У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Раманаў.
**Мікалай Венядзіктавіч Раманаў** (1863 - ?) - грамадзянскі інжынер, архітэктар.

Біяграфія
---------

Нарадзіўся ў 1863 годзе, паходзіў з обер-афіцэрскіх дзяцей.

Пасля заканчэння Астраханскага рэальнага вучылішча паступіў у Інстытут грамадзянскіх інжынераў у 1882 годзе. Скончыў тут курс па 1-м разрадзе ў 1887 годзе. Мікалай Венядзіктавіч вызначыўся на службу малодшым архітэктарам у гродзенскае губернскае праўленне і праз тры гады быў прызначаны малодшым архтэктарам таго праўлення. Акрамя гэтага М. Раманаў складаўся архітэктарам-ацэншчыкам нерухомых маёмасцяў у г. Гродне, якія прад’яўляліся для залогу ў тульскім зямельным банку ў Санкт-Пецярбургу.

З 1893 па 1900 год М. Раманаў быўгродзенскім губернскім архітэктарам  (руск.) (бел..

12 лютага 1900 года ў сувязі са смерцю гродзенскага губернскага інжынера В. Ф. Нябольсіна быў часова прызначаны выконваючым яго абавязкі, але праз паўгода М. Раманава вызвалілі ад усіх абавязкаў і пасад «За прызначэннем на пасаду старэйшага інжынера па дарожнай частцы Гродзенскага губернскага распарадчага камітэта». З гэтага часу галоўным клопатам Раманава сталі губернскія масты і дарогі.

15 жніўня 1901 года быў адкрыты мураваны Губернатарскі мост праз Гараднічанку.

У 1906-09 гадах прымаў актыўны ўдзел у пабудове Пятроўска-Мікалаеўскага моста праз раку Нёман ў горадзе Гродне. За гэта М. Раманаў атрымаў Найвысокую падзяку ад яго Імператарскай Вялікасці.

З пачаткам Першай сусветнай вайны М. В. Раманаў быў адкамандзіраваны ў 1-ы раён ваенна-дарожных прац, а затым у распараджэнне начальніка ваенна-дарожнага ўпраўлення Паўночнага фронту. Яго галоўным абавязкам там было будаўніцтва і аднаўленне разбураных у ходзе баявых дзеянняў дарог. У сувязі з абвастрэннем хранічнай хваробы 1 красавіка 1916 года старшы дарожны інжынер
быў адкамандзіраваны ў распараджэнне Гродзенскага губернскага распарадчага камітэта.

Пасля эвакуацыі ў глыб краіны па заканчэнні вайны вярнуўся ў Гродна, дзе і памёр у 1927 годзе. Пахаваны на праваслаўных могілках Гродна побач са сваёй маці.

Творчасць
---------

Народны дом у Гродне
* 1888:
	+ капітальны рэмонт мураванай царквы і новая званіца ў Сынкавічах Слонімскага павета
	+ новая мураваная званіца ў Слоніме
* 1889-91:

Свята-Мікалаеўская царква ў Белавежы
* + мураваная Свята-Мікалаеўская царква ў Белавежы Пружанскага павета
	+ мураваная Свята-Мікалаеўская царква ў Крупчыцах Кобрынскага павета
	+ драўляная Свята-Міхайлаўская царква ў Гутаве Кобрынскага павета
	+ драўляны будынак для нармальнай вясковай лячэбніцы на 10 ложкаў у Белавежы Пружанскага павета
	+ мураваны двухпавярховы дом для праўлення і паштова-тэлеграфнай канторы ў г. Гродне
	+ 60 драўляных мастоў ад 1 да 50 сажаняў даўжыні
* 1904:
	+ Будынак гродзенскага народнага дома (саўмесна з Л. Лангадам)

Узнагароды
----------

* залатая булаўка з ізумрудам (1894)
* ордэн Святога Станислава 3-й ступені (1895)
* залаты гадзіннік з ланцужком (1897)
* сярэбраны медаль «У гонар валадарання імператара Аляксандра III» на Аляксандраўскай стужцы (1897)
* ордэн Святой Ганны 3-й ступені (1900)
* ордэн Святога Станіслава 2-й ступені (1911)
* медаль «У памяць 300-годдзя валадарання дома Раманавых» (1913)

Адрасы
------

У Гродне жыў на Паліцэйскай вуліцы ў доме Карсунскага.

Зноскі
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Барановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892. С. 291
2. 1 2 3 4 5 6  Николай Венедиктович Романов (1863—1927)  (руск.)
3. ↑  Памятная книжка по Гродненской губернии на 1895 год. Стр. 24
4. ↑  Памятныя кніжкі Гродзенскай губерні за адпаведныя гады
5. ↑  «Правительственный вестник  (руск.) (бел.» (1910, № 251)
6. ↑  НГАБ у г. Гродне, ф. 2, воп. 37, спр. 1330 , лл. 1-6.
7. ↑  у іншых крыніцах аўтарства прыпісана А. Рэмеру
8. ↑  Мікалай Венядзіктавіч Раманаў на сайце Radzima.org
9. ↑  АРХІТЭКТУРА ТЭАТРАЎ Архівавана 18 кастрычніка 2021.
10. ↑  В. Н. Черепица. ГРОДНЕНСКИЙ ПРАВОСЛАВНЫЙ НЕКРОПОЛЬ (С ДРЕВНЕЙШИХ ВРЕМЕН ДО НАЧАЛА XX ВЕКА)

|  |  |
| --- | --- |
| commons: | Мікалай Венядзіктавіч Раманаў на Вікісховішчы |