**Гера Барберыні** (**Юнона Барберыні**) — антычная мармуровая статуя II стагоддзя, рымская копія грэчаскага арыгінала. Статуя, выяўленая ў XVI стагоддзі на Вімінальскім узгорку і названая ў гонар свайго першага ўладальніка, кардынала Барберыні, у наш час выстаўлена ў ватыканскім музеі Пія-Клімента.

Апісанне
--------

Фатаграфія Геры Барберыні ў каталогу 1911 года
Мармуровая жаночая статуя была знойдзена падчас раскопак на Вімінальскім узгорку каля месца, дзе размяшчаліся Алімпійскія тэрмы, а пазней стаяла царква Святога Лаўрэнція на Панісперна[it]. Пасля выяўлення яна доўгі час знаходзілася ў калекцыі князёў Барберыні, і дагэтуль вядомая як «Гера (ці Юнона) Барберыні». Пазней статуя апынулася ў папскай калекцыі і ў наш час выстаўлена ў Круглай зале музея Пія-Клімента.

Вышыня статуі — 2,97 м. Яна была знойдзена добра захаванай, спатрэбілася аднавіць толькі правую руку і нос. Сама статуя першапачаткова была складзена з некалькіх кавалкаў мармуру, у прыватнасці асобныя кавалкі выкарыстоўваліся для левай ступні і часткі грудзей. Такая прынятая ў антычнасці тэхніка дазваляла вырабляць скульптуры пры меншых выдатках на матэрыял.

Статуя ўяўляе сабой выяву жанчыны ў тонкім хітоне (які дазваляе прасвечваць контурам цела і агаляе скуру над левай часткай грудзей), тоўстым гіматыі, які зашпілены на правым плячы і левым сцягне і спадае складанымі складкамі, і невысокім вянку. У правай руцэ статуя трымае жазло. Жанчына значна нахілена наперад, паказваючы на тое, што першапачаткова статуя была пастаўлена на ўзвышэнні.

У гэтай жанчыны пышныя формы, падобныя да форм статуй Афрадыты (падабенства павялічваецца хітонам, які смела агаляе плячо), і царская постаць, але яе галава не паднята ганарліва, а схілена, верагодна, дэманструючы добразычлівасць да вернікаў. Увянчаныя дыядэмай хвалістыя валасы падзелены пасярэдзіне праборам і прыбраныя назад. Выраз твару строгі, сур'ёзны, але літасцівы. Цяжар цела, якое робіць невялікі крок наперад, прыпадае на левую нагу, правая адведзена назад. У адрозненне ад статуй эпохі Фідыя, які мелі сандалі на тоўстых падэшвах, ногі Геры Барберыні не абуты.

Ідэнтыфікацыя
-------------

Працяглы час скульптура, якая была датаваная II стагоддзем, лічылася выявай Геры (ці Юноны), што знайшло адлюстраванне ў яе назве. У гэтай якасці яна разглядалася як рымская копія старажытнагрэчаскай працы аднаго з вядомых майстроў — самога Праксіцеля (знакамітая статуя Геры, якая стаяла ў храме Платэяў) ці вучня Фідыя Агаракрыта, які працаваў у другой палове V ст. да н.э.. Падабенства са статуямі Афрадыты працы Алкамена таксама азначае магчымасць, што грэчаскі арыгінал быў створаны ў другой палове V ст. да н.э. Аднак сайт Пушкінскага музея, дзе захоўваецца злепак Геры Барберыні, адзначае, што тэхніка, у якой выканана скульптура, з'яўляецца пазнейшай, што ўзнікае ў грэчаскім мастацтве ў эпоху Калімаха і ў IV ст. да н.э.

Пазней у спецыяльнай літаратуры, прысвечанай антычнай скульптурнай спадчыне, таксама была агучана тэорыя, паводле якой статуя, што захоўваецца ў музеі Пія-Клімента, насамрэч адлюстроўвае не Геру, а Дэметру (Цэрэру). У якасці аргументу адзначаецца яе падабенства з Цэрэрай з галерэі Брача-Нуова.

Зноскі
------

1. 1 2  Massi 1872.
2. 1 2  MacPherson 1863.
3. ↑  Furtwängler und Urlichs 1904, p. 19.
4. 1 2  Статуя богини т.н. Гера Барберини **(нявызн.)**.  Государственный музей изобразительных искусств им. А. С. Пушкина. Праверана 4 сакавіка 2015.
5. ↑  Furtwängler und Urlichs 1904, p. 20.
6. ↑  Furtwängler und Urlichs 1904, pp. 20–21.
7. ↑  *The Metropolitan Museum of Art Guide.* The Museo Pio-Clementino // The Vatican: Spirit and Art of Christian Rome. — New York: Harry N. Abrams, 1983. — P. 176-189. — ISBN 0-8109-1711-4.
8. ↑  Furtwangler und Urlichs 1904, p. 20. Памылка шаблона sfn: няма якара: CITEREFFurtwangler\_und\_Urlichs1904 (даведка)

Літаратура
----------

* *A. Furtwängler und H. I. Urlichs.* Statue der Hera im Vatican // Denkmäler griechischer und römischer skulptur. — München: F. Bruckmann, 1904. — С. 19-21.
* *Robert MacPherson.* Ceres // Vatican Sculptures. — London: Chapman & Hall, 1863. — С. 19-21.
* *Ercole G. Massi.* Juno Barberini // Sculptures and Galleries in the Vatican Palace by Hercules Massi. — Rome: Sinimberghi, 1872.

Спасылкі
--------

* Лагатып Вікісховішча На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Гера Барберыні