**Talışların üsyanları** — tarixin müxtəlif dövrlərində talışların narazılığı ilə bağlı baş vermiş hadisələrdir.

Tarixi
------

XV əsrin birinci yarısında Həmdullah Qəzvini Talış bölgəsi haqqında yazırdı ki, bura xüsusi hakimin nəzarətindədir və o hakim özünü padişah (yəni müstəqil suveren) hesab edir". Talışların irsi hökmdarları Səfəvilərə fəal dəstək verdilər, ona görə də talışlar türk və ya köçəri olmasalar da, qızılbaş tayfalarının birliyinə daxil edildilər və Səfəvilərin "dərvişləri" və "müridləri" hesab edildilər. Talışlar köçəri adət-ənənələrinə uyğun olaraq xüsusi "tayfa" olmaqla qızılbaşların tərkibində yeganə irandilli xalq idi. XV əsrdə talış xakimlərinin şahlara qarşı üsyanlarına baxmayaraq. 1540-cı ildə Talış Əmir-Qubad-Xan və 1590-cı ildə Talış Əmir-Həmzə-Xan, irsi Talış xakimləri Talış bölgəsi üzərində hakimiyyəti öz əllərində saxladılar. Xəmzə xanın oğulları, Bayandur xan və Saru xan ardıcıl olaraq Talışda hökmranlıq etdilər və "böyük əmirlər" və "timpani və bayraq sahibləri" sırasında [131 - 132] yer aldılar. Gilan və Talışda Şah İranın hakimiyyətinə qarşı yönəlmiş böyük kəndli üsyanı zamanı Talış xanı Saru şah ordusunun baş komandanı (sipah-salar) təyin edildi. O, üsyanı böyük vəhşiliklə yatırtdı. Talış kəndliləri bu üsyan zamanı "özlərinin" xana və şah hakimiyyətinə qarşı böyük inadla vuruşurdular. 1628-ci il əmirləri siyahısında İsgəndər Münşi talış "tayfasından" iki əmirin adını çəkmişdir: 1) Astara hakimi Talış Saruxan və 2) "bəzi Talış mahallarının hakimi" Bedr-sultan (dəqiq yeri onun ulk göstərilmir). Sülalənin iki qolunun mülklərinin mövcudluğu bir əsr sonra, 1726-1727-ci illərdə də qeyd olunur.Füməninin məlumatına görə, Ləngər-Kunan (indiki Lənkəran), hakimin keçmiş iqamətgahı Astara və s. cənubunda sülalənin əsas qolunun hakiminin hakimiyyəti altında idi. 1722-1735-ci illərdə Xəzəryanı rayonların rus çar qoşunları tərəfindən qısamüddətli ilk işğalı zamanı da Talış xanları öz mülklərini saxladılar. Talış Mir-Mustafa xan nəhayət 1809-cu ildə Rusiyanın hakimiyyətinə tabe oldu. Xanlıq 1826-cı ildə çar hökuməti tərəfindən dağıdıldı.

1629-cu il hadisələri
---------------------

 *Əsas məqalə: Talış üsyanı (1629)*
1629-cu ildə Talış kəndliləri və şəhər yoxsulları İran və yerli feodallara qarşı ayağa qalxdılar. Bu qiyamda 30 minə yaxın insan iştirak edirdi. Şah Astara hakimi Sarı xanın komandanlığı ilə onlara qarşı qoşun göndərdi. Üsyançılarla qırğın zamanı o, təxminən 7 min insanı məhv etdi. Məğlubiyyətə baxmayaraq, talış üsyanı Azərbaycan kəndlilərinin öz zalımlarına qarşı əlamətdar hərəkətlərindən biri oldu.

Gilan üsyanları (1744-1747)
---------------------------

1744-1747-ci illərdə. Gilanda çoxsaylı üsyanlar oldu. 1744-cü ilin yayında talışlar arasında iğtişaşlar başladı. Hadisə şahidinin dediyinə görə, "talış xalqı yenə də qarmaqarışıqlıq edirdi". Nadirin devrilməsi şüarı ilə yaranan və ilkin olaraq yalnız Astara bölgəsini əhatə edən hərəkat bütün Gilana böyük təsir göstərdi. Müasirlərinə görə. "Bütün Gilanda qorxu və böyük təhlükə var". Talışları sakitləşdirmək üçün göndərilən qoşunlar üsyana qərq olmuş kəndləri talan etdi və 25 təhrikçini əsir götürərək şah məhkəməsinə göndərdi. Lakin iğtişaşlar yenidən güclə başladı və 1746-cı ilin fevralına qədər davam etdi. Digər yerlərdə olduğu kimi Gilanda da hərəkət. əhaliyə artan vergi təzyiqi ilə bağlı idi. Kəlb Hüseyn-bək şaha itaətsizliyini elan edən üsyançıların başında dayandı, "bu, talış sakinlərinin mümkün qeyrətlə ona tərəf tələsmələri və bir şey üçün özlərini müdafiə və müdafiə etmələridir". Nadir üsyanı yatırmaq üçün 1,5 min nəfərlik bir dəstə göndərdi, lakin buna nail ola bilmədi. Sonra üsyançılara qarşı 3 min əfqandan ibarət bir dəstə göndərildi. Lakin onlar üsyançıları sakitləşdirə bilmədilər. Şah sərkərdələri talışlara onları bağışlayacaqlarına söz verməyə məcbur oldular. könüllü olaraq döyüşü dayandırsalar. Talışların üsyanında iştirak edən tayfa elitası onlara xəyanət edərək şah qoşunlarının düşərgəsini etiraf etdi. Bundan sonra onun köməyi ilə Astara və Talış kənd ağsaqqallarının bir hissəsi tutularaq əsir götürüldü. Onların bir çoxu "borcları və ödənilməli olan cərimələri ödəmək üçün" həbsdə saxlanıb, bəziləri isə "səhmlərə buxovlanıb". Hərəkat məğlub oldu. Üsyanın əsas qüvvəsi kəndlilər və köçərilər idi. Tayfa elitasının şah tərəfinə keçməsi üsyanın yatırılmasını sürətləndirdi.

1831-ci ildə Talışda hadisələr
------------------------------

 *Əsas məqalə: Talış üsyanı (1831)*
20-ci illərin sonu - 30-cu illərin əvvəllərində. Talış quberniyasının yerli zadəganları və ruhaniləri arasında çar hakimiyyətinin siyasətindən kəskin narazılıq yaranırdı. Buna quberniya komendantı mayor İlinski və digər çar məmurlarının Talış xanının, bəylərin və mollaların bir hissəsinin hüquq və imtiyazlarını hər cür məhdudlaşdırması səbəb olmuşdur. Sonuncu Talış xanı Mir Həsənin şəxsi mülkünü qarət edən İlinskinin təqiblərinə görə Mir Həsən xan 1826-cı ildə İrana qaçdı. Çar hakimiyyəti İlyinskini çoxsaylı cinayətlərə görə mühakimə etməyə məcbur olsa da, hətta bundan sonra talış zadəganlarının narazılığı xüsusilə Alar və Driq mahallarında daha da gücləndi. Çar hakimiyyətləri tərəfindən pozulan talış bəyləri, naibləri və mollaları Mirhəsən xanla əlaqə yaratdılar. Kəndlərdən xana göndərilən məktubda. Alar, bəylərin onun gəlişi ərəfəsində qüvvələrini topladığı qeyd edildi. Onların qalalarından biri kəndlər idi. Amburan, sakinlərinin əhəmiyyətli bir hissəsi keçmiş nüvəçilər idi. Xanın tərəfdarları yazırdılar: "Gecə-gündüz Allaha dua edirik ki, sən həmişə rəis olasan və səndən öz adın ucaldacaq bir iş görməyi diləyirik... Əgər bizə nökər kimi hörmət edirsənsə, onda bizə yaxınlaşıb məhv etməyə tələsin. düşmənlərimiz...". Onlar xanı Talışa gəlməyə və öz hərəkətlərinə rəhbərlik etməyə çağırdılar.Xan tərəfdarlarının hazırladıqları üsyana çar hakimiyyətinin amansız zülmü və kütləvi sui-istifadələri nəticəsində kəndlilərin narazılığı kömək etdi. Komendant İlyinskinin ittiham materiallarından göründüyü kimi, o, nəinki sakinləri qarət etdi, "yolverilməz hədiyyələr və müxtəlif növ rüşvətlər ..." aldı, hətta insanları öldürdü, cinayətlərinin şahidlərini aradan qaldırdı. Belə ki, məhkəməsiz və istintaqsız, yalnız onun göstərişi ilə 20-yə yaxın Talış sakini dənizdə boğularaq öldürülüb. Yeni komendant polkovnik-leytenant Kornienkonun dövründə talışlar iddia edirdilər ki, onlar nəzərdə tutulduğundan iki dəfə çox vergi ödəməyə məcburdurlar. "Və kim qaytarmasa," çar məmurlarından biri yazırdı, "onu yarıya qədər döyürdülər, nəinki kişilər, hətta qadınlar da, kiçik uşaqlar da qaçıb qışqırır; rəislər o qədər daşürəklidirlər ki, xana ödəməyə dair heç bir dəlil qəbul etmirlər və heç bir şeyə məhəl qoymurlar, onlardan rast gələni, hətta qadınları da alırlar, oradan tamamilə xarabalığa çevrilərək, öz mülklərini tərk etməyə məcbur olurlar. ev, mal-qara və xaricə köçür. Akersin mövqeyi xüsusilə çətin idi. 1830-cu ilə qədər xəzinə torpaqlarında işləyən 1000-ə yaxın akker ailəsinin yarısından çoxu müflis olub qaçmışdı. Buna baxmayaraq, həmin il hökümət qüvvəsindən, kənd təsərrüfatı alətlərindən və s. istifadə etmək üçün alınan külli miqdarda taxıldan əlavə, ağalardan 10,75 min pud çəltik, 1,3 min pud çəltik yığılmışdı. e) Rayatlar da amansız istismara və zülmə məruz qalırdılar. 1830-cu ildə onların vergisi xeyli artırıldı. Talış quberniyasının kəndlilərinin əksəriyyətinin, xüsusən Drıqski, Alarski, eləcə də Lənkəran mahallarının torpağa çox ehtiyacı var idi. Ovra və Diqya kəndlərinin sakinlərinin "demək olar ki, heç bir torpağı yox idi", Lyarmarud, Nyuju, Amburan, Bədəlan, Vşivan kəndlərinin sakinləri; Meşə sahələrində yerləşən Qirdanlar, Zovilya, Mianku (yuxarı), Mnanku (aşağı), Mahmudavar, Xarxatan, Şağalabar və başqaları suvarılan torpaqların olmamasından çox əziyyət çəkirdilər: Bütün bunlar narazılığı artırırdı. 5 mart 1831-ci il Mir Həsən xan 20 atlı ilə sərhəd çayını keçərək. Astaru, Talış dağlarına köçdü. Ertəsi gün bu dəstə artıq Lənkərandan on mil məsafədə idi. Mir Həsən xan Lənkərana yaxınlaşanda Alar, Driq və Lənkəran mahallarının kəndlilərinin bir hissəsi vəziyyətlərinin yaxşılaşacağına ümid edərək ona qoşuldular. "Mümkün olan ən qısa müddətdə," general Paskeviç bildirdi, "1000-ə qədər süvari silahlı tərəfdarı Mir Həsən xana qoşuldu ... və bu izdiham hər gün inandırıcı, şirnikləndirici təkliflərin gəlməsi ilə artır ... bir çox mahallar Talış xanlığını qəzəbləndirdi. Xanın dəstələri çayın ağzında balıqçıları məğlub etdilər. Lənkərandan bir qədər aralıda rəsmi at sürüsünü toyuqlar döyməyə çalışıb. Martın 10-da komendantın əmri ilə Ərkevan Maqalının sakinlərindən yığılmış silahlı atlı dəstə onların tərəfinə keçdi. Vilayət komendantının martın 12-də verdiyi məlumata görə, "Mir Həsən xanın yaratdığı mühafizəçilər Lənkəran qarnizonunun Şirvan və Qarabağ quberniyaları ilə quru əlaqəsini tamamilə dayandırdılar...". Lakin əyalət əhalisinin əksəriyyəti üsyanda iştirak etmədi. Bəzi yerli bəylər, eləcə də Lənkəran və bir sıra başqa məntəqələrin sakinləri əllərində silah rus qoşunlarının xəttinə qarşı yürüş etdilər. Martın 14-də 800 nəfərdən çox üsyançı dəstəsi çar qoşunlarını Lənkəran yaxınlığından sıxışdırıb çıxarmağa cəhd edəndə yerli sakinlərdən toplanmış milis dəstələrinin fəal dəstəyi ilə onların bu hücumu dəf edildi. Aprelin əvvəllərində üsyan yatırıldı. Mir Həsən xan və ətrafı tərəfindən aldadılan kəndlilər yatdılar, onları dəf etməyə başladılar. Planlarının iflasa uğrayacağına əmin olan Mir Həsən xanın özü. mayın əvvəlində yenidən İrana qaçıb.

İstinadlar
----------

1. ↑  *Петрушевский И. П.* Очерки по истории феодальных отношений в Азербайджане и Армении в XVI — начале XIX вв. Arxivləşdirilib 2022-05-27 at the Wayback Machine — Ленинград: Изд-во Ленингр. гос. ун-та им. А. А. Жданова, (тип. им. Евг. Соколовой), 1949. — С. 69. — 384 с.
2. ↑  *Гусейнов И. А.* История Азербайджана: C древнейших времен до присоединения Азербайджана к России. Том 1 Arxivləşdirilib 2022-05-27 at the Wayback Machine / Под ред. Сумбат-заде А. С. Гулиева А. Н. Токаржевского Е. А. — Баку: Академия наук Азерб. ССР, 1958. — С. 276. — 422 с.
3. ↑  *Арунова М.Р. Ашрафян К.З.* Государство Надир-шаха Афшара. Очерки общественных отношений в Иране 30-40-x годов XVIII века Arxivləşdirilib 2022-05-27 at the Wayback Machine / Отв. ред. Рейснер И. М.. — Москва: Восточная литература (издательство), 1958. — С. 177-178. — 284 с.
4. ↑  *Гусейнов И. А.* История Азербайджана: От присоединения Азербайджана к России до февральской буржуазно-демократической революции 1917 года. Том 2 Arxivləşdirilib 2022-05-27 at the Wayback Machine / Под ред. Сумбатзаде А. С. Гулиева А. Н. Токаржевского Е. А. — Баку: АН Азерб. ССР, 1960. — С. 80-82. — 952 с.