recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Hierdie artikel handel oor die rivier in die suidwestelike Verenigde State en noordwestelike Meksiko. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Coloradorivier (dubbelsinnig).*

Die **Coloradorivier** (Engels: *Colorado River*, Spaans: *Río Colorado*, "rooi gekleurd") is 'n groot suidwes-vloeiende rivier in Noord-Amerika. Die rivier, met 'n lengte van 'n 2 334 km, ontspring in die Rocky Mountain National Park in Colorado. Die vallei van die Coloradorivier is veral bekend weens die Grand Canyon in Arizona.

Die Coloradorivier naby Page, Arizona, Verenigde State.
Die Glen Canyon-dam tussen Page en die Grand Canyon.
Die *Horseshoe Bend* in die Grand Canyon.
Die Coloradorivier vloei deur die volgende lande: Verenigde State van Amerika en Meksiko. Die rivier loop deur die suid-westelike Amerikaanse deelstate Colorado, Utah, Arizona, Nevada en Kalifornië, asook deur die noord-westelike Meksikaanse deelstate Baja California en Sonora.

Oorspronklik mond die Coloradorivier in Meksiko aan die Golf van Kalifornië uit, maar aangesien al die water gebruik word vir besproeiing, drinkwater en ander gebruik, droog die stroom tans op voordat dit Meksiko bereik. Die rivier se stroomgebied het 'n oppervlakte van 637 137 vierkante kilometer (waarvan slegs 5 200 km² Meksikaanse grondgebied is). In die stroomgebied lê talle groot maar ook klein syriviere, onder andere die *Virgin*, die *Paria* en die *Kanab*.

Syriviere
---------

* Green Dolores
* Gunnison
* San Juan
* Klein-Colorado
* Gila
* Virgin
* Kanab
* Paria

Damme met damwalle
------------------

* Lake Mead (Hoover Damwal)
* Lake Powell (Glen Canyon Damwal)
* Lake Mojave (Davis Damwal)
Die **Sopwith Driedekker** is 'n Britse trippeldekker vegvliegtuig wat tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het. Dit was ook die eerste driedekker vliegtuig. Hierdie vliegtuig is ontwikkel met twee doelwitte: klimvermoë en beweegbaarheid. Dit ontwerp was ietwat van 'n waagstuk, die romp van die Sopwith Pup is gebruik, toegerus met 'n kragtiger motor en die ekstra vlerk bygevoeg. 

Die Driedekker was nie meer beweegliker as die *Pup* nie maar kon vinniger klim as enige vliegtuig op daardie stadium. Na sy nooiensvlug op 28 Mei 1916 is die vliegtuig onmiddellik na die front gestuur vir luggevegtoetsing. Binne 15 minute nadat dit die front bereik het, is die vliegtuig opgestuur om 'n Duitse vliegtuig aan te val. Waarnemers was verstom oor die vliegtuig se klimvermoë: dit het 3 660 m binne 13 minute bereik.

Produksie is onmiddellik begin en die Lugarm van die Britse Vloot het die vliegtuig met groot sukses gebruik vanaf Februarie tot Julie 1917. Die Kanadese B-vlug van 10 Eskader het 87 oorwinnings in 12 weke met die Driedekker behaal. 

Duitse vlieëniers het die vliegtuig opsetlik vermy. Die Duitse Ministerie het 'n prys uitgeloof vir enige persoon wat 'n vliegtuig kan ontwerp met die vermoë van die Driedekker. Anthony Fokker het begin om so 'n vliegtuig te ontwerp maar nadat 'n Driedekker in sy hande geval het, het hy dit gebruik as basis. Die gevolg was die Fokker Dr.I.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Sopwith Driedekker:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 1 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Clerget suiermotor |
| Kraglewering per motor | 130 perdekrag |
| Vlerkspan | 8,08 m |
| Lengte | 5,74 m |
| Hoogte | 3,2 m |
| Vlerkoppervlakte | 21,46 m2 |
| Maksimum opstygmassa | 699 kg |
| Maksimum snelheid | 188 km/h |
| Operasionele hoogte | 6 250 m |
| Uithouvermoë | 2 uur en 45 minute |
| Klimvermoë | 366 m per minuut |
| Bewapening | Een of twee gesinchroniseerde 7,7 mm masjiengewere |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
Adirondackstoel
Moderne Adirondackstoel, Tofino Kanada
Die **Adirondackstoel** is 'n Amerikaanse buitelewe-gemakstoel met breë armleunings, 'n lang skuins rugleuning en 'n sitplek wat hoër aan die voorkant is as by die aansluiting by die rugleuning. Dit is vernoem na die Adirondack-gebergte in die noordooste van New York, Amerika. Die oorspronklike ontwerp het uit 'n klein aantal plat houtplanke bestaan; die agterste gedeelte van die sitplek, wat skuins na onder hel, is tegelykertyd ook die agterste pote van die stoel. Die stoel is gewild as gevolg van die basiese, rustieke ontwerp en gemak. 

Die Westport-plankstoel, vernoem na Westport, New York, in die Adirondack-gebergte, waar dit in 1903 deur Thomas Lee vir sy somerhuis ontwerp is, was die voorloper van die Adirondackstoel. Die Westportstoel was 'n baie eenvoudige ontwerp, en het uit net elf stukke hout bestaan. 

Die Adirondackstoel word gekenmerk deur die hellende rugleuning en diep skuins sitplek. Hierdie ontwerp was reeds in die bergagtige Adirondacks bekend, en dit was moontlik om, wanneer die stoel teen 'n steil heuwel gestaan het, dit in 'n regop sitposisie te stel.

Lee het die ontwerp van die stoel aan sy vriend, 'n plaaslike skrynwerker, Harry Bunnell gegee. Bunnell het dit as 'stoel', sonder enige verwysing na 'Adirondack', gepatenteer.  Bunnell het vir die daaropvolgende twintig jaar of langer, "Westport-stoele" van 'n inheemse hout gemaak.  Lee het nie omgegee dat Bunnell wins uit sy ontwerp gemaak het nie, omdat Lee reeds finansieel welvarend was en geen belangstelling in stoelvervaardiging gehad het nie.

In 1938 het Irving Wolpin 'n soortgelyke ontwerp vir 'n buitelewe-stoel, met 'n geboë rug en sitplek, gepatenteer. Die woord 'Adirondack' is weereens nie genoem nie.

Adirondackstoele is oor die algemeen redelik duur omdat dit van duur, skaars houtsoorte soos kiaat, seder, bloekom en ander spesiale houtsoorte gemaak word. Hierdie houtsoorte is sterk en bestand teen die son en reën; dit verweer nie maklik nie. Dit is ook bestand teen roes, muf en insekskade. Goedkoop variasies van dennehout is beskikbaar, maar dit is gewoonlik nie bestand teen langdurige blootstelling aan die elemente van die natuur nie. 

Moderne weergawes van die stoele kan egter ook van ander materiale, byvoorbeeld 100% herwinde plastiek en vlekvrye staal gemaak word. As sulks is dit ook in 'n groot verskeidenheid kleure, sowel as variasies van die basiese ontwerp, beskikbaar.
Tipiese huise in Vilankulo.
**Vilankulo** (voorheen **Vilanculos**) is 'n dorp in die Inhambane-provinsie van Mosambiek. Sommige toeriste maak gebruik van fasiliteite in die dorp om te oornag, veral wanneer daar tussen Maputo en Beira gereis word en wanneer die Bazaruto-eilande in die Indiese Oseaan besoek word. 

Vilanculos het aansienlike groei beleef die afgelope dekade en gebruik befondsing gegenereer uit toerisme om toerisme-infrastruktuur verder te verbeter. Die dorp is 'n gewilde vakansiebestemming vir menige Suid-Afrikaner en bied 'n kombinasie van aangename weer, kristalhelder seë, pragtige strande en verskeie watersportsoorte wat beoefen kan word. Tariewe is nie buitensporig nie en 'n verskeidenheid vakansieoorde is onlangs ontwikkel, asook 'n aantal goeie eetplekke.[*verwysing benodig*]

Daar is 'n klein internasionale lughawe op Vilankulo waarvandaan daar daaglikse vlugte tussen Johannesburg, Maputo en eSwatini onderneem word.

Demografie
----------

| Jaar | Bevolking |
| --- | --- |
| 2010 skatting | 24 433 |

Galery
------

* Toneel by Vilaculos beach MozambiqueToneel by Vilaculos beach Mozambique
* Vilaculos beach MozambiqueVilaculos beach Mozambique

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |
Finse Messerschmitt Bf 109 G-2s tydens die Voortsettingsoorlog.
'n F/A-18 van die Finse Lugmag
Pilatus PC-12
Die **Finse Lugmag** (FAF of FiAF; Fins: *Ilmavoimat* ("Lugkragte"), Sweeds: *Flygvapnet* ("Lugarm")) is een van die takke van die Finse Weermag. Sy vredestydse take is lugruimtoesig, identifikasievlugte, en die instandhouding van gereedheidsformasies vir oorlogstye. Die Finse Lugmag is as 'n aparte tak van die militêre magte op 4 Mei 1928 gestig, maar het reeds sedert 6 Maart 1918 amptelik as die Leërlugvaartkorps bestaan.

Die FiAF se hoofdoel was om lugsuperioriteit oor Finland te verkry en te verhoed dat die Sowjetlugmag hul voorste linies verstewig. Die vegeskaders was baie suksesvol in die Finse offensief van 1941. 'n Gestroopte, meer beweeglike en aansienlik ligter weergawe van die Amerikaanse Brewster B239 "Buffel" was die FiAF se belangrikste vegter tot in 1943. Resultate met hierdie vegter was puik, selfs al is die tipe as 'n mislukking beskou in die Amerikaanse Vloot en die Britse Verre-Oostemagte. In Finse gebruik, het die Brewster 'n oorwinningskoers van 32:1 – 459 dood teen 15 verliese.

Duitse Bf 109s vervang die Brewster as die primêre voorlinievegter van die FiAF in 1943, maar al die Buffels het voortgegaan om in sekondêre rolle tot die einde van die oorloë te funksioneer. Ander tipes, veral die Italiaanse Fiat G.50 en Curtiss Hawk 75 is ook as bruikbaar bewys in die hande van goed-opgeleide Finse vlieëniers. Verskeie Russiese ontwerpe was ook in aksie, nadat hulle herstel is weens ligte beskadiging.

In die 1990's, toe die Koue Oorlog verby is, het die Finse Lugmag sy beleid van aankope van Sowjet- /Russiese vliegtuie herroep en sy vegtervleuel van Saab Draken en MiG-21s vervang met Amerikaanse McDonnell Douglas F/A-18 Hornets.

Tans is die FAF in drie lugtakke georganiseer, elkeen opgedra aan een van die drie lugverdedigingsgebiede waarin Finland verdeel is. Die belangrikste vleuelbasisse is in Rovaniemi, Tampere en Kuopio-Rissala, elk met 'n frontlinie-eskader. Vlieënieropleiding word onderneem by die Lugmagakademie in Tikkakoski, met die gevorderde kursus aangebied op eskadervlak.
Die Admiralty Arch, soos gesien vanaf The Mall
Die inskrif op die fasade herinner aan koningin Victoria, haar seun Edward VII as opdraggewer en die ontstaansjaar
**Admiralty Arch** is een van 'n reeks geboue wat in 1910 in opdrag van koning Edward VII ter herdenking aan sy moeder, koningin Victoria, in Londen opgerig is. Die triomfboog, wat volgens 'n ontwerp van Sir Aston Webb ontstaan het en in 1912 voltooi is, vorm die argitektoniese eindpunt van The Mall en sy oorgang tot Trafalgarplein.

Die gebou behels drie groot identiese boë met poorte wat van bewerkte yster gemaak is asook twee kleiner boë wat toegang tot The Mall vir sowel voetgangers asook voertuie bied. Die grootste boog in sy middel word slegs tydens seremoniële geleenthede geopen en was, toe dit ingewy is, die grootste in die Verenigde Koninkryk. Die gebou het oorspronklik die woning van die *First Sea Lord* (geleë in die noordervleuel) asook regeringskantore gehuisves.

In 2012 het die Britse regering sy 125 jaar oue huurkontrak vir die gebou aan die eidendomsontwikkelaar *Prime Investors Capital* verkoop wat beplan om die gebou tot 'n luukse hotel te herontwikkel.
**Villa General Belgrano** is 'n klein bergdorp in die Departamento Calamuchita van die Argentynse provinsie Córdoba, sowat 75 kilometer noord van die provinsiale hoofstad Córdoba, met 5 888 inwoners. Die dorp lê in die noordelike Valle de Calamuchita, 'n vallei in die bergreeks Sierras de Córdoba, en is vernoem na die skepper van Argentinië se nasionale vlag, generaal Manuel Belgrano (1770-1820).

Geskiedenis
-----------

Villa General Belgrano se Oktoberfest in 2006
Die dorp is in die 1930's deur twee Duitse spekulante gestig wat die gebied se landboupotensiaal as belowend beskou het. Die Alpynse landskap en karakter van die dorp het immigrante uit Duitsland, Switserland, Oostenryk en Italië gelok.

Ná die Seeslag van die Rio de la Plata in 1940 het Duitse seemanne hul slagskip *Admiral Graf Spee* voor die kus van die Uruguaanse hoofstad Montevideo se hawe tot sink gebring, en 130 van die oorlewende matrose het besluit om nie na Duitsland terug te keer nie en hulle in Villa General Belgrano gevestig. Saam met die oorspronklike setlaars het hulle die dorp se kenmerkende voorkoms geskep: Die Alpynse boustyl, houthuise met rooi dakteëls, mikrobrouerye, fynbakkerye en sjokoladewinkels verleen nog steeds 'n tipies Europese karakter aan die dorp. Duits het sy vroeëre status as algemene omgangstaal lankal aan Spaans afgestaan. Eredienste word naas Spaans egter ook nog in Duits gehou, en ook Argentinië se Duitstalige weekblad *Argentinisches Tageblatt* word by die plaaslike koerantstalletjies verkoop.

Toerisme
--------

As 'n Alpynse enklawe in Argentinië lok Villa General Belgrano talle toeriste wat Duitse spesialiteite soos *Apfelstrudel* ('n gerolde appelgebak), *Leberwurst* (lewerwors) en Spätzle kom proe. Die jaarlikse Oktoberfest, die *Fiesta de la Cerveza* ("Bierfees") in die eerste week van Oktober word as die vierde grootste bierfees van sy soort na dié van die Beierse hoofstad München, Kitchener in Ontario (Kanada) en Blumenau in Brasilië beskou. Ander bekende feeste is die *Fiesta de la Masa Vienesa* ("Fees van Weense Koeke en Terte") en die Sjokoladefees.
**Maurice van Essche** (1906 – 1977) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar. Hy is op 4 Oktober 1906 in Antwerpen, België, gebore. Hy studeer in Parys onder Henri Matisse.

In 1939 word hy deur die Belgiese regering na die Kongo gestuur om daar studies van die stamme te skilder. Hy het oral in Europa uitstallings gehou. In 1943 aanvaar hy 'n pos as lektor in Skone Kunste aan die Witwatersrandse Tegniese Kollege.

In 1946 verhuis hy na Kaapstad. In 1952 word hy aangestel as senior lektor in die Skone Kunste aan die Michaelis-skool aan die Universiteit van Kaapstad. Daarna het hy sy werke gereeld op die Biennale-uitstalling, Venesië en ander belangrike uitstallings vertoon. Hy het later na Thonon, Frankryk, geëmigreer waar hy op 12 Junie 1977 oorlede is.

Bron
----

* Green, Eldred: Maurice van Essche - painter. In: Lantern. Tydskrif vir Volksopvoeding. Jaargang 5, nr. 3, Januarie 1956
* *Ensiklopedie van Suidelike Afrika*, Eric Rosenthal, 1967.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* ISNI: 0000 0000 7887 9458
* LCCN: no99044326
* RKD: 100972
* ULAN: 500480822
* VIAF: 97801352
* WorldCat Identities: lccn-no99044326

 |
**Serena** is 'n fiktiewe karakter uit die Pokémon-mediafranchise wat deur Nintendo en Game Freak besit word. Sy verskyn vir die eerste keer in die *Pokémon X- en Y*-videospel as een van die twee protagonistiese karakters wat deur die speler gekies kan word, saam met haar manlike mede-reisiger, Calem. Sy verskyn ook in verskeie ander Pokémon-publikasies, veral in die anime as 'n medereisiger van Ash Ketchum in die Kalos-streek, met die doel om 'n Kalos-koningin te word, 'n titel wat gegee word aan die beste Pokémon-uitvoerder in die streek. In die mangareeks, waar die karakters en verhaal anders is as in die videospel en anime, staan sy bekend as **Yvonne Gabena**.

Hoewel sy as 'n karakter met 'n soortgelyke agtergrondverhaal as ander vroulike karakters in die Pokémon-videospelreeks beskou word, het Serena lof ontvang vir haar optrede in die anime. Sy het bekendheid verwerf deurdat dit gedink word dat sy romantiese gevoelens vir Ash Ketchum het tydens die *Pokémon XY*-anime, wat sigbaar was deurdat haar wange bloos en sy skaam word as sy hom sien, met hom praat of langs hom is. Dit het egter ook kritiek ontvang omdat dit as oordrewe beskou word en nie geskik is vir die teikengehoor van die Pokémon-anime nie, naamlik kinders. Die soentoneel tussen Serena en Ash in die laaste episode van *Pokémon XYZ* was een van die gunsteling soentonele onder die anime-fans in Japan.

Serena se karakterontwerp is deur Ken Sugimori en Atsuko Nishida vir die videospel ontwerp. Vir die anime is sy ontwerp deur Toshihito Hirooka, en vir die manga deur Satoshi Yamamoto. Haar stemakteur vir die anime is Mayuki Makiguchi in Japans en Haven Paschall in Engels.
**Sergels Torg** met Kulturhuset (aan die linkerkant) snags
Uitsig van Kulturhuset na die noordooste met die superellipsvorm van Sergels Torg duidelik sigbaar
**Sergels Torg** ("Sergel se Plein") is 'n bekende openbare plein in die middel van Stockholm, Swede. Die plein is vernoem na die 18de eeuse beeldhouer Johan Tobias Sergel wat sy werkswinkel in die gebied om die plein gehad het.

Ikoniese driehoekpatroon van die voetgangersplein. Die Muttern, die heksagoniese gebou regs van die trappe, is in 2005 met straatvlaktoegang na die T-Centralen-metrostasie vervang.
Aansig van die fontein
Dit is bekend vir 'n aantal kenmerke insluitend die rol wat dit gespeel het as die beginpunt van die demonstrasie van die superellipsvorm as 'n vorm vir die plein se verkeersirkel. Dit is in 1959 deur die Deense wiskundige Piet Hein ontwerp. Die 37 meter hoë glaspilaar in die middel is die *Kristall-vertikal accent* ("Kristal-vertikale aksentuur", 1974) deur Edvin Öhrström. Die amptelike naam word selde gebruik en dit staan onder Stockholm se inwoners bekend as die "glasobelisk" of menige fallies-verwante omgangstaalbenamings.

Wes van die eintlike plein is 'n laer-liggende plein wat met wit en swart teëls geplavei is. Dit staan informeel as die *Plattan* ("Die Blad") bekend is tans berug vir die dwelmhandelaars wat daar teenwoordig is. Wes van Plattan is wye trappe wat as 'n gewilde ontmoetingspunt dien. Wes van die trappe lê Drottninggatan. Noord is vyf wolkekrabbers, *Hötorgsskraporna*, van die min geboue hoër as agt verdiepings in Stockholm se middestad. Suid van die plein lê Stockholm se *Kulturhuset*.

Die breë Sveavägen straat, vandag bekend as die straat waar Eerste Minister Olof Palme vermoor is, strek noordwaarts van die plein. Daar is aanvanklik beplan om die straat as 'n groot "Nasionale Promenade" te ontwikkel wat van die koninklike begraafplaas, Haga, tot by die Koninklike Paleis sou strek. Die projek is egter nooit heeltemal voltooi nie.
**Sergey Brin** (geb. Сергей Михайлович Брин, *Sergei Michailowitsj Brin*; Moskou, 21 Augustus 1973) is een van die stigters van Google, saam met Larry Page. Vanaf Oktober 2019 is Brin die 10de rykste persoon ter wêreld, met 'n geskatte netto waarde van 53,8 miljard dollar is hy een van die 50 rykste mense ter wêreld.

Vroeë lewe
----------

Brin is in Moskou, toe in die Sowjetunie, gebore as die seun van Joodse ouers, Michael en Eugenia Brin, albei gegradueerdes van die Moskouse Staatsuniversiteit.

In 1979, toe Brin ses jaar oud was, het sy ouers besluit om na Amerika te immigreer. In ’n onderhoud het Sergey se pa verduidelik dat hy nie in die Sowjetunie ’n sterrekundige kon word nie omdat Jode destyds uit die professionele beroepe gehou is, en dit veral moeilik was om in universiteite se fisikadepartement toegelaat te word. Hy het dus wiskunde studeer.

Nadat Michael in 1977 van ’n wiskundekonferensie in Warskou teruggekeer het, waar hy vrylik met kollegas oor die wêreld heen kon meng, het hy besluit om die Sowjetunie saam met sy gesin te verlaat.  Hulle het amptelik aansoek gedoen om te emigreer, en hy en sy vrou het albei dadelik hul werk verloor. Nadat hulle agt maande lank sonder werk was, is hul aansoek eindelik goedgekeur en kon hulle emigreer.

In Amerika het Sergey Brin ná skool rekenaarwetenskap en wiskunde aan die Universiteit van Maryland studeer, waar hy in Mei 1993 sy B.Sc. cum laude behaal het. Hy het daarna rekenaarwetenskap aan die Stanford-universiteit studeer.

Ontwikkeling van Google
-----------------------

Tydens ’n oriëntasie vir nuwe studente aan Stanford het hy Larry Page ontmoet. Nadat hulle aanvaklik oor alles verskil het, het hulle later mekaar se intellektuele sielemaats en goeie vriende geword. Saam met hulle die artikel "The Anatomy of a Large-Scale Hypertextual Web Search Engine" geskryf.

Hulle het koppe bymekaargesit en op goedkoop rekenaars in hul koshuiskamer ’n nuwe soekenjin ontwerp en getoets. Hulle het hul Ph.D.-studie opgeskop om heeltyd aan hul stelsel te werk. Hulle het geld bymekaargeskraap om hul beroemde motorhuis in Menlo Park, Kalifornië, te huur waar hulle Google sou ontwikkel en hul lewe vir goed sou verander.
**Marietjie Joubert** is ’n Afrikaanse digter.

Lewe en werk
------------

Maria Francina Joubert is in 1944 op Middelburg in die Transvaal gebore. Aan die Universiteit van Pretoria behaal sy in 1970 ’n M.A.-graad met ’n verhandeling oor "*Die verhouding tussen die terapeut en die pasiënt in speelterapie met ’n tienjarige seun*". Sy bekwaam haar as ’n kliniese sielkundige en praktiseer as sulks in Pretoria. Daarna aanvaar sy ’n pos as lektor aan die Randse Afrikaanse Universiteit. Hier behaal sy in 1987 ’n D.Litt. et Phil.-graad in Sielkunde met ’n proefskrif oor "*Egpaarsisteme: ’n metodologiese verkenning*".

 Skryfwerk
----------

Van haar gedigte verskyn in *Tydskrif vir Letterkunde*. Die bundel "*Ligterhout*" poog in fyn verse om betekenis te vind in visuele momente en bevat ook reisgedigte en liefdesgedigte. Die titel verwys na ’n werktuig wat gebruik word om ander dinge mee op te lig (soos ’n hyser) en kan dus simbolies die medium wees wat gebruik word om die woord se betekenis vry te laat. Baie van die gedigte besin oor die skeppingsproses, wat nie net God nie maar ook die natuurlike skeppings soos van ’n sywurm of in die natuur insluit, waar daar beide ontbinding en groei is. Hierin word gebruik gemaak van teenstellings, soos die barre Karoo wat volmaakte komposisie word en gebrek en duisterheid wat uitgroei tot helderheid en suiwerheid. In "*Pianis*" word uitgebeeld hoe die pianis die luisteraar met sy spel kan meevoer, met die spinnekopbeeld wat die beweging van die pianis se hande, die web van verrukking en die gevangenskap van die luisteraar enduit voer. "*Spieël*" is ’n uitbeelding van die ontnugtering wat deur die jare kom en die magiese van die kinderwêreld vernietig. Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende "*Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte*", "*Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte*", "*Poskaarte*", "*Voorspraak*" en "*Liggaamlose taal*". Sy skryf ook kortverhale, waarvan enkeles in *Tydskrif vir Letterkunde* gepubliseer word. As vertaler is sy verantwoordelik vir die vertaling van "*Oskar en Knersus*" van Norman Dahl (die verhaal van ’n haas en ’n draak),

Publikasies
-----------

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
| 1976 | Ligterhout |
|  | Vertaling |
| 1978 | Oskar en Knersus – Norman Dahl |

Bronnelys
---------

### Boeke

* Askes, H. en Landman, J.N. (samestellers) "Voorspraak" Tafelberg-Uitgewers Beperk Kaapstad Eerste uitgawe Tiende druk 1994
* Cloete, T.T. (red.) "Die Afrikaanse literatuur sedert sestig" Nasou Beperk Eerste uitgawe 1980
* Kannemeyer, J.C. "Verse vir die vraestel" Tafelberg-Uitgewers Beperk Eerste uitgawe 1998
* Kannemeyer, J.C. "Die Afrikaanse literatuur 1652-2004" Human & Rousseau Kaapstad en Pretoria Eerste uitgawe 2005
* Van Coller, H.P. (red.) "Perspektief en Profiel Deel 2" J.L. van Schaik-Uitgewers Pretoria Eerste uitgawe  1999

### Internet

* Worldcat:

### Resensies

1. ↑  Brink, André P. "Rapport" 5 Desember 1976
2. ↑  Cloete, T.T. "Tydskrif vir Geesteswetenskappe" Jaargang 17 no.2, Junie 1977
3. ↑  Coetzee, A.J. "Standpunte" Nuwe reeks 137, Oktober 1978
**Irenaeus** (130 - 202) was die eerste groot teoloog en kerkvader na die apostels. Hy het die Christelike versoeningsleer geformuleer wat tydens die konsilie van Nicea as grondslag vir die Christendom aanvaar is. Die grootste deel van die geloofsbelydenis van Nicea is ook deur hom geskrywe. Hy het homself beywer vir die bestryding van ketterye, veral die gnostisisme.

Biografie
---------

**Irenaeus** is gebore in die eerste helfte van die 2de eeu nC. In die stad Smyrna in Klein-Asië. Hy het groot geword in 'n Christelike familie en nie eers as volwassene bekeer nie. Hy was 'n leerling van Polikarpos, wat as biskop van Smyrna aangestel is deur die evangelis Johannes. Moontlik het hy na die gruwelike marteldood van Polkarpos na Lyon verhuis in ongeveer 155 n.C.

Lyon (toe Lugdunum) was die belangrikste stad van die Romeinse provinsie Gallië. Gedurende die vervolgings van keiser Markus Aurelius van 161 – 180 was hy priester in Lyon. In 177 stuur die priesters van Lyon hom na Rome met 'n boodskap vir Pous Eleuterus oor die Montanisme, 'n kettery wat in Lyon kop uitgesteek het. Terwyl hy in Rome was, het 'n massamoord in Lyon plaasgevind en die biskop Pothinus het die marteldood gesterf. Irenaeus het hom opgevolg as die tweede biskop van Lyon.

Gedurende die religieuse vrede wat gevolg het op die vervolgings van Marcus Aurelius, het Irenaeus sy beroemde boek *Adversus haereses (Teen Ketterye)* geskryf. Hy het veral gepreek teen die gnostisisme.

In 190 of 191 versoek hy Pous Victor I om nie Christene in Klein-Asië te ekskommunikeer nie omdat hulle volgehou het om die Paasfees op die 14de dag van die Joodse maand Nisan te vier die dag van Jesus se kruisdood eerder as op die volgende Sondag.

Sy sterfdatum is onbekend. Hy is begrawe in die kerk van Sint Johannes, wat later na hom vernoem is. In 1562 het die Hugenote die tombe en sy stoflike oorskot totaal vernietig.

Verering
--------

Irenaeus word as heilige en martelaar vereer in die Rooms-Katolieke Kerk en die Ortodokse Kerk. Sy feesdag in Rooms-Katolieke Kerk en die Lutherse Kerk is op 28 Junie en in die Ortodokse Kerk op 23 Augustus.
"Dawid en Jónatan" deur Rembrandt. Jónatan is die man met die tulband.
 **Jónatan**  (Hebreeus: יְהוֹנָתָן  *Jəhōnāṯān* of *Jehonatan*; of יוֹנָתָן *Jonatan*) is ’n held wat in I Samuel van die Hebreeuse Bybel voorkom. Hy was die seun van koning Saul en boesemvriend van koning Dawid. Die verhouding tussen Dawid en Jónatan is een van die merkwaardigste wat in die Bybel opgeteken staan.

Jónatan word die eerste keer in die Bybelverhale genoem waar hy die wagpos van die Filistyne in Geba verslaan, (I Samuel 13) en in die daaropvolgende hoofstuk ’n alleenaanval op ’n ander Filistynse wagpos uitvoer wat sy "manhaftigheid en moed as kryger" bewys. 
Hy eet egter heuning, onwetend daarvan dat sy vader, as ’n eed, enige voedselinname verbied het: "Vervloek is die man wat iets eet tot vanaand" (I Samuel 14:24). Saul was van plan om Jónatan hiervoor om die lewe te bring, maar versag nadat die manskappe daarteen beswaar maak. (I Samuel 14:45).

 Omhelsing tussen Dawid en Jónatan in ’n tekening uit die 14de eeu.
Die verhaal van Dawid en Jónatan vind sy aanvang in hoofstuk 18, waar daar geskrywe staan dat "die siel van Jónatan verkleef geraak het aan die siel van Dawid, en Jónatan het hom liefgehad soos sy eie siel" (vers 1). Jónatan help vir Dawid om van Saul af weg te vlug en vra Dawid om sy barmhartigheid teenoor Jónatan se geslagte te behou (1 Samuel 20:14-15). Dit dui daarop dat Jónatan vir Dawid as die toekomstige koning erken. 

Jónatan sterf tragies saam met sy vader en broers in ’n neerlaag op die gebergte Gilbóa. (I Samuel 31) Jónatan was die vader van Mefibóset, teenoor wie Dawid besondere edelmoedige gedrag, om Jónatan se onthalwe, betoon het. (II Samuel 9).
T. H. Jones maak die opmerking dat Jónatan ’n "toonbeeld van getrouheid aan die waarheid en vriendskap is".
**Jy's Lieflik Vanaand** is 'n Afrikaanse rolprent wat op 17 September 1962 vrygestel is. Die rolprent is in swart en wit verfilm, ongeag die feit dat die eerste Afrikaanse musiekrolprent in kleur, Nooi van my hart, drie jaar tevore verskyn het.

Genre
-----

Die rolprent is 'n romantiese komedie en musiekblyspel. Dit het geen ouderdomsperk nie.

Hoofrolspelers
--------------

* Gert van den Bergh as Anton Fourie
* Lulu Kruger as Rika Venter
* Dale Swanepoel as Joop Henning
* Miemsie Retief as Estelle Venter
* Johan van Heerden as Anton Fourie II
* Douglas Fuchs as Swanepoel
* Willie van Rensburg as Van Wyk
* Willem Loots as Hannes Louw
* Wena Naudé as Anton Fourie-aanhanger
* Elsa Fouché as Anton Fourie-aanhanger
* Nicky Caras as Ontvangsdame
* Richard Daneel as Karel
* Glenys Lynne as haarself

Storielyn
---------

Anton Fourie, 'n teruggetrokke komponis, raak verlief op die stem wat sy liedjies sing. Hy wil dringend 'n foto van die sanger bekom, wat slegs bekend is as "die geheime stem". Ondertussen is mev. Venter, die sangeres, verlief op die persoon wat sulke mooi liedjies skryf en aan haar soveel vreugde verskaf. Sy reageer deur vir hom 'n foto van haar dogter te stuur en hy antwoord met 'n foto van sy seun. Wanneer hulle kinders mekaar per toeval ontmoet, beraam hulle planne om hulle bedeesde en skaam ouers te flous om mekaar te ontmoet.

Sien ook
--------

* Lys van Afrikaanse rolprente
Die **"wagenweg"** was ‘n onderdeel van die VOC se skepe se verligte vaarroete tussen Nederland en die Kaap die Goeie Hoop op pad na Java in die jare 1617 en 1795.

Reis na Java
------------

Die Kompanjie se skepe het van Texel of Fort Rammekens of Goeree-Overflakkee (gesamentlik bekend as die koopvaardersrede, dus die hawens vir die handelsvloot) via Kaapstad na Java geseil. Suidwaarts het die roete gewoonlik deur die Engelse Kanaal gegaan. Daarna was die roete langs die kus van Portugal tot by die Kaap Verdiese Eilande. Suid van hierdie eilande het seestrome soms veroorsaak dat as ‘n skip te naby aan die kus vaar die gevaar bestaan dat dit in die Golf van Guinee beland. Vaar die skip weer te veel wes was die probleem dat dit in die windstiltes van die kus van Suid-Amerika kan beland. Al hierdie faktore het dan die reistyd na Batavia aansienlik verleng, want winde en seestrome het die presiese roete bepaal. Om dit te voorkom, het die VOC op hul kaarte twee ewewydige lyne van die Kaap Verdiese Eilande tot op die ewenaar ingeteken waartussen hulle skepe na en van die Kaap moes vaar. Dit het bekend geword as die **wagenweg**, **wagenspoor** of die **karrepad**. Om tussen hierdie lyne te bly het in daardie tyd besonder hoë eise aan die seemansvernuf van die kapteins gestel. Oor die ewenaar het die skepe meer weswaarts, maar parallel met die kus van Brasilië gevaar. En daarna as die wind reg was met die seestrome die Atlantiese Oseaan oorgesteek na die Kaap.

Lees ook
--------

* Brouwerroete

Bibliografie
------------

* Akveld, Leo en Els M. Jacobs (reds.): De kleurrijke wereld van de VOC. Nationaal Jubileummboek VOC 1602-2002. Bussum: Uitgewerij THOTH, 2002.
* Böeseken, A.J.: Geskiedenis-atlas vir Suid-Afrika. Kaapstad: Nasou,1963.
* de Wet, Con en Leon Hattingh en Jan Visagie (reds.): Die VOC aan die Kaap, 1652-1795. Pretoria: Protea Boekhuis, 2016. ISBN 978-1-4853-0019-9
Plimsoll-lyn op die boeg van 'n skip.
Samuel Plimsoll, die ontwerper van die plimsoll-lyn.
Die waterlyn van 'n skip is die lyn op die boeg van 'n skip waar die oppervlak van die water aan die boeg van die skip raak.

Hierdie waterlyn wissel na gelang van die vrag van die skip, met 'n swaar gelaaide skip wat dieper in die water lê, en die waterlyn wat dus hoër op teen die boeg en flanke van die skip lê.

Die **Plimsoll-lyn** is waar die waterlyn lê wanneer 'n skip tot by sy wettige limiet vir sekere watertipes en temperatuur gelaai is, om steeds die dryfvermoë (Engels: *buoancy*) van die skip te verseker. Die term is genoem na Samuel Plimsoll wat dit in 1876 ontwerp het, en word internasionaal vir hierdie doeleinde gebruik.

Dit is belangrik om die onderskeid tussen begrippe **plimsoll-lyn** en **waterlyn** te verstaan, aangesien die plimsoll-lyn bo, of onder, die waterlyn kan lê.

Die boeg van die skip word gewoonlik bo en onder die boeg met verskillende kleure geverf, om hierdie lyn duidelik sigbaar te maak.

'n Skip se Plimsoll-lyn wat bo die waterlyn lê.
Mev. Betsie van die Walt (née Postma).
'n Bestuursvergadering van die susters van die Gereformeerde kerk Potchefstroom-Noord gehou in die nuwe pastorie begin 1953. Van links: Drienie Coetzee, eggenote van prof. A.G. Coetzee, Nettie Venter, eggenote van Nic Venter, dr. S.P. en mev. Betsie van der Walt, Marietjie de Klerk, tweede eggenote van dr. B.J. de Klerk sr. en moeder van dr. B.J. de Klerk jr. (van 1987 tot 1997 leraar van Potchefstroom-Noord), Mattie Kruger, eggenote van Willem Kruger (destyds skoolhoof van die Potchefstroom Gimnasium), en Martie Vorster, eggenote van dr. P.W. Vorster, later kanselier van die PU vir CHO.
**Elizabeth van der Walt** (gebore Postma, noemnaam **Betsie**, (12 September 1909 – 23 Junie 2000) was van 1932 tot 1953 predikantsvrou in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk, waarna haar man, prof. Zeller van der Walt, hoogleraar aan die Teologiese Skool Potchefstroom was. Nadat hy in 1973 geëmeriteer het, het hulle ook nog van 1976 tot 1983 in die kombinasie Hennenman/Ventersburg gearbei. Hy is oorlede op 8 Oktober 1994.

Herkoms
-------

Betsie Postma was ’n dogter van prof. Ferdinand Postma, eerste rektor van die onafhanklike PU vir CHO en sy vrou, Margaretha Jacoba Coetsee, afkomstig van Middelburg, Kaap.

In Johannesburg
---------------

Betsie van der Walt en haar man het in die moeilike depressiejare aan die Rand gekom toe ds. Van der Walt van 1931 tot 1932 as hulp van ds. W.J. de Klerk in die gemeentes Johannesburg, Johannesburg-Wes, Johannesburg-Suid opgetree het. Van 1932 af het hulle 14 jaar lank in Johannesburg-Suid gearbei, toe haar man ’n beroep aanneem na Johannesburg-Noord (Melville). Hier het hulle al die noordelike voorstede van die Goudstad bedien en mev. Van der Walt het met groot sukses die susters in hierdie dele georganiseer tot ’n hegte sustersorganisasie wat besonder ywerig gewerk het.

Op Potchefstroom
----------------

In 1950 het dr. Van der Walt ’n beroep aanvaar as die eerste leraar van die gemeente Potchefstroom-Noord. In dié nuut gestigte gemeente het mev. Van der Walt tydens drie jaar van arbeid goeie organisasiewerk gedoen. Die susters is saamgesnoer in ’n flukse sustersorganisasie en aan die universiteits- en normaalstudente is besonderse aandag gegee. In 1953 het dr. Van der Walt ’n benoeming as professor aan die Teologiese Skool aanvaar, terwyl mev. Van der Walt ’n ywerige lid van die Gereformeerde Sustersorganisasie gebly het en ’n ware steun vir haar man in sy belangrike taak.

Huwelikslewe
------------

Uit die huwelik is vier kinders gebore, maar die jongste dogtertjie is vroeg oorlede. Hul seun ds. P.J. van der Walt, wat aan die einde van 1968 sy studie aan die Teologiese Skool voltooi het, sê gemeentes tot sy aftrede in 2008 was: Marble Hall 1969–1975, Durban-Wes 1975–1982 en Bethlehem 1982–2008. 'n Dogter, Magrietha, is getroud met ds. A.Z. Pelser (Bethulie 1958–1964, Phalaborwa 1964–1970, Oos-Moot 1970–1999). Dié egpaar se seun Abri het ook predikant geword.

Bronne
------

* (af)  Die Gereformeerde Vroueblad. 1959. *Die Gereformeerde vrou 1859-1959*. Potchefstroom: Potchefstroom Herald.
**Thomas Francis Dermot Pakenham** (gebore op 14 Augustus 1933 in Bayswater, Londen), ook bekend as **Thomas Pakenham**, is 'n Anglo-Ierse geskiedkundige en boomkenner wat bekroonde boeke oor 'n verskeidenheid van onderwerpe geskryf het, soos onder meer Afrika-geskiedenis, die Victoriaanse era, Britse geskiedenis in die post-Victoriaanse era, en bome.

Agtergrond
----------

Pakenham is die seun van Frank Pakenham, 'n minister van die linkse Arbeidersparty, en Elizabeth Longford. Hy het sewe broers en susters. Onder hulle tel die bekroonde geskiedkundige en biograaf Antonia Fraser, wat die weduwee is van die dramaturg Harold Pinter. Sy suster, Rachel Billington, is ook 'n skrywer, en getroud met die regisseur Kevin Billington. Sy suster Judith Kazantzis is 'n digter; en sy broer Kevin Pakenham werk vir die Stad van Londen. Hy is ook die neef van die voormalige onderleier van die Arbeidersparty, Harriet Harman.

Biografie
---------

Nadat Pakenham in 1955 van Belvedere Kollege en Magdalen Kollege, Oxford, gegradueer het, hy na Ethiopië gereis, welke reis beskryf word in sy eerste boek getiteld *The Mountains of Rasselas*. By sy terugkeer na Brittanje was hy deel van die redaksie van die *Times Educational Supplement*, en later ook die *The Sunday Telegraph* en *The Observer*. Hy woon beurtelings in Londen en *County Westmeath*, Ierland, waar hy die voorsitter van die Ierse Genootskap vir Bome, en 'n ere-bewaarder van Tullynally-kasteel, is. Hy was die eienaar van die Longford Greyhound Stadion, maar het die stadion in 1966 aan Longford Sports Bpk. verkoop.

Bibliografie
------------

Boeke waarvan Thomas Pakenham die outeur of mede-outeur is:

* *The Mountains of Rasselas: Ethiopian Adventure*, ISBN: 0-297-82369-8, (1998)
* *The Year of Liberty: The History of the Great Irish Rebellion of 1798*, ISBN: 0-679-74802-4
* *The Boer War*, ISBN: 0-349-10466-2 (wenner van die Cheltenham-prys) (1979)
* *The Scramble for Africa*, ISBN: 0-349-10449-2 (wenner van die WH Smith Literêre prys en die Alan Paton-prys) (1991)
* *Meetings with Remarkable Trees*, ISBN: 0-297-83255-7 (aangepas vir 'n radio- en televisiereeks met dieselfde naam) (1996)
* *Remarkable Trees of the World*, ISBN: 0-297-84300-1 (2002)
* *Remarkable Baobab*, ISBN: 0-297-84373-7 (2004)
* *The Company of Trees: A Year in a Lifetime's Quest*, ISBN: 978-0-2978-66244. (Orion Publishing Group, Londen) (September 2015)
**Betsjoeanaland** was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar. Uit die kiesafdeling sou later die kiesafdelings Kuruman en Vryburg voortspruit. Dit het gestrek oor die grens van die huidige provinsies Noord-Kaap en Noordwes en ook Mafeking ingesluit.

In die heel eerste algemene verkiesing is die Regerende Party se Daniël Hendrik Willem Wessels onbestrede verkies. Hy wen in 1915 vir die Suid-Afrikaanse Party met 'n meerderheid van 365 stemme teen die Nasionale Party se J.J. Booysen. In 1920 is die wenkandidaat weer van die S.A.P. toe Max Sonnenberg, wat van 1938 tot 1949 Volksraadslid vir Suid-Skiereiland sou wees, slegs 82 stemme meer as die Nasionalis Ignatius van Wijk Raubenheimer kry. Die uitslag van die 1921-verkiesing was selfs meer gelykop, maar nou klop Raubenheimer vir Sonnenberg met 39 stemme. Hy behou die setel in die 1924-verkiesing teen die onafhanklike kandidaat P.H. de Kock met 'n meerderheid van 201 stemme en in 1929 teen die S.A.P. se P.A. Fraenkel met 287 stemme. In daardie verkiesing maak die kiesafdeling Kuruman die eerste keer sy verskyning. 

Raubenheimer gaan staan in 1933 in Kuruman waar hy onbestrede as koalisie-kandidaat verkies word, maar in Betsjoeanaland kry Petrus Johannes du Plessis strawwe teenstand van die onafhanklike P.H. de Kock en wen met net 448 stemme. Betsjoeanaland is hierna afgeskaf en Du Plessis verteenwoordig die kiesafdeling Vryburg van 1938 tot 1943 en Raubenheimer vir Kuruman tot 16 November 1939, waarskynlik sy sterfdag.

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed.) 1974. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910-1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.
***Verdens Undergang*** (Afrikaansː **Die einde van die wêreld**) is 'n Deense wetenskapfiksie-dramarolprent uit 1916 wat deur August Blom geregisseer is en geskryf is deur Otto Rung, met Olaf Fønss en Ebba Thomsen in die hoofrolle. Die film beeld 'n wêreldwye ramp uit wanneer 'n komeet naby die aarde verby beweeg en natuurrampe en sosiale onrus veroorsaak. Blom en sy medewerkers het spesiale effekte vir die komeet-ramp geskep met behulp van vuurvonke en rook. Die rolprent het 'n groot gehoor gelok vanweë die vrese wat ses jaar tevore tydens die Halley se Komeet ontstaan het, asook die voortdurende onstuimigheid en onrus van die Eerste Wêreldoorlog. Die rolprent staan ook bekend as "Die vlammende swaard". Dit is deur die Deense Rolprent Instituut herstel en in 2006 op DVD vrygestel.

Rolverdeling
------------

Die rolprent
Olaf Fønss as Frank Stoll – myneienaar

Carl Lauritzen as mynvoorman

Ebba Thomsen as Dina West

Johanne Fritz-Petersen as Edith West

Thorleif Lund as mynwerker Flint

Alf Blütecher as seevaarder Reymers

Frederik Jacobsen as die wandelende predikant

K. Zimmerman as Professor Wissmann

Moritz Beilawski

Erik Holberg
Bethel Henry Strousberg en sy gesin in die laat 1860's in hul tuin in Tiergarten. Die entrepreneur is uitgebeeld as ideale haut bourgeois-pater familias  
Skildery deur L. Knaus, 1870, Joodse Museum Berlyn
**Bethel Henry Strousberg** (\* 20 November 1823 in Neidenburg, Masurië; † 31 Mei 1884 in Berlyn; eintlik *Baruch Hirsch Strausberg*, die naam is later verduits na *Barthel Heinrich Strausberg* en uiteindelik in Londen gewysig na *Strousberg*) was 'n Duitse nywerheidsmagnaat van Joodse afkoms. Gebore in 'n arm gesin, het Strousberg gedurende die sogenaamde *Gründerzeit*, die ekonomiese bloeitydperk voor die stigting en in die beginjare van die Duitse Keiserryk, vanaf 1860 die vernaamste Europese spoorweg-entrepreneur geword wat in sy beste tye sowat 100 000 werkers in diens gehad het.

In Berlyn het hy vir homself in 1867/68 'n paleisagtige woning, die Palais Strousberg, laat bou wat as 'n voorbeeld van gesofistikeerde luukse beskou is en van die mees moderne tegniese geriewe voorsien is. Net vier jaar later het dinge vir Strousberg 'n dramatiese wending geneem. Strousberg het bankrot gespeel en is in 1884, ná vergeefse pogings om 'n nuwe onderneming te vestig, in armoede in 'n hotel in die Berlynse Taubenstraße oorlede.

Die bankrotskap van Strousberg se spoorweg-onderneming was die begin van 'n ernstige ekonomiese insinking in die jong Duitse Keiserryk, die sogenaamde *Gründerkrach*.
Tekening van die verdrag.
Die Russies-Japannese vredesooreenkoms  
Foto geneem in die argief van die Japannese Departement van Buitelandse Sake
Met die **Verdrag van Portsmouth**, wat op 5 September 1905 op die Amerikaanse Vlootwerf Portsmouth in Kittery in die deelstaat Maine onderteken is, is die Russies-Japannese Oorlog van 1904−1905 formeel beëindig. Onderhandelinge tussen die Russiese Tsareryk en die Keiserryk Japan het tussen 6 en 30 Augustus plaasgevind waarby die Amerikaanse president Theodore Roosevelt as bemiddelaar opgetree het. Vir sy suksesvolle bemiddeling is die Nobelprys vir Vrede van 1906 aan Roosevelt toegeken. Hy was die eerste Amerikaanse president wat die prys ontvang het.

Die oorlog was die eerste militêre konflik waarin 'n Europese moondheid 'n verpletterende neerlaag teen 'n vreemde land gely het. Nogtans was ook Japan ná die oorlog uitgeput genoeg om die vredesvoorwaardes te aanvaar. Rusland het Mantsjoerye ontruim, terwyl die skiereiland Liaotoeng met die seehawe Port Arthur en die suidelike helfte van Sachalin onder Japannese bewind gekom het. Japan was in die volgende dekades op politieke gebied geïsoleer. Die oorwinning oor Rusland het 'n sekere rol gespeel in die besluit om die Amerikaanse vlootbasis Pearl Harbor in 1941 aan te val. Japannese militariste en militêre strateë het blykbaar die verwagting gekoester dat die Verenigde State net soos Rusland maklik oorrompel en verslaan sou kon word.
Die **Betsjoeanaland-veldtog** was 'n gewapende konflik tussen die Kaapkolonie en sommige Tswana-kapteins vanaf Desember 1896 tot Augustus 1897.

Oorsig
------

Die konflik wat 'n uitvloeisel van die runderpes-epidemie wat suidelike Afrika in 1896 verwoes het. Om die epidemie onder beheer te bring het die Kaapse regering opdrag gegee dat besmette vee van kant gemaak moes word. Sommige Tswana-kapteins, soos Galeshewe, het geweier, en toe die regering in Desember 1896 die polisie stuur om sy vee dood te skiet, verset hy en sy mense hulle teen die polisie. Daarna sluit hulle by ander voortvlugtige kapteins soos Toto en Luka Jantje in die Langberg aan. Die polisie was nie militêr sterk genoeg om hulle te vang nie, en in Februarie 1897 moes die regering die krygsmagte mobiliseer om hulle by te staan.

Die Betsjoenaland-veldmag onder bevel van kol Edmund Dalgety is eers in April 1897 ontplooi. Na 'n paar mislukte pogings om die Tswanaposisies binne die klowe van die bergreeks te verower, het die veldmag die gebied geblokkeer terwyl kol Dalgety gesukkel het om die regering te oorreed om die veldmag te versterk. Versterkings het in Julie aangemeld, en op 29 Julie het die veldmag uiteindelik daarin geslaag om die Tswanas te oorrompel. Luka Jantje is in die geveg dood, Toto het op 2 Augustus oorgegee, en Galeshewe het ontsnap maar is later gevang en tronk toe gestuur. 

Eenhede wat aan die veldtog deelgeneem het sluit in die Cape Mounted Riflemen, die Cape Town Highlanders, die Duke of Edinburgh's Own Volunteer Rifles, die First City Volunteers, die Kaffrarian Rifles, die Kimberley Rifles, Prince Alfred's Volunteer Guard, en die Western Rifles.

Veldtogmedalje
--------------

Die *Cape of Good Hope General Service Medal* (d.w.s. 'Kaap de Goede Hoop Algemene Diensmedalje') is in 1900 ingestel om o.a. hierdie veldtog te erken. Veterane wat toe nog geleef het kon daarvoor aansoek doen.
Die Skotse eerste minister, Alex Salmond en sy adjunk Nicola Sturgeon, het hulle vir onafhanklikheid beywer.
Uitslag: Groen ten gunste; rooi teen onafhanklikheid.
Tydens die **referendum vir die onafhanklikheid van Skotland** is Skotse kiesers gevra om vir of teen onafhanklikheid te stem. Die stemming het op 18 September 2014 plaasgevind. Die uitkoms was 'n oorwinning vir die nee-stem.

Die "Ja"-veldtog is deur Skotland se eerste minister en leier van die Skotse Nasionale Party (SNP), Alex Salmond gelei. Hulle het hulself beywer vir 'n onafhanklike Skotland wat nie deel van die Verenigde Koninkryk (VK) vorm nie. Na afloop van die referendum, waarin hulle slegs 45 persent van die stemme kon trek, het hy sy bedanking aangekondig met die woorde: "*For me as leader my time is nearly over, but for Scotland the campaign continues and the dream shall never die*".

Die eerste minister van die Verenigde Koninkryk, David Cameron, die vise-eerste minister Nick Clegg en die opposisieleier Ed Miliband het hulself vir die "Nee"-stem beywer. Die voormalige eerste minister, Gordon Brown, het ook sy gewig agter die "Nee"-stem ingegooi. Die veldtog is onder die banier van "*Better Together*" geveg. Uiteindelik verkry hulle 55 persent van die stemme en verseker sodoende dat Skotland deel van die VK bly.

Nie alle Skotte kon aan die referendum deelneem nie. Skotte wat in Engeland en die buiteland woon is uitgesluit, daarteenoor kon nie-etniese Skotte wat in Skotland woonagtig is wel stem. Die stempersentasie was uitsonderlik hoog, bykans 85% van die land se inwoners het deelgeneem.

Resultate
---------

Vraag:

*Should Scotland be an independent country?* (en)   
(Behoort Skotland 'n onafhanklike land te wees?)

| Keuse | Stemme | % |
| --- | --- | --- |
|  Ja | 1,617,989 | 44.7 |
|  **Nee** | 2,001,926 | 55.3 |
| Bedorwe/ blanko stemme | 3,429 | – |
| **Totaal** | **3,623,344** | **100** |
| Geregistreer/ stempersentasie | 4,283,392 | 84.59 |
| Bron: ScotlandReferendum.info |
Die **Belgiese Rewolusie** (Frans: Révolution belge, Nederlands: Belgische Revolutie/opstand/omwenteling) was 'n konflik wat gelei het tot die afstigting van die suidelike provinsies (hoofsaaklik die voormalige Suidelike Nederlande) van die Verenigde Nederlande en die stigting van 'n onafhanklike Koninkryk van België.

Die inwoners van die suide was hoofsaaklik Vlaminge (sprekers van Nederfrankiese dialekte) en Walloniërs (sprekers van langues d' oil-dialekte). Beide volke was tradisioneel Rooms-Katoliek, in teenstelling met die grotendeels Protestantse (Nederduits Gereformeerde) noorde. Baie uitgesproke liberale het Koning Willem I se heerskappy as despoties beskou. Daar was hoë vlakke van werkloosheid en industriële onrus onder die werkersklasse. 

Op 25 Augustus 1830 het onluste in Brussel uitgebreek en is winkels geplunder. Teatergangers wat pas die nasionalistiese opera *Die Stomme van Portici* gekyk het, het by die gepeupel aangesluit. Opstande het elders in die land gevolg. Fabrieke is beset en masjinerie vernietig. Die orde is kort daarna herstel nadat Willem troepe na die suidelike provinsies gestuur het, maar onluste het voortgeduur en die leierskap is deur radikales ingeneem, wat afstigting begin aanroer het.

'n Groot aantal rekrute uit die suidelike provinsies het die Nederlandse eenhede verlaat en gedros. Die State-Generaal in Brussel het ten gunste van afstigting gestem en onafhanklikheid verklaar. In die nasleep is 'n Nasionale Kongres byeengeroep. Koning Willem het hom van toekomstige militêre optrede weerhou en 'n beroep gedoen op die Grootmoondhede. Tydens die gevolglike Londen Konferensie van 1830 het die groot Europese moondhede België se onafhanklikheid erken. Na die troonbestyging van Leopold I as "Koning van die Belge" in 1831 het koning Willem 'n laaste poging aangewend om België te herower en sy posisie deur middel van 'n militêre veldtog te herstel. Hierdie "Tiendaagse veldtog" het vanweë Franse militêre ingryping misluk. Die Nederlanders het die Londense konferensie se beslissing en gepaardgaande Belgiese onafhanklikheid eers in 1839 by wyse van die Verdrag van Londen aanvaar.

Die **Belgiese Rewolusie** het gelei tot die vestiging van 'n onafhanklike, Katolieke en neutrale België.