Пры зліцці рэк Вісла і Нараў (бачна крэпасць Модлін)
**На́раў** — рака ў Пружанскім, Свіслацкім раёнах Беларусі і Польшчы, правы прыток Віслы. Да 1962 года лічыўся правым прытокам Заходняга Буга.

Даўжыня 497 км, у межах Беларусі 44 км. Вадазбор 74,8 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў межах Беларусі (з прытокамі, якія ўпадаюць на тэрыторыі Польшчы) 5 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні ў межах Беларусі 0,3 ‰.

Назва
-----

Назва Нараў балцкага паходжання.

Корань *Nar-* у літоўскіх гідронімах *Narantis, Narasa, Nar-upis*. На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі корань *Nar-* у рачных назвах тыпу Нароўля на Верхнім Падняпроўі, Нара на Верхнім Павоччы. Роднасны яму корань *Ner-* у гідронімах тыпу Няропля, Нярус(с) (прыток Дзясны).

Корань *Nar-* (*Ner-*) звязаны з літоўскім *nerti* «ныраць», *naras* «нырок (у ваду)», далей да індаеўрапейскага *\*ner-* «ныраць, пагружацца; прытулак, логвішча, нара».

У «Яцвяжскім слоўнічку» зафіксаваны яцвяжскі варыянт назвы Нарава *Naura*. Ён узнік у выніку метатэзы (перастаноўкі гукаў) адпачатнай асновы *\*nar-ṷ-* у аснову *\*naṷ-r-*. Таго ж паходжання і назва мазурскага возера *Naury* (цяпер Кікіты[pl]), а над ім вядомая «Нау́рская гара».

Яцвяжская форма назвы ракі Наўра пацвярджае прывязку лакалізацыі дагістарычных неўраў да вобласці цячэння гэтай ракі, што рабілі яшчэ да адкрыцця «Яцвяжскага слоўнічка».

Гідраграфія
-----------

Пачынаецца з вярхоўя Скаронава канала за 6 км на паўночны ўсход ад в. Клепачы Пружанскага раёна, вусце на тэрыторыі Польшчы. У Беларусі цячэ па Прыбужскай раўніне праз Белавежскую пушчу. Замярзае ў першай дэкадзе снежня, крыгалом у сярэдзіне сакавіка. Шырыня ракі ў межань — 8—10 м.

Даліна ў межах Беларусі амаль на ўсім працягу невыразная. Каналізавана 13 км рэчышча ад вытоку да вусця канала Матылёў Роў; на астатнім працягу яно звілістае, месцамі выраўнаванае.

### Асноўныя прытокі

**Справа**: Мядзянка, Рудаўка, Пчолка, Калонка, Бебжа, Шса, Амулёў, Вкра. **Злева**: Нямержанка, Тушамлянка, Нараўка.

Заўвагі
-------

1. ↑  A. Vanagas. Lietuvių hidronimų etimologinis žodynas. Vilnius, 1981. С. 223.
2. ↑  В. Н. Топоров, О. Н. Трубачев. Лингвистический анализ гидронимов Верхнего Поднепровья. Москва, 1962. С. 198.
3. ↑  В. Н. Топоров. Древняя Москва в балтийской перспективе // Балто-славянские исследования 1981. Москва, 1982. С. 36.
4. ↑  J. Pokorny. Indogermanisches etymologisches Wörterbuch. Bern / München 1959 / 1969. C. 766.
5. ↑  Топоров В. Н. Еще раз о неврах и селах в общебалтийском этноязыковом контексте (народ, земля, язык, имя). Из истории и.-евр. \**neur-*: \**-nour-* и \**sel-* (неумирающая память об одном балтийском племени) // Балто-славянские исследования. XVII. Москва, 2006. С. 453—462.

Літаратура
----------

* Ресурсы поверхностных вод СССР. Описание рек и озёр и расчёты основных характеристик их режима. Т. 5. Белоруссия и Верхнее Поднепровье. Ч. 1–2. – Л. 1971.
* Природа Белоруссии: Попул. энцикл. / БелСЭ; Редкол.: И. П. Шамякин (гл. ред.) и др. — Мн.: БелСЭ, 1986. — 599 с. 40 л. ил. (руск.)
* Блакітная кніга Беларусі : Энцыклапедыя / рэдкал.: Н. А. Дзісько і інш. — Мн.: БелЭн, 1994. — 415 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-85700-133-1.

|  |  |
| --- | --- |
| ⚙️   Слоўнікі і энцыклапедыі | Вялікая каталанская · Вялікая нарвежская · Вялікая расійская (старая версія) · Бракгаўза і Эфрона · Ваенная Сыціна · Ларуса · Малы Бракгаўза і Эфрона · Новы · Britannica (онлайн) · Brockhaus |
| Нарматыўны кантроль | GND: 4383507-7 · VIAF: 245388748 |