recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Airblue Limited** (IATA: **PA**, ICAO: **ABQ**) (gestileer as air**blue**) is 'n Pakistanse privaatlugredery met sy hoofkantoor op die 12de verdieping van die Islamabad Aandelebeurstorings (ISE) in Islamabad, Pakistan. Airblue bedryf geskeduleerde binnelandse en internasionale vlugte, laasgenoemde na Saoedi-Arabië en die Verenigde Arabiese Emirate.

Geskiedenis
-----------

Die lugredery is in 2003 gestig deur Tariq Chaudhry, 'n Pakistans-Amerikaanse IT-kundige. Airblue het op 18 Junie 2004 bedrywighede begin met drie gehuurde Airbus A320-200 vliegtuie wat Karatsji–Lahore bedien, en Karatsji–Islamabad met drie daaglikse vlugte in elke rigting. Die lugredery is in 2004 deur premier Zafarullah Khan Jamali ingehuldig.

’n Airblue Airbus A320-200 by Dubai Internasionale Lughawe
’n Nou-afgelegde Airblue Airbus A340-300 wat ná instandhouding van Istanbul Atatürk-lughawe opstyg.
Gedurende die eerste jaar het die lugredery baie gewild geraak, wat die lugredery toegelaat het om regstreeks te kompeteer met die vlagdraer Pakistan International Airlines en die twee ander privaatlugrederye, wat meer as 400 000 passasiers in die eerste jaar met 'n vragfaktor van meer as 90% gevlieg het. Dit het die lugdiens in staat gestel om na meer stede in Pakistan uit te brei, insluitend Pesjawar, Quetta en Nawabshah.

Op 14 Augustus 2005 het Airblue sy eerste internasionale vlug van Karatsji na Doebai geloods.  Op 4 Junie 2007 het Airblue sy eerste vlug na Manchester met die Airbus A321 geloods.

Airblue het in Junie 2012 sy IATA-kode van ED na PA verander, die nuwe kode het oorspronklik aan die ontbinde en eens ikoniese lugdiens Pan American World Airways behoort. In 2011 het die lugredery diens na Istanboel se Sabiha Gokcen-lughawe van stapel gestuur - 'n roete wat uiteindelik beëindig is.

Islamabad Aandelebeurs-torings - Airblue se hoofkwartier

Dienste
-------

### Kajuit

Alle vliegtuie in die vloot het 'n 3-by-3-uitleg met slegs ekonomiese klas; en het oorhoofse videoskerms. Airblue het voorheen 'n besigheidsklasafdeling gehad, maar het dit weens ekonomiese faktore laat vaar.

### e-kaartjies

Airblue was die eerste lugredery in Pakistan wat e-kaartjies, draadlose inklok- en self-inboek-kioskfasiliteite bekendgestel het. Die lugredery gebruik ook Sabre, 'n kaartjieverspreidingstelsel.

### Gereelde vliegprogram

Die Airblue gereelde vliegprogram word "Blue Miles" genoem. Passasiers begin by die basisvlak waar aanmelding gratis is. Sodra passasiers genoeg myle verdien, is daar opgraderings na die Bloukaart gevolg deur die Platinumkaart.

### Sitkamers

Airblue het in November 2008 sy premium-sitkamer by Jinnah Internasionale Lughawe, Karatsji, ingewy. Dit is die *Blue Lounge International* genoem en is ontwerp vir besigheidsklaspassasiers, kredietkaarthouers en bevoorregte kliënte. Die sitkamer het internetgeriewe, kabeltelevisie, koerante en tydskrifte, masseerstoele en 'n peuselkroeg. Dit was in die internasionale terminaal van die lughawe geleë, maar is sedertdien gesluit.
Die **Airbus A318** is die kleinste lid van die Airbus A320 familie van kort- tot mediumreikafstand, nouromp kommersiële passasierstralervliegtuie vervaardig deur Airbus. Die A318 kan tot 132 passasiers dra en het 'n maksimum reikafstand van 5 700  km (3 100 seemyl). Finale montering van die vliegtuig vind in Toulouse, Frankryk plaas.

Die vliegtuig deel 'n algemene-tipe gradering met al die ander Airbus A320-variasies, sodat huidige A320-familievlieëniers die vliegtuig kan vlieg sonder enige verdere opleiding. Dit is die grootste kommersiële vliegtuig wat deur die Europese Lugvaartveiligheidsagentskap gesertifiseer is vir 'n unieke steilbenaderingsvermoë, sodat die vliegtuig veral by lughawens soos London City-lughawe nuttig is.

Die A318 begin sy diens in Julie 2003 by Frontier Airlines. In vergelyking met ander Airbus A320-variasies, het dit net in klein hoeveelhede verkoop. Teen 30 November 2012 is slegs bestellings vir 'n totaal van 81 vliegtuie geplaas en na een kansellasie en een finale aflewering in 2013 is die bestelboek nou skoon, met 79 vliegtuie afgelewer. 

'n British Airways A318 by die klein London City-lughawe

Steilbenaderingsvermoë tydens kort landings
-------------------------------------------

In Maart 2006 het die Europese Lugvaartveiligheidsagentskap 'n aangepaste beheersagteware-verbetering van die Airbus A318 gesertifiseer wat ontwerp is om steil benaderings tydens landings uit te voer.  Die sagteware verander die gedrag van die vliegtuig wanneer die steilbenaderingsfunksie deur die loods gekies word, deur die outomatiese ontplooiing van drukvlerkpanele om bykomende sleur te voorsien wanneer die vliegtuig die landing uitvoer. Daar is ook bykomende hoorbare waarskuwings aan die bemanning en dit ontplooi drukvinne outomaties onder 37 m (120 voet) tydens landing. Met die A318-steil-benaderingsproses kan die vliegtuig 'n benaderingshoek van tot 5,5° bemeester, in vergelyking met die standaard 3° vir 'n normale benadering.

Tydlyn: Airbus A3xx-reeks
-------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1970 | 1980 | 1990 | 2000 | 2010 | 2020 |
| 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
|  |  |  |  |  | **A220** |  |
|  | **A300** |  |  |  |
|  |  | **A310** |  |  |  |
|  |  |  |  | **A318** |  |  |
|  |  |  | **A319 en A319neo** |  |  |
|  |  | **A320** | **neo** |  |
|  |   **= In produksie** |  |  | **A321 en A321neo** |  |
|  |   **= Uit produksie** |  |  | **A330 en A330neo** |  |  |
|  |   **= Toekoms** |  |  | **A340** |  |  |
|  |   **= Toekomstige modelle** |  |  |  |  | **A350** |  |
|  |  |  |  | **A380** |  |


|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |
'n Woonstelblok in Woerden, Nederland
Woonstelle in Zanzibar (Tanzanië)
'n **Woonstel** is 'n stel kamers in 'n woonstelblok of -kompleks wat as woning vir 'n gesin of enkellopende persoon ingerig is. So 'n woonstel bestaan gewoonlik uit een of meer slaapkamers, 'n kleinerige kombuis en 'n badkamer. Kleiner woonstelle kan ook slegs een kamer hê. Die woonstel se ingang kan op grondvlak wees, of op hoër verdiepings. Trappe en/of 'n hysbak verleen toegang tot gange waarin die woonstelle geleë is. Sekere gemeenskaplike areas word deur al die inwoners gedeel, onder andere: inrypaaie, trappe, gange, vullisarea, wasgoedlyn, gemeenskaplike tuine, 'n swembad, ontspanningsgeriewe ens.

Bestuur van woonstelblokke
--------------------------

As die woonstelblok aan verskeie eienaars behoort, word dit deur die *Wet op Deeltitels 95 van 1986* gereguleer. Dit maak voorsiening vir die verdeling van die kompleks in privaat en gemeenskaplike dele. Eienaars verkry parte eiendomsreg (deur die registrasie van 'n akte) op die privaatwonings wat hulle besit. Daarteenoor word die gemeenskaplike areas onder beheer van 'n regspersoon, wat uit al die geregistreerde eienaars bestaan, geplaas.

Die doel van die regspersoon is om beheer, administrasie en bestuur van die gemeenskaplike eiendom tot voordeel van die eienaars te verseker. Hulle is ook verantwoordelik vir die toepassing van die reëls van die gebou/skema wat by die registrasie daarvan neergelê is. Hoewel die reëls van skema tot skema kan verskil, kan 'n voorbeeld van die gedrags- en bestuursreëls in aanhangsels 8 en 9 van die Wet op Deeltitels 95 gevind word.

Maandelikse heffings word van eienaars gehef om die gemeenskaplike belang in stand te hou.

Sien ook
--------

* Woonstelmaat
* Gemeindebau, soort munisipale woonstelkompleks in Oostenryk.
Die woonstelblok aan Kotelnitsjeskaja-wal.
Die woonstelblok aan Kotelnitsjeskaja-wal, naguitsig
Die **woonstelblok aan Kotelnitsjeskaja-wal** is een van die geboue in Moskou bekend as die Sewe Susters van Josef Stalin. Dit is deur Dmitri Tsjetsjoelin en Andrei Rostkofski ontwerp en in 1952 voltooi. Die hoofgebou is 176 m hoog en het 32 vlakke (insluitende die meganiese verdiepings).

Beskrywing
----------

Die gebou sluit ook ’n ouer woonstelgebou van nege verdiepings in met ’n uitsig oor die Moskwarivier wat deur dieselfde argitekte ontwerp en in 1940 voltooi is. Hoewel dit aanvanklik in ’n streng Stalinistiese styl gebou is, is dit later verander om by die hoofgebou te pas.

Die hoofgebou is seshoekig en het drie vleuels. Dit is nie besonder hoog of groot nie, maar die vyf groter wordende vlakke en die vleuels van nege verdiepings laat dit veel groter lyk as wat dit is. Die gebou verberg die sogenaamde "Sjwiwaja Gorka", ’n heuwel met historiese argitektuur en ’n doolhof van steil strate. Tsjetsjoelin is aanvanklik gekritiseer omdat hy nie dié gebied in ag geneem het nie, maar sy burokratiese invloed het gemaak dat die kritiek geïgnoreer is.
Glare word op groot skaal gebruik in die Airbus A380
**Glare** ('n samestelling van die engelse beskrywing **GLAss REinforced aluminium**) is 'n saamgestelde materiaal wat uitgevind is deur prof. Boud Vogelesang en dr. Geert Roebroeks wat verbonde is aan die Tegniese Universiteit van Delft. Dit word onder meer deur Stork Fokker gebruik in die vliegtuigrompe van Airbus vliegtuie.

Samestelling
------------

Glare is 'n materiaal wat saamgestel is uit aluminiumlagies met 'n dikte van 0,3 tot 0,4 millimeter. Hierdie lagies word met bytstof behandel, geanodiseer en met 'n grondlaag bedek. Daarna word daar aan albei kante glasvesels vasgegom wat vooraf deurdrenk is met gom. Die materiaal sodoende verkry het 'n digtheid wat sowat 25% laer is as aluminium maar beduidend sterker is as aluminium.

Eienskappe
----------

Glare besit 'n aantal besondere eienskappe. Die belangrikste hiervan is die materiaal se weerstand teen metaalvermoeiing. Die glasvesel tussen die aluminiumlagies is verantwoordelik vir hierdie eienskap. As daar 'n skeur in die metaal voorkom sorg die glasvesellagie daarvoor dat die skeur nie verder versprei nie. Verder weerstaan die materiaal vermoeiingskragte in alle rigtings wat dit uiters geskik maak vir gebruik in vliegtuigrompe.
Die Hamdanidiese dinastie in 955.
Die **Hamdanidiese dinastie** (Arabies: *Ḥamdānyūn*, حمدانيون) was ’n Sjiïtiese, Moslemse Arabiese dinastie van Noord-Irak en Sirië (890-1004). Hulle het afgestam van die antieke, Christelike Banu Taghlib-stam van Mesopotamië en Oos-Arabië.

Die dinastie is deur Hamdan ibn Hamdun gestig (na wie dit genoem is) nadat die Abbasidiese Kalifaat hom in 890 aangestel het as goewerneur van Mardin in Suidoos-Anatolië. 

Sy seun Abdallah (904-929) was op sy beurt goewerneur van Mosoel in Noord-Irak (906) en selfs Bagdad (914). Sy seuns is aangestel as goewerneurs van Mosoel en Aleppo. Die dinastie het in Mosoel regeer tot in 990. Hierna is die gebied wat hulle beheer het, verdeel tussen die Uqailiede en Marwaniede.

Ali Saif al-Daula ("Swaard van die Staat") (945-967) het van Aleppo af oor Noord-Sirië regeer en die belangrikste teenstander geword van die Bisantynse Ryk se Christelike heruitbreiding. Sy hof was ’n kultuurmiddelpunt wat die Arabiese letterkunde bewaar het, maar dit het dié status verloor ná die Bisantynse verowering van Aleppo. 

Om die Bisantyne te keer, is Aleppo onder heerskappy van die Fatimidiese Kalifaat in Egipte geplaas, maar die Fatimiede het die Hamdaniede in elk geval in 1004 afgesit.
’n Foto wat in November 1895 deur William Sachtleben geneem is van Armeniërs wat in Erzerum vermoor is.
Die **Hamidiese slagting** (Armeens: Համիդյան ջարդեր, Turks: *Hamidiye Katliamı*), ook genoem die **Armeense slagting van 1894-1896**, was moorde op Armeniërs in die Ottomaanse Ryk wat in die middel 1890's plaasgevind het. Na raming het tussen 80 000 en 300 000 mense gesterf en 50 000 kinders wees gelaat.

Die slagting is genoem na sultan Abdülhamid II wat, in ’n poging om die domein van sy ondergaande ryk te probeer beskerm, Pan-Islamisme as ’n staatsideologie herstel het. Hoewel die veldtog hoofsaaklik teen die Armeniërs gerig was, het dit in sommige gevalle gelei tot blindelingse diskriminasie teen Christene, soos met die slagting van Diyarbakır in 1895 waar, volgens minstens een bron uit dié tyd, tot 25 000 Assiriërs ook vermoor is.

Die slagting het in 1894 in die binneland van die Ottomaanse Ryk begin voordat dit in die jare daarna uitgekring het. Die meeste moorde het tussen 1894 en 1896 plaasgevind. Dit het in 1897 begin afneem nadat Abdülhamid internasionaal veroordeel is. Die strengste optrede was teen die lank vervolgde Armeniërs, terwyl oproepe vir burgerlike hervorming en beter behandeling deur die regering geïgnoreer is. Die Ottomane het geen onderskeid gemaak wat geslag en ouderdom betref nie, en die mense is met brute krag vermoor.

Die slagting het plaasgevind in ’n tyd dat die telegraaf nuus oor die wêreld heen kon versprei en die moorde is wyd gedek in die Wes-Europese en Noord-Amerikaanse media.
Die weskant van die gebou
Die ***Glasgow School of Art (GSA)*** is Skotland se enigste openbare selfbestuurde kunsskool wat akademiese opleiding op universiteitsvlak aanbied en navorsing oor argitektuur, skone kunste en ontwerpkuns doen. Die GSA word in verskeie geboue in die middestad van Glasgow gehuisves. Sy oorspronklike hoofgebou, die *Mackintosh Building*, wat na sy ontwerper en argitek Charles Rennie Mackintosh genoem is en as sy meesterwerk beskou word, was een van die ikoniese bakens van Skotland se weskusmetropool voordat dit deur twee brande in Mei 2014 en Junie 2018 vernietig is.

Terwyl die Mackintosh-gebou met Charles Rennie Mackintosh se innovatiewe werk gedurende die laat 1890's en vroeë 1900's verbind word, strek die kunsskool se oorspronge verder terug tot die middel van die 19de eeu. Dit is amptelik in Januarie 1845 gevestig as Glasgow se *Government School of Design*.

Brandrampe van 2014 en 2018
---------------------------

In Mei 2014 is die Mackintosh-gebou se wesvleuel, insluitende die biblioteek, deur 'n brand ernstig beskadig. Restourasiewerk was steeds aan die gang toe die gebou in die nag van 16 Junie 2018 deur 'n verwoestende brand volledig vernietig is. Meer as 120 brandbestryders het die vuur beveg. *Kier Construction Scotland* - die onderneming wat die restourasiewerk saam met die Glasgowse argitektepraktyk *Page\Park Architects* behartig het - was volgens nuusberigte nog besig om sprinkelaars te installeer wat eers weke later in bedryf gestel sou word.

Die hitte van die vuur en die vinnige afkoeling deur water tydens brandbestryding het ernstige skade by die muurwerk aangerig. Dit is blykbaar so groot dat die skool se bouval weens die gevaar van ineenstorting moontlik afgebreek moet word. Die omvang van die skade, wat aan die buitemure aangerig is, is enkele dae ná die brand bepaal toe 'n inspeksie met mobiele hyskrane, 'n laser en 'n hommeltuig gedoen is. Deskundiges het vasgestel dat 'n groot deel van die suidfasade verskuif het en afgebreek moet word. Groot skade is ook by die westelike en oostelike gewels berokken; die oostelike een het begin skuif.

Die kunsskool in September 2018 - drie maande ná die brandramp
Die hele gebou is egter tydens die restourasieproses opgemeet en alle besonderhede gedokumenteer, terwyl baie van die interieur in stoorplekke buite die skool bewaar is. Tekeninge, foto's en 'n digitale bouplan sal die heropbou moontlik vergemaklik. Die kunsskool se direkteur, Tom Innes, het in 'n onderhoud met die dagblad *The Guardian* op 10 Julie 2018 bevestig dat Mackintosh se argitektoniese meesterwerk herbou sal word. Die kunsskool was teen brandskade verseker sodat die koste van die heropbou gedek is.

Die restourasiekontrak ter waarde van £25 miljoen, wat deur die *Glasgow School of Art* met *Kier Construction Scotland* aangegaan is, is op 29 Junie 2018 gekanselleer.
**Alfred Seabold Eli Ackerman** (Suid-Afrika, 1867 - Londen, 13 April 1951) was 'n Suid-Afrikaanse ingenieur en uitvinder.

Ackerman het sy skoolopleiding aan die Suid-Afrikaanse Kollege in Kaapstad ontvang en daarna aan die pas gestigte *City and Guilds of London Institute* gaan studeer waar hy die dubbele kwalifikasie in siviele en meganiese ingenieurswese verwerf het. Hy is gevolglik verkies as genoot van die Instituut en was jare lank sekretaris van die Vereniging van Ingenieurs in Engeland. 

In 1902 het meganiese houtskool-snyers sy aandag geboei en het hy belangrike werke oor die onderwerp gepubliseer. Hy het 'n reeks geslaagde proefnemings uitgevoer wat die fisiese eienskappe van klei gedemonstreer het. Ackerman was 'n baanbreker in sonkragmasjiene en in 1907 is sy sonkrag-aanleg in Egipte opgerig en ook in die Verenigde State van Amerika beproef. Hy was 'n aktiewe radiowerker in die baanbrekersdae van die uitsaaiwese en was 'n raadgewende ingenieur vir die Britse Uitsaaimaatskappy, soos die Britse Uitsaaikorporasie destyds bekendgestaan het.

Hy is die skrywer van die boek *Popular fallacies* (1907), wat destyds wyd gelees is.

Bron
----

* Potgieter, D.J. (hoofred.) *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery Ltd. 1973.
**Plooysburg** is 'n klein nedersetting in die Noord-Kaap, Suid-Afrika en is geleë langs die Rietrivier. Die dorpie is 15 km oos van Douglas.

Geskiedenis
-----------

Die kerkgebou van die NG gemeente Plooysburg.
Die dorpie Plooysburg het ontstaan nadat die gemeente Duplooysburg in 1920 afgestig is as ’n dogtergemeente van NG gemeente Dutoitspan. Die gemeente het hy sy selfstandigheid veral aan twee skenkings te danke. Dit was 'n buitekerkplek van Dutoitspan, en laat in die 19de eeu is reeds 'n erf aan die kerkraad gegee om daarop 'n kerk te bou. Die kerk is toe omstreeks die jaar 1880 grootliks deur gemeentelede self gebou wat gratis werk gedoen het. Die geskenk van die erf is in die jaar 1911 gevolg deur die geskenk van die hele plaas, Plooysburg, deur mev. J.J. Maler, aan die gemeente Dutoitspan, met die verstandhouding dat as die wyk Plooysburg selfstandigheid bereik, die plaas aan die nuwe gemeente oorgedra moet word. 

In 1920 is die gemeente Duplooysburg toe gestig. Die naam is vroeg in die jare 50 na Plooysburg verander. Hier is dus die interessante verskynsel van 'n gemeente met 'n boereplaas as sentrum. Vanaf die stigtingsdatum van die gemeente het die kerkraad lank gepoog om die plaas te laat verklaar tot dorp, maar altyd is gestuit op die gebrek aan water. Rondom die kerk is talle tuishuisies wat net met kerkgeleenthede bewoon is. Die gemeente het in die beginjare vir 99 persent wat sy ledetal betref, uit boere bestaan.

Omgewing
--------

Die omgewing van Plooysburg.
Die Driekopeiland is in die Rietrivier by die dorp. Op die rotse in die eiland is graverings wat deur onbekende mense gemaak is en tot natuurlike en wetenskaplike monument verklaar is. Soortgelyke graverings is in Indië en China gevind.

Sien ook
--------

* NG gemeente Plooysburg
* Lys van dorpe in Suid-Afrika

Bron
----

* Op Pad in Suid-Afrika. B.P.J. Erasmus. 1995. ISBN 1-86842-026-4
* Olivier, ds. P.L. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.

| * l
* b
* w
Pixley ka Seme-distriksmunisipaliteit, Noord-Kaap |
| --- |
| Setel: **De Aar** |
| Emthanjeni | Britstown • De Aar • Deelfontein • Hanover | Pixley ka Seme District within South AfricaPixley ka Seme District within South Africa |
| Kareeberg | Carnarvon • Vanwyksvlei • Vosburg |
| Orania | Orania |
| Renosterberg | Petrusville • Philipstown • Vanderkloof |
| Siyancuma | Campbell • Douglas • Griekwastad • Plooysburg • Schmidtsdrif |
| Siyathemba | Marydale • Niekerkshoop • Prieska |
| Thembelihle | Hopetown • Strydenburg |
| Ubuntu | Hutchinson • Loxton • Merriman • Richmond • Victoria-Wes |
| Umsobomvu | Colesberg • Norvalspont • Noupoort |
| **Plungė**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Litaue |
|  **Administratiewe distrik** | Telšiai |
|  **Koördinate** | 55°55′12″N 21°51′00″O﻿ / ﻿55.92000°N 21.85000°O﻿ / 55.92000; 21.85000 |
|  **Stigting (eerste verwysing)** | 1567 |
|  **Stadstatus** | 1792 |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 30 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 119 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2018) | 17 318 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 577/vk km |
|  **Tydsone** | EET (UTC +2) |
|  - Somertyd | EEST (UTC +3) |
|  **Klimaat** |   |
|  - Tipe | Kontinentaal-gematig |
|  - Gemiddelde jaarlikse temperatuur | -°C |
|  - Gem. temp. Januarie/Julie | - / - °C |
|  - Gemiddelde jaarlikse neerslae | - mm |
|  **Burgemeester (*meras*)** | Elvyra Lapukiene |
|  **Amptelike Webwerf** |  *www.plunge.lt/* |
|

**Plungė** (Pools: *Płungiany*) is 'n stedelike nedersetting en administratiewe setel van die gelyknamige rajonmunisipaliteit, geleë in die distrik Telšiai in die noordweste van Litaue. 'n Verskeidenheid historiese en argitektoniese besienswaardighede, waaronder die 19de eeuse paleis van vors Mykolas Oginskis, wat in die middestad geleë is en tans onder meer die Samogitiese Kunsmuseum huisves, het daartoe bygedra dat Plungė as Litaue se kulturele hoofstad van 2009 aangewys is. Plungė dien as die poort tot die nabygeleë Nasionale Žemaitija-park.

Ekonomie
--------

Plungė is die setel van *Linomeda*, 'n familie-ondernerming in die derde generasie wat met sy plaaslik ontwerpte en vervaardigde linne-produkte van hoë gehalte 'n globale rolspeler in die linnebedryf geword het. Die ontwerper Inga Lukauskiene het aan die *KLC School of Design* in Chelsea, Londen gestudeer en met die aanlynwinkel *LinenMe* wêreldwye sukses vir Litaus-vervaardigde linne verseker.
**Klaus Kinkel** (17 Desember 1936 - 4 Maart 2019) was 'n Duitse staatsman, staatsamptenaar, diplomaat en advokaat, wat gedien het as Minister van Buitelandse Sake (1992-1998) en Visekanselier van Duitsland (1993-1998) in die regering van Helmut Kohl.

Kinkel was 'n loopbaanamptenaar en 'n jarelange hulpverlener by Hans-Dietrich Genscher en was vanaf 1970 as sy persoonlike sekretaris in die Federale Ministerie van Binnelandse Sake en vanaf 1974 in senior rolle in die Buitelandse Kantoor. Hy was president van die Federale Intelligensiediens van 1979 tot 1982 en 'n staatsekretaris in die Federale Ministerie van Justisie van 1982 tot 1991. In 1991 word hy aangestel as die Federale Minister van Justisie en het hom kort daarna by die liberale Vrye Demokratiese Party (FDP) aangesluit. In 1992 word hy minister van Buitelandse Sake, en in 1993 word hy ook die visekanselier van Duitsland en die leier van die Vrye Demokratiese Party. Hy het die regering in 1998 verlaat na die nederlaag van die verkiesing. Kinkel was 'n lid van die Bundestag van 1994 tot 2002, en was later aktief as advokaat en filantroop.

Tydens sy kort termyn as Minister van Justisie het hy aangedring op die uitlewering en strafregtelike vervolging van die afgesette Oos-Duitse diktator Erich Honecker en probeer om die linkse terrorisme van die Rote Armee Fraktion te beëindig. As Minister van Buitelandse Sake word hy beskou as een van die invloedrykste Europese politici van die negentigerjare. Hy het 'n "assertiewe buitelandse beleid" verpersoonlik, Duitsland se vredesondernemings oorsee vergroot, en hy was op die voorpunt onder Westerse leiers wat 'n verhouding met Boris Jeltsin se nuut-demokratiese Russiese Federasie opgebou het en daarop aangedring het dat Duitsland permanent in die VN se Veiligheidsraad moet sit. Hy was ook 'n voorstander van die Verdrag van Maastricht, die samesmelting van die Wes-Europese Unie met die EU om die EU 'n onafhanklike militêre vermoë en die uitbreiding van die EU te gee. Kinkel het 'n sentrale rol gespeel in die pogings om die Joego-Slawiese Oorloë van die negentigerjare op te los, en het die oprigting van die Internasionale Kriminele Tribunaal vir die voormalige Joego-Slawië voorgestel.
’n Illustrasie van die vyf argitektuurordes. Bo is die Toskaanse en die Doriese orde; in die middel twee weergawes van die Ioniese orde; onder die Korintiese en die Komposiete orde (*Encyclopédie,* vol. 18).
Die **Klassieke ordes** is die klassieke argitektuurstyle wat elk onderskei word deur sy spesifieke voorkoms en verhoudings tussen elemente; hulle word veral uitgeken aan die soort pilare wat gebruik is. Die drie klassieke ordes – die Doriese, Ioniese en Korintiese orde – het in Griekeland ontstaan. Hierby het die Romeine die Toskaanse orde (eenvoudiger as die Doriese orde) en die Komposiete-orde (meer ornamenteel as die Korintiese orde) gevoeg – laasgenoemde twee word egter nie as kanonieke ordes, dus amptelik as klassieke ordes, beskou nie. 

Die elemente van die ordes was struktureel noodsaaklik in die Griekse argitektuur, want boumeesters het eers in die laat periode begin om boë te gebruik. In die Romeinse argitektuur, waar boë dikwels oorheersend was, het die ordes toenemend bloot dekoratief geraak. Pilare het kleiner geword en later is net muurpilare gebruik.

Ordes
-----

**Kanonieke ordes:**

* Doriese orde
* Ioniese orde
* Korintiese orde

**Ander ordes:**

* Toskaanse orde
* Komposiete orde
Die **Alfa Romeo Alfa 6** (Tipe 119) is 'n luukse uitvoerende motor wat van 1979 tot 1986 deur die Italiaanse vervaardiger Alfa Romeo gebou is. Sy naam verwys na die ses silinders van die Alfa Romeo V6, wat sy eerste verskyning in hierdie motor gemaak het. 

Met sy bekendstelling in 1979 was die **Alfa 6** die vlagskip van die Alfa Romeo-reeks. Die vierdeurbakwerk was 'n redelik konvensionele styl, en het 'n groot aantal dele met die bestaande Alfetta gedeel, bv. die deurpanele. Die ontwerp vir die 6 is reeds voor die Alfetta gedoen, maar die brandstofkrisis van 1973 het verdere ontwikkeling vertraag en gelei tot die 6 se debuut eers teen 1979. Die stilering was nie besonder aerodinamies nie, maar 'n goeie sleursyfer van 0.41 is nietemin behaal. Krag is verkry uit 'n heelnuwe 2.5 V6-enjin wat 156 kW teen 5600 rpm gelewer het, met 'n totaal van ses vergassers en 'n enkele, bandgedrewe nokas in elke silinderkop.

Kragstuur, elektriese vensters, sentrale sluiting, elektriese kantspieëls en 'n 25% beperkte glipewenaar was standaardtoerusting, wat die Alfa 6 prysmededingend gemaak het in vergelyking met soortgelyke sedans van sy tyd, aangesien sulke toerusting normaalweg 'n duur ekstra was. Die motor was ook ontwerp om nuwe standaarde vir veiligheid daar te stel; dit het bv. 'n skoksensor in die kattebak gehad 
wat die brandstoftoevoer kon afsny in die geval van 'n botsing.
Die Noorse tekenaar en skilder Theodor Kittelsen (1857-1914) se troltekeninge het ons huidige opvatting oor hoe 'n trol daar moet uitsien sterk beïnvloed. Die beeld wys 'n "*Trol wat daaroor peins hoe oud hy is*" uit die jaar 1911
Die term **trol** is 'n versamelnaam vir verskeie tipes lelike, mensagtige wesens uit die Nordiese volksdigkuns en tradisionele sprokieswêreld wat hulle wortels in die Oud-Nordiese mitologie het. Alhoewel hul voorkoms en hul eienskappe op verskillende maniere uitgebeeld word, word trolle nogtans meestal as gevaarlik en dom beskryf. Trolle woon by voorkeur in ontoeganklike plekke en natuurgebiede soos byvoorbeeld in die grotte van berge en bosse of in seegrotte.

Etimologie en wyer betekenis
----------------------------

Die oorsprong van die woord trol is onduidelik. Daar is reeds beweer dat daar 'n verbintenis met die ou Germaanse woord vir "vermorsel" of "wankel" sou bestaan, terwyl ander deskundiges aanneem dat dit 'n afgeswakte of vroulike vorm van 'n ouer woord kan wees wat nou onbekend is. *Trolle* is in Noors 'n variant van die woord *trylle* ("toor"), ongeag die verskillende uitgangspunt van die twee terme. Oorspronklik het *trolle* dus letterlik "towerkuns beoefen" beteken, of *trylling* ("towerkuns") het sy etimologiese wortels in *trolldom* (die Noorse woord vir heksery), *trollskap* en *trollmakt* ("trolmag").

In figuurlike taal verwys die term trol dikwels na 'n persoon wat onmanierlik en onbeskof teenoor iemand optree. Deesdae word die term *trol* of *internet-trol* veral in Engels gebruik om na iemand te verwys wat byvoorbeeld 'n diskussieforum met sy beledigende of haatlike bydraes probeer steur.
| **Triëst****Comune di Trieste****Trst** • **Triest**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** | Vlag van Italië Italië |
|  **Administratiewe gewes** |  Friuli-Venezia Giulia |
|  **Provinsie** | Triëst |
|  **Koördinate** | 45°39′N 13°46′O﻿ / ﻿45.650°N 13.767°O﻿ / 45.650; 13.767 |
|  **Stigting** | 177 v.C. |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 84,49 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 2 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2018) | 204 338 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 24/vk km |
|  **Tydsone** | UTC +1 (MET) |
|  - Somertyd | UTC +2 (MEST) |
|
|  **Burgemeester** | Roberto Dipiazza (FI) |
|
|  **Amptelike webwerf** | *retecivica.trieste.it* |

**Triëst** (Italiaans: *Trieste*, [triˈɛste], luister (hulp·inligting); Sloweens en Kroaties: *Trst*; Duits: *Triest*) is 'n stad in die noordooste van Italië met 'n bevolking van 204 338 in 2018 en 'n oppervlakte van 84,49 km². Die stad, wat as die administratiewe setel van die streek Friuli-Venezia Giulia dien, is aan die noordoostelike kus van die Adriatiese See net wes van die grens tot Slowenië geleë. Triëst het in 1918 as gevolg van Oostenryk-Hongarye se neerlaag tydens die Eerste Wêreldoorlog onder Italiaanse bewind gekom. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934.

Literatuur
----------

In die 19de eeu was Triëst nie net Oostenryk-Hongarye se enigste groot seehawe en poort tot die wêreld nie, maar ook een van die voorste kulturele metropole in Sentraal-Europa. Literêre persoonlikhede het aangetrokke gevoel tot hierdie smeltpot van kulture wat as 'n soort brug tussen Wes- en Oos-Europa beskou is. Skrywers soos James Joyce, Italo Svevo en Umberto Saba het van die stad 'n ontmoetplek van die literêre wêreld gemaak. Claudio Magris, die bekendste hedendaagse skrywer uit Triëst, het na sy geboortestad selfs as die "literêre hoofstad van Sentraal-Europa" verwys.

Dit was die unieke atmosfeer van Triëst en sy Riviera wat vir digters en skrywers die inspirasie vir literêre werke gelewer het. Italo Svevo en Umberto Saba se romans en verhale speel hier af, met die stedelike bourgeoisie as hul protagoniste. James Joyce het hier die basis gelê vir sy sleutelwerk *Ulysses*, terwyl Rainer Maria Rilke die eerste van sy *Duineser Elegien* in die kasteel Duino geskryf het.

Die Duitse skrywer Veit Heinichen, wat in 1980 sy eerste besoek aan Triëst gebring het, het hom later hier permanent gevestig. Dikwels speel die historiese politieke gebeure rondom Triëst 'n belangrike rol in sy misdaadromans met Commissario Proteo Laurenti as hoofkarakter.

* 'n Uitsig oor Triëst se stadsentrum'n Uitsig oor Triëst se stadsentrum
* Die kasteel Miramare net noord van TriëstDie kasteel Miramare net noord van Triëst
* Die Canal-Grande in TriëstDie Canal-Grande in Triëst
* Palazzo del MunicipioPalazzo del Municipio
| **Aix-en-Provence**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** | Vlag van Frankryk Frankryk |
|  **Région (gewes)** |  Provence-Alpes-Côte d'Azur |
|  **Département** |  Bouches-du-Rhône |
|  **Koördinate** | 43°32′N 5°27′O﻿ / ﻿43.533°N 5.450°O﻿ / 43.533; 5.450 |
|  **Stigting** | 122 v.C. |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 186,08 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 73-511 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2009) | 141 895 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 763/vk km |
|  - Metropolitaanse gebied | 413 933 |
|  **Tydsone** | UTC +1 |
|  - Somertyd | UTC +2 |
|  **Burgemeester** | Maryse Joissains-Masini |
|  **Amptelike webwerf** | *mairie-aixenprovence.fr* |
|

**Aix-en-Provence** [ˌɛksɑ̃pʀɔˈvɑ̃s] is 'n universiteitstad en onderprefektuur in die Suid-Franse département Bouches-du-Rhône (région Provence-Alpes-Côte d'Azur) met 'n oppervlakte van 186,08 vierkante kilometer en 142 000 inwoners (waarvan 30 000 studente), wat in Frans *Aixois* genoem word.

Geografie en klimaat
--------------------

'n Straat in die historiese sentrum van Aix-en-Provence
Aix-en-Provence lê sowat 15 kilometer wes van die bergreeks Montagne Sainte-Victoire en 30 kilometer noord van Marseille in 'n bekken, wat deur die Arc- en Torseriviere begrens word. Die stad maak deel uit van Marseille se uitgestrekte metropolitaanse gebied met meer as een miljoen inwoners.

Aix-en-Provence is een van die mees uitgestrekte stede in Frankryk, en die stadsgebied beslaan naas Aix 'n aantal dorpe in die omgewing, soos byvoorbeeld Les Milles, Luynes, Le Tholonet, Purycard en Coutheron.

Die stad het 'n Mediterreense klimaat met warm somers en koel winters met temperature, wat soms benede vriespunt daal. Die gemiddelde temperatuur in Januarie is 5 °C, dié van Julie 22 °C. Aix-en-Provence het sowat 300 sonskyn- en 91 reëndae per jaar. Vanweë sy ligging in 'n bekken, wat laer geleë is as sy omgewing, bly warm lug dikwels oor die stad hang, terwyl die omgewing deur mikroklimaatsones met meer gematigde temperature gekenmerk word en ook meer reënval kry. Danksy die beskermde ligging word Aix net af en toe deur die Mistralwind en sy koue lugmassas geraak.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Hierdie artikel moet skoongemaak of andersins verbeter word.**Hierdie artikel voldoen nie tans aan die hoë gehaltestandaarde waarna Wikipedia streef nie. Voel vry om self in te spring en verbeterings te maak, en verwyder hierdie kennisgewing ná die tyd. Vir meer hulp, sien die redigeringshulp. Daar is moontlik kommentaar in die artikel of op die besprekingsblad oor wat verbeter moet word. |

*Hierdie artikel verklaar verskeie musiektradisies wat "klassieke musiek" genoem word. Vir die algemeenste gebruik van die woord, sien Europese klassieke musiek en klassieke musiekera.*
**Klassieke musiek** in die wydste sin verwys na musiek van aangeleerde tradisies wat deur instellings geleer word. Dit sluit byvoorbeeld die musiek van musiekskole en geloofstradisies in. In hierdie sin word klassieke musiek gekontrasteer met populêre musiek (ook genoem "ligte musiek") of volksmusiek.

In Afrikaans word Europese klassieke musiek gewoonlik veronderstel as daar verwys word na "klassieke musiek", eerder as klassieke musiek van ander style en herkoms. Dit word dus algemeen geassosieer met konsertmusiek. Die term word egter ook gebruik om spesifiek te verwys na musiek van die klassieke musiekera, ongeveer tussen 1740 en 1830, wat veral gekenmerk word aan die komposisies van die komponiste Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Haydn, en hulle tydgenote en onmiddellike opvolgers. In hierdie sin word klassieke musiek dus gekontrasteer met musiek van die voorafgaande barokera, en die opvolgende romantiese era. Dit was juis in die romantiese era wat die term "klassieke musiek" die eerste keer gebruik is om die styl van musiek te assosieer met die klassieke tradisies van kuns, beeldhouwerk en argitektuur van antieke Griekeland en Rome.

Tydlyn van komponiste
---------------------

Bronne
------

* *Classical music* by die Engelse Wikipdia

| * l
* b
* w
Klassieke musiek |
| --- |
| Definisie en geskiedenis | 
* Kunsmusiek
* Klassieke musiek
* Geskiedenis van musiek

 |
| Tydperke | 

|  |  |
| --- | --- |
| Wortels | 
* Antieke musiek

 |
| Vroeë musiek | 
* Middeleeuse musiek
* Renaissance-musiek

 |
| Tydperk van klassieke harmonie | 
* Barokmusiek
* Klassieke periode
* Romantieke musiek

 |
| Modern en eietyds | 
* 20ste eeuse klassieke musiek
* Modern (Impressionisties, Ekspressionisties)
* Eietydse klassieke musiek (Postmoderne musiek, New age-musiek)
* 21ste eeuse klassieke musiek

 |

 |
| Volgens land | 
* Australië
* Kanada
* Frankryk
* Duitsland
* Italië
* Kosovo
* Rusland

 |
| Musiekteorie | 
* Musiekteorie
* Musieknotasie

 |
| Uitvoering | 
* Konsert
* Dirigering
* Musiekensemble
* Orkes

 |
| Publikasies | 
* *Classica*
* *Classical Music*
* *Pizzicato*

 |
| Lyste: Komponiste volgens era · Style |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4164043-3
* NKC: ph127351

 |
**Alfred Isedore Abramowitz** (Reitz, Oranje-Vrystaat, 25 Augustus 1926 – onbekend) was ’n Suid-Afrikaanse sakeman en ingenieur.

Abramowitz was die seun van A. Abramowitz. Hy het sy opvoeding aan die St. Andrew-skool in Bloemfontein ontvang en daarna ’n B.Sc. (Ing.) aan die Universiteit van die Witwatersrand verwerf. Hy het in 1947 afgestudeer, en toe as assistent-ingenieur by Elgin Structures aangesluit. In Februraie 1954 het hy as vennoot van Z. Kampel aangesluit by Steelcon Structural Engineering, waarvan die naam in 1956 Kampel & Abramowitz geword het. 

Hy was verteenwoordiger van Wyk 7 in die Johannesburgse Noordoostelike Gebiedskomitee van die Buitestedelike Raad. Hy was ook ’n assosiaatlid van die SA Prestressed Concrete Development Board. 

Uit sy huwelik op 17 April 1955 met Helen, dogter van L. Rabinowitz, is twee dogters gebore. In die sestigerjare het die gesin by Studyweg 5, Glenhazel, gewoon. Sy stokperdjies was fotografie en gholf.

Bron
----

* (af)  (en)  Kruger, dr. D.F. 1963. *Wie is wie in Suid-Afrika*. Johannesburg: Vitae Uitgewers.
**Robert David Kaplan** (gebore 23 Junie 1952) is 'n Amerikaanse skrywer. Sy boeke en artikels fokus op politiek, veral buitelandse beleid, en reis. Sy werk oor drie dekades verskyn in *The Atlantic*, *The Washington Post*, *The New York Times*, *The New Republic*, *The National Interest*, *Foreign Affairs* en *The Wall Street Journal*, onder ander koerante en publikasies.

Een van Kaplan se invloedrykste artikels is *The Coming Anarchy*, wat in 1994 in *The Atlantic Monthly* gepubliseer is. Kritici van die artikel het dit vergelyk met die tesis van Samuel Huntington se *Clash of Civilizations*, aangesien Kaplan konflikte in die hedendaagse wêreld voorstel as die stryd tussen primitivisme en beskawings. Nog 'n gereelde tema in Kaplan se werk is die opkoms van kulturele en historiese spanning wat tydens die Koue Oorlog tydelik opgeskort is.

Van 2008 tot 2012 was Kaplan 'n senior genoot by die Center for a New American Security in Washington, DC; en het hy weer in 2015 by die organisasie aangesluit.  Tussen 2012 en 2014 was hy hoof geopolitieke ontleder by Stratfor, 'n private wêreldwye besigheidsintelligensieonderneming. In 2009 het die minister van verdediging, Robert Gates, Kaplan in die Defence Policy Board aangestel, 'n federale advieskomitee vir die Amerikaanse departement van verdediging. In 2011 en 2012 het die tydskrif *Foreign Policy* Kaplan aangewys as een van die wêreld se 'top-100 wêrelddenkers'. In 2017 het Kaplan as senior adviseur by Eurasia Group, 'n politieke risikokonsultasie, aangesluit. In 2020 is hy benoem tot die Robert Strausz-Hupé-leerstoel in geopolitiek aan die Foreign Policy Research Institute in Philadelphia.
Die **Kankervereniging van Suid-Afrika** (afgekort as **Kansa** of **KANSA)** is ’n vereniging sonder winsbejag wat hom toespits op hulp en ondersteuning aan duisende kankerpasiënte in Suid-Afrika. Dit doen ook navorsing en voed die publiek op deur middel van verskeie projekte.

Dienste en projekte
-------------------

Kansa staan pasiënte wat kanker het by met versorging, ondersteuning en berading. Hulle het sorgsentrums reg oor die land met omvattende programme, wat hulp insluit om die fisieke, emosionele en/of geestelike aspekte van die newe-effekte van kankerbehandeling te hanteer. Die sentrums verhuur mediese toerusting aan kankerpasiënte, en pruike kan ná chemoterapie gekoop of gehuur word. Vir laasgenoemde doel het hulle ’n veldtog wat mense aanmoedig om hul poniesterte te skenk.

Die vereniging bring ook pasiënte, families en kankeroorwinnaars bymekaar uit vir ondersteuning en inspirasie. Hul 110 ondersteuningsgroepe sluit in Hoping is Coping, Sharing and Caring, groepe vir spesifieke soorte kanker en Tough Living with Cancer (TLC) (vir kinders met kanker en hul gesinne). By hul TLC-tuistes in Pretoria, Polokwane, Kimberley, Durban en Port Elizabeth kan die ouers en voogde van kinders wat behandeling ontvang, gratis bly.

Deur middel van spesiale projekte maak hulle die publiek bewus van die noodsaaklikheid van die vroeë opsporing van kanker vir doeltreffender behandeling en ’n beter kans op herstel. Van dié projekte sluit in Shavathon, wat al 12 jaar lank gehou word en mense aanspoor om hul hare te laat afskeer of kleur, en Relay for Life, ’n aflosstaptog. Hulle lig mense ook in deur middel van infografikas op hul webtuiste.

Mense wat oor kanker bekommerd is, kan Kansa per telefoon, e-pos of op hul webtuiste kontak.
Die **blinksuikerbos** (*Protea burchellii*) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom voor van die Hottentots-Hollandberge tot die Olifantsrivierberge, Kaapstad tot Hopefield-vlakte, Witzenbergvlakte, Piketberg en boonste gedeelte van die Breederiviervallei waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik is regop en word tot 3.0 m hoog en blom hoofsaaklik van Junie tot Augustus.

Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in 'n verskeidenheid habitatte maar verkies meer vrugbaarder grond.

In Engels staan dit as die *Burchell's Sugarbush* bekend.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Lys van proteaspesies

Bronne
------

* PlantzAfrica
* Biodiversityexplorer
* Protea Atlas
* Redlist Sanbi
* Plants of the World Online

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q14725715
* GBIF: 5638249
* GRIN: 466869
* iNaturalist: 565953
* IPNI: 705659-1
* IUCN: 113208739
* NCBI: 273559
* Plant List: tro-26500413
* Tropicos: 26500413

 |
Die **Kango** is ‘n landstreek net ten noorde van die dorp Oudtshoorn in die Suid-Kaap van Suid-Afrika.

Ligging
-------

Hierdie gebied van nagenoeg 750 km² is suid van die 30° 20′ suiderbreedte en oos van die 22° oosterlengte. Dit is aan die suidelike helling van die Swartberge. In die gebied vloei die Kangorivier en die Grobbelaarsrivier, beide bolope van die Olifantsrivier. Schoemanshoek is die enigste beduidende nedersetting.

Ekonomie
--------

Toerisme (met klem op die Kangogrotte en die Swartbergpas) en boerdery (veral met volstruise en uiesaad) is die vernaamste ekonomiese aktiwiteite. Voorheen was die kontrei ook bekend vir sy tabak, koring en okkerneute.

Geskiedenis
-----------

Philip du Pré het hom reeds in 1756 hier gevestig. Ook die voorvaders van Louis Trichardt, Koos de la Rey en Louis Botha het hier geboer.

Naam
----

**Kango** is waarskynlik ‘n vervorming van die Khoi-woord *!a-!kanub*, die vallei tussen die heuwels.

Lees ook
--------

* Kangogrotte
* Lys van streeksname in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* Raper, P.E.: Streekname in Suid-Afrika en Suidwes. Kaapstad: Tafelberg, 1972. ISBN 0-624-00182-2
* Slingsby, Peter: Exploring the Swartberg and Klein-Karoo. www.slingsbymaps.com, 2011. ISBN 978-1-919900-94-0
| Blenheim |
| --- |
| Blenheim |
|
| Ligging |
| Blenheim |
| Algemene feite |
| Inwoners: | 29 700 (skatting 2008) |
| Geografiese ligging: | 41°31′S 173°58′O﻿ / ﻿41.517°S 173.967°O﻿ / -41.517; 173.967 |
| Administratiewe verdeling |
| Land: | Nieu-Seeland |
| Streek: | Marlborough |
| Burgemeester: | Alistair Sowman |

**Blenheim** is 'n dorp in die administratiewe gewes Marlborough op die Suideiland van Nieu-Seeland met 'n bevolking van 29 700 mense in 2008. Die dorp is na die Slag van Blenheim (1704) genoem waartydens Britse troepe onder bevel van John Churchill, die 1ste hertog van Marlborough, 'n oorwinning oor 'n Frans-Beierse leër behaal het.

Blenheim staan vandag bekend as die sentrum van Nieu-Seeland se beduidendste wynbougebied. Die dorp is een van die sonnigste plekke in die land met warm en droë somers en koeler winters. Blenheim is danksy die natuurskoon van sy omgewing, sy ontspanne leefstyl en die florerende plaaslike wyn- en voedselbedryf 'n gewilde toeristetrekpleister.

Geografie
---------

Blenheim is op die Wairau-vlakte by die samevloeiing van die Taylor- en Opawa-riviere geleë en word deur kleiner heuwelreekse omring wat min beskerming teen die sterk winde bied wat vanuit die Cook-seestraat oor oop gebiede in Blenheim en sy omgewing waai.

Die gebied van Blenheim is in tektoniese opsig nog aktief - die grens tussen die Pasifiese Plaat (waarop die dorp geleë is) en die Indo-Australiese Plaat loop net boord van Blenheim sodat die dorp elke jaar deur 'n aantal kleiner aardbewings getref word.
**Elektromagnetiese steuring** is die gevolg van elektromagnetiese straling wat uitgestraal word deur elektriese stroombane wat vinnig veranderende seine dra as 'n neweproduk van hulle normale werking en sodoende ongewenste seine (geraas) in ander stroombane veroorsaak. Dit kan doelbewus gedoen word, soos in die geval von elektroniese oorlogvoering of onbedoeld plaasvind. Elektromagnetiese steuring kan ook veroorsaak word deur dinge wat nie as stroombane beskou kan word nie, soos in die geval van die Son of die Noorderligte. Elektromagnetiese steuring beïnvloed ook die ontvangs van AM-radio in woongebiede en tot in 'n mindere mate FM-radio en televisie-toestelle.

Die belangrikste maatreëls wat geneem kan word om Elektromagnetiese steuring te verminder is:

* Die gebruik van 'n "ontkoppelende" kapasitor op elke aktiewe toestel (oor die kragbron gekoppel en so na as moontlik aan die toestel)
* Stygtydbeheer op die hoëspoedseine deur gebruik te maak van 'n reeks resistors en filters op die geïntegreerde stroombane se kragvoorsiening.
* Skerms word gewoonlik as laaste uitweg gebruik nadat ander tegnieke misluk het omdat dit die koste van toestelle beduidend verhoog.

Die doeltreffendheid van die straling hang af van die hoogte bo die grond en die lengte van die geleier relatief tot die golflengte van die seinkomponent. Teen laer frekwensies, bv. 133 MHz, is die bron van die straling bykans uitsluitlik deur toevoer/afvoer-kabels.

Die meeste lande het wetlike vereistes waaraan elektroniese en elektriese hardeware moet voldoen in terme van die hoeveelheid elektromagnetiese steurings wat hulle moet kan weerstaan en hoeveel hulle mag uitstraal.
'n **Elektroliet** het in die elektrochemie twee nouverwante maar verskillende definisies:

1. 'n Ioniese stof, gewoonlik 'n sout wat opgelos in 'n oplosmiddel uitmekaar val in ione en daardeur die oplossing elektries geleidend maak
2. "n Oplossing wat deur ioniese opgeloste stowwe geleidend gemaak is, of 'n stof wat self ioniese geleiding vertoon.

Natriumchloried is 'n goeie voorbeeld van definisie 1): 'n Oplossing van hierdie stof in water sal die oplossing elektries (of beter: ionies) geleidend maak.

Seewater is 'n goeie voorbeeld van definisie 2). Dit bevat talle verskillende ione, soos Na+,K+, Cl−, Mg2+, Br− ens. en is daardeur geleidend. 'n Ander voorbeeld is nogtans 'n vastestof soos RbAg4I5 waarin die silwerione mobiel genoeg is dat dit geleidbaarheid besit. Hierdie stof word 'n vastestofelektroliet genoem.

Sterk en swak
-------------

'n Stof soos NaCl sal, wanneer dit in water oplos, amper heeltemal uitmekaar val. NaCl is 'n voorbeeld van 'n **sterk** elektroliet. In hierdie dissosiasiereaksie vind solvasie van die gevormde ione deur watermolekule plaas, wat met (aq) weergegee word:

{\displaystyle NaCl(s)\to Na^{+}(aq)+Cl^{-}(aq)}
'n Stof soos asynsuur CH3COOH of "HAc", wat in suiwer vorm 'n vloeistof is, los egter as neutraal gesolveerde molekule op wat slegs gedeeltelik 'n dissosiasie-ewewig ondergaan.

{\displaystyle HAc(liq)\to HAc(aq)+H\_{2}O\leftrightharpoons Ac^{-}(aq)+H\_{3}O^{+}(aq)}
Stowwe soos asynsuur word **swak** elektroliete genoem.