**Паўночнаафрыканскі**, ці **карфагенскі слон** (*Loxodonta africana pharaohensis* ці *berbericus*, *hannibali*) — магчымы падвід саваннавага слана, які існаваў у Паўночнай Афрыцы да поўнага знікнення ў часы Старажытнага Рыма. Хоць падвід быў фармальна апісаны, шырокага таксанамічнага прызнання не атрымаў. Арэал распасціраўся на поўнач ад Сахары ў гарах Атласа, уздоўж берага Чырвонага мора і ў Нубіі.

Апісанне
--------

Карфагенскія фрэскі і манеты з Паўночнай Афрыкі сведчаць пра невысокі рост гэтых сланоў (магчыма, каля 2,5 м у вышыню). Вялікія вушы і выгнутая спіна робяць іх падобнымі на афрыканскіх сланоў, памерамі паўночнаафрыканскія сланы былі бліжэй да сучасных лясных сланоў (*L. cyclotis*). Магчыма, што паўночнаафрыканскія сланы былі больш здольныя да навучання, чым іх саванныя суродзічы, што дазволіла карфагенянам прыручыць іх.

Выяўленне рэштак асобіны паўночнаафрыканскага паходжання магло б растлумачыць таксанамічны статус гэтай папуляцыі сланоў з дапамогай аналізу ДНК.

Гісторыя
--------

Рымская бронзавая статуэтка баявога слана
Наскальны жывапіс сведчыць, што 10—12 тыс. гадоў назад сланы былі распаўсюджаны на большай частцы Сахары і паўночнай Афрыкі, але кліматычныя змены прымусілі іх пакінуць раёны з малой колькасцю вады.

Егіпецкая дынастыя Пталамеяў выкарыстоўвала паўночнаафрыканскіх сланоў у ваенных мэтах. У II ст. да н.э. Палібій (Усеагульная гісторыя; 5.83) апісаў іх баявыя недахопы ў параўнанні з буйнейшымі індыйскімі сланамі, якія выкарыстоўваліся селеўкідскімі царамі. Захаваны пталамейскі тэкст пералічвае тры тыпы баявых сланоў: «трагладыцкі» (верагодна, лівійскі), «эфіопскі» і «індыйскі».

Карфаген таксама выкарыстоўваў паўночнаафрыканскіх сланоў у якасці баявых сланоў у Пунічных войнах супраць Рымскай рэспублікі. Для паходу праз Альпы падчас другой Пунічнай вайны (218—201 гг. да н.э.) Ганібал сабраў 37 карфагенскіх сланоў, праўда яго асабісты слон *Сур* меў сірыйскае паходжанне.

Мяркуецца, што паўночнаафрыканскія сланы вымерлі праз некалькі дзесяцігоддзяў пасля заваявання Паўночнай Афрыкі Старажытным Рымам (меркавана, да IV ст. да н.э.) з-за празмернага палявання на іх з мэтай выкарыстання ў гульнях venatio.

Зноскі
------

1. ↑  *ITIS*. Loxodonta africana **(нявызн.)**. Праверана 27 сакавіка 2014.
2. ↑  Nowak, Ronald M. (1999), *Walker's Mammals of the World*, 6th edition, Baltimore and London: The Johns Hopkins University Press, pp 1002.
3. ↑  Yalden, D.W. M.J. Largen and D. Kock (1986), *Catalogue of the Mammals of Ethiopia. 6. Perissodactyla, Proboscidea, Hyracoidea, Lagomorpha, Tubulidentata, Sirenia, and Cetacea*, Italian J. Zool. Suppl. n.s. 21:31-103.
4. 1 2  *Jonathan Kingdon, David Happold, Thomas Butynski, Michael Hoffmann, Meredith Happold, Jan Kalina.* Mammals of Africa, Volumes 1-6. — Nature, 23 мая 2013. — С. 183. — 3500 с. — ISBN 9781408189962.
5. ↑  *John Noble Wilford*. The Mystery of Hannibal's Elephants (англ.) (18 верасня 1984). Праверана 27 сакавіка 2014.
6. ↑  *Bert van der Spek*. Ptolemy III Chronicle (BCHP 11) (англ.)(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 18 снежня 2018. Праверана 30 сакавіка 2014.
7. ↑  Scullard, H. H. (1953). "Ennius, Cato, and Surus". *The Classical Review* **3** (3/4): 140–142. doi:10.1017/S0009840X00995805.
8. ↑  *John Block Friedman, Kristen Mossler Figg.* Trade, Travel, and Exploration in the Middle Ages: An Encyclopedia edited by John Block Friedman, Kristen Mossler Figg. — Routledge, 4 ліпеня 2013. — С. 176. — 715 с. — ISBN 9781135591014.