recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Toepolef Tu-134A met sy radar en glasneus
Tu-134B-3 van Kosmos Airlines
Die **Toepolef Tu-134** (NAVO verslagdoeningsnaam: **Crusty**) is 'n smalrompstralervliegtuig met twee motore wat van 1966-1989 in die Sowjetunie gebou is. Die oorspronklike weergawe het 'n volle glas neusontwerp en kan, soos sekere ander Russiese vliegtuie (insluitend sy sustermodel, Tu-154), vanaf onverharde vliegvelde opstyg en land.

As een van die mees gebruikte vliegtuie in die voormalige Comeconlande, neem die aantal in aktiewe diens af as gevolg van kommer oor bedryfsveiligheid en geraasbeperkings. Die model het langtermyndiens by ongeveer 42 lande gehad, en sommige Europese lugdienste het tot 12 daaglikse opstyg en landings per vliegtuig geskeduleer. Benewens gereelde passasiersdiens, is dit ook in verskillende ondersteuningsrolle van die lugmag, weermag en vloot gebruik; vir vlieënier- en navigatoropleiding; en vir lugvaartnavorsing en toetsprojekte. In die afgelope jaar is 'n aantal Tu-134's omskep vir gebruik as VIP-vervoer en besigheidsvliegtuie. 'n Totaal van 854 Tu-134's is gebou van alle weergawes, met Aeroflot as die grootste gebruiker; teen 1995 het die Tu-134 reeds 360 miljoen passasiers vir die lugredery vervoer.

 Die kajuit van 'n Tu-134UBL
Ná die bekendstelling van die Franse Sud Aviation Caravelle wat se enjins op pilare op die agterste romp aangebring is, het vliegtuigvervaardigers regoor die wêreld die nuwe uitleg nagejaag. Ontwerpvoordele sluit in skoon vlerklugvloei sonder onderbreking deur enjinomhulsels of pilare en verminderde kajuitgeraas. Terselfdertyd het die plasing van swaar enjins wat verder terug was, uitdagings veroorsaak met die ligging van die swaartepunt in verhouding tot die ligmiddelpunt, wat by die vlerke was. Om plek te maak vir die enjins, moes die stertvlerke na die stertvin verplaas word, wat sterker en dus swaarder moes wees, wat die oor-swaar stert verder benadeel het.

| * l
* b
* w
Toepolef-vliegtuie |
| --- |
| Burgerlik | 
* Tu-104
* Tu-114
* Tu-116
* Tu-124
* Tu-134
* Tu-144
* Tu-154
* Tu-204
* Tu-334

 |
| Militêr | 
* Tu-2
* Tu-4
* Tu-14
* Tu-16
* Tu-20/Tu-95
* Tu-22
* Tu-22M/Tu-26
* Tu-28/Tu-128
* Tu-81
* Tu-126
* Tu-142
* Tu-160

 |
| Onbeman | 
* Tu-121C
* Tu-123
* Tu-139
* Tu-130
* Tu-131 SAM
* Tu-141
* Tu-143

 |
| Eksperimenteel | 
* Tu-1
* Tu-6
* Tu-8
* Tu-12
* Tu-18
* Tu-70
* Tu-72
* Tu-75
* Tu-77
* Tu-79
* Tu-80
* Tu-82
* Tu-85
* Tu-91
* Tu-94
* Tu-95LAL
* Tu-96
* Tu-98
* Tu-105
* Tu-107
* Tu-110
* Tu-155
* Tu-206

 |
| Vroeë tyd | 
* ANT-42/TB-7/Pe-8
* ANT-43
* ANT-44/MTB-2
* ANT-46/DI-8
* ANT-51/BB-1/Su-2
* ANT-58/FB/Tu-2

 |
**Toetmoses IV** (ook bekend as **Thutmose IV**) was die agtste farao van Antieke Egipte se 18de Dinastie. Hy het omstreeks die 14de eeu v.C. regeer. Sy troonnaam, **Mencheperoere**, beteken "Gevestig in vorme is Ra".

Lewe en bewind
--------------

’n Nabyskoot van die Droomstele waarop Toetmoses vertel van sy droom waarin die Sfinks met hom gepraat het (San Jose, Kalifornië).
Toetmoses IV se suilesaal by Karnak.
Toetmoses IV was die seun van Amenhotep II, maar hy was nie die kroonprins en verkose opvolger nie. Sommige geleerdes glo hy het dalk die troon van sy ouer broer afgeneem en sy Droomstele laat oprig om sy onverwagte bewind te wettig. Toetmoses se grootste prestasie was die restourasie van die Groot Sfinks by Giza en die bou van die Droomstele. Op die stele vertel hy hoe hy langs die Sfinks aan die slaap geraak het. Die Sfinks het met hom begin praat en sy koninkryk aan Toetmoses belowe as hy hom verlos van die sand waaronder sy pote begrawe was. Ná die restourasie van die Sfinks het hy die stele tussen die Sfinks se pote geplaas.

Min is bekend oor sy bewind van tien jaar. Hy het in sy agtste bewindsjaar omstreeks 1393 v.C. ’n klein opstand in Nubië onderdruk en word op ’n stele die "veroweraar van Sirië" genoem, maar nie veel meer is bekend oor sy militêre bedrywighede nie.

Toetmoses se bewind is betekenisvol omdat hy die farao van die Nuwe Ryk was wat vreedsame betrekkinge met Egipte se vyand Mitanni aangeknoop het. Hy het met ’n prinses uit dié streek getrou om die nuwe bondgenootskap te versterk.

Monumente
---------

Nes ander farao's van dié tyd het Toetmoses IV op groot skaal gebou. Hy het die oostelike obelisk by die tempel van Karnak voltooi wat deur Toetmoses III begin is. Dit was op 32 m die hoogste obelisk wat ooit in Egipte opgerig is. In 357 n.C. het die Romeinse keiser Constantius II dit na die terrein van die Circus Maximus in Rome geskuif. Dit is in 1588 deur pous Sixtus V by die Piazza San Giovanni opgerig, waar dit vandag bekend is as die Lateraanse Obelisk.

Toetmoses IV het ook ’n unieke kapel en suilesaal by die Karnak-hooftempel laat aanbou. Die kapel was vir mense wat nie die hooftempel mag besoek het nie. Dit was ’n plek "waar Amoen die gebede van die dorpenaars kon aanhoor". Dié kapel en suilesaal is gerestoureer deur Franse geleerdes van die sending *Centre Franco-Egyptien D'Étude des Temple de Karnak* in Karnak.
Toevoer, verwerking en afvoer.
In rekenaarwetenskap is **toevoer/afvoer** (Engels: Input/Output of I/O) die versameling van koppelvlakke tussen verskillende funksionele eenhede (substelsels) van 'n inligtingsverwerkingstelsel wat gebruik word om met mekaar te kommunikeer of die seine wat deur daardie koppelvlakke gestuur word. Toevoerte is daardie seine wat deur 'n eenheid ontvang word en afvoerte is daardie seine wat daarvandaan gestuur word. Die term kan ook gebruik word om 'n aksie te beskryf; om 'n toevoer/afvoer-bewerking uit te voer. Toevoer/afvoer-toestelle word deur 'n persoon (of 'n ander stelsel) gebruik om met 'n rekenaar te kommunikeer. Sleutelborde en muise word as toevoertoestelle van 'n rekenaar beskou. Tipiese toestelle vir die kommunikasie tussen rekenaars doen beide toevoer- en afvoerbewerkinge, soos modems en netwerkkaarte.

Dit is belangrik om waar te neem dat die benaming van toevoer- of afvoertoestelle kan verander wanneer 'n mens se perspektief verander. Muise en sleutelborde neem byvoorbeeld die fisiese beweging van die menslike gebruiker as 'n toevoer en skakel dit om na afvoerseine wat die rekenaar kan verstaan. Die afvoer van hierdie toestelle word as toevoer deur die rekenaar hanteer. Op soortgelyke wyse kan drukkers en monitors toevoerseine aanvaar wat die afvoer van die rekenaar se kant af is. Hulle skakel dan hierdie seine om na karakters wat die menslike leser kan verstaan of lees.

In rekenaarargitektuur word die kombinasie van die SVE (Engels: Central Processing Unit of CPU) en die hoofgeheue (dit wil sê die geheue waarna die SVE direk na kan lees en skryf met behulp van indiwiduele instruksies as die hart van die rekenaar beskou en enige beweging van inligting van of na daardie kompleks, byvoorbeeld na of vanaf die hardeskyf, word as toevoer/afvoer beskou. Die SVE en sy ondersteunende stroombane verskaf toevoer/afvoer-metodes wat in laevlak-rekenaarprogrammering gebruik word tydens die implementering van toestelaandrywers.

Hoëvlak-bedryfstelsels en -programmeerfasiliteite span afsonderlike en meer abstrakte begrippe en primitiewe bewerking van toevoer/afvoer in. Bedryfstelsels verskaf byvoorbeeld programmatuur met die begrip van lêers. Die programmeertaal, C, definieer funksies wat programme toelaat om toevoer/afvoer-bewerkinge deur middel van strome (Engels:streams) uit te voer, soos byvoorbeeld om data daarna te lees en te skryf.

'n Skaars alternatief tot spesiale primitiewe funksies is die toevoer/afvoer-monades wat programme toelaat om slegs die toevoer/afvoer te beskryf en die aksies word dan buite die program uitgevoer.

Sien ook
--------

* Asinkrone toevoer/afvoer
* Direct memory access (DMA)
* Hardeware register
* IPO Model
* Onderbrekingsversoek
* Geprogrammeerde toevoer/afvoer (PIO mode vir IDE)
**Isomalt** is 'n suikerplaasvervanger, 'n tipe suikeralkohol wat hoofsaaklik gebruik word omdat sy fisiese eienskappe soorgelyk is aan die van suiker. Dit het min of geen invloed op bloedsuiker nie, en stimuleer ook nie die vrystelling van insulien nie. Dit bevorder nie tandbederf nie. Isomalt lewer 2 kcal/g energie as dit verteer word, die helfte soveel as normale koolhidrate soos suiker. Maar, soos die meeste suikeralkohole, kan dit die gastriese effekte hê, insluitend winderigheid en diarree, wanneer dit in groot hoeveelhede ingeneem word (meer as ongeveer 20-30 g per dag). Isomalt word nie volledig geabsorbeer in die dunderm nie, en poliole wat in die dikderm aankom kan weens die osmotiese effek diarree veroorsaak, en stimuleer ook die intestinale flora, wat winderigheid veroorsaak. Soos by ander dieetvesel, kan gereelde gebruik tot desensitisering lei, wat die risiko van intestinale uitwerkings verminder. Isomalt kan gemeng word met 'n hoë-intensiteit versoeter soos sukralose om 'n mengsel te lewer wat ongeveer so soet soos suiker is. 

Isomalt is 'n ekwimolêre mengsel van twee disakkariede wat diastereomere van mekaar is, en wat elk bestaan uit twee suikers: die een bestaan uit glukose en mannitol (α-D-glukopiranosido-1,6-mannitol) en die ander uit glukose en sorbitol (α-D-glukopiranosido-1,6-sorbitol). Volledige hidrolise van isomalt lewer dus glukose (50%), sorbitol (25%), en mannitol (25%). Dit is 'n reuklose, wit, kristallyne stof wat ongeveer 5% kristalwater bevat. Isomalt het 'n minimale afkoelingseffek in die mond (positiewe oplossingswarmte), laer as baie ander suikeralkohole soos xylitol en erythritol.

Isomalt word in 'n twee-stadium proses vervaardig waar sukrose eers omgeskep word in isomaltulose, 'n reduserende disakkaried (6-*O*-α-D-glukopiranosido-D-fruktose). Die isomaltulose word dan gehidrogeneer op 'n Raney nikkelkatalisator. Die finale produk – isomalt – is 'n ekwimolêre mengsel van 6-*O*-α-D-glukopiranosido-D-sorbitol (1,6-GPS) en 1-*O*-α-D-glukopiranosido-D-mannitol-dihidraat (1,1-GPM-dihidraat).

Isomalt is sedert 1990 goedgekeur vir gebruik in die Verenigde State. Dit word ook in voedsel toegelaat in Australië, Nieu-Seeland, Kanada, Meksiko, Iran, die Europese Unie, en ander lande.

Isomalt word wyd gebruik in die produksie van suikervrye lekkergoed, veral harde lekkergoed, want dit kristalliseer baie stadiger as die standaard kombinasie van sukrose en koring stroop. Dit word om dieselfde rede in suiker beeldhouwerk gebruik.
'n **Neologisme** (Grieks νεολογισμός ("νέος" [neos] = nuut; "λόγος" [logos] = woord) met 'n Latynse uitgang - die nuwe woordvorming), ook **nuutskepping**, is 'n leksikale item, wat binne 'n bepaalde tydperk in 'n taalgemeenskap ontstaan, grootskaals deur sy sprekers gebruik word en uiteindelik in die woordeboeke, wat die woordeskat van hierdie taal kodifiseer, gelys word.

'n Belangrike kenmerk van 'n neologisme is dat hy vir 'n tyd lank deur die sprekers as nuut ervaar word. Watter leksikale items as neologismes beskou word, hang onder meer af van die tydpunt wanneer die woordeskat van 'n taal bekyk of ondersoek word. Gewoonlik staan taalpuriste skepties teenoor neologismes en beskou dit as 'n verbastering van die taal. Hierdie soort vrese is egter meesal ongegrond, aangesien die neologismes óf 
as nuwe woordvormings aanvaar word óf vinnig weer verdwyn. Die vaktaal van die rekenaarwetenskap is 'n goeie voorbeeld vir die nuttigheid van neologismes.

Neologismes word in die standaardwoordeboeke van die betrokke taal gelys, alhoewel daar vir baie tale spesiale woordeboeke is wat net hierdie deel van die woordeskat as inskrywings het.
Die streep van Piriet en Rodogrosiet
Die **streep** van 'n mineraal is dié kleur wat die stof het indien dit fyn gepoeier word. Dit word gewoonlik bepaal deur met die mineraal 'n streep te trek op 'n stuk ongeglasuurde porselein. Die stukkie porselein kan wit wees, maar vir liggekleurde strepe word ook swart porselein aangewend.

Die streep se kleur kan baie verskil van watter kleur 'n groot klomp van die mineraal lyk te besit en die twee kleure saam is kenmerkend vir die mineraal. Die bepaling van die streep is daarom 'n eenvoudige manier om die mineraal te identifiseer. Byvoorbeeld die minerale hematiet en magnetiet is altwee ysteroksiede wat swart uit kan sien. Magnetiet se streep is swart, maar hematiet s'n is rooi. Piriet kan soos goud of chalkopiriet lyk maar hulle strepe is anders.

Die streep kan net met 'n porseleinplaatjie bepaal word indien die mineraal se hardheid 6 of minder op die skaal van Mohs is. Harder minerale sal net die porselein kras en nie hulle kleur afgee nie.
Strandlopers met hul skuilings op die strand, flaminke in vlug met walvisbene en skulpe op die voorgrond.
Die **Strandlopers** is 'n afstamming van die San-mense, wat deur jag en kosversamel langs die strande in Suidwestelike Afrika geleef het, oorspronklik van die Kaap tot aan die Skedelkus.

Die meeste Strandlopergemeenskappe het nie die deur demografiese en ekonomiese veranderinge van die 19de en 20ste eeue in suider- en suidwestelike Afrika volstaan nie, en deur assimilasie verdwyn. Die enigste stam wat nog as eenheid van hul assimilerende omgewing onderskeibaar is, is die Topnaar van die suidelike Namib, wat in 2005 bestaan het uit sowat 500 lede, versprei oor 12 klein nedersettings langs die Kuisebrivier in sentraal Namibië. Hoewel die ander gemeenskappe as afsonderlike eenhede verdwyn het, is daar argeologiese oorblyfsels van hul bestaan in die vorm van ashope met skulpe, pottebakkery en die bene van walvisse en robbe, tesame met as en houtskool, en verwys sekere kusgemeenskappe, veral in die Oos-Kaap, steeds op hierdie manier na hulself om die deel van hul erfenis wat met hulle resoneer, op te som.

Etimologie
----------

Die Afrikaanse naamwoord, afkomstig uit Nederlands, is deur argeoloë uitgebrei om te verwys na die kusgemeenskappe met 'n oorlewingsekonomie wat gebaseer is op strandversameling en 'n seekosdiëet. Die term is ook gedurende Suid-Afrika se apartheidsera deur sommige Suid-Afrikaners, waaronder ook witmense, as 'n gebaar gebruik om die regering se rassistiese beleid deur middel van self-identifikasie met die inheemse inwoners van die land te verwerp, en andersyds deur diegene gelok deur die strande en die strandleefstyl.

Sien ook
--------

* Autshumato, Herrie die Strandloper
* Eva Krotoa, Autshumato se niggie.
Die **Streepmuis** (*Rhabdomys pumilio*) is 'n muis wat oor die hele Suid-Afrika voorkom behalwe in die grootste gedeelte van Limpopo en die noorde van KwaZulu-Natal.

Voorkoms
--------

Die streepmuis is bleek rooibruin in die weste tot donker grysbruin in die ooste van die gebied waarin hy voorkom. 'n Kenmerk van die soogdiertjie is die vier strepe op die rug. Die streepmuis is daglewend en word tot 19 cm lank en weeg 30 - 55 g.

Habitat en gewoontes
--------------------

Die knaagdier woon in grasryke dele in halfwoestyn tot bergwêreld met hoë reënval en is daglewend. Die streepmuis grawe gate onder ou gras of by die basis van 'n bos met voetpaadjies na die weigebied. Hulle eet sade en ander plantmateriaal. Daar word gewoonlik 5 tot 6 kleintjies in die somer gebore.

Sien ook
--------

* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere
* Lys van Suider-Afrikaanse soogdiere volgens wetenskaplike name
* Suider-Afrikaanse soogdiere en hul ordes

Bron
----

* Die Soogdiergids van Suider-Afrika. Burger Cillié. 2009. ISBN 978-1-875093-46-5

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q644293
* ADW: Rhabdomys\_pumilio
* EoL: 1179410
* GBIF: 2438736
* iNaturalist: 45723
* ITIS: 585562
* IUCN: 19436
* MSW: 13001796
* NCBI: 121573

 |
**Louise Guthrie** (10 Oktober 1879 - 20 Februarie 1966) was 'n Suid-Afrikaanse plantkundige en -illustreerder.

Vroeë lewe en opvoeding
-----------------------

Isobel Louise Sophie Guthrie is in 1879 in Kaapstad, Suid-Afrika gebore as die dogter van die Engelsgebore plantkundige en wiskundeprofessor Francis Guthrie en sy vrou, Isabella Grisbrook. Sy was by die Hoërskool Rustenburg (vir meisies) op skool.

Loopbaan
--------

Louise Guthrie was 'n plantkunde-assistent by die Bolus Herbarium, van 1918 tot 1927. Terwyl sy daar was het sy haar vaardigheid ontwikkel as 'n botaniese illustreerder, en is veral bekend vir 'n reeks van 264 uitbeeldings van proteasoorte wat in Suid-Afrika gevind is, van 1925 tot 1947. Sy skenk die stel in 1948 aan Bolus Herbarium. 

Die standaard afkorting **L.Guthrie** is gebruik om aan te dui dat hierdie persoon die outeur is wanneer 'n botaniese naam genoem is.

Persoonlike lewe en nalatenskap
-------------------------------

Die naam van die *guthriae-* plant vereer Louise Guthrie.

Haar kuns word by die Universiteit van Kaapstad geargiveer. Die Hermanus Plankundevereniging het in 2000 'n uitstalling van 76 skilderye van Guthrie in die Fernkloof-natuurreservaat gehou. Van haar waterverfwerke word in die Suid-Afrika-huis in Londen uitgestal.
**Bigos** is 'n tradisionele bredie wat deel uitmaak van die Poolse, Litause, Wit-Russiese en Oekraïense kookkuns. Dit word as die nasionale gereg van Pole en Oekraïne beskou.

Daar is geen enkele resep vir die geurige gereg waarvoor kool en vleis as basis dien nie - elke streek en selfs elke gesin het sy eie spesiale resep vir die bereiding van bigos. Tipiese bestanddele sluit kool, suurkool, verskeie soorte vleis en wors, dikwels hele of gepureerde tamaties, heuning en sampioene. Die gewildste soorte vleis is varkvleis (wat dikwels gerook word), ham, spek, worsies, kalf- of beesvleis en - omrede bigos eintlik as 'n tipiese jagtersgereg beskou word - wildsvleis.

Speserye, wat vir bigos gebruik word, kan peper, jenewerbessies, lourierblare, marjolein, pimento (kersiepepers), gedroogde of gerookte pruime wees.

Bigos word gewoonlik met aartappelpuree of rogbrood bedien. Net soos ander bredies kan bigos in 'n koel plek of in die diepvrieskas bewaar en later weer opgewarm word. Die geur van bigos verbeter sodoende nog. Volgens 'n ou tradisie word bigos selfs 'n week lank in 'n pot gekook en voortdurend met nuwe bestanddele aangevul. Bigos het vanweë dié metode, die seisoenale beskikbaarheid van kool en sy hoë vitamien C-inhoud in Pole en elders 'n stapeldis in die koue wintertyd geword. In Poolse gesinne word dit tradisioneel op Tweede Kersdag bedien.

Bigos verskyn op die spyskaarte van baie Poolse restaurante en is ook 'n gewilde wegneemete, maar indien nie genoeg tyd aan die voorbereiding daarvan bestee word nie, sal restaurant- en wegneem-variante nouliks met selfgemaakte bigos kan meeding.
**Transgressiewe fiksie** is 'n literêre genre wat fokus op karakters wat beperk voel deur die norme en verwagtinge van die samelewing en hul losmaak van daardie beperkinge op ongewone of onwettige wyses.

Omdat die karakters in 'n toestand van opstand verkeer teen die basiese norme van die samelewing, mag protagoniste van transgressiewe fiksie soms as geestesversteurd, antisosiaal of nihilisties voorkom. Die genre handel breedvoeriglik met taboe onderwerpe soos dwelms, seksuele aktiwiteit, geweld, bloedskande, pedofilie, en misdaad. Die genre van transgressiewe fiksie was gedefinieër deur die Los Angeles Times literêre kritikus Michael Silverblatt.

Michel Foucault se essay "A Preface to Transgression" (1963) voorsien 'n belangrike metodologiese oorsprong vir die begrip van transgressie in literatuur. Die essay gebruik "Story of the Eye" deur Georges Bataille as 'n voorbeeld van transgressiewe fiksie.

Rene Chun, 'n joernalis vir die "The New York Times", het transgressiewe fiksie beskryf as (vryelik vertaal):

"'n Literêre genre wat op grafiese wyse onderwerpe soos bloedskande, en ander verfoeilike seksuele praktyke ondersoek soos mutilasie, die voorkoms van seksuele organe op verskeie plekke op die menslike liggaam, stedelike geweld en geweld teenoor vroue, dwelmgebruik, en hoogs disfunksionele gesinsverhoudinge; en wat gebaseer is op die uitgangspunt dat kennis gevind kan word op die buiterand van menslike ondervinding, en dat die liggaam die bron van daardie kennis is."
**Irving Berlin** (1888–1989) was ’n Amerikaanse skrywer van talle gewilde liedjies en geslaagde musiekblyspele. Van sy bekendste liedjies is "*Alexander’s Ragtime Band*" en "*White Christmas*".

Beknopte biografie
------------------

*Alexander's Ragtime Band*, 1911
Israel Isidore Beilin (Russies: Израиль Исидор Бейлин) is op 11 Mei 1888 in Siberië gebore. Hy emigreer in 1893 met die res van sy familie na die Verenigde State van Amerika. Ná die afsterwe van sy pa in 1896 moes hy noodgedwonge begin werk om te kon oorleef. Hy het onder andere koerante verkoop en musiek op straat gespeel. Die harde werklikheid van oorlewing op straat sou 'n blywende effek op die manier waarop hy met geld werk hê. In 1911 lei sy lied "*Alexander's Ragtime Band*" tot 'n musikale loopbaan wat meer as 1000 liedjies en verskeie treffers op Broadway sou lewer.

In 1907 verkoop Berlins sy eerste liedjie, "*Marie from Sunny Italy*", vir 37 sent. Hy verander sy naam in dieselfde jaar. Berlins het musiek vir talle Hollywood-films geskryf, waaronder *Top Hat* (1935), asook liedjies soos "*White Christmas*" uit die film *Holiday Inn* (1942). Sy bekendste Broadwaystuk is waarskynlik *Annie Get Your Gun* (1946). Hy hou egter op skryf nadat *Mr President* (1962) onsuksesvol was.

Hoewel Beilin 'n suksesvolle musikale loopbaan gehad het, het hy nooit geleer om die klavier te speel, soos gebruiklik is nie; hy het hoofsaaklik in een toonsoort met behulp van die swart sleutels gespeel. Hy het ook nooit geleer om musiek goed te lees of te skryf nie, en 'n assistent moes sy stukke neerpen.

In sy latere jare sonder hy homself af, en hy verskyn selfs nie op die partytjie wat vir sy honderdste verjaardag gereël is nie. Beilin is op 22 September 1989 in New York oorlede. Hy was 101 jaar oud.
**Nicolaas Cornelius Carstens** (1926–2016) was 'n Suid-Afrikaanse trekklavierspeler, komponis en boereorkesleier. Carstens het letterlik honderde komposisies die lig laat sien en is veral bekend vir sy instrumentale treffer, *Zambezi*.

Lewensloop
----------

Carstens is op 10 Februarie 1926 in Kaapstad van Nederlandse ouers gebore. Hy kry sy eerste trekklavier op die ouderdom van 13 en wen sy eerste musiekkompetisie ses maande later. Hy komponeer sy eerste musiekstuk op die ouderdom van 17 en het daarna ongeveer 'n verdere 1200 komposisies geskryf.

Hy het as 19-jarige in die orkes van Hendrik Susan begin speel en in 1950 sy eie orkes gestig. In 1959 word hy die eerste Suid-Afrikaanse kunstenaar wat ’n toekenning ontvang het vir die verkoop van meer as in miljoen musiekopnames.

Carstens is op 1 November 2016 in Kaapstad oorlede. Hy was 90 jaar oud.

Komposisies
-----------

Nico Carstens was die skrywer van verskeie treffers, soos "*Zambezi*" die "*Klokkiewals*" en "*Warmpatat*".

Sy bekendste liedjie, "Zambezi", het wêreldwyd 'n treffer geword en is deur kunstenaars soos Eddie Calvert, Acker Bilk, Bert Kaempfert, The Shadows, James Last, Chet Atkins, Floyd Cramer en Johnny Dankworth opgeneem. Ander komposisies daarvan is opgeneem deur Horst Wende, Henri René, Geoffliefde en orkeste in Australië, Italië en Pole.

Van sy ander liedjies sluit in
*Aap Setties, Boerenooi, Boma Boma; Kombuis Kwela, Brakpan Kwela, Brakpan Setties, Casablanca, Die Ou Kalahari, Die Springbok Kwela, Die Wolf Kwela, Geenfonteinse Vastrap, Gertjie Wintervoël, Goue Tango, Goue Vingers, Grandma Dooley, Hasie, Helena Cha-Cha, Helena Tango, Herd Boy/ Veewagter, Mpi Zulu, Jampot Polka, Jazz-A-Roo, Jy's My Hart, Kariba, Katjiepieringwals, Kersfees Wals, Klokkiewals, Lente In Switzerland, Luanda, Meadowlands, Meerkat Samba, Mimosa Cha-Cha, Nader Aan Jou, Net Jy Alleen, Nico Se Wysie, Outa In Die Langpad, Pasop Vir Die Maan, Pondoland, Quietude, Ressano Garcia, Riksja Booi, Shirley Wals, Skoppelmaai, Skuus Bietjie Hier, Soetpatatta, Umfaan, Vaalpens Polka, Voom-Ba-Voom, Wag 'n Bietjie, Warm Patat* en *Zambezi*.

Sien ook
--------

* Diskografie van Nico Carstens
* Lys van Suid-Afrikaanse musikante
* Lys van bekende Suid-Afrikaners
* Boeremusiek
**Trans Europ Express**  



---

**Tipe treindiens**  

Internasionale netwerk van sneltreine in Wes-Europa

---

**Bedryf deur**  

Nasionale spoorweë in EEG-lande, Oostenryk en Switserland

---

**In bedryf**  

1957–1987/1996

---

**Netwerk**  

Winter van 1974

---

**Opgevolg deur**  

EuroCity (EC), TGV, InterCity (IC) en ander

**Trans Europ Express** (**TEE**) was 'n moderne standaard vir sneltreine op spoorwegroetes in lidlande van die Europese Ekonomiese Gemeenskap (EEG), Oostenryk en Switserland. TEE-treine, wat in 1957 in bedryf gestel is en in 1987 deur nuwe EuroCity-treine vervang is, was beperk tot die eerste klas. Enkele TEE-spoorwaens is nog tot 1 Junie 1996 op ander treinroetes gebruik.

Op sy hoogtepunt in 1974 het die TEE-netwerk uit 45 treinroetes bestaan wat 130 Europese stede met mekaar verbind het, vanaf Spanje in die weste tot Oostenryk in die ooste, en van Denemarke in die noorde tot Suid-Italië.

Geskiedenis
-----------

'n RAe TEE II-treinstel van SBB ry verby Silenen op pad na Erstfeld
RAe 1053 TEE se bestuurderskajuit (1961)
TEE Rheingold-Express van Duitse Federale Spoorweë, 'n huldeblyk aan die legendariese Rheingold-sneltrein wat die Noordsee met die Alpe verbind het
In 1955 het die nasionale spoorwegadministrasies van Frankryk, Wes-Duitsland, Italië, Switserland en die Benelux-lande besluit om internasionale sneltreindienste tussen die belangrikste metropole van Wes-Europa aan te bied om reistye merkbaar te verkort en om die toenemende mededinging deur motors en vliegtuie die hoof te bied. Die konsep het voorsiening gemaak vir 'n nuwe vloot van luukse treinstelle met lugreëling wat oor grense heen sou ry en beperk sou bly tot die eerste klas.

Die eerste TEE-treinstelle is nog deur dieselenjins aangedryf, maar reeds vanaf 1961 het die Switserse Federale Spoorweë SBB/CFF/FFS die eerste elektriese RAe TEE II-treinstelle in bedryf gestel wat versoenbaar was met alle vier gebruiklike Europese kragstelsels. Hul ontwerp en meubilering was 'n huldeblyk aan luukse treine van vroeëre dekades wat met die allernuutste tegnologie gekombineer is om aan passasiers 'n buitengewone reiservaring te verskaf. In die beginjare was treine gevolglik dikwels vol bespreek.

Die Switserse Spoorweë se befaamde TEE II-treinstel is in 2003 as museumtrein van die *Stiftung Historisches Erbe der SBB* (Historiese Erfenisstgting van die SBB) weer in bedryf gestel.
Die **bosoordeelboom** (*Erythrophleum suaveolens*) is 'n middelgroot tot groot boom. Die spesie is 'n middelgroot boom wat 25 – 30 m hoog kan word en dikwels lae vertakkings het. Die bas het fyn skeurtjies en is grys van kleur. Dit het afwisselende blare; die blaarsteel en -spil kan 35 cm lank word. Die bloeiwyse is 'n okselstandige pluim met piekagtige trosse wat 12 cm lank kan word. Die vrug is 'n plat met 'n effens geboë peul. 5-17 cm x 3-5 cm.

Die bas word dikwels vir medisinale doeleindes gebruik en is in die laat 19de eeu ook na Europa uitgevoer waar dit teen hartsiektes gebruik is. Later is dit deur digitoksien vervang. Die hout van die boom is hard, swaar en duursaam. Die hout se kern is geelbruin of rooibruin en het 'n digtheid van 900 kg/m³ met 'n voggehalte van 12%. Die hout word baie stadig droog en kan vervorm en 5 – 8 % krimp in verskeie rigtings. Wanneer dit droog is, is dit taamlik stabiel. Die hout is moeilik om te saag, maar die hout is bestand teen swamme, termiete en houtboorders.

Verspreiding
------------

Die boom kom in Benin, Burkina Faso, Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tsjad, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe voor.

Dit word langs riviere en in tropiese woude in die Benede-Zambezivallei aangetref. Dit groei in vogtige halfbladwisselende woude, galerybosse en bosveld van seevlak tot 1 100 m hoog. Dit is afwesig in immergroenwoude.

Sien ook
--------

* Lys van uitheemse bome wat in Suid-Afrika voorkom
* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
------

* *Watter Boom is dit?* Eugene Moll 2013 ISBN 978 1 77007 832 1
* Plants of the World Online

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q13909581
* APDB: 69372
* EoL: 416869
* EPPO: EYQSU
* GBIF: 2971196
* GRIN: 100131
* iNaturalist: 363339
* IPNI: 494641-1
* ITIS: 506252
* IUCN: 62025437
* NCBI: 162772
* Plant List: ild-41460
* PLANTS: ERSU14
* Tropicos: 13051014

 |
Chris van Niekerk, Maxine Denys en Harold King in die vroeë 1960's in *Three-Cornered Hat* in die Alhambra, Kaapstad.
Die **Alhambra-bioskoop**, ook bekend as die **Alhambra-teater**, was ’n teater in Riebeeckstraat, Kaapstad, wat in 1929 in gebruik geneem is.

Geskiedenis
-----------

Die Alhambra is in 1928 gebou vir die African Consolidated Theatres deur Harry Stodel. Dit is beskryf as Suid-Afrika se beste "atmosferiese teater". Dit het ’n unieke Wurlitzer-teaterorrel-en-musieksentrum gehad wat ook talle klanke kon naboots. Dit is in 1929 in gebruik geneem en was jare lank een van Kaapstad se grootste teaters.

Toneelstukke en musiekspele is ook vier dekades lank in die teater opgevoer. Van die bekende kunstenaars wat hier opgetree het, is Marlene Dietrich, Nellie du Toit, Angelo Gobbato en Phyllis Spira.

Die enigste Afrikaans geselskap wat hier opgetree het, volgens André Huguenet, was sy geselskap met *Is Jy ’n Bokryer* in die 1940's. Dit is ook soms deur Kruik gebruik.

Die gebou is in Januarie 1972 gesluit en in 1974 gesloop.
**Emma Horn** (\* 7 Februarie 1917, Ermelo – onbekend) is die getroude naam van die Afrikaanse digter Emma Louw. Onder hierdie naam skryf sy verskeie genealogiese werke.

Lewe en werk
------------

Emma Louw is op 7 Februarie 1915 op Ermelo gebore, die jongste kind en enigste dogter van Charles Robert Louw en Maria Gesina Stolp. Sy het drie ouer broers, Andries Adriaan, Charles Robert Murray en Jacob Stolp. In 1916 verhuis die gesin na Kaapstad en sewe jaar later na die plaas Dennegeur naby Somerset-Wes[2]. Haar skoolopleiding ontvang sy aan die Laerskool Somerset-Wes en die Hoërskool Hottentots-Holland. Sy studeer verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy ’n B.A.-graad behaal. Hierna reis sy na die buiteland en bring feitlik ’n jaar in Duitsland deur, waar sy die musiekseisoen in Berlyn en die wintersport in die berge ervaar. Na haar terugkeer na Suid-Afrika aanvaar sy in 1937 ’n betrekking as redaksielid van *Die Burger* in Kaapstad, waar sy vir twee jaar werk. In 1940 gaan bly sy ’n tyd lank by haar ouers op die familieplaas, waarna sy na Johannesburg verhuis en ’n betrekking by *Die Transvaler* aanvaar. Hier ontmoet sy vir Gideon Jozua Horn, met wie sy in 1943 trou en die egpaar verhuis later terug na Kaapstad. Twee dogters word uit die huwelik gebore, onder wie Hester Magdalena op 9 Mei 1949. Sy slyt haar laaste jare in ’n ouetehuis in Kaapstad.

Skryfwerk
---------

As Emma Horn spits sy haar later toe op genealogiese navorsing en verskeie werke in hierdie genre verskyn van haar, insluitende *Ds. A.A. Louw (1827–1908) en sy gesin*, *Louw-stamregister: Johannes Rudolph en sy afstammelinge*, *Murray-stamregister (1794–1954)* en *Dirk Louw en Jacob Stolp en hul afstammelinge*. Al hierdie werke word by die Genealogiese Instituut van Suid-Afrika gehuisves.

Publikasies
-----------

* 1956 *Murray-stamregister (1794–1954)*
* 1967 *Louw-stamregister*
* 1974 *Ds. A.A. Louw (1827–1908) en sy gesin*
* 1991 *Dirk Louw en Jacob Stolp en hul afstammelinge*

Sien ook
--------

* Emma Louw
**Aron "Ali" Bacher** (gebore 24 Mei 1942 in Johannesburg) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse krieketspeler en 'n administrateur van die Verenigde Krieketraad van Suid-Afrika. Hy was voorsitter van die Suid-Afrikaanse reëlingskomitee vir die Krieketwêreldbeker 2003.

Bacher was 'n kaptein van die Suid-Afrikaanse krieketspan wat Australië in al vier toetse in die 1970-toetsreeks geklop het. Hy het 'n leidende rol in die twee "Rebelle-toere" van die 1980's en vroeë 1990's, asook in die eenwording van Suid-Afrikaanse krieket in 1991 en daarna gespeel.

Biografie
---------

Bacher is gebore uit Joodse gesin wat van Litaue na Suid-Afrika geïmmigreer het. Hy kry sy bynaam op die ouderdom van sewe vanaf Ali Baba, 'n fiktiewe karakter uit Arabiese literatuur. Ali trou met Shira Teeger, en het twee dogters en een seun. Sy nefie, Adam Bacher, het in die 1990's vir Suid-Afrika gespeel.

Hy begin op skool krieket speel en verteenwoordig Transvaal op die ouderdom van 17. Hy speel in 12 toetse vir Suid-Afrika, drie teen Engeland en nege teen Australië. In 'n groot wedstryd vir Transvaal teen 'n besoekende Australiese krieketspan in 1966/67, teken hy sy hoogste telling van 235 in die tweede beurt aan. Hy tree op as kaptein van die nasionale span tydens 'n enkele reeks in 1969/70, waartydens Suid-Afrika al vier sy wedstryde teen Australië wen.

Hy is in 1972 met die Suid-Afrikaanse *Sports Merit Award* bekroon.

Hy het aan die Universiteit van die Witwatersrand studeer en as 'n dokter gekwalifiseer. In 1981 het hy 'n hartomleiding ondergaan.
**Hugbert** (oorlede 864 in Orbe) van die familie van Bosoniede was die seun van graaf Boso van Arles. Hugbert was ab van Saint-Maurice in Wallis en Hertog van Transjuranië, die gebied tussen die Alpe en die Jura, wat die suidgrens gevorm het van koning Lotarius II van Lotaringe se midderyk. Hy het daardeur die noordelike ingang van die bergpas van Groot St. Bernard onder sy beheer gehad. Hierdie bergpas gee toegang tot die dal van Aosta en daarmee tot die koninkryk Italië.

Deur sy suster Theutberga was hy koning Lotarius II se swaer, en een van sy belangrikste bondgenote, totdat Lothar sy vrou Theutberga in 857 weens ontrou verstoot het. Toe het Hugbert teen Lothar in opstand gekom, kante gewissel en by koning Karel die Kale van die Wes-Frankiese Ryk aangesluit. Toe Lothar in 859 die land om Genève, Lausanne en Sion aan sy oom Lodewyk die Duitser, die koning van die Oos-Frankiese Ryk afgestaan het, het Hugbert se situasie krities geword.
Lodewyk het die stryd teen die opstandige Hugbert aan die Welf Konrad II van Auxerre opgedra, wat toe ook vir Hugbert in 864 oorwin en gedood het. Twee jaar later, word Konrad die opvolger van Hugbert met die titel van Markgraaf.

Hugbert was in 864 vir 'n kort tyd ab van die klooster van Lobbes, wat hy, deur sy onmatige lewenswyse, en ten spyte van sy vroeë dood in 'n langdurige krisis gedompel het.

Hugbert se seun was Theobald van Arles.
Ds. J.H.T. Reyneke, leraar van 1956 tot 1960.
Die kerkgebou, 2017.
Ds. A.A. van Niekerk was Belgravia se leraar van 1960 tot 1962.
Ds. J.G. Griesel het die kerkgebou se hoeksteen op 12 Junie 1954 gelê. Dit meld nie die argitek se naam nie, maar wel F.P. van Heerden as boumeester.
Die **NG gemeente Belgravia** was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die oostelike woonbuurt van Johannesburg met dieselfde naam, in werklikheid 'n buurt van die voorstad Jeppestown. Van die vier gewese gemeentes wat sedert 1992 deel vorm van die NG gemeente Kensington, was dit die mees sentraal geleë ten opsigte van die voorstad Kensington.

Afstigting
----------

Die gemeente het in 1952 van Jeppestown afgestig as laaste van die moedergemeente se drie dogtergemeentes in die oostelike voorstede. Malvern het in 1940 afgestig en Bezuidenhoutsvallei in 1944. Belgravia het 'n toringkerk van sierstene op die hoek van Marshall- en Blorestraat opgerig teen 'n heuwel in 'n boomryke straat. Die omgewing was uit die staanspoor meer gegoed as dié rondom die moederkerk. In 1904 het "A Guide to the Transvaal" byvoorbeeld oor Johannesburg se woonbuurte gemeld: "Die meer gegoede voorstede is Parktown, Berea, Belgravia en Doornfontein; die armer buurte is Fordsburg, Braamfontein en Jeppes. Vrededorp word amper uitsluitlik bewoon deur arm Afrikaners ('Dutch'). Staatsamptenare verhuis na Richmond en Melville."

Inlywing
--------

Belgravia was altyd die kleinste van Jeppestown se dogtergemeentes. So staan die lidmaattal (belydende) in 1958 op 557, in 1973 op 318 en in 1979 op 250. Die volgende jaar word die gemeente ingelyf by Malvern, waarvan die lidmaattal in 1979 411 was, maar teen 1985 staan op 502. Uiteindelik smelt Jeppestown in 1992 met Malvern saam, sodat die hele gebied wat van 1898 tot 1940 onder die moedergemeente Jeppestown geval het, 52 jaar later weer net uit een gemeente bestaan, maar nou onder die naam Kensington. Die NG gemeente Andrew Murray, wat ontstaan het uit die sending onder die Jode, het 'n tyd lank Belgravia se kerkgebou in Blorestraat gebruik, maar daarna Johannesburg-Noord se kerkgebou begin deel.

Ligging
-------

Die kerkgebou is geleë in Blorestraat in Jeppestown-Suid (Belgravia).

Enkele leraars
--------------

* Jan Gabriël Griesel, 1952 - 1956 (sy eerste gemeente en die gemeente se eerste leraar)
* Jan Harm Thomas Reyneke, 1956 - 1960
* Adam Adriaan van Niekerk, 1960 - 1962
* Rudolph Adriaan Meyer, 1963 - 1965
* David Johannes Schutte, 15 Januarie 1966 - 25 Mei 1969
* Gabriël Hermanus Zeeman, 1969 - 12 Februarie 1973
* Hendrik Johannes Christoffel Pieterse, 1973 - 1976 (laaste voltydse leraar)
* Hendrik Johannes Potgieter, 1976 - 1980 (waarnemend)

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L. (samesteller), *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
'n Regency TR-1 transistorradio (ongeveer 1956)
'n **Transistorradio** is 'n radio-ontvanger wat transistors gebruik om die klank te versterk. Transistorradio's kan klein en goedkoop wees, en gebruik baie min elektrisiteit. Sommige kan die swakker radioseine wat nie deur radio's met vakuumbuise opgevang kan word nie opvang.

Die eerste transistorradio is op 18 Oktober 1954 deur Texas Instruments bekendgestel. Draagbare transistorradio's is vanaf die laat 1950's op groot skaal verkoop. Radio's met vakuumbuise het daarna skaars en onbekombaar geword.

'n Ou transistorradio
Nog 'n transistorradio
Vir baie mense is 'n transistorradio sinoniem met 'n draagbare radio wat batterye gebruik. Dit is egter nie meer waar nie. Bykans alle radio's werk tans met transistors.

Musiekrevolusie
---------------

Na die uitvinding van die transistor in 1947 kon duur buise met transistors vervang word, wat dit moontlik gemaak het om ligte en goedkoop radio's te vervaardig. Omdat dit boonop so min elektrisiteit benodig, kon dit met batterye aangedryf word. Die beskikbaarheid en draagbaarheid van transistorradio's het 'n revolusie in die musiekbedryf begin. Mense kon meer gereeld na musiek luister en dit nou orals saam met hulle neem. Dit gee aanleiding tot die opkoms van populêre musiek, wat saam met die ontwikkeling van die draagbare radio val.
**Chadaloh I** (ook *Kadaloch*, *Kadolach*, *Cadolah*, *Cadolach*, *Chadolah*, *Chadalhoh*, *Chadolt*, verlatynste *Cadalaus*) († 31 Oktober 819) was die oudste seun van Perahthold II en sy vrou Gersinda. Perahthold (ook Peratolt, Perttolt, Berthold) was die graaf van Baar, en stam uit die geslag van die Alaholfinger. Die Baar was 'n graafskap in die huidige deelstaat Baden-Württemberg, Duitsland.

Chadaloh het sy pa Perahthold II opgevolg as graaf in die Baar (of dele daarvan), voordat hy deur die Keiser Lodewyk die Vrome eers na Dalmasië verplaas is en toe as die markgraaf van Frioelië (Italiaans: *Friuli*) aangestel is. Sy seun Berthold III was van 820, graaf in die Baar. 'n Ander seun van hom was Chadaloh II.

Chadaloh I het saam met sy broer Wago op 23 Oktober 805 in Zell by Riedlingen landgoedere in die oostelike Baar aan die klooster van St. Gallen geskenk. Die twee broers het egter 'n reg van vruggebruik behou, hoewel hulle daar jaarliks voor betaal het. Vir die geval dat beide sonder erfgename sou sterf, sou die eiendom aan die klooster val.

Frioelië
--------

Frioelië
In die jaar 816 word Chadaloh I as'n Keiserlike gesant na Dalmasië gestuur, wat sedert 806 tydelik onder Frankiese heerskappy gekom het. In 817, ná die dood van Aio van Frioelië (wat Lombardies was), het Lodewyk die Vrome Chadaloh tot Markgraaf en prefek van die Mark van Frioelië aangestel. Hierdie gebied -wat vandag die noordoostelikste deel van Italië vorm- het onder Karel die Grote in 774 'n Mark van die Frankiese Koninkryk geword, en dit is sedert 776 deur die keiserlik aangestelde markgrawe van meestal Frankiese, Alemanniese of Boergondiese oorsprong bestuur. Die kroniekskrywer Einhard verwys na hom in 818 as *Cadolaum comitem et marcæ Foroiuliensis præfectum* en noem hom 819, na sy dood, *dux Foroiuliensis*.

Soos ander hertoë en markgrawe, het Chadaloh tydens die ampstermyn van die swak Keiser Lodewyk meer en meer selfstandig begin optree. Hy het hom intensief in die interne sake van die bevolking van Pannonië en Karinthië begin inmeng, wat deur hulle eie stamvorste geregeer is. Daarby net hy toenemend wrede metodes toegepas. Reeds in die jaar 818 het die Slawiese prins Ljudevit van Posavina by Lodewyk die Vrome beswaar daarteen gemaak. Hierdie klagte was nogtans tevergeefs. Ljudevit het daarom in 819 saam met die Posaviërs in opstand gekom. Dele van twee Slawiese stamme, die Karantane en die Timotsjane (Timočani) het hulle by hom aangesluit. Chadaloh het in Julie 819 'n mislukte veldtog teen Ljudevit onderneem. Daarby het prins (Knjas) Borna van Dalmasië en Liburnië hom ondersteun. Hy is op 31. Oktober 819 aan 'n koors wat hy tydens hierdie veldtog opgedoen het oorlede. Sy opvolger as markgraaf van Frioelië was Balderich van Frioelië.

Sien ook
--------

* Stamlys van die Ahalolfinger

Literatuur
----------

* Einhard: *Vita Karoli Magni. Das Leben Karls des Großen*; übersetzt von Evelyn Scherabon Firchow, Reclam Verlag, Stuttgart 1995. ISBN 3-15-001996-6 (lat./dt.)
* Ludwig Ohngemach: *Zur Geschichte von Erbstetten und Unterwilzingen* in *Mitteilungsblatt der Großen Kreisstadt Ehingen (Donau)*, Ausgabe West, 2005
**Elizma Theron** (6 Junie 1983, Bethlehem, Suid-Afrika) is 'n Afrikaanse sangeres en aktrise. Sy is op 6 Junie 1983 gebore in Bethlehem, Vrystaat. Tussen die ouderdom van 14 en 17 is sy tuis onderrig en doen modelwerk in onder andere Italië en Griekeland. Op 17 besluit sy om terug te keer na haar tuisdorp Kuruman en matrikuleer by die Hoërskool Kalahari. Na skool begin sy 'n kultuurskool op Kuruman waar sy klasse aanbied in moderne danse, modelwerk en sang.

Musiek
------

Haar loopbaan as professionele sangeres skop af in 2005 met haar debuutalbum Lapaside, na sy 'n kontrak aangebied is deur Next Musiek. In 2007 sluit sy aan by die span van Select Musiek en daar volg nog 6 albums. Elizma is betrokke by baie van die woorde op die albums.

Elizma is al vir talle musiek toekennings benoem en hat al 2 Suid-Afrikaanse Musiekpryse (SAMAS) agter haar naam.

Toneel
------

In 2007 word sy ook 'n rol aangebied op die gewilde KykNET sepie, Villa Rosa, Elizma vertolk die rol van die mediese student "Kriek" vir 'n jaar lank.

In 2009 vertolk sy die vroulike hoofrol "Mara Malan" in die fliek Jakhalsdans, geskryf deur Deon Meyer met regie deur Darrell Roodt.

In 2015 begin sy skryf aan haar eerste draaiboek TOE-VAL-LIG wat in 2017 verfilm word.

Diskografie
-----------

* 2005 - Lapaside
* 2007 - Gee My Meer
* 2009 - Ek Soek Jou
* 2011 - Oppad Na Jou
* 2014 - Stilte en Storms
* 2016 - Boeregirl met 'n country Hart
* 2018 - Hierdie Hart Brand Liefde

Filmografie
-----------

* 2010: *Jakhalsdans*

Sien ook
--------

* Afrikaanse musiek
* Lys van Suid-Afrikaanse musikale kunstenaars
| **TrackIR 5** |
| --- |
|  |
|
| **Vervaardiger**: | Naturalpoint, Inc. |
| **Doel**: | Rekenaarspel hulpmiddel |
| **Te koop vanaf**: | 2001 |
| **Rekenaar aansluiting**: | USB-kabel |
| **Metode**: | Infrarooisensor |
| **Huidige versie**: | 5e generasie (2009) |

Die TrackIR is 'n apparaat waarmee virtueel in die kajuit van 'n motor of vliegtuig, binne 'n rekenaarspeletjie, rondgekyk kan word. Dit skep 'n realistiese beeld asof die persoon wat dit gebruik werklik in die vliegtuig of motor sit.

Die apparaat werk met 'n infrarooisensor. Indien 'n opsionele aanknipsensor (Engels: track clip) aan 'n bofbal pet geheg word, kan voor die apparaat gestaan of gesit word. As jy dan jou kop draai boots dit jou rondkyk in die kajuit na.

'n Paar bekende speletjies wat enorm baat gevind het deur die realistiese belewenis daarvan te verbeter is Digital Combat Simulator, Armed Assault en die Flight Simulator-reeks van Microsoft.

Ekstra informasie
-----------------

* NaturalPoint Inc. amptelike webwerf
* Open Source gratis alternatief
Ajatolla **Ali Chamenei** (Persies: سید علی حسینی خامنه‌ای‎‎, [ʔæˈliː hoseiˈniː χɒːmeneˈʔiː], luister (hulp·inligting); 1939-) is die godsdienstige leier van Iran. Hy het ajatolla Roeholla Chomeini in 1989 opgevolg. Die Irannese beskou hom as God se verteenwoordiger op aarde en hy beklee die hoogste magsposisie in die land. Hy was ook van 1981 tot 1989 die president van Iran.

Chamenei was 'n volgeling en vertroueling van Roeholla Chomeini en as sodanig 'n teenstander van die Westerse politiek van sjah Mohammad Reza Pahlavi. Tussen 1964 en 1978 is hy om dié rede gereeld gevange geneem. Ná die val van die sjah in 1978 word hy lid van die Islamitiese Revolusionêre Raad, 'n minister en 'n Vrydag-imam in Teheran. As voorganger in die gebed op Vrydagmiddae het hy opruiende preke in die hoofstad gelewer, waarmee hy gelowiges in vervoering gehad het.

Op 27 Junie 1981 oorleef hy 'n aanslag op sy lewe. Tydens 'n perskonferensie ontplof 'n bom wat in 'n kassetopnemer weggesteek was. Hoewel Khamenei reg langs die opnemer gesit het, oorleef hy die aanslag. Hy is sedertdien aan sy regterhand gestrem. Vir sy volgelinge is dit 'n bewys dat hy 'n "lewende" martelaar is.

Ná die moord op Mohammad Ali Rajai is Khamenei deur 'n oorgrote meerderheid tot president van Iran verkies. So word hy dan die eerste geestelike wat hierdie amp in Iran beklee. As president het hy ook die Islamitiese Republikeinse Party gelei. Net soos sy voorganger, Chomeini, het Chamenei byna onbeperkte mag oor alle staatsinstellings uitgeoefen.

In 1985 is hy vir 'n tweede termyn herkies. In teenstelling met sy voorganger, Abolhassan Bani Sadr, kom hy selde met die godsdienstige leier van Iran in konflik. Ná die dood van Chomeini is Chamenei op 4 Junie 1989 tot godsdienstige leier (die hoogste leier) van Iran verkies.

Chamenei staan konserwatiewe Islamisme voor, wat selde hervormings toelaat. Hierby vind hy steun van die Raad van Hoeders wat in die 1980's gestig is. Hierdie raad bestaan uit ses Sjiitiese moellahs en ses juriste en waak oor alle politieke aanstellings, parlementsbesluite en oor die toepassing van sensuur.

Aan die einde van die 1990's laat hy enkele hervormings toe om 'n einde aan Iran se internasionale geïsoleerde posisie te maak. Die hervormingsbeweging het in 1997, na die verkiesing van Mohammad Chatami tot president, in volle gang gekom.
**Big Sur** is 'n yl bevolkte kusstreek in Sentraal-Kalifornië waar die Santa Lucia-bergreeks skielik uit die Stille Oseaan verrys. Sy naam is afgelei van die Spaanse *el sur grande* ("die groot suide") of *el país grande del sur* ("die groot Suidland"). Toe die gebied in 1848 deur Meksiko aan die Verenigde State afgestaan is, was dit die laaste Amerikaanse grensstreek (*frontier*). Nog tot 1937, toe die snelweg tussen Carmel en San Simeon (Kalifornië se Staatsroete 1 of *California State Highway 1*) ná 'n boutyd van 18 jaar geopen is, was Big Sur een van die mees afgeleë streke in Kalifornië en die hele Verenigde State. In Mei 2017 het deurdringende reëns modderstortings veroorsaak. Ná 'n storting naby Mud Creek op 22 Mei is Staatsroete 1 gesluit en Big Sur maande lank van die buitewêreld afgesny.

Die streek bied puik uitsigte wat van Big Sur 'n gewilde toeristebestemming maak. Cone Peak (1 571 m bo seevlak) is die hoogste bergpiek langs die kuslyn van die 48 vastelandse Amerikaanse deelstate.

Alhoewel Big Sur geen vaste grense het nie, sluit baie definies van die gebied die kuslyn tussen die Carmel-rivier en die San Carpoforo Creek in die suide in wat ongeveer 32 km landinwaarts tot by die suidelike voetheuwels van die Santa Lucias strek. Ander beskrywings beperk die oostelike grens tot dié bergreeks se flanke langs die kuslyn waarvolgens Big Sur slegs 19 km landinwaarts sou strek. 'n Ander handige definisie van die streek is die deel van Kalifornië se Staatsroete 1 (*California State Route 1*) wat tussen San Simeon en Carmel loop.

Die noordelike grens van Big Sur is sowat 190 km suid van San Francisco, terwyl sy suidelike grenslyn sowat 394 km noordwes van Los Angeles loop.