recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Sjoe** ("leegheid", "hy wat opstaan") was in die Egiptiese mitologie een van die eerste gode van Heliopolis, die Ennead, en die verpersoonliking van die hemele. Hy was die god van vrede, leeus, die lug en die wind, en die broer en man van Tefnoet (die godin van vogtigheid).

Familie
-------

Sjoe en Tefnoet was die eerste paartjie van die Ennead en is deur die god Atoem geskep deurdat hy óf gemasturbeer óf gespoeg het. Hulle was die ouers van Noet (die godin van die lug) en Geb (die god van die aarde). Noet en Geb het vier kinders gehad: Osiris, Isis, Set en Nephthys. Sjoe se agterkleinkinders was Horus en Anoebis.

Sjoe is gewoonlik uitgebeeld met ’n anch, die simbool van lewe.

Sjoe uitgebeeld met ’n volstruisveer op sy kop en ’n anch in sy hand.

Mites
-----

As die lug is Sjoe beskou as ’n "verkoelende", dus kalmerende, invloed en ’n vredemaker. Vanweë sy verbintenis met droë lug, kalmte en dus Maät (waarheid, geregtigheid, orde en balans), is Sjoe uitgebeeld as die droë lug/atmosfeer tussen die aarde en die hemel wat die twee ryke geskei het.

In kuns is Sjoe uitgebeeld met tussen een en vier volstruisvere. Die volstruisveer was simbolies van ligtheid en leegheid. Mis en wolke was ook Sjoe se elemente. Vanweë sy posisie tussen die aarde en die hemel, is hy ook met die wind verbind.

In ’n heelwat latere mite oor ’n vreeslike weerramp aan die einde van die Ou Ryk, het Tefnoet en Sjoe glo gestry en Tefnoet het Egipte verlaat vir Nubië (wat altyd meer gematigde weer gehad het). Sjoe het gou besluit hy verlang na haar, maar Tefnoet het haar in ’n kat verander wat enige man of god vernietig het wat haar nader. Thoth, wat hom vermom het, het haar eindelik oorreed om terug te keer.

Die antieke Grieke het Sjoe verbind met Atlas, die Titaanse god wat ook die lug opgehou het.

Volgens die kosmologie van Heliopolis het Sjoe en Tefnoet die luggodin, Noet, en die aardgod, Geb, geskep. Sjoe het Noet van Geb geskei terwyl hulle liefde gemaak het en so tweeledigheid in die wêreld geskep: bo en onder, lig en donker, goed en boos. Voor hulle skeiding het Noet egter die lewe geskenk aan die gode Osiris, Isis, Set en Nephthys. Die Egiptenare het geglo as Sjoe nie vir Noet (lug) en Geb (aarde) apart gehou het nie, sou die fisieke wêreld nie kon bestaan het nie.

Sjoe word meestal as ’n man uitgebeeld; net wanneer hy voorgestel word as ’n vegter en verdediger kry hy soms die kop van ’n leeu.

Bronne
------

* Hans Bonnet: *Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte*, Berlin 2000, ISBN 3-937872-08-6, S. 685–689 → Shu
* Adolf Erman: *Die Aegyptische Religion*, Verlag Georg Reimer, Berlin 1909
* Wolfgang Helck: *Kleines Lexikon der Ägyptologie*, 1999 ISBN 3-447-04027-0, S. 269f. → Shu
’n Ou Zeiss-sakstereoskoop met die oorspronklike toetsbeeld.
’n Antieke stereoskoop.
’n **Stereoskoop** is ’n toestel vir die kyk van twee aparte beelde, een vir die linker- en een vir die regteroog, wat die beelde omskep in ’n enkele 3D-beeld.

’n Tipiese stereoskoop het ’n lens vir elke oog wat die beeld groter en verder laat lyk en gewoonlik ook die skynbare horisontale posisie verskuif sodat iemand met normale binokulêre visie dit as ’n "stereovenster" sal waarneem. ’n Verdeler of ander sigbelemmerende meganisme keer dat elke oog se aandag afgetrek word deur ook die beeld te sien wat vir die ander oog bedoel is.

Die meeste mense kan met oefening stereoskopiese beelde in 3D sien sonder die hulp van ’n stereoskoop, maar die toneel sal nie heeltemal akkuraat gesimuleer word nie en dié metode kan groot spanning op die oë plaas.

Hoewel meer onlangse toestelle soos Stereo Realist en View-Master ook stereoskope is, word die term deesdae meestal verbind met kyktoestelle wat ontwerp is vir die standaardformaat-stereokaarte wat van die 1850's tot die 1930's gewild was as tuisvermaak.

Toestelle soos polaroidbrille, anagliewe en 3D-brille wat gebruik word om na twee beelde te kyk wat op mekaar gesuperimponeer is eerder as twee aparte beelde, word nie as stereoskope gereken nie.
Die familie van die **spreeus** (*Sturnidae*) bestaan uit sowat 110 spesies, waarvan die meeste ’n donkerkleurige verekleed met ’n metaalagtige glans het. Sommige spreeus is egter ook vaalkleurig of bont. Dit is lawaaierige voëls wat in groepsverband leef en insekte en vrugte eet.

*Sturnidae* – *Lamprotornis superbus*
Oorspronklik het spreeus net in die Ou Wêreld voorgekom, maar die mens het enkele spesies ook na ander lande ingevoer waar die voëls hulle goed aangepas het. Renostervoëls (genus *Buphagus*), wat net in Afrika voorkom, word ook soms tot die familie gereken.

Algemeen
--------

Spreeus (familie *Sturnidae*) is middelgroot sangvoëls (orde *Passeriformes*) met taamlike kort, effens geboë snawels, stewige pote en 10 groot slagpenne. Sommige se sterte is kort, terwyl ander s'n lank is.

Dit is sosiale diere wat buite die broeityd in groepsverband leef. Oor die algemeen is hulle baie lawaaierig en hulle kan ook goed vlieg. Spreeus eet insekte en vrugte en is dus enersyds nutsdiere, maar andersyds kan hulle baie groot skade aan vrugteboorde aanrig. Die meeste spesies maak nes in gate en broei gedurende die somer.

Trekgewoontes
-------------

Die spreeus van sommige streke is trekvoëls, terwyl die uit ander streke standvoëls is. Dit bring mee dat sekere gebiede by tye oorbevolk word. Dit is byvoorbeeld die geval in Suid- en Wes-Europa, wat in die winter nie net sy plaaslike spreeus moet huisves nie, maar ook die uit Noord-Europa en Sentraal-Asië.

Ook die Noord-Amerikaanse spreeus het 'n soortgelyke trekroete van noordoos na suidwes ontwikkel. Die spreeus in Suider-Afrika is egter standvoëls. Sommige spesies het ook die gewoonte om saans in swerms oor betreklik groot afstande van hul weigebied na slaapplekke te trek.

Die verskynsel word onder meer ook by kraaie en meeue aangetref. Suid-Afrikaanse verteenwoordigers In Suider-Afrika word sowat 15 spreeuspesies aangetref. 'n Groot aantal daarvan is sogenaamde glansspreeus (genus *Lamprotornis*), wat hul naam te danke het aan die metaalagtige glans van die vere. Voorbeelde hiervan is die grootglansspreeu (*Lamprotornis australis*), die blouoorspreeus (*Lamprotornis chalybaeus*), die swartpensspreeu (*Lamprotornis* *corruscus*) en die gewone glansspreeu (*Lamprotornis nitens*).

’n Spreeu met 'n buitengewoon lang stert is die langstertspreeu (*Lamprotornis mevesii*), waarvan die vere ’n groen en pers glans het. Die vaalspreeu (*Creatophora cinerea*) is een van die min Suider-Afrikaanse spesies met dowwe vere. Albei geslagte is oorwegend grys van kleur en die mannetjies vertoon in die broeityd 2 swart lelle op die kroon.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (gegroepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0-908409-67-2, volume 26, bl. 124
'n Bonsmarabul in Namibië
Die **bonsmara** is 'n inheemse Suid-Afrikaanse bees wat in die dertigerjare (van die vorige eeu) by die navorsingstasie Mara spesiaal vir die subtropiese Suid-Afrikaanse klimaatstoestande geteel is.

Die Afrikanerbees van Suid-Afrika en die Korthoring en die Hereford van Brittanje is die drie beesrasse wat vir die ontwikkeling van die Bonsmara gebruik is. Die projek vir die teel van die Bonsmara het onder leiding van prof. J.C. Bonsma gestaan, en die ras se naam is uiteindelik aan sy familienaam ontleen. 

Afrikanerbeeste is gebruik weens hul goeie vleiseienskappe, uierontwikkeling en gladde vel, en omdat hulle meer as enige ander ras teen die plaaslike siektes bestand is.

Na die aanvanklike kruising tussen bulle van die twee Britse rasse en uitsoek-Afrikanerkoeie is die halfbloed-bulkalwers uitgesoek en is hulle met Afrikanerkoeie gepaar, terwyl die beste halfbloedverse met opreggeteelde Afrikanerbulle gekruis is. Op die manier is daar 'n bees ontwikkel wat driekwart Afrikaner en 'n kwart uitheems was. Die beste bulkalwers uit hierdie kruisings is uitgesoek en die kruising van halfbloed- en driekwartbloeddiere is as die ideale dier beskou. Hierdie bees was drie agstes Korthoring/ Hereford en vyf agstes Afrikaner. Bonsmaras het 'n kenmerkende rooibruin kleur en is sterk in aanvraag weens hul goeie vleiseienskappe.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409451 band
**Jack** (oorlede in 1890) was 'n Kaapse bobbejaan, wat 'n mate van roem bereik het as die assistent van 'n gestremde spoorwegseinwagter in Suid-Afrika.

Geskiedenis
-----------

James Wide met Jack
Jack was die troeteldier en assistent van die seinwagter en parapleeg James Wide, wat gewerk het vir die Kaapstad-Port Elizabeth-Spoorwegdiens. James "Jumper" Wide was bekend vir sy spronge tussen treinwaens voordat hy in 'n ongeluk geval en albei sy bene verloor het. Om te help met die uitvoering van sy pligte, het Wide die bobbejaan genaamd "Jack" gekoop en hom opgelei om sy rolstoel te stoot en om die spoorwegseine onder toesig te hanteer.

'n Amptelike ondersoek is van stapel gestuur na berig van 'n bekommerde lid van die publiek dat 'n bobbejaan die verandering van die spoorwegseine by Uitenhage naby Port Elizabeth hanteer het.

Ná aanvanklike skeptisisme het die spoorweg besluit om vir Jack amptelik in diens te neem indien sy werksbevoegdheid bevestig sou kon word. Die bobbejaan het twintig sent per dag en 'n halwe bottel bier elke week ontvang. Daar word wyd berig dat in die nege jaar wat hy by die spoorweg gewerk het, Jack nooit 'n fout gemaak het nie.

Ná nege jaar se diens het Jack gesterf weens tuberkulose in 1890. Sy skedel is in die versameling van die Albany-Museum in Grahamstad.

Aantekeninge en verwysings
--------------------------

1. ↑  Morris 2003, p. 242.
2. ↑  Williams, Michael (2 Augustus 2012). "Stranger Than Fiction: Jack the Signalman" (in Engels). Knoxville Daily Sun. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Januarie 2020. Besoek op 27 Oktober 2014.
3. 1 2  Cheney & Seyfarth 2008, p. 31.

* Cheney, Dorothy L.; Seyfarth, Robert M. (2008). *The Primate Mind in Myth and Legend*. University of Chicago Press. ISBN 0226102440.AS1-onderhoud: ref=harv (link)
* Morris, Simon Conway (2003). *Life's Solution: Inevitable Humans in a Lonely Universe*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-44080-6.AS1-onderhoud: ref=harv (link)
**Tanatos** (Grieks: Θάνατος; dood) was in die Griekse mitologie die verpersoonliking van die Dood. Hy was ’n mindere figuur waarna dikwels verwys word, maar wat selde persoonlik verskyn het.

Hy was die seun van Nyx (Nag) en Erebos (Duisternis) en ’n tweelingbroer van Hipnos (Slaap). Onder sy broers en susters was negatiewe verpersoonlikings soos Momos (blaam), Moros (noodlot), Nemesis (vergelding), Apate (misleiding), Geras (ouderdom) en Eris (onmin), en selfs Charon (wat die veerboot na Hades bestuur het).

Soms word genoem dat Tanatos vereenselwig word met vreedsame sterftes, terwyl die bloeddorstige Keres gewelddadige sterftes verteenwoordig het. Sy pligte as gids vir afgestorwenes is soms oorgeneem deur Hermes en sommige reken hy was bloot ’n aspek van Hermes wat later van hom onderskei is.

Tanatos is soms beskou as genadeloos en baie mense het hom gehaat, maar hy kon maklik uitoorlê word, soos wat die skelm koning Sisufos van Korinthe gedoen het. Zeus het Tanatos opdrag gegee om Sisufos in kettings na Tartaros te neem. Sisufos het Tanatos skelm gevra om die kettings uit te toets om te kyk hoe hulle werk. Toe het hy Tanatos vasgebind en hom gedreig. Dit het ’n groot bohaai veroorsaak en niemand kon doodgaan nie totdat die bloeddorstige god van oorlog, Ares, tussenbeide getree en die Dood bevry het. (Hy was kwaad omdat sy oorloë nie meer pret was nie, want geen van sy teenstanders kon doodgaan nie.)

Sisufos het die Dood ’n tweede keer geflous. Voordat hy gesterf het, het hy sy vrou gevra om sy liggaam ná sy dood in die middel van ’n openbare plein te gooi in ’n poging om sy vrou se liefde vir hom te toets. Ontsteld omdat sy vrou hom gehoorsaam het, het Sisufos die koningin van die onderwêreld, Persefone, oorreed om hom toe te laat om terug te gaan en sy vrou te gaan uitskel omdat sy nie sy liggaam begrawe het soos ’n liefdevolle vrou sou doen nie. Toe hy eers in Korinthe was, het hy geweier om terug te gaan na die onderwêreld. Hermes moes hom eindelik terugsleep daarheen.
USS *Skipjack*
Die **Skipjack-klas duikboot** was 'n reeks kernaangedrewe aanvalsduikbote van die Amerikaanse Vloot wat die voordele van kernkrag van die *USS Nautilus* met die voordele van die traandruppelontwerp van die USS *Albacore* gekombineer het. Die *Skipjack's* kon meer as 30 knope onder water haal en is ook deur slegs een skroef aangedryf. Daar is ses duikbote in die klas gebou en hulle was die vinnigste duikbote op daardie stadium. 

Hierdie klas is aangedryf deur die Westinghouse S5W-kernreaktor wat toe die Amerikaanse Vloot se standaardreaktor geword het. Die hidrovlerke wat tradisioneel op die boeg was, is na die toring geskuif. Dit het verseker dat geruis drasties verminder is by die sonar wat in die boeg geïnstalleer is. Die USS *Scorpion* is verleng met 39,6 m sodat dit ballistiese missiele kon dra. Sodoende is 'n nuwe klas duikboot geskep en die *Scorpion* is herdoop na die *USS George Washington*. 'n Tweede USS *Scorpion* is toe gebou.

Al die duikbote (behalwe USS *Scorpion* wat vergaan het) is na hulle uitdiensstelling herwin via die *Ship and Submarine Recycling Program*. Die program is spesiaal vir ou kernaangedrewe skepe in Amerika ingestel, om die ongewensde storting van kernafval te beperk.

Duikbote in die klas
--------------------

| Naam | Wimpel-nommer | Skeepsbouer | Kiel gelê | Te water gelaat | In diens gestel | Uit diens gestel |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| USS Skipjack | SSN-585 | General Dynamics Electric Boat | 29 Mei 1956 | 26 Mei 1958 | 15 April 195 | 19 April 1990, herwin 1 September 1998. |
| USS Scamp | SSN-588 | Mare Island Naval Shipyard | 23 Januarie 1959 | 8 Oktober 1960 | 5 Junie 1961 | 28 April 1988, herwin 9 September 1994. |
| USS Scorpion | SSN-589 | General Dynamics Electric Boat | 20 Augustus 1958 | 29 Desember 1959 | 29 Julie 1960 | Verloor met 99 bemanning tussen 22 Mei en 5 Junie 1968, 400 seemyl suidwes van die Asore in die noord-Atlantiese Oseaan, oorsaak onbekend. |
| USS Sculpin | SSN-590 | Ingalls Shipbuilding, Pascagoula, Mississippi | 3 Februarie 1958 | 31 Maart 1960 | 1 Junie 1961 | 3 Augustus 1990, herwin 30 Oktober 2001. |
| USS Shark | SSN-591 | Newport News Shipbuilding | 24 Februarie 1958 | 16 Maart 1960 | 9 Februarie 1961 | 15 September 1990, herwin 28 Junie 1996. |
| USS Snook | SSN-592 | Ingalls Shipbuilding, Pascagoula, Mississippi | 7 April 1958 | 31 Oktober 1960 | 24 Oktober 1961 | 14 November 1986, herwin 30 Junie 1997. |
|

Bron
----

* *The Illustrated Encyclopedia Of Destroyers Frigates & Submarines*, Bernard Ireland en John Parker, 2015, ISBN 978-0-85723-601-2
**Skoeloeloe** is 'n kinderspeletjie.

Reëls
-----

Kinders deel in twee spanne:

* Binnespan - dié wat uitvang, raakgooi en dien.
* Buitespan - dié wat die bal moet slaan/skop en heen-en-weer hardloop tussen twee lyne.

Twee paralelle lyne word getrek, enige iets van 25 tot 100 meter uitmekaar, na gelang van die ouderdom en bereidwilligheid om te hardloop. Die doel van die buitespan wat buite die twee lyne staan is om enige speler 12 keer heen-en-weer te laat hardloop van lyn tot lyn voordat hy/sy uitgegooi word. Indien 'n bal wat deur 'n speler geslaan of geskop is en in die lug uitgevang word, soos met krieket, is daardie speler uit. Die speler wat 12 keer heen-en-weer gehardloop kry sonder om uitgegooi te word, skree "skoeloeloe" en bring al die kinders in sy span wat uitgegooi was weer terug in die spel.

Die doel van die binnespan tussen die twee lyne is om al die buitespanspelers uit te kry voordat iemand skoeloeloe maak.

Een speler dien die bal aan die ander deur 'n bal in die lug te gooi vir slaan of op die grond te rol vir skop. Dit mag nie te hard wees nie. Die binnespan staan binne gerankskik in die veld om die bal wat geslaan/geskop word te vang en spelers uit te vang of uit te gooi. Binnespanspelers vang die bal en gooi enige speler wat hardloop om punte te maak, uit. Enige speler wat deur 'n bal geraak word, is uit. Anderkant die lyn is hulle veilig en mag nie gegooi word nie.
Stop! *Hierdie artikel behoort skoongemaak te word, omdat die bewoording nie voldoen aan 'n Neutrale Standpunt nie; die neutraliteit van die artikel is wel nie noodwendig in dispuut nie.*

Skoleondersteuningsentrum se handelsmerk.
Die **Skoleondersteuningsentrum** (SOS) se visie is om die toekoms van Christelike, Afrikaanse onderwys te help verseker deur gehalte onderrig wat reeds bestaan in stand te help hou, én waar nodig nuut te bou. Ons werk om Afrikaanse onderwys van wêreldgehalte in die langtermyn volhoubaar en bekostigbaar te maak, in openbare sowel as onafhanklike skole.

Die SOS is amptelik in 2015 gestig as deel van die Solidariteit se Helpende Hand, maar word sedert 2018 as ’n onafhanklike instelling binne die groter Solidariteit Beweging bestuur. Die organisasie streef daarna om deur moderne tegnologie oplossings te vind vir voortgesette, bekostigbare, wêreldgehalte onderrig in Afrikaans.

Die SOS bestaan uit vier afdelings wat fokus op die ondersteuning van Afrikaanse skole.

Innovasie
---------

**SOS-Innovasie** fokus op stelselontwikkeling en -uitbreiding, waarvan Die Wolkskool die kern vorm. 

Verder ondersteun ons skole om die Omgekeerde klaskamer-model volhoubaar te implimenteer en te gebruik as ’n onderrigmodel.

Opleiding
---------

**SOS-Opleiding** fokus op vakgerigte opleiding vir Afrikaanse onderwysers d.m.v. kongresse, seminare, webinare en ontbyte.  Daar is ook generiese opleiding in die gebruik van tegnologie in die digitale era, aktuele onderwyskwessies, leierskap en selfs nuwe onderrig en leermodelle.

Ontwikkeling
------------

**SOS-Ontwikkeling** bevorder die selfstandigheid van Afrikaanse skole en volhoubare Afrikaanse onderwys. 

Ontwikkeling is verantwoordelik vir navorsing en veldtogte om moedertaalonderrig te beskerm en skakeling om die SOS as verskaffer van rigtinggewende onderwysoplossings te vestig.

Onderrig en leer
----------------

**SOS-Onderrig en Leer** doen navorsing oor die onderwys van gister, vandag en môre en bou daaruit, saam met ŉ netwerk van rolspelers, 'n beproefde, bekostigbare en volhoubare model waaruit bestaande en nuwe Afrikaanse Christelike skole 'n blink toekoms vir ons nageslagte kan verseker.
|  |
| --- |
|  |
| **Vermont Progressive Party** |
|  |
| Party se logo is 'n Amerikaanse eland |
|  |
| **Partyleier** | Anthony Pollina |
| **Senate Leader** | Geen |
| **House Leader** | Christopher A. Pearson |
|  |
| **Gestig** | 1999 |
| **Hoofkwartier** | 73 Main Street, Suite 29, P.O. Box 281Montpelier, VT 05601 |
|  |
| **Politieke ideologie** | ProgressivismeSosiale demokrasieLiberalisme |
| **Politieke posisie** | *Fiskaal:* Sentrum-links*Sosiaal:* Sentrum-links |
| **Internasionale lidmaatskap** | Geen |
| **Kleur(e)** | Rooi |
|  |
| **Webwerf** | www.progressiveparty.org |
|  |
|  |

Die **Vermont Progressive Party** is 'n Amerikaanse politieke party, wat in 1999 gestig en slegs in die deelstaat Vermont aktief is.

Geskiedenis
-----------

Die Vermont Progressive Party het sy oorsprong in die verkiesingsveldtog van Bernie Sanders, wat as onafhanklike kandidaat in die burgemeesterverkiesing in Burlington gestaan het. Sanders, wat later as 'n lid van die Huis van Verteenwoordigers en vervolgens as 'n lid van die Senaat verkies is, het homself nooit amptelik met die party geassosieer nie, alhoewel die Progressiewes tot sy grootste ondersteuners behoort het. 'n Groep van sy aanhangers het die *Progressive Coalition* gestig, om in toekomstige verkiesings te staan.

'n Aantal van die *Coalition* se lede, waaronder Terry Bouricius, is as lede van Vermont se parlement, die *Vermont General Assembly*, verkies en het, nadat 'n stabiele politieke basis daargestel is, formeel die *Progressive Party* geword. Met die drie nuwe setels, wat in die verkiesing van 2004 gewen is, is daar nou ses verteenwoordigers van die party in Vermont se Huis van Verteenwoordigers. Dit maak van die Progressiewes die enigste derde party in die VSA wat meer as een setel in 'n deelstaat se parlement gewen het.

In Burlington se burgemeesterverkiesing van 7 Maart 2006 het kiesers Bob Kiss, 'n lid van die Vermont Progressive Party en Vermont se Huis van Verteenwoordigers sedert 2001, bo sy teenstanders Hinda Miller (Demokratiese Party) en Kevin Curley (Republikeinse Party) verkies.
Die **Verlorevlei** is na regte 'n rivier in die Sandveld (aan die Weskus) wat by Eendekuil, Het Kruis en Redelinghuys verbyloop en by Elandsbaai in die Atlantiese Oseaan uitmond.

Ongeveer 30km noordwes van Redelinghuys is die werklike moerasagtige vlei. In die winter is dit kilometers lank en die water is verskuil tussen die groen riete. Somers is die vlei droog. Vyfhonderd voëlsoorte is hier al deur voëlkykers aangeteken. Ook is die vlei gewild by hengelaars.

Dit is een van die land se weinige varswatermere by die kus. Dit is 'n belangrike broei- en eetplek vir pelikane, flaminke en ander voël- en visspesies. Verskeie plantsoorte kom voor. Aan die oewers wei beeste en water word vir besproeiing uitgepomp. Dit is in 1991 tot Ramsar-vleiland verklaar.

Op sy reis na Namakwaland in 1685 is Simon van der Stel hier verby en was toe onder die indruk dat die rivier 'n tak van die Olifantsrivier is. Vaandrig Johannes Tobias Rhenius het in 1724 gesien dat die vlei in die riete verlore geraak het. Vandaar die naam.

Sien ook
--------

* Ramsar-vleilande in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* Green, Lawrence G.: So few are free. Kaapstad: Howard Timmins, 1983. ISBN 0-86978-247-9
Neon lig met die woorde: *Jesus Red* in New York.
**Verlossing** (Engels: *Salvation*) in godsdiens, is die redding van die siel van sonde en die gevolge daarvan. Dit kan ook genoem word "bevryding" of "verlossing" van die sonde en die gevolge daarvan.

Afhangende van die godsdienstige tradisie is ons redding beskou word veroorsaak deur die vrye wil en genade van 'n godheid (in teïstiese godsdienste), of deur 'n persoonlike verantwoordelikheid en self-poging (bv. in die sramanic en Yogic tradisies van Indië). Godsdienste dikwels beklemtoon die noodsaaklikheid van beide persoonlike poging-byvoorbeeld, bekering en asketisme-en goddelike aksie (bv. genade).

Binne soteriologie, verlossing het twee verwante betekenisse. Aan die een kant is dit verwys na die verskynsel van gered deur goddelike agentskap-so as dit die geval is in Christendom, Judaïsme en Islam. Aan die ander dit verwys na die verskynsel van die siel gered word (soos in "veilige") van 'n paar ongelukkige lot. In die voormalige, goddelike agentskap gee aanleiding tot die situasie van die laasgenoemde. Maar selfs binne die Islam en die Christendom toewyding, petisie, gebed en liturgiese deelname is nie genoeg nie alleen oor verlossing te bring. Asketisme en bekering nodig is van beide 'n praktiese en sakramentele punt van die oog.

Die akademiese studie van redding word genoem soteriologie. Dit gaan self met die vergelykende studie van hoe die verskillende godsdienstige tradisies swanger redding en hoe hulle glo dat dit gedoen word of bereik. In die Indiese gelowe, byvoorbeeld, die konsep van redding (wat genoem word *Moksha*) vry van 'n ​​eindelose proses van transmigrasie van die siel, 'n geloof wat afwesig is van die Abrahamitiese soteriologie. In Djainisme en Boeddhisme goddelike agentskap nie 'n rol in die reddingaangesien beide gelowe beskou die saak vanuit 'n suiwer oorsaaklike oogpunt.

In beide die Oos-en Wes godsdienste verlossing is ook die verskynsel van gered van dood, maar hier is nie bedoel om biologiese dood nie, maar die lyding en vernedering in die lewe as gevolg van die gevolge van die sonde. In die Christendom een wat bereik het die heil word gesê om te ervaar en die land beërwe die ewige lewe in God of wat in Boeddhisme genoem word *nirvana* (waarvan die sinoniem *amaravati* "doodminderheid").
**Vernie Plaatjies** (1962 - 2010) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is op 6 September 1962 op Bredasdorp gebore.

Lewe en werk
------------

Vernie Plaatjies is gebore as die oudste van ses kinders. Hy het twee broers (Joseph Lodewyk en Henry Lakey) en drie susters (Leona, Maria en Shireen). Hy verwerf 'n B.A.-graad met hoofvakke Afrikaans en Filosofie aan die Universiteit van Wes-Kaapland in 1984, gevolg deur 'n Hoër Onderwysdiploma. Hierna gee hy ses jaar lank onderwys in Hanoverpark. In 1989 behaal hy sy B.A. Honneurs-graad. Hierna behaal hy sy M.A.-graad met lof met 'n verhandeling oor "*Skryt*" van Breyten Breytenbach en is deeltydse dosent in die Afrikaanse letterkunde by die Universiteit van Wes-Kaapland. Hy span saam met die kunstenaar Thembinkosi Goniwe vir die "Bloedlyn" uitstalling van kunswerke by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees van 1999, waar skrywers en kunstenaars gesamentlik 'n kunswerk lewer. Hy woon op Atlantis naby Kaapstad by 'n tante, maar verhuis kort voor sy dood na sy suster Leona Springfield op Mitchells Plain. Op 18 Mei 2010 is hy op Mitchells Plain  aan nierversaking oorlede.

Skryfwerk
---------

In sy poësie ontgin hy die leefwêreld en taalgebruik van die bruin Afrikaanssprekendes en lewer hy veral sosiale kommentaar op die dinge wat sy mense raak. Sy gedigte word in "*Optog*", "*Nuwe stemme 1*", "*Nuwe stemme 3*", "*Die dye trek die dye aan*" en "*Groot verseboek*" opgeneem. Hy skryf ook die lirieke vir die liedjie "*Strate*" wat deur Riku Lätti opgeneem word.

Eerbewyse
---------

Die Afrikaanse Skrywersvereniging, tesame met die Kreatiewe Skrywersvereniging van Bredasdorp, vier op Saterdag 17 September 2011 sy lewe en werk by 'n funksie op Bredasdorp.
Die **Ruïne Böbikon** is die ruïnes van 'n middeleeuse "motte" of heuwelkasteel op die gebied van die munisipaliteit Böbikon in die Kanton van Aargau.

Geskiedenis
-----------

Daar is nie veel bekend oor die voormalige kasteel nie. Volgens argeologiese opgrawings is die kasteel vermoedelik rondom die jaar 1100 gebou. In 'n dokument uit die jaar 1113 word Erfridus van die familie "van Bebikon" genoem. Hy kon moontlik die kasteel gebou het.

Die oorspronklike kasteel het uit 'n bering (ringmuur) bestaan waarbinne een gebou bestaan het. In die 13de eeu is die kasteel herbou. Die nuwe bering (ringmuur) het nou 'n vyfhoekige uitleg gehad en 'n beveiligde ingang aan die westekant. Aan die bergkant van die gebou is 'n toring gebou met fondasies van sewe maal sewe meter. Dit is onbekend wie hierdie "tweede" kasteel gebou het. Die opgrawings dui aan dat die kasteel vanaf die middel van die 13de eeu verlate was en toe vervalle geraak het.

Literatuur
----------

* Peter Frey: *Neues zur Baugeschichte der Burg Böbikon.* In: *Jahresschrift Nr. 18 der Historischen Vereinigung des Bezirks Zurzach.* Zurzach 1987.
'n jong Ernst Barlach.
**Ernst Barlach** (gebore op 2 Januarie 1870, Wedel, Duitsland, sterf op 24 Oktober 1938, Güstrow, Duitsland) was ‘n uitmuntende beeldhouer van die Ekspressionistiese beweging, wie se styl dikwels al "modern Goties" genoem is. Barlach het ook geëksperimenteer met grafiese kuns en as dramaturg, en sy werk hou dikwels met menslike lyding verband. 
Barlach het in Hamburg, Duitsland kuns studeer, en ook later in Dresden en Parys. Hy is vroeg in sy loopbaan deur Jugendstil, Duitsland se Art Nouveau-styl beïnvloed. Hy het tussen die najaging van beeldhou en die dekoratiewe kunste gehuiwer. In 1906 het hy na Rusland gereis waar die sterk liggame en uitdrukkingsvolle, ruwe gelaatstrekke van die lyfeienes sy toewyding aan beeldhou en aan die ontwikkeling van sy volwasse styl gestimuleer het, welke op karakteristieke wyse prominensie verleen aan lywige, monumentale figure in gelade bekleding. In werke soos Die Eenselwige Een (1911) word details van die figure uitgeskakel, en kom die massiewe vorme voor asof hulle gereed is om met ingehoue energie te ontplof. Barlach het deur sy voorkeur aan hout ‘n ruwe, rof-saamgestelde kwaliteit verkry; te wete die materiaal wat in laat-Gotiese beeldhou gebruik is. Selfs toe hy met ander, meer kontemporêre materiale gewerk het, soos in sy brons ‘’Dood’’, (1925) het hy dikwels die rou eienskappe van hout-beeldhouwerk nagemaak ten einde ‘n meer ruwe, hardhandige, effek te verkry.
Om en by 1910 het Barlach begin om ‘n loopbaan as dramaturg na te jaag. Sy mees noemenswaardige dramas, ‘’"Der tote Tag"’’ (1912; "Die Gestorwe Dag") en ‘’"Der Findling"’’ (1922) kombineer simbolisme en realisme om die tragiese vergeefsheid en sinloosheid van die bestaan uit te beeld. Hy het dikwels houtstukke en litograwe geskep om sy werk te vergesel.
Barlach het in die 1920s en vroeë 1930s groot beroemdheid verkry toe hy onder andere die gevierde oorlogs-gedenktekens in Magdeburg en Hamburg en die religieuse figure vir die Kerk van Sint Katrina in Lübeck (almal in Duitsland) uitgevoer het. Alhoewel sy werk onder die regering van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty van Duitse museums verwyder is en as "afvallige kuns" bestempel is, was sy talente na die Tweede Wêreldoorlog weereens erken. Barlach se voormalige ateljee in Güstrow, Duitsland is in ‘n museum omskep, en die Ernst Barlach Huis in Hamburg vertoon uitstallings van sy beeldhouwerk, tekeninge en drukke.
Die Man van Tollund.
Die gesig.
Die **Man van Tollund** (Deens: *Tollundmanden*) is ’n veenlyk wat in 1950 naby Silkeborg in Denemarke gevind is. Die liggaam het so goed bewaar gebly dat dit aanvanklik aangesien is vir ’n vars lyk. Twaalf jaar voor dié vonds is nog ’n veenlyk, die Meisie van Elling, is dieselfde veen ontdek.

Vonds
-----

Op 6 Mei 1950, terwyl die familie Højgaard van die dorpie Tollund die veen bewerk het, het hulle die lyk ontdek. Eers is gemeen dis die lyk van ’n jong man wat kort tevore dood is en die polisie is laat kom. Hulle het ’n argeoloog ontbied in ’n poging om die moord op te los, en hy het vasgestel die lyk is 2 300 tot 2 400 jaar oud.

Uit radiokoolstofdatering het geblyk die Man van Tollund is in 350 v.C. dood. Hy was toe sowat 30 tot 40 jaar oud. ’n Deel van die tou waarmee hy doodgemaak is, was nog om sy nek. Ondersoekers het gou vermoed die man is opgehang en nie verwurg nie, onder meer oor die manier waarop die tou om sy nek aangebring is. In die vel onder die ken is ook afdrukke van die tou gevind, maar geen afdruk van die tou se knoop aan die agterkant van die nek nie. Die man se tong was ook geswel, ’n teken dat hy gehang is

Daar word vermoed die man is opgehang as offer aan die gode – veral omdat hy versigtig in ’n fetusposisie in die veen neergelê is.

Die Man van Tollund is tans in ’n museum in Silkeborg. ’n Replika is te sien in ’n museum in Drenthe, Nederland.
Die **Coosarivier** is 'n takrivier van die Alabamarivier met 'n lengte van sowat 280 myl of 450 km wat deur die Amerikaanse deelstate Alabama en Georgia vloei.

Die Coosarivier begin by die samevloeiing van die Oostanaula- en Etowahriviere in Rome, Georgia en vloei net noordoos van Montgomery, Alabama se administratiewe hoofstad, met die Tallapoosarivier saam om net suid van Wetumpka die Alabamarivier te vorm. Sowat negentig persent van die rivierloop is binne Alabama se grense geleë. Een van dié deelstaat se distrikte, Coosa County, is na die rivier vernoem.

Die Coosa, wat vroeër berug was vir sy stroomversnellings, is vandag een van die mees ontwikkelde riviere in Alabama. Die grootste deel daarvan is opgedam. So benut Alabama Power, 'n afdeling van Southern Company, sewe damme langs die rivier vir hidroëlektriese kragopwekking. Terwyl die rivier se ekonomiese ontwikkeling die groei van Alabama se swaar nywerhede bevorder het, word talle dier- en plantespesies, wat endemies aan die riviergebied is, deur die damme en waterkragsentrales bedreig.
GABA spring by Majlis al Jinn, Oman, 2013
 GABA spring vanuit die Sapphire-toring in Istanboel.
**GABA spronge**, soms ook **BASE jumping**, is valskermspring of vleuelpakspring wat van 'n vaste struktuur of afgrond af onderneem word. "GABA" is 'n akroniem wat bestaan uit vier kategorieë vaste voorwerpe waaruit 'n mens kan spring: gebou, antenna, brug en aarde (krans). Vanweë die laer hoogte van die spronge, is GABA-spring aansienlik gevaarliker as valskermspring vanuit 'n vliegtuig. In die VSA word GABA-spring tans deur baie mense beskou as 'n ekstreme sport of waaghalstoertjie.

Die akroniem "BASE" is deur die rolprentmaker Carl Boenish, sy vrou Jean Boenish, Phil Smith en Phil Mayfield geskep.  Carl Boenish was die katalisator vir moderne GABA-spring, en in 1978 verfilm hy die eerste GABA-spronge wat met behulp van lugrem-valskerms en die vryvalsporingstegniek (van El Capitan in Yosemite Nasionale Park) gemaak is. Terwyl daar voor daardie tyd reeds GABA-spronge was, is die El Capitan-aktiwiteit die effektiewe geboorte van wat nou GABA-spring genoem word. 

Springers van 'n krans af
Die **mol** (simbool: mol) is die meeteenheid vir 'n hoeveelheid stof in die SI-stelsel. Dit word gedefinieer as presies 6.02214076x1023 deeltjies, wat atome, molekules, ione of elektrone kan wees.

Die definisie is in November 2018 aanvaar as een van die sewe SI-basiseenhede, wat die vorige definisie hersien het wat een mol as die hoeveelheid stof in 12 gram koolstof-12 (12C), 'n isotoop van koolstof, gespesifiseer het.

Die getal 6.02214076x1023 (die Avogadro-getal) is gekies sodat die massa van een mol van 'n chemiese verbinding in gram vir die meeste praktiese doeleindes numeries gelyk is aan die gemiddelde massa van een molekule van die verbinding in daltons. So bevat een mol water byvoorbeeld 6.02214076x1023 molekules waarvan die totale massa ongeveer 18.015 gram is en die gemiddelde massa van een molekule water ongeveer 18.015 dalton.

Die mol word wyd in die chemie gebruik as 'n maklike manier om hoeveelhede reaktante en produkte van chemiese reaksies uit te druk. Die chemiese vergelyking 2H2 + O2 → 2H2O kan byvoorbeeld geïnterpreteer word as dat vir elke 2 mol diwaterstof (H2) en 1 mol disuurstof (O2) wat reageer, 2 mol water (H2O) gevorm word. Die mol kan ook gebruik word om die hoeveelheid atome, ione, elektrone of ander eenhede te meet. Die konsentrasie van 'n oplossing word gewoonlik uitgedruk deur die molariteit daarvan, gedefinieër as die hoeveelheid opgeloste stof in mol per eenheid volume oplossing. Die eenheid wat gewoonlik hiervoor gebruik word is mol per liter (mol/l), gewoonlik afgekort M.

Konsepte
--------

### Molêre massa

Hoof artikel: Molêre massa
Die molêre massa van 'n stof is die massa van 1 mol van die stof, in gram.

### Molêre konsentrasie

Die molêre konsentrasie van 'n oplossing van een of ander stof is die aantal mol per volume-eenheid van die finale oplossing. In die SI is die standaardeenheid mol/m3, hoewel meer praktiese eenhede, soos mol per liter (mol/l), gebruik word. Dit word ook *molariteit* genoem.

### Molêre fraksie

Die molêre fraksie of molfraksie van 'n stof in 'n mengsel (soos 'n oplossing) is die aantal mol van die verbinding in een monster van die mengsel, gedeel deur die totale aantal mol van alle komponente. As 20 g NaCl in 100 g water opgelos word, is die hoeveelhede van die twee stowwe in die oplossing (20 g)/(58,443 g/mol) = 0,34221 mol en (100 g)/(18,015 g/mol) = 5,5509 mol, onderskeidelik; en die molêre fraksie van NaCl sal 0.34221/(0,34221 + 5,5509) = 0,05807 wees.

In 'n mengsel van gasse is die parsiële druk van elke komponent eweredig aan die molfraksie.

Kyk ook
-------

* Joule per mol
* Kilojoule per mol
* Konsentrasie (chemie)
| **Molibdeniet** |
| --- |
|    |
| Formule | MoS2  |
| Nickel-Strunz (10) | 2.EA.30    |
| Kleur | swart, loodgrys  |
| Hardheid | 1-1,5 (Mohs)  |
| Digtheid | 4,62 – 4,73 [g/cm3]  |
| Kristalsisteem | heksagonaal  |
| Ruimtegroep | P6₃/mmc  |
| Strukturbericht-kode | C7  |
| Eenheidsel | a=315,0 pm c=1230,0 pm  |
|  |
| \* Lys van minerale |

**Molibdeniet** is 'n mineraal met formule MoS2. Hierdie mineraal is die belangrikste bron van die element molibdeen en lewer ook renium.

Die mineraal word as twee politipes aangetref: 2H-Molibdeniet (volop) en 3R-Molibdeniet (seldsaam).

Struktuur
---------

Molibdeniet het 'n gelaagde struktuur. Die 2H-politipe is heksagonaal en dit is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se C7-struktuur.

Die struktuur bestaan uit S-Mo-S toebroodjielae met 'n heksagonale digpakking wat weergegee kan word as:

...S-Mo-S--S-Mo-S: ...A-B-A--B-A-B..
Die molibdeenatome word deur 'n trigonaal prisma van swawel atome omring. Die swawelatome het net aan een kant molibdeenatome as bure. Aan die ander kant is 'n vanderwaalsgaping na die volgende toebroodjie se swawellaag. Dit maak die materiaal 'n goeie vastestof-smeermiddel soos grafiet.
3R-molibdeniet is romboëdries met 'n eenheidsel: a = 3.16 Å, c = 18.33 Å. en ruimtegroep R3m.

Vondsplekke
-----------

Molibdeniet word veral in hoëtemperatuur-hidrotermale are aangetref. Dit word in verspreide afsettings van die porfier-tipe gevind, met sowel as sonder geassosieerde groot mineraliserings van koper. In meteoriete word dit selde aangetref, maar dit kan ook in metamorfe kontakneerslae in kalksteen met kalsiumsilikaatminerale sowel as in pegmatiete, graniete en apliete gevind word. Dit kom dikwels met chalkopiriet en ander koperminerale voor.

Molibdeniet, die volopste molibdeenmineraal, het 'n wydverspreide voorkoms. In die VSA word fune kristalle in die Crown Point-myn, Chelan Lake, Chelan Co. Washington; en by die Frankford-steengroef, Philadelphia, Pennsilvanië gevind. Kanada, Marokko, Rusland, Duitsland en Japanhet ook vondsplekke. In Suid-Afrika word dit byvoorbeeld in die Vergenoeg-myn van Tshwane, die Vioolsdrif-gebied van die Noord-Kaap, en by Houtenbeck in Limpopo gevind.
Tradisionele ikonografiese portret van Swaminarayan
**Dhanshyam Pandey**, **Swaminarayan** of **Sahjanand Swami** (Gujarati: સ્વામિનારાયણ, 3 April 1781 – 1 Junie 1830) was die stigter en hoof van die Swaminarayan-denominasie van Hindoeisme. Die volgelinge van die Swaminarayan-denominasie glo dat hy 'n vorm van die almagtige is. Volgens die Bhagwat- en Sakand-poerana's (heilige Hindoe-tekste) is hy 'n inkarnasie van god. Die *Shikshapatri*, wat deur hom geskryf is, word deur die Swaminarayan-denominasie as 'n heilige teks beskou. Hy word ook as 'n hervormer van die Hindoe-geloof beskou omdat hy teen die kastestelsel, diere-offers en die ongelyke behandeling van vroue gestaan het. Hy het ook 'n goeie verhouding met die Britse Raj van Indië gehad. Sy volgelinge sluit Hindoes, Moslems en Zoroastriane in.

In Suid-Afrika is daar 'n teenwoordigheid van die Swaminarayan-denominasie omdat daar baie Gujarati-sprekende volgelinge van Swaminarayan is wat na die land as vrywillige entrepreneurs geïmmigreer het.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BIBSYS: 90380999
* GND: 11935375X
* ISNI: 0000 0003 9569 5046
* LCCN: n81103215
* NKC: jo20191056508
* NTA: 132854384
* Trove: 1170263
* VIAF: 290489406
* WorldCat Identities: lccn-n81103215

 |
Hohenheim in 1899.
Portret van Florence Phillips, olie op doek, deur Antonio Mancini (1852–1930). In besit van die Johannesburgse Kunsmuseum. Sy en haar man, Lionel Phillips, was die eerste bewoners van *Hohenheim*.
**Hohenheim** was die eerste herehuis wat opgerig is nadat besluit is om Johannesburg se stadsgebied noordwaarts uit te brei en die voorstad Parktown te stig.

Sowat vyf jaar ná die aankoms in Johannesburg uit Kimberley van die egpaar sir Lionel en lady Florence Phillips het hulle die huis *Hohenheim* op die perseel van die huidige Charlotte Maxeke-hospitaal (vroeër die Johannesburgse Algemene Hospitaal) betrek, die eerste herewoning in Parktown. Frank Emley het dit in 1892 ontwerp (waarskynlik in opdrag van en met die insette van lady Florence) en twee jaar later is dit voltooi. Florence het Parktown se ontwikkeling voorgestel weens die lugbesoedeling in suidelike stadsdele waar mynbedrywighede 'n stofprobleem veroorsaak het. 

Nadat Lionel Phillips uit die Zuid-Afrikaansche Republiek verban en die egpaar na Engeland uitgewyk het, het die skrywer en mynfinansier sir Percy Fitzpatrick die huis bewoon. Dis in 1972 gesloop om plek te maak vir die oprigting van die Johannesburgse hospitaal. 'n Erfenisplaket is aangebring om die plek aan te dui waar Parktown se eerste herehuis gestaan het, hoewel *Marienhof* (wat ook intussen gesloop is) reeds in 1890 opgerig is op 'n gedeelte van die plaas Braamfontein wat ook vandag binne Parktown se grense val. Van dié herehuis bly wel gedeeltes van die oorspronklike klipmuur en hekke oor.

Bronne
------

* (af)  De Kock, W.J. en Krüger, prof. D.W. (hoofreds.). 1972. *Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek*, deel II. Pretoria: Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing.
* (af)  Malan, D.G. (voorsitter: redaksiekomitee). 1986. *Johannesburg eenhonderd jaar*. Johannesburg: Chris van Rensburg Publikasies (Edms.) Beperk.
* (en)  Picton-Seymour, Désirée. 1989. *Historical buildings in South Africa*. Cape Town: Struikhof Publishers.
* (en)  Potgieter, D.J. (editor-in-chief). 1973. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery.
* (af)  Van der Waal, Gerhard-Mark. 1986. *Van mynkamp tot metropolis. Die boukuns van Johannesburg, 1886–1940*. Johannesburg: Chris van Rensburg Publikasies (Edms.) Beperk.

Sien ook
--------

* Villa Arcadia, Parktown
Die **gewone melba** is 'n klein (lengte: 12 – 14 cm) kleurvolle voëltjie wat maklik die oog vang wanneer dit rondbeweeg tussen doringbosse en struike. Veral die mannetjie is kenmerkend met 'n rooi gesig, groen bors en gespikkelde onderlyf.

Identifikasie
-------------

Die gewone melba word gewoonlik in pare of klein familiegroepe aangetref. Hulle boer in swerms wanneer hulle nie nes maak nie. Die mannetjie se gesig en bo-keel is helder rooi, met 'n grys bo-kroon en nek. Sy onderlyf is gespikkeld met swart en wit dwarsstrepe. Sy bekkie vertoon rooierig.
Die wyfie het 'n soortgelyke uiterlike, maar haar hele gesig en nek is grys, met 'n swart bekkie. 'n Onvolwasse melba het 'n uitgewaste olyfkleur op sy kop en keel, met 'n swart bekkie swart en rooibruin oë.

Habitat
-------

Die melba verkies digte doringbosse of lang gras in *Acacia*-savanne, rivieroewers en bosse in droë dele.

Verspreiding
------------

Die gewone melba kom voor in Afrika; Suid van die Sahara en is wydverspreid in suidelike Afrika, uitgesluit die Kaap suid van die Oranjerivier en die Vrystaatse hoëveld.

Geluid
------

Sagte string note tot en met 16 sekondes lank, beginnende met kort waterdruppelagtige klanke gevolg deur 'n skerp *kriek-kriek* klank. Uiter ook 'n klaende fluit in 'n mooi kort liedjie.

Fotogalery
----------

* Mannetjie in die San Diego-dieretuin.Mannetjie in die San Diego-dieretuin.
* Mannetjie in die Serengeti, TanzaniëMannetjie in die Serengeti, Tanzanië
* Wyfie, San Diego-dieretuin.Wyfie, San Diego-dieretuin.

Ander name
----------

* Afrikaans: *Melbasysie*
* Engels: *Melba Finch*
* Duits: *Buntastrild*
* Wetenskaplike naam: *Pytilia melba*

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name

Bronnelys
---------

* Roberts' Birds of Southern Africa, Sixth Edition, ISBN 0620175834
* Newman se Voëls van Suider-Afrika.

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q603124
* ADW: Pytilia\_melba
* Avibase: 01A3BE3CBE9C7B39
* eBird: grwpyt1
* GBIF: 2493716
* iNaturalist: 13999
* ITIS: 562665
* IUCN: 22719344
* NCBI: 247528
* Xeno-canto: Pytilia-melba

 |
**Locronan** (Bretons: **Lokorn**) is 'n dorp in die Bretonse département Finistère (Wes-Frankryk) met sowat 800 inwoners en 'n oppervlakte van 8,08 vierkante kilometer. Die dorp is deur die vereniging Les Plus Beaux Villages de France as een van die mooiste dorpe in Frankryk gelys.

Geografie
---------

Locronan lê op 'n heuwel, sowat 17 kilometer noord van Quimper.

Geskiedenis
-----------

Die naam Locronan is afgelei van die heilige Ronan, 'n monnik van Ierse afkoms, wat in Locronan begrawe lê. Volgens legendes het hy die inwoners van Locronan geleer om te weef. Locronan het sy ekonomiese welvaart tydens die Middeleeue inderdaad aan die vervaardiging van seildoek van eersterangse gehalte te danke.

Anna van Bretagne, wat hier in 1505 tydens 'n bedevaart gebly het, het stadstatus aan Locronan toegeken.

Tans steun die dorp se ekonomie veral op toerisme.

Besienswaardighede
------------------

Locronan het sy Middeleeuse voorkoms volledig bewaar, en motors word in die dorp nie toegelaat nie. Daar is groot parkeerplekke rondom Locronan.

Die Pools-gebore Amerikaanse regisseur Roman Polanski het hier sy film *Tess* geskiet, waarin die Duitse aktrise Nastassja Kinski 'n hoofrol vertolk het.

Die kerk van Locronan is een van die mees besoekte plekke in die dorp.
| **Thortveitiet** |
| --- |
|    |
| Onsuiwerhede | Y, Ln, Zr, Hf, Al, Fe, Mn, Mg, Ca  |
| Nickel-Strunz (10) | 9.BC.05    |
| Kleur | gryserig groen, swart, grys, blou, geel, bruin  |
| Streep | wit  |
| Glans | glasagtig, dof  |
| Hardheid | 6-7 (Mohs)  |
| Ruimtegroep | C2/m  |
| Strukturbericht-kode | S2₁  |
| Eenheidsel | a=6,503-6,650; b=8,498-8,616; c=4,682-4,695 Å; β=101,7-103,78 ° |
| \* Lys van minerale |

**Thortveitiet** is 'n seldsame skandiumsilikaat-mineraal met die formule (Sc,Y)2Si2O7 Dit is genoem van Gunder Olaus Olsen Thortveit (1872–1917)

Dit word in granietpegmatiete in die Iveland-Evje-gebied van Noorweë en die Befanamo-gebied van Madagaskar aangetref. Daar is net nege skandiumminerale en thorveitiet is die belangrikste skandiumerts.

Kristalstruktuur
----------------

Thortveitiet se monokliniese kristalstruktuur is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se S2₁-struktuur. Dit is 'n sorosilikaat wat die Si2O6−7-ioon bevat, wat as O3Si-O-SiO3 weergegee kan word. Die O-Si-O bindingshoek wat Bianchi et al. in 1988 gevind het, is 180 °, maar die temperatuurbeweging wat hulle loodreg aan die O-Si-O het, is taamlik groot, sodat dit moontlik 'n dinamiese gemiddelde is. In ander sorosilikate is die bindingshoek gewoonlik nie 180 ° nie. Die silikon-atome het 'n tetraëdriese koördinasie, die skandium-atome is deur 'n versteurde oktaëder van suurstofatome omring. In natuurlike thortveiliet is amper 'n kwart van die skandiumposisie deur yttrium vervang en nog amper 'n kwart deur hoofsaaklik ytterbium en ander lantaniede soos disprosium, erbium, tulium en lutesium. Sintetiese monsters met suiwer skandium of suiwer yttrium het dieselfde struktuur, maar die selparameters wyk af.