recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Алена Яўгенаўна Кучко** — беларускі сацыёлаг, спецыяліст у галіне гісторыі,метадалогіі і методыкі сацыялагічных даследаванняў, сацыяльнай інаватыцы. Прафесар кафедры сацыялогіі факультэта філасофіі і сацыяльных навук Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Аўтар прац па метадалогіі і метадам сацыялагічных даследаванняў, сацыялогіі інавацый, сацыялогіі кіравання.

Біяграфія
---------

Нарадзілася 16 кастрычніка 1967 года ў Мінску.
Скончыла аддзяленне філасофіі філасофска-эканамічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага універсітэта(1990) і была запрошаная працаваць на кафедру сацыялогіі на пасаду выкладчыка. З 1990 па 1993 год навучалася ў вочнай аспірантуры пры кафедры сацыялогіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1993 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці 22.00.01 – «Тэорыя, гісторыя і метадалогія сацыялогіі» (прысвоена вучоная ступень кандыдата сацыялагічных навук). У 1998 годзе прысвоена званне дацэнта па спецыяльнасці «Сацыялогія». У 2010 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці 22.00.01 «Тэорыя, гісторыя і метадалогія сацыялогіі» (прысвоена вучоная ступень доктара сацыялагічных навук).У 2012 годзе прысвоена званне прафесара па спецыяльнасці «Сацыялогія».

Навуковая дзейнасць
-------------------

Уся навукова-даследчая і педагагічная дзейнасць звязана з кафедрай сацыялогіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзе працуе з 1990 года па цяперашні час. З'яўляецца вучоным сакратаром Савета факультэта філасофіі і сацыяльных навук, членам спецыялізаваных саветаў па абароне кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый пры БДУ і Акадэміі навук Беларусі . Член рэдкалегій навуковых часопісаў ("Сацыялогія"). Член Міжнароднай сацыялагічнай асацыяцыі.

Сфера навуковых інтарэсаў
-------------------------

* тэарэтычная сацыялогія
* метадалогія і метады сацыялагічных даследаванняў
* іннаватыка і сацыяльная іннаватыка
* менэджмент інавацый
* кансалтынг і кіраўніцкае кансультаванне

Бібліяграфія
------------

Са спісам асноўных работ Кечынай Я. А. можна азнаёміцца на сайце факультэта філасофіі і сацыяльных навук Архівавана 1 жніўня 2018..

Зноскі
------

1. ↑  Алена Яўгенаўна Кучко (руск.)  **(нявызн.)**?(недаступная спасылка).  ФФСН (9 жніўня 2018). Архівавана з першакрыніцы 10 жніўня 2018. Праверана 2018-08-9.
2. ↑  Савет па абароне дысертацый Інстытута сацыялогіі НАН Беларусі (руск.)  **(нявызн.)**?.  Інстытут сацыялогіі (9 жніўня 2018). Праверана 2018-08-9.

Спасылкі
--------

* Электронны каталог бібліятэк Беларусі //Кучко Алена Яўгенаўна
* Архівавана 4 жніўня 2018. Кафедра сацыялогіі ФФСН БДУ // Персанальная старонка
* Электронная бібліятэка БДУ(недаступная спасылка) // Аўтар Кучко Алена Яўгенаўна
* Электронная бібліятэка дысертацый Архівавана 31 снежня 2018.Аўтар Кучко Алена Яўгенаўна
* Кафедра эканамічнай сацыялогіі БДЭУ(недаступная спасылка) // Кучко Алена Яўгенаўна
**Камітэт 300. Тайны сусветнага ўрада** (англ.: The Conspirators' Hierarchy: The Committee of 300) — скандальная кніга Джона Коўлмана (паводле яго ўласнага сцвярджэння — былога супрацоўніка брытанскіх спецслужбаў). Выдадзена ў 1992 годзе. Выкладае з канспіралагічных пазіцый тэму сусветнага ўрада.

«Камітэт 300» выступае як вярхоўны кантралюючы орган, які, па меркаванні аўтара, кіруе светам з 1897 года. Мэтай загадзя сканструяванага плана з'яўляецца стварэнне адзінага ўніфікаванага свету і адзінага сусветнага ўрада. Усё духоўнае жыццё засяродзіцца ў рамках адной царквы, якая тайна ўжо дзейнічае з 1920 года. Па асноўных кірунках ужо вядуцца сакрэтныя даследаванні і распрацоўкі ў тайных лабараторыях сусветнага ўрада.

Паводле інфармацыі Коўлмана, у «Камітэт 300» уваходзяць самыя ўплывовыя палітыкі, як, напрыклад, Джордж Буш, амаль усе каралеўскія дамы Еўропы, а таксама Дэвід Ракфелер і іншыя буйныя фінансісты.

Гл. таксама
-----------

* Більдэрбергскі клуб

Літаратура
----------

* *Джон Колеман*. Комитет 300. Тайны мирового правительства М.: ИД «Витязь», 2005. — 320 с. ISBN 5-86523-080-8
* Michael Barkun, A Culture of Conspiracy: Apocalyptic Visions in Contemporary America (Berkeley, CA: University of California Press, 2003), .
* Nicholas Goodrick-Clarke, Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and the Politics of Identity (New York: New York University Press, 2002), .
**Мілецкая (іанійская) школа** — старажытнагрэчаская філасофская школа ў VI ст. да н.э. ў г. Мілет.

Аб'ядноўвала прыродазнаўцаў і філосафаў на падставе агульнай прыхільнасці да навукова-філасофскай традыцыі. Існавала да 494 да н.э. калі г. Мілет разбураны персамі. У яе ўваходзілі Фалес, Анаксімандр, Анаксімен, вучоны-географ і гісторык Гекатэй Мілецкі.

Прадстаўнікі школы прытрымліваліся матэрыялістычных поглядаў на свет і былі стыхійнымі дыялектыкамі. Яны лічылі, напрыклад, што ў аснове бясконцага мноства прыродных з'яў знаходзіцца нешта матэрыяльнае — вада, паветра і г.д. а свет рэчаў рухаецца і змяняецца. Дзякуючы вывучэнню прыроды і ўвядзенню ва ўжытак гэтага паняцця зроблена спроба адмежавання навукі ад міфа. Вучоныя Мілецкай школы зрабілі цікавыя адкрыцці ў галіне матэматыкі, геаграфіі, астраноміі, метэаралогіі і ў той жа час займаліся касмаграфіяй і касмалогіяй, не адмаўляючыся ад традыцыйных міфалагічных структур. Міфалагічныя карані можна знайсці ў параўнанні поглядаў прадстаўнікоў Мілецкай школы на касмалагічны пачатак і касмалагічную перыферыю з поглядамі больш старажытнага перыяду, калі гэтыя аб'екты думкі атаясамліваліся, а таксама ў супастаўленні разумення працэсаў касмалагічнай, геалагічнай і біялагічнай эвалюцыі. Аднак, нягледзячы на існаванне некаторых агульных падыходаў, касмалогія Мілецкай школы не мае адзінай сістэмы поглядаў і стылю.

Ідэі Мілецкай школы і яе традыцыі зрабілі значны ўплыў на развіццё старажытнагрэчаскай фіпасофіі (Геракліт, Піфагор і інш.).

Літаратура
----------

* Боўш В. Мілецкая школа // БелЭн у 18 т. Т.10. - Мн. 2000.
**Ге́рб Бара́навічаў** — адзін з сімвалаў Баранавічаў разам са сцягам.

Праект герба і сцяга Баранавічаў ухвалены пастановай Баранавіцкага гарадскога савета дэпутатаў ад 30 лістапада 2012 года № 144 і мае станоўчую выснову геральдычнай экспертызы.

Афіцыйнае апісанне
------------------

Герб горада Баранавічы ўяўляе сабой перасечаны французскі шчыт, у верхнім чырвонім полі якога знаходзіцца выява залатога паравоза, павернутага ўправа. Долу на зялёным полі — палова шасцярні з дзевяццю зуб’ямі такога самага метала.

Легенда
-------

На афіцыйных геральдычных сімвалах – гербе і сцягу Баранавічаў знаходзіцца залаты паравоз, які з'яўляецца сімвалам узнікнення і развіцця гораду. Заснаванне горада Баранавічы звязана з будаўніцтвам Маскоўска-Брэсцкай чыгункі (Аляксандраўскай чыгункі), якая пачала працаваць у 1871 годзе. Каля станцыі і дэпо ўзнікла паселішча, якое налічвала ў 1880 годзе каля 1.5 тыс. жыхароў. Будаўніцтва і далейшае разьвіццё чыгункі стала штуршком да нараджэння і развіцця горада. Шэсцярня на зялёным тле сімвалізуе сучаснае развіццё прамысловасці ў горадзе ў сучаснасці.

Зноскі
------

1. ↑  Сімволіка горада Архівавана 29 снежня 2014.. Сайт Баранавіцкага гарвыканкаму

| ⛭Гербы населеных пунктаў Брэсцкай вобласці |
| --- |
| Гарады | 
Баранавічы ·  Белаазёрск ·  Брэст ·  Бяроза ·  Высокае ·  Ганцавічы ·  Давыд-Гарадок ·  Драгічын ·  Жабінка ·  Іванава ·  Івацэвічы ·  Каменец ·  Кобрын ·  Косава ·  Лунінец ·  Ляхавічы ·  Маларыта ·  Мікашэвічы ·  Пінск ·  Пружаны ·  Столін |  |
| Гарадскія пасёлкі | Лагішын ·  Ружаны ·  Шарашова
 |
| Вёскі | Багданаўка ·  Бастынь ·  Варацэвічы ·  Вулька 2 ·  Вялікія Чучавічы · Гарадзец ·  Дварэц ·  Дзятлавічы ·  Кажан-Гарадок ·  Лахва ·  Лунін ·  Ляхчыцы ·  Малеч ·  Моладава ·  ‎Рыдзігерава ·  Сінкевічы ·  Чарнаўчыцы
 |
**Чарнічны суп** (шведск.: blåbärssoppa) — папулярны шведскі фруктовы суп, які падаецца як дэсерт цёплым або халодным. Гэта страва ўтрымлівае акрамя чарніц ваду, цукар і часам карыцу. Таксама дадаюць іншыя інгрэдыенты, напрыклад, чырвонае віно ці бульбяны крухмал. Падчас гатавання інгрэдыенты змешваюць і награваюць разам у гаршку. У канцы чарніцы таўкуць.

У Швецыі чарнічны суп можна купіць у якасці паўфабрыкату. Яго ўжываюць разам з мюслі альбо з малаком або п'юць асобна сталовай лыжкай.

Спасылкі
--------

* Чарнічны суп са Швецыі (рэцэпт) Архівавана 12 красавіка 2012.  (ням.)
* Чарнічны суп (Blåbärssoppa)(недаступная спасылка) — рэцэпт  (ням.)
Суэцкі канал, праз які адбываецца **міграцыя Лесэпса**
*Fistularia commersonii*, удзельнік міграцыі Лесэпса
**Міграцыя Лесэпса** (таксама званая **Эрытрэйскае ўварванне**) — пастаянная міграцыя марскіх арганізмаў праз Суэцкі канал, як правіла, ад Чырвонага мора да Міжземнага мора, радзей у процілеглым кірунку. Яна названа ў гонар Фердынанда дэ Лесэпса, французскага дыпламата, які адказваў за будаўніцтва канала.

У больш шырокім кантэксце, тэрмін «міграцыя Лесэпса» ўжываецца для апісання любой міграцыі жывёл праз штучныя збудаванні, г. зн. тыя, якія б не адбыліся ў выпадку адсутнасці штучнага збудавання.

Зноскі
------

1. ↑  Psomadakis, P.N.; Scacco, U.; Consalvo, I.; Bottaro, M.; Leone, F.; Vacchi, M. (2 February 2008). "New records of the lessepsian fish *Fistularia commersonii* (Osteichthyes: Fistulariidae) from the central Tyrrhenian Sea: signs of an incoming colonization?". *JMBA2 Biodiversity Records* (Marine Biological Association of the United Kingdom).. Retrieved on 21 чэрвеня 2017.  Архівавана 21 ліпеня 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Нарматыўны кантроль | Microsoft: 2777966795 |
**Апошні дзень Пампеі** — карціна Карла Паўлавіча Брулова, напісаная ў 1830—1833 гадах.

Апісанне
--------

Брулоў наведаў Пампеі ў 1827 годзе, зрабіўшы шмат эскізаў для будучай карціны пра вядомае вывяржэнне вулкана Везувій у 79 годзе н.э. і разбурэнне горада Пампеі каля Неапаля. Палатно выстаўлялася ў Рыме, дзе атрымала захопленыя водгукі крытыкаў, і перапраўлена ў парыжскі Луўр. Гэта праца стала першай карцінай мастака, якая выклікала такую цікавасць за мяжой. Вальтэр Скот назваў карціну «незвычайнай, эпічнай».

Класічная тэма, дзякуючы мастацкаму бачанню Брулова і багатай гульні святлацені, вылілася ў працу, якая на некалькі крокаў адышла ад неакласічнага стылю. «Апошні дзень Пампеі» выдатна характарызуе рамантызм у рускага жывапісу, які змешваецца з ідэалізмам, павышанай цікавасцю да пленэра і гарачай любоўю таго часу да падобных гістарычных сюжэтаў. Выява мастака ў левым вугле карціны з’яўляецца аўтапартрэтам аўтара. На палатне таксама тройчы намалявана графіня Юлія Паўлаўна Самойлава — жанчына з гарлачом на галаве, якая стаіць на ўзвышэнні ў левай частцы палатна; жанчына, якая разбілася насмерць і распасцёрлася на маставой, і побач з ёй жывое дзіця (абодвух, меркавана, выкінула калясніцы, з якая развалілася) — у цэнтры палатна; і маці, якая прытуляе да сябе дочак, у левым вугле карціны.

У 1834 г. карціна «Апошні дзень Пампеі» была адпраўлена ў Пецярбург. Аляксандр Іванавіч Тургенеў казаў, што гэта карціна склала славу Расіі і Італіі. Я. А. Баратынскі склаў з гэтай нагоды знакаміты афарызм: «Апошні дзень Пампеі стаў для рускага пэндзля першым днём!». Вершам адгукнуўся і А. С. Пушкін: «Кумиры падают! Народ, гонимый страхом…» (гэты радок забараніла цэнзура). У Расіі палатно Брулова ўспрымалася не кампрамісным, а выключна наватарскім творам. Мікалай I ганараваў мастака асабістай аўдыенцыяй і ўзнагародзіў Карла лаўровым вянком, пасля гэтага мастака называлі «Карл Вялікі».

Анатоль Дземідаў падарыў карціну Мікалаю I, які выставіў яе ў Акадэміі мастацтваў як кіраўніцтва для маладых жывапісцаў. Пасля адкрыцця Рускага музея ў 1895 годзе палатно пераехала туды, і да яго атрымала доступ шырокая публіка.

Літаратура
----------

* *Верещагина А. Г.* Художник. Время. История. Очерки русской исторической живописи XVIII — начала XX века. — М.: Искусство, 1973. — С. 30—32. Архівавана 18 ліпеня 2011.
* *Курбановский А. А.* Загадка «Последнего дня Помпеи» // *Религиоведение*. — 2007. — № 4. — С. 138—144. — ISSN 2072-8662. Архівавана з першакрыніцы 28 жніўня 2014.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме **Апошні дзень Пампеі**

* Апошні дзень Пампеі ў Google Art Project
**Луганда**, або **Ганда** — мова сям'і банту, распаўсюджана пераважна ва Угандзе, у рэгіёне Буганда (ад назвы народа ганда). Акрамя прадстаўнікоў народа ганда, ёй валодаюць каля 100 000 прадстаўнікоў іншых этнасаў (1991, перапіс): у гэтай мовы больш за ўсё носьбітаў ва Угандзе, а як другая мова па распаўсюджанасці яна саступае толькі англійскай.

Моўная карта Уганды. Зялёным колерам пазначаны мовы банту
Пранікненне на тэрыторыі Уганды плямёнаў банту датуецца прыкладна першай паловай I тысячагоддзя н. э. Да XVI стагоддзя на тэрыторыі Буганды ўжо існавала цэнтралізаваная дзяржава. Актыўныя кантакты з еўрапейскімі і арабскімі гандлярамі і каланізатарамі адносяцца толькі да сярэдзіны XIX ст. тады ж пачалося і вывучэнне мовы луганда, якой займаліся ў першую чаргу місіянеры. З пачатку XX стагоддзя на тэрыторыі Уганды пачынае распаўсюджвацца суахілі, лінгва-франка Усходняй Афрыкі.

Пасля атрымання Угандай незалежнасці афіцыйнай мовай краіны стала англійская. Разглядалася таксама магчымасць надання гэтага статусу адной з мясцовых моў, пры гэтым двума асноўнымі кандыдатамі былі луганда і суахілі. Многія з тых, хто не належаў да народа ганда, былі супраць луганда. У рэшце рэшт пры Ідзі Аміне выбар быў зроблены на карысць суахілі, аднак у 1995 годзе гэтае рашэнне было адменена. У 2005 годзе парламент Уганды аднавіў суахілі ў якасці нацыянальнай мовы краіны; луганда застаецца прадметам выкладання ў школах Буганды; на ёй таксама вядзецца выкладанне ў пачатковай школе. Арфаграфія замацавана рашэннем канферэнцыі народа Гандв ў 1947 годзе.

Спасылкі
--------

Вікіпедыя

Вікіпедыя мае **раздзел**, напісаны  

***Olupapula Olusooka*** 



|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | BNF: 119380817 · Microsoft: 2775880612 · NDL: 00562223 · SUDOC: 027310884 |
**«The Stokes»** ― беларускі рок-гурт, які працуе ў стылістыцы поп-рок.

Гісторыя
--------

Утвораны ў 1996 годзе ў Наваполацку на чале з Аляксеем «Стоксам» Смаляковым (вакал, гітара, песні), неўзабаве пасля гэтага пераехаў у Мінск. Першапачаткова выконваў песні на англійскай мове, а агульнае гучанне было з моцнай прымешкай хард-рока. Дэбютны альбом «No Escape» (1999) быў спрадзюсаваны гітарыстам Віктарам Смольскім («Rage») і з яго дапамогай выпушчаны ў Германіі.

У 2000 годзе гурт перайшоў на рускамоўны поп-рок. У той перыяд сфармаваўся наступны склад: Аляксей «Стокс» Смалякоў (вакал, гітара, песні), Кірыл Сенін (бас-гітара; экс-«Beauty By Mistake»), Руслан Парфёнаў (клавішныя; экс-«Мясцовы час»), Юрый Велюга (ударныя).

У пачатку 2006 года калектыў пераехаў у Маскву, у сувязі з чым месца за барабанамі да канца года заняў Аляксандр Гранчык (ударныя; экс-«Beauty By Mistake», Аляксандр Саладуха). У гэтым складзе ў Маскве быў запісаны другі студыйны альбом «Не замерзай».

Самыя вядомыя кампазіцыі: «Между Минском и Римом», «Еже один раз», «Под куполом небес», «Научи меня».

Удзел у фестывалях
------------------

* «Рок за Бобров» (Бабруйск, 2005, 2007);
* «Musicfest Лужники» (Масква, Расія, 2006);
* «Музыка Москва» (Масква, Расія, 2006);
* «Движение» (Самара, Расія, 2006);
* «Happy Birthday, Москва» (Масква, Расія, 2007).

Узнагароды
----------

* «Найлепшы дэбют» на «Рок-каранацыі 1996» (Мінск, Беларусь);
* гран-пры на конкурсе «Рок-дом» (Масква, Расія, 2006).
* узнагароды «Experty.by»: трапленне альбома «Не замерзай» у топ-10 паводле версіі «Experty.by» па выніках 2008.

Дыскаграфія
-----------

* «No Escape» (альбом, CD, 1999).
* «Между Минском и Римом» (максі-сінгл, CD, 2003).
* «Стокс» (максі-сінгл, CD, 2004).
* «Live 2005» (канцэрт, CD, 2005).
* «Не замерзай» (альбом, CD, 2008).

Зноскі
------

1. ↑  The Stokes (Стокс) (руск.). *Experty.by*.

Літаратура
----------

* *Д. Безкоровайный.* Энцыклапедыя беларускай папулярнай музыкі. — Мн. 2008.

Спасылкі
--------

* stokes.ru (руск.) — афіцыйны сайт
* «The Stokes» на сайце Ultra-music.com
**Гарэт Джон Хедлунд** (англ.: Garrett John Hedlund; нар. 3 верасня 1984, Роза, Мінесота) — амерыканскі акцёр, найбольш вядомы ролямі Патрокла ў эпічнай карціне Вольфганга Петэрсена «Троя» і Сэма Флін ў фільме «Трон: Спадчына».

Біяграфія
---------

Гарэт Хедлунд першыя гады свайго жыцця правёў на ферме невялікага гарадка Роза штата Мінесота на поўначы ЗША. Яго сям’я складалася з яго бацькі Роберта, маці Крысці і старэйшых брата і сястры Натаніэля і Аманды. Калі Гарэту было 14 гадоў, ён з маці пераехаў у горад Скотсдэйл (штат Арызона, акруга Марыкопа). Там Гарэт пачаў браць прыватныя ўрокі акцёрскага майстэрства.
Пасля заканчэння вышэйшай школы Хедлунд адразу ж з’ехаў у Лос-Анджэлес, для развіцця акцёрскай кар’еры. Ужо праз месяц пасля прыезду ён атрымаў ролю Патрокла ў гістарычнай драме рэжысёра Вольфганга Петерсена «Троя». Далей рушылі ўслед паспяховыя працы ў спартыўнай драме «У прамянях славы» 2004 года і «Кроў за кроў» 2005 года, а таксама ў экранізацыі рамана Крыстафера Пааліні «Эрагон» 2006 года. У 2010 годзе выйшаў фільм з яго удзелам: «Трон: Спадчына» — працяг фільма «Трон» (1982).

### Асабістае жыццё

З 2012 года сустракаецца з Кірстэн Данст.

Зноскі
------

1. ↑  T Magazine interview by Marcus Chang: Asked & Answered -Garrett Hedlund
2. ↑  *Kit, Borys*. Little known actor lands lead in 'Tron' sequel **(нявызн.)**(недаступная спасылка). *Reuters/Hollywood Reporter*.  Reuters (7 студзеня 2009). Архівавана з першакрыніцы 23 снежня 2010. Праверана 2 July 2009.
3. ↑  Garrett Hedlund Reveals How He Began Dating Kirsten Dunst (англ.)(недаступная спасылка).  Us Weekly (8 студзеня 2013). Архівавана з першакрыніцы 15 мая 2013. Праверана 14 мая 2013.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Гарэт Хедлунд
* Гарэт Хедлунд на сайце «*Internet Movie Database*» (англ.)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Фота, відэа і аўдыё | Instagram |
| Тэматычныя сайты | AllMovie · AlloCiné · Česko-Slovenská filmová databáze · Danish Film Database · Discogs · Internet Movie Database · КиноПоиск · MusicBrainz · Rotten Tomatoes |
| Слоўнікі і энцыклапедыі | Notable Names Database |
| Генеалогія і некрапалістыка | WikiTree · Geni.com |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 6089509 · BNE: XX5435160 · BNF: 15797273c · CONOR: 94048099 · GND: 1013827198 · ISNI: 0000 0003 6614 6718 · LCCN: no2005055007 · NKC: xx0165377 · NLP: A22594012 · NTA: 374573727 · NUKAT: n2014171846 · SUDOC: 153833092 · VIAF: 230795549 |

 |
**Near Earth Asteroid Rendezvous — Shoemaker** ( «NEAR Shoemaker») — касмічны апарат NASA, адпраўлены ў 1996 годзе да астэроіда Эрас. Апарат, які зваўся раней «NEAR spacecraft», атрымаў сённяшнюю назву 14 сакавіка 2000 года, у гонар амерыканскага геолага Юджына Шумейкера, загінуўшага ў аўтакатастрофе ў Аўстраліі ў 1997 годзе. Шматгадовыя даследаванні Шумейкера істотна паўплывалі на разуменне ролі астэроідаў у фармаванні планет.

«NEAR Shoemaker» стаў першым штучным спадарожнікам астэроіда, і першым штучным аб'ектам, здзяйснілым пасадку на астэроід. Па шляху да Эраса апарат даследаваў астэроід Мацільда. «NEAR Shoemaker» у цэлым прапрацаваў нешматлікім больш пяці гадоў, у тым ліку каля аднаго года на арбіце Эраса.

Спасылкі
--------

* Сайт місіі NEAR
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Паланевіч.
**Гіпалі́т Палане́віч** (псеўд.: *Г.Няміга*; 10 (23) жніўня 1907, Мінскі павет — 24 кастрычніка 1997, ЗША) — беларускі грамадска-культурны дзеяч, гісторык, педагог.

Біяграфія
---------

Скончыў сярэднюю школу ў Менску, Ленінградскі педагагічны інстытут (1932).

Трапіў пад палітычныя рэпрэсіі, у 1936—1940 гадах вязень Ухта-Іжэмскага лагера НКУС Комі АССР. Пасля вызвалення працаваў у школе. У час нямецкай акупацыі настаўнічаў у Беларусі. З 1944 года ў эміграцыі. У 1946—1950 гадах супрацоўнік беларускай гімназіі імя Янкі Купалы ў Міхельсдорфе (амерыканская зона акупацыі, пазней Заходняя Германія).

У 1950 годзе пераехаў у ЗША, дзе скончыў універсітэт (1962). Працаваў у сістэме бібліятэк Нью-Ёрка. Адзін з арганізатараў беларускіх тэатральных груп у рэгіёне Нью-Ёрк—Нью-Джэрсі, беларускага каталіцкага руху ў ЗША. Аўтар артыкулаў пра гісторыю і адукацыю, навуку і культуру Беларускай ССР (апублікавана ў «Беларускім зборніку»). Супрацоўнік Інстытута вывучэння СССР (Мюнхен). Друкаваўся ў эмігранцкіх часопісах і газетах.

Творчасць
---------

* Інстытут беларускай культуры — Беларуская Акадэмія навук — Акадэмія навук БССР. Мюнхен, 1957.

Зноскі
------

1. ↑  Дата нараджэння Гіпаліта Паланевіча **(нявызн.)**.

Літаратура
----------

* *Сяргеева Г.* Паланевіч Гіпаліт // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т.. — Мн. : БелЭн — С. 535—536.
**Лікійская мова** (саманазва Tρχμελε, чытаецца як "*трмьмілі*") — старажытная вымерлая анаталійская мова, распаўсюджаная ў 1 тысячагоддзі да н. э. на поўдні Малой Азіі (Лікія). Родная мова лікійцаў.

Лікійская мова мае адзінае паходжанне з лувійскай, магчыма з'яўляецца яе нашчадкам. Пісьмовасць на аснове алфавіту ўзнікла ў VI ст. да н. э. знешне нагадвае грэчаскую, але мае 1 знак карыйскага пісьма. Словы часта аддзелены двукроп'ем. Сучасныя даследчыкі вылучаюць лікійскую пісьмовасць тыпаў **А** і **Б**. Лічыцца, што яны адлюстроўваюць 2 розныя дыялекты. 

У позні перыяд (канец 1 тысячагоддзя да н. э.) лікійцы карысталіся мясцовай гаворкай, у якой прысутнічалі грэчаскія і лікійскія словы.

Спасылкі
--------

* The Lycian Language Архівавана 4 красавіка 2012.
* omniglot.com

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая савецкая (1 выд.) · Britannica (онлайн) |
**Ірава́дзі** — рака ў Азіі. Самая мнагаводная рака М’янмы (вытокі ў Кітаі).

Даўжыня ракі 2170 км. Плошча вадазбору 430 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 13 тыс. м³/сек.

Пачынаецца ва ўсходніх адгор’ях Гімалаяў, цячэ ў глыбокай цясніне, мае парожыстае рэчышча. Ніжэй горада М’ічына даліна расшыраецца, рэчышча дасягае 800 м, потым Iравадзі перасякае Шанскае нагор’е, дзе рэчышча звужаецца да 50—100 м. У сярэднім і ніжнім цячэнні (на Іравадзійскай раўніне) рака ўтварае шырокую тэрасаваную даліну. За 300 км ад вусця пачынаецца забалочаная дэльта (плошча каля 30 тыс. км²), якая павялічваецца (каля 5 км² за 100 гадоў). Галоўныя прытокі — Чындуін (справа) і М’інге (злева). Рэжым мусонны, характэрныя летнія паводкі (падняцце вады на 8-11 м). Сярэдні гадавы расход вады 13-14 м³/с. У ніжнім цячэнні моцныя прылівы (да 4-4,5 м).

Суднаходная на 1100 км, летам — на 1440 км. Выкарыстоўваецца для арашэння, у верхнім цячэнні — лесасплаў. На Iравадзі знаходзіцца горад Мандалай, у дэльце марскі порт і сталіца М’янмы горад Янгон.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая каталанская · Вялікая кітайская · Вялікая нарвежская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Ларуса · Britannica (онлайн) · Universalis |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4407361-6 · LCCN: sh87001520 · NKC: ge1163214, ge1163264 · VIAF: 315526440 |
**Ісай (Іегошуа) Мендэлевіч Пульнер** (18 жніўня 1900, Сноўск, Гараднянскі павет, Чарнігаўская губерня — 12 студзеня 1942, Ленінград) — савецкі этнограф і бібліёграф, спецыяліст па культуры яўрэяў СССР. Арганізатар і ўдзельнік этнаграфічных экспедыцый па вывучэнні гісторыі і паўсядзённай культуры яўрэяў Грузіі, Беларусі, Украіны, Яўрэйскай аўтаномнай вобласці (1920-1930-я гг.), першых значных выстаў, прысвечаных яўрэям. Кіраўнік сектара Дзяржаўнага музея этнаграфіі народаў СССР, збіральнік яго калекцый.

Паходзіў з хасідскай сям’і. У 1919 г. скончыў Гомельскую яўрэйскую мужчынскую гімназію А. Е. Ратнера. Працаваў справаводам даведачна-інфармацыйнага аддзела пры Гомельскім губернскім выканаўчым камітэце. У 1920—1923 гг. займаў пасаду начальніка канцылярыі Сожскага санітарнага раёна Дняпроўскага ўпраўлення воднага транспарту ў Гомелі.

У 1923—1925 гг. навучаўся на Вышэйшых курсах яўрэйскіх ведаў (Інстытут яўрэйскай гісторыі і літаратуры) у Петраградзе. У 1925—1929 гг. — студэнт этнаграфічнага аддзялення геаграфічнага факультэта Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта, атрымаў спецыяльнасць «этнограф-каўказавед».

У 1930 г. арганізаваў аддзелы іудаізму ў Антырэлігійным музеі і на Антырэлігійнай выставе ў Зімнім палацы. У 1931—1937 г. загадаваў яўрэйскім аддзелам Дзяржаўнай публічнай бібліятэкі. У 1937—1942 гг. — навуковы супрацоўнік, загадчык яўрэйскага аддзела Дзяржаўнага музея этнаграфіі народаў СССР.

Паралельна навучанню і кабінетнай працы вёў палявую работу, удзельнічаючы ў этнаграфічных экспедыцыях:

* 1924 г. — экспедыцыя ў Гомель, пад кіраўніцтвам выбітных этнографаў Л. Я. Штэрнберга і У. Г. Багараз-Тана;
* 1926 г. — палявая практыка ў Кутаісі з мэтай збору звестак аб грузінскіх яўрэях;
* 1927 г. — вывучэнне побыту яўрэяў Магілёўскага раёна;
* 1928 г. 1929 г. — мэтанакіраванае этнаграфічнае вывучэнне грузінскіх яўрэяў;
* 1930 г. — кіраўнік яўрэйска-беларускай этнаграфічнай экспедыцыі ў Дуброўна, Ляды, Любавічы;
* 1931 г. — экспедыцыя ў Прапойск і Завярэжжа для збору матэрыялаў па этнаграфіі беларускіх яўрэяў;
* 1937 г. — экспедыцыя ў Бірабіджан.

Падтрымліваў сувязі з навукоўцамі, музейнымі і тэатральнымі ўстановамі, грамадскімі арганізацыямі ўсяго СССР для збірання інфармацыі па традыцыйным і сучасным жыццём яўрэяў.

Аўтар некалькіх тысяч фатаграфій і негатываў на тэму «Яўрэйская каланізацыя: Крым, Украіна, Беларусь, ЯАВ (1920-1930-я гг.)».

З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны як непадлеглы воінскаму прызыву працягваў працаваць у Дзяржаўным музеі этнаграфіі ў Леніградзе. Памёр у час блакады горада нямецкімі нацысцкімі войскамі. Месца пахаванне застаецца невядомым.

Літаратура
----------

* Пульнер Исай Менделевич Архівавана 29 снежня 2022. // Российская еврейская энциклопедия. — М. 1995. — Т. 2. — С. 413—414.
* *Емельяненко, Т. Г.* Пульнер Исай (Иегошуа) Менделевич // Российский Этнографический Музей.
* *Шилов, Л. А.* Пульнер Исай Менделевич // Сотрудники РНБ — деятели науки и культуры. Биографический словарь, т. 1—4 (электронная версия).
**Хецкая мова** (саманазва *несілі, нісілі, насілі*) — старажытная вымерлая анаталійская мова, распаўсюджаная ў 2 тысячагоддзі да н. э. ў Хецкай дзяржаве. 

Хецкі клінапіс
Большасць спецыялістаў прытрымліваецца думкі, што хецкая мова была асноўнай у дзяржаўным справаводстве хетаў. Іншыя сцвярджаюць, што асноўныя пісьмовыя помнікі былі знойдзены на поўдні тэрыторыі, населенай гэтым народам, а таму адлюстроўваюць мясцовыя традыцыі. У XII ст. да н. э. хеты таксама шырока карысталіся лувійскай мовай.

Першыя запісы на хецкай мове былі знойдзены ў XIX ст. у Егіпце і ўяўлялі сабою запісы асобных імёнаў або тэксты міжнароднай перапіскі. У 1902 г. Ёрген Аляксандр Кнудтцан на аснове параўнальнага аналізу прыйшоў да высновы, што хецкая мова была індаеўрапейскай. Адкрыццё археолагамі мноства таблетак з хецкім клінапісам у 1906 - 1912 гг. дапамагло Бедржыху Грознаму ў 1915 - 1917 гг. расшыфраваць хецкія надпісы і канчаткова даказаць іх індаеўрапейскае паходжанне.

Хецкая мова мае значныя архаічныя рысы (адсутнасць мужчынскага і жаночага родаў, умоўнага і прыналежнага ладоў) і багатыя лексічныя запазычанні з неіндаеўрапейскіх моў. Хецкі клінапіс узнік на аснове акадскага.

Спасылкі
--------

* МОВЫ СВЕТА (Х)
* Bedřich Hrozný – Re-Discoverer of the Hittite Language
* Hittite Online Архівавана 12 красавіка 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая кітайская · Вялікая расійская (старая версія) · Кругасвет · Britannica (онлайн) · Britannica (онлайн) |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BNF: 11932024z · GND: 4120195-4 · LCCN: sh85061276 · Microsoft: 532480735 · NDL: 00563291 · NKC: ph119165 |

 |
**Вусатая сініца** (*Panurus biarmicus*) — дробная птушка сямейства цімеліевых атрада вераб’інападобных.

Апісанне
--------

Даўжыня цела 15-18 см, размах крылаў 16-19 см. Верх цела і доўгі хвост у самцоў і самак карычневыя з карычным адценнем, дзюба жоўтая, у самца на шэра-блакітнай галаве чорныя «вусы» і чорнае падхвосце. Самка без чорнага (за выключэннем плямак на крылах), верх галавы карычневы. Маладыя падобныя да самкі, але больш цёмныя, маладыя самцы з чорнай плямкай на плячах. Голас: далікатнае шчабятанне з уплеценымі позывамі.

Пашырэнне
---------

Арэал разарваны, плямісты — ад Заходняй і Паўднёвай Еўропы праз Цэнтральную Азію да Прыморскага краю. Ізаляавана трапляецца ў Японіі. Насяляе зарастаючыя вадаёмы з вялікімі ўчасткамі трыснягу і рагозу. На Беларусі вельмі рэдкі, спарадычна пашыраны на гнездаванні і зімуючы від (упершыню адзначаны на гнездаванні толькі ў 1993 г.).

Паўночныя папуляцыі пералётныя, паўднёвыя — аселыя. Месца зімовак у межах гнездавога арэала і на поўдзень на прылеглых тэрыторыях.

Асаблівасці біялогіі
--------------------

Гняздо робіць у густым і паламаным трыснягу або рагозе, добра схаванае, няшчыльнае, з шырокіх (да 2,5 см), непераплеценых лістоў рагозу або трыснягу (па-за шарападобнае гняздо выступае мноства іх канцоў). Багатая высцілка з каласкоў квітучага трыснягу.

Яйкі (5-8, часам 3-11) раўнамерна падоўжаныя да авальных, белыя да крэмава-белых; крапінкі і пражылкі дробныя і нешматлікія, карычневыя або цёмна-карычневыя. Памеры: 18 х 14 мм.

Падвіды
-------

* *P. b. biarmicus* — Паўднёвая, Цэнтральная і Паўночная Еўропа;
* *P. b. russicus* — ад Аўстрыі і Балкан праз Малую Азію і поўдзень Расіі да Маньчжурыі і Ірана;
* *P. b. kosswigi* — поўдзень Турцыі.

Зноскі
------

1. ↑  ptushki.org **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 19 красавіка 2015. Праверана 1 студзеня 2015.

Літаратура
----------

* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.

Спасылкі
--------


|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Britannica (онлайн) · Brockhaus |
| Таксанамія | Avibase · eBird · GBIF · iNaturalist · IRMNG · ITIS TSN · NCBI · WoRMS |
| Нарматыўны кантроль | NKC: ph905127 |
**Атараксія** (грэч. αταραξία — «спакой, непарушальнасць») — душэўны спакой, непарушальнасць, ціхамірнасць, якая, па думку некаторых старажытнагрэчаскіх філосафаў, дасягаецца мудрацом.

У вучэннях прадстаўнікоў розных напрамкаў філасофіі паняцце атараксіі займала рознае месца. Адзначаецца, што сваім з'яўленнем назоўнік «атараксія» абавязаны Дэмакрыту. Што тычыцца прыметніка «непарушны» (грэч. ἀ τάραχος), то ён выкарыстоўваецца Арыстоцелем у этыцы для вызначэння такіх цнотаў, як стрыманасць і мужнасць. Найбольшае ж развіцце паняцце «атараксія» атрымала ў эпікурэізме і скептыцызме.

У розных традыцыях скептыцызму (у Пірона і яго паслядоўнікаў, а таксама ў скептыкаў платонаўскай акадэміі) атараксія цесна звязана з тым, што пазначаецца тэрмінам «эпахе» (грэч. ἐποχή), то бок з устрыманнем ад меркаванняў. Пры гэтым адны прадстаўнікі скептыцызму лічаць канчатковай мэтай атараксію (Секст Эмпірык), а іншыя — эпахе (Аркесілай). Атараксія ў скептыкаў апісвае стан розуму, а не пачуццяў: выпрабоўваючы падобна іншым людзям боль і задавальненне, скептык устрымліваецца ад меркаванняў аб тым, добра гэта ці дрэнна.

У Эпікура атараксія звязаная не з устрыманнем ад меркавання, а з задавальненнем (грэч. ἡδονή): Эпікур вызначаў задавальненне як адсутнасць цялеснага болю і душэўных пакут і трывог. Трывогі ў душы ўзнікаюць з-за ілжывых меркаванняў пра багоў і смерці, якія выклікаюць у людзей страх. Пазбаўляе ад ілжывых меркаванняў цвярозае разважанне, якое прыводзіць да атараксіі. Атараксія — гэта засяроджванне на самым агульным і галоўным, лічыць Эпікур.

У стаіцызме атараксія часта блізкая апатыі.

У сучаснай практычнай псіхалогіі — стан поўнай адсутнасці страху (як правіла, пасля перажытага эмацыйнага стрэсу).

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* *Солапава М. А.* Атараксия // Новая філасофская энцыклапедыя / Ін-т філасофіі РАН; Нац. таварыстваў.-навук. фонд; Уявіць. навукова-рэд. савета В. С. археалогія і гісторыя, намеснікі уявіць.: А. а. Гусейнаў, Г. Ю. Семигин, уч. секр. А. П. Агуркоў. — 2-е выд. испр. і допол. — М.: Думка, 2010. — ISBN 978-5-244-01115-9.
* Атараксия // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб. 1890—1907.

1. ↑  Вавилов С.И.. Большая советская энциклопедия Том 03 - Большая Советская Энциклопедия Второе издание **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 30 сакавіка 2014. Праверана 15 мая 2016.
2. 1 2 3 4  *Солопова М. А.* Атараксия // Новая философская энциклопедия / Ин-т философии РАН; Нац. обществ.-науч. фонд; Предс. научно-ред. совета В. С. Стёпин, заместители предс.: А. А. Гусейнов, Г. Ю. Семигин, уч. секр. А. П. Огурцов. — 2-е изд. испр. и допол. — М.: Мысль, 2010.
**Ліды́йская мова** — старажытная вымерлая мова, распаўсюджаная ў 1 тысячагоддзі да н. э. — пачатку 1 тысячагоддзя н. э. на захадзе Малой Азіі. 

Родная мова насельніцтва Лідыі. Адносілася да анаталійскай групы індаеўрапейскай моўнай сям'і. Частка даследчыкаў лічыць лідыйскую мову нашчадкам хецкай, але ў апошнія часы лінгвісты больш схіляюцца да думкі, што лідыйская мова займае асобнае месца сярод анаталійскіх моў.

Пісьмо на аснове алфавіту, распрацаванага на аснове або непасрэдна фінікійскага, або грэчаскага.

Спасылкі
--------

* МОВЫ CВЕТУ (мёртвыя мовы)

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая расійская (старая версія) · Вялікая савецкая (1 выд.) · Britannica (онлайн) |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4120243-0 |
**Бар'ерная сінхранізацыя** — метад сінхранізацыі ў размеркаваных вылічэннях, пры якім выкананне паралельнага алгарытму або яго часткі можна падзяліць на некалькі этапаў, падзеленых бар'ерамі. У прыватнасці, з дапамогай бар'ера можна арганізаваць пункт збору частковых вынікаў вылічэнняў, у якім падводзіцца вынік этапу вылічэнняў. Выкарыстанне бар'ераў як прымітываў сінхранізацыі асабліва карысна пры цыклічнай арганізацыі этапаў.

***Бар'ер*** для групы патокаў (або працэсаў) у зыходным кодзе азначае, што кожны паток (працэс) павінен спыніцца ў гэтай кропцы і пачакаць дасягнення бар'ера усімі патокамі (працэсамі) групы. Калі ўсе патокі (працэсы) дасягнулі бар'ера, іх выкананне працягваецца.

Некаторыя асяроддзя паралельных вылічэнняў, напрыклад, OpenMP і Cilk, маюць няяўныя бар'еры ў семантыцы сваіх паралельных цыклаў і блокаў кода.

Зноскі
------

1. ↑  Владимир Галатенко, Барьеры, Лекция 2: Средства синхронизации потоков управления, Интуит
2. ↑  Barrier (.
3. 1 2  R. K. Karmani et al. Barrier Synchronization Pattern Архівавана 8 снежня 2015. 2009
4. ↑  Using Barrier Synchronization, Oracle
У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Бэр.

**Джо Бэр** (англ.: Jo Baer; нар.7 жніўня 1929, Сіэтл) — амерыканская мастачка, прадстаўніц мінімалізму. Вучылася ў Нью-Ёрку, дзе вынайшла сваю манахромную мінімалістычную тэхніку.

У 1977 годзе Бэр правяла выставу ў Музеі сучаснага мастацтва ў Оксфардзе, падчас якой яна пазнаёмілася з брытанскім мастаком Брусам Робінсам. Яны жылі і працавалі разам з 1978 па 1984 год, спачатку ў Ірландыі, а затым з 1982 па 1984 год у Лондане, ствараючы карціны, малюнкі і тэксты.

У 1984 годзе Бэр адна пераехала ў Амстэрдам, дзе жыве з тых часоў. У 1990-я гады карціны Бэр сталі, па яе словах, «больш дэкларатыўнымі» з больш насычанымі колерамі, больш рэзкімі кантрастамі светла-цёмнага і больш амбіцыйнай культурнай і сацыяльнай крытыкай. Разрозненыя вобразы і сімвалы з амерыканскай, еўрапейскай, азіяцкай і класічнай цывілізацый спалучаны з цытатамі з літаратуры і густа напластаванымі алюзіямі на тэмы вайны, сэксуальнасці, разбурэння свету прыроды, прагнасці, несправядлівасці, рэпрэсій, мімалётнасці і смерці.

Зноскі
------

1. ↑   Праверана 22 жніўня 2017.
2. ↑  Jo Baer<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517'></a>
3. ↑
4. ↑
5. ↑  Museum of Modern Art online collection Праверана 4 снежня 2019.<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q73268604'></a>
6. 1 2
7. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Тэматычныя сайты | RKDartists |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| BIBSYS: 14048889 · BNF: 13607401r · GND: 11945498X · ISNI: 0000 0000 7859 2852 · LCCN: nr93050819 · NKC: mzk2005294990 · NTA: 068416458 · SUDOC: 139008497 · VIAF: 7269460 · ULAN: 500009657 |

 |
Прыклад вэб-формы з парамі імя-значэнне
**Пара імя-значэнне**, таксама званая **парай атрыбут-значэнне** або **парай поле-значэнне**, з’яўляецца фундаментальным прадстаўленнем даных у вылічальных сістэмах і праграмах. Дызайнеры часта жадаюць маць структуры даных, адкрытыя для пашырэння ў будучыні без змены існуючага кода або даных. У такіх сітуацыях уся мадэль даных або яе частка можа быць зададзена ў выглядзе набора 2 картэжаў у форме <`*attribute name*, *value*`>, прычым кожны элемент з’яўляецца парай атрыбут-значэнне. У залежнасці ад канкрэтнай праграмы і рэалізацыі, абранай праграмістамі, назвы атрыбутаў могуць быць або не быць унікальнымі.

Прыклады выкарыстання
---------------------

Некаторыя праграмы, дзе інфармацыя прадстаўлена ў выглядзе пар атрыбут-значэнне:

* Электронная пошта, у загалоўках RFC 2822
* Радкі запытаў у URL
* Неабавязковыя элементы ў сеткавых пратаколах, такіх як IP, дзе яны часта з’яўляюцца ў якасці троек TLV (*тып — даўжыня — значэнне*).
* Бібліяграфічная інфармацыя, як у метаданых BibTeX і Dublin Core
* Атрыбуты элемента ў SGML, HTML і XML
* Некаторыя віды сістэм баз даных, а менавіта база даных «ключ — значэнне»
* Даныя карты OpenStreetMap
* Запісы рэестра Windows
* Пераменныя асяроддзя

Выкарыстанне ў камп’ютарных мовах
---------------------------------

Некаторыя камп’ютарныя мовы рэалізуюць пары атрыбут-значэнне, або часцей калекцыі пар атрыбут-значэнне, у якасці стандартных функцый мовы. Большасць з іх рэалізуе агульную мадэль асацыятыўнага масіва: неўпарадкаваны спіс унікальных атрыбутаў са звязанымі значэннямі. У выніку яны не з’яўляюцца цалкам агульнымі; яны не могуць быць выкарыстаны, напрыклад, для рэалізацыі загалоўкаў электроннай пошты (якія ўпарадкаваныя і не ўнікальныя).

У некаторых праграмах пара атрыбут-значэнне мае значэнне, якое змяшчае ўкладзены набор пар атрыбут-значэнне. Некаторыя фарматы серыялізацыі даных, такія як JSON, падтрымліваюць укладзенасць адвольнай глыбіні. Іншыя прадстаўленні даных абмежаваныя адным узроўнем укладанняў, напрыклад, раздзел/імя/значэнне файла INI.

Гл. таксама
-----------

* Атрыбут (вылічэнне)
* Мадэль «сутнасць — атрыбут — значэнне»
* База даных «ключ — значэнне»
* Радок запыту

Заўвагі
-------

1. ↑  *Peter W. Resnick*. Internet Message Format (англ.). *tools.ietf.org*.
2. ↑  JSON Objects (англ.)  **(нявызн.)**?. *www.w3schools.com*.
**Віктар Іванавіч Шабайлаў** (5 лютага 1931, в. Мікалаеўка, Шклоўскі раён, Магілёўская вобласць — 3 красавіка 2018) — беларускі вучоны ў галіне дзяржаўнага права. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1986), доктар юрыдычных навук (1980), прафесар (1992). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (1994).

Біяграфія
---------

Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1959). З 1964 года — малодшы, старшы навуковы супрацоўнік, з 1974 года — загадчык сектара Інстытута філасофіі і права АН Беларусі. У 1995—1996 гадах — дырэктар Навукова-даследчага цэнтра праблем дзяржаўнай кадравай палітыкі і ўдасканалення дзяржаўнага кіравання Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

У 1997—2001 гадах — суддзя Канстытуцыйнага Суда Рэспублікі Беларусь. У 2001—2007 гадах — загадчык аддзела канстытуцыйнага, адміністрацыйнага і міжнароднага права Інстытута дзяржавы і права Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Навуковая дзейнасць
-------------------

Галоўнымі напрамкамі навуковай дзейнасці з’яўляюцца: даследаванні арганізацыйна-прававых пытанняў сацыяльна-культурнага будаўніцтва, праблем дзяржаўнага будаўніцтва Рэспублікі Беларусь, у тым ліку яе суверэнітэту, станаўлення, развіцця і функцыянавання як прававой сацыяльнай дзяржавы, фарміравання грамадзянскай супольнасці Беларусі, мясцовага кіравання і самакіравання, павышэння эфектыўнасці дзейнасці дзяржаўнага апарату кіравання. Удзельнічаў у распрацоўцы шэрагу законапраектаў, у тым ліку законаў аб культуры, ахове здароўя, сродках масавай інфармацыі, Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1994 г. а таксама Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь (са зменамі і дапаўненнямі), прынятай на рэспубліканскім рэферэндуме ў 1996 г.

Аўтар 180 навуковых прац, у тым ліку 12 манаграфій.

Асноўныя працы
--------------

* Правовое регулирование социально-культурной деятельности. — Мн. 1981.
* Советское административное право. Управление социально-культурным строительством. — М. 1980. (у сааўтарстве)
* Белорусская ССР: статус, достижения, развитие. — Мн. 1996. (у сааўтарстве)
* Суверенитет и гарантии его реализации // Суверенитет и многовекторность внешней политики Республики Беларусь в современных условиях. — Мн. 2000.
* Рыночная экономика: к парадигме государственного регулирования и управления в Республике Беларусь // Общество в условиях трансформации социально-экономической системы: проблемы экономики и права. Ч.2. — М. 2001.
* Местное самоуправление в Республике Беларусь: состояние и перспективы развития // Журн. рос. права. 2002. № 11.

Зноскі
------

1. ↑  Віктар Іванавіч Шабайлаў
2. ↑  Шабайлов Виктор Иванович
3. ↑  Виктор Иванович Шабайлов(недаступная спасылка)

Спасылкі
--------

* Віктар Іванавіч Шабайлаў у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі  (руск.)
**Дама́ра** (саманава: *Damaqua*) — народ у Намібіі. Размаўляе на кайсанскай мове, аднак мае адрознае ад кайсанскіх народаў паходжанне. У 2014 г. налічвалася каля 140 000 дамара.

Паходжанне
----------

Паходжанне дамара пакуль мала даследавана. Яны размаўляюць на той жа мове, што і нама, аднак знешне выглядаюць як банту і адасабляюць сябе ад кайсанскіх народаў. Згодна меркаванням антраполагаў, дамара могуць быць нашчадкамі першых банту, якія мігрыравалі ў Паўднёвую Афрыку, або прадстаўнікоў больш ранняй міграцыі іншых моўных груп з Цэнтральнай Афрыкі. 

Згодна паданням саміх дамара, іх продкі з канца XIV ст. мелі агульнага вярхоўнага правадыра і насялялі рэгіён ракі Куненэ. Аднак у XVII ст. дамара пацярпелі паражэнне ад ворагаў і былі вымушаны разысціся ў розныя раёны сучаснай цэнтральнай Намібіі. 

З канца XVIII ст. дамара знаходзіліся ў саюзніцкіх адносінах з нама, ад якіх перанялі мову і лад жыцця жывёлагадоўцаў.

Асаблівасці культуры
--------------------

Да з'яўлення ў Намібіі белых перасяленцаў дамара вялі качавы лад жыцця, займаліся паляваннем і збіральніцтвам, у меншай ступені — жывёлагадоўляй. У нашы дні жывёлагадоўля з'яўляецца найбольш важным заняткам сельскіх жыхароў. Дамара трымаюць буйныя статкі авечак і кароў. Земляробства адыгрывае дапаможную ролю. Многія дамара жывуць у гарадах, працуюць у адміністрацыі і на прадпрыемствах. Традыцыйныя рамёствы — здабыча медзі, выраб керамікі. 

Традыцыйна дамара падзяляюцца на 11 рэгіянальных супольнасцяў *хаоці*. Яны ўзніклі ў выніку раз'яднання XVII ст. *Хаоці* складаюцца з вялікіх пашыраных сем'яў. Дамара не фарміруюць асобныя паселішчы, але нават у гарадах імкнуцца жыць асобна ад прадстаўнікоў іншых этнічных груп. Фармальна ўсе *хаоці* падпарадкоўваюцца адзінаму вярхоўнаму правадыру, які таксама ўзначальвае палітычную партыю Аб'яднаны Дэмакратычны Фронт, што абараняе інтарэсы дамара.

Рэлігія
-------

Традыцыйныя рэлігійныя вераванні заснаваны на шанаванні вярхоўнага бажаства *Кгамаб*, што жыве на небе, распараджаецца вадой і жыццём людзей. Пасля смерці душы накіроўваюцца да *Кгамаб*. Рытуалы шанавання ўключаюць сумесныя зборы ля вогнішча, распіванне святых напояў. 

З канца XIX ст. многія вернікі-дамара спавядаюць пратэстантызм.

Спасылкі
--------

* DAMARA PEOPLE: THE OLDEST INHABITANTS OF NAMIBIA
* The Living Museum of the Damara
* THE PEOPLE OF NAMIBIA
*Somateria mollissima*
**Гага звычайная** (*Somateria mollissima*) — птушка сямейства качыных.

Апісанне
--------

Даўжыня цела 50-71 см, размах крылаў 80-110 см. Самка значна меншая за самца.

У самцоў у шлюбным уборы галава і верх цела белыя, грудзі цялеснага колеру, патыліца зеленаватая, верх галавы і астатняя частка цела чорныя. Самка, маладыя і самец у негнездавы час карычневыя ў бурыя палоскі. Самцы крыху цямнейшыя, адносна хутка набываюць цялесны колер грудзей і белую палоску на баках спіны. Голас: у самцоў гучнае «аў-аў, ху-аў, уху-ах» (другі склад заўседы больш моцны), у самак траскучае «корр, крр».

Пашырэнне
---------

Арэал ваколпалярны, у т.л. ўзбярэжжы Паўночнай Еўропы, Ісландыя, Шпіцберген, Фарэрскія астравы, Зямля Франца-Іосіфа, Кольскі паўвостраў, Нарвегія, Шатландыя, паўночная Ірландыя, на Балтыцы (у Швецыі, Фінляндыі, Эстоніі), Данія, Фрызскія астравы, Галандыя, узбярэжжы Францыі (ізаляваныя), Чукоцкае і Берынгава мора, поўнач Паўночнай Амерыкі, Бафінава Зямля і Грэнландыя.

Насяляе марскія ўзбярэжжы або астравы (камяністыя або парослыя лесам, але не пясчаныя), вусці вялікіх рэк, летам таксама тундру.

Паўночныя папуляцыі пералётныя, паўднёвыя — аселыя. Спарадычна назіраецца на поўдзень ад гнездавога арэала ў Партугаліі, Венгрыі, Румыніі, б. Югаславіі, Албаніі, Грэцыі, Балгарыі, Беларусі, Турцыі.

Месца зімовак у паўднёвай частцы гнездавога арэала, а таксама Паўночнае мора і заходняя Балтыка, заходнія ўзбярэжжы Брытанскіх астравоў, Ірландыі, нешматлікая на швейцарскіх азёрах (Жэнеўскім і Бодэнскім), Атлантычнае і Ціхаакіянскае ўзбярэжжы Паўночнай Амерыкі, Камчатка і Берынгава мора. На Беларусі вельмі рэдкі выпадкова залётны і зімуючы від.

Падвіды
-------

* *S. m. mollissima* — паўночнае ўзбярэжжы Заходняй і Усходняй Еўропы (да Новай Зямлі);
* *S. m. faeroeensis* — Фарэрскія астравы;
* *S. m. borealis* — Ісландыя, Ян-Маен, Мядзведжыя а-вы, Шпіцберген, Зямля Франца-Іосіфа, а таксама Грэнландыя, Бафінава Зямля;
* *S. m. v-nigra* — Паўночна-Усходняя Сібір.

Іншыя падвіды жывуць на крайняй поўначы Паўночнай Амерыкі.

Асаблівасці біялогіі
--------------------

Гняздо звычайна ў калоніі, паблізу вады, часцей за ўсё пад навесам каранёў, раслін або торфу; у ямцы, скупа высланай навакольнымі раслінамі. Пасля знясення 4-га яйка з’яўляецца багатая высцілка з пуху ў выглядзе валіка вакол яек.

Яйкі (звычайна 4-6, часам 1-8) сярэдне падоўжаныя, зеленавата-салатавыя. Памеры: 78 х 51,5 мм.

Зноскі
------

1. ↑  Архіўная копія **(нявызн.)**(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 18 красавіка 2015. Праверана 13 ліпеня 2014.

Літаратура
----------

* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000. — 540 с.: іл. ISBN 83-01-13187-X
**Зінгер** (англ.: Singer Corporation) — амерыканская карпарацыя, вытворца касмічнай і ваеннай тэхнікі, а таксама швейных машынак, электрапрыбораў, рухавікоў, мэблі і іншай прадукцыі.

Гісторыя
--------

Заснавана ў 1851 годзе Ісаакам Мерытам Зінгерам і яго кампаньёнам Эдвардам Кларкам, як IM Singer & Co. У 1865 годзе пераназваная ў Singer Manufacturing Company, а ў 1963 — у The Singer Company.

Карпарацыя паклала пачатак франчайзінгу, калі ў сярэдзіне XIX стагоддзя пачала заключаць з дыстрыб’ютарамі тавару (швейных машынак) пісьмовы дагавор на перадачу франшызы, якім перадавалася права на продаж і рамонт швейных машынак на пэўнай тэрыторыі ЗША.

Першапачаткова асноўная вытворчасць была засяроджана ў штаце Нью-Ёрк, але ў цяперашні час знаходзіцца ў асноўным у Тэнэсі (у Ла-Верн за 30 км ад Нэшвіла).

Штаб-кватэра кампаніі з 1908 г. размяшчалася ў горадзе Нью-Ёрк, у спецыяльна пабудаваным аднайменным небаскробе (англ.: Singer Building, вышыня — 187 м, 47 паверхаў), які быў разбураны ў 1968 годзе.

Гл. таксама
-----------

* Дом кампаніі «Зінгер» у Санкт-Пецярбургу.

Зноскі
------

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Швейныя машыны Зінгер
* Афіцыйны сайт

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Britannica (онлайн) |
| 

| Нарматыўны кантроль |
| --- |
| GND: 24023-0 · ISNI: 0000 0001 0775 4049 · LCCN: n80070266 · Microsoft: 890505096 · NKC: ko2008480062, kn20050520029, ko2008480061 · VIAF: 129465954 |

 |