 3 – 4
Спачатку ад 13 аднімаем 9; потым 12 дзелім на рознасць (4), потым дзель (3) множым на 3, здабытак (9) дадаем да 5, і ад сумы (14) аднімаем 4. Канчатковы вынік 10.
**Біскупскі палац** (італ.: Palazzo Vescovile) — рэзідэнцыя епіскапа Вероны (Італія). Размешчаны побач з кафедральным саборам і царквой Сан-Джавані ін Фонтэ.

Палац пабудаваны вакол зубчастай вежы, збудаванай у 1172 годзе пры біскупе Аньібене (ад імя епіскапа вежа атрымала сваю назву). Сваё сучаснае аблічча будынак набыў у XVI стагоддзі. Уваход упрыгожаны рэнесансным парталам (1502 год) са статуямі Дзевы Марыі, апосталаў Пятра і Паўла і архангела Міхаіла, створаных Джавані да Верона. Унутраныя памяшканні палаца ўпрыгожаны фрэскамі Брузасорчы.

Памяшканне палаца ў наш час працягвае выкарыстоўвацца як рэзідэнцыя кіруючага біскупа горада.

Зноскі
------

1. 1 2  dati.beniculturali.it — 2014.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q52897564'></a>

Літаратура
----------

* *Рэнца К’ярэлі.* Верона. — Фларэнцыя: Bonechi Edizioni, 2006. — С. 53. — ISBN 88-7204-523-1.
**Ені Клара Крысціна Рысведс** (швед. Jenny Klara Kristina Rissveds; нар. 6 чэрвеня 1994, Фалун) — шведская велагоншчыца, чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў.

Біяграфія
---------

У 2012 годзе выйграла чэмпіянат Еўропы ў юніёрскім заліку. З таго ж года прымала ўдзел у чэмпіянаце свету і Кубку свету па маўнтынбайку. У 2014 годзе заняла другое месца ў заліку элімінатар Кубка свету. У наступным годзе на чэмпіянаце свету Рысведс стала трэцяй у заліку да 23 гадоў. У тым жа годзе на Еўрапейскіх гульнях яна стала восьмай. У 2016 годзе ў дарослым заліку Кубка свету Рысведс стала чацвёртай і выйграла чэмпіянат свету ў моладзевым заліку. На Алімпійскіх гульнях у Рыа-дэ-Жанейра Ені Рысведс прынесла Швецыі першае ў гісторыі жаночае золата ў веласпорце.

Зноскі
------

1. ↑
**Васіль Іванавіч Вайнонен** (руск.: Васи́лий Ива́нович Вайно́нен; 1901—1964) — рускі савецкі артыст балета і балетмайстар. Заслужаны артыст РСФСР (1939). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій (1947, 1949).

Біяграфія
---------

Васіль Вайнонен нарадзіўся 8 (21) лютага 1901 года ў Пецярбургу. Пасля заканчэння ў 1919 годзе Петраградскага харэаграфічнага вучылішча (клас Уладзіміра Панамарова) да 1938 года працаваў у Ленінградскім тэатры оперы і балета імя Кірава, дзе выконваў невялікія характарныя партыі.

Працу балетмайстра пачаў у 1920-я гады з пастаноўкі канцэртных нумароў. Першая вялікая праца — пастаноўка балета «Залаты век» Дзмітрыя Шастаковіча ў 1930 годзе. У 1932 годзе ў Ленінградскім тэатры оперы і балета ажыццявіў пастаноўку балета «Полымя Парыжа» Барыса Асаф’ева, праз год стварыў новую рэдакцыю (1933), а ў 1947 годзе перанёс яго ў Вялікі тэатр. Балет Пятра Чайкоўскага «Шчаўкунок» быў пастаўлены ў 1934 годзе ў Тэатры імя Кірава, а ў 1938 годзе — у Вялікім тэатры.

Творчасць балетмайстра прыпала на гады станаўлення сацыялістычнага мастацтва, калі да ўсіх відаў мастацтва прад’яўляліся патрабаванні сацыялістычнага рэалізму. У дачыненні да балета гэтыя патрабаванні патрабавалі істотных новаўвядзенняў. Наватарства Вайнонена адбілася ў збліжэнні з рэальнасцю, пастаноўцы масавых танцаў, выкарыстанні фальклору, напрыклад танца баскаў у балеце «Полымя Парыжа». Роля кардэбалета, які прадстаўляў народ, значна ўзрасла, ён стаў актыўным персанажам. Мужчынскія групавыя танцы былі з’явай прынцыпова новай для балета, яны забяспечвалі гераізацыю спектакля, у спектаклях пераважаў бравурны, актыўны пачатак. Атрыманыя Вайноненам узнагароды (Сталінскія прэміі) сведчаць аб прыняцці яго творчых метадаў камуністычнымі ідэолагамі.

У 1951—1953 гадах узначальваў балетную трупу Новасібірскага тэатра оперы і балета.

Быў жанаты з Клаўдзіяй Армашэўскай, пасля смерці балетмайстра ўдава пакінула ўспаміны пра яго. В. І. Вайнонен памёр 23 сакавіка 1964 года. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.

Зноскі
------

1. 1 2  Вайнонен Василий Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135'></a>
2. ↑  Вайнонен Василий Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 27 верасня 2015.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135'></a>

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая расійская (навукова-адукацыйны партал) · Кругасвет |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 7010656 · BNF: 14142690n · GND: 132537486 · ISNI: 0000 0001 1021 0878 · LCCN: n87109141 · LNB: 000114836 · NKC: pna2009505076 · NUKAT: n2010166583 · SUDOC: 225234661 · VIAF: 11009884 |

 |
**Канцэртны альбом**  (англ.: live album) — звычайна супрацьпастаўляемы студыйнаму альбому — гукапіс[ru], які складаецца з аўдыёматэрыялу (звычайна музычнага), запісанага падчас выступу выканаўцы на сцэне[ru]. У канцэртны альбом могуць быць уключаны запісы як з аднаго канцэрта, так і запісы з некалькіх канцэртных выступаў. Яны звычайна маюць менш *«скончаны»* характар, чым студыйныя альбомы, і прызначаны для прайгравання часткі атмасферы канцэртнага выступу. Яны могуць уключаць апладысменты[ru] і іншыя гукі ад аўдыторыі, каментары выканаўцаў паміж музычнымі творамі і г. д. Для больш камфортнага праслухоўвання канкрэтнай песні рэкамендуецца слухаць арыгінальныя студыйныя запісы.

Зноскі
------

1. ↑  Что такое концертный альбом
**Епа́рхія** (ад грэч. ἐπαρχία) у хрысціянскай царкве — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на чале з епіскапам (архірэем). Першапачаткова епархія як вобласць, якая кіруецца епіскапам, супадала з тэрыторыяй гарадской абшчыны, але пасля рэформаў Дыяклетыяна пашырылася да межаў грамадзянскай правінцыі.

У грэчаскіх цэрквах называецца тэрмінам *ἤ Επισκοπή*. У старажытнай царкве цяперашняй епархіі прынцыпова адпавядала адзінка, названая ў кананічных тэкстах *ἤ Παροικία*; тэрмін жа *ἤ ἐπαρχία* у дачыненні да царкоўнага падзелу адпавядаў цяперашняй мітрапаліцкай акрузе (мітраполіі).

У Рымска-каталіцкай царкве епархіі таксама завуцца **дыяцэзіямі** (лац.: dioecesis), на чале якога стаіць архірэй (біскуп ці архібіскуп). Дыяцэзія, якую ўзначальвае архібіскуп, завецца архідыяцэзія.

У сучаснай Рускай Праваслаўнай Царкве
-------------------------------------

Статут Рускай Праваслаўнай Царквы 2000 года вызначае епархію як «мясцовую царкву, якая ўзначальваецца архірэем і аб'ядновае епархіяльныя ўстановы, благачынні, прыходы, манастыры, падвор'і, Духоўныя адукацыйныя ўстановы, брацтвы, сястрыцтвы, місіі» .

«Епархіяльны архірэй, па пераемству ўлады ад святых апосталаў, ёсць прадстаяцель мясцовай царквы — епархіі, кананічна кіраўнік яе пры саборным садзейнічанні кліру і парафіян» .

Межы епархіі вызначаюцца Свяшчэнным Сінодам і звычайна ўзгадняцца з адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам суб'ектаў Расійскай Федэрацыі.

З 1990-х епархіяльны падзел ва УПЦ і ў Беларускім Экзархаце значна адрозніваецца ад адміністрацыйнага абласнога падзелу: колькасць епархій і епархіяльных архірэяў пераўзыходзіць колькасць рэгіёнаў.

Гл. таксама
-----------

* Архіепархія (архідыяцэзія)
* Спіс епархій Рускай праваслаўнай царквы

Зноскі
------

1. ↑  Прынцып «кананічнай тэрыторыі» ў праваслаўнай традыцыі Архівавана 11 кастрычніка 2008..
2. ↑  Статут РПЦ, Гл. 10, п. 1
3. ↑  Статут РПЦ, Гл. 10, п. 6

Літаратура
----------

* Епархія // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 10: Малайзія — Мугаджары / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2000. — Т. 10. — 544 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0169-9 (т. 10). — С. 392.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Малы Бракгаўза і Эфрона · У. Даля · Britannica (11-th) · Catholic (1997—…) |
| Нарматыўны кантроль | NKC: ph208681 |
**Гамагенны ядзерны рэактар** — ядзерны рэактар, актыўная зона якога прадстаўляе сабой гамагенную сумесь ядзернага паліва з запавольнікам.

Асноўнымі адрозненнем гамагеннага рэактара ад гетэрагеннага — адсутнасць цеплавыдзяляльных элементаў; ядзернае паліва знаходзіцца ў актыўнай зоне рэактару ў выглядзе гамагеннай сумесі, да якіх адносяцца рошчыны соляў урана, суспензіі аксідаў урана ў лёгкай і цяжкой вадзе, цвёрды замяняльнік, прапітаны уранам, расплаўленыя солі. Вядомы варыянты гамагенных рэактараў з газападобным палівам (газападобныя злучэнні ўрана) ці завіссю уранавай пылі ў газе.

Цеплыня, якая выдзяляецца ў актыўнай зоне, адводзіцца цепланосьбітам (вадой, газам і г. д.), які рухаецца па трубах праз актыўную зону, альбо сумесь паліва з запавольнікам сама служыць цепланосьбітам, што цыркулюе праз цеплаабменнікі.

Гамагенныя рэактары не знайшлі шырокага прымянення ў выніку высокай карозіі канструкцыйных матэрыялаў у вадкім паліве, складанасці канструкцыі рэактараў на цвёрдых гамагенных сумесях, большых загрузак слабаўзбагачонага уранавага паліва і іншых прычынаў.

Літаратура
----------

* БЭ ў 18 тамах. Т.5. Мн. 1997, С.9
* Левин В. Е. Ядерная физика и ядерные реакторы. 4-е изд. — М.: Атомиздат, 1979.
* В.Л. Блинкин, В.М. Новиков Жидкосолевые ядерные реакторы. — М.: Атомиздат, 1978.
**Дзіўная гісторыя доктара Джэкіла і містара Хайда** (англ.: Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde) — аповесць шатландскага пісьменніка Роберта Льюіса Стывенсана, упершыню апублікаваная ў 1886 годзе ў Лондане. Паводле жанру — пераасэнсаванне традыцыйнай для рамантызму тэмы двайніцтва з дамешкам навуковай фантастыкі.

Аповесць Стывенсана часта атаясамляецца з рэдкім псіхічным феноменам «падваення асобы», калі ў межах адной чалавека суіснуюць дзве розныя ментальнасці. У дадзеным выпадку дзве індывідуальнасці Д-р. Джэкіла з’яўляюцца ўвасабленнем добрага і злога пачаткаў з абсалютна рознымі маральнымі роўнямі. Уплыў аповесці на сусветную культуру стаў нагэтулькі моцным, што выраз «Jekyll and Hyde» увайшоў у мову і стаў азначэннем чалавека, які ў розных сітуацыях моцна адрозніваецца маральнасцю сваіх паводзінаў.

Дзіўная гісторыя доктара Джэкіла і містара Хайда мела неадкладны поспех і з’яўляецца найбольш пакупаным бестселерам Стывенсана. Сцэнічныя адаптацыі аповесці пачаліся ў Бостане і Лондане менш як праз год пасля публікацыі. Твор натхніў шэраг рэжысёраў на стварэнне экранізацый аповесці.

Зноскі
------

1. ↑  The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde and Other Tales of Terror — Penguin Classics, 2002. — P. x.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q61886115'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q11281443'></a>
2. ↑  The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde and Other Tales of Terror — Penguin Classics, 2002. — P. 162.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q61886115'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q11281443'></a>
3. ↑  Jekyll and Hyde definition | Dictionary.com **(нявызн.)**.  Dictionary.reference.com. Праверана 28 мая 2009.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Дзіўная гісторыя доктара Джэкіла і містара Хайда
**Стыль мовы**, **функцыянальны стыль мовы** — умоўная частка літаратурнай мовы, якая прыстасавана да спецыфічных сфер прымянення мовы, мэты зносін і асноўных відаў тэкстаў, у якіх яна ўжываецца. Характарызуецца пэўным спецыфічным наборам слоў, выразаў, наяўнасцю ці адсутнасцю экспрэсіўнасці, ацэначнасці моўных сродкаў. Літаратурная мова уяўляе сабой сістэму такіх стыляў.

Вусная адмена літаратурнай мовы прадстаўлена адным стылем — гутарковым. Пісьмовая адмена прадстаўленая трыма стылямі — публіцыстычным, навуковым, афіцыйна-дзелавым. Гэтыя стылі проціпастаўляюцца не абсалютна, паколькі, напрыклад, многія словы не маюць стылявых прыкмет.

Многія даследчыкі ўключаюць у сістэму літаратурнай мовы і мову мастацкай літаратуры або мастацкі стыль (стыль мастацкай літаратуры), але часам ён разглядаецца як своеасаблівая форма літаратурнай мовы, больш свабодная за іншыя стылі, адкрытая для выкарыстання як элементаў іншых стыляў, так і пазалітаратурных моўных сродкаў, напр. дыялектызмаў, жаргонаў, простамоўя і інш.

Класіфікацыя
------------

* Гутарковы (размоўны)
* Кніжныя стылі
	+ Мастацкі
	+ Навуковы
	+ Публіцыстычны
	+ Афіцыйна-дзелавы
	+ Канфесійны (царкоўны, рэлігійны)

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6  БелЭн, 2002
2. ↑  *Красней В. П.* Беларуская мова. Поўны школьны курс. Тэорыя. — Мн. 2013.
3. ↑  *Красней В. П.* Беларуская мова. Дапаможнік-рэпетытар. — Мн. 2014.
4. ↑  *Кузьміч А. В.* Канфесійны стыль: Паняцце і жанры // Працы кафедры сучаснай беларускай мовы. Вып. 6 / Пад рэд. А. Я. Міхневіча. — Мн. 2007. — 173 с. — С. 73-80.

Літаратура
----------

* Сучасная беларуская мова: Уводзіны. Фанетыка. Фаналогія. Арфаэпія. Графіка. Арфаграфія. Лексікалогія. Лексікаграфія. Фразеалогія. Фразеаграфія: Вучэб. дапам. / Я. М. Камароўскі, В. П. Красней, У. М. Лазоўскі і інш. — 2-е выд. дапрац. і дап. — Мн. : Выш. школа, 1995. — 334 с. ISBN 985-06-0075-6.
* *Юрэвіч А. К.* Сты́лі мо́вы, стылі функцыянальныя // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 15. — С. 226. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0251-2 (т. 15).

| ⛭Функцыянальныя стылі маўлення |
| --- |
| 
* Навуковы
* Афіцыйна-дзелавы
* Публіцыстычны
* Гутарковы
* Мастацкі

 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4132483-3 · Microsoft: 2777598289 · NKC: ph1114999 |
**Галія** — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі з Родаса, сястра тэльхінаў, дачка багіні мора Таласы, жонка Пасейдона.

У яе 6 сыноў і дачка Рода (Родас). Сыны Пасейдона адрозніваліся дзерзкасцю, у іх сустрэла варожы прыём Афрадыта. Багіня наслала на іх вар'яцтва, і яны згвалтавалі сваю маці. Пазнаўшы пра гэта, Пасейдон схаваў сыноў пад зямлю, яны клічуцца «ўсходнімі дэманамі». Галія кінулася ў мора, і яе сталі зваць Леўкафеяй.

Зноскі
------

1. ↑  Дыядор Сіцылійскі. Гістарычная бібліятэка V 55, 4
2. ↑  Дыядор Сіцылійскі. Гістарычная бібліятэка V 55, 6-7


| ?Галія (міфалогія) — продкі |
| --- |
| 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  | Эрэб |  |
|  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  | Эфір |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Нюкта |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Хаос |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  | Понт |  | Гея |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  | Імгла[d] |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  | Эрэб |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  | Гемера |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  | Галія |  |  |  |  |  | Нюкта |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Эрэб |  | Хаос |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Эфір |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  | Таласа |  |  |  |  |  | Нюкта |  |  |  | Імгла[d] |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Гемера |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |
|  |  |  |

 |
**Дзіцячы музей міфалогіі і лесу** — дзіцячы музей, размешчаны ў Заслаўі.

Фрагмент экспазіцыі. Кампазіцыя «Лясны дзядок».
Адкрыўся ў 2005 г. на базе музея-запаведніка. Экспазіцыя складаецца з 2 частак — зоны «рэальнага» лесу, дзе прадстаўлены чучалы зайца-русака, рабчыка, янотападобнага сабакі, куніцы, вавёркі, канюка звычайнага, сойкі, дразда-рабінніка, дразда пеўчага, сініцы, ластаўкі, і міфалагічнай зоны, кампазіцыйнымі цэнтрамі якой з’яўляюцца скульптуры ваўкалака, ляснога дзядка, лесавіка, вадзяніка і дамавіка. Усе персанажы размешчаны ў характэрным для іх асяродку. Выкарыстаны тэатральны прыём каляровага падсвечвання і гукавое суправаджэнне экскурсій.

Спасылкі
--------

* Дзіцячы музей міфалогіі і лесу Архівавана 4 сакавіка 2013.

| ⛭Гісторыка-культурны музей-запаведнік «Заслаўе» |
| --- |
| Помнікі і тэрыторыі | Заслаўскі замак (гарадзішча «Вал») з былым кальвінскім зборам ·  Гарадзішча «Замэчак» (летапісны Ізяслаў) ·  Курганныя могільнікі ·  Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі ·  Рэшткі сядзібы Заслаў |
| Музеі | Музейна-выставачны комплекс ·  Музей беларускай маляванкі  ·  Этнаграфічны комплекс «Млын» ·  Музей «ДАП» ·  Дзіцячы музей міфалогіі і лесу |
**«Дзіцячы свет»** — універсальны магазін па продажы тавараў для дзяцей у Гродне, размешчаны па вуліцы Савецкай, 29, на рагу з вул. Тэльмана.

Гісторыя
--------

На месцы крамы «Дзіцячы свет» стаяў аднапавярховы дом, пабудаваны ў 19 ст. і вядомы як *камяніца Фрумкіна*, якая ў 1920 гг. была грунтоўна перабудавана. Тут у 1909 працавала вядомая ў горадзе кніжная крама Іберскага. Наведвальнікі крамы акрамя найноўшых кніг усіх галін ведаў маглі набыць альбомы для марак і паштовак, партфелі і папкі, разнастайныя прыборы для пісьма, карты, глобусы, фарбы, ноты, таксама футбольныя і тэнісныя мячы і іншыя прылады для летніх гульняў. З 1922 пры краме пачала дзейнічаць бібліятэка, якая па сведчанні газеты «Эхо Гродзеньско» мела самыя найноўшыя паступленні польскай літаратуры і белетрыстыкі. У 1927 размяшчалася крама «Філармонія» Міцельмахера, у якой прадаваліся квіткі ў гарадскі тэатр. У 1938 працаваў «Банк нарадовы ў Гродне». У 1945 г. крама Беластоцкай чыгункі, у 1947 годзе першы гродзенскі ўнівермаг, а з 1963 г. — дзіцячая крама «Алёнушка». У 80-я гады пасля карэннай рэканструкцыі і надбудовы другога паверха краму назвалі «Дзіцячы свет».

У 1977 годзе ў будынку, узведзеным па праекце архітэктара І. Мазнічкі, адкрыты магазін «Дзіцячы свет», гандлёвая плошча якога складала 640 м².

Станам на 1989 год у шырокім асартыменце швейныя і панчошна-шкарпэткавыя вырабы, трыкатаж, цацкі. Аказваў звыш 20 відаў дадатковых паслуг (дробная пераробка набытых вырабаў, прыём папярэдніх заказаў, абслугоўванне шматдзетных сем’яў і інш.). Праводзіў канферэнцыі пакупнікоў. Для інфармацыі дзейнічаў радыёвузел.

Архітэктура
-----------

Будынак да перабудовы
Будынак 2-павярховы, квадратны ў плане. Яго архітэктурна-планіровачнае рашэнне прадыктавана горадабудаўнічай сітуацыяй і навакольнай гістарычнай забудовай. Пры будаўніцтве выкарыстаны агараджальныя і апорныя цагляныя сцены, зборныя і маналітныя жалезабетонныя канструкцыі. Знадворку апрацаваны каменнай тынкоўкай. З боку вуліцы Тэльмана па 1-м паверсе прадугледжаны пешаходны пераход. На 1-м і 2-м паверхах размешчаны гандлёвыя залы і дапаможнае памяшканне, у сутарэнных памяшканнях склады. У пластыцы фасадаў асноўную кампазіцыйную ролю адыгрывае 2-і паверх (навісае па ўсім перыметры над 1-м), вырашаны рытмам вертыкальных лапатак, дэкаратыўных экранаў у ніжнім поясе і парапетных панэляў у верхнім. 1-ы паверх аформлены вітрынамі. Унутры для аздаблення інтэр’ера выкарыстаны мазаічны бетон, сілакпор і гіпсавыя рэльефныя пліты.

Зноскі
------

1. ↑  *Калектыў аўтараў: А. Вашкевіч, А. Госцеў, В. Саяпін і інш.* Біяграфія гарадзенскіх вуліц. Ад Фартоў да Каложы.. — Гродна-Вроцлаў: Вроцлаўская навуковая друкарня, 2012. — С. 300. — 370 с. — ISBN 978-93-61617-77-8.
2. 1 2 3  «Детский мир» // Гродно: Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1989. — 440 с. ISBN 5-85700-015-7

Літаратура
----------

* «Детский мир» // Гродно: Энциклопедический справочник / Гл. редактор И. П. Шамякин. — Мн. : БелСЭ им. П. Бровки, 1989. — 440 с. ISBN 5-85700-015-7
**RTL Group** — люксембургскі медыя холдынг. Кантралюе 32 тэлеканала і 32 радыёстанцыі ў 11 краінах свету. Буйны вытворца тэлевізійнага кантэнту. Кантралюецца нямецкай кампаніяй Bertelsmann.

Гісторыя
--------

У 1931 годзе ў Люксембургу была створана радыёстанцыя Compagnie Luxembourgeoise de Radiodiffusion (CLR).

Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion (CLT) пачынае вяшчанне ў 1954 годзе.

У 1997 годзе ў выніку аб'яднання CLT і UFA Film- und Fernseh-GmbH утварылася кампанія CLT-UFA.

У 2000 годзе ў выніку аб'яднання CLT-UFA і Pearson Televison утварылася RTL Group.

У 2001 годзе Bertelsmann кансалідавала 67 % акцый RTL Group. Да канца года Bertelsmann павялічыў сваю долю ў RTL яшчэ на 22 %.

У 2002 годзе RTL Group набывае нямецкі навінавы канал N-TV і радыёстанцыі Radio NRW, Antenne Mecklenburg-Vorpommern, Antenne Thuringen, BB Radio, Antenne Niedersachsen, Radio Brocken.

У 2004 годзе запушчаны сямейны канал Plug TV. У тым жа годзе за кошт запуску харвацкага RTL Televizija нарошчвае прысутнасць ва Усходняй Еўропе.

У 2005 годзе RTL Group набывае 30 % РЕН ТВ.

У 2007 годзе ў Францыі запускаюцца 2 радыёстанцыі RTL Autrement і RTL L’Equipe

15 красавіка 2010 года RTL Group падпісала з НМГ апцыённае пагадненне. Па гэтым пагадненні RTL Group мае права прадаць свае 30 % у РЕН ТВ, а НМГ — выкупіць іх у найбліжэйшыя тры-пяць гадоў.

У чэрвені 2011 года адбыўся абмен акцыямі паміж RTL Group і НМГ. RTL Guoup прадаў 30 % акцый РЕН ТБ НМГ. У адказ RTL Group набыў 7,5 % акцый НМГ.

Кампанія сёння
--------------

Кампанія з'яўляецца найбуйнейшым медыя холдынгам у Еўропе і адным з найбуйнейшых у свеце.

Выручка ў 2008 годзе склала €5,774 млрд:

* ТБ — €5,774 млрд
* Кантэнт — €1,255 млрд
* Радыё — €0,333 млрд
* Іншае — €0,063 млрд

90,5 % акцый кантралюе Bertelsmann. Астатнія акцыі — у свабодным абароце.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35
2. ↑  Інфармацыя пра кампанію на GoogleFinance
3. ↑  30 % акций REN-TV покупает европейская RTL Group
4. ↑  RTL Group может продать Национальной медиагруппе свои 30% в РЕН ТВ - Ъ **(нявызн.)**.  РИА Новости (26 жніўня 2010). Праверана 22 жніўня 2010.
5. ↑   Архівавана 8 верасня 2014.
6. ↑  Інфармацыя пра кампанію на www.kommersant.ru Архівавана 2 красавіка 2010.

Спасылкі
--------

* Афіцыйны сайт кампаніі

| Сцяг Люксембурга База разліку індэкса LuxX Люксембургскай біржы |
| --- |
| 

ArcelorMittal · 
BIP Investment Partners · 
Dexia · 
Foyer · 
Intercultures · 
KBC Group · 
Luxempart · 
Reinet Investments · 
RTL Group · 
SES

 |


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 13619748x · GND: 10023609-1 · ISNI: 0000 0000 9141 7071 · LCCN: n82122531 · NKC: kn20070314019 · SUDOC: 056606303 · VIAF: 133792260 |

 |
Адытыўнае змешванне колераў
Абмежаванне RGB па магчымасці перадачы колераў
Джэймс Клерк Максвел, Томас Сатан. Стужачка з шатландкі, 1861. Першая ў гісторыі пэўная каляровая фатаграфічная выява.
**RGB** (абрэвіятура англійскіх слоў **R**ed, **G**reen, **B**lue — чырвоны, зялёны, сіні) — адытыўная колеравая мадэль, як правіла, якая апісвае спосаб сінтэзу колера для колераўзнаўлення.

Выбар асноўных колераў абумоўлены асаблівасцямі фізіялогіі ўспрымання колераў сятчаткай чалавечага вока. Колеравая мадэль RGB знайшла шырокае ўжыванне ў тэхніцы.

Адытыўнай яна завецца таму, што колеры атрымліваюцца шляхам дадання (англ.: addition) да чорнага. Інакш гаворачы, калі колер экрана, асветленага колеравым пражэктарам, пазначаецца ў **RGB** як (r1, g1, b1), а колер таго ж экрана, асветленага іншым пражэктарам, — (r2, g2, b2), то пры асвятленні двума пражэктарамі колер экрана будзе пазначацца як (r1+r2, g1+g2, b1+b2).

Выява ў гэтай колеравай мадэлі складаецца з трох каналаў. Пры змешванні асноўных колераў (асноўнымі колерамі лічацца чырвоны, зялёны і сіні) — напрыклад, сіняга (B) і чырвонага (R), мы атрымліваем пурпурны (M magenta), пры змешванні зялёнага (G) і чырвонага (R) — жоўты (Y yellow), пры змешванні зялёнага (G) і сіняга (B) — цыянавы (З cyan). Пры змешванні ўсіх трох колеравых кампанентаў мы атрымліваем белы колер (W).

У тэлевізарах і маніторах ужываюцца тры электронныя катоды (святлодыёды, святлафільтры) для чырвонага, зялёнага і сіняга каналаў.

Каляровая мадэль **RGB** мае па шматлікіх тонах колеру шырэйшы колеравы ахоп (можа прадставіць больш насычаныя колеры), чым тыповы ахоп колераў CMYK, таму часам выявы, якія выдатна выглядаюць у RGB, значна цьмянеюць і згасаюць у CMYK.

Гісторыя
--------

Джэймс Максвел прапанаваў адытыўны сінтэз колеру як спосаб атрымання каляровых выяў у 1861 годзе.

Зноскі
------

1. ↑  Синтез цвета // Фотокинотехника: Энциклопедия / Главный редактор Е. А. Иофис. — М.: Советская энциклопедия, 1981.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме RGB

| ⛭Колеравыя мадэлі |
| --- |
| 
RGB (sRGB, ProPhoto) •
CMYK •
XYZ •
HSV (HSB) •
HSL •
AHSL •
RYB •
LAB •
PMS (Panton) •
LMS •
Мансела •
NCS •
RAL •
YUV •
YCbCr •
YPbPr •
YDbDr •
YIQ
 |  |
**Знакі задыяка** - **12** сектараў па **30** °, на якія падзелены задыякальны пояс ва ўсіх асноўных астралагічных традыцыях. Адлік вядзецца ад знака Авена і канчаецца Рыбамі.

Часта астролагамі для вызначэння знака выкарыстоўваецца Грыгарыянскі каляндар (або трапічны год), таму ў выніку прэцэсіі зямной восі знакі задыяка ссоўваюцца адносна становішча Сонца ў задыякальным сузор’і, тым самым утвараючы астралагічныя эры.

Канцэпцыя сузор’яў, якая выкарыстоўваецца ў сучаснай астраноміі і прынятая ў 1922 годзе ў Рыме рашэннем I Генеральнай асамблеі Міжнароднага астранамічнага саюза, грунтуецца на дзяленні нябеснай сферы на ўчасткі адвольнай няправільнай формы. У той час як знак задыяку - гэта роўныя сектара нябеснай сферы, з вяршынямі ў канцавоссях экліптыкі і абапіраюцца на адрэзкі экліптыкі памерам у 1/12 частка поўнага круга, і ў трапічным Задыяку - Зрушэнне на каля 21 ° (накладваючыся на папярэдняе сузор’е). Таму сучасная астранамічная сістэма сузор’яў не мае ніякага дачынення да астралагічнай традыцыі дзялення экліптыкі на 12 частак.

Назвы
-----

Назвы знакі атрымалі ад назваў дванаццаці адпаведных задыякальных сузор’яў, у якіх па чарзе знаходзіцца Сонца ў сваім гадавым руху. Знакі задыяку, якія з'яўляюцца асноўным элементам астралогіі, для сучаснай астраноміі маюць толькі гістарычнае значэнне. Існуе версія, па якой назвы знакі атрымалі ад подзвігаў Геракла.

Сонца ў сузор’ях і знаках задыяка
---------------------------------

Знакі задыяка могуць вызначацца як таблічным метадам па даце грамадзянскага календара, так і разліковым, зыходзячы з месцазнаходжання Сонца на экліптыцы. У адрозненне ад знакаў задыяка, у астраноміі перыяды праходжання Сонца па задыякальных сузор’ях вельмі нераўнамерныя (Дзева — 45 дзён, Рак — 20, Скарпіён — 7 дзён).
Даты паводле **заходняй астралогіі**:

1. Авен (21 сакавіка — 20 красавіка)
2. Цялец (21 красавіка — 20 мая)
3. Блізняты (21 мая — 21 чэрвеня)
4. Рак (22 чэрвеня — 22 ліпеня)
5. Леў (23 ліпеня — 23 жніўня)
6. Дзева (24 жніўня — 23 верасня)
7. Шалі (24 верасня — 23 кастрычніка)
8. Скарпіён (24 кастрычніка — 22 лістапада)
9. Стралец (23 лістапада — 21 снежня)
10. Казярог (22 снежня — 20 студзеня)
11. Вадалей (21 студзеня — 19 лютага)
12. Рыбы (20 лютага — 20 сакавіка)

| Знакі задыяка |
| --- |
| 
Авен · Цялец · Блізняты · Рак · Леў · Дзева · Шалі · Скарпіён · *Змеяносец* · Стралец · Казярог · Вадаліў · Рыбы
 |

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) |
У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Буслаўка.
**Бу́слаўка** — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Бярозаўскім і Пружанскім раёнах Брэсцкай вобласці ў межах вадазбору рэк Хатава і Радагошч і вадасховішча Сялец. Заснаваны ў 1997 годзе для аховы ў натуральным стане унікальных прыродных комплексаў з папуляцыямі рэдкіх і знікаючых відаў раслін і жывёл. Плошча заказніка складае 7936 га. У рэльефе пераважаюць дэнудаваныя озы і камы водна-ледавіковага паходжання. Глебы алювіяльныя і дзярнова-падзолістыя глеевыя пясчаныя, супясчаныя і інш.

Пераважаюць лясы (каля 80 % тэрыторыі) хваёвыя, чорнаальховыя і інш. Шмат лекавых раслін: ядловец, багун, брусніцы, талакнянка; у Чырвонай кнізе кураслеп лясны, гарлачык белы і інш. У фаўне шмат прамысловых відаў жывёл: дзік, лось, алень, казуля, куніца, цецярук, глушэц і інш.; у Чырвонай кнізе барсук, арлан-белахвост, шэры журавель, вялікі кулон, вялікі бугай і інш.

Літаратура
----------

* Буслаўка // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 18. Кн. 1: Дадатак: Шчытнікі — Яя / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2004. — Т. 18. Кн. 1. — 472 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0295-4 (т. 18. Кн. 1).

Спасылкі
--------

* Пастанаўленне аб утварэнні заказніка