recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**George Eliot**  

**Engelse skrywer, joernalis en vertaler**  
  


---

**Gebore**   
  

as Mary Anne Evans  

22 November 1819   

op South Farm, Arbury Hall, Nuneaton,  
Warwickshire, Engeland

---

**Oorlede**   
  

22 Desember 1880   

in 4 Cheyne Walk, Chelsea, Londen  
 Engeland

---

**Literêre stroming**  
  

Victoriaanse literatuur  
  


---

**Bekende werke**  
  

*The Mill on the Floss* (1860)  
*Silas Marner* (1861)  
*Middlemarch* (1871-72)  
*Daniel Deronda* (1876)

---

**Eggenoot**  
  

John Cross (1880)  


---

**Lewensmaat**  
  

George Henry Lewes (1854-78)  

**Mary Anne Evans** (\* 22 November 1819, † 22 Desember 1880; alternatiewe spellings van haar voornaam soos "Mary Ann" of "Marian" kom voor), algemeen bekend onder haar (manlike) skuilnaam **George Eliot**, was 'n Engelse skryfster, joernalis en vertaler. Sy word as een van die voorste skryfsters van die Victoriaanse tydperk beskou.

Die meeste van Eliot se sewe romans, waaronder *Adam Bede* (1839), *The Mill on the Floss* (1860), *Silas Marner* (1861), *Middlemarch* (1871-72) en *Daniel Deronda* (1876) speel in landelike gebiede van Engeland af, en staan bekend vir hulle realisme en sielkundige insig. Sy het 'n manlike skuilnaam gebruik om, soos sy dit verduidelik het, seker te maak dat haar werke ernstig geneem word. Alhoewel die werke van vroulike outeurs in die Victoriaanse tydperk onder hul eie name gepubliseer is, het sy sodoende die stereotipe opvatting dat vroue slegs in staat sou wees om lighartige romanse te skryf probeer vermy. 'n Ander rede vir haar manlike skuilnaam was moontlik die wens om haar privaatlewe te beskerm en enige skandaal rondom haar liefdesverhouding met die getroude George Henry Lewes, met wie sy meer as twintig jaar saamgeleef het, te vermy.

Martin Amis en Julian Barnes het haar werk *Middlemarch* as die grootste roman in die Engelse literatuur beskryf. In elk geval word dié roman, saam met *The Mill on the Floss*, as 'n klassieke Engelse meesterwerk beskou.
**Thérèse Bartman** is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is in 1957 gebore. Sy word in Pretoria groot en behaal in 1978 'n B.A. Drama-graad aan die Universiteit van Pretoria.

Lewe en werk
------------

Daarna is sy joernalis by *Die Burger* en televisieregisseur. Sy studeer verder in narratiewe terapie en feministiese teologie en word terapeut en gemeenskapswerker. As deel van haar navorsing vir die meestersgraad doen sy berading by Fanie Theron Laerskool en later ook by Petunia Laerskool, waar sy onder andere berading doen vir kinders wat onderworpe is aan geweld en misbruik. Sy behaal dan in 2002 die M.Th.-graad aan die Universiteit van Suid-Afrika met 'n verhandeling oor "*Transforming a school community: facilitators living values"*. In 2008 voltooi sy haar doktorsgraad in Praktiese Teologie (D.Th.-graad) aan die Universiteit van Suid-Afrika met 'n proefskrif getiteld "*Pastoral care and the challenge of poverty: when opening hearts and minds create possibilities in a marginalised school community*". Sy is getroud met Victor Hulme en hulle het twee seuns en bly in Kaapstad.

Sy is besonder aktief in haar gemeenskap en is veral betrokke by projekte wat kinders uit voorheen benadeelde gemeenskappe help. In 2006 begin sy 'n skrywersgroep met jongmense van Scottsville in Kraaifontein. Hul eie toneelstuk, "*Die groot gevaar op*", oor die gevare van Tik in hul gemeenskap word in 2008 by onder andere die Woordfees op Stellenbosch opgevoer. Met haar aanmoediging skryf hulle ook poësie en woon haar gereelde werksessies in die gemeenskap by. Sy versamel hulle gedigte in 'n bundel wat sy "*Piemp*" noem (wat in die township-sleng beteken om uit te praat). In Scottsville is sy ook verantwoordelik vir die stigting van skoolbiblioteke by Scottsville Sekondêre Skool en Petunia Laerskool. In April 2013 stig sy saam met Linda van Duuren  die *Cape Town Narrative Co-op* (www.capetownnarrativeco-op.org Geargiveer 9 April 2016 op Wayback Machine). Hierdie organisasie se missie is om deur werkswinkels en opleiding die voordele van Geselsterapie in die skool, niewinsgewende  en ander organisasies te vestig. Sy is verder betrokke in 'n mentorskap-projek saam met plaaslike onderwysers en maatskaplike werkers wat met kwesbare jongmense in 'n hoërskool en jeugtronk in Wellington werk. As mentor en evalueerder werk sy saam met Musicworks, 'n niewinsgewende organisasie van Kaapstad, om musiek in die lewens van jongmense in die Kaapse Vlakte te bevorder. Sy inisieer ook 'n liedjieskryf-projek in Khayelitsha onder jongmense wat geraak word deur MIV/Vigs.

Skryfwerk
---------

Haar verse verskyn in *Standpunte* en *Tydskrif vir Letterkunde* en word opgeneem in "*Nuwe stemme 3*" en "*Groot verseboek*". In 2005 tree sy by beide Woordfees en Versindaba op Stellenbosch op. Sy skryf ook verhale vir kinders in die Sterstorie-reeks, insluitende "***Moenie my soen nie***" en "***Skoolkonsert***". "***Hier woon ek***" is verhale oor die mense wat in die leerling se straat bly.

Publikasies
-----------

**1996**

* Moenie my soen nie
* Skoolkonsert

**2003**

* Hier woon ek
Die **Saverivier** (ook Sabirivier) is 'n rivier wat deur Zimbabwe en Mosambiek vloei.

Oorsprong
---------

Die rivier ontspring op die suidelike helling van die waterskeiding wat strek van Marondera tot die Inyanga Nasionale Park. Die oorsprong is net noordoos van Fort Charter, 15 km noordwes van Murambinda Town op die grens tussen die provinsies Masjonaland-Oos en Manicaland, 30 km wes van Hwedza en 80 km suid van Harare.

Rivierloop
----------

Hierdie standhoudende rivier is 735 km lank, waarvan 405 km in Zimbabwe is. Sy bekken is 106420 km², waarvan 83845 km² in Zimbabwe geleë is. In Zimbabwe vloei die rivier suid verby Dorowa, Mutema, Birchenough Bridge, Checheche, die J. Quinton Bridge, oor die Chivirira-waterval en deur die Gonarezhou Nasionale Park waar die Runderivier aansluit. Op daardie stadium draai die rivier ooswaarts en gaan op nagenoeg 21 25 suid en 32 30 oos op 300 m bo seevlak by Mávùe Mosambiek binne. Daarna vloei dit verby Massangena, Villa Franca da Save, Machanga, Cavane na die mond by Nova Mambona. Die delatamonding by 20 54 45 suid en 35 4 7 oos en 100 km suid van Beira bestaan uit wortelboommoerasse.

Grense
------

By sy oorsprong vorm die Save die grens tussen die Zimbabwiese provinsies Masjonaland-Oos en Manicaland. In die suidelike deel weer tussen die provinsies Manicland en Masvingo. Daarna is dit vir 'n 10 km die landsgrens. In Mosambiek is dit eers die grens tussen die Manica-provinsie en die Gaza-provinsie. Meer oos tussen die Manica- en die Inhambane-provinsies en verder oos tussen die Sofala- en die Inhambane-provinsies. Maar die Save is in Mosambiek ook 'n taalgrens. Ten noorde daarvan woon die Sjona en ten suide daarvan die Sjangaan. Tydens die Mosambiekse burgeroorlog het tradisioneel ondersteuners van Renamo noord en die van Frelimo suid van die rivier gewoon.

Ekonomie
--------

Veral in die suidelike deel van die Saveriviervallei in Zimbabwe is daar vrugbare grond. Suiker, koring, rys, katoen en lemoene word onder besproeiing verbou. Die benedeloop in Mosambiek word dikwels deur siklone en oorstromings geteister. In die deltamonding word op beperkte skaal hout gekap en vis gevang. Stroomop van die mond is die rivier vir 'n maksimum van 160 km met kleiner bote bevaarbaar.

Sytakke
-------

In Zimbabwe sluit die volgende noemenwaardige riviere by die Save aan: Machekerivier (uit die noorde), Odzirivier (by die dorp Nyanyadzi) en die Runderivier (ook bekend as die Lundirivier, uit die weste). Die Rio Côa en die Rio Vumaóze sluit in Mosambiek uit die noorde by die Save aan.

Trivia
------

* Birchenoughbrug
* Hierdie Saverivier staan op verskeie kaarte en die die literatuur bekend as die Sabirivier. Dit moet nie verwar word met die Sabierivier in Suid-Afrika nie.

Bibliografie
------------

* britannica.com
* mindat.org
* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, deel 9. Kaapstad: Nasou, 1973. ISBN 0-625-00325-X

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* VIAF: 3282148947809054950007
* WorldCat Identities (via VIAF): 3282148947809054950007

 |
Antieke Griekse argitektuur
Neomodernistiese argitektuur in Pretoria
**Argitektuur** (afgelei van die Latynse *architectura* en ontleen van die Griekse ἀρχιτεκτονία architektonía "boukuns, argitektuur" en ρχιτέκτων *architekton* "argitek", 'n samestelling van ρχι- "hoof" en τέκτων "skepper") is die ambag, kuns en wetenskap om geboue en strukture te ontwerp. Die presiese definisie van boukuns en argitektuur bly sedert die vroeë 20ste eeu omstrede - dit is afhanklik van die betrokke konteks. Die ontwerp en verwesenliking van geboue en strukture het dikwels estetiese, tegniese, ekonomiese en politieke implikasies. Gewoonlik word argitektuur as deeldissipline van die bouwese by die ingenieurswetenskappe gereken.

### Grondbeginsels en moontlike definisies

Argitektoniese ontwerpe, wat materiële gestalte kry as geboue, word dikwels as kulturele simbole en kunswerke waargeneem en kan selfs ikoniese status bereik. 'n Argitek kan derhalwe aanspraak maak op die outeurs- en kopiereg van sy werk. Historiese beskawings word onder meer op die basis van hul argitektoniese prestasies beskryf. Volgens die eerste oorlewende werke van die onderwerp, wat uit die pen van die Romeinse argitek en siviele ingenieur Vitruvius (81–15 v.C.) gekom het en waarvolgens boukuns as "die moeder van alle kunste" gedefinieer word, word daar van drie grondbeginsels van argitektuur gepraat: 

* *firmitas* (stabiliteit en vastigheid),
* *utilitas* (bruikbaarheid) en
* *venustas* (skoonheid en estetiese genot).

Vir die moderne Griekse argitek Aris Konstantinidis (1913–1993) spruit die kunsaspek van argitektuur voort uit die missie wat die argitek vervul. Volgens hom is argitektuur "kuns, 'n kreatiewe werk om ruimtes te vorm vir die lewe van 'n menslike gemeenskap. Met sy werksaamheid vervul die boumeester 'n missie. Sy werk weerspieël nie net die wêreld van tegniek nie, maar ook gedagtes, maatskaplike verhoudings, lewensvorme, tradisies, gewoontes en gevoelens van mense van 'n bepaalde tydperk in 'n land."

Die Duitse digter Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832) het op 'n heel ander aspek van argitektuur gefokus waardeur dit in die kunssfeer gebring word. Vir hom baseer boukuns op die noukeurige kennis van die boumateriaal, op die bepaalde gebruik waarvoor 'n gebou bestem is, die harmonie van die sintuiglike waarneming daarvan en op die "poësie wat van 'n bouwerk werklik 'n kunswerk maak." Hierdie subjektiewe definisie fokus sterk op historiese of klassieke argitektuur as boukuns, sowel as die kreatiwiteit en vernuf van die boumeester.
**John Jonah Jameson jr.** is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics en word verbind met die superheld Spider-Man. Die karakter is deur die bekende span Stan Lee en Steve Ditko geskep en verskyn die eerste keer in *The Amazing Spider-Man* #1 (Maart 1963).

Geskiedenis
-----------

Jameson word gewoonlik uitgebeeld as die uitgewer of hoofredakteur van die *Daily Bugle*, 'n fiktiewe New Yorkse koerant. Hy word uitgeken aan sy tandeborselsnor, borselkophaarsnit en altyd teenwoordige sigaar. Hy voer 'n smeerveldtog teen Spider-Man (en in 'n mindere mate teen ander superhelde soos Daredevil en die Avengers). Hy verwys dikwels na Spider-Man as 'n "bedreiging" en "misdadiger"; hy glo in wetstoepassing en regeringsagentskappe, en hou niks van die superhelde wat buite die stelsel werk nie. Soms sal hy egter teen sy sin 'n bondgenoot vir Spider-Man wees. 

In 'n stadium huur hy Peter Parker as 'n vryskutfotojoernalis om foto's van Spider-Man te neem, want hy wil hom graag uitvang terwyl hy iets verkeerds doen; hy is nie bewus daarvan dat Peter self die superheld is nie. Peter het op twee geleenthede sy geheime identiteit aan Jameson onthul: die eerste keer tydens die "Civil War"-voorval, wat ongedaan gemaak is deur die gebeure in "One More Day"; en die tweede keer jare later. Dit het daartoe gelei dat Jameson eindelik sy stryd teen Peter laat vaar en 'n permanente bondgenoot van hom geword het.

Jameson is 'n langdurige karakter in die Spider-Man-verhale en het per geleentheid selfs 'n hoofrol gehad, soos in *Peter Parker, the Spectacular Spider-Man* #80 (Julie 1983); *Web of Spider-Man* #52 (Julie 1989), waarin Spider-Man self net in 'n enkele paneel verskyn; en *Spider-Man's Tangled Web* #20 (Januarie 2003).

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die **Toyota WiLL VS** is 'n kompakte vyfdeur-luikrugmotor wat deur die Japannese motorvervaardiger Toyota van April 2001 tot April 2004 vervaardig is, en wat as die tweede WiLL-kar verkoop is. Dit is 'n opvolger van die onsuksesvolle Toyota WiLL Vi. Die motor is by die 2001 Los Angeles-Motorskou vertoon en het daarna in Japan te koop gegaan, waar dit by Toyota Vista-handelaars (nou in Toyota Netz geïntegreer) verkoop is.

Die WiLL VS is op dieselfde Toyota MC-platform as die Toyota Corolla E12 gebou, dus is dit die enigste Corolla-gebaseerde motor in die WiLL-lyn. Die radikale ontwerp van die WiLL VS is deur die Lockheed Martin F-117 Nighthawk Stealth Fighter geïnspireer. Weens die verwarrende konstruksie het Toyota die WiLL VS met 'n sogenaamde radarmeterpaneel toegerus, wat aan die tegnologie van vandag se truratar en die vierstadiumlig van die Chinese Toyota Corolla EX soortgelyk is.

Aandrywing
----------

Alle WiLL VS-modelle het die enjin voor in die voertuig en dit is dwars gemonteer. Alle voertuie met die 1NZ-FE en 2ZZ-GE is voorwielaangedrewe. Modelle met die 1ZZ-FE-enjin kan óf voorwiel- óf vierwielgedrewe wees.

### Enjinreeks

Enjinreeks| Enjinkode | Aandryfstelsel | Silinderinhoud | Konfigurasie | Suiging | Krag | Wringkrag |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1NZ-FE | FF | 1497 cm³ | viersilinder inlyn-enjin | natuurlik geaspireer | 81 kW / 110 pk by 6000 rpm | 143 Nm by 4200 rpm |
| 1ZZ-FE | 4WD | 1794 cm³ | viersilinder inlyn-enjin | natuurlik geaspireer | 92 kW / 125 pk by 6000 rpm | 161 Nm by 4200 rpm |
| 1ZZ-FE | FF | 1794 cm³ | viersilinder inlyn-enjin | natuurlik geaspireer | 100 kW / 136 pk by 6000 rpm | 171 Nm by 4200 rpm |
| 2ZZ-GE | FF | 1796 cm³ | viersilinder inlyn-enjin | natuurlik geaspireer | 140 kW / 190 pk by 7600 rpm | 180 Nm by 6800 rpm |

### Ratkas

’n Viergang Super-ECT outomatiese ratkas was beskikbaar vir alle enjins. ’n Sesgang-handratkas was beskikbaar vir die 2ZZ-GE.

Vering en onderstel
-------------------

Die vooras van elke WiLL VS het kronkelveerskokbrekers (McPherson-stelsel). Voorwielaangedrewe modelle het 'n semi-onafhanklike agteras met wringstaaf en kronkelveer skokbrekers, terwyl vierwielaangedrewe modelle 'n dubbele wensbeen-agteras het. Die kragstuur word elektronies beheer.

Beperkte uitgawes
-----------------

In Januarie 2002 het die beperkte uitgawe "Red Special" per internet te koop gegaan, met 100 eksemplare wat verkoop is. Drie maande later is die "White Special" vrygestel, wat ook slegs vir 100 eksemplare verkoop is.

In Julie is die "White Pearl Limited" vrygestel. Anders as die vorige twee modelle is dit nie per internet verkoop nie.

Trivia
------

Die WiLL VS is speelbaar in die Gran Turismo-reeks van resies-videospeletjies; veral Gran Turismo 4 vir die PlayStation 2, Gran Turismo 5 en 6 vir die PlayStation 3 en Gran Turismo PSP.
Groei in die transistortelling in Intel-mikroverwerkers vergeleke met Moore se wet (vertikale skaal is logaritmies
**Moore se wet** beskryf 'n belangrike neiging in die geskiedenis van rekenaars: die aantal transistors wat ekonomies op 'n geïntegreerde stroombaan geplaas kan word, vermeerder eksponensieel met 'n verdubbeling elke twee jaar.

Die waarneming is vir die eerste keer deur die medestigter van Intel, Gordon Moore gemaak in 'n publikasie in 1965. Hierdie neiging het voortgeduur vir meer as 'n halfeeu en daar word voorspel dat dit sal voortduur vir ten minste nog 'n dekade indien nie langer nie.

Byna alle maatstawwe van die vermoëns van digitale elektroniese toestelle hou verband met Moore se wet: verwerkingsnelheid, geheuekapasiteit en selfs die resolusie van digitale kameras. Al hierdie maatstawwe is ook besig om rofweg eksponensieel te verbeter. Dit het meegebring dat nutswaarde van digitale elektronika dramaties toegeneem het in bykans elke segment van die wêreldekonomie. Moore se wet beskryf die dryfveer agter die tegnologiese- en sosiale veranderinge wat in die laat 20ste en 21ste voorgekom het.
Die **R559** is 'n streeksroete wat Soweto met die R501 wes van Carletonville verbind. Die roete begin waar dit aftak van die R558 by Protea Glen in Soweto en noordwes gaan vir 17 km voor dit 'n kruising met die R28 bereik in die suidelike voorstede van Randfontein. Die roete gaan nou suidwes en na 22 km bereik dit 'n kruising met Stasiestraat. Die roete houe weswaarts as Stasiestraat vir 17 km en gaan deur Oberholzer en Carletonville. Dit kruis die R500 en gaan verby die Carletonville Mall. Dit hou nog steeds wes vir 18 km, gaan aan die suide van Khutsong verby en sluit by die R501 aan.

Sien ook
--------

* Lys van streeksroetes in Suid-Afrika
* Genommerde roetes in Suid-Afrika

Bron
----

* Dept. Transport

| * l
* b
* w
Genommerde roetes in Gauteng |
| --- |
| Nasionale roetes | 
* N1
* N3
* N4
* N12
* N14
* N17

 |
| Provinsiale roetes | 
* R23
* R24
* R25
* R28
* R41
* R42
* R50
* R51
* R53
* R54
* R80

 |
| Streeksroetes | 
* R500
* R501
* R511
* R512
* R513
* R514
* R515
* R549
* R550
* R551
* R552
* R553
* R554
* R557
* R558
* R559
* R562
* R563
* R564
* R566
* R573

 |
Kaart van Namibië met die LGBT-vlag
**Lesbiese, gay, biseksuele en transgender** persone in Namibië staar regsuitdagings in die gesig wat nie deur nie-LGBT-inwoners ervaar word nie. Diskriminasie op grond van seksuele oriëntasie en geslagsidentiteit word nie in Namibië verbied nie, en huishoudings wat deur selfdegeslag-pare gelei word, kom nie in aanmerking vir dieselfde wettige beskerming wat beskikbaar is vir teenoorgesteldegeslag-pare nie.

Die klimaat vir LGBT-mense in Namibië het in die afgelope jare gemakliker geword. Die land se voorste LGBT-pleitgroep is OutRight Namibia, gestig in Maart 2010 en amptelik geregistreer in November 2010. Hulle het Namibië se eerste pride-parades gereël en streef daarna om 'n "stem vir lesbiese vroue, gay mans, biseksuele en transgender- en interseksuele mense in Namibië" te wees. Ander LGBT-groepe sluit in die MPower Community Trust, wat bewusmaking van seksuele gesondheid vir gay en biseksuele mans bied, die Namibian Gays and Lesbian Movement, wat berading en advies aan LGBT-mense verskaf en opvoedkundige programme organiseer om bewusmaking van LGBT-Namibiërs te bevorder, Tulinam, 'n LGBT-geloofsgebaseerde groep, en Wings to Transcend Namibia, 'n transgender-groep.
Die **Slag van Mars-la-Tour** het op 16 Augustus 1870 gedurende die Frans-Duitse Oorlog naby die dorpie Mars-la-Tour in die noordooste van Frankryk plaasgevind. Twee Duitse troepe het teen die volledige Franse Rynleër te staan gekom. Die Duitsers wen teen alle verwagtinge die slag en die Franse moes na die vesting van Metz terugval.

Von Bredow se doodsrit
----------------------

Generaal Von Alvensleven is deur die Franse artillerie geteister. Daarbenewens was hy bang dat die Franse kavallerie sy wankelrige linkerflank sou aanval. Von Alvensleben het 'n boodskap aan die bevelvoerder van die 12de kavalleriebrigade, generaal-majoor Friedrich Wilhelm von Bredow gestuur om die Franse artillerie onder generaal Canrobert aan te val.

Von Bredow gebruik die terrein en kruitdampe om sy aanval tot die laaste oomblik te versteek. Die aanval het paniek onder die Franse soldate veroorsaak en die Franse artillerie is geneutraliseer. Die voorval sou later as "Von Bredow se doodsrit" bekend word.

Resultate
---------

Die veldslag was 'n klinkende oorwinning vir die Duitsers, wat verreweg in die minderheid was. Die Franse val terug, waarna die beleg van Metz begin.

Von Bredow se doodsrit het 'n belangrike uitwerking op toekomstige oorlogvoering gehad. Die sukses van die kavallerieaanval het die indruk geskep dat kavallerie steeds 'n deurslaggewende rol tydens veldslae kon speel, terwyl hulle funksie eintlik reeds uitgedien was. In die komende 47 jaar sou kavallerie steeds 'n belangrike onderdeel van Europese magte vorm.

Koördinate: 49°06′11″N 5°52′21″O﻿ / ﻿49.103095°N 5.872536°O﻿ / 49.103095; 5.872536
Die groep **ferritiese vlekvrye stale**[1], soos verteenwoordig deur tipes AISI 405, 430, 443 en 446), bevat tussen 11.5 en 27% chroom as die hooflegringselement en 'n maksimum van 0.25% koolstof, sowel as klein hoeveelhede stikstof en nikkel. Die hoofprobleme wat hierdie klas vlekvrye stale teister, is "475°C verbrossing", die vorming van sigma-fase en sensitering. Hierdie probleme kan aan die hand van die fasediagram verstaan word.

Die stale het dieselfde kristalstruktuur as yster by kamertemperatuur, is magneties en kan nie verhard word deur 'n hittebehandeling nie. Ferritiese vlekvrye staal is nie besonder sterk nie, met treksterktes in die bereik 275 tot 350 MPa. Hulle lae taaiheid en vatbaarheid vir sensitering beperk hulle gebruik. 

Hulle hoof-voordele is hulle weerstand teen chloried- spanningskorrosie-kraking, waterige korrosie en atmosferiese korrosie en oksidasie. Tipiese gebruike sluit in chemiese prosestoerusting, motor-uitlaatsisteme, kombuis- en voedselverwerkingstoerusting en eetgery.

  

**Verwysings**

1. Lai JK, Shek CH, Lo KH, editors. Stainless steels: An introduction and their recent developments. Bentham Science Publishers; 2012.
Kaap Agulhas-vuurtoring
Die **Kaap Agulhas-vuurtoring** is 'n vuurtoring by Kaap Agulhas, die suidelikste punt in Afrika.

Die 27 meter hoë ronde toring is wit geverf met rooi strepe. Dit is op 1 Maart 1849 in gebruik geneem en is gebou volgens die model van die Pharos van Alexandrië, een van die sewe klassieke wonders van die wêreld. Daar is in 1840 in Kaapstad begin met die insameling van geld vir die bou van 'n vuurtoring by Kaap Agulhas. Bydraes deur die publiek en owerhede is aangevul met bydraes uit Kalkutta, Bombaai, Madras, Manila, Sint Helena en Londen. Michiel van Breda, na wie die nabygeleë Bredasdorp vernoem is en wat die plaas Zoetendalsvlei besit het, het ingestem om soveel grond as wat nodig sou wees, te skenk om die vuurtoring te bou. In 'n toespraak in Kaapstad het hy verwys na die Arniston-skeepsramp van 30 Mei 1815 waarin slegs ses van die 378 mense aan boord oorleef het. 

Sedert 4 Februarie 2013 was die vuurtoring gesluit vir herstelwerk weens erosie en vanaf 11 Desember 2013 oop vir die publiek. Transnet is die eienaar van die vuurtoring, terwyl die Suid-Afrikaanse Nasionale Parke daarvoor verantwoordelik is om die vuurtoring se omgewing in stand te hou.
Bouwerk het op 1 April 1847 begin en is teen Desember 1848 voltooi. Lig is aanvanklik verskaf uit vet uit skaapsterte. In 1905 is die vetlamp vervang met 'n olielamp wat in 1914 opgegradeer is na 'n roterende stelsel wat 470 000 kerskrag gelewer het. In 1936 is 'n elektriese lig geïnstalleer van 12 000 000 kerskrag. In 1962 het die sandsteen waaruit die toring gebou is, begin ingee en in 1968 is 'n tydelike aluminiumtoring naby die hoofvuurtoring opgerig. 

Die toring is in 1973 tot Nasionale Monument verklaar. Nadat dit teen 1988 herstel is, is die lig van die tydelike toring by die nuwe Groenriviermond-vuurtoring gebruik. Op 28 Januarie 1994 is 'n museum by die vuurtoring amptelik geopen.

Kaap Agulhas Toerisme se statistiek toon 8 673 besoekers in die eerste maand sedert die heropening in 2013. In 2013 het 40 000 besoekers die mees suidelike punt van Afrika besoek, wat drie keer meer is as in 2012.

Kulturele Erfenis
-----------------

Die Kaap Agulhas-vuurtoring is op 2 Maart 1973 deur Johannes Petrus van der Spuy, Minister van Nasionale Onderwys, as 'n nasionale monument verklaar. Dit word beskerm as 'n provinsiale erfenisterrein ingevolge die Wet op Nasionale Erfenishulpbronne (25/1999).
'n **Cause célèbre** (Frans vir "opsienbarende saak"; meervoud: **causes célèbres**, op dieselfde manier uitgespreek as die enkelvoud) is 'n saak of voorval wat wyd omstredenheid en openbare debattering veroorsaak. Die term word algemeen in die media gebruik – soms op 'n positiewe manier vir omstrede regsake vanweë hulle presedentwaarde, maar meer dikwels op 'n negatiewe manier vir berugte sake weens die skaal, skandaal, verontwaardiging of samesweringsteorieë wat betrokke is.

Dit is een van verskeie Franse terme wat algemeen in Afrikaans gebruik word, omdat dit 'n leenwoordgroep is. Dit word dus nie gekursifiseer nie.

Daar is al opgemerk dat die openbare aandag wat aan 'n spesifieke saak of voorval gegee word, die feite kan verdoesel eerder as opklaar. Volgens een waarnemer word die ware verhaal van menige cause célèbre nooit geopenbaar in die getuienis of die advokaat se toespraak nie, "maar kan die fiete uit ou koerante herontdek word wanneer die stof van die tyd hulle immuun teen skandaal gemaak het".

Voorbeelde
----------

'n Paar voorbeelde van causes célèbres in die afgelope dekades was:

* Die moord op George Floyd, VSA, 2020
* Die moord op Jamal Khashoggi, Turkye, 2018
* Pussy Riot-verhoor, Rusland, 2012
* O.J. Simpson-moordverhoor, VSA, 1994-1995
* Tate-LaBianca-moorde, VSA, 1969
* Die sluipmoord op John F. Kennedy, VSA, 1963

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Agtergrond** is die tyd sowel as geografiese ligging binne 'n vertelling of prosawerk. As literêre element dra die agtergrond daartoe by om die situasie en stemming vir 'n verhaal te skep. Agtergrond is ook al verhaalwêreld  of *milieu* genoem, en as sulks verwys dit na 'n konteks (veral samelewing) buite die onmiddellike omgewing van die verhaal. Agtergrond kan die volgende elemente insluit: kultuur, historiese tydperk, geografie, en uur. Saam met intrige, karakter, tema en styl word agtergrond as een van die fundamentele komponente van fiksie beskou.

Rol
---

Agtergrond is 'n belangrike element in 'n vertelling en in sommige werke word die agtergrond self 'n karakter. Die term agtergrond word dikwels gebruik om na die sosiale milieu te verwys waarin die gebeure van 'n roman afspeel, en romanskrywer Donna Levin het al beskryf hoe hierdie sosiale milieu die karakters se waardes vorm. Een van die elemente van verhaalagtergrond is tydsverloop. Dié is in sommige verhale staties, en in ander dinamies, met byvoorbeeld veranderende seisoene.

Tipes
-----

Agtergrond kan verskeie vorms aanneem:

* Alternatiewe geskiedenis
* Gekonstrueerde wêreld
* Distopie
* Fantasiewêreld
* Fiktiewe stad
* Fiktiewe land
* Fiktiewe "oorkruising"
* Fiktiewe ligging
* Fiktiewe heelal
* Toekomsgeskiedenis
* Verbeeldingswêreld
* Mitiese plek
* Parallelle heelal
* Planete in wetenskapfiksie
* Gesimuleerde realiteit
* Virtuele realiteit
* Utopie

Aantekeninge
------------

1. ↑  Truby, 2007, p. 145
2. ↑  Obstfeld, 2002, pp.1,65,115,171.
3. ↑  Lodge, 1992, pp.58-60.
4. ↑  Levin, 1992, pp.110-112.
'n Moderne Fender-baskitaar.
'n Fretlose-baskitaar.
Die **baskitaar** of **bas** is 'n snaarinstrument wat in meeste moderne musiekvorme gebruik word. Dit is een van die hoofinstrumente in blues-, country-, flamenco-, popmusiek- en rockmusiek. Die stemming is E-A-D-G; soortgelyk aan die laagste vier snare van 'n kitaar, maar een oktaaf laer. Meeste baskitare word uitgevoer met frets, maar fretlose baskitare bestaan ook. 'n Persoon wat die bas speel kan 'n baskitarist, bassist, baskitaarspeler of basspeler genoem word.

Baskitare is meestal elektries, maar akoestiese baskitare word ook gemaak. Die klank van 'n akoestiese baskitaar klink meer soos die van 'n pizzikato-bespeelde kontrabas.

Geskiedenis
-----------

Die eerste elektriese baskitaar word in 1936 deur Audiovox Manufacturing Company van Seattle, VSA gebou, maar was nie baie suksesvol nie. In 1951 bou Fender die Fender Precision Bass. Dit was die eerste van 'n reeks elektriese baskitare wat hulle geproduseer het. Die ontwerper, Leo Fender, het die instrument geoormerk as vervanging van die kontrabas. Die Precision Bass was 'n reuse kommersiële sukses. Dit word steeds gebou en word as die grootvader van die moderne baskitaar beskou. Dit het ook 'n groot impak gehad op rock- en popmusiek en op die ontwikkeling van jazz.

Die tradisionele baskitaar
--------------------------

'n Tradisionele baskitaar met vier snare is standaard in E-A-D-G gestem, maar kan ook in "Drop-D" gestem word waar die E-snaar na "D" gestem word (D-A-D-G). Spelers van heavy metal musiek somtyds stem die bas in D-G-C-F "Standaard D" of C-G-C-F "Drop C". Naas die tradisionele viersnarige baskitaar kry mens ook vyf-, ses-, sewe-, agt- en negesnarige baskitare. Vyf-snarige baskitare is in B-E-A-D-G of E-A-D-G-C gestem. Sessnarige baskitare is in B-E-A-D-G-C gestem.

Vyfsnarige baskitaar

Frekwensies
-----------

Die snaarfrekwensies van 'n tipiese baskitaar met vier snare (in Hertz):

E: 41,20
A: 55
D: 73,41
G: 98

Sien ook
--------

* Kitaar
* Kontrabas
* Tiensnaarkitaar
* Lys van musiekinstrumente

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 7661383-5
* LCCN: sh85012161
* MusicBrainz: 17f9f065-2312-4a24-8309-6f6dd63e2e33
* NDL: 01037040

 |
'n Cosplayer as Venom.
Die **Klyntar**, beter bekend as **simbiote** (Engels: *symbiotes*), is 'n fiktiewe buiteaardse spesie wat in Amerikaanse strokiesverhale verskyn wat deur Marvel Comics gepubliseer word, veral in dié oor Spider-Man. Die simbiote vorm 'n simbiotiese verbintenis met hulle gashere, en so word 'n enkele entiteit gevorm. Hulle kan hulle gashere se persoonlikhede of herinneringe verander deur hulle donkerste begeertes te beïnvloed, asook hulle fisieke en emosionele eienskappe versterk en hulle so bomenslike kragte gee. Daar is meer as 40 bekende simbiote in die Marvel Universe.

Die eerste en bekendste simbioot in Marvel Comics is Venom, wat hom in 1985 die eerste keer aan Spider-Man verbind het in die minireeks *Secret Wars*. Nadat Spider-Man sy ware bose aard ontdek en hom verwerp het, verbind die simbioot hom aan sy teenstanderr, Eddie Brock, saam met wie hy die eerste keer Venom word. Hy is sedertdien een van Spider-Man se aartsvyande, hoewel hy ook soms as 'n antiheld uitgebeeld word. 

Ander karakters het ook later met Venom verbind, onder andere die skurk Mac Gargan en Flash Thompson, wat die superheld Agent Venom word. 

Nog 'n bekende simbioot is Carnage, 'n kind van Venom wat verbind het met die berugte Cletus Kasady en 'n vyand van beide Spider-Man en Venom geword het.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Ulawun** is 'n basaltiese en andesitiese stratovulkaan in die provinsie Wes-Nieu-Brittanje, op die eiland Nieu-Brittanje, in Papoea-Nieu-Guinee.

Die vulkaan lê sowat 130 km suidwes van die township Rabaul en is die hoogste berg in Nieu-Brittanje. Teen 2 334 m is dit die tweede hoogste berg op die Bismarckargipel en een van die aktiefste vulkane in Papoea-Nieu-Guinee. Altesaam 22 uitbarstings het al sedert die 18de eeu plaasgevind. Verskeie duisende mense woon naby die vulkaan. As gevolg daarvan en van sy geskiedenis van uitbarstings, is Ulawun aangewys as 'n Dekadevulkaan.

Onlangse aktiwiteit
-------------------

Ulawun en Lolobau-eiland.
In die afgelope paar jaar is daar voortdurend aktiwiteit by Ulawun, met gereelde klein ontploffings, baie skade en groot lewensverlies.

Die mees onlangse uitbarsting het op 26 Junie 2019 begin, en dit het gou in 'n sub-Pliniese uitbarsting verander, met as wat tot 19 km hoog gestyg het. Meer as 5 000 mense is in veiligheid gebring en vlugte na die nabygeleë Hoskinslughawe is gekanselleer. Lawa het op drie verskillende plekke oor die Nieu-Brittanje-snelweg geloop.

Vulkane in Papoea-Nieu-Guinee is van die wêreld se grootste bronne van swaeldioksied. Onlangse studies het aangetoon Ulawun alleen stel SO2 teen sowat 7 kg/s vry, wat omtrent 2% van die wêreldwye emissie van SO2 in die atmosfeer is.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Ulawun.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

Decade VolcanoesTeideTeideNyiragongoNyiragongoVesuviusVesuviusEtnaEtnaSantoriniSantoriniUnzenUnzenSakurajimaSakurajimaTaalTaalMerapiMerapiUlawunUlawunMauna LoaMauna LoaColimaColimaSanta MaríaSanta MaríaAwatsjinskiAwatsjinskiKorjakskiKorjakskiGalerasGalerasRainierRainierKaart van die 16 Dekadevulkane.
**Juanda Internasionale Lughawe (JIA)** (Indonesies: *Bandar Udara Internasional Juanda*) (IATA: **SUB**, ICAO: **WARR**), is 'n internasionale lughawe geleë in Sedati, Sidoarjo. Dit is nou die derde besigste lughawe in Indonesië (na Soekarno-Hatta en Ngurah Rai-lughawens. Hierdie lughawe is ongeveer 12 km vanaf die sentrum van Surabaya en bedien die Surabaya-metropolitaanse gebied plus uitgebreide stedelike gebied. Juanda Internasionale Lughawe word bedryf deur PT Angkasa Pura I. Die lughawe kry sy naam na Djuanda Kartawidjaja (1911–1963), die laaste premier van Indonesië wat die ontwikkeling van hierdie lughawe voorgestel het. In 2019 het die lughawe ongeveer 500 vliegtuie per dag bedien.

Tans is Juanda Internasionale Lughawe die middelpunt van Citilink, Garuda Indonesia, Indonesia AirAsia, Lion Air en Sriwijaya Air saam met Soekarno-Hatta Internasionale Lughawe. Juanda Internasionale Lughawe sal een van die belangrikste lughawens in Indonesië word vir die ASEAN-opelugbeleid.

In 2014 het Juanda Internasionale Lughawe die wêreld se tiende beste in lughawediensgehalte geword volgens Airport Council International onder 79 lughawens met passasierskapasiteit tussen 5-15 miljoen per jaar. In die eerste kwartaal van 2015 word die lughawe die wêreld se sewende beste in lughawediensgehalte deur ACI.

Statistiek
----------

In 2010 het die lughawe 11 miljoen passasiers hanteer, alhoewel die kapasiteit 6 miljoen passasiers was en lugverkeerbeheer se radarstelsel net 21 vliegtuie per uur kan volg, maar op spitsuur 40 tot 45 vliegtuie wat land en opstyg, hanteer. Die volgende is statistieke vir die lughawe van 1999 tot 2013. Hierbenewens word opgemerk dat die binnelandse sektor tussen Surabaya en Djakarta in 2006 die vierde besigste lugroete in Asië is met meer as 750 weeklikse vlugte.

| Jaar | Totale passasiers | Vrag (ton) | Vliegtuig-bewegings |
| --- | --- | --- | --- |
| 1999 | 2 137 353 | 40 549 | 52 284 |
| 2000 | 2 712 074 | 31 185 | 54 154 |
| 2001 | 3 301 435 | 37 767 | 62 141 |
| 2002 | 4 746 113 | 43 089 | 75 921 |
| 2003 | 6 584 711 | 42 910 | 82 779 |
| 2004 | 8 562 747 | 63 950 | 97 421 |
| 2005 | 8 217 415 | 66 647 | 99 485 |
| 2006 | 8 986 650 | 71 574 | 91,209 |
| 2007 | 8 823 228 | 58 815 | 87 687 |
| 2008 | 9 122 196 | 62 289 | 69 726 |
| 2009 | 10 562 906 | 62 357 | 76 754 |
| 2010 | 12 072 059 | 76 774 | 84 958 |
| 2011 | 13 778 287 | 95 146 | 103 846 |
| 2012 | 16 447 912 | 102 133 | 141 365 |
| 2013 | 17 683 955 | 121 935 | 155 421 |
| 2014 | 18 071 633 | 92 439 | 117 825 |
| 2015 | 18 911 256 | 130 398 | 166 208 |
| 2019 (geskat) | 23 545 640 | 154 544 | 173 232 |

Landvervoer
-----------

Juanda Lughawe is verbind met Waru-Juanda Tolweg na Surabaya, wat ongeveer 15 km vanaf die lughawe is. DAMRI- busse word deur die plaaslike regering verskaf om passasiers aan Surabaya af te lewer. Taxi's met vaste tarief is beskikbaar na verskeie bestemmings in Surabaya en omliggende gebiede, insluitend Malang, Blitar, Jember en Tulungagung.
*Airways Park*, die hoofkantoor van die Suid-Afrikaanse Lugdiens
'n Suid-Afrikaanse Lugdiens Airbus A340-313 land op Münchenlughawe
SAL Airbus 340-600
Die **Suid-Afrikaanse Lugdiens**, kort: **SAL** (Engels: *South African Airways*, kort: *SAA*), is Suid-Afrika se grootste binnelandse sowel as buitelandse lugvaartmaatskappy. Die naam SAL word nie meer amptelik deur die lugdiens gebruik nie.

Dit kom op 1 Februarie 1934 tot stand, en op 10 November 1945 begin die Springbokdiens, die eerste internasionale diens tussen Johannesburg en die stad Bournemouth in die Verenigde Koninkryk. Op hierdie vliegroete, wat as 'n vennootskapsonderneming tussen SAL en die Britse Oorsese Lugredery (*British Overseas Airways Corporation*, BOAC) tot stand gekom het, is destyds Avro York-vliegtuie gebruik.

SAL is die eerste lugredery buite die Verenigde Koninkryk wat stralers in gebruik geneem het (die Comet I). Die eerste ononderbroke vlug tussen Suid-Afrika en Europa, 'n regstreekse verbinding tussen Johannesburg en die Griekse hoofstad Athene, is in die jaar 1962 aangebied en in nege uur afgelê. Vanaf Augustus 1963 gebruik SAL 'n nuwe lugroete om die weskus van Afrika vir sy dienste tussen Suid-Afrika en Europa, omrede die Afrikalande weens apartheid nie gebruik van hulle lugruim aan SAL wou toestaan nie. Die eiland Ilha do Sal van Kaap Verde is toe gebruik as stoppunt en vulstasie.

O.R. Tambo Internasionale Lughawe dien as SAL se middelpunt vir vlugdienste tot alle internasionale bestemmings en die meerderheid plaaslike bestemmings. Kaapstad Internasionale Lughawe dien as 'n tweede middelpunt, maar hanteer meestal plaaslike vlugte na bestemmings soos George en Port Elizabeth.

SAL is deel van die lugredery-alliansie, Star Alliance, en vlugooreenkomste bestaan met vennote soos die Duitse Lufthansa in Europa, en United Airlines op die Noord-Amerikaanse vasteland.

In November 2021, by 'n Strategiese Vennootskapsraamwerk (SPF), onderteken tydens 'n seremonie in die teenwoordigheid van Suid-Afrikaanse president Cyril Ramaphosa en Keniaanse president Uhuru Kenyatta. Kenya Airways en South African Airways sal nou saamwerk om "passasiersverkeer, vrag-opsies en handel in die algemeen te verhoog deur die magte van Suid-Afrika, Kenia en Afrika te benut", verduidelik 'n mededeling.

Vloot
-----

Lande met bestemmings van die Suid-Afrikaanse Lugdiens (insluitend seisoenale en toekomstige bestemmings):
██ Suid-Afrika
██ Suid-Afrikaanse Lugdiens se bestemmings
Die SAL se vloot bestaan uit die volgende vliegtuie (Julie 2023):

* 5 Airbus A320-200
* 1 Airbus A330-300
* 1 Airbus A340-300
* 1 Boeing 737-300

Filiale
-------

Die SAL is die alleeneienaar van die plaaslike lugdiens, South African Express, wat hul toespits op ligte plaaslike roetes. SAL het ook in 2006 die laekosteredery, Mango, gestig om mee te ding met ander laekoste-lugrederye wat SAL se markaandeel laat krimp het.

Bestemmings
-----------

* Binnelandse verbindingsBinnelandse verbindings
* StreeksverbindingsStreeksverbindings
Die **Bangladesj-bevrydingsoorlog,** ook bekend as die **Bangladesj Vryheidsoorlog**, of bloot die **Bevrydingsoorlog** in Bangladesj, was 'n rewolusie en gewapende konflik wat veroorsaak is deur die opkoms van die Bengaalse nasionalistiese en selfbeskikkingsbeweging in Oos-Pakistan, wat gelei het tot die onafhanklikheid van Bangladesj. Die oorlog het begin toe die Pakistanse militêre junta gebaseer in Wes-Pakistan – onder bevel van Yahya Khan – *"Operation Searchlight"* teen die mense van Oos-Pakistan geloods het in die nag van 25 Maart 1971, wat die Bangladesj-volksmoord ontketen het.

In reaksie op die geweld het lede van die Mukti Bahini – 'n guerrilla-weerstandsbeweging wat deur Bengaalse militêre, paramilitêre en burgerlikes gevorm is – 'n massa-guerrilla-oorlog teen die Pakistanse weermag geloods, wat talle dorpe en stede in die eerste maande van die oorlog bevry het. Aanvanklik het die Pakistanse weermag momentum tydens die moeson herwin, maar Bengaalse guerrilla's het teenaanval geloods deur wydverspreide sabotasie te pleeg, insluitend deur Operation Jackpot teen die Pakistanse Vloot, terwyl die ontluikende Bangladesj Lugmag Pakistanse militêre basisse aangeval het. Indië het op 3 Desember 1971 by die oorlog aangesluit, waarna Pakistan voorkomende lugaanvalle op Noord-Indië geloods het. Die daaropvolgende Indo-Pakistanse Oorlog het gevegte op twee fronte behels; met lugoorheersing wat in die oostelike teater behaal is, en die vinnige opmars van die Geallieerde Magte van Mukti Bahini en die Indiese weermag, het Pakistan op 16 Desember 1971 in Dhaka oorgegee, in wat tot dusver die grootste oorgawe van gewapende personeel sedert die Tweede Wêreldoorlog is.

Die Pakistanse Lugmag (PAF) het op 3 Desember 1971 'n voorkomende aanval op Indiese lugmagbasisse geloods. Die aanval was geskoei op die Israeliese Lugmag se Operation Focus tydens die Sesdaagse Oorlog, en was bedoel om die Indiese Lugmag-vliegtuie op die grond te neutraliseer. Indië het die staking gesien as 'n openlike daad van onuitgelokte aggressie, wat die amptelike begin van die Indo-Pakistanse Oorlog was. In reaksie op die aanval het beide Indië en Pakistan die "bestaan van 'n oorlogstoestand tussen die twee lande" formeel erken, al het nie een van die regerings formeel 'n oorlogsverklaring uitgereik nie.
| **Perovskiet** |
| --- |
|    |
| Formule | CaTiO3  |
| Onsuiwerhede | Fe,Nb,Ce,La  |
| Nickel-Strunz (10) | 4.CC.30    |
| Kleur | donkerbruin, swart, rooibruin  |
| Streep | kleurloos, gryswit  |
| Glans | diamantagtig, metallies, amper metallies  |
| Hardheid | 5,5 (Mohs)   |
| Digtheid | 3,98-4,26 g/cm3  |
| **Optiese eienskappe**  |
| Dubbelbreking | tweeassig (+)  |
| RI-waardes | nα = 2.300 nβ = 2.340 nγ = 2.380  |
| **Kristallografie**  |
| Kristalsisteem | ortorombies (ideaal: kubies)  |
| Ruimtegroep | Pnma (ideaal: Pm3m)  |
| Strukturbericht-kode | E2₁  |
| Eenheidsel | a = 5.447(1) Å, b = 7.654(1) Å, c = 5.388(1) Å  |
|   |
| Perovskietstruktuur met gekantelde oktaëders |
| \* Lys van minerale |

**Perovskiet** is 'n algemene mineraal met formule CaTiO3

Struktuur
---------

Die ideale perovskietstruktuur
Perovskiet is die argetipe van die E2₁-struktuur in die strukturbericht-klassifikasie, maar dit betref die ideale kubiese struktuur wat ruimtegroep Pm3m besit.

Die meeste stowwe met hierdie tipe struktuur het nogtans meestal 'n effens verwronge kristalrooster wat 'n laer simmetrie het. Dit geld ook vir die mineraal perovskiet self wat 'n ortorombiese struktuur het.

Stowwe wat 'n ABX3 stoigiometrie en 'n onverwronge kubiese perovskietstruktuur het is taamlik seldsaam. Voorbeelde is CaRbF3 en SrTiO3. Strontiumtitanaat het 'n kubiese sel met 3,905 Å en ruimtegroep Pm3m. Die atoomposisies is:

Sr2+ (A) in 1b: (½, ½, ½)
Ti4+ (B) in 1a: (0, 0, 0)
O2− (X) in 3d (½, 0, 0), (0, ½, 0), (0, 0, ½)
Die A-ione is meestal taamlik groot en word deur 'n kuboktaëder van 12 anione omring. Die B-ione is kleiner en het 'n sesvoudige, oktaëdriese omringing.  Hierdie struktuur kan van die kubiese digpakking van anione afgelei word deur 1/4 van die anione deur die A-ioon te vervang en 1/4 van die oktaëderholtes met B-ione te beset. Die ReO3-struktuur kan van die perovskietstruktuur afgelei word deur die A-ione weg te laat.

Die Ca-ioon in CaTiO3, die eintlike mineraal perovskiet, is kleiner as die Sr-ioon. Dit is eintlik te klein vir die holte met 12-omringing. Dit lei tot 'n verwronge struktuur met gekantelde TiO6-oktaëders. By hoër temperature verander die drie kantelhoeke en by 1512(12) K vind 'n eerste orde-oorgang na 'n stuktuur met hoër simmetrie plaas (ruimtegroep I4/mcm), wat net een kantelhoek het wat nie 0 ° is nie. Hierdie kantelhoek gaan daarna ook geleidelik na 0 ° en by 1635 K word die stof kubies met 'n onverwronge stuktuur. Hierdie tweede oorgang in van die tweede orde.
Velde met bloeiende raapsaad is 'n tipiese landskapstoneel in Skone. Vrugbare leemgrond het van die gebied die belangrikste graanstreek in Skandinawië gemaak.
Vlag van Skone
Wapen van Skone
**Skone** (Sweeds en Deens *Skåne*, Latyn *Scania*) is 'n historiese provinsie in die suide van Swede wat tot in die 17de eeu deel uitgemaak het van die Koninkryk Denemarke. Dit kom grootliks ooreen met die huidige provinsie Skåne län en gebied van die provinsiale munisipaliteit (wat ook 'n vroeëre selfstandige munisipaliteit in die historiese provinsie Halland insluit).

Die belangrikste stedelike sentra is Malmö (die provinsiale hoofstad), Helsingborg, Kristianstad, Landskrona, Lund, Trelleborg en Ystad. Skone maak saam met die Deense eilande Seeland, Bornholm, Lolland, Falster en Møn deel uit van die transnasionale Öresundstreek.

Vanweë die nabyheid aan Denemarke is in die plaaslike Sweeds nog steeds 'n Deense aksent in die naam. Sowel Denemarke en Swede het eeue lank aanspraak op Skone, Halland en Blekinge gemaak, en eers in 1658 is hierdie gebiede by Swede ingelyf.

Danksy sy vrugbare grond, gematigde klimaat en ryk visterreine speel Skone steeds 'n beduidende rol as die belangrikste landboustreek van Swede. Die plaaslike landskap word deur saggies golwende heuwellande en groen weivelde in die kusgebiede gekenmerk, waarby Österlen in die suidooste 'n gewilde trekpleister vir toeriste en kunstenaars geword het. Die binneland word deur die heuwelreekse Söderåsen, Romeleåsen en Linderödsåsen en klein mere oorheers, waarvan Ringsjö en Krankesjö as voëlparadyse bekend staan.

Vervoer
-------

'n *Pågatåg* in die Kävlinge-stasie
Ligging van Skone in Swede
In die 1950's is in Skone met die bou van snelweë begin – die gedeelte tussen Malmö en Lund was selfs die eerste snelweg in Swede en vorm tans die beginpunt van die Europese roete E 22. Kort daarna is 'n snelwegnetwerk volgens die Duitse voorbeeld gebou. Skone was in hierdie opsig rigtingaangewend aangesien die res van die land nog in die 1960's slegs oor kort snelweë beskik het wat nie met mekaar verbind was nie. Skone se netwerk het uit die internasionale veerboothawens geloop, en intussen maak die Öresundbrug ook deel uit van hierdie netwerk.

Skone beskik daarnaas oor 'n eersterangse spoorwegnetwerk. Op die lyn tussen Malmö en Stockholm ry moderne X 2000-hoëspoedtreine, terwyl die treindienste Pågatåg en Öresundståg belangrike nedersettings in Skone met mekaar verbind. Met die voltooiing van die Öresundbrug is die treinskedules in Skone by dié van die Deense eiland Seeland aangepas.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4053191-0
* LCCN: n79085046
* VIAF: 266506419
* WorldCat Identities: lccn-n79085046

 |
Die Nelson-Mandelabrug
Die Nelson-Mandelabrug in Braamfontein
Die Nelson-Mandelabrug
Die **Nelson-Mandelabrug** in Johannesburg is die grootste kabelgesteunde brug in Suider-Afrika. Dit is geopen op 20 Julie 2003 en is 284 meter lank. Dit span oor 42 operasionele treinspore langs Parkstasie en verbind Braamfontein met Newtown in die hart van die stad se sentrale sakegebied.

Die asimmetriese dubbel-spantoringkabelgesteunde brug bestaan uit 'n 66 meter noordspan, 'n 176 meter hoofspan en 'n 42 meter suidspan, wat 'n totale lengte gee van 284 meter.

Die noordelike spantoring is 42 meter hoog en die suidelike spantoring is 27 meter hoog wat 'n delikate balans skep en 'n interessante visuele aantrekkingskrag het. Die hoofspan is so lig as moontlik gebou met die gebruik van staal en 'n betonlaag dek terwyl die swaarder kantspanne gebou is van staalversterkte beton om te dien as teengewig vir die lang hoofspan.

Naastenby 4 000 kubieke meter beton en 1 000 ton strukturele staal is gebruik in die konstruksie van die brug, met naastenby 500 ton versterkte staal gegiet in die beton.
Vlag van PAIGC
**Afrika Party vir die Onafhanklikheid van Guinee en Kaap Verde** (Portugees: *Partido Africano para a Independência da Guiné e Cabo Verde* (**PAIGC**) was 'n versetbeweging en is 'n politieke party in Guinee-Bissau en tot 1981 in Kaap Verde.

Die party is in 1956 gestig om 'n weerstandsbeweging te lei wat na onafhanklikheid van Guinee-Bissau en Kaap Verde gestreef het. Die belangrikste stigter was Amílcar Cabral, landbou-ingenieur, skrywer en politikus, wat die PAIGC tot 'n formidabele guerrilla-beweging opgebou het en wat ook 'n leidende rol gespeel het in die stryd om onafhanklikheid van die Portugese kolonies in Afrika.

Na Guinee-Bissau se onafhanklikheid in 1973 (deur Portugal in 1974 erken), en Kaap Verde se onafhanklikheid in 1975, was die party 'n marxistiese-leninistiese eenheidsparty. Tot voor die die staatsgreeppoging teen die president van Guinee-Bissau Luis Cabral in 1980, het die PAIGC gestreef na 'n unie tussen Guinee-Bissau en Kaap Verde. Daarna is staatkundige en partybande tussen die twee lande verbreek.

Die PAIGC-tak in die Kaap Verde het in 1981 sy naam verander na PAICV (Afrika Onafhanklikheidsparty van Kaap Verde).

Sekretarisse-generaal / voorsitters van die PAIGC
-------------------------------------------------

* Kontrolepunt wat in 1974 deur PAIGC in Guinee-Bissau opgestel is, na die verklaring van onafhanklikheid.Amílcar Cabral - 1956-1973
* Aristides Pereira - 1973-1977
* Luís Cabral - 1977-1980
* João Bernardo Vieira, sekretaris-generaal (November 1981), president (Oktober 1986)
* Francisco Benante, president (September 1999)
* Carlos Gomes Júnior (Cadogo Jr.), president (Februarie 2002)