recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| **Kourou**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** | Vlag van Frankryk Frankryk |
|  **Département** | Vlag van Frans-Guyana Frans-Guyana |
|  **Koördinate** | 05°09′N 52°39′W﻿ / ﻿5.150°N 52.650°W﻿ / 5.150; -52.650 |
|  **Stigting** | 1645 |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 2 160 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 3 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2011) | 25 260 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 12 /vk km |
|  **Tydsone** | UTC -03:00 |
|
|  **Burgemeester** | François Ringuet |
|  **Amptelike webwerf** | *kourou.fr* |
|

**Kourou** is 'n stad in die Franse oorsese département Frans-Guyana met 'n bevolking van sowat 25 000, sowat 40 kilometer noordwes van die hoofstad Cayenne aan die kus van die Atlantiese Oseaan. Die voormalige Franse strafkolonie Duiwelseiland lê naby Kourou.

Kourou is 'n plaaslike toeristebestemming, maar staan veral bekend danksy die lanseersentrum *Centre Spatial Guyanais* van die Europese Ruimtevaartorganisasie (European Space Agency, ESA). Die sentrum, wat deur die maatskappy Arianespace beheer word, ontstaan in 1965 en word sedert die einde van die sestigerjare gebruik om Franse vuurpyle en satelliete te lanseer.

Centre Spatial Guyanais
-----------------------

Die Centre Spatial Guyanais
Danksy die ligging naby die ewenaar, wat aan 'n vuurpyl 'n addisionele snelheid van 500 meter per sekonde verleen en die noukeurige posisionering van 'n satelliet vergemaklik, word die Centre Spatial Guyanais (CSG) as een van die beste lanseerterreine ter wêreld beskou. Die lanseerterrein beskik oor alle lanseergeriewe en 'n fabriek vir vuurpylbrandstowwe.

Die eerste vuurpyl van die moderne Ariane-reeks word op 24 Desember 1979 gelanseer. Tans word vuurpyle van die tipe Ariane-5 gebruik.

Die geriewe word volgens 'n Russies-Europese ooreenkoms aangepas vir Russiese Sojoes- en Italiaanse Vega-vuurpyle, wat vanaf 2006 vanuit die CSG gelanseer word. Die Russiese ruimtevaartnywerheid beoog om die CSG as 'n alternatiewe lanseerterrein naas Baikonoer te gebruik en kan danksy die gunstige ligging groter laste hanteer.
William Cotton Oswell
**William Cotton Oswell** (27 April 1818 – 1 Mei 1893) was 'n Engelse ontdekkingsreisiger in Afrika en ander gebiede.

Hy is in Leytonstone, Essex gebore en het Rugbyschool bygewoon. In 1837 het hy 'n pos by die Oos-Indiese Kompanjie in Madras verkry deur sy oom John Cotton, wat 'n direkteur van die maatskappy was. Hy het tien jaar daar aangebly, Tamil en ander tale geleer en chirurgie en medisyne studeer. 

Hy is om gesondheidsredes na Suid-Afrika gestuur en het die Kalahari-woestyn in Betsjoeanaland (nou Botswana) verken en die Ngamimeer opgespoor. Hy het saam met David Livingstone aan ekspedisies na die Zambezirivier deelgeneem. Een van Livingstone se kinders, gebore in Botswana in 1851, se naam was William Oswell Livingstone. Op 'n ander ekspedisie het hy die eerste Europeër geword wat Mumbuluma-waterval en Kalambo-waterval gesien het in wat sedertdien Zambië geword het. Hy het in 1853 na Engeland teruggekeer en mediese pligte tydens die Krimoorlog verrig. In 1855–56 het hy in Noord- en Suid-Amerika gereis. In 1860 trou hy met sy vrou Agnes, vestig hom in Groombridge, Kent en het vyf kinders gehad.

Die spesie *Rhinoceros oswellii* is na hom vernoem (hierdie naam word nie meer in moderne taksonomie gebruik nie). Livingstone het beskryf dat Oswell noue ontkomings gehad het, nadat hy by twee geleenthede deur 'n renoster gekarnuffel is.
Camden-kragstasie is in Suid-AfrikaCamdenCamdenLigging van die Camden-kragstasie
**Camden-kragstasie** in Mpumalanga, Suid-Afrika, is 'n steenkoolkragstasie wat deur Eskom bedryf word.

Geskiedenis
-----------

Camden is in 1967 in gebruik geneem. Tussen 1990 en 2006 was die aanleg tydelik uit bedryf gestel, maar Suid-Afrika se energiekrisis in die vroeë 21ste eeu het Eskom aangespoor om die stasie weer in gebruik te neem. Daar is begin met eenheid 6 in Julie 2005 en voltooi met eenheid 1 in Julie 2008.

Kragopwekking
-------------

Krag word opgewek deur agt 200 MW-eenhede met 'n totale geïnstalleerde kapasiteit van 1 600 MW. Steenkoolenergie na effektiewe omskakeling van elektriese energie is 33,40%

In die geïntegreerde resultate vir 2015 word die nominale kapasiteit gelys as 1 481 MW met 'n bruto kapasiteit van 1,561 MW (3 x 200 MW; 1 x 196 MW; 2 x 195 MW; 1 x 190 MW; 1 x 185 MW).

Die vier skoorstene van die Camden-kragstasie is 152,4 meter (500 voet) hoog.

Kragverspreiding
----------------

Benewens vir toevoer aan die Suid-Afrikaanse kragnet, voer Camden, saam met die Arnot-kragstasie, ook die Mozal Aluminium-smelter in Mosambiek via 400 kV-transmissielyne. Mozal verbruik ongeveer 950 MW.
Die **Royal Albert Hall** is 'n konsertsaal in die mees noordelike deel van Kensington in westelike Sentraal-Londen wat internasional bekend staan vir sy Proms-konsertreekse wat sedert 1941 jaarliks in die somermaande aangebied word. Die saal het 'n maksimum-kapasiteit van 5 272 sitplekke, afhangende van die gebeurtenis. Die uitleg van die verhoog en die getal staanplekke kan aangepas word sodat die getal sitplekke styg of verminder. Die konsertsaal word nie deur die Britse regering of Londense administrasie befonds nie, maar is 'n geregistreerde nie-winsgewende instelling.

Sedert sy amptelike inwyding deur koningin Victoria in 1871 het die wêreld se leidende kunstenaars uit verskillende genres in die Royal Albert Hall opgetree. Die konsertsaal het sodoende een van die Verenigde Koninkryk se gewildste en merkwaardigste geboue geword. Jaarliks vind meer as 350 gebeurtenisse in die saal se groot amfiteater plaas, waaronder klassieke konserte, rock en pop, ballet- en opera-opvoerings, sportwedstryde, toekenningsplegtighede, skool- en gemeenskapsfeeste, liefdadigheidsfunksies en bankette.

Oorspronklik is beplan om die konsertsaal *The Central Hall of Arts and Sciences* te noem, maar ter nagedagtenis van haar wyle gade prins Albert is dit deur koningin Victoria gewysig tot *Royal Albert Hall* toe sy die hoeksteen gelê het. Terwyl die konsertsaal die praktiese deel van die nasionale gedenkteken vir die Prinsgemaal vorm, is die dekoratiewe deel, die *Albert Memorial*, net noord daarvan in Kensington Gardens en anderkant Kensington Gore-straat opgerig.
'n Deursnit van die Aarde: Die aardkors (1 kontinentale kors en 2 oseaniese kors) vorm die dun boonste lagie. 3 en 4 is die mantel en 5 en 6 die kern.
'n **Planeetkern** bestaan uit die heel binneste lae van 'n planetêre liggaam. Kerns kan heeltemal solied of heeltemal vloeibaar wees, of andersins 'n mengsel van die twee, soos die aardkern. In die Sonnestelsel wissel kerngroottes van 20% (die Maan) tot 85% van 'n liggaam se radius (Mercurius).

Gasreuse het ook kerns, maar die samestelling is onseker. Dit kan wissel van soliede yster tot ys of vloeibare metaliese waterstof. Hulle kerns is proporsioneel veel kleiner as dié van aardplanete, maar hulle werklike grootte kan baie groter as die Aarde s'n wees; Jupiter se kern is 10 tot 30 keer so swaar soos die Aarde self, en die eksoplaneet HD149026 b se kernmassa kan 100 keer so groot soos die Aarde se massa wees.

Planetêre kerns is moeilik om te bestudeer, want hulle kan nie regstreeks bereik word nie. Hulle word dus met indirekte maniere bestudeer, soos seismologie, mineraalfisika en planetêre dinamika.

Vorming
-------

### Akkresie

Planetêre stelsels vorm uit plat skywe stof en gas wat vinnig (binne duisende jare) aangroei tot planetesimale met 'n deursnee van omtrent 10 km. Van daar af neem swaartekrag oor om Maan- tot Marsgrootte-embrio's te vorm (105 - 106 jaar) en hulle ontwikkel oor nog 10-100 miljoen jaar tot planetêre liggame.

Jupiter en Saturnus het waarskynlik om reeds bestaande rots- of ysliggame ontstaan, en dié voorheen oerplanete is so in gasreuskerns verander. Dit is die akkresiemodel van planeetvorming.

### Differensiasie

Planetêre differensiasie is die proses waardeur die verskillende materiale van ’n planeet vanweë hulle fisiese of chemiese eienskappe skei en aparte lae vorm. Die digter materiale sak af na die middel, terwyl minder digte materiale na die oppervlak styg, gewoonlik in ’n oseaan van magma. In so ’n proses word ’n planeetkern en -mantel gewoonlik gevorm, soos die Aarde s'n. Soms word ’n chemies verskillende kors bo-op die mantel gevorm, soos die aardkors. Planetêre differensiasie kom voor in planete, dwergplanete, die asteroïde 4 Vesta en natuurlike satelliete soos die Maan. 

### Kernsamesmelting en botsings

Botsing tussen planeetgrootteliggame in die vroeë Sonnestelsel is belangrike aspekte in die vorming en groei van planete en planeetkerns.

#### Aarde-Maan-stelsel

Volgens die reuse-impakhipotese het 'n botsing tussen die vroeë Aarde en 'n Marsgrootteplaneet, Theia, die moderne Aarde en Maan gevorm. Tydens die botsing is die meeste yster van Theia en die Aarde in die Aarde se kern opgeneem.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die **Afrikanerbees** (kortweg na verwys as *Afrikaner*) (*Bos indicus*) is 'n inheemse slagbeesras en die talrykste beesras in Suid-Afrika. Waarskynlik het die ras ontwikkel uit die vlakhoring-seboe wat langs die weskus van Afrika saam met Khoikhoistamme suidwaarts getrek het. In sy oorsprong is die Afrikaner suiwer *Bos indicus*. Die Europese bees, *Bos taurus*, het dus geen invloed op die ontwikkeling van die ras gehad nie. Met die landing van Jan van Riebeeck aan die Kaap in 1652, het die Afrikaner reeds as 'n stabiele spesie bestaan, terwyl die eerste Europese bees, *Bos taurus*, eers in 1706 ingevoer is.

Die ras het tydens die langsame verskuiwing deur woestynagtige, en min of meer tropiese en sub-tropiese westelike gebiede van Afrika in 'n bepaalde aanpasbare tipe ontwikkel. Die eerste Afrikanerbeeste is deur die koloniste van die Khoikhoi verkry en die ras is suiwer gehou deur boere van binnelandse distrikte soos Graaff-Reinet, Cradock en Tarkastad.

Bibliografie
------------

* Bonsma, Jan C. en Danie M. Joubert: Die Afrikanerbees. Lantern. Tydskrif vir Volksopvoeding. Jaargang 3, no. 1, Junie - Augustus 1953.
**Eienskappe**| **Algemeen** |
| --- |
| Naam | Sulfied   |
|  |   |
| Chemiese formule | S2−  |
| Ioonradius | 1,84 Å  |
| Termochemiese radius | 1,89(19) Å  |
| Kristalradius | 1,7 Å  |
| {\displaystyle \Lambda \_{m}^{-}} | 109,8 [Scm2/mol] |
| Lys van anione |

'n **Sulfied** is 'n sout wat die swawelioon S2− bevat of 'n verbinding tussen 'n metaal en swawel. Die swawelioon S2− is die suurres van waterstofsulfied (H2S). Die naam sulfied word soms ook gebruik vir 'n tioëter, 'n organiese verbinding met 'n -S- funksionele groep.

Die oksidasietoestand van die swawelatoom S2− is 2- en die ioon het reduserende eienskappe. Dit kan byvoorbeeld oksideer tot die disulfiedioon (S2−2). Verbindings soos FeS2 wat die disulfiedioon bevat, word soms ook sulfiede genoem.

{\displaystyle 2S^{2-}\to S\_{2}^{2-}+2e^{-}}
Oksidasie na die neutrale element of die +4 of +6 toestand is ook moontlik.

Die sulfiede van die alkalimetale is oplosbaar in water. Ander sulfiede is onoplosbaar, of in die geval van kopersulfiede baie sterk onoplosbaar. Sulfiede soos Na2S of K2S is higroskopies en gee sterk basiese oplossings omrede die tweede suurkonstante van H2S 'n baie hoë waarde het: pKa2=19. Die sulfiedioon sal hidroliseer volgens die reaksie:

{\displaystyle S^{2-}+H\_{2}O\to HS^{-}+OH^{-}}
Met sure sal dit verder hidroliseer en die giftige waterstofsulfiedgas vrystel.

Sulfiedoplossings is in staat om swawel op te los, waarby disulfied, of hoër polisulfiede gevorm word. 'n Verbinding soos KCuS4 is 'n goeie voorbeeld van 'n polisulfied. Dit bevat die tetrasulfiedioon S2−4 met 'n ketting van vier swawelatome.

'n Sulfied soos kalsiumsulfied CaS is nie in water oplosbaar nie, maar het die kenmerkende stank reuk van waterstofsulfied vanweë hidrolisasie en sal in water ontbind.

Party sulfiede van oorgangsmetale is egter baie stabiel ten opsigte van hidrolisasie. Hulle kan halfgeleidende of geleidende eieskappe besit en nie-stoigiometriese verbindings oplewer. Sulfidiese minerale kom natuurlik voor en sommige van hulle is belangrike ertse.

Sien ook
--------

* Lys van anione
* Nikkelsulfiede
Suid-Afrika-huis, setel van die RSA se Hoë Kommissie in die Verenigde Koninkryk
Trafalgarplein in 2009
Nelson se kolom
Kanada-huis, setel van Kanada se Hoë Kommissie in die Verenigde Koninkryk
Trafalgarplein se fonteine is van LED-beligting voorsien
**Trafalgarplein** (Engels: *Trafalgar Square* [ˌtrəˈfælɡər]) is 'n openbare plein in die City of Westminster, Sentraal-London, wat rondom die historiese Charing Cross ontstaan het. Sy naam is ter herdenking aan die Britse Vloot se oorwinning in die Seeslag van Trafalgar op 21 Oktober 1805 gekies, een van die belangrikste militêre gebeurtenisse gedurende die Napoleontiese Oorloë met Frankryk en Spanje.

Die huidige plein se perseel was reeds in die 13de eeu een van die bekendste bakens in die destydse Engelse hoofstad wat die Koninklike Perdestalle (*Royal Mews*) gehuisves het. Nadat dié stalle tydens die regering van koning George IV na die Buckingham-paleis verskuif is, is die buurt volgens 'n ontwerp van die befaamde argitek John Nash herontwikkel. Ná Nash se afsterwe het die bouwerk egter net stadig gevorder sodat die plein eers in 1844 geopen kon word.

Die sentrale monument op Trafalgarplein is Nelson se kolom wat deur vier leeue-standbeelde bewaak word, naas 'n aantal ander monumente en standbeelde wat hier opgerig is. Net die Vierde (noordwestelike) Plint is sedert 1840 vrygelaat en vanaf 1999 vir wisselende vertonings van moderne kuns gebruik.

Die vernaamste geboue op en rondom die plein is die Nasionale Kunsgalery (*National Gallery*), Admiralty Arch ('n triomfboogvormige gebou wat as poort tot The Mall dien), Suid-Afrika-huis en Kanada-huis (die setels van dié twee lande se Hoë Kommissies in die Verenigde Koninkryk) en die kerk St Martin-in-the-Fields.

Die plein is 'n gewilde plek vir gemeenskapsvergaderings en politieke betogings, waaronder die Bloedige Sondag van 1887, die eerste Aldermaston-optog, anti-oorlogsbetogings en veldtogte teen globale klimaatsverandering. Trafalgarplein se bekende kersboom is 'n geskenk van Noorweë wat sedert 1947 jaarliks tydens twaalf dae voor en twaalf dae ná Kersfees verlig word. Die plein staan daarnaas sentraal in die Oujaarsaandvieringe van Londenaars.
Yuri Landman by die Output Festival in 2007.
**Yuri Landman** (gebore 1 Februarie 1973) is 'n Nederlandse uitvinder van musikale instrumente, musikant en skrywer wat verskeie eksperimentele elektriese strykinstrumente vir 'n aantal kunstenaars gemaak het, insluitend Lee Ranaldo van Sonic Youth, Liars, Jad Fair van Half Japanese, Liam Finn, en Laura-Mary Carter. Benewens sy musikale aktiwiteite is hy ook 'n grafiese romankunstenaar.

Sy werk dek 'n wye reeks velde, insluitend ingenieurswese, kuns, musiek en ontwerp, en hy word wyd erken vir sy innovasie en kreatiwiteit. In hierdie artikel gaan ons Yuri Landman se lewe en werk ondersoek, en die unieke en onkonvensionele benaderings ontbloot wat sy loopbaan as 'n uitvinder en ontwerper gedefinieer het. Yuri Landman is in 1956 in Nederland gebore en het grootgeword in 'n huishouding wat musiek en kuns waardeer het.

Hy het vroeg reeds met elektronika en meganiese konsepte begin eksperimenteer, en 'n fassinasie met wetenskap en tegnologie ontwikkel. Yuri Landman se pa was 'n meganiese ingenieur en het hom aangemoedig om sy belangstellings in wetenskap en tegnologie te verken, en hierdie vroeë ondersteuning sou uiters belangrik blyk te wees vir die ontwikkeling van Yuri se innoverende vermoëns. Yuri Landman het kollege bygewoon waar hy ingenieurswese en wiskunde studeer het, en hy het vinnig 'n reputasie ontwikkel vir sy onkonvensionele benaderings tot probleemoplossing. Hy het sy loopbaan as 'n uitvinder en ontwerper in die 1980's begin, en het sedertdien 'n unieke benadering tot probleemoplossing en kreatiwiteit ontwikkel wat hom 'n reputasie besorg het as een van die mees kreatiewe en innoverende ingenieurs en ontwerpers van sy generasie.

Een van Yuri se bekendste uitvindings is die "Mondrian kitaar," wat 'n kitaar is wat ontwerp is in die styl van die Nederlandse kunstenaar Piet Mondrian. Die kitaar beskik oor 'n unieke ontwerp wat 'n huldeblyk is aan Mondrian se werk, en is 'n uitstekende voorbeeld van Yuri se kreatiewe en onkonvensionele benadering tot ontwerp. Yuri se werk is bekend vir sy innoverende en onkonvensionele gebruike van materiale en ontwerpkonsepte, en hy het 'n wye reeks musiekinstrumente, meubels en ander produkte geskep wat 'n bewys is van sy unieke benadering tot uitvinding en ontwerp. Benewens sy werk as 'n uitvinder en ontwerper, is Yuri ook 'n bekwame musikant en skrywer.

Hy het verskeie boeke geskryf, insluitend "The Art of the Guitar" en "Sonic Ape: 1741 Days in a Treehouse," en is bekend vir sy kenmerkende en innoverende benadering tot musiek en komposisie. Yuri se musiek is 'n unieke samesmelting van Nederlandse en Oos-Europese invloede, en hy het 'n wye reeks musiek geskep wat wyd erken word vir sy kreatiwiteit en innovasie. Ten spyte van sy vele prestasies, bly Yuri Landman 'n onkonvensionele en nederige figuur in die wêreld van uitvinding en ontwerp. Hy is bekend vir sy verbintenis tot kreatiwiteit en innovasie.
Die **Denel 35mm-dubbeldoelkanon** is 'n nabybeveiligingstelsel vir oorlogskepe wat deur Denel Land Systems in Suid-Afrika vervaardig word. Dit doen tans diens op die Valourklas-fregatte van die Suid-Afrikaanse Vloot.

Funksie
-------

Die kanon se primêre rol is om die skip teen 'n aanval deur helikopters, vliegtuie of missiele te verdedig. Dit het 'n sekondêre rol teen oppervlakskepe en landteikens, beide in simmetriese en asimmetriese oorlogvoering en ook in wetstoepassing waar akkuraatheid van kritieke belang is omrede kollaterale skade onaanvaarbaar mag wees.

Ontwerp
-------

Die stelsel bestaan uit twee GA35 snelvuur outomatiese kanonne langs mekaar gemonteer in 'n onbemande lae-radarwaarneembare toring. Teikenverkryging is deur die skip se eie soek-en-spoorradar, terwyl 'n Optronic spoorstelsel met infrarooi- en sigbare spektrummodes vuurbeheer lewer. 'n Beheerkonsole is in die skip se bedryfskamer geleë, hoewel die stelsel vol-outomaties funksioneer in die lugverdedigingsmodus. 

'n Noodbeheerpaneel is op die agterkant van die toring aangebring. Die toring dring nie die dek binne waarop dit gemonteer is nie. Op die Valourklas fregatte is dit op die helikopterloods se dak gemonteer. Die toring is ten volle selfversorgend en vereis slegs 'n elektriese toevoer en 'n radardatavoer van die skip se gevegsbestuurstelsel en beheerkonsole. 

Die toring is in staat om 'n onbeperkte volle sirkel te deurkruis teen 70° per sekonde en klim van minus 10° (onder) tot 85° (bo) teen tot 40° per sekonde. Rekenaars in die toring doen al die ballistiese berekeninge en vuurbeheer. Die stelsel vereis slegs teenwoordige tyd-driedimensionele teikeninligting van die skip se gevegsbestuur- en spoorstelsels. 

Die hoë vlak van selfversorging, kompakte grootte en ligte massa maak installasie moontlik op 'n wye verskeidenheid van skepe van so klein as 200 ton.

Ammunisie
---------

Die kanonne vuur die volle omvang van NAVO se standaard 35×228 mm ammunisie; HEI, HEI-T, SAPHEI, APCI-T, Prac en Prac-T; almal vervaardig deur *Rheinmetall Denel Munition* se PMP-afdeling in Pretoria-Wes.

Teenmissiel
-----------

In die teenmissielrol gebruik dit *Advanced Hit Efficiency And Destruction* (AHEAD)-ammunisie van RWM Schweiz AG. Hierdie rondtes stel 152 tungstenprojektiele na buite vry, op 'n voorafbepaalde afstand tussen 40 en 10 m vanaf die teiken. Dus produseer 'n 25-rondte sarsie van AHEAD-rondtes 3800 van hierdie klein projektiele wat dan die inkomende missiel vernietig. Kruisermissiele kan vernietig word op 2.5 km en 'n hoëspoedmissiel op 1.5 km afstand.

Die stelsel se missielafweervermoë word verder verbeter deur die toevoeging van Denel se geslotelus-vuurregstellingstelsel, wat projektiele al die pad na die teiken volg. Dit maak voorsiening vir teenswoordige tyd-regstellings van vooroordeelfoute in die stelsel en vergoed ook vir atmosferiese toestande.

Sien ook (later)
----------------

* Oerlikon Millennium 35 mm Naval Revolver Gun System — vergelykbare Duits-Switserse stelsel.
**Zinzan Valentine Brooke** (gebore op 14 Februarie 1965) is 'n voormalige Nieu-Seelandse rugbyspeler wat op die agsteman-posisie gespeel het. Hy het twee broers wat ook op verteenwoordigende vlak rugby gespeel het: Marty, wat vir Auckland en Southland gespeel het; en Robin, wat slot vir Auckland en Nieu-Seeland gespeel het.

Brooke het 58 toetse vir Nieu-Seeland gespeel, en 42 nieinternasionale wedstryde vir die All Blacks. Hy was kaptein van die Auckland Blues in die Super 12-kampioenskappe in 1996 en 1997 en 'n invloedryke figuur in Auckland se oorheersing in die Nasionale Provinsiale Kampioenskap gedurende die laat 1980's en 1990's. Hy het 17 drieë in toetswedstryde gedruk, toe ’n wêreldrekord vir ’n voorspeler. As 'n lid van die Māori Ngāpuhi iwi, het hy ook vir die Nieu-Seelandse Māorispan gespeel.

Rugbyloopbaan
-------------

Brooke was 'n stigtersspeler van die Southerners Sports Club (Bangkok) en het in 1994 teen Taradale RFC in die beginspan gespeel. In 1995 publiseer hy sy outobiografie *Zinny: The Zinzan Brooke story*, geskryf saam met Alex Veysey.

Brooke word beskou as een van die beste spelers wat nog vir die All Blacks gespeel het. Hy het die hardloop- en skopvaardighede van 'n agterlynspeler gehad wat hom uiters beweeglik en rats as voorspeler gemaak het. Hy het eenkeer 'n skepdoel van 48 meter oorgeskop tydens 'n 1995 Rugbywêreldbekerwedstryd, een van drie wat hy in toetswedstryde aangeteken het.

In die 1997 Nuwejaars-eerbewyse is Brooke opgeneem as 'n lid van die Nieu-Seelandse Orde van Verdienstelikheid, vir diens gelewer aan rugby.

Brooke het sy derde skepdoel tydens die All Blacks se indrukwekkende oorwinning van 42–7 teen Wallis by die Wembley-stadion op 29 November 1997 aangeteken. Hy het ook 'n drie vir Christian Cullen opgestel.

In 2007 het die voormalige senter en kaptein van Engeland, Will Carling, sy lys van die "50 grootste rugbyspelers" in The Daily Telegraph gepubliseer, en Brooke die negende grootste speler van alle tye gerangskik, met vermelding:

"Vir 'n voorspeler was sy vaardighede verbysterend. Hy was ewe gemaklik om sewes of 15-man te speel, en het beter skop- en hanteervaardighede gehad as sommige losskakels wat internasionale rugby gespeel het. Bring dit in lyn met sy krag en vermoë as 'n losvoorspeler om die wedstryd te lees – was hy uniek."

Bron
----

* (en)  Keith Quinn (1999). *A Century of Rugby Greats*. Auckland: Celebrity Books. ISBN 0-9583729-8-5.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: n99274492
* TePapa: 67886
* VIAF: 33795421
* WorldCat Identities: lccn-n99274492

 |
Die **R404** is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat George met Heroldsbaai verbind en staan ook bekend as die Skimmelkranspad. 

Die roete begin waar dit afdraai van die R102, by George-lughawe. Die roete gaan verby die hoofingang na die lughawe, rondom die aanloopbaan en dan onderdeur die N2-nasionale pad. Daarna vurk die pad as 'n sirkelroete deur Heroldsbaai.

Op 7 Desember 2009 het 'n Embraer ERJ 135-vliegtuig van Airlink, tydens 'n geskeduleerde vlug (*SA-8625*), in nat weerstoestande gegly en by die einde van die aanloopbaan afgeloop en op die R404 tot stilstand gekom het.

Die uitkykpunt Voëlklip het bekend geword nadat twee motorvoertuie hier in die see beland het in 2019 en in 2021 en van die insittendes gesterf het..

Sien ook
--------

* Lys van streeksroetes in Suid-Afrika
* Genommerde roetes in Suid-Afrika

Bron
----

* Dept Transport

| * l
* b
* w
Genommerde roetes in die Wes-Kaap |
| --- |
| Nasionale roetes | 
* N1
* N2
* N7
* N9
* N12

 |  |
| Provinsiale roetes | 
* R27
* R43
* R44
* R45
* R46
* R60
* R61
* R62
* R63

 |
| Streeksroetes | 
* R101
* R102
* R300
* R301
* R302
* R303
* R304
* R305
* R306
* R307
* R310
* R311
* R312
* R315
* R316
* R317
* R318
* R319
* R320
* R321
* R322
* R323
* R324
* R326
* R327
* R328
* R339
* R340
* R341
* R353
* R354
* R355
* R356
* R358
* R362
* R363
* R364
* R365
* R366
* R381
* R399
* R404
* R406
* R407

 |
**Barry Johann Ronge** (1948 - 3 Julie 2022) was ‘n Suid-Afrikaanse joernalis, rubriekskrywer, skrywer, omroeper, filmresensent en humoris. Hy was een van die land se bekendste filmresensente sowel as een van sy mees gelese (en bespreekte) rubriekskrywers.

Ronge is in Hillbrow, Johannesburg, gebore en het aan die Wes-Rand grootgeword waar hy by die Hoërskool Florida Park op skool was. Hy het sy studies aan die Universiteit van die Witwatersrand voltooi, waarna hy 'n onderwysloopbaan aan die St. John's Kollege begin het, gevolg deur 'n tien jaar lange diens as 'n dosent in letterkunde aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy het later gaan werk in die gedrukte en elektroniese media en 'n joernalis geword wat in die kunste spesialiseer.

Ronge is veral bekend vir sy *Spit and Polish* rubriek in die *Sunday Times*, sy fliekresensies vir dieselfde koerant en sy Sondagaandprogram op Radio 702. Nadat hy 27 jaar lank vir die *Sunday Times* geskryf het, het is sy laaste rubriek op 23 Februarie 2014 gepubliseer. In 2015 het die *Sunday Times* sy prys vir Suid-Afrikaanse letterkunde herdoop na die Barry Ronge-fiksieprys.

Hy sterf op 3 Julie 2022 in sy tuisstad Johannesburg.

Boeke
-----

* *Spit 'n Polish*, 2006, Penguin Books SA, ISBN 9780143025252

Toekennings
-----------

* Thomas Pringle Award for Reviews, English Academy of South Africa, 2005

* Barry Ronge Fiction Prize longlist.
**Jeugkrag** (ook bekend as **Jeug vir Suid-Afrika**) was 'n kortstondige Suid-Afrikaanse jeuggroep, wat in die geheim deur die apartheidsregering se departement van Militêre Intelligensie gefinansier is in 'n operasie bekend as Projek Essay. Onder leiding van Marthinus van Schalkwyk (wat ironies genoeg nou 'n lid van die African National Congress is) was dit uitsluitlik op Afrikaanse universiteitskampusse bedrywig en het probeer om die politieke sienings van Afrikaanssprekende studente te beïnvloed.

Van Schalkwyk was die nasionale voorsitter. Hy is tussen 1987 en Julie 1988 ondersteun deur Cedric de Coning wat beide Direkteur van Fondsinsameling en Publisiteitsekretaris was.

Jeugkrag was gemik daarop om jeugdiges van verskillende etniese en ideologiese agtergronde bymekaar te bring, Jeugkrag was 'n deursigtige poging om die proses van jeugdialoog te vervang wat oorspronklik begin is deur die Instituut vir Demokratiese Alternatiewe in Suid-Afrika (IDASA), 'n NRO wat aan die einde van 1986 gestig is deur die liberale oud-parlementariërs Frederik van Zyl Slabbert en Alex Boraine befondsing van skenkers soos die Open Society Foundation en die Switserse Agentskap vir Ontwikkeling en Samewerking (SDC) Slabbert en Boraine, wat in frustrasie van die driekamerparlement weggebreek het  was deel van die wit groep wat by die historiese Dakar-vergadering, baanbrekende samesprekings met ANC-afgevaardigdes gevoer het. Hulle is uitgeskel deur PW Botha wat hulle 'politieke terroriste' genoem het. Peter Mokaba, ’n ANC-leier wat Jeugkrag betrek het, sou later kommentaar lewer: "Destyds, hoewel ons geweet het dat Jeugkrag nie ’n onafhanklike organisasie was nie, maar deel van die hart en siel van die Nasionale Party, was dit ons beleid om sake met beide progressiewe en reaksionêre organisasies." 

In 1990 op pad na 'n vergadering in Botswana, is 'n 12-persoon Jeugkrag-afvaardiging deur die polisie by die Monomotapa-hotel in Harare, Zimbabwe, aangehou. Hulle is ondervra oor 'n vergadering wat hulle bygewoon het met lede van die Zimbabwe Unity Movement (ZUM), 'n marginale politieke groep wat teen Robert Mugabe se regering gekant was. Die afvaardiging het uitsluitlik bestaan uit verteenwoordigers van Afrikaanstalige universiteite insluitend die Randse Afrikaanse Universiteit, Universiteit Stellenbosch en die Universiteit van Pretoria. Die kantoor van die Universiteit van Pretoria is deur Louis du Plooy gelei totdat die organisasie in 1991 ontbind is. Die skakelbeampte was Cleoné Bakker.
Die suidelike klaagmuur van die Tempelberg. Die koepel van die Al-Aqsa-moskee kan ook gesien word.
Die **Al-Aqsa-moskee** (Arabies: المسجد الاقصى‎‎ *Al-Masjid al-Aqsa*, [ʔælˈmæsdʒɪd ælˈʔɑqsˤɑ], luister (hulp·inligting), letterlik: "Die Verste Moskee"; Hebreeus: מסגד אל-אקצא‎‎ *Misgad al-Aktsa*) verwys gewoonlik na die suidelike moskee in Jerusalem. Die Islamitiese reg bepaal egter dat die hele kompleks wat vandag as die *Al-Haram al-Qudsi al-Sharif* ("Die Geseënde Heiligdom") aan Moslems bekend is, insluitende die Rotskoepel, deel is van die Al-Aqsa-moskee.

Die moskee se vergadersaal kan ongeveer 5 000 aanbidders huisves, terwyl die moskeekompleks in sy geheel etlike honderde duisende kan akkommodeer.

Die regering van Israel het die Moslemraad, die Waqf, volle administratiewe beheer oor die kompleks gegee. Niemoslems word nie toegelaat om die moskee te betree nie.

Geskiedenis
-----------

Die voorste ingang na die moskee.
Die binnekant van die moskee.
Baie mense glo Salomo se tempel het eens op ’n tyd op die plek gestaan waar die moskee tans opgerig is. Daar word geglo die Romeinse keiser Titus (toe nog ’n generaal) het in 70 n.C. die Joodse tempel wat deur koning Herodes op die plek herbou is, vernietig. Keiser Justinianus I het in 530 n.C. ’n kerk ter ere van Moeder Maria op die plek opgerig wat in die 7de eeu deur die Perse vernietig is.

Die huidige gebou is die resultaat van verskillende fases van bouwerk en verbeterings. Daar word geglo die bouwerk aan die moskee is deur die Omajjadiese kalief Abd al-Malik (685–705) begin.

Dit het onder verskeie aardbewings deurgeloop en is in die Abbasidiese tydperk deur kalief al-Mahdi (775–785) verbeter en herstel, en moontlik ook deur kalief al-Mansur (754–775). Verdere bouwerk is ook in die 11de eeu gedoen tydens die Fatimidiese tydperk.

Nadat Jerusalem tydens die Eerste Kruisvaart verower is, is die Koninkryk van Jerusalem gestig en is die Al-Aqsa-moskee gebruik as die paleis van die konings van Jerusalem.

Die Kruisvaarders het geglo die gebou is op die bouvalle van Salomo se tempel gebou en het na die gebou verwys as die *Templum Salomonis*, terwyl hulle die Rotskoepel die *Templum Domini* ("Die Tempel van God") genoem het.

Omstreeks 1119 het koning Boudewyn II van Jerusalem ook ’n deel van die ruimte in een vleuel aan ’n nuwe orde toegeken, naamlik die Tempeliers. Die gebou was die hoofkwartier van die Tempeliers totdat Saladin die stad in 1187 verower het. Die Tempeliers het hul hoofkwartier toe na die kusstad Akko verskuif, wat hulle die volgende 100 jaar beset het, en daarna na die eiland Siprus.

Die moskee is in die 14de en 20ste eeu verskeie kere gerestoureer. Skade wat in 1927 en 1936 deur aardbewings veroorsaak is, het dit genoodsaak om feitlik die hele moskee te herbou, en dit het daartoe gelei dat antieke dele van die oorspronklike moskee weer ontdek is. Die moskee is verskeie kere aangepas om dit teen aardbewings te beskerm en om aan die behoeftes van die plaaslike bevolking te voldoen. Die struktuur bly egter steeds in wese dieselfde as wat dit was ná die herbouing deur kalief Al-Dhahir in 1033 n.C.
Die **witkwasjakkals** (*Canis adustus*) is 'n sku en seldsame jakkals wat endemies aan Sentraal- en Suider-Afrika is.

Bou
---

Die kleur van hierdie minder bekende jakkals is grys tot vaalbruin terwyl die snoet donker is. Soos die naam aandui, het witkwasjakkalse 'n duidelike wit punt op hul stert, wat aan 'n kwas wat in wit verf gedoop is herinner. Verder het hulle ook 'n kenmerkende wit streep op elke blad, wat hulle hul Engelse naam, *Side-striped Jackal* ("sy-gestreepte jakkals"), gegee het. Volwasse witkwasjakkalse het 'n gemiddelde hoogte van 50 cm en weeg gemiddeld 9 kg. Die wyfies is effens kleiner as die mannetjies.

Habitat en gewoontes
--------------------

Hulle verkies 'n ruie, waterryke omgewing en vermy droë dele, oop grasvlaktes en bergagtige dele. Die soogdier is sku en hoofsaaklik naglewend. Hierdie jakkalse is karnivore en vreet klein soogdiertjies, grondvoëls, eiers en goggas.

Die wyfie is telkens nege weke dragtig, waarna vier tot ses kleintjies gebore word.

'n Witkwasjakkals in die Moremi Wildreservaat.

Sien ook
--------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Canis adustus***. |

WikispeciesWikispecies
Wikispecies het meer inligting oor: **Canis adustus**

* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere
* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere volgens wetenskaplike name
* Suider-Afrikaanse soogdiere en hul ordes

Bronnelys en verwysings
-----------------------

* Atkinson RPD & Loveridge AJ (2008). *Canis adustus*. 2008 IUBN-rooilys. IUBN 2008. Verkry op 2008-11-12.
* *Soogdiere van die Krugerwildtuin en ander Nasionale Parke* (1979). Saamgestel deur Die Nasionale Parkeraad. 'n Publikasie van die Raad van Kuratore vir Nasionale Parke van die Republiek van Suid-Afrika. ISBN 0-86953-027-5.
* Die Soogdiergids van Suider-Afrika. Burger Cillié. 2009. ISBN 978-1-875093-46-5

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q208079
* ADW: Canis\_adustus
* ARKive: canis-adustus
* EoL: 328683
* Fossilworks: 232942
* GBIF: 5219146
* iNaturalist: 42053
* ITIS: 183819
* IUCN: 3753
* MSW: 14000697
* NCBI: 68723

 |
Oseaankors word by 'n mid-oseaanrif gevorm, terwyl die litosfeer by trôe terug in die astenosfeer wegsak.
'n **Oseaantrog** of **seetrog** is 'n prominente lang, smal topografiese depressie in die seebodem. Dit is dikwels 50 tot 100 km breed en 3 tot 4 km onder die vlak van die omringende seebodem, maar kan duisende kilometers lank wees. Daar is wêreldwyd oseaantrôe van sowat 50 000 km lank, meestal in die Stille Oseaan, maar ook in die oostelike Indiese Oseaan en elders. Die grootste diepte in die see wat nog gemeet is, is in die Challengerdiepte van die Marianatrog – 11 034 m onder die seevlak.

Oseaantrôe kom voor vanweë die Aarde se besonderse plaattektoniek. Hulle word aangetref by konvergente grense, waar litosferiese plate na mekaar toe beweeg teen 'n tempo van tussen 'n paar millimeter en 10 cm per jaar. Oseaniese litosfeer beweeg in trôe in teen 'n wêreldwye tempo van sowat 3 km2 per jaar.

Struktuur
---------

Die plek in die aardkors waar een tektoniese plaat onder 'n ander een inbweeg, word 'n subduksiesone genoem. Hulle kom hoofsaaklik aan die rande van die kontinente voor. By die plaatgrens self ontstaan 'n depressie (laagte) in die aardoppervlak: 'n trog. Die beweging tussen die twee plate veroorsaak dat materiaal van die wegsakkende plaat afgeskraap word. Dié materiaal stapel op in die gebied voor die subduksiesone.

Die wegsakkende plaat bevat gesteentes waarin water opgeneem is vanweë aanraking met seewater. Dié gesteentes het 'n lae smeltpunt en wanneer die plaat die mantel induik en dit opwarm, sal die gesteentes begin smelt, sodat magma gevorm word. Die magma versamel in reservoirs onder die gebied wat agter die plaatgrens lê. As dit na die aardoppervlak opstyg, kan 'n reeks vulkane ontstaan: 'n vulkaanboog. Trôe loop gewoonlik parallel met en sowat 200 km van 'n vulkaanboog.

As die boonste plaat 'n oseaanplaat is, sal die boog in die see lê en sal die vulkane eilande vorm. Dit word 'n eilandboog genoem. Voorbeelde is die Filippyne en Japan. In die sone waar die twee plate langs mekaar beweeg, word aardbewings opgewek.

Biome
-----

Baie van die vloeistof wat in sediment van die wegsakkende plaat vasgevang is, keer terug na die oppervlak van die oseaantrog en skep moddervulkane en koue sypelings. Hulle onderhou unieke biome wat gebaseer is op chemotrofiese mikroörganismes (wat groei sonder om van lig gebruik te maak). Daar is kommer dat plastiekafval in trôe versamel en dié gemeenskappe bedreig.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4463868-1
* NDL: 00564581

 |
**Dorothy Faye Dunaway** (gebore op 14 Januarie 1941) is ’n Amerikaanse aktrise wat veral bekend is vir haar rolprentrolle van die 1960's af.

Loopbaan
--------

In die 1971-toneelstuk *Hogan's Goat*.
Saam met Mirosław Baka in *Balladyna*.
Dunaway se loopbaan het in die vroeë 1960's op Broadway begin. Sy het haar rolprentdebuut in die 1967-fliek *The Happening* gemaak, ook met Anthony Quinn, en dit is gevolg deur 'n byspelerrol in die prent *Hurry Sundown* (ook 1967), met Michael Caine en Jane Fonda as medespelers.

In dieselfde jaar nog het sy beroemd geraak danksy haar rol as Bonnie in die rampokkerprent *Bonnie and Clyde*, ook met Warren Beatty as Clyde. Die prent was omstrede, maar ’n groot treffer. Volgens *Newsweek* was Dunaway se spel "die openbaring van die jaar" en die tydskrif het haar met die aktrise Marilyn Monroe vergelyk. Die fliek is vir 10 pryse benoem, onder meer Oscar vir beste prent en vir beste aktrise (vir Dunaway, maar sy het teen Katharine Hepburn verloor). Dunaway het wel die Bafta vir die mees belowende nuweling gewen.

Van haar latere noemenswaardige prente sluit in die misdaadfliek *The Thomas Crown Affair* (1968), die neo-noir-raaiselprent *Chinatown* (1974), waarvoor sy haar tweede Oscar-benoeming gekry het, die rampdrama *The Towering Inferno* (1974), die politieke riller *Three Days of the Condor* (1975) en die satiriese *Network* (1976), waarvoor sy die Oscar vir beste aktrise gewen het.

Daarna het sy meer karakterrolle vertolk, dikwels in onafhanklike prente. Die eerste was haar vertolking van Joan Crawford in die 1981-prent *Mommie Dearest*. Ander prente sluit in die riller *Eyes of Laura Mars* (1978), die drama *Barfly* (1987) en die surrealistiese komediedrama *Arizona Dream* (1993).

Dunaway het drie Golden Globes, ’n Bafta en ’n Emmy gewen, en was die eerste ontvanger van ’n Leopard Club-prys op die Locarno-rolprentfees. In 2011 het die Franse regering haar ’n offisier van die land se Orde van Kuns en Lettere gemaak.
Die embleme van Gianfranco Ferré se drie modereekse
**Gianfranco Ferré** [dʒaɱˈfraŋko ferˈre] (\* 15 Augustus 1944 in Legnano, Lombardye; † 17 Junie 2007 in Milaan) was 'n Italiaanse modeontwerper en entrepreneur. Naas Gianni Versace en Giorgio Armani is Ferré as een van die drie voorste ontwerpers in die Italiaanse modebedryf beskou wat gedurende die 1970's en 1980's die reputasie van Milaan as Italiaanse modehoofstad en mededinger van Parys gevestig het. Dikwels is na Ferré verwys as die "argitek van mode", 'n sinspeling op sy akademiese opleiding as argitek en sy houding teenoor die modenontwerpkuns. In Junie 2007 is Ferré onverwags aan breinbloeding oorlede.

Die internasionale mode-onderneming, wat deur Ferré in 1978 gestig is en sy volle naam gedra het, het as aandelemaatskappy (*Gianfranco Ferré SpA*) tot vroeg in 2014 bestaan. Die destydse eienaar van die mode-etiket het toe besluit om die onderneming se bedrywighede te staak.

Die stigting *Fondazione Gianfranco Ferré*, wat in Februarie 2008 deur Ferré se broer Alberto Ferré ter herdenking van Gianfranco se lewenswerk gevestig is, bestaan steeds en het sy setel in Milaan se mode- en ontwerpbuurt Tortona.
**André Alphons Lefevere** (België, 19 Junie 1945 – VSA, 27 Maart 1996) was ’n vertaalteoretikus. Hy het aan die Universiteit van Gent studeer (1964–1968) en daarna, in 1972, sy doktorsgraad behaal aan die Universiteit van Essex. By sy afsterwe was hy professor in Germaanse studies aan die Universiteit van Texas in Austin.

Gedagtes en invloed
-------------------

Sy belangrikste bydrae is op die gebied van vergelykende literatuurstudies en vertaalstudies in die besonder. Hy het gebruik gemaak van die gedagte van polisisteemteoretici soos Itamar Even-Zohar en het die teorie uiteengesit dat vertaling ’n vorm van herskryf is wat geproduseer en gelees word saam met ’n stel idiologiese en politiese beperkings in die teikentaal se kultuurstelsel. Lefevere het die idee ontwikkel dat vertaling ’n vorm van herskryf is, wat beteken dat enige teks wat op grond van die ander geproduseer word, die oogmerk het om die ander teks aan te pas by ’n sekere ideologie of by ’n sekere poëtiek, en gewoonlik by albei.

Lefevere, saam met Gideon Toury, James Holmes en Jose Lambert, kan gereken word onder die voorste geleerdes wat van vertaalstudies ’n outonome studieveld gemaak het. Saam met Susan Bassnett het hy verwag dat "nóg die woord nóg die teks, maar die kultuur die operasionele ‘eenheid’ van vertaling word". Dit is deur Edwin Gentzler, een van die voorste sintetiseerders van vertaalteorie geprys as ’n "ware deurbraak vir die veld van vertaalstudies". Dit is die hoogtepunt van wat as "die bereiking van volwassenheid" van die studieveld genoem kan word; ’n toenemende interkulturele of veelkulturele neiging wat **die postkoloniale wending** genoem kan word.

Publikasies
-----------

* *Constructing Cultures* (saam met Susan Bassnett). Londen: Multilingual Matters, 1997
* *Translating Literature: Practice and Theory in a Comparative Literature Framework*. New York: MLA, 1992
* *Translation, Rewriting, and the Manipulation of Literary Fame*. Londen/New York:Routledge, 1992
* Red. Translation: *Culture/History: A Source Book*. Londen/New York: Routledge, 1992
* *Essays in Comparative Literature*. Kolkata: Papyrus, 1989
* *Nederlandse Poëzie*. Amsterdam: Coutinho, 1989
* *Translating Literature: The German Tradition*. Assen: Van Gorcum, 1977
* *Literary Knowledge*. Assen: Van Gorcum, 1977
* *Translating Poetry: Seven Strategies and a Blueprint*. Amsterdam: Van Gorcum, 1975
* *Why waste our time on rewrites? The trouble with interpretation and the role of rewriting in an alternative paradigm’, in Theo Hermans (red.)The Manipulation of Literature: Studies in Literary Translation, Londen & Sydney: Croom Helm. 1985*
Die **Slag van Cannae** (/ˈkæni, -eɪ, -aɪ/) was 'n groot geveg van die Tweede Puniese oorlog wat op 2 Augustus 216 v.C. in Apulië, in die suidooste van Italië plaasgevind het. Die poging van konsuls L. Aemelius van die Romeinse Republiek en C. Terentius Varro, om 'n einde te maak aan die Kartaagse bedreiging, het misluk. By Cannae het Hannibal, die onoorwonne aanvoerder van die Kartagers, oor die Romeinse magte geseëvier.

Die dood van Paulus Aemilius tydens die Slag van Cannae
Hoewel alleen en geïsoleer met sy leër, wou dit voorkom of hy beheer oor die hele Italië gehad het. Van die Romeinse leër het 44 000 gesneuwel, insluitende 80 senatore en die konsul Paullus. Nie net Italië nie, maar die hele Middellandse See-gebied se lot was op die stadium in Hannibal se hande.

Varro het tydens die slag waargeneem in die konsuls se plek as bevelvoerder. Die Romeinse leër het 48 000 voetsoldate gehad, waar Hanibal slegs 35 000 gehad het – waarvan die helfte nie Kartagers nie, maar Spaanse en Galliese bondgenote was. Maar hy het ’n ruitery van 10 000 gehad, minstens 4 000 meer as die Romeine.

Varro het die voetsoldate in digter linies as gewoonlik laat saamtrek in die hoop dat hul groter getalle hulle in staat sou stel om deur Hannibal se voetsoldaatlinies te breek. Sy kavallerie-bondgenote het hy aan sy linkerkant opgestel en sy paar Romeinse ruiters aan sy regterkant.

Hannibal het sy Spaanse en Galliese ruiters aan sy linkerkant geplaas, teenoor die swak Romeinse regtersy, met slegs sy Africa-kavallerie aan sy regterkant. In die middel het hy sy Galliese en Spaanse voetsoldate wigvormig opgestel. Sy beste troepe, die veterane van Africa, het hy weerskante van die middel en ver terug in reserwe gehou. Een bewys van hierdie troepe se bekwaamheid wat dat hulle, ander as die halfnaakte Galliërs, Romeinse harnaste gedra het wat hulle in vorige oorwinnings gebuit het. Hannibal het die slagveld met groot versigtigheid gekies. Toe die Romeine opruk om hom aan te val, was die oggendson in hul oë en het 'n sterk wind stof in hul gesigte gewaai.

Die Romeine het baie swaar verliese gely. Varro het weggekom, maar Aemelius Paullus het saam met 80 senatore gesneuwel. Van die hele Romeinse leër kon skaars 10 000 ontsnap het. Die Kartaagse verliese was sowat 5 700.

Sien ook
--------

* Puniese Oorloë

Bronnelys
---------

* *Kennis*, 1980, ISBN 0-7981-0825-8, volume 3, bl. 458, 459
**Metropolitaanse dagblad**   
  

El Segundo, Kalifornië  
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State  


---

**Stigting**  

4 Desember 1881  


---

**Tipe**  

Oggendkoerant  
(verskyn sewe dae per week)

---

**Uitgewery**  

Los Angeles Times  
Communications LLC (Nant Capital)

---

**Hoofredakteur**  

Norman Pearlstine

---

**Webtuiste**  

*latimes.com*

Die ***Los Angeles Times*** is die vierde grootste dagblad in die Verenigde State - na *USA Today*, *The New York Times* en *The Wall Street Journal* - met 'n sirkulasie van 467 309 in Mei 2016 en 'n beraamde daaglikse leserskap van 1,4 miljoen op werk- en 2,4 miljoen op Sondae. Sy webtuiste *latimes.com* het sowat 39 miljoen besoekers per maand.

Die *Los Angeles Times* se ikoniese Art Deco-hoofkwartier in die Civic Center-distrik van Los Angeles, soos gesien vanaf die hoek van 1ste en Spring-straat
Die *Los Angeles Times* het in die 1960's van 'n streekskoerant tot een van die wêreld se grootste dagblaaie ontwikkel. Sy verslaggewing is met altesaam 44 Pulitzer-pryse bekroon (waarvan die tot dusver laaste in 2016 vir die *LA Times* se nuusdekking oor die terreuraanval in San Bernardino toegeken is). Desondanks is die nuusblad se redaksiepersoneel ná die oorname deur 'n media-onderneming uit Chicago, *Tribune Publishing* en later *Tronc*, verminder van 1 300 tot sowat 400, met snel-wisselende personeel en 'n geskil rondom pensioenverpligtinge ter waarde van VSA-$90 miljoen en die stigting van 'n vakbond waarin medewerkers begin organiseer het, as tekens van agteruitgang.

In Februarie 2018 het die *Los Angeles Times* sy oorname deur die farmaseutiese entrepreneur en multimiljardêr Dr. Patrick Soon-Shiong vermeld. Soon-Shiong, wat as seun van Chinese immigrante in 1952 in Port Elizabeth, Suid-Afrika gebore is en hom in die 1980's in Los Angeles gevestig het, word as die Suid-Kaliforniese metropool se rykste burger beskou. Met die aanvaarding van die oorname-aanbod ter waarde van VSA-$500 miljoen, wat ook die susterblad *San Diego Union-Tribune* insluit, het die *LA Times* ná 18 jaar se onstuimige bestuur vanuit Chicago weer 'n plaaslike eienaar.

Tydens sy eerste stadsaalbyeenkoms met die nuusblad se redaksie het Dr. Soon-Shiong op 13 April 2018 aangekondig dat die *Los Angeles Times* se historiese hoofkwartier in 'n Art Deco-gebou in die middestad van Los Angeles nog in die somer van 2018 na 'n nuwe kampus in El Segundo verskuif sou word. In Julie 2018 het die redaksie in die nuwe kantore naby die Internasionale Lughawe van Los Angeles ingetrek.

Die ikoniese *Los Angeles Times*-gebou teenoor Los Angeles se raadsaal, waarin die redaksie sedert 1935 gehuisves is, is deur die vorige eienaars aan die Kanadese eiendomsontwikkelaars *Onni Group* verkoop. Volgens Dr. Soon-Shiong het *Onni Group* die maandelikse huurgeld vir die redaksie se kantore met $1 miljoen verhoog. Die *LA Times* se huurkontrak het op 30 Junie 2018 ten einde geloop.