**Са́сва** — рака ў Беларусі, у Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Зэльвянка (басейн Нёмана).

Назва
-----

Назва балцка-яцвяжскага паходжання, адпачатная форма \**Sas(u)vā*.

Корань *Sas-* таксама ў літоўскім гідроніме *Sasna* (на старой яцвяжскай тэрыторыі, каля літоўскага Марыямпале), у балцкіх гідронімах тыпу Сасна на Верхнім Павоччы і на Верхнім Падонні.

Ад меркаванага прускага гідроніма \**Sasna* мела пайсці назва адной з прускіх земляў \**Sasna* (> *Sassin*, 1263 г.). Яна адбілася ў тапоніме *Sassenpile* (пазней ням. *Haasenberg*, цяпер польск. *Zajączki[en]*).

Звязваюць з пруска-яцвяжскім *\*sasnis* «заяц». З індаеўрапейскіх аналагаў найбольш красамоўнае стараіндыйскае *śaśáḥ* (< *šašas*) «заяц». Першакрыніцай і для гэтай «заячай» лексікі, і для гідронімаў тыпу *Sasna* было індаеўрапейскае \**ḱas*-, \**ḱasno*- «шэры».

Далей да значэння «няярка блішчэць», адсюль таксама літоўскае *šašėlis, šešėlis* «цень» і гідронімы тыпу *Šeš-upė, Šešuva, Šašuola*. Як вядома, заходнябалцкім мовам (прускай, яцвяжскай) быў уласцівы пераход *š, ž > s, z* (так жа сама назва ракі Зэльва адносіцца да літоўскага *žalvas* «зеленаваты»).

У назве Сасва корань *Sas-* пашыраны тым жа балцкім гідранімічным пашыральнікам, што і ў назве засведчанага пад 1516 г. гідроніма з-пад Ліды *Ятѳа* (< *Ятва* < яцв. \**Jāt(u)vā*), які імаверна так ці інакш звязаны з назвай яцвягаў. І коранем, і пашыральнікам назве Сасва адпавядае літоўскі гідронім *Šešuva* (*Sas*- : *Šeš*-, -*(u)v*- : -*uv*-).

Значэнне назвы Сасва можна перадаць як «(Няярка) блішчастая (рака)», назва звязаная з блішчэннем воднай паверхні.

Балцка-яцвяжскімі таксама з’яўляюцца назвы ракі Зэльва (у яе Сасва ўцякае) і яе прытокаў Шчыба, Кіпятка.

Водаапісанне
------------

Даўжыня ракі 24 км. Плошча вадазбору 135 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 ‰.

Пачынаецца за 1 км на поўнач ад вёскі Рудзевічы, цячэ па паўднёва-ўсходняй частцы Ваўкавыскага ўзвышша, упадае ў Зэльвянку за 3 км на паўночны ўсход ад вёскі Зенькаўцы. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4  БелЭн, 2002
2. ↑  *A. Vanagas.* Lietuvių hidronimų etimologinis žodynas. — Vilnius, 1980. — С. 291.
3. ↑  *В. Н. Топоров.* Балтийские следы на Верхнем Дону // Балто-славянские исследования. 1988—1996. Москва, 1997. С. 319.
4. ↑  *В. Н. Топоров.* Балтийский элемент в гидронимии Поочья. I // Балто-славянские исследования. 1986. Москва, 1988. С. 168.
5. ↑  *K. Būga.* Rinktiniai raštai. Vilnius, 1961. С. 118.
6. ↑  J. Pokorny. Indogermanisches etymologisches Wörterbuch. Bern / München 1959 / 1969. C. 533.
7. ↑  *V. Mažiulis*. Prūsų kalbos etimologijos žodynas. Vilnius, 2013. C. 818—819.
8. ↑  *A. Vanagas.* Lietuvių hidronimų etimologinis žodynas. — Vilnius, 1980. — С. 326, 329.
9. ↑  K. Būga. Rinktiniai raštai. Vilnius, 1961. C. 126—156.
10. ↑  *V. Mažiulis*. Prūsų kalbos etimologijos žodynas. Vilnius, 2013. C. 286—289.
11. ↑  Агульная характарыстыка рачной сеткі Гродзенскай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  (руск.)

Літаратура
----------

* Блакітная кніга Беларусі : Энцыклапедыя / рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 415 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-85700-133-1.
* Сасва // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн. : БелЭн, 2002. — Т. 14. — С. 190. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8. — ISBN 985-11-0238-5 (т. 14).