**Elçin Əhməd oğlu Məhərrəmov** (1969 – 1993) — Birinci Qarabağ müharibəsi şəhidi.

Həyatı
------

Elçin Əhməd oğlu Məhərrəmov  1969-cu ildə Hacılar kəndində kolxozçu Əhməd kişinin ailəsində dünyaya göz açmışdır. Anası Elmira Məhərrəmova Sadınlar kəndindən olduğundan Elçin lap kiçik yaşlarından Sadınlarda nənəsigildə yaşamışdır. Atası Əhməd kişi kolxozda fermada çalışırdı. Anası Elmira evdar qadın idi. Qışda ferma arana, yayda isə yaylağa köçürdü. Buna görə də Elçin hələ kiçik yaşlarında ana babasıgildə xalası Dursunun himayəsi altında yaşayır və 1984-cü ildə Sadınlar kənd səkkizillik məktəbini bitirib, Hacılar kənd orta məktəbində təhsilini davam etdirmişdir. Sonra Bakı Sənaye Pedaqoji Texnikumuna daxil olmuşdur. İxtisası üzrə işləməyə macal tapmadı, vətənin müdafiəsinə getdi. Tərtər uğrunda döyüşlərdə qəhrəmanlıqla həlak oldu. Subay idi. Məzarı Ağcabədi Şəhidlər xiyabanındadır.

Zakir Orucov, Fehruz İsmayılov. "Dağlarda qalan izlər" kitabından Zakir müəllimin qeydlərindən:

Elçin Sadınlar kənd məktəbinin birinci sinfinə gələn ili mən həmin məktəbə riyaziyyat müəllimi təyin olunmuşdum. Beşinci sinifdən etibarən onun oxuduğu sinifdə riyaziyyat fənnini tədris edirdim. Elçin sakit təbiətli, çalışqan uşaq idi. Musiqini çox sevirdi. İfa etməyi öyrənmək üçün özünə qarmon da almışdı. Diğər yoldaşları kimi o da qayğısız uşaqlıq illərini şən və xoşbəxt keçirirdi. O da yoldaşları kimi xəyallar qurur, arzularla yaşayırdı. Yaxşı yadımdadır, yaz vaxtı idi. Bir gün səhər dərsə başlayanda ğördüm Elçin dərsdə iştirak etmir. Sinif nümayəndəsindən səbəbini soruşanda sinif nümayəndəsi onun çantasının sinifdə olduğnu, özünün də hara isə getdiyini dedi. Az keçmədi ki, qapı döyüldü, Elçin əlində kiçik bənövşə dəstəsi içəri daxil oldu. Məktəbimizin gözəl ənənəsi vardı. Şagirdlər baharda bənövşə, nərgiz, şəməngül və digər çiçəklərdən dəstə bağlayıb güldana qoyar, məktəbə gətirərdi. O, çiçəkləri mənə təqdim edib yerinə keçdi. Onun uşaq qəlbinin bu həssaslığı mənim yaddaşıma əbədi həkk olundu. Çox sakit, tərbiyəli, necə deyərlər, abırlı-həyalı bir uşaq idi. Sadınlar səkkizillik məktəbini bitirdikdən sonra Hacılar kənd orta məktəbində təhsilini davam etdirdi. Bakı Sənaye Pedaqoji Texnikumuna daxil oldu, oranı bitirdi, lakin ixtisası üzrə işləmək ona qismət olmadı. Çünki Vətənin başı üstünü almış qara buludlar Elçinin də rahatlığını pozmuşdu. Nəhayət Elçin Qarabağ müharibəsinin qızğın vaxtında cəbhəyə getdi. Ağdərə, Tərtər uğrunda döyüşlərdə iştirak etdi. Ağır döyüşlərin birində şəhid oldu.

Şəhidin məktubu:
----------------

Şəhid olmamışdan qabaq onun yazdığı sonuncu məktubu olduğu kimi oxuculara təqdim edirik:

"Oxuyub atmayın Salam olsun bu məktubu ələ alıb oxuyan şəxslərə. Xahiş edirəm məktubu oxuyanda kədərlənməyəsiniz. Zəmanəmiz pis gəlmişdir. Məqsədimiz bir neçə kəlmədir. Əgər işdir mənə bir iş olsa, məni unudun, ölüm hamı üçündür. Ölümü özüm üçün şərəfli sanıram. Bir iş baş versə xahişim odur ki, mənim diplamatımın içindəki nə varsa hamısını Talehə verin. Qarmonu isə Kotana (qardaşı Əli -Z.O.) verərsiniz. Təzə paltarımı da Talehə verin. Yaşarla çox dostluq etmişəm. Qardaşdan əziz olmuşuq. Mən olmasam Yaşarı məni kimi görün. Nə lazım olsa Yaşara deyin. Daha nə deyim, xahiş edirəm mənə bir şey olsa, ağlayıb özünüzü üzməyin, unudun məni. Hələlik bu qədər. Elə bilirəm ki, salamatçılıq olacaq, hər şey yaxşı olacaq.

Şəhidin son yazdığı şer:
------------------------

Ələ silah alıb getdim döyüşə

Sürmədim bir ömür, yarımçıq qaldı.

Könlüm həsrət qaldı şirin gülüşə

Anamın arzusu yarımçıq qaldı.

**..............**

Həyat yaman imiş, aldatdı məni

Çox yollar keçmişəm, izlərim qaldı

Tarix qara yazdı mənim baxtımı

Ürəyimdə neçə arzular qaldı.

  

**Elçin Məhərrəmov**

**27/02 –1993   (Saat 20: 15)**

İstinad:
--------

Zakir Orucov, Fehruz İsmayılov. "Dağlarda qalan izlər"

Bakı, "Elm və təhsil", 2016