У Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з падобнымі імёнамі, гл. Валовіч і Рыгор Валовіч.
Не блытаць з Грынькам Ходкавічам Валовічам — яго ўнукам.

**Грынька Валовіч** (да 1429 — паміж 1481—1486) — канюшы гаспадарскі (да 1451 — пасля 1459), намеснік трубчэўскі (1459 — паміж 1481—1486).

Магчыма, бацькам Грынькі быў **Вол**, які быццам загінуў пад Вількамірам у 1435 годзе, болей пра яго нічога не вядома і рэальнасць асобы не пэўная, а дзядзькам — **Некраш**, які валодаў землямі ў Маркаве і Жаслаўі, ён памёр або загінуў у 1453—1454 гадах і нашчадкаў не пакінуў, бо маёнткі перайшлі Грыньку. Магчыма, Вол — мянушка асобы, вядомай пад іншым свецкім імем. Рымвідас Пятраўскас згадвае нейкага *Некраша Валовіча*, намесніка ваўкавыскага ў 1440—1443 гадах, але яго сувязь з Валом, Некрашам і Грынькам не ясная.

Кар’еру пачаў пры двары вялікага князя Казіміра не пазней за 1443 год, пра што сведчаць запісы ў Кнізе данін. Тытулаваўся панам, быў вялікакняжацкім канюшым прынамсі ў 1451—1459 гадах.

Пэўны час знаходзіўся ў Луцку, быў прадстаўніком караля Казіміра пры двары вялікага князя Свідрыгайлы і ў Валынскай зямлі агулам. Пасля смерці Свідрыгайлы ў 1452 годзе, намаганнямі Грынькі Валынская зямля засталася ў складзе Вялікага княства Літоўскага.

Паводле гербавай легенды роду Валовічаў, Грынька ўдзельнічаў у бітве з крыжакамі пад Хойніцамі ў 1454 годзе і быў сярод тых, хто выратаваў караля Казіміра.

Засядаў у гаспадарскім судзе. Прынамсі вядомы яго ўдзел у разглядзе справы паміж Марыяй Іванаўнай з Чарэйскіх, удавой князя Андрэя Уладзіміравіча, і яе пляменніцай Марыяй Сенькаўнай з Чарэйскіх за правы на маёнтак Палоннае. Судовы запіс датаваны 7-м індыктам, то-бок 1459 або 1474 годам, даследчыкі болей схіляюцца да 1459 года.

У 1475 годзе ўрад канюшага гаспадарскага перададзены Богушу Міцуту.

У 1443—1461 гадах вялікі князь Казімір надаў Грыньку Валовічу землі і людзей у Гарадзенскай, Маркаўскай і Мерацкай воласцях, а менавіта непасрэдна ў Маркаве, Жаслаўі, Кузнанцах, Красным Сяле, Перавалцы і Высокім Двары. Часова трымаў гаспадарскія маёнткі Мышава ва Уладзімірскім і Ваганава ў Берасцейскім павеце. Ад вялікага князя Свідрыгайлы граматай ад 24.9.1451 года атрымаў на вечнасць сяло Храпіна паблізу Гліннага ў Тураўскай воласці за *«знакамітую службу каралю і нам ніколі не замешканую»*.

У шлюбе з невядомай імем жонкай меў сына Ходку і, магчыма, Цішку.

Нейкі Цішка Грынькавіч у 1480-1490-я гады меў «двор» у Гарадзенскім павеце і згаданы толькі аднойчы ў 1496 годзе як баярын пана Аляксандра Хадкевіча. Сувязь гэтага Цішкі з Грынькам Валовічам няпэўная, але ў памянніку Валовічаў, запісаным у 1570-я гады ў Супральскім манастыры, спіс асоб пачынаецца з *«Цімафея, Феадора, інакі Феклы, Грыгорыя…»*, на думку даследчыкаў, Грыгорый адпавядае Грыньку Ходкавічу, Феадор — Ходку Грынькавічу, Цімафей — наўрад ці Грыньку Валовічу, а, магчыма, яго сыну Цішку, старэйшаму брату Ходкі.

Зноскі
------

1. 1 2  *Рыбчонак С.* Паходжанне і радавод Валовічаў XV — пачатку XVII ст. // *Unus pro omnibus: Валовічы ў гісторыі Вялікага княства Літоўскага XV—XVIII стст.* / пад рэд. А. М. Янушкевіч — 2014. — С. 28. — 508 с. — ISBN 978-985-7085-36-1<a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q120753712'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q120753681'></a><a href='https://wikidata.org/wiki/Track:Q29113437'></a>
2. ↑  Валовічы, 2014, с. 23-24
3. 1 2  Валовічы, 2014, с. 22
4. 1 2 3 4  Валовічы, 2014, с. 26
5. ↑  Валовічы, 2014, с. 26-27
6. 1 2 3  Валовічы, 2014, с. 27
7. 1 2 3 4  Валовічы, 2014, с. 28
8. 1 2  Валовічы, 2014, с. 29-30

Літаратура
----------

* Валовічы ў гісторыі Вялікага княства Літоўскага XV―XVIII стст. / Цэнтр генеалагічных даследаванняў, «Музей "Замкавы комплекс "Мір"» ; [складальнік А. М. Янушкевіч ; навуковы рэдактар А. І. Шаланда]. — Мн.: Медысонт, 2014. — 506 с. — 500 экз. — ISBN 978-985-7085-36-1.