*Выкрадзены пацалунак* Жан-Анарэ Фраганара (1786).
**Рамантычнае каханне** — гэта выразнае і прыемнае пачуццё эмацыйнай цягі да іншага чалавека, што часта асацыюецца з сексуальнай цягай. Гэта хутчэй эрас, чым агапэ  (руск.) (бел. філія  (руск.) (бел. ці старгэ  (руск.) (бел..

У кантэксце рамантычных любоўных адносін, рамантычнае каханне, зазвычай, мае на ўвазе выраз рамантычных пачуццяў ці глыбокага і моцнага эмацыйнага жадання злучыцца з іншым чалавекам непасрэдна ці рамантычна. Гістарычна, тэрмін рамантычнага кахання бярэ пачатак ад сярэднявечных ідэалаў рыцарства, выкладзеных у літаратуры *рыцарскай рамантыкі  (руск.) (бел.*.

Людзі маюць прыродную схільнасць утвараць сувязі адзін з адным з дапамогай сацыяльных узаемадзеянняў, няхай гэта будзе вербальнае камунікаванне ці невербальныя жэсты.

Агульныя вызначэнні
-------------------

Дыскусіі з нагоды дакладнага вызначэння рамантычнага кахання могуць быць знойдзены ў літаратуры, а таксама ў працах псіхолагаў, філосафаў, біяхімікаў і іншых спецыялістаў. Рамантычнае каханне — гэта адносны  (англ.) (бел. тэрмін, але звычайна прымаецца як вызначэнне, што дазваляе вылучыць моманты і сітуацыі ў інтымных адносінах, калі адзін з удзельнікаў гэтых адносін уносіць свой маральны ўнёсак у іх.

1. Даданне драмы ў адносіны цеснага, глыбокага і моцнага кахання.
2. Псіхолаг Чарлз Ліндхольм вызначыў падобнае каханне, як «…моцная цяга, якая складаецца з ідэалізацыі іншых, у тым ліку і ў эратычным кантэксце, з чаканнем захавання гэтай выявы ў будучыні».

### Гістарычнае вызначэнне

Гісторыкі мяркуюць, што фактычнае англійскае слова «раман» развілося з народнага прыслоўя ў французскай мове і азначае «аповед у вершах»—маецца на ўвазе стыль гаворкі, пісьма і мастацтваў у элітных класах тагачасных навучальных устаноў. Першапачаткова гэта слова — прыслоўе лацінскага паходжання «Romanicus», што значыць «рымскага стылю». Характэрны той факт, што еўрапейскія сярэднявечныя народныя казкі, зазвычай, абвяшчалі пра рыцарскія прыгоды, не ўлучаючы ідэю кахання, да канца сямнаццатага стагоддзя.

Слова *рамантыка* распрацавана на грунце іншых значэнняў у іншых мовах, прыкладам, іспанскіх і італьянскіх вызначэнняў «авантурны» і «жарсны» пачатку XIX стагоддзя, часам улучаючы значэнні «раман» ці «ідэалістычная якасць».

У прымітыўных грамадствах, напруга рамантычнага характару ў адносінах існуе паміж шлюбам і палавым кантактам, але гэта галоўным чынам выяўляецца ў табу адносна менструальнага цыкла і нараджэння

Бернгер фон Хорхайм  (руск.) (бел. у *Кодэксе Манессье* (пачатак 14 стагоддзя).
Антраполагі, такія як Клод Леві-Строс, паказваюць, што існуюць складаныя формы заляцання ў старажытных, а таксама сучасных прымітыўных грамадствах. Няма довадаў, аднак, што члены такіх грамадстваў ствараюць любоўныя адносіны, што адрозніваюцца ад сваіх усталяваных звычаяў, блізкія да сучаснага рамантычнага кахання.

У сваім творы *Дамы свабоднага класа* прафесар Ратгерскага ўніверсітэта Боні Г. Сміт малюе сватанне і шлюбныя рытуалы, якія могуць разглядацца як празмеру рэпрэсіўныя для сучасных людзей. Яна піша: «Калі маладыя жанчыны Поўначы выходзілі замуж, яны рабілі гэта без ілюзій кахання і рамантыкі. Яны дзеялі ў рамках размнажэння і падтрыманні чысціні крыві па фінансавых, прафесійных, а часам і палітычным зацікаўленасцям». Сексуальная рэвалюцыя  (руск.) (бел. згладзіла канфлікты, што ўзнікаюць з прычыны лібералізму, але не ліквідавала іх.

Энтані Гідэнс  (руск.) (бел. у сваёй кнізе *Трансфармацыя інтымнасці: сексуальнасць, каханне і эратызм у сучасным грамадстве*, сцвярджае, што рамантычнае каханне прыўнесла ідэі аповедаў у жыцці чалавека. Ён дадае, што аповед і яго прайграванне былі адным з сэнсаў рамантыкі. На думку Гідэнса, узрост рамантычнага кахання больш-менш супаў са з’яўленнем рамана. Гэта было злучана з тым, што рамантычнае каханне, злучанае з воляй і, такім чынам, ідэаламі кахання, стварае сувязь паміж воляй і самарэалізацыяй  (руск.) (бел..

Дэвід Р. Шамвей, у сваёй кнізе *Рамантыка, інтым і крызіс шлюбу*, сцвярджае, што дыскурс інтымнасці паўстаў у апошняй траціне 20-га стагоддзя і што гэты дыскурс быў у стане вытлумачыць, як працуюць шлюб і іншыя адносіны. Для дыскурсу інтымнасці эмацыйная блізкасць нашмат важней, чым запал. Гэта не азначае, што інтымнасць замяняе рамантычныя адносіны. Наадварот, на думку даследчыка, інтымнасць і рамантыка ўжываюцца.

Шамуэй таксама сцвярджае, што разам з узростам капіталізму старыя сацыяльныя адносіны разбурацца, у тым ліку і шлюб. Сэнс шлюбу для жанчыны змяніўся, бо яны сталі мець больш сацыяльна прымальныя альтэрнатывы і менш схільныя да прыняцця няшчасных адносін і, такім чынам, лік разводаў значна ўзрос.

Дыскурс рамантычнага кахання працягвае існаваць і сёння разам з інтымнасцю. Шамуэй піша, што з аднаго боку, рамантычнае каханне мае на ўвазе нейкага роду прыгоду  (руск.) (бел. і яркія эмоцыі, даючы магчымасць знайсці сваю палоўку. З іншага боку, інтымныя адносіны забяспечваюць глыбокае камунікаванне, сяброўства і працяглы ўзаемапамен.

«Ля Бель дам Сан Мерсі» 1893, Джон Уільям Уотэрхаўс  (руск.) (бел. (1849—1917).
### Папулярызацыя кахання

Канцэпцыя рамантычнага кахання была папулярызавана ў заходняй культуры з паняццем куртуазнага кахання  (англ.) (бел.. Рыцары ў Сярэднія вякі былі звычайна ўцягнены ў нефізічныя і няшлюбныя адносіны з жанчынамі з дваранаў, каму яны служылі. Гэтыя адносіны былі вельмі складаны і рытуалізаваныя ў складанасці, апушчаны ў рамкі традыцыі, якая выцякае з тэорыі этыкету на грунце рыцарства, вядомай як Маральны кодэкс паводзін.

Зноскі
------

1. ↑  Smith, D. J. (2001).
2. ↑  Power and Sexual Fear in Primitive Societies Margrit Eichler Journal of Marriage and the Family, Vol. 37, No. 4, Special Section: Macrosociology of the Family (Nov. 1975), pp. 917—926.
3. ↑  Lévi-Strauss pioneered the scientific study of the betrothal of cross cousins in such societies, as a way of solving such technical problems as the avunculate and the incest taboo (*Introducing Lévi-Strauss*), pp. 22-35.
4. ↑  Shumway, David R (2003). *Romance, Intimacy, and The Marriage Crisis*. ISBN 978-0-8147-9831-7.. Retrieved on 2010-07-08.

Літаратура
----------

* Kierkegaard, Søren. *Stages on Life’s Way.* Transl. Walter Lowrie, D.D. Princeton: Princeton University Press, 1940.
* Lévi-Strauss, Claude. *Structural Anthropology.* London: Allen Lane, 1968; New York: Penguin Books, 1994. *Structural Anthropology.* (volume 2) London: Allen Lane, 1977; New York: Peregrine Books 1976.
* Nietzsche, Friedrich. *Human, All Too Human.* Transl. R.J. Hollingdale. Cambridge: Cambridge University, 2nd Edition, 1996.
* Wiseman, Boris. *Introducing Lévi-Strauss.* New York: Totem Books, 1998.
* Denis de Rougemont, *Love in the Western World.* Pantheon Books, 1956.
* Francesco Alberoni, *Falling in love*, New York, Random House, 1983.
* Brad Hayden, «falling in love» Canada, Random place, 2007 Made possible by Cora-lee Reid.
* de Munck, Victor, and Andrey Korotayev. Sexual Equality and Romantic Love: A Reanalysis of Rosenblatt’s Study on the Function of Romantic Love // Cross-Cultural Research 33 (1999): 265—277.