recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Georges Pludermacher** (gebore op 26 Julie 1944) is 'n Franse klassieke pianis. Hy beskik oor 'n internasionale sololoopbaan en tree gereeld tydens die mees luisterryke feeste op.

Biografie
---------

Pludermacher is in Guéret gebore en het reeds op 3-jarige ouderdom begin klavier speel. Hy het op 11-jarige ouderdom by die Paryse Konservatoria ingeskryf en was 'n briljante student, met as onderwysers die volgende persone: Lucette Descaves, Jacques Février, Henriette Puig-Roget, en Geneviève Joy. Hy het daarna sy vaardighede geslyp tydens die somerkursusse in Lucerne onder Géza Anda. Teen die ouderdom van negentien jaar het hy die konservatoria met drie eerste pryse verlaat: klavier, kamermusiek en begeleiding. In 1967 het hy, geïnspireer deur sy belangstelling in kontemporêre musiek, die debuut gespeel van André Boucourechliev se *Archipel I* en vier jaar later Iannis Xenakis se *Synaphaï*. Hy het saam met ensembles soos die *Domaine musical* en die *Ensemble Musique Vivante* gewerk.

Internasionale pryse het kort daarna in die 1960's en 1970's gevolg. Pludermacher, wat ook diep geïnteresseerd is in kamermusiek, het reeds saam met Christian Ferras, Nathan Milstein, Ivry Gitlis, Yvonne Loriod, Michel Portal, Christian Ivaldi, Ernst Haefliger en Juri Bashmet opgetree. Hy het ook 'n duet gevorm saam met Jean-François Heisser. Van 1968 af het hy solopianis van die Paryse Opera-orkes geword. Sy konsertloopbaan het daartoe gelei dat hy saam met van die grootste dirigente soos Georg Solti en die Chicago Simfonieorkes, Pierre Boulez en die Londen Sinfonietta, en Christoph von Dohnányi en die Orchestre National de France gewerk het. Hy is al uitgenooi na feeste in Aix-en-Provence, Avignon, Strasbourg, Salzburg, Montreux, Wene, Edinburgh, Florence, Barcelona, Madrid, en in 2003 as deel van die meesterklasse van die *Académie française de Musique* van Kioto.

Pryse
-----

* 1968: Laureaat van die Vianna da Motta International Musiekkompetisie van Lissabon
* 1969: Leeds Internasionale Klavierkompetisie
* 1979: Prys van die Concours Géza Anda in Zürich
* 1987: Grand Prix van die Académie Charles-Cros vir sy opname van die *Diabelli Variasies*
* 1995: Grand Prix van die Académie du disque français vir sy opname van Debussy se Études.

Lukrake lys van opnames
-----------------------

* Debussy se stukke vir klavier (2003)
* Beethoven se 5 klavierconcertos, Orchestre de Bretagne, dir. Moshe Atzmon (2004)
* Maurice Ravel se volledige werke vir klavier, Flâneries musicales de Reims (2007)
* Beethoven se volledige klaviersonates en *Diabelli Variasies*
* Beethoven se Simfonie No. 3 in E mol-majeur, Op.55 "Eroica", verwerk vir klavier deur Franz Liszt (1986)
* Tema van die "Love Story" oorspronklike rolprentklankbaan (1970)
**Nathan Berger** (Litaue, 15 Julie 1910 – onbekend) was die eienaar van ’n Suid-Afrikaanse drukkery, Pacific Press (Edms.) Bpk.

Berger was die seun van H. Berger. Hy het sy opvoeding in sy geboorteland ontvang en daarna aangesluit by ’n drukkeryonderneming in Litaue, waar hy werksaam was tot September 1930. Hy was een van die gelukkige Jode wat betyds uit Litaue kon padgee, want toe Duitsland die Sowjetunie (waarvan Litaue toe nog deel was) op 22 Junie 1941 binneval, was daar steeds 250 000 Jode in die dorpe en gehuggies (shtetls) van die land. Feitlik dadelik het die *Einsatzgruppen* (mobiele moordeenhede) en hul plaaslike kollaborateurs die volksmoord op die Jode begin. Teen November daardie jaar het net sowat 40 000 Jode oorgebly, saamgehok in die ghetto's van Vilnius, Kowno, Shawli en etlike slawearbeidkampe. Teen 1944 het die Nazi's 90% van Litaue se Jode uitgemoor. 

Nadat hy in Suid-Afrika verskeie beroepe beoefen het, het hy in Mei 1947 Pacific Press (Edms.) Bpk. saam met Joseph Borwein begin. Hulle het hulle toegespits op die druk van Hebreeuse en Jiddisje publikasies.

Berger is in Januarie 1937 met Noami, die dogter van S. Barwin, getroud. Twee seuns en ’n dogter is uit die huwelik gebore. Sy stokperdjie was rolbal en hy was lid van die Joodse Gilde-rolbalklub. Hy en sy gesin het in die vroeë 1960's by Sandersstraat 54, Yeoville, gewoon.

Bronne
------

* (af)  (en)  Kruger, dr. D.F. 1963. *Wie is wie in Suid-Afrika*. Johannesburg: Vitae Uitgewers.
Ludwig Alberti, landdros van Uitenhage, het hierdie skildery gemaak van die verdrywing van sowat 20 000 Xhosas uit die Zuurveld tydens die Vierde Grensoorlog.
Die **Vierde Grensoorlog** was van 1811 tot 1812 die vierde in 'n reeks van nege oorloë aan die Oosgrens van die Kaapkolonie tussen enersyds die koloniste en andersyds die Xhosas (en soms ook die Khoi).

Luitenant-kolonel Richard Collins is in 1809 deur die Britse regering aan die Kaap gestuur om ondersoek te gaan instel na die omstandighede aan die Oosgrens. Hy beveel aan die Xhosa moet uit die Zuurveld verdryf word, wat dan beveilig moet word deur middel van digte wit vestiging, en dat die gebied tussen die Groot-Visrivier en Keiskammarivier 'n onbewoonde gebied moet word waar nóg wit nóg swart mag gaan woon. In Januarie en Februarie 1812 is nagenoeg 20 000 Gunukwebes en Ndlambes oor die Visrivier gedryf deur die Britse troepe in samewerking met die kommando's van Swellendam, George, Uitenhage en Graaff-Reinet onder die opperbevel van lt.kol. John Graham. 'n Strook grensforte is gebou, maar die poging om digte bewoning deur boere daar te stel, het misluk. Daarom sluit die goewerneur, lord Charles Somerset, 'n verdrag met Gaika, die veronderstelde opperhoof van die westelike Xhosas, wat koloniale patrollies sou toelaat om spesifiek op te tree teen 'n kraal waarheen die spore van gesteelde beeste lei. Die verdrag het egter tot 'n soort nasionalistiese oplewing onder westelike Xhosas gelei, onder aanvoering van die "profeet" Makana, wat opnuut tot burgeroorlog tussen Gaika en Ndlambe lei. Dit gee aanleiding tot die Vyfde Grensoorlog.

Sien ook
--------

* Kaapse grensoorloë
* Lys van forte in die Oos-Kaap

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed). 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
Die titelblad van 'n laat manuskrip van die *Prosa-Edda* deur Snorri Sturluson (13de eeu) wat antieke Noorse gode en ander mitologiese figure uitbeeld.

Die ***Prosaïese Edda*** of ***Prosa-Edda***, ook bekend as die ***Jonger Edda***, ***Snorri se Edda*** (Yslands: Snorra Edda) of histories bloot ***Edda***, is 'n Oudnoorse handboek wat in die vroeë 13de eeu in Ysland geskryf is. Dit is vermoedelik geskryf, of minstens saamgestel, deur die Yslandse geleerde en historikus Snorri Sturluson. Dit word beskou as die grootste en mees gedetailleerde bron vir moderne kennis oor die Noorse mitologie, die mites van die Noord-Germaanse volke, en gebruik 'n verskeidenheid bronne, insluitende weergawes van gedigte wat bewaar gebly het in 'n werk bekend as die *Poëtiese Edda*.

Die *Prosaïese Edda* bestaan uit vier afdelings: Die voorwoord, 'n historiese weergawe van die Noorse gode; *Gylfaginning*, in 'n vraag-en-antwoord-formaat; *Skáldskaparmál*, wat dieselfde formaat volg en dan 'n lys kenninge en terme aangee; en *Háttatal*, wat die samestelling van tradisionele skaldepoësie bespreek.

Sewe manuskripte van die *Prosa-Edda* uit omstreeks 1300 tot 1600 verskil merkbaar van mekaar en verskaf aan navorsers onafhanklike tekswaarde vir ontleding. Dit lyk of die *Prosa-Edda* soos 'n destydse handboek gewerk en ten doel gehad het om Yslandse digters en lesers te help om die subtiliteit van die alliterende versvorm te verstaan, asook die baie kenninge wat in skaldepoësie gebruik word.

Dit was aanvanklik net as *Edda* bekend, maar is later die *Prosa-Edda* genoem om dit te onderskei van die *Poëtiese Edda*. Vroeë kenners van die *Prosa-Edda* het vermoed daar bestaan 'n vroeëre versameling gedigte wat as bron daarvoor gedien het, en die teorie is bevestig met die ontdekking van die *Poëtiese Edda*.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4243926-7
* LCCN: n79046503
* SELIBR: 322176
* SUDOC: 154804177
* VIAF: 183466141
* WorldCat Identities (via VIAF): 183466141

 |
Stefan Lochner, *Laaste Oordeel*, omstreeks 1435. Wallraf-Richartz-museum, Keulen.
Die **Laaste Oordeel** of **Oordeelsdag** (Hebreeus: יום הדין, Yom ha-din, Arabies: یوم القيامة, *Yawm al-qiyāmah* of یوم الدین, *Yawm ad-din*) is deel van die Abrahamitiese gelowe en die Frashokereti van Zoroastrisme.

Sommige Christelike en Islamitiese denominasies glo die Wederkoms van Christus is die finale oordeel deur God van alle mense. Dit word talle kere in die Bybel genoem: die "dag van die Here" (Joël 2:31); "oordeelsdag van die Here" (Esegiël 13:5); en "Die Here die Almagtige het 'n dag bepaal" (Jesaja 2:12). Jesaja 2:17 lui: "Die hoogmoediges sal verneder word, die selfversekerdes sal tot 'n val kom." 

In die Nuwe Testament is die Wederkoms ook 'n algemene leerstelling. Dit kom onder meer voor in Matteus 24:27 ("Die koms van die Seun van die mens"), Handelinge 17:31 ("Hy het 'n dag bepaal waarop Hy regverdig oor die wêreld gaan oordeel deur 'n Man wat Hy uitgekies het. As bewys daarvan vir almal, het Hy Hom uit die dood laat opstaan"), Romeine 14:10 ("Ons sal tog almal voor die regterstoel van God moet verskyn"), 1 Korintiërs 4:5 ("voordat die Here kom"), 2 Korintiërs 5:10 ("Ons moet immers almal voor die regterstoel van Christus verskyn"), 2 Timoteus 4:1 ("Ek beveel jou voor God en voor Christus Jesus wat die lewendes en die dooies sal oordeel"), Jakobus 5:7 ("Wag dan geduldig, broers, totdat die Here kom"), ensovoorts. Dit word ook "Christus se koms" (1 Korintiërs 15:23); "wanneer die Seun van die mens verskyn" (Lukas 17:30) en "die laaste dag" (Johannes 6:39-40) genoem. 

In hoofstuk 43 van die Koran, Az-Zurhruf, word dit ook genoem. 

Ook in geloofbelydenisse kom dit voor: "Hy sal met heerlikheid terugkom om die lewendes en die dooies te oordeel" (Geloofsbelydenis van Nicea); "Daarvandaan sal Hy kom om die lewendes en die dooies te oordeel" (Geloofsbelydenis van Athanasius). 

In die Christendom word geglo die Oordeelsdag sal kom ná die opstanding van die dooies en Preteriste glo dit het al gebeur. 

Die Laaste Oordeel het al baie kunswerke geïnspireer.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Laaste Oordeel.

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: sh85070918

 |
*Hierdie artikel handel oor musiekharmonie.*

---

Harmonieuse botone
**Harmonie** is die kuns van die gebruik van akkoorde (werklik of implisiet) in musiek. Daar word soms daarna verwys as die "vertikale" element van musiek, met melodie die "horisontale" element. Harmonie is soms die resultaat van verskeie gelyktydige melodiese lyne of motiewe, wat ook kontrapunt genoem word. Dan word die harmonie beskryf as polifonies.

Die woord *harmonie* kom van die Grieks ἁρμονία *harmonía* wat "verbinding" beteken. Die konsep van harmonie dateer terug na die tyd van Pythagoras.

Harmonie is gebaseer op botone en resonansie. Note kan as harmonieus geag word wanneer sommige van die botone van elke noot, veral die harder botone (wat gewoonlik die laeres is), op dieselfde frekwensie is (binne 'n klein foutinterval). In elke tradisie van musiekuitvoering, -komposisie, en -teorie bestaan sekere harmoniereëls.

Alhoewel harmonie meestal die gevolg van twee of meer gelyktydige note is, is dit moontlik om harmonie te skep met slegs 'n melodiese lyn. Solo-instrumente kan deur die opeenvolging van note harmonie ten volle oordra, sonder dat akkoorde gebruik word. Verskeie voorbeelde hiervan bestaan in die barokperiode.

Vir 'n groot deel in die geskiedenis van klassieke musiek is reëls en konvensies toegepas, veral onder die invloed van die Rooms-Katolieke Kerk. Volksmusiek en nie-Westerse musiek het ook ontwikkel, en soms met verskillende idees van harmonie. In die Barok- en Klassieke periodes is kerkmusiek beheer deur die kerke, en harmonie wat té dissonant was, is afgeskiet. Daar was egter 'n neiging vanaf die Klassieke periode tot en met die 20ste eeu in westerse musiek waar die harmonie al hoe meer gevorderd geraak het – vele komponiste het weggebreek van die konvensies wat vantevore as reëls geag is.

Bron
----

* Hierdie artikel is vertaal vanaf die ooreenstemmende artikel by die Engelse Wikipedia.
**La Spezia** is die hoofstad van die gelyknamige Italiaanse provinsie en met sowat 95 000 inwoners die tweede grootste stad van Ligurië. Sy seehawe trek voordeel uit 'n beskermde ligging in die Golf van La Spezia.

Geskiedenis
-----------

Die naam Spezia verskyn vir die eerste keer in die 13de eeu, toe die stad onder die heerskappy van Genua gekom het. Die stad het egter 'n onbeduidende seehawe gebly, tot by die tydperk van die Franse Rewolusie en Franse Keiserryk, toe Napoléon Bonaparte dit tot 'n vlootbasis laat uitbou het.

Ná sy inlywing by die Koninkryk Sardinië deur 'n besluit van die Kongres van Wene het La Spezia vinnig gegroei, veral nadat die vlootbasis van Genua na La Spezia verskuif is.

Die stad en sy hawe, wat deur die Duitse Vloot gebruik is, is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur geallieerde bomaanvalle verwoes. Vandag is La Spezia die tweede belangrikste vlootbasis van Italië na Taranto.

Ekonomie
--------

Die hawe en skeepswerwe vorm die ekonomiese basis van die stad. Danksy die nabygeleë Cinque Terre speel ook die toerisme 'n belangrike rol. Teen die Magramonding oos van La Spezia lê die bouvalle van die Romeinse stad Luni, wat in die antieke tydperk sy naam aan die baai verleen het (*Portus Lunae*). Die dorpe Biassa, Campiglia en Marinasco in die omgewing van La Spezia is gewilde toeristebestemmings.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4111171-0
* LCCN: n79070130
* MusicBrainz: 43e7d7b7-1bd4-4555-98ff-130c0f7e02f8
* NARA: 10044675
* NKC: ge1097997
* SUDOC: 159346347
* VIAF: 147734075
* WorldCat Identities: lccn-n79070130

 |
**Ilse Andrag** (néé Bremer) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is in Pretoria gebore.

Lewe en werk
------------

Hier het sy ook groot word en in 1965 matrikuleer aan die Afrikaans Hoër Meisieskool. Vanaf 1966 studeer sy tale aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy in 1968 'n B.A.-graad verwerf en in 1969 kwalifiseer as onderwyseres. Hierna gee sy onderwys aan verskeie hoërskole, onder andere in 1971 Duits by Bloemhof Hoër Meisieskool in Stellenbosch. Na haar troue met Rudolf Andrag spandeer sy tyd in die Sederberge, maak kinders groot, is toerleidster in Kaapstad, doen gesinchroniseerde vertalings vir die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie en gee vryskut onderwys in Duits en Afrikaans. Na haar aftrede leer sy Italiaans aan en fokus op fotografie, terwyl sy ook 'n CD uitgee ("*Pêreltjies vir die vaak*") met 23 slaapliedjies wat sy self gekomponeer het. Sy en haar man het drie dogters. Sy is 'n sangeres en taalkundige wat ook kursusse gee in uitspraak vir sangers.

Skryfwerk
---------

Haar jeugdrama "***Vlieg, Sus, vlieg***" word geskryf tydens die 1991 ATKV Herfsskool vir Dramaturge en word opgeneem in die versamelbundel "*Die magiese kring*", onder redaksie van Temple Hauptfleisch. Sy vertaal ook kinderboeke in Afrikaans, insluitende Jon W. Ivimey se "***Drie blinde maats***" ("*Three blind mice*"), Jeanette Winter se "***Doedoe my kindjie***" ("*Hush little baby*") en die liedjies in "***Die kleinste den***" ("*The little fir tree*") van Margaret Wise Brown.

Publikasies
-----------

* **1987** Die kleinste den – Margaret Wise Brown
* **1988** Doedoe my kindjie – Jeanette Winter
* **1990** Drie blinde maats – John W. Ivimey
Dr. **Hans Sauer** (1857 – 1939) was 'n Rhodesiese pionier. Hy is in 1857 op Smithfield gebore. Hy bekwaam hom in Londen en Edinburgh in die medisyne waar hy sy graad ontvang. Hy keer terug na Suid-Afrika en vestig homself in Kimberley. Hy word 'n mediese gesondheidsbeampte en ontmoet sy lewenslange vriend, Cecil John Rhodes. Na die ontdekking van goud is hy na die Witwatersrand as Rhodes se verteenwoordiger en as mediese gesondheidsbeampte waar hy bly tot in 1889. In 1893 gaan hy na Rhodesië as besturende direkteur van die *Rhodesia Exploration and Development Co. Ltd.*. In die Matabele-opstand van 1896 het hy en Rhodes en 'n handvol ander persone ongewapen na die Matopos vergesel om vrede te maak met die opstandige leiers. Hy was 'n lid van die Reform-beweging in die Jameson-inval en is met £2 000 beboet vir sy aandeel daarin. Hy tree af in Engeland en is in 1939 oorlede. Sy outobiografie, *Ex Africa*, is 'n klassieke werk in sy soort.

Bron
----

* *Ensiklopedie van Suidelike Afrika*, Eric Rosenthal, 1967.
Hale O Pi'ilani Heiau, naby Hāna op die eiland Maui
'n Illustrasie deur William Ellis, wat tydens James Cook se derde seereis geteken is, toon 'n heiau aan die Kealakekua-baai
Pu'ukohola Heiau op die eiland Hawaii
'n ***Heiau*** is 'n Hawaise tempel. Die Hawaiers het tempels vir 'n wye spektrum doeleindes opgerig - om siekes te genees (*heiau hōʻola*), die eerste vrugte of eerste vangs te offer, om vir reën te bid of om die reën te laat ophou, om die bevolkingsgroei te verhoog, om vir die liggaamlike welsyn van die volk te bid, om goddelike seën vir lang seereise te ontvang, of om vir vrede of oorwinning in die stryd teen vyande (*luakini*) te bid. Die laasgenoemde kategorie tempels was die enigste wat met 'n menseoffer ingewy is.

Heiau is na gelang van hul doeleinde en ligging in 'n verskeidenheid boustyle opgerig. Met die amptelike einde van die inheemse Hawaise godsdiens in 1819 is baie tempels opsetlik vernietig, terwyl ander in verval geraak het. Intussen is 'n aantal heiau volledig gerestoureer.
**Hans Zanotelli** (23 Augustus 1927 – 12 Julie 1993) was 'n Duitse dirigent.

Lewe
----

Zanotelli is gebore in Cronenberg, tans deel van die stad Wuppertal, Zanotelli het die viool en klavier as kind leer speel. Hy het van 1942 tot 1944 musiek studeer aan die Musikhochschule Köln, en klasse ontvang in dirigeer onder Hans Swarowsky.

Zanotelli het sy loopbaan as 'n *répétiteur* by die Remscheid-Solingen teaters begin. Teen 14-jarige leeftyd het hy *Kapellmeister* in Düsseldorf geword, waarna hy aanbeweeg het na die Oper Bonn en Hamburgische Staatsoper. In 1957 is hy aangestel as *Generalmusikdirektor* by die Staatstheater Darmstadt. Hy was op daardie tydstip die jongste algemene musiekdirekteur in Duitsland. In 1963 het hy aanbeweeg na die Theater Augsburg as algemene musiekdirekteur en adjunk-artistieke direkteur. In 1971 het Zanotelli hoofdirigent van die Stuttgarter Philharmoniker geword, en in 1975 is hy bevorder tot algemene musiekdirekteur. Hy het die betrekking tot 1984 beklee. Hy het ook aan die leiding gestaan van die Deutsche Oper Berlin en Beiere Staatsopera.

In 1966 en 1967 was hy gasdirigent van die Niedersächsisches Symphonie-Orchester in Hannover. In 1977 is Zanotelli aangestel as professor, en in 1984 het hy die Bundesverdienstkreuz ontvang. Hy was van 1985 algemene musiekdirekteur van Kiel, en het aan die hoof gestaan van die Opernhaus Kiel.

Zanotelli moes in 1987 om gesondheidsredes aftree. Hy is in 1993 op 65-jarige ouderdom oorlede in Stuttgart, en is begrawe in sy tuisstad.

Opnames
-------

Zanotelli het 'n opname van uittreksels uit Mozart se *Don Giovanni* gedirigeer wat in Duits gesing is deur onder andere Hermann Prey, Elisabeth Grümmer en Fritz Wunderlich. Hy het ook Beethoven se Klavierconcerto No. 4 in G majeur gedirigeer met die Bamberger Symphoniker (Sapphire, Intercord Klassische Diskothek INT 120.933), met Ernst Gröschel voor die klavier. Die vervaardiger Alfred Scholz het tallose klankgrepe gepubliseer onder fiktiewe name, met 'n orkes wat hy die *"Süddeutsche Philharmonie"* genoem het; hy het egter ook die naam "Zanotelli" gebruik. Sommige kommentators betwyfel of die opnames van die *"Süddeutsche Philharmonie"* werklik deur Zanotelli gedirigeer is.
**Jan Friedrich Wilhelm Haak** (gebore op 20 April 1917 op Prins Albert, Kaapprovinsie, oorlede op 16 Februarie 1993 in Kaapstad), was 'n Suid-Afrikaanse politikus, lid van die Nasionale Party en parlementslid vir Bellville (1953 - 1970). Hy was 'n lid van die Suid-Afrikaanse regering van 1961 tot 1970, en was onder andere Minister van Mynwese en Minister van Ekonomiese Sake.

Nadat Haak in 1939 in die regte aan die Universiteit Stellenbosch gegradueer het, praktiseer hy vir tien jaar lank as advokaat in Bellville en vir twee jaar aan die balie van Kaapstad.

As lid van die munisipale raad van Bellville, word hy in 1953 tot burgemeester verkies.

In 1958, na die dood van premier JG Strijdom, steun hy Hendrik Verwoerd vir die pos van premier teen Eben Dönges, destyds voorsitter van die Kaapse provinsiale tak van die Nasionale Party. In 1966 het hy die verkiesing van John Vorster teen Ben Schoeman ondersteun.

Haak word adjunkminister van beplanning, ekonomiese sake en mynbou (1961 - 1964), minister van mynwese (1964 - 1966) in die regering van Hendrik Verwoerd, en laastens minister van ekonomiese sake (1967 - 1970) in die regering deur John Vorster.

Hy het die soeke na olie in Suid-Afrika aangemoedig en die maatskappy Soekor gestig. Na 'n minipolitieke skandaal met betrekking tot sy integriteit, het hy in Mei 1970 in sy huis in Welgemoed uit die politieke lewe getree. Daarna het hy op verskeie direksies van groot openbare maatskappye (Yskor, Metkor, Vecor) gedien en boeke oor die Suid-Afrikaanse geskiedenis geskryf.

In 1978 hervat hy sy regsberoep in Pretoria en was hy van 1987 tot 1989 lid van die presidentsraad. In 1988 bedank hy die direksie van Yskor, sy laaste openbare amp.

In 1992 het dokters Jan Haak met pankreaskanker gediagnoseer. Hy sterf aan hierdie siekte op 16 Februarie 1993 in die Faure-hospitaal in die voorstede van Kaapstad. Hy was 75 jaar oud.

Privaatlewe
-----------

Sy vrou Maria, met wie hy in 1944 getroud is, het hom 3 kinders gegee. Sy sterf in 1987 aan kanker. Daarna is hy in 'n tweede huwelik met Ileana Fox getroud.

Huldeblyk
---------

'n Roete is in 1980 na Namibië in die rigting van Noordoewer Jan Haak-rivierweg genoem.

Bronne
------

* Jan Haak sterf aan pankreaskanker Geargiveer 4 Maart 2016 op Wayback Machine, Beeld, 17 Februarie 1993.
**Jan Hendrik van der Westhuizen** (1982-) is 'n Suid-Afrikaanse ontwerper, fotograaf, meestersjef en eienaar van 'n fynproewersrestaurant. Van der Westhuizen het grootgeword op die plaas van sy ouers by Middelburg, Mpumalanga en het ná sy matriek 'n opleiding in kookkuns in Stellenbosch ontvang waar hy die gevorderde diploma in kulinêre kookkuns voltooi het. Daarna het hy 'n Baccalaureusgraad in toegepaste ontwerp en fotografie verwerf.

Van der Westhuizen het sy kulinêre loopbaan as bydraende kosredakteur en fotograaf vir die leefstyltydskrif *Elle* in Suid-Afrika begin en was later, vanaf 2006, in Parys, Frankryk, werksaam. Vervolgens is hy as sjef op 'n privaat jag in Monaco aangestel. Sy restaurant, *Jan* in Nice, Frankryk, het sy deure in 2013 geopen en is op 2 Februarie 2016 met 'n Michelin-ster bekroon. Dit is daarnaas in 2015 deur Condé Nast Traveller ook as een van die beste restaurante ter wêreld aangewys. In dié klein eetplek naby die seehawe spits Van der Westhuizen hom op 'n moderne en kreatiewe styl van kook toe.

Twee kookboeke het reeds uit Van der Westhuizen se pen verskyn. Sy tweede publikasie is in Maart 2016 deur Struik Leefstyl in Afrikaans (*JAN – My Franse Kosverhaal*) en Engels (*JAN – A Breath of French Air*) uitgegee.

Sien ook
--------

* Lys van bekende Suid-Afrikaners
**Charles Édouard Dutoit** OC GOQ (\* 7 Oktober 1936 – ) is 'n Switserse dirigent. In September 2018 is hy aangestel as die hoofdirigent van die Sint Petersburg Filharmoniese Orkes vanaf die 2018-2019 seisoen.

In 2017 word hy die 103de ontvanger van die Koninklike Filharmoniese Genootskap se Gouemedaljeprys. 

Dutoit is die voormalige kunsdirekteur en hoof-dirigent van die Koninklike Filharmoniese Orkes, dirigent-emeritus van die NHK Simfonieorkes van Tokio, en was dirigent-laureaat van die Philadelphia Orkes totdat die orkes hom van die titel ontneem het nadat veelvuldige bewerings van seksuele wangedrag aan die lig gekom het.

Hy is die voormalige musiekdirekteur van die Montreal Simfonieorkes en die Franse Nasionale Radio Simfonieorkes, en van 2017 af dirigent emeritus van die Verbier Musiekfeesorkes. Hy is 'n ere-lid van die Ravel-stigting in Frankryk en die Stravinski-stigting in Switserland.

In Desember 2017, nadat bewerings aan die lig gekom het dat Dutoit vier vrouens seksueel aangerand het, het die orkeste wat reeds verbintenisse met hom gehad het vir opvoerings die verbintenisse gekanselleer, en ander het dadelik bande met hom verbreek. Hy het onttrek van sy konserte met die Chicago Simfonieorkes, Cleveland Simfonieorkes en die New York Filharmoniese Orkes. 

Die volgende maand het verskeie ander vroue vorendag gekom met bewerings van seksuele wangedrag. Dutoit het 'n verklaring uitgereik wat alle bewerings ontken het.
**Hans Arthur Gerard van Manen** (Nederlands: [ɦɑns ˈɑrtyr ˈɣeːrɑrt vɑn ˈmaːnən]; \* 11 Julie 1932 in Nieuwer-Amstel) is 'n Nederlandse balletdanser, choreograaf en fotograaf.

In 1960 was hy een van die stigtingslede van die Nederlands Dans Theater en het tussen 1961 en 1970 as dié dans-ensemble se artistieke leier gedien. Van Manen was daarna as vryskutter werksaam en was tussen 1974 en 1987 by die Nederlandse Nasionaalballet betrokke.

Van Manen word as een van die groot vernuwers van Europese balletkuns beskou. Met sy klassisistiese danstaal, wat regstreeks uit die musiek ontwikkel is en sy voorbeeld oorspronklik in George Balanchine gevind het, het van Manen uiteindelik sy eie persoonlike styl geskep. Manlike en vroulike dansers speel 'n gelykwaardige rol in sy choreografieë.

Meer as 120 choreografieë maak deel uit van Van Manen se lewenswerk. Baie van hulle het ingang gevind tot die standaardrepertoire van gesiene dans-ensembles in Europa, Kanada, die Verenigde State en Japan.

Naas sy werk as choreograaf was Hans van Manen ook meer as tien jaar lank as fotograaf aktief. Van sy fotografiese werke is in boekvorm gepubliseer en op uitstallings vertoon.

Eerbewyse
---------

Van Manen se werk is met verskeie eerbewyse bekroon:

* 1993 – *Deutscher Tanzpreis* (Duitse Dansprys)
* 2000 – Erasmusprys
* 2004 – Musiekprys van die Stad Duisburg
* 2005 – *Prix Benois de la Danse* (vir sy lewenswerk) en *Grand Pas Award*
**Imberi** (*Brycinus imberi*) is 'n varswatervis wat voorkom in riviere aan die ooskus van Afrika noordwaarts van die Pongolarivier tot by die Rufgirivier in Tanzanië. Die vis kom ook voor in die Kongorivier en riviere in Wes-Afrika maar nie die boonste gedeelte van die Zambezirivier nie.

In Engels staan die vis ook bekend as *Imberi* of *Spot tail* - in die Caprivi staan die vis bekend as die *Tweekoltiervis*.

Voorkoms
--------

Die kop is klein, beenagtig en tipies tiervis. Die tande aan beide kake is opvallend, meerpuntig en in twee rye met 16 bo en 10 onder.

Die vissie se lyf is silwerig van kleur met olyfgroen skakerings op die bodele en geel tot oranje vinne. Daar is 'n swart kol agter die kop en groot vlek (kol) op die basis van die stertvin.

Die vissie word tot 180 mm groot en die wyfies is gewoonlik groter as die mannetjies. Die hengelrekord vir beide Suid-Afrika en Zimbabwe is 0,3 kg.

Habitat
-------

Die vissie kom in alle tipes water voor, maar as gevolg van die feit dat dit ‘n dwergtiervis is en dus dieselfde gewoontes het as sy groter neef, die tiervis, word dit gedwing om in vlak (verkieslik lopende) water te hou.

Hulle jaag alle tipes kunsaas en word per ongeluk gehaak. Die vissie self is uitstekende aas vir tiervis, skerptandbabers, vundu en selfs roofkurpers soos die olyfkurper (Nembwe) en smalkop-kurper.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bron
----

* *A Complete Guide to the FRESHWATER FISHES of Southern Africa.* Paul Skelton. 2001. ISBN 978-1-86872-643-1
* *Hengelvisse in die Caprivi.* Willem Botha. 1984.
**Hans Strydom** is 'n Suid-Afrikaanse akteur en skrywer. Hy is veral bekend vir sy rol as dr. Stephen Marshall in *The Gods Must Be Crazy II* (1989). Hy is ook 'n bekende TV-persoonlikheid en het in verskeie Afrikaanse sepies en rolprente gespeel.

Biografie
---------

Johannes Strydom is op 14 Mei 1947 in Durban in Natal, Suid-Afrika gebore. Hy studeer regte aan die Potchefstroomse Universiteit en begin in 1964 by die Departement van Justisie, in Durban se landdroshof te werk. In 1972 was hy 'n staatsaanklaer in Ladysmith en tussen 1972 en 1976 was hy 'n landdros by die hoofkantoor van die Departement van Justisie.

In 1976 bedank hy sy werk om 'n akteur te word. Hy was die eerste persoon (saam met David Hall-Green) om Suid-Afrikaners in Januarie 1976 op TV tydens die land se eerste nasionale uitsendings te verwelkom.

Strydom het sedertdien in verskeie TV-reekse opgetree, insluitende: *Binnelanders*, *Plek van die Vleisvreters*, *Westgate*, *Generations*, *Egoli*, *The Res*, *Platinum* en *Oepse Daisy*.

Hy het ook in verskeie rolprente gespeel, soos: *Iemand Soos Jy* (1976), *Diamant en die Dief* (1978), *Someone Like You* (1978), *Herfsland* (1982), *The Emissary* (1988) en *The Gods Must Be Crazy II* (1989).

In 2000 wen hy 'n saak teen die SAUK wat nie akteurs behoorlik vir heruitsendings vergoed het nie. Sedertdien help hy kunstenaars om die korrekte fooie van die SAUK te eis.

Filmografie
-----------

As akteur:

* Binnelanders, 2009 (TV-reeks) as At Koster
* *Der weiße Afrikaner* (Die wit Afrikaners), 2004 (TV-fliek) as De Kock
* Plek van die Vleisvreters, 2004 (TV-reeks) as Bertus du Toit
* *The Gods Must Be Crazy II*, 1989 as dr. Stephen Marshall
* *The Emissary*, 1989 as Justin Latimer
* Herfsland, 1979 as Mauritz de Necker
* Die Eensame Vlug, 1979 as dr. Simon Kellerman
* *Someone Like You*, 1978 as Andrè du Toit
* Sonja, 1978 as Chris de la Rey
* Diamant en die Dief, 1978 as Tom
* 'n Beeld vir Jeannie, 1976 as Dawid Louw
* Vergeet My Nie, 1976 as Dolf Preller
* Ter wille van Christine, 1975 as dominee Paul Hofmeyer
* Olie Kolonie, 1975
* Liefste Veertjie, 1975 as Peet Marais
* Môre, Môre, 1973 as Bach Winterbach
* Die Manakwalanders. Drama op SAUK as Meneer Laubaschagne
* *The Fourth Reich*, 1990

As produksiebestuurder:

* 'n Sondag in September, 1976

As homself:

* *Buster Reynolds Remembers Jamie Uys*, 2004 (dokumentêre video)

Toekennings
-----------

* Beste Afrikaanse TV-akteur (vir *Binnelanders*), ATKV
* Beste filmakteur: *Diamant en die dief*, Rapport Oscars
**Jan Fourie** is skrywer van verskeie boeke oor die omgewing van Gansbaai en Dangerpoint. Hy is getroud met die skrywer en dramaturg S.D. (Sophie) Fourie.

 Lewe en werk
-------------

Jan Fourie is vir meer as dertig jaar onderwyser op Gansbaai en woon op Omaheke op Franskraal. Hy is getroud met S.D. Fourie, wat as dramaturg verskeie pryse vir haar hoorspele wen, onder andere die jaarlikse Radio Sonder Grense radiodramakompetisie in 2008. Die egpaar het twee seuns en ’n dogter. Gesamentlik stig en bedryf hulle die private Strandveld Museum op die hange van die see by Franskraalstrand, waar onder andere die grootste versameling artefakte van die legendariese skip *HMS Birkenhead* aangetref kan word. Hierdie is een van die interessantste Suid-Afrikaanse skeepswrakke en is wêreldwyd bekend omdat die stranding daarvan in 1862 die reël neergelê het van "vrouens en kinders eerste". Saam met sy vrou bied hulle ook toere van die omgewing aan.

 Skryfwerk
----------

"*Wisselstrale oor die Strandveld*" se tema is die kus rondom Dangerpoint, met die titel wat verwys na die vuurtoring se flitsende ligte. Die boek word uitgegee met die honderdjarige bestaan van die vuurtoring en bevat agtien vertellings van die seedramas, die natuurfratse en die mense van die kontrei. Hierdie vertellings het voorheen oor ’n lang tydperk in *Die Burger* verskyn. "*Dagbreek oor Dyerseiland*" is ’n boek wat hy self uitgee. Hy is een van die min mense wat nog die voorreg kon smaak om die eiland te besoek en het deeglik en oor baie jare navorsing gedoen oor die eiland, sy mense, sy natuurlewe en sy seediere. Die boek maak die eiland en sy geheimenisse vir die eerste keer toeganklik vir die publiek en word deur talle foto’s geïllustreer. Die boek word ook in Engels vertaal as "*Dawn at Dyer*". Hy skryf saam met sy vrou verskeie streeksboeke. In "*Duskant die duine*" bundel hulle nog ’n aantal stories rondom die mense en gebeure van hierdie kontrei, waaronder sy ooggetuieverslag as kind van die herwinning van die gestrande skip City of Lincoln in 1946. Ander gesamentlike streeksboeke is "*Kare Nawa, Namibië*" en "*Kersklokkies oor Branderbaai*". Hy en sy vrou gee ook die "*Laerskool Gansbaai gedenkblad 1906–2006*" uit.

Publikasies
-----------

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
| 1994 | Wisselstrale oor die Strandveld |
| 1998 | Dagbreek oor Dyerseiland |
| 2005 | Duskant die duine (saam met S.D. Fourie) |
| 2006 | Laerskool Gansbaai gedenkblad 1906–2006 (saam met S.D. Fourie) |
| 2008 | Kare Nawa, Namibië (saam met S.D. Fourie) |
| 2010 | Kersklokkies oor Branderbaai (saam met S.D. Fourie) |

Bronnelys
---------

### Boeke

* Kannemeyer, J.C. "Die Afrikaanse literatuur 1652-2004". Human & Rousseau. Kaapstad en Pretoria. Eerste uitgawe. 2005.

### Internet

* Die Burger:
* Gansbaai boek:
* Spaarwater, Pieter. Die Burger:
* Van Rensburg, Cas. Beeld:

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* VIAF: 43562188
* WorldCat Identities: lccn-n96-14495

 |
Jan Kubelík
**Jan Kubelík** (5 Julie 1880 – 5 Desember 1940) was 'n Tsjeggiese violis en komponis.

Sy vader het sy talent ontdek toe Jan vyf jaar oud was, en hom gestuur om onder Karel Weber en Karel Ondříček te studeer. Toe hy agt was, begin hy studeer aan die Praagse konservatorium. Sy professor was Otakar Ševčík. Na 1898 het hy as solis getoer en gou bekend geword vir sy virtuositeit, onberispelike intonasie en sy vol en edele toon.

Hy behaal groot sukses met sy debuut in Wene en in Londen, en toer in 1901 vir die eerste keer in die VSA. Later maak Kubelik in die 1901-02 seisoen sy eerste verskyning saam met die Royal Philharmonic Society van Londen. In 1902 is hy met die Genootskap se goue medalje bekroon (in opvolging van Eugène Ysaÿe).

In 1903 trou hy met gravin Anna Julie Marie Széll von Bessenyö , susterskind van die voormalige premier van Hongarye, Kálmán Széll. Hulle het saam agt kinders gehad; onder hul kinders tel die dirigent Rafael Kubelík.

Kubelík het 'n Stradivarius uit 1715 bespeel en onder andere ses vioolkonserte gekomponeer.

Hy is op 5 Desember 1940 op 60-jarige ouderdom oorlede.

Standbeeld van Jan Kubelík  
in Opatija, Kroasië
Johannes Francois Celliers.
**Johannes Francois (Jan Volkstem) Celliers** (\*5 Maart 1839, Wellington – †4 Maart 1895) was ’n Suid-Afrikaanse joernalis, koerantredakteur en politikus asook die vader van die digter Jan F.E. Celliers.

Celliers ontvang sy onderrig aan die Paarlse Gimnasium van Ds. Van der Lingen sluit hy hom in 1863 op 24-jarige leeftyd aan by die Kaapse koerant *Het Volksblad* onder redaksie van B.J. Van de Sandt de Villiers. Op versoek van pres. T.F. Burgers gee hy op 8 Augustus 1873 ’n regeringsgesinde koerant, *De Volksstem*, in Pretoria uit. Dit moes as teenvoeter vir die Engelse koerante dien wat die regering van die Zuid-Afrikaansche Republiek dikwels vyandiggesind was.

Na die anneksasie van Transvaal in 1877 het Cilliers ’n advertensie van Wakkerstroomse boere geplaas, waarin hulle verseg het om belasting aan die Britse owerheid te betaal. Vir hierdie "oortreding" en as gevolg van die openlike steun wat Celliers in die blad aan die Transvaalse burgers uitspreek, word hy in 1880 ’n maand lank deur die Britse owerheid in die gevangenis aangehou en is hy ook ’n boete opgelê. Onder leiding van genl. Piet Joubert word geld ingesamel om Celliers ná sy vrylating toe te laat om met die blad voort te gaan.

Op 17 Oktober 1881, kort ná die Eerste Vryheidsoorlog, word Celliers Volksraadslid en sekretaris van die Afrikanerbond. Dieselfde jaar verkoop hy sy drukkery aan die regering, waarna dit die grondslag vorm van die Staatsdrukkery. In 1888 tree hy af as redakteur van *De Volksstem* en word hy opgevolg deur dr. F.V. Engelenburg. Hy wy hom tot sy dood, ’n dag voor sy 56ste verjaardag, aan die politiek.

Bronne
------

* Albertyn, dr. C.F. Albertyn. 1962. *Die Afrikaanse Kinderensiklopedie*. Kaapstad, Bloemfontein, Johannesburg: Nasionale Boekhandel Bpk.
Ds. J.D. Stulting.
Ds. **Jan Daniël Stulting** (Brandfort, 16 Junie 1906 – Ladismith, Kaap, 18 Januarie 1971) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.

Jan Stulting was die seun van ds. C.H. Stulting wat sy emeritaat in 1946 aanvaar het nadat hy agtereenvolgens leraar was van die NG gemeente Venterstad (1902), Brandfort (1905) en Humansdorp (1913). Ná sy toelating tot die bediening in 1931, het die jong ds. Stulting sy vader se hulpprediker op Humansdorp geword en twee jaar later sy medeleraar in dieselfde gemeente. In 1943 neem hy 'n beroep aan na die NG gemeente Vosburg en in 1950 word hy medeleraar van die NG gemeente Ladismith saam met ds. W.T. Badenhorst.

Weens ernstige siekte moes ds. Stulting sy emeritaat in 1969 aanvaar en in Januarie 1971 sterf hy op Ladismith. Volgens sy lewenskets in die NG Kerk se jaarboek was hy in sy gemeente 'n geliefde leraar wie se onvermoeide arbeid in die wingerd van die Meester op prys gestel is.

Bronne
------

* Jonas, G. (red.). 1972. *Jaarboek van die Nederduitse Gereformeerde Kerke (Moeder-, Sending- en Bantoekerke) 1972*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-Uitgewers en -Boekhandel.
*Jesus in Limbo*, deur Domenico Beccafumi.
In Katolieke teologie is **limbo** of **limbus** (Latyn: *limbus*, "rand" of "grens") ’n leerstelling oor die status in die hiernamaals van ongedoopte maar onskuldige siele, soos dié van babas en vroom mense wat voor Jesus se geboorte gelewe het – dus dié wat net erfsonde het. Volgens Middeleeuse teoloë in Wes-Europa was die doderyk in vier dele verdeel: die hel van die verdoemdes, die vaevuur, die limbo van die vaders en die limbo van babas. Laasgenoemde is egter nie ’n leerstelling van die Katolieke Kerk nie.

Limbo van die vaders
--------------------

"Limbo van die vaders" (Latyn: *limbus patrum*) word beskou as die tydelike toestand van hulle wat in God se vriendskap gesterf het, maar nie die hemel kan binnegaan totdat hulle deur Christus verlos is nie. Dit was ’n naam vir die deel van die onderwêreld waar die patriarge van die Ou Testament glo gehou is totdat Christus se siel ná sy dood daarin neergedaal het om hulle te red.

Limbo van babas
---------------

"Limbo van babas" (Latyn: *limbus infantium* of *limbus puerorum*) is die hipotetiese permanente status van ongedoopte babas, wat te jonk was om te sondig maar nie van erfsonde verlos is nie. Onlangse Katolieke teologiese spekulasie lê klem op die hoop, hoewel dit nie ’n sekerheid is nie, dat sulke babas hemel toe gaan in plaas van limbo toe.

Hoewel die Katolieke Kerk ’n definitiewe leerstelling oor erfsonde het, het dit nie een oor die ewige lot van ongedoopte babas nie, en dit laat teoloë vry om verskillende teorieë voor te stel. Die magisterium (leergesag) van die Kerk kan dit aanvaar of verwerp. Limbo is so ’n teorie.
Jan Lambrecht Domien Sleeckx, deur Florimond Van Loo
**Jan Lambrecht Domien Sleeckx** of **Dominicus Jan Lambrecht** (2 Februarie 1818, Antwerpen - 13 Oktober 1901, Luik ), was 'n Vlaamse skrywer. Hy begin sy loopbaan as notaris en joernalis. In 1861 gee hy in Lier onderwys in Nederlands en word later die hoof-skoolinspekteur van laerskole.

Hy begin sy literêre loopbaan met die romantiese *Kronyken der Straten van Antwerpen* (3 volumes, 1843), maar draai teen die idealistiese styl van Hendrik Conscience en word 'n oortuigde voorstander van 'n gematigde realisme, wat hy ook op teoreties vlak verdedig (*Over het realismus in de letterkunde*, 1862). In 1844 is hy een van die stigters van *Vlaemsch Belgie*, die eerste dagblad wat die belang van die Vlaminge voorop stel.

Hy skryf die romans *Tybaerts en Cie* (1867), *De plannen van Peerjan* (1868) en die teaterstuk *Jan Steen* (1852), 'n komedie; *Gretry*, wat in 1861 'n nasionale prys verwerf, *De vissers van Blankenberg* (1870), en die patriotiese drama *Zannekin* (1865). Sy diereverhale word as sy beste werk beskou, soos *Arabella Knox* (1855), waardeur hy die Engelse humor in Vlaandere bekendstel. Die werke bly deur hul lewendige struktuur vir moderne lesers steeds leesbaar. Saam met JF Vandevelde publiseer hy ook woordeboeke.

Sien ook
--------

* Vlaamse literatuur

Bronne
------

* F. van Veerdeghem, Levensschets van JLDS (1902)
* Jan Lambrecht Domien Sleeckx Geargiveer 7 Oktober 2007 op Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb15568373x (data)
* BPN: 25648525
* GND: 172526647
* ISNI: 0000 0001 1584 7341
* LCCN: no2008010114
* NTA: 06841370X
* SUDOC: 185218245
* VIAF: 326032
* WorldCat Identities: lccn-no2008010114

 |
***Omnia*** is 'n Nederlandse Pagan Folk-musiekgroep wat deur die sanger en liedjieskrywer Steve "Sic" Evans-van der Harten (\* 24 Julie 1967 in Nijmegen) en sy vrou Jennifer "Jenny" Evans-van der Harten (\* 1980 in Mijdrecht) in Utrecht gestig is. Huidige en gewese lede van die groep was naas Nederland uit Ierland, Cornwall, België en Iran afkomstig en het hul stempel op *Omnia* se musiek afgedruk. Die groep se naam is die afkorting vir die Latynse uitroep *Omnia chaos est* - "Alles is chaos", een van die groep se leuses.

*Omnia* se musiekstyl toon invloede van paganistiese, Keltiese en wêreldmusiek en vind sy inspirasies in die natuur, die lewende planeet en persoonlike vryheid. Lirieke word in Engels, Iers, Bretons, Fins, Duits, Latyn en Hindi voorgedra en met deels selfgemaakte akoestiese instrumente soos Keltiese harp, mondharp, *hurdy gurdy* (pierment), Ierse bodhrán-trom, kitaar, boesoeki, didgeridoo asook 'n verskeidenheid fluite en slagwerk getoonset.

*Omnia* tree by Middeleeuse, Keltiese, gothic-, wêreldmusiek- en fantasyfeeste in Europa, maar ook in Nederlandse en Duitse teaters op.

Albums
------

* Sine Missione (2000)
* Sine Missione II (2002)
* OMNIA "3" (2003)
* Crone of War (2004)
* PaganFolk (2006)
* Alive! (2007)
* Wolf Love (2010)
* Earth Warrior (2014)
* Naked Harp (2015)
* Prayer (2016)
* Reflexions (2018)
Toonsetting van die lied.
Instrumentale weergawe van God Save the King/Queen.
Charles III is die monarg van die Statebond.
God Save the King/Queen is die koninklike volkslied in die hele Statebond:
   Huidige lidlande van die Britse Statebond

   Oorsese en eksterne gebiede, geassosieerde lande en kroongebiede van huidige Statebondslande

   Nie meer Statebondslande nie

**God Save the King** of **God Save the Queen** (Afrikaans: *God beskerm die koning(in)*) is 'n volkslied wat in 'n aantal Britse Statebondslande in gebruik is. Die lied is die nasionale volkslied van die Verenigde Koninkryk en Nieu-Seeland, asook die koninklike volkslied in die volgende lande: Antigua en Barbuda, Australië, Bahamas, Belize, Kanada, Grenada, Jamaika, Papoea-Nieu-Guinee, Salomonseilande, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en die Grenadine, Tuvalu, in die oorsese gebiede Anguilla, Bermuda, Brits-Antarktiese Gebied, Britse Indiese Oseaangebied, Britse Maagde-eilande, Falkland-eilande, Gibraltar, Kaaimanseilande, Montserrat, Pitcairneilande, Sint Helena, Ascension en Tristan da Cunha, Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande, Turks- en Caicos-eilande en in die kroongebiede Guernsey, Jersey en die Eiland Man.

God save our gracious King,
Long live our noble King,
God save the King!
Send him victorious,
Happy and glorious,
Long to reign over us;
God save the King!O Lord, our God arise,
Scatter his enemies
And make them fall;
Confound their politics,
Frustrate their knavish tricks,
On Thee our hopes we fix,
God save us all!Thy choicest gifts in store
On him be pleased to pour;
Long may he reign;
May he defend our laws,
And ever give us cause
*To sing with heart and voice,*
*God save the King!*

Die laaste drie van die voormalige ses verse is nie meer in gebruik nie:

Not in this land alone,
But be God's mercies known,
From shore to shore!
Lord make the nations see,
That men should brothers be,
And form one family,
The wide world over.From every latent foe,
From the assassins blow,
God save the King!
O'er him thine arm extend,
For Britain's sake defend,
Our mother, prince, and friend,
God save the King!Lord grant that Marshall Wade
May by thy mighty aid
Victory bring.
May he sedition hush,
And like a torrent rush,
With heart and voice to sing,
God save the King

As die monarg 'n koningin is, word die volgende woorde vervang King/Queen, he/she, him/her, his/her en die laaste twee verse verander in:

*Rebellious Scots to crush.*
*God save the Queen!*
Patricia de Lille
Die **Onafhanklike Demokrate** was 'n politieke party in Suid-Afrika. Dit het verteenwoordiging in die Parlement van Suid-Afrika gekry toe die stigter, Patricia de Lille, oorgeloop het deur verteenwoordigingstemme van die Pan Africanist Congress of Azania (PAC) te gebruik.

Die party het veral ondersteuning in die Wes-Kaap onder sogenaamde bruin kiesers waar dit talle stadsrade in ooreenkomste met die (Demokratiese Alliansie) DA regeer het, geniet. Dit het die plaaslike owerhede Saldanhabaai, Bergrivier, Kaapstad en die Weskus-distriksmunisipaliteit ingesluit.

Op 15 Augustus 2010 is aangekondig, dat dié party met die groter Demokratiese Alliansie sou saamsmelt om die regering van die African National Congress (ANC) uit te daag. Die party is in 2014 as 'n afsonderlike politieke organisasie ontbind.

Verkiesingsresultate
--------------------

| **Verkiesing** | **Stemme** | **%** | **Setels** |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 |  162 915 |  0,92 |  4 |
| 2004 | 269 765 | 1,70 | 7 |
|

Sien ook
--------

* Lys van politieke partye in Suid-Afrika
*Hierdie naam is volgens die Chinese gebruik; die van is Lin en  die voornaam Biao.*

**Lin Biao** (5 Desember 1907 – 13 September 1971) was ’n maarskalk van die Volksrepubliek China wat deurslaggewend was in die Kommunistiese Party se oorwinning in die Chinese Burgeroorlog, veral in die noordooste. Hy was die generaal in twee beslissende veldtogte, waarna hy die Volksbevrydingsleër tot in Beijing gelei het. Hy het die Yangtzerivier in 1949 oorgesteek, die Kuomintang beslissend verslaan en beheer oorgeneem van die kusprovinsies in Suidoos-China.

Ná die oorlog
-------------

Ná die oorlog was hy aanvanklik nie aktief by die politiek betrokke nie; van 1954 af was hy die leier van ’n deel van die regering se burgerlike burokrasie as een van die adjunk-onderpremiers van die volksrepubliek. Lin het meer aktief in die politiek betrokke geraak toe hy in 1958 een van die ondervoorsitters van die Kommunistiese Party word. Hy was van 1959 af tegelykertyd onderpremier, ondervoorsitter en minister van verdediging. Hy was instrumenteel in die lê van die grondslag vir Mao Zedong se persoonlikheidskultus in die vroeë 1960's, en hy is in 1969 beloon vir sy diens in die Kulturele Rewolusie deurdat Mao hom benoem het as sy opvolger; hy is ook aangestel as enigste ondervoorsitter van die party.

Lin Biao by sy vrou, Ye Qun, en hul kinders.
Lin is op 13 September 1971 dood toe sy vliegtuig in Mongolië neerstort. Die presiese omstandighede van hierdie "Lin Biao-voorval" is steeds ietwat duister. Die regering se amptelike verduideliking was dat Lin en sy gesin na die Sowjetunie wou vlug ná ’n sameswering teen Mao. Sy seun, Lin Liguo, en ander militêre samesweerders met hoë range het ’n plan in Sjanghai opgestel om Mao met geweld te onttroon. Hulle het dit "Breë Trekke vir Projek 571" genoem (wat in Mandaryns baie klink soos "Militêre Opstand"). Daar word betwis of Lin Biao by die proses betrokke was. Geleerdes soos Jin Qiu beeld Lin uit as ’n passiewe karakter wat deur lede van sy familie en sy ondersteuners gemanipuleer is.

Die amptelike verslag word in twyfel getrek deur buitelandse geleerdes, wat vrae opper oor die Sowjetunie as Lin se keuse van bestemming, die vliegtuig se roete, die identiteit van die passasiers en of ’n staatsgreep werklik beplan is.

Die Kommunistiese Party se sentrale komitee het inligting oor die gebeure weerhou, en die nuus van Lin se dood is eers twee maande ná die ongeluk bekend gemaak. Ná sy dood is hy amptelik deur die party as ’n verraaier veroordeel. Sedert die laat 1970's word hy en die Bende van Vier bestempel as die grootste twee "teenrewolusionêre magte" van die Kulturele Rewolusie. Die regering het hulle amptelik blameer vir die chaos van dié tyd.