**Belarusiya florası** — Belarusiya florası, tarixən Belarusiya ərazisində inkişaf etmiş bitki növlərinin toplusudur.
Belarusiya ərazisindəki iqlim, geomorfoloji və torpaq-hidroloji şərtlər heterogendir. Belarusiyanın müasir bitki örtüyündə təxminən 1600 yüksək bitki var. Bunlar arasında likopodiofita, at quyruğu (Equisetopsida), ferns (Pteridophyta), qymnosperms (Gymnospermae), anqiosperms (Magnoliophyta) var. Növlərin müxtəlifliyinə təxminən 1000 göbələk, 400 yosun daxildir.

Müasir floranın xüsusiyyətləri
------------------------------

Belarusiyanın müasir florası coğrafi və genetik olaraq dünyanın müxtəlif təbii və tarixi bölgələri, iqlim zonaları və qitələri ilə əlaqəlidir. Belarusiya florasında dağ Avropa növləri (dağ mayo (Arnica montana), dağ çinası (Lathyrus linifolius), ayı soğanı (Allium ursinum)), Arktik tundra növləri (lapar söyüd (Salix lapponum), cırtdan ağcaqayın (Betula nana) var. Belarusiyanın bitki örtüyünün xarakterik bir xüsusiyyəti, Qərbi Avropa və çöllərin yarpaqlı meşələrinin nümayəndələri olan çox sayda taiqa bitkisidir. Buzlaqlararası dövrlərin qorunan relikt bitkiləri dir.

Çiçəkli bitkilər ailəsi növləri ilə zəngindir. Ailələr arasında ən geniş növ müxtəlifliyi ada (Asteraceae), kəklikotu (Cyperaceae), söyüd (Scrophulariaceae), kələm (Brassicaceae), çətir (Apiaceae), paxlakimilər (Fabaceae) ilə fərqlənir. Ən böyük cinslər: qarğıdalı (Carex), şahin (Hieracium), qarğıdalı (Veronica), söyüd (Salix). Çəmən bitkilər üstünlük təşkil edir - təxminən 1400 növ. 104 növ meşəli bitki (28 ağac, 59 kol, 17 kol və yarı kol) var.

Bir çox ağac, kol, otlu qida və bəzək bitkisi var.

Belarusiyada təxminən 250 növ flora ölkənin bitki örtüyündə üstünlük təşkil edir. Bitki örtüyünün zonalanmasını geomorfoloji, torpaq-hidroloji və iqlim şəraiti müəyyən edir. Belarusiyada onun əsas növləri meşə, çəmən, bataqlıqdır.

Meşə bitkiləri
--------------

Ölkə ərazisinin 1/3 -dən çoxu meşələr altındadır. Əsasən qumlu düzənliklərdə və bataqlıq ovalıqlarda yerləşirlər. Böyük meşələr nisbətən azdır, lakin ağacsız sahələr də yoxdur. Demək olar ki, bütün meşələr bu və ya digər dərəcədə kəsilmiş, əsasən təbii vasitələrlə bərpa olunmuşdur, buna görə Belarusiyada süni şəkildə yaradılan meşələrin payı nisbətən aşağıdır.

İynəyarpaqlı, kiçik yarpaqlı və geniş yarpaqlı meşələr Belarusiya üçün xarakterikdir. Aparıcı yeri şam (Pinus) tutur - meşə sahəsinin təxminən 60% -i, ağcaqayın (Betula) - təxminən 20%. Ən detallı meşə növləri əkinçilik üçün yararsız torpaqların meşələndirilməsi üçün əsas bitkilərdən biri olan Scotch şamıdır (Pinus sylvestris). Genişlənmiş Avropa ladin (Picea abies), əyilmiş ağcaqayın (Betula pendula) və tüklü ağcaqayın (Betula pubescens), qara qızılağaç (Alnus glutinosa) və boz qızılağaç (Alnus incana), adi palıd (Quercus robur), kül (Fraxinus), vələs ümumi (Carpinus betulus) və s. Qarışıq və təmiz stendlər əmələ gətirirlər. Fərqli bölgələrin iqlim, torpaq və oroqrafik xüsusiyyətləri müxtəlif növ meşələrin genişlənməsinin zonallığını müəyyən edir. Şimaldan cənuba, cənub tayqa tipli Şərqi Avropa meşələri tədricən boreal görünüşünü itirir və Qərbi Avropa tipli birləşmələr tərəfindən çevrilir.

Donuzların müxtəlif növləri Belarusiya ərazisində genişləndirilmişdir. Bataqlıqların əmələ gəlməsinin evtrofik prosesləri olan ovalıqlarda (xüsusən Polesie, Verkhneberezinskaya ovalığında) qara qızılağac və tüklü ağcaqayın meşələri altında geniş ərazilərdə yayılmışdır. İqliminin daha soyuq olduğu, daha çox ladin meşələrinin olduğu şimalda palıd meşələri azdır. Digər zonalarda olmayan boz qızılağac meşələri Belarusiyanın şimalına xasdır. Belarusiyanın mərkəzi hissəsinin meşə bitkiləri, Şərqi Avropa və Qərbi Avropa tipli geniş yarpaqlı meşələrin iynəyarpaqlı meşələrinin bir növ kompleks birləşməsidir: vələs ağacının davamlı genişlənməsi sərhədi şimal bölgələri boyunca uzanır və cənub bölgələrindədir. Cənubda tipik yarpaqlı meşələr var. Bir çox vələs palıd meşəsi var, geniş yarpaqlı şam meşələri var. Ladin meşələri ən çox adadır, bunlar palıd, vələs, kül, qara qızılağac və ağcaqayın qarışığı olan kompleks fitosenozlardır. Qara ağcaqayın meşələri, əvvəlki ərazilərdə, bütün ərazidə yararsız kənd təsərrüfatı torpaqlarında, əsasən şimal -şərqdə aspen meşələrində üstünlük təşkil edir.

Belarusiya bataqlıqları
-----------------------

Bataqlıqlarda bitki örtüyünün təbiəti su-mineral qidalanmasından asılıdır.

Belarusiyanın şimalındakı ovalıq bataqlıqlarının ağacsız massivlərində, çəmən, çınqıl-hipan, taxıl-çınqıl birlikləri genişlənir. Mərkəzi bölgələrdə, daşqın çəmən aran bataqlıqlarında, poli-çəmən və çəmənlik birləşmələri üstünlük təşkil edir. Meşəsiz çəmən ovalıq bataqlıqları ən çox cənubda - Pinsk -Pripyat bölgəsindədir; onlar üçün tipik olaraq çoxillik çovdarlı (çay sahillərində) və çəmən-hipnum (su hövzələrində) birləşmələrdir. Bəzən qamış üstünlük təşkil edir. Meliorasiya işləri nəticəsində qamış-çınqıl dərnəklərinin genişlənməsi azaldı. Belarusiyanın bütün bölgələrində qara qızılağaç (Alnus glutinosa), tüklü ağcaqayın (Betula pubescens) və bəzən söyüd (Salix) bitən meşəlik ovalıq bataqlıqları var.

Ölkənin şimalındakı dağlıq bataqlıqlar Khmyznyachkov-padvein-sphaqnum bitki birləşmələri ilə xarakterizə olunur. Şam dayaqlarının hündürlüyü 2-8 m-dir, güclü qabarıq bataqlıqlarda şam meşələri daha aşağı və daha nadirdir. Ağ (Andromeda), zoğal (Oxycoccus), yabanı rozmarin (Ledum), Bug (Empetrum), Scheuchzeriaceae, sundev (Drosera) yetişir. Cənubda hərəkət edərkən, bataqlıqdakı bitki birləşmələrinin floristik tərkibi dəyişir. Baltik tipli bataqlıqlara xas olan növlər yox olur, bitki örtüyü Polesiyə xas xüsusiyyətlər əldə edir.

Keçid bataqlıqlarının bitki örtüyünün ümumi komponenti tüklü ağcaqayındır (Betula pubescens), bəzi dərnəklərdə ladin (Picea), çoxlu yabanı rozmarin (Ledum), yabanmersini (Vaccinium uliginosum), adi mum (Myrica gale), söyüdlər (Salix) ) tapılır. Sfhaqnum yosunlarına (Sphagnopsida) əlavə olaraq, hipnava yosunları (Hypnaceae) genişlənir.

Çəmən bitki örtüyü
------------------

Belarusiya çəmənliklərinin bitki örtüyündə 200 -dən çox bitki növü vardır. Çəmən bitkilərində dənli bitkilər (timothy ot (Phleum pratense), kirpi (Dactylis glomerata), çəmən fescue (Festuca pratensis), tülkü (Alopecurus), süpürgə (Poa) və s.),genişlənmiş paxlakimilər (ağ yonca (Trifolium arvense)) üstünlük təşkil edir. Qırmızı yonca (Trifolium pratense), çəmənlik dərəcəsi (Lathyrus pratensis), siçan noxudu (Vicia cracca), buynuzlu rutvika (Lotus corniculatus), Ahsoka (Carex) və bir çox otlar. Su basmış, ovalıq və quru çəmənliklərin bitki örtüyü müəyyən bir spesifikliyə görə müəyyən edilir .

Su bitkiləri
------------

Su bitkiləri müxtəlifdir. Çaylarda, gölməçələrdə və göllərdə tez -tez su zanbağı (Nymphaea), qamış (Phragmites) və qamışlara (Scirpus) rast gəlinir. Sakit çayın arx sularında ördək otu (Lemna), üzgüçülük hovuzu (Hydrocharis) var. Elodea canadensis, pondweed (Potamogeton), ox başı (Sagittaria) və digər su bitkiləri hər yerdə böyüyür. Su sütununda və su anbarlarının dibində yüzlərlə yosun növü var.

Assosiasiyalar, formasiyalar və su bitkilərinin növlərini meydana gətirən bitki icmalarının növ tərkibi müxtəlif taksonomik kateqoriyalara aid edilir. Belarusiya akvaflorasında 260 növ yüksək bitkilər və 2 mindən çox yosun növü var. Ocaqlı çiçəkli birotaqlı bitkiləri də əhatə edən daha yüksək su bitkiləri, anatomik və morfoloji cəhətdən su mühitində həyata uyğunlaşdırılmışdır. Bitki örtüyünün yerləşmə dərinliyi (orta hesabla 3-4-ə qədər, bəzən 6-10 m-ə qədər) suyun şəffaflığından asılıdır.

Hava-su bitkiləri zonasında (su anbarının dərinliyi 1,5-2 m) qamışlar (Phragmites), göl qamışları (Schoenoplectus lacustris), Ragoza (Typha), at quyruqları (Equisetopsida), su manna (Glyceria aquatica). Su quşlarının yarpaqları olan bitkilər zonasında (dərinliyi 2-3 m), sarı su zanbağı (Nuphar), ağ nilufər (Nymphaea alba), amfibiya gölməçəsi çuğunduru (Persicaria amphibia) və üzən gölməçə (Potamogeton natans) böyüyür. Təmiz suyu olan su obyektlərində geniş yarpaqlı gölməçələr zonası 5 m dərinliyə çatır, su yosunları və yosunlar zonasında (10 m dərinliyə qədər, məsələn, Naroch gölü) yosunlardan sualtı çəmənliklər əmələ gəlir.

İstinadlar
----------

1. ↑  Лекарственные растения и и их применение. Изд. 5-5, перераб. и доп. «Наука и техника». Мн. 1974. 592 с. с ил. (АН БССР. Ин-т эксперим. ботаники им. В. Ф. Купревича)
2. ↑  "Central European mixed forests (PA0412)". 2006-06-15 tarixində arxivləşdirilib. İstifadə tarixi: 2021-10-12.