recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Tobie Cronjé** (gebore 3 November 1948) is 'n gewilde Afrikaanse akteur op verhoog, TV en in rolprente. Hy het drama aan die Universiteit van Pretoria studeer. Daarna het hy vir 'n motorversekeringmaatskappy gewerk en musieklesse gegee.

Cronjé is veral bekend vir sy spel in klugte soos *My vrou se man se vrou* en *My vrou se man se lyk se tas*, en sy jaarlikse vertolkings van "dames" in Janice Honeyman se pantomimes vir die Nelson Mandela-teater in Johannesburg. Hy is egter ook ’n sterk dramatiese speler, soos hy bewys in die titelrol van Chris Barnard se *Man met vakansie* en in ander rolle in onder meer *Die rebellie van Lafras Verwey* en *I Love My Wife*.

Hy maak sy debuut in die rolprent *Die sersant en die Tiger Moth*. Ander snaakse flieks, soos *Babbelkous en Bruidegom* (1974) en *Kootjie Emmer* (1977), het sy gewildheid verder laat toeneem.

Cronjé het reeds in die beginjare van plaaslike televisie ’n huishoudelike naam geword, as Willem in ’n gelyknamige komiese speurreeks. Daarna het hy in talle TV-produksies, soos *Binnelanders* en *Onder draai die duiwel rond* verskyn.

Filmografie
-----------

Rolprente (as akteur):

* *Môre, Môre*, 1973
* *Die Kwikstertjie*, 1974
* *Babbelkous en Bruidegom*, 1974
* *Die Sersant en die Tiger Moth*, 1974
* *Wat maak oom Kallie daar*, 1975
* *Witblits en Peach Brandy*, 1976
* *Erfgoed is Sterfgoed*, 1976
* *Kootjie Emmer*, 1977
* *Kom tot Rus*, 1977
* *Plekkie in die son*, 1979 (as Piet Fieks)
* *Herfsland*, 1979
* *Options*, 1989 as Rajid
* *Any Man's Death*, 1990 as Johann
* *Being Human*, 1994 as Dario
* *Inside Out*, 2000
* *Pets* as Hyper, 2002
* *Promised Land*, 2002 as Fanie Raubenheimer
* *Die spook van Uniondale*, 2014

TV-reekse (as akteur):

* *Auf Achse* as Georg Lohnes (1983)
* *Koöperasiestories*, 1983 as Josef
* *Die avonture van Joachim Verwey*, Sonneblom, 1981
* *Egoli: Plek van Goud*, KykNET, 2001–2002 as Pietie
* *7de Laan*, as Connie se oom Hugo, 2019
* *Amalia*, KykNET as Sakkie Olwage
* *Willem*, SAUK as die deurmekaar speurder 1976
* *Binneland*, KykNET as Kallie Koster
Die **Grey-versameling** in die Nasionale Biblioteek van Suid-Afrika in Kaapstad bestaan uit een van die belangrikste versamelings Middeleeuse manuskripte en wiegedrukke buite Europa en Amerika.

Manuskripte
-----------

Die 115 manuskripte bestaan uit Bybels en evangelies, liturgiese en stigtelike lektuur sowel as nie- godsdienstige verhale. Die meeste van hierdie manuskripte is versier. 'n Evangelie uit die 10de eeu in Latyn en afkomstig uit Tours is die oudste geskrif in die land. Ook is daar 'n Bybel met versierde hoofletters uit die 13de eeu. Onder die liturgiese geskrifte is daar die Amorbach Evangelistarium deur Götz van Berlichingen uit 1525. Ander bekende vroeë literatuur is 'n kopie van Dante se *Divina commedia* uit die 15de eeu, 'n uitgawe van Julius Caesar se *Commentarii de bello Gallico* en 'n Nederlandse vertaling van *The Travels of Sir John Mandeville* wat handel oor 'n reis in die Nabye Ooste in die 14de eeu.

Wiegedrukke
-----------

Daar is 136 wiegedrukke (inkunabele en post-inkunabele) in die versameling. Hiervan is De vita Christiana deur St. Augustinus die oudste boek. Dit is in 1470 in Mainz gedruk deur Peter Schoeffer, 'n leerling van Johannes Gutenberg. Verder is daar eerste uitgawes van Geoffrey Chaucer (1340–1400), Edmund Spenser (1552–1599) en William Shakespeare (1564–1616). Ook drukwerk deur vroeë drukkers soos William Caxton en Wynkyn de Worde is in die biblioteek.

Skenker
-------

Sir George Grey het die versameling saamgestel uit materiaal wat hy tussen 1853 en 1860 by Londense boekhandelaars aangekoop het. Daarna het hy dit aan die volk van Suid-Afrika geskenk.

Bibliotekarisse
---------------

Die taalkundige en Afrika-kenner Wilhelm Heinrich Immanuel Bleek was vanaf 1862 tot sy dood in 1875 die bibliotekaris van die versameling. Vanaf 1811 tot 1883 was die taalkundige Johannes Theophilus Hahn in beheer daarvan. Hy het **An index of the Grey Collection in the South African Public Library** saamgestel.

Bibliografie
------------

* Churms, B.V.: Treasures of the Grey Collection. Lantern, tydskrif vir kennis en kultuur, Julie 1985, jaargang 34, nr. 3
* www.istc.bl.uk
* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, deel 6. Kaapstad: Nasou, 1972. ISBN 0-625-00322-5
Die **Berbertale** (Berbers: *Tamaziɣt*, *Tamazight*, ⵜⴰⵎⴰⵣⵉⵖⵜ [tæmæˈzɪɣt], [θæmæˈzɪɣθ]) vorm 'n tak van soortgelyke en naverwante tale en dialekte binne die Afro-Asiatiese tale wat in sommige dele van Noord-Afrika deur die inheemse Berbervolke gepraat word. Dié taalgroep bestaan uit 27 tale wat deur sowat 30 miljoen mense gepraat word. Soms word dit as een taal beskou wat uit aparte dialekte bestaan. Van die Berbertale word met die Tifinagh-skrif, die Arabiese of die Latynse alfabet geskryf.

Die woord "Tamazight" in Tifinagh-skrif
Verspreiding van hedendaagse Berbertale
Die Berbertale word veral in Marokko en Algerië gebesig, waar dit ampstale is, asook in 'n kleiner mate in Libië, Mali, Niger, Tunisië, Burkina Faso, Egipte, Mauritanië en Wes-Sahara. As gevolg van die Berberse diaspora word Berbertale ook in lande soos België, Frankryk, Nederland, Duitsland, Spanje, Kanada, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State gepraat.

Tot die begin van die Middeleeue het die Berbertale 'n dialekkontinuum gevorm, wat as gevolg van die Islamitiese veroweringe en die uitbreiding van Arabies gefragmenteer is. Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Kabilies (5,6 miljoen), Tachelhit (4 miljoen), Tamazight (2,5 miljoen), Tarifit (1,5 miljoen) en Tamasjek (1,2 miljoen).

Bronne
------

* (fr)  Chaker, Salem. 1995. *Linguistique berbère: Études de syntaxe et de diachronie*. M. S.—Ussun amaziɣ 8, ser. ed. Salem Chaker. Parys en Leuven: Uitgeverij Peeters
Getekende Varjaagse wagters in 'n manuskrip van die Bisantyn Johannes Skylitzes (11de eeu)
**Warangiërs**, **Warjage** of **Varangiërs** of **Varjage** (Russies: варяги, *varjagi*) is 'n benaming vir die Wikings of Noormanne wat vanuit Skandinawië na die Russiese Laaglande in die ooste getrek het om handel te dryf, as huursoldate te dien, of om hulle daar te vestig. Hulle was die stigters van die Slawiese staat Kiëf-Roes, wat 'n voorloper was tot die latere Rusland.

Etimologie
----------

Die Griekse woord *Várangos* en die Oud Oos-Slawiese *varęgŭ* is beide afgelei van die Oudnoorse *væringi*, wat oorspronklik 'n samestelling uit *vár* (belofte) en *gengi* (metgesel) was, en wat ongeveer "'n geswere persoon" of "'n vreemdeling wat tot diens by 'n nuwe feodalistiese heer as dienaar of beskermling gesweer is" beteken.

Geskiedenis
-----------

In die vroeë Middeleeue reis Sweedse Wikings deur die Russiese riviere en bou handelsnedersettings al langs hierdie riviere in wat later bekend sou staan as die handelsroete van die Warangiërs na die Grieke. Die Grieke verwys hier na die welvarende Bisantynse Ryk (wat oorspronklik die oostelike deel van die vroeëre Romeinse Ryk was) wat die oostelike Middellandse See-gebied, Anatolië, die Balkanskiereiland, en die Swartsee beheer het.

Na verloop van tyd begin hierdie Wikings 'n elite te vorm tussen die Slawe in Rusland en begin hulle as Warangiërs bekend te staan. Die verhaal gaan dat hulle eens deur 'n Slawiese opstand verjaag is, maar dat die Slawe egter direk daarna sodanig onder mekaar begin veg het, dat hulle die Warangiërs weer vra om hulle te lei.

Hoe dit ookal sy, die Varjaag Rjoerik slaag in 860 daarin om 'n groot aantal van dergelike nedersettings in Noord-Rusland te verenig, en van selfs die Bisantynse hoofstad Konstantinopel aan. Hierdie en daaropvolgende oorvalle het geen resultaat gelewer nie, maar sommige Warangiërs het wel hul dienste as huurlinge aan die Bisantyne aangebied. Hulle word by die lyfwag van die keiser geïnkorporeer en hul naam, Warangiërs, word later ook die naam van hierdie militêre elitekorps.

In die tweede helfte van die 9de eeu begin die Warangiërs in Rusland met die plaaslike bevolking assimileer en begin die eerste buitelyne van 'n egte Russiese staat vorm.

Die Oos-Slawiese volke en die Bisantyne het geen onderskeid tussen Skandinawiërs en ander Germaanse volke getref nie. Met die term Warangiërs is daar in die Kievse Ryk tussen 850 en 1110 ook na die Engelse verwys. Engeland was gedurende hierdie tydperk ook grotendeels onder Deense bestuur (Danelaw).

Bronne
------

* Buckler, Georgina. *Anna Comnena: A Study*. Oxford: University Press, 1929.
* Blondal, Sigfus. *Varangians of Byzantium: An Aspect of Byzantine Military History*. Trans. by Benedikt S. Benedikz, Cambridge: 1978. ISBN 0-521-21745-8.
* Davidson, H.R. Ellis. *The Viking Road to Byzantium*. London: 1976. ISBN 0-04-940049-5.
* Enoksen, Lars Magnar. (1998). *Runor: historia, tydning, tolkning*. Historiska Media, Falun. ISBN 91-88930-32-7.
* Jansson, Sven B. (1980). *Runstenar*. STF, Stockholm. ISBN 91-7156-015-7.
**KWV**, wat in 1918 gestig is as die **Ko-operatiewe Wijnbouwers Vereniging van Zuid-Afrika**, is een van die vooraanstaande vervaardigers van wyn en sterk drank in Suid-Afrika. Sy handelsmerke sluit in Roodeberg, Laborie en KWV-wyn en -brandewyn. Sy hoofkwartier is in die Paarl, Wes-Kaap. KWV Beperk se naam is ná die maatskappy se ontbondeling in 2009 verander na KWV Beherend Beperk, terwyl KWV Beleggings nou bekend is as Capevin Beleggings.

Geskiedenis
-----------

Die ingang na La Concorde, KWV se ou hoofkwartier in die Paarl.
KWV is op 8 Januarie 1918 gestig as ’n wynmakerskoöperasie van die Wes-Kaap, Suid-Afrika, met dr. Charles Kohler as voorsitter. Dit is ’n internasionale brandewyn- en wynhandelsmerk wat ’n wye verskeidenheid produkte vervaardig.

Die doel van KWV was om eenheid onder die wynboere van Suid-Afrika te bewerkstellig en om die deurlopende verbetering in die gehalte van Suid-Afrikaanse wyn en brandewyn te verseker. Van die vroeë 1920's af het die liggaam toenemende wetgewende beheer oor die vervaardiging, verkoop en uitvoer van Suid-Afrika se wyn en sterk drank gehad, wat die koöperasie in staat gestel het om met innoverings in die bedryf te eksperimenteer, en dit het hom help ontwikkel. KWV het ook in ’n groot mate belê in die plaaslike en oorsese bemarking van Suid-Afrikaanse wyn en brandewyn. 

Sy wetgewende beheer is beëindig aan die einde van apartheid in 1990 en met die daaropvolgende nuwe regering, en het in 1997 van ’n koöperasie in ’n maatskappy verander.

In 2004 het KWV die Suid-Afrikaanse wynbedryf se grootste ooreenkoms rakende breed gebaseerde swart ekonomiese bemagtiging (BGSEB) met Phetogo (Pty) Ltd aangegaan en 25,1% van sy aandele bekom. Vir die eerste keer is KWV se wyne en brandewyne onder sy naam plaaslik verkoop nadat dit voorheen net aan internasionale verbruikers beskikbaar was. In 2010 het KWV ’n filiaalmaatskappy van Niveus Investments, deel van die HCI-swartbemagtigingsbeleggingsgroep, gestig en was dit die enigste Suid-Afrikaanse vervaardiger wat gelys is op Drinks International se "Most Admired Wine Brands Global register".

In Oktober 2016 is ’n deel van KWV verkoop aan die Vasarigroep onder leiding van Vivian Imerman. Vasari is in Londen gebaseer en is ’n verbruikersgefokusde beleggingsgroep wat die bedryfsbates van KWV vir R1,15 miljard bekom het. KWV se brandewyne wen gereeld internasionale pryse.

Skakels
-------

* KWV-webtuiste
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* ISNI: 0000 0001 0728 709X
* LCCN: n86131025
* VIAF: 154857423
* WorldCat Identities: lccn-n86131025

 |
**Isidore Cohen** (16 Desember 1922, Brooklyn, New York – 23 Junie 2005, Bronx, New York) was 'n bekende kamermusikant en violis, sowel as 'n voormalige lid van die Juilliard Strykkwartet en Beaux Arts Trio.

Cohen het op sesjarige ouderdom die viool begin studeer en aan die *High School of Music and Art* in Manhattan gegradueer, alhoewel dit sy bedoeling was om 'n dokter te word. Sy pre-mediese studies aan die Brooklyn kollege is onderbreek omdat hy in die Amerikaanse Leër in Europa tydens die Tweede Wêreldoorlog geveg het. Van toe af het sy loopbaanfokus verander. 

Nadat hy sy terugkeer gemaak het na die burgerlike lewe, het hy 'n student van Ivan Galamian aan die Juilliard-skool geword. Galamian het sy bedenkinge gehad oor die aanvaarding van 'n 24-jarige student, maar vir Cohen as oorlogsveteraan uithelp. Van daar af het sy lewe as musikant gedy, en selfs die aandag van Igor Stravinski getrek met sy uitvoering van Stravinski se *L'Histoire du Soldat*. Hy het veral bekend geword vir sy beklemtoning van die werke van moderne komponiste, en het veral nou saamgewerk aan baie stukke saam met John Cage. 

Cohen het vanaf die vyftigerjare gedien as konsertmeester van orkeste tydens die Casals-feeste in Frankryk en Puerto Rico, benewens verskeie ensembles in New York, insluitend die Columbia simfonieorkes. Hy was gereeld konsertmeester vir Leonard Bernstein se uitgesaaide konserte vir jongmense. Sy opvoering as konsertmeester (onder Stravinski se leierskap) van Stravinski se "Die rite van Lente" is een van die opnames op die goue plaat wat deur die voyager-ruimtetuie gedra word. In 1952 het Alexander Schneider vir Cohen uitgenooi om by die Schneider Kwartet as tweede violis aan te sluit. Tydens Cohen se termyn het die Schneider-kwartet die eerste volledige stel strykkwartette van Joseph Haydn opgeneem. 

In die begin van 1958 het Cohen tweede violis van die Juilliard Strykkwartet geword, welke pos hy byna 'n dekade beklee het. As lid van die kwartet het Cohen ook van 1958 tot 1966 gedien op die fakulteit op die Juilliard-skool. 

In 1968, na die uittrede van die violis Daniel Guilet is hy oorreed deur die pianis Menahem Pressler en die tjellis Bernard Greenhouse om by die Beaux Arts Trio aan te sluit. Teen die middel van die sewentigerjare het hulle getoer en opnames gemaak as die wêreld se bekendste klaviertrio. Gedurende Cohen se tyd met die trio is tientalle opnames vrygestel, waaronder die volledige klaviertrio's van Beethoven, Haydn, Mozart, Dvořák, Brahms, asook werke van Chopin, Pjotr Tsjaikofski, Sergei Rachmaninoff, Charles Ives, en Dmitri Sjostakowitsj. Na drie en twintig jaar as deel van die kwartet is hy as violis opgevolg deur Ida Kavafian.  

As onderwyser was Cohen benewens die Juilliard-skool ook betrokke by die fakulteite van talle instellings en feeste, waaronder die Aspen Musiekfees, die Curtis Institute of Music, Princeton-universiteit, SUNY in Stony Brook en die Manhattan Musiekskool. Sy langste verbintenis was met die Marlboro Musiekfees waar hy, beginnende in 1966, vir byna veertig jaar lank klasgegee het.
**Isao Hosoe** (\* 8 Maart 1942 in Tokio, † 3 Oktober 2015 in Milaan, Italië) was 'n Japannese ruimtevaartingenieur wat hom in 1967 in Italië gevestig en daar 'n loopbaan as ontwerper en dosent gevolg het.

Loopbaan
--------

Ontwerpkuns uit die 1990's: Isao Hosoe se espressomaker *Mach* (regs onder)  
*Zani, Italië*
Isao Hosoe het sy akademiese opleiding as lug- en ruimtevaart-ingenieur aan Tokio se Nihon-universiteit gevolg. As deel van die vereistes vir sy eerste graad het hy in 1965 sy eerste pedaalvliegtuig ontwerp en later sy meestersgraad verwerf. In 1967 het hy 'n loopbaan as ontwerper in die Italiaanse argitek Alberto Rosselli se ateljee *Studio Ponti-Fornaroli-Rosselli* begin waar hy tot 1974 werksaam was. 

In 1985 het hy sy eie ateljee *Isao Hosoe Design* gevestig. Die ontwerpproses was vir hom soos 'n werwelstorm - vol van onstuimige energie, maar nogtans tot 'n bepaalde graad voorspel- en berekenbaar sodat alle energie in 'n enkele punt saamvloei. Hierdie punt, aldus Hosoe, is die optimale resultaat. 

So was daar nooit 'n bepaalde Hosoe-styl nie. Die ontwerper was geesdriftig oor spanwerk en het altyd saam met sy medewerkers, studente en klante 'n oplossing probeer vind wat die beste by 'n spesifieke behoefte gepas het. Sy ontwerpe in 'n verskeidenheid velde soos vervoer, kantoormeubilering, telekommunikasie, elektroniese en huishoudelike toestelle het daarnaas steeds 'n onverwagte eienskap getoon en sodoende bykomende funksies vervul. Hulle is met internasionale pryse en die Italiaanse *Compasso d'oro* bekroon.

Doseerwerk
----------

Isao Hosoe was as professor en dosent aan verskeie tersiêre instellings verbonde, waaronder die Politegniese Universiteit in Milaan, die Domus-akademie, die Universiteit La Sapienzia in Rome en die Universiteit van Siena.
**Sherbrooke** is 'n stad in die suidooste van die Franssprekende Kanadese provinsie Quebec met 154 601 inwoners (2011). Dit is die grootste stad in die Estrie-gebied en die vierde grootste metropolitaanse gebied in die provinsie. Sherbrooke is die ekonomiese, politieke, kulturele en opvoedkundige spilpunt van Estrie (in Engels bekend as die Eastern Townships). In die vroeë 20ste eeu is na die stad verwys as *The Queen of the Eastern Townships*.

Die nedersetting is deur Engelssprekende lojaliste uit die Dertien Kolonies gestig en het oorspronklik as Hyatt's Mill bekendgestaan. Dit is in 1818 hernoem tot Sherbrooke - ter ere van Sir John Sherbrooke (1764-1840), 'n Britse generaal wat as luitenant-goewerneur van Nova Scotia (1812-1816) en goewerneur-generaal van Brits-Noord-Amerika gedien het (1816-1818).

Geskiedenis
-----------

Sherbrooke: rue King
Die huidige stadsgebied en sy omgewing is oorspronklik deur die Abenaki, 'n Indiaanse volk, bewoon. Die eerste blanke setlaars in die omgewing van Sherbrooke was Amerikaanse lojaliste wat hulle in 1793 in die gebied gevestig het. Gilbert Hyatt, 'n boer uit Schenectady in die deelstaat New York, het hier in 1802 'n meelblom- en 'n saagmeul opgerig. Grootskaalse ekonomiese ontwikkeling het begin met die bou van die eerste spoorweg in 1850.

Op 1 Januarie 2002 is die voorstede Ascot, Bromptonville, Deauville, Fleurimont, Lennoxville, Rock Forest en Saint-Élie-d'Orford by Sherbrooke ingesluit.

Geografie en ekonomie
---------------------

Sherbrooke is geleë by die samevloeiing van die Saint-François- en Magogriviere. Dit is 'n belangrike landbougebied vir melkboerdery. Die plaaslike hokkiestokbedryf is die grootste ter wêreld.

Besienswaardighede
------------------

* **Sherbrooke Village** is 'n outentieke dorp en opelugmuseum uit die sestigerjare van die 19de eeu. Houtwerkers en skeepsbouers wys hier die ou ambagte en tegnieke van die pioniers. Die gerestoureerde geboue sluit 'n kunswinkel, woonhuise, 'n apteek, 'n poskantoor en die ou kerk in.
| Iseomeer |
| --- |
| Iseomeer |
| Kaart van die Iseomeer en sy onmiddellike omgewing |
| Koördinate: | 45°43′N 10°5′O﻿ / ﻿45.717°N 10.083°O﻿ / 45.717; 10.083Koördinate: 45°43′N 10°5′O﻿ / ﻿45.717°N 10.083°O﻿ / 45.717; 10.083 |
| Ligging: | Provinsies Brescia en Bergamo, Lombardye, Italië |
| Soort: | Binnemeer |
| Oppervlakte: | 65,3 km² (25,2 myl²) |
| Gemiddelde diepte: | 124 meter (407 voet) |
| Maksimum diepte: | 251 meter (823 voet) |
| Volume: | 8097,2 km³ |
| Lengte: | 25 km (16 myl) |
| Breedte: | 4,1 km (2,55 myl) |
| Opvangsgebied: | 1 777 km² (686 myl²) |
| Invloei: | Oglio, Borlezza |
| Uitvloei: | Oglio |
| Eiland/e: | Monte Isola, Isola di Loreto, Isola di San Paolo |
| Nedersettings: | Wesoewer: Sarnico, Predore, Tavernola, Riva di Solto, Castro en LovereOosoewer: Paratico, Clusane, Iseo, Pilzone, Sulzano, Sale Marasino, Marone, Zone en Pisogne |

Die **Iseomeer** (Italiaans: *Lago d’Iseo* of *Lago di Sebino*) is die vierde grootste van die Noord-Italiaanse mere, geleë in die Lombardiese provinsies Brescia en Bergamo.

Geografie
---------

Die plesierboot *Monte Isola* in Iseo
'n Boot van die *Carabinieri* (Italiaanse polisie)
Isola di Loreto
Kuns op die Iseomeer: Christo en Jeanne-Claude se *Floating Piers* is in 2016 deur die plaaslike wynbou-konsortium *Consorzio Franciacorta* geborg
Die meer, wat met sy diep bekken gedurende die Ystydperk deur die gletsers van die Val Camonica gevorm is en tans deur die Oglio- en Borlezza-riviere gevoed word, is sowat op 'n hoogte van 181 m bo seevlak sowat 20 km noordwes van Brescia en suid van die Val Camonica aan die voet van die Bergamaskiese Alpe en die Ademello-Presanella-Alpe geleë. Die Edolo-bergpas verbind die nedersettings aan die meer met die skigebiede van Trentino.

Die Iseomeer het 'n oppervlakte van 65,3 km2, met 'n lengte van 25 km en 'n maksimumdiepte van 251 m. Drie eilande is in die meer geleë - Isola di Loreto, Isola di San Paolo (in privaat besit van die wapenvervaardigerdinastie Beretta) en Monte Isola (die "Eilandberg"). Die laasgenoemde is die grootste eiland in 'n Suid-Europese meer. Ondanks die steil rotswande langs sy oewers is daar 'n pad wat oor die hele lengte van die oewer aangelê (en op plekke in die rots gesny) is.

Wynbou
------

Net suid van die Iseomeer is Lombardye se grootste wynboustreek geleë, Franciacorta. Wyne word hier reeds sedert die 16de eeu geproduseer, maar die bedryf het 'n opswaai beleef met die stigting van 'n konsortium, die *Consorzio Franciacorta*, op 5 Maart 1990 wat sy setel in Erbusco het en wynboumetodes reguleer om wyne van hoogste gehalte te verkry. Die streek word met vonkelwyn van hoë gehalte verbind wat as *Franciacorta DOCG* (*Franciacorta Brut*, *Franciacorta Satèn*, *Franciacorta Rosé*, *Franciacorta Millesimato* en *Franciacorta Riserva*), *Curtefranca DOC* en *Sebino IGT* bemark word. Franciacorta was die amptelike vonkelwyn van die Milaanse wêreldtentoonstelling *Expo Milano 2015*.
Die ***Charles de Gaulle*** is 'n Franse kernaangedrewe vliegdekskip. Dit is vernoem na die Franse president en generaal Charles de Gaulle, en is die vlagskip van die Franse vloot (*Marine Nationale*). Die skip is die tiende Franse vliegdekskip, die eerste Franse kernkragaangedrewe oppervlakvaartuig, en die enigste kernkragaangedrewe vliegdekskip wat buite die Amerikaanse Vloot voltooi is.

Konstruksie en ingebruikneming
------------------------------

Die planne om die *Charles de Gaulle* te bou, dateer uit die middel-1970's. Konstruksie het in April 1989 begin by *Direction des constructions et armes navales* (DCAN) in Brest. Die skip is in 2001 in gebruik geneem as plaasvervanger vir die vliegdekskepe *Foch* en *Clemenceau*. Die Charles de Gaulle is die tweede grootste vlootvaartuig in Europa na die Russiese vliegdekskip ''Admiral Koeznetsof''. Die skip, wat in Mei 1994 voltooi is, was die grootste oorlogskip wat in Wes-Europa gebou is sedert die Britse Vloot se HMS *Ark Royal* in die vyftigerjare.

Die konstruksiewerk het vinnig agtergeraak, want die projek het 'n tekort aan befondsing beleef, wat vererger is deur die ekonomiese resessie in die vroeë negentigerjare. Die totale koste vir die vaartuig het € 3 miljard beloop. Die werk aan die skip is vier keer heeltemal opgeskort: 1990, 1991, 1993 en 1995. 

Tydens die eerste toetse in Januarie 1999 het dit duidelik geword dat die dek verleng moes word sodat die E-2 Hawkeyes ook daarop kon land. Dit het die skip 'n slegte naam onder die Franse bevolking gegee. Dit het nie verbeter toe die linkerskroef in die nag van 9 op 10 November 2000 op pad na Norfolk in die Verenigde State onklaar geraak het nie. Die skip moes vir herstelwerk na Toulon terugdraai. Toe ondersoek aan die lig bring dat die ekstra skroewe dieselfde struktuurfout het, is daar besluit om skroewe van die *Foch* en *Clemenceau* te gebruik. Dit het die skip se maksimum spoed van 27 knope tot 25 knope verminder. Die *Charles de Gaulle* is op 18 Mei 2001 amptelik in gebruik geneem, vyf jaar na die verwagte sperdatum. Sedertdien het die skip aan verskeie operasies deelgeneem.

In 2017 en 2018 is die skip vir 18 maande uit diens geneem vir 'n opknappingswerk van 18 maande in Toulon teen 'n koste van 1,3 miljard euro. Hierna moet die skip minstens tot 2040 kan diens lewer.

Aanboordtoerusting
------------------

Die skip het 'n aanvulling van Dassault Rafale M- en E-2 Hawkeye-vliegtuie, AS365F Dauphin Pedro, EC725 Caracal en AS532 Cougar-helikopters vir soek-en-reddingsoperasies na gevegte, asook moderne elektronika en Aster-missiele. Sy is 'n CATOBAR-tipe draer wat twee 75 meter C13-3 stoomkatapulte van 'n korter weergawe as wat op die Amerikaanse Nimitz-klas vliegdekskepe geïnstalleer is, een katapult aan die boeg en een aan die voorkant van die landingsarea. Teen Julie 2021 is Charles de Gaulle die enigste nie-Amerikaanse vaartuig met 'n katapult-lanseerstelsel wat gebruik van F/A-18E/F Super Hornets en C-2 Greyhounds van die Amerikaanse Vloot toelaat.
Historiese foto van 'n apteker in Noorweë
Aptekers by 'n vloeibare oraledosisresepteerder
'n **Apteker** is 'n professionele verskaffer van gesondheidsorg, wat gewoonlik in 'n apteek praktiseer. Aptekers is kundiges op die gebied van dié gesondheidswetenskappe wat fokus op die veilige en doeltreffende gebruik van medisyne. 'n Apteker is 'n lid van die gesondheidsorgspan en is direk betrokke by pasiëntesorg.

Opleiding
---------

Aptekerstudente ondergaan intensiewe universiteitsopleiding in die biochemiese meganismes en farmakologiese aksies van geneesmiddels, die samestelling van middels, geneesmiddelgebruik, terapeutiese rolle, newe-effekte, potensiële geneesmiddel-interaksies en moniteringsparameters. Dit studie is gekoppel aan menslike anatomie, fisiologie, patofisiologie en siektekunde. Verder ondergaan praktiserende aptekers volgehoue professionele indiensopleiding (in Engels *Continued Professional Development* genoem), wat op 'n jaarbasis deur die Aptekersraad gemonitor word.

Aptekers interpreteer en kommunikeer hierdie gespesialiseerde kennis aan pasiënte en hul geneeskundiges; en kan dit ook aan ander verskaffers van gesondheidsorg, bv. mediese versekeringsfondse, lewer.

Professionele regulering
------------------------

In die meeste lande is die aptekersberoep onderhewig aan professionele regulering. Afhangende van die wetlike omvang van die praktyk, kan aptekers bydra tot die voorskryf- (ook na verwys as "aptekervoorgeskrewe") en beheer van sekere medikasie (bv. inentings en voorbehoeding), in sommige jurisdiksies. Die lisensievereistes verskil in meeste lande, en kan vereis dat 'n apteker óf 'n Baccalaureusgraad in Farmasie (BPharm), óf selfs 'n Doktorsgraad in Farmasie (PharmD), behaal het. 'n Suid-Afrikaanse apteker behoort egter universiteitsopleiding te voltooi en word daarna ingeskryf in die aptekersregister van die Suid-Afrikaanse Aptekersraad.

Beroepsvertakkings
------------------

Die mees algemene aptekersposisies is dié van 'n gemeenskapsapteker (ook na verwys as 'n kleinhandelapteker), of 'n hospitaalapteker, waar hulle onderrig gee en raad verskaf oor die korrekte gebruik en newe-effekte van medies voorgeskrewe dwelmstowwe en medisyne. Aptekers kan ook hul beroep beoefen in 'n verskeidenheid ander instellings, insluitend die vervaardigingsindustrie, groothandel, navorsing, akademie, militêre- en regeringsadministrasie.

Sien ook
--------

* Baccalaureus Pharmaciae
* Farmasie
Die ligging van Shewa in die Keiserryk Ethiopië.
**Shewa** (Oromo: Shawaa; Amharies: ሸዋ), voorheen **Sjoa** gespel (*Scioà* in Italiaans), is ’n historiese streek van Ethiopië en voorheen ’n outonome koninkryk in die Keiserryk Ethiopië. Die huidige Ethiopiese hoofstad, Addis Abeba, is in die middel daarvan geleë.

Die kern van Shewa is deel van ’n bergagtige plato in wat nou die sentrale deel van Ethiopië is, maar voor die *Zemene Mesafint* ("Era van Prinse") en ná die verlies van Bale met die inval van Ahmed Al-Ghazi, was Shewa deel van Ethiopië se suidoostelike grens. 

Die dorpe Debre Berhan, Antsokia, Ankober, Entoto en, nadat Shewa ’n provinsie van Ethiopië geword het, Addis Abeba was almal die een of ander tyd die hoofstad van Shewa. Die grootste deel van Noord-Shewa word bewoon deur Christelike Amhare, terwyl die Gurage in die suidelike deel woon en die oostelike deel groot Oromo- en Argobba-Moslem-bevolkings het. Die klooster van Debre Libanos, wat deur sint Tekle Haymanot gestig is, is in die distrik Selale geleë.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4107690-4

 |
**Lesiëm** is 'n Duitse musiekprojek wat in 1999 deur die vervaardigers Sven Meisel en Alex Wende begin is. Die projek se musiek kombineer verskillende elemente van rock-, pop-, elektroniese musiek, Nuwe Era en Ambient-klanke asook Gregoriaanse gesange en ander koormusiek en val dus onder dieselfde musiekgenre soos Michael Cretu se projek *Enigma*, Eric Levi se *Era*, Frank Peterson se *Gregorian* en die Noorse kunstenaar Amethystium.

Lesiëm se debuutalbum *Mystic, Spirit, Voices* is in 2000 in Europa vrygestel. Twee jaar later het die album ook op die Amerikaanse mark verskyn waar dit nommer 7 op die trefferlys *U.S. Billboard Charts* bereik het. 'n Tweede langspeler is in 2001 as *Chapter 2* in Europa en in 2003 as *Illumination* in die Verenigde State vrygestel.

Tussen Maart en Julie 2002 het die twee musikante hul derde musikale werk, die pop-opera *Times*, opgeneem wat as derde album vrygestel is. In die Verenigde State is hierdie langspeler in 2004 as *Auracle* vrygestel. Die enkelsnit *Caritas* met Maggie Reilly en die koor van die *Deutsche Oper Berlin* is in Desember 2002 in Jose Carreras se televisieprogram *Carreras Gala* bekendgestel.

Diskografie
-----------

### Langspelers

* *Mystic, Spirit, Voices*, Monopol Records, 31 Januarie 2000 (VSA: *Mystic. Spirit. Voices*, Intentcity Records, 2002)
* *Chapter 2*, Monopol Records, Koch Records, 12 April 2001 (VSA: *Illumination*, Intentcity Records, 2003)
* *Times*, Monopol Records, Epic Records/Sony BMG, 4 April 2003 (VSA: *Auracle*, Intentcity Records, 28 April 2006)

### Enkelsnitte

* *Fundamentum*, Monopol Records, 10 Januarie 2000
* *Indalo*, Monopol Records, 5 Junie 2000
* *Africa*, Monopol Records, 21 Maart 2000
* *Caritas*, Epic Records/Sony BMG, 16 Desember 2002

### Oudioboeke

* *Der steinige Weg*, Monopol Records, 21 Oktober 2005
Grafiek wat die verband tussen die rangnommer en die frekwensie van woorde in die roman *Moby-Dick* aandui. Ongeveer 44% van die woorde in hierdie roman, soos die woord "matrimonial", kom slegs een keer voor, en is dus *hapax legomena* (rooi). Ongeveer 17%, byvoorbeeld "dexterity", kom twee keer voor (*dis legomena*; blou in die grafiek). Die Wet van Zipf voorspel dat die woorde by benadering op 'n reguit lyn lê.
'n **Hapax**, of meer volledig 'n **Hapax legomenon**, is 'n woord (of 'n ander taalvorm) wat slegs een keer in 'n konteks gebruik word. Die hapax kom slegs een keer in 'n teks, korpus of 'n selfs 'n taal voor. Dit word dus nooit herhaal nie.

Etimologie
----------

*Hapax legomenon* is 'n transliterasie van die Griekse woorde ἅπαξ = "éénmaal" en λεγόμενον = "wat gesê word". Die meervoud is *hapax legomena*. 

Die verwante terme *dis legomenon*, *tris legomenon*, en *tetrakis legomenon* verwys respektiewelik na 'n woord wat slegs twee, drie of vier keer voorkom. Hierdie terme word nie algemeen gebruik nie.

Beduidendheid
-------------

Die gebruik van hapaxe in antieke tekste maak dit moeilik om hierdie tekste te ontsyfer, omdat die word nie in 'n verskeidenheid van kontekste gebruik word nie. As voorbeeld bemoeilik die gebruik hiervan in Hebreeuse tekste die vertaling van die Bybel.

Die ontleding van hapaxe word ook soms ingespan om die outeurskap van sekere werke te bepaal of te bevestig. Dit is egter nie as 'n betroubare aanduiding nie.

Tydens die ontleding van tale in die rekenaarwetenskap word *hapaxe*, saam met ander woorde wat nie algemeen voorkom nie geïgnoreer omdat hulle van minder belang vir rekenaarmatige tegnieke is. 'n Verdere voordeel is dat minder rekenaargeheue benodig word om tale te ontleed.

Voorbeelde
----------

### Hebreeuse voorbeelde

Volgens die Joodse Ensiklopedie is daar 1 500 *hapaxe* in die Hebreeuse Bybel, waarvan slegs 400 nie opsigtelik aan ander woorde verwant is nie. Ter illustrasie:

* *Gvina* (גבינה) is 'n *hapax legomenon* wat slegs in Job 10:10 gebruik word. Die woord word egter algemeen in moderne Hebreeus gebruik.
* *Akut* (אקוט), kom net in Psalms 95:10 voor.
* *Lilith* (לילית) kom net in Jesaja 34:14 voor, waar dit die ondergang van Edom beskryf.
* *Atzei Gopher* (עֲצֵי-גֹפֶר) word net in Genesis 6:14 gebruik, in die instruksie waarvan Noag sy ark moet bou. Daar word vermoed dat dit na sipreshout verwys.

### Griekse voorbeelde

Die Nuwe Testament in die Bybel bevat 686 *hapax legomena*, waarvan 62 in Petrus 1 en 54 in Petrus 2 voorkom.
Die **Hansa-Brandenburg W.12** was tweesitplek, Duitse dubbeldekker, veg-vlottervliegtuig wat tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het. Die Duitse Vloot owerhede het geleer uit ondervinding dat enkelsitplek vegvliegtuie kwesbaar was vir aanvalle van agter. In die herfs van 1916 het Ernst Heinkel begin werk aan die ontwerp van die *W.12*. Die prototipe was voltooi in Januarie 1917. Die ontwerp was van so aard dat die romp byna ewe groot was van voor tot agter. Dit het tot gevolg gehad dat die vliegboot 'n lang kiel gehad het wat dit meer stabiel tydens vlugte gemaak het. Die stertvlerke was op die romp monteer met 'n kompakte rigtingroer agter die romp. Dit het tot gevolg gehad dat die verkenner, wat agter die vlieënier gesit het, 'n feitlik onbeperkte vuurlyn gehad het. 

Die prototipe was in 'n ongeluk betrokke, nogtans is daar begin met produksie. Eenhonderd vyf en veertig eenhede was afgelewer vanaf April 1917 tot Maart 1918. Hulle was afgelewer in die volgende hoeveelhede: ses met 160 perdekrag Mercedes D.III motors en verkoelers op die vlerke, dan hoeveelhede van 9,20,20 en 30 met 150 perdekrag Bz.III motors en verkoelers voor die motor, en twee laaste hoeveelhede van 40 en 20 met Mercedes motors. Daar was klein veranderinge tussen die verskillende groepe. Die vierde groep aangedryf deur Mercedes motors was toegerus met twee Spandau masjiengewere voor, die res een aan die stuurboord kant. Alle W.12's was toegerus met 'n Parabellum masjiengeweer agter in die kajuit.

Die W.12 was in diens gestel in April 1917 en het goeie rekenskap gegee in hul rol as verdedigers van vliegboot- en vloot basisse. Hulle was soms ook bebruik vir verkenning.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Hansa-Brandenburg W.12 van Duitse Vloot:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 1 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Benz Bz.III waterverkoelde, inlyn suierenjin |
| Kraglewering per motor | 150 perdekrag |
| Vlerkspan | 11,20 m |
| Lengte | 9,65 m |
| Hoogte | 3.30 m |
| Vlerkoppervlakte | 36,20 m2 |
| Maksimum opstygmassa | 1 465 kg |
| Maksimum snelheid | 160 km/h op seevlak |
| Operasionele hoogte | 5 000 m |
| Uithouvermoë | 3 ure 30 minute |
| Klimvermoë | Onbekend |
| Bewapening | Spandau masjiengeweer. |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* *Fighters 1914-1919: Attack and Training Aircraft*, Kenneth Munson, 2004, ISBN 978-0-753721-73-5
| ***Les faux-monnayeurs*** |
| --- |
| **Oorspronklike titel** | *Les faux-monnayeurs* |
| **Outeur** | André Gide |
| **Land** | Vlag van Frankryk Frankryk |
| **Taal** | Frans |
| **Genre** | Modernisme |
| **Uitgewer** | *Nouvelle Revue Française* |
| **Uitgegee** | 1925 |
| **Medium** | Boek |
| Letterkunde-portaal |

**Les faux-monnayeurs** (**Die vervalsers** ) is 'n 1925 gepubliseerde roman deur die Franse skrywer André Gide, wat eerste in *Nouvelle Revue Française* gepubliseer is. Met baie karakters en kruissnydende storielyne is die hooftema dié van die oorspronklike en die kopie, en wat hulle onderskei - beide in die eksterne intrige van die vervalste goue muntstukke en in die uitbeelding van die karakters se gevoelens en hul verhoudings.

Les faux-monnayeurs is 'n roman-binne-'n-roman, met Edouard (die alter ego van Gide) wat van voorneme is om 'n boek met dieselfde titel te skryf. Daar word ook ander stilistiese instrumente gebruik, soos 'n alwetende verteller wat soms die leser direk aanspreek, die motiverings van die karakters weeg of alternatiewe realiteite bespreek. Daarom is die boek gesien as 'n voorloper van die nouveau roman. Die struktuur van die roman is geskryf om 'Kubisme' te weerspieël, omdat dit tussen verskillende storielyne verweef is en verskeie standpunte uitbeeld.

Die roman bevat 'n aansienlike aantal biseksuele of homoseksuele manlike karakters - die adolessente Olivier en ten minste in 'n sekere mate sy vriend Bernard, in alle waarskynlikheid hul skoolgenote Gontran en Philippe, en uiteindelik die volwasse skrywers Comte de Passavant (wat 'n kwaai en bose en korrupte mag verteenwoordig) en die welwillende Edouard. 'n Belangrike deel van die intrige is die uitbeelding van verskillende moontlikhede van positiewe en negatiewe homoerotiese of homoseksuele verhoudings.

Die boek het aanvanklik 'n koue ontvangs gehad, miskien as gevolg van sy homoseksuele temas en die ongewone samestelling daarvan. Sederdien het die boek se reputasie gegroei, en word deesdae onder die Westelike Kanon van letterkunde gereken.

Die skepping van die roman, met briewe, koerantuitknipsels en ander ondersteunende materiaal, is deur Gide in sy *Journal of The Counterfeiters* in 1927 gedokumenteer.

Die roman is as 30ste op die Le Monde se 100 boeke van die eeu-lys gelys.

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11935088x (data)
* NKC: aun2013761732

 |
'n Babamonitor
'n **Babamonitor** is 'n uitsaaiapparaat wat gebruik word om na babageluide van 'n afstand af te luister. Dit bestaan ​​uit twee dele:

* 'n sender wat toegerus is met 'n mikrofoon wat naby die kind geplaas word, stuur die geluide deur radiogolwe
* 'n ontvanger toegerus met 'n luidspreker wat naby die versorger geplaas word

Sommige monitors bied tweerigtingkommunikasie waarmee die versorger met die kind kan terugpraat. Ander modelle is toegerus met 'n kamera op die sender en 'n skerm op die ontvanger om die kind te sien. Hulle word dan 'n 'babycam' genoem.

Een van die belangrikste gebruike van die babamonitor is om ouers in staat te stel om te hoor wanneer 'n kind buite die luisterafstand wakker word.

Die eerste babamonitor was die 'Nurse Radio', wat in 1972 geskep is.

Tegnologiese vooruitgang en die alomteenwoordigheid van slimfone maak dit nou moontlik dat die babamonitor direk op 'n slimfoon gekoppel is en dus feitlik oneindige luisterafstand het. Hierdie tipe babamonitors word via Wi-Fi aan die huisnetwerk gekoppel en kan op afstand beheer word via 'n slimfoon-toepassing. Hulle is dikwels toegerus met 'n kamera en 'n mikrofoon wat die ouer toelaat om die kind tegelyk te sien en te hoor.

Omrede daar nog geen wetenskaplike studie gedoen is oor die moontlike gevaar van bestraling van die babamonitor nie, blyk uit 'n opname deur die Switserse federale kantoor vir openbare gesondheid (OFSP) dat die voorsorgbeginsel toegepas moet word deur ouers aan te beveel om die toestelle te kies wat die minste golwe uitstraal, en sommige babamonitors kan onderskeidelik 10 mw of 20 mw, of selfs 250 mw, uitstraal. Die FOPH en die president van die vereniging Santé Environnement France beveel daarom aan dat voorkeur gegee word aan toestelle met die VOX-opsie wat slegs uitstraal in die teenwoordigheid van geraas; die babamonitor moet dan minstens een meter van die baba se bed geplaas word en word slegs geaktiveer as die funksie daarvan nodig is.
**Hilary Bradt**  

**Engelse reisskrywer en uitgewer**  
  


---

**Gebore**   

17 Julie 1941   


---

**Literêre genres**  
  

Reisliteratuur (reisgidse)  
  

**Hilary Bradt** (\* 17 Julie 1941) is 'n Engelse reisskrywer en uitgewer wat bekendheid verwerf het as die stigter van *Bradt Travel Guides*, 'n Britse reeks van reisgidse waarvan die eerste in 1974 gepubliseer is. Die uitgewery, wat homself as een van die baanbrekers vir volhoubare toerisme beskou, is in Chalfont St. Peter, Engeland gesetel.

Vanaf 1973 het Bradt saam met haar man George agttien maande lank as rugsaktoeris deur Colombia, Vuurland, Argentinië en Brasilië gereis. Later het die twee besluit om hul eie reisgidse uit te gee. Die eerste gids in die reeks was *Backpacking along Ancient Ways in Peru and Bolivia*.

*Bradt*-reisgidse is in die beginjare dikwels deur Hilary en George Bradt geskryf en het aanvanklik veral eksotiese of minder bekende reisbestemmings soos Rwanda en Albanië gedek, 'n marknis wat hulle steeds vul. Dikwels het *Bradt*-gidse bestemmings behandel wat deur ander reisgids-uitgewerye nog nie gedek is nie. So het in Oktober 2013 'n reisgids oor Suid-Soedan verskyn, met voornemende toeriste, sakereisigers en hulpwerkers as teikengroep. *Bradt*-reisgidse is met 'n aantal pryse bekroon.
**Laurynas Gucevičius**   

**Litause argitek**  
  


---

**Poolse naam**  

Wawrzyniec Gucewicz

---

**Argitektoniese stroming**  

Klassisisme  
  


---

**Beduidende werke**  
  

  

Katedraal van Vilnius  
  
  
Biskoplike somerpaleis in Verkiai  
  
  
Raadsaal van Vilnius  
  
  
Woonhuis in Vokiečių gatvė, Vilnius

---

**Gedenktafels en monumente**  
  

  
 Universiteit van Vilnius

**Laurynas Gucevičius** (soms ook **Laurynas Stuoka-Gucevičius**, \* 5 Augustus 1753 in Migonys naby Kupiškis, † 21 Desember 1798 in Vilnius) was 'n beduidende 18de eeuse argitek in die Pools-Litause Gemenebes. In Litaue word hy as die eerste belangrike inheemse argitek en beduidendste verteenwoordiger van die plaaslike Klassisistiese boukuns beskou.

Gedurende sy jeug het hy reise na Italië, Frankryk (Parys) en ander Wes-Europese lande onderneem. Hier het hy ook argitektuur by die befaamde Neo-klassisistiese Franse boumeesters Jacques-Germain Soufflot en Claude Nicolas Ledoux gestudeer. Gucevičius is later as professor by die Jesuïete-akademie in Vilnius aangestel, die historiese voorloper van die Universiteit van Vilnius.

Gucevičius se bekendste werke sluit die Katedraal van Vilnius, die raadsaal en die biskoplike somerpaleis in Verkiai in. Kenmerkend vir sy boustyl is die monumentaliteit van vorme en volume, die harmonie met die omgewing en sy merkwaardige gebruik van antieke argitektoniese vorme.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 130035696
* ISNI: 0000 0000 8338 6009
* SUDOC: 165285842
* ULAN: 500120406
* VIAF: 122273260
* WorldCat Identities: viaf-122273260

 |
'n Peléaanse uitbarsting: 1. aspluim, 2. neerstorting van vulkaanas, 3. lawakoepel of -naald, 4. vulkaanbom, 5. piroklastiese stroom, 6. lae lawa en as, 7. stratum, 8. magmabuis, 9. magmakamer, 10. intrusiegang
'n **Peléaanse uitbarsting** is 'n soort vulkaanuitbarsting met vloeitrae magma, gewoonlik van rioliet of andesiet. Hulle deel eienskappe met Pliniese uitbarstings.

Beskrywing
----------

Die belangrikste eienskap van 'n Peléaanse uitbarsting is die teenwoordigheid van 'n gloeiende asstorting, wat 'n piroklastiese stroom genoem word. Nog 'n kenmerk is die vorming van 'n lawakoepel. Kort strome as of die skepping van puimsteenkeëls kan ook voorkom.

Die aanvanklike fases van die uitbarsting word gekenmerk deur piroklastiese strome. Die tefradeposito's is kleiner as by die ooreenkomstige Pliniese of Vulcano-uitbarstings. Die vloeitrae magma vorm dan 'n steil lawakoepel of lawanaald in die vulkaan se opening. Die koepel kan later ineenstort, en dit lei tot strome as en warm blokke. Die uitbarstingsiklus word gewoonlik binne 'n paar jaar voltooi, maar kan dekades duur, soos in die geval met Santiaguito.

Die uitbarsting van die berg Pelée in 1902 (VEI-4) is die eerste geval van 'n Peléaanse uitbarsting, wat na dié berg genoem is.

Sien ook
--------

* Pliniese uitbarsting, 'n soortgelyke verskynsel.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Peléaanse uitbarsting.

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Ktesifon** (Persies: تیسفون; Grieks: Κτησιφῶν) was 'n antieke stad aan die oostelike oewer van die Tigrisrivier en sowat 35 km suidoos van die hedendaagse Bagdad. Dit was langer as 800 jaar die hoofstad van Iran, ook bekend as Persië, in die tyd van die Partiese en Sassanidiese Ryk.

Beskrywing
----------

Taq Kasra, of die ruïne van die Ktesifon-paleis, 1864.
Ktesifon het in 'n ryk kommersiële sentrum van meer as 600 000 mense ontwikkel en was vol kerke, sinagoges, Boeddhiste-, Zoroastristiese en Mitraïstiese tempels sowel as leidende universiteite en ander opvoedingsinstellings wat met die omringende stede aan albei oewers van die rivier, soos die Hellenistiese stad Seleukië, saamgesmelt het. 

Daar is soms na Ktesifon en die omgewing verwys as "Die Stede" (Aramees: *Mahuza*; Arabies: المدائن‎, *al-Mada'in*). Sommige skrywers het dit in die laat 6de en vroeë 7de eeu beskryf as "die grootste stad ter wêreld".

Tydens die Romeins-Partiese Oorloë het Ktesifon drie keer in die hande van die Romeine geval. Ná die Moslemse inval het die stad verval en teen die einde van die 8ste eeu was dit ontvolk. Sy plek as 'n politieke en ekonomiese sentrum is deur die Abbasidiese hoofstad, Bagdad, ingeneem. 

Die opvallendste struktuur wat behoue gebly het, is die Taq Kasra, wat soms die Gewelfde Poort van Ktesifon genoem word.

Ligging
-------

Ktesifon is min of meer by Al-Mada'in, 35 km van die moderne stad Bagdad, Irak, aan die Tigris geleë. Dit was sowat 30 km2 groot. Die Taq Kasra was eens deel van die koninklike paleis in Ktesifon en dateer na raming van tussen die 3de en 6de eeu. Dit is in die huidige dorp Salman Pak geleë.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4437861-0
* VIAF: 239181034
* WorldCat Identities: viaf-239181034

 |
Die **Honda CBR600RR** is 'n 599 cc sportmotorfiets, deel van die CBR-reeks wat bemark word deur Honda sedert 2003 as 'n resiesweergawe van Honda se CBR600F-reeks. Dit het reeds elke Supersport Wêreldkampioenskaptitel van 2002 tot 2008 gewen, en weer in 2010 en 2014.

2003-2004
---------

Die CBR600RR is in 2003 vrygestel as 'n alternatiewe renreplika vir Honda se meer straatgeoriënteerde 600-klassportfiets, die CBR600F4i. Dit is gebasseerd op tegnologie wat reeds in die Honda RC211V MotoGP-fiets gebruik was, en het 'n soortgelyke beeld gehad.

2005-2006
---------


2006 CBR600RR

Unit Pro-Link swaaiarm

2007-2008
---------



'n 2007 CBR600RR by die Internasionale Motorfietsskou

Op 6 September 2006 het dit aan die lig gekom dat Honda 'n heelnuwe CBR600RR vir die 2007-modeljaar beplan.

Massabesparing was die primêre fokuspunt van die herontwerp. Die resultaat was 'n 9,1 kilogram (20 lb) vermindering in massa teenoor die 2006-model.

Gekombineerde ABS prototipe
---------------------------

Op 9 Junie 2008 het Honda aangekondig dat die CBR600RR-prototipe met 'n heelnuwe remstelsel ("Gekombineerde ABS") wat geïntegreerd en gekombineerd rem, asook 'n sluitweer-remstelsel, en elektroniese remstelsels toegerus sal wees. Gekombineerde ABS gebruik 'n rekenaarbeheereenheid om te verseker dat die korrekte balans tussen die voor- en agterem gebruik word en ook beheer neem oor wanneer die ABS betrokke moet raak. Die stelsel is ontwerp om so onopsigtelik as moontlik te funksioneer, deur die uitstel van die betrokkenheid van die ABS tot op die laaste moontlike oomblik. Gekombineerde ABS was egter nie beskikbaar op die 2008-produksie-CBR600RR nie.

2013–2016
---------

Volgens *Motor Cycle News* het 'n naamlose Japannese bron by Honda gesê dat CBR600RR-verkope in Europa en Brittanje gestaak gaan word aan die einde van die 2016-model jaar, as gevolg van die herontwerpkoste wat nodig is om te voldoen aan Euro4-uitlaatgasregulasies, wat in werking tree op 1 Januarie 2017. Die verkope van die 2017-modeljaar CBR600RRs in ander markte is onaangeraak.

Rensport
--------

In die Supersport Wêreldkampioenskap, het die CBR600 agt van die twaalf titels verower sedert sy bekendstelling in 2003, terwyl dit ook tien vervaardigerskrone aan Honda besorg het sedert 2003 (korrek soos in 2015). Michael Dunlop hou die supersportrondterekord by die *Isle of Man TT*.