recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Mauser C96-pistool
Die **Mauser C96** (***Konstruktion* 96**) is 'n semi-outomatiese pistool wat oorspronklik deur die Duitse wapenvervaardiger Mauser van 1896 tot 1937 vervaardig is. Ongelisensieerde kopieë van die vuurwapen is ook in die eerste helfte van die 20ste eeu in Spanje en China vervaardig.

Die kenmerke van die C96 is die integrale boksmagasyn voor die sneller, die lang loop, die houtskouerrus, wat dit die stabiliteit van 'n kortloopvuurwapen gee en dien as 'n houer of dratas, en 'n greep soos die handvatsel van 'n besem. Die greep het die vuurwapen die bynaam "besemsteel" in die Engelssprekende wêreld besorg, en in China is die C96 die "bokskanon" (Chinees: 盒子炮; pinyin: *hézipào*) gedoop vanweë sy reghoekige interne magasyn en omdat dit gebere kan word in die houtboksagtige skouerstut.

Met sy lang loop en hoë-trompsnelheid patroon, het die Mauser C96 voortreflike reikafstand en beter penetrasie as die meeste ander pistole van sy era gehad; die 7,63×25 mm Mauser-patroon was die kommersieel vervaardigde pistoolpatroon met die hoogste snelheid tot die koms van die .357 Magnum-patroon in 1935.

Mauser het ongeveer een miljoen C96-pistole vervaardig, terwyl die getal wat in Spanje en China vervaardig word, omvangryk is, maar onbekend is weens swak produksierekords.
Blastulasie: **1** - morula, **2** - blastula.
Blastoseel en blastoderm.
Die **blastula** (van die Griekse βλαστός *blastos*, "loot") is ’n hol sfeer van selle, wat blastomere genoem word, wat ’n binneste vloeistofgevulde holte (die blastoseel) omring wat in ’n vroeë stadium van embrio-ontwikkeling in diere ontstaan.

Beskrywing
----------

Embrio-ontwikkeling begin met ’n sperm wat ’n eier bevrug om ’n sigoot te vorm wat baie kliewings ondergaan voordat dit ontwikkel in ’n bol selle bekend as die morula. Die vroeë embrio word eers ’n bastula wanneer die blastoseel gevorm het. Die volgende stadium is die vorming van die gastrula, waar die kiemlae van die embrio vorm.

’n Algemene eienskap van gewerweldes se blastula is dat dit bestaan uit ’n laag blastomere, bekend as die blastoderm, wat die blastoseel omring. In soogdiere word die blastula die blastosist genoem. Die blastosist bevat ’n embrioblas (of interne selmassa) wat eindelik sal ontwikkel in die bepalende strukture van die fetus, en die trofoblas, wat die weefsel buite die embrio vorm.

Die bestudering van die blastula en van selspesifikasie het baie implikasies vir stamselnavorsing, sowel as die voortdurende verbetering van vrugbaarheidsbehandelings. Embrioniese stamselle is ’n terrein wat, hoewel dit omstrede is, geweldige potensiaal het vir die behandeling van siektes. Deur die manipulasie van selseine tydens die blastulastadium van ontwikkeling kan verskeie soorte weefsel gevorm word. Dié vermoë kan belangrik wees vir herskeppende medisyne in siekte- en beseringsgevalle. 

In vitro-bevrugting behels die inplanting van ’n blastula in die baarmoeder. Blastulaselinplantings kan moontlik lei tot ’n einde aan onvrugbaarheid.

Bronne
------

* Forgács, G.; Newman, Stuart A. (2005). "Cleavage and blastula formation". *Biological physics of the developing embryo*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-78337-8.
* Cullen, K.E. (2009). "embryology and early animal development". *Encyclopedia of life science, Volume 2*. Infobase. ISBN 978-0-8160-7008-4.
* McGeady, Thomas A. red. (2006). "Gastrulation". *Veterinary embryology*. Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-4051-1147-8.
* Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
'n Dirigeerklas in 1947. Anton Hartman, Hannes Uys, Albert Coates, Blanche Gerstman en Ernest Fleischmann.
**Blanche Gerstman** (2 April 1910 - 11 Augustus 1973) was een van Suid-Afrika se belangrikste komponiste, maar ook 'n veelsydige musikus wat haar brood as orkesspeler verdien het.

Sy ontvang haar voorbereidende opleiding by die seun van die voormalige goewerneur van die Kaapkolonie, sir Walter Hely-Hutchinson, Victor Hely-Hutchinson (teorie) en Colin Taylor (klavier) en verwerf die graad B.Mus. onder prof. W.H. Bell aan die Suid-Afrikaanse Musiekkollege in Kaapstad. In 'n vroeë komposisie, *Hellas* (1928), vir sopraan, vrouekoor en orkes, het sy vir die eerste keer haar aanleg getoon vir die soort musiek wat sy later met groot welslae sou komponeer. Nietemin het sy in die daaropvolgende jare haar voorliefde vir suiwer instrumentale musiek werke vir klavier en viool behou en in 1950 'n voortreflike sonate vir die twee instrumente gekomponeer.

Buiten die liedere wat sy Engels, Duits en Nederlands geskryf het, het sy ook 'n aantal Afrikaanse gedigte van Jan F.E. Celliers, W.E.G. Louw, Elisabeth Eybers (die sangsiklus *Die lied van die vrou*; 1953) en Ch. Weich getoonset. Haar koorwerke gegrond op die gedigte van N.P. van Wyk Louw (*Die Boodskap van Maria*) en I.D. du Plessis (*Ode to South Africa*) is tussen 1946 en 1948 geskryf. Sy was van tyd tot tyd dosent in komposisie aan die Universiteit van Kaapstad se S.A. Musiekkollege en van 1961 tot 1963 aan die Universiteit van Pretoria. Hoewel sy deurentyd musiek vir viool, klavier, orrel en orkes gekomponeer het, het sy haar grootste welslae behaal met sangwerke, waarvan, buiten die voorafgenoemde twee werke, *Uit die Passie* ook belangrik is. 

Met 'n beurs wat sy in 1950 by die Performing Rights Society gewen het, kon sy in Londen verder gaan studeer. In de Kaapstadse Munisipale Orkes het sy die kontrabas gespeel van 1940 tot 1950 en weer van 1964 tot 1966.

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed.) 1974. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* Swart, dr. M.J. (voorsitter redaksiekomitee). 1980. *Afrikaanse kultuuralmanak*. Aucklandpark: Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge.
**Blanche Pienaar** is die skuilnaam van die Afrikaanse skrywer **S.J. Meadows-Cullum** (1905–1968; neé Terblanche).

Lewe en werk
------------

Die Bloemfonteinse Normaalkollege, 1907.
Susanna Jacomina Terblanche is op 23 Maart 1905 op die plaas Verzamelkop in die distrik Ladybrand in die Vrystaat gebore. Sy is een van nege kinders van Johannes Gerhardus Terblanche en Maria Dorothea Pienaar Die gesin trek later na die plaas Zaaihoek in dieselfde distrik. Haar eerste onderwys ontvang sy aan die plaasskole Zaaihoek en Commissiepoort en sy gaan daarvandaan na Ladybrand se Sekondêre Skool.

Weens swak gesondheid word haar onderwys etlike jare onderbreek, maar sy gaan tog later na die Normaalkollege en Politegniese Kollege in Bloemfontein.

Sy is op 21 Augustus 1927 getroud met Harry Meadows-Cullum en die egpaar het twee seuns en ’n dogter. Haar man is in 1953 oorlede en sy 15 jaar later op 13 Maart 1968.

Skryfwerk
---------

Sy skryf onder die skuilnaam Blanche Pienaar, ’n mengsel van haar vader en moeder se vanne. Haar eerste skets skryf sy nadat sy in vervoering raak oor Jan F.E. Celliers se *Die vlakte* en hierdie skets verskyn in *Die Landbouweekblad*. Later verskyn verskeie kortverhale, artikels en sketse onder verskeie skuilname in *Die Huisgenoot*, *Die Boerevrou*, *Die Brandwag*, *Die Huisvrou* en ander Afrikaanse sowel as Engelse tydskrifte.

*Liefdesloutering* is ’n sentimentele roman wat die tradisionele liefdesdriehoek as tema het, terwyl *Skewe bome* disfunksionele verhoudings in die huwelik behandel.

Publikasies
-----------

Werke uit haar pen sluit in:

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
| 1942 | *Liefdesloutering* |
| 1944 | *Skewe bome* |
Die kothuis, op die plaas Stonewall, is in 1942 as historiese monument verklaar en in 1969 het dit die status van ŉ nasionale monument gekry danksy die feit dat die aanvanklike vredesonderhandelinge om die Eerste Vryheidsoorlog in 1881 te beëindig, daar plaasgevind het.

Agtergrond
----------

Peter Hayward de Bary het Suid-Afrika die eerste keer besoek toe hy net 18 jaar oud was. Met sy tweede besoek het hy die Scoble-familie ontmoet en op hul dogter Bessy verlief geraak. Hy het die eiendomme Amajuba en N’Quela (Inkwelo) om en by in 1870 gekoop en ŉ huis daarop begin bou. Bessy het die kothuis se hoeksteen gelê. ŉ Bottel met die datum waarop konstruksie begin het daarin, is in die muur vasgepleister. Dit was Peter se idee om ŉ wit kruis in die voorste gewel in te bou, waar dit vandag steeds sigbaar is. Bessy was baie lief vir rose en het hul kothuis "Rosedale" genoem.

Die Eerste Vryheidsoorlog, 1880-1881
In 1878 het Peter die plaas, wat toe Stonewall genoem is, aan John O’Neill verkoop, wie dit op sy beurt aan sy broer Richard Charles ("Ou Gert") O’Neill oorgedra het. In Maart 1881 het die aanvanklike vredesonderhandelinge tussen Boer en Brit wat die Eerste Vryheidsoorlog tot ŉ einde sou bring, in O’Neill se kothuis plaasgevind. ŉ Paar van die gesneuwelde Britse soldate is in ŉ klein begraafplaas voor die huis begrawe.

Die O’Neills
------------

Die O’Neill-familie se wortels lê in Ierland, by die konings van Donegal (c. 360 n.C.). Gedurende die vroeë 1800s het Richard Charles O’Neill by die Britse weermag aangesluit en in Indië diens gedoen. Met die familie se terugkeer na Brittanje via Suid-Afrika, het hul jongste kind baie seesiek geword, sodat hulle by Port Elizabeth afgeklim het. Hulle het eers in die Oos-Kaap gevestig, maar later by die Groot Trek aangesluit. Die familie het aanvanklik naby Smithfield gebly, toe Winburg in die Vrystaat en eindelik in die Transvaal.

Een van hul seuns, John O’Neill, het die plaas Belfast noord van die Majubaberg in 1862 gekoop en later ook die plaas Stonewall suidoos van Majuba, wat hy in 1878 aan sy broer Richard Charles oorgedra het.

Richard was ook as "Ou Gert O’Neill" bekend en het daar gewoon tot en met sy dood in 1907. Hy was met Elizabeth Maria Crouse getroud, wie in 1902 gesterf het. Albei is in die familiebegraafplaas agter die huis begrawe, saam met ander familielede.

Die plaas is in 1978 deur Dr Briscoe gekoop en dit behoort vandag steeds aan die Briscoe-familie.

Die bewaringsbestuur van die terrein is in 2011 deur die Erfenisstigting oorgeneem en die huis en stal is in 2013 gerestoureer.

Bronne
------

* V.E. D'Assonville. 1996. Majuba. Marnix: Weltevredenpark
* F.A. van Jaarsveld (red.). 1980. Majuba, Die onafhanklikheidsoorlog van die Transvaalse Afrikaners (1880-1881). Human en Rousseau: Kaapstad
Die **Bekennende Kirche (BK)** (Duits: "Belydende Kerk") was 'n opposisiebeweging van Lutherse Christene wat tydens die Nasionaal-Sosialistiese bewind in Duitsland (1933-1945) weerstand teen die politieke gelykskakeling van leerstellings en organisasiestrukture van die Duitse Luthers-Evangeliese Kerk (*Deutsche Evangelische Kirche, DEK*), soos dit onder meer deur die sogenaamde "Duitse Christene" voorgestel is, gebied het. Die NS-bewind het pogings onderneem om die Lutherse Kerk deur benoemde kerkkomitees en staatskommissarisse te beheer.

Die BK het homself sedert sy stigting in 1934 as die enigste regmatige Luthers-Evangeliese Kerk beskou omdat dit die Nasionaal-Sosialisme en die leerstellings van die Duitse Christene as onchristelike dwaalleerstellings verwerp het (soos byvoorbeeld in die *Barmer Erklärung* van 1934) en aktiewe weerstand teen staatsinmenging in die Christelike geloofsbelydenis gebied het. Die BK het sedert Oktober 1934 met 'n kerklike "noodreg" sy eie bestuurstrukture geskep en sy organisasie en teologiese opleiding afgegrens van dié van Lutherse deelstaatkerke wat deur Nasionaal-Sosialisties gesinde Duitse Christene oorheers is. 

Die BK het nogtans geen uniforme politieke opposisiebeweging teen die NS-bewind gevorm nie. So het predikante in diens van die betrokke landskerke gebly (veral in deelstate soos Württemberg, Beiere en Hannover).

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 18072-5
* ISNI: 0000 0001 0725 4220
* LCCN: n81082754
* NKC: kn20050531039
* SELIBR: 140650
* VIAF: 144788412
* WorldCat Identities: lccn-n81082754

 |
**Religieuse en  
LaVeyaanse Satanisme**  

**Organisasies wat met Satanisme geassosieer word**  

Kerk van Satan   

Eerste Sataniese Kerk  

**Bekende figure**  

Anton LaVey | Blanche Barton | Peter H. Gilmore | Peggy Nadramia | Karla LaVey

**Verwante konsepte**  

Die Pad van die Linkerhand | Pentagonale Revisionisme | Suitheisme | Oorlewing van die Sterkste | Objektivisme | Might Is Right

**Boeke en publikasies**  

*The Satanic Bible* | *The Satanic Rituals* | *The Satanic Witch* | *The Devil's Notebook* | *Satan Speaks!* | *The Black Flame* | *The Church of Satan* | *The Secret Life of a Satanist* | *The Satanic Scriptures*

**Blanche Barton** (gebore as Sharon Densley op 2 Oktober 1959) is die Magistra Templi Rex van die Kerk van Satan en word deur Sataniste as *Magistra Barton* aangespreek. 

Barton is deur haar eggenoot en kerkstigter Anton Szandor LaVey kort voor sy afsterwe op 29 Oktober 1997 as die Hoëpriesteres van die Kerk benoem en het hierdie amp tot met 30 April 2002 beklee. Sy het toe Peggy Nadramia as nuwe Hoëpriesteres benoem.

In 1999 het Barton 'n leidende rol gespeel by die vergeefse poging om die Sataniese *Black House* in San Francisco terug te koop - 'n gebou waarin talle van die Kerk se rituele uitgevoer is.

Barton se werke sluit *The Church of Satan: A History of the World's Most Notorious Religion* (1990) en *The Secret Life of a Satanist: The Authorized Biography of Anton LaVey* (1990) in.

Barton is ook die moeder van LaVey se seun Satan Xerxes Carnacki LaVey (gebore op 1 November 1993).
Met die **Beinbrechtbrug** gaan die R406 vanaf Caledon oor die Riviersonderend na Genadendal en Greyton. Die brug is in 1959 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.

Dit het dikwels in die wintermaande gebeur dat die sendingstasie Genadendal van die buitewêreld afgesny is as die Riviersonderend in vloed was. In 1819 het eerw. J.D. Beinbrecht, wat van 1814 tot 1824 sendeling daar was, die leiding geneem met die bou van ‘n brug oor die rivier. Vyf massiewe pilare van klip, elk 3 tot 4 meter hoog en met ‘n deursnee van 3,6 m by die fondament, is op ‘n afstand van 6m van mekaar gebou. Daaroor is houtbalke gelê. Na slegs 2 jaar is die balke deur vloedwater meegesleur. Die pilare was egter ongeskonde. In 1823 is nog twee pilare gebou en al die ander pilare is ook met 2 m verhoog. Die brug het daarna ‘n lengte van 69 m gehad. Met die vloed van 1881 het die pilaar aan Genadendal se kant meegegee. Eers in 1912 moes die houtwerk vervang word. Ondersteuners van die Morawiese sendingwerk het geld vir die bou en onderhoud van die brug beskikbaar gestel. In 1906 het die Afdelingsraad van Caledon die verantwoordelikheid vir die onderhoud van die brug by die Morawiese Sendinggenootskap oorgeneem. Die houtwerk is in 1912 met staal vervang.

Bronne
------

* Graham Ross, *Mountain passes, roads and transportation in the Cape - a guide to research*
**Ermelo** is 'n dorp in die provinsie Mpumalanga, Suid-Afrika.

Geskiedenis
-----------

In 1871 is 'n gemeente van die NG Kerk op die oostelike hoëveld gestig. Die gemeente het 3 001 morg van die plaas Nooitgedacht aangekoop en die dorp Ermelo is daarop uitgelê. Op 12 Februarie 1880 is Ermelo tot landdrosdistrik verklaar. Die dorp is deur ds. Frans Lion Cachet genoem na sy tuisdorp in Nederland. Die eerste erwe is in Augustus 1889 uitgelê en verkoop en in Januarie 1884 is die eerste handelslisensies uitgereik. Die poskantoor is in 1880 geopen en 'n jaar later is die telegraaflyn in werking gestel, wat Ermelo met die buitewêreld verbind het. Ermelo het tot in 1895 aan die gemeente behoort waarna dit deur die regering oorgeneem is. In die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) is die jong dorpie wat toe uit sowat honderd huisgesinne bestaan het, met die uitsondering van die kerk en een woonhuis, volkome deur 'n brand in puin gelê. Hierdie woning is geleë te De Jagerstraat 72 en 'n gedenkplaat is in die eeufeesvieringe op die huis se stoep aangebring. Ná die oorlog het Ermelo stadig weer uit die as opgestaan, vandaar die feniks op die dorpswapen.

Distrik
-------

Agt SAR Klas 19E-lokomotiewe wat steenkool vervoer staan by Ermelo, September 2010.
Landbou is die belangrikste ekonomiese bedrywigheid in die distrik Ermelo wat tans 7 750 km² beslaan, 'n gebied wat as een van die rykste landboudistrikte in die land bekend staan. Ermelo het geleidelik tot een van Suid-Afrika se belangrikste wolproduserende distrikte gegroei. Die grasveld-merino wat goed op die hoëveld aangepas het, is in die gebied tot die bekende wolskaap ontwikkel. Vanweë sy hoë en gereelde reënval is Ermelo ook 'n bekende akkerboudistrik. Mielies is egter steeds die belangrikste gewas wat verbou word, veral omdat dit so goed inpas by die veeboerdery. Sonneblomsaad, koring en aartappels word ook op groot skaal aangeplant. Met die klem wat op landbou geplaas word, is die meeste maatskappye op die dorp regstreeks of onregstreeks verbonde aan dié sektor. Die eerste veilings van lewende hawe is aanvanklik op die dorp se kerkplein gehou, maar later het die munisipaliteit spesiale hokke en geriewe daarvoor opgerig.

Infrastruktuur
--------------

Ermelo is baie goed met die omgewing en res van Suid-Afrika verbind. Die N2 nasionale pad begin hier terwyl die N11 en N17 nasionale paaie die dorp kruis. Die dorp is ook bekend vir sy steenkoolmyne en Camdenkragstasie. Die Ermelo-Richardsbaai steenkooltrajek begin hier.

Paul Krugerbrug
---------------

Die Paul Krugerbrug is 30 km suidoos van Ermelo op die pad na Amersfoort.

Sien ook
--------

* Gereformeerde kerk Ermelo
* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Persoon wat die Blarney Stone soen.
Die opgesoende Blarney Stone (soos van die grond af gesien) .
Besoekers staan tou om die klip te soen.
Die **Blarney Stone** (Iers: *Cloch na Blarnan*) is ’n klip in die muur van die Blarney-kasteel in Blarney, ongeveer 8 kilometer van Cork in Ierland. Mense glo as jy dié klip soen, dit jou geluk sal bring en die vermoë gee om mense na jou pype te laat dans. Die klip van blousteen is in 1446 in 'n toring van die kasteel aangebring. Die kasteel is 'n gewilde toeriste-aantreklikheid en besoekers kom van heinde en verre om die klip te soen en die kasteel met sy pragtige tuine te besigtig.

Om die klip te soen moet mens tot die kasteel se kruin uitklim en agteroor oor die rant leun om by te kom. Dit word tradisioneel met die hulp van 'n assistent gedoen. Die klip is tans van relings met beskermende dwarslatte voorsien, hoewel dit nie altyd die geval was nie. Die ritueel kan nogtans tot ernstige hoogtevrees lei.

Voordat die beskerming geïnstalleer is, was dit 'n gevaarlike onderneming. Mense is destyds aan die enkels gegryp en moes met hul lyf daar afhang om by te kom. In die Sherlock Holmes-radiodrama, "*Die avontuur van die Blarney Stone*" (eerste uitsending op 18 Maart 1946), het 'n man na sy dood geval toe hy die klip probeer soen. Uit Holmes se ondersoek blyk dit 'n moord te wees, die man se skoene is voor die poging met ghries gesmeer.

William Henry Hurlbert skryf in 1888 dat dit lyk of die legende van die klip minder as 'n honderd jaar oud is. Dit dui daarop dat die tradisie laat in die 18de eeu begin het. Die legende is in 1785 in *A classical dictionary of the vulgar tongue* deur Francis Grose beskryf.
Vis-en-tjips met koolslaai op 'n bord bedien.
Vis op ys gepak
Geroosterde vis
**Vis** word as voedsel verbruik deur verskeie spesies, insluitend die mens. Vis is 'n belangrike bron van proteïen vir mense dwarsdeur die geskiedenis. In kulinêre en visserykonteks, sluit die term vis ook skulpvis, soos weekdiere, skaaldiere en stekelhuidiges in.

Vars vis bied 'n goeie bron van hoë gehalte proteïen en bevat baie vitamiene en minerale. Dit kan beskou word as óf witvis, olierige of skulpvis. Witvis, soos skelvis en stokvis, bevat baie min vet (gewoonlik minder as 1%), terwyl olierige vis soos sardientjies, tussen 10-25% vet bevat. As gevolg van die hoë vetinhoud, bevat laasgenoemde 'n verskeidenheid van vetoplosbare vitamiene (A, D, E en K) en noodsaaklike vetsure, wat almal noodsaaklik is vir die gesonde funksionering van die liggaam.

Gesondheidsvoordele van die eet van vis
---------------------------------------

Navorsing oor die afgelope paar dekades het getoon dat die voedingstowwe en minerale in vis, en veral die omega 3-vetsure gevind in pelagiese visse, hart-vriendelik is en verbetering in breinontwikkeling en voortplanting kan veroorsaak. Dit het weereens die rol van visvoedsel in die menslike liggaam se funksies beklemtoon.

Graatjies
---------

Die skelet van 'n vis word grate genoem, en die graatjies (die ribbes van die skelet) word as 'n groot ergernis gesien omdat hulle uit die mond verwyder moet word. As 'n graat in die keel bly vassteek, is dit 'n baie onaangename ervaring of prikkel. Deur te hoes of die welwillendheid deur iemand op sy rug te klop is 'n moontlike oplossing hiervoor.

Galery
------

* Geroosterde harders
* Gerookte makriel
* sardiens in 'n blikkie

* Rye gevriesde tuna op die Tsukiji vismark in Tokio
* Gedroogde vis, Japan
* 'n Volledige soesji-maaltyd


|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

 |
’n Deel van die kode op ’n kleitablet, Louvre.

Die kodestele van Hammurabi, Louvre.

Die **Kode van Hammurabi** is ’n goedbewaarde Babiloniese regskode van Antieke Mesopotamië wat van omstreeks 1754 v.C. dateer. Dit is een van die oudste redelik lang ontsyferde geskrifte in die wêreld. Die sesde Babiloniese koning, Hammurabi, het die kode opgestel en gedeeltelike afskrifte het behoue gebly op ’n mensgroot klipstele en verskeie kleitablette.

Inhoud
------

Die kode bestaan uit 282 wette met strawwe. Dié het afgehang van sosiale status en slaaf versus vry man.

Amper ’n helfte van die wette handel oor kontrakte soos die loon vir ’n osdrywer of dokter. ’n Derde handel oor sake in verband met die huishouding en familiesake soos erflatings, egskeidings, vaderskap en seksuele gedrag. Ander het te doen met transaksies soos die verantwoordelikheid van ’n bouer as ’n huis ineenstort, of eiendom wat beskadig word terwyl iemand dit oppas. Net een wet gaan oor die pligte van ’n amptenaar; dit bepaal dat ’n regter wat ’n verkeerde oordeel vel, beboet en permanent van die rol geskrap moet word. Daar is ook ’n aantal bepalings in verband met militêre diens.

Moderne argeoloë het die kode in 1901 ontdek en die vertaling daarvan is in 1902 gepubliseer. Hierdie feitlik volledige weergawe is uitgekap op ’n stele in die vorm van ’n groot wysvinger van 2,25 m hoog. Die kode is in Akkadiese wigskrif geskryf. Dit word tans in die Louvre uitgestal.
Navajo kodesprekers, Saipan, Junie 1944
'n **Kodespreker** was 'n persoon wat gedurende oorlogstyd in diens van die weermag was om 'n onbekende taal as geheime kommunikasie te gebruik. Die term word nou gewoonlik geassosieer met dienslede van die Verenigde State tydens die wêreldoorloë wat hul kennis van die inheemse Amerikaanse tale gebruik het as basis om gekodeerde boodskappe oor te dra. In die besonder was daar ongeveer 400 tot 500 inheemse Amerikaners in die Amerikaanse Marinierskorps, waarvan die primêre taak was om geheime taktiese boodskappe oor te dra. Kodesprekers het boodskappe oor militêre telefoon- of radiokommunikasienette gestuur met behulp van formeel of informeel ontwikkelde kodes wat in hul moedertale geskep is. Die kodesprekers het tydens die Tweede Wêreldoorlog die spoed van kodering en ontsyfering van kommunikasie tydens frontlinie-bedrywighede verbeter.

Daar is twee kodetipes wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Tipe een-kodes is formeel ontwikkel gebaseer op die tale van die Comanche-, Hopi-, Meskwaki- en Navajo-mense. Hulle het woorde uit hul tale gebruik vir elke letter van die Engelse alfabet. Boodskappe kan gekodeer en gedekodeer word deur 'n eenvoudige vervangingskode te gebruik waar die kodeteks die moedertaalwoord was. Tipe twee kode was informeel en direk vertaal uit Engels in die moedertaal. As daar geen woord in die moedertaal was om 'n militêre woord te beskryf nie, het kodesprekers beskrywende woorde gebruik. Die Navajo het byvoorbeeld nie 'n woord vir duikboot gehad nie, en daarom het hulle dit as ystervis vertaal.

Die woord kodespreker word sterk geassosieer met tweetalige Navajo-sprekers wat spesiaal tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Amerikaanse Marinierskorps gewerf is om in hul kommunikasie-eenhede aktief in die Stille Oseaan-teater te dien. Kodepraat was egter die eerste keer deur die Cherokee en Choctaw-volk gedurende die Eerste Wêreldoorlog gebruik.

Ander inheemse Amerikaanse kodepraters is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Amerikaanse weermag ontplooi, waaronder Lakota, Meskwaki, Mohawk, Comanche, Tlingit, Hopi,  Cree en Crow soldate; hulle het in die Stille Oseaan-, Noord-Afrikaanse en Europese teaters gedien.
Vis en tjips, soos in Norfolk, Engeland, afgeneem.
**Vis-en-tjips** is ’n gewilde wegneemete wat in 1858 of 1863 sy ontstaan in die Verenigde Koninkryk gehad het. Dit bestaan uit diepgebraaide vis (stokvis of snoek in Suid-Afrika), met beslagdeeg of soms broodkrummels, tesame met diepgebraaide slaptjips. 
Op die lys van eetbare vis vir die voorbereiding van vis-en-tjips in Europa, neem kabeljou (kob) tradisioneel die eerste plek in. Elders is kabeljou, gevlokte vis, skelvis en skol ook gewild. In meeste vis-en-tjipswinkels kan die kliënt kies uit 'n verskeidenheid soorte vis en disse.

Gewoonlik word hierdie dis met die Verenigde Koninkryk en Ierland verbind. Dit is uiters gewild in die VK en in lande wat teen die middel van die 19de eeu Britse kolonies was, soos Suid-Afrika, Australië, Nieu-Seeland en Kanada. Die Verenigde State van Amerika het dit eers later vanaf Kanadese en Ierse uitgewekenes aangeneem, maar dit word nie algemeen voor en ná die Vaste bedien nie. Dit het sedert die 1940’s ook op die Faroëreilande gewild geword, toe dit tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Britse besetting bekend gestel is.

Bereiding
---------

Om die beslagdeeg te berei word die meel met 'n bietjie koeksoda gemeng en deur die toevoeging van donkerbruin Engelse aal totdat die gevolglike deeg 'n effens dikker konsistensie as pannekoekdeeg het. Die vellose en ontbeende vis word dan in twee tot drie sentimeter dik repe gesny en bestuif met 'n bietjie mielieblom en dan gedoop in die voorbereide deeg. Die vis word vervolgens in sonneblomolie gebraai teen 190 °C vir sowat twee minute totdat dit 'n diep goudbruin kleur aanneem, maar nog sappig aan die binnekant is.

Sien ook
--------

* Aartappelskyfies
* Slaptjips
* Vis (voedsel)
VirtualBox
In rekenaarwetenskap is 'n **virtuele masjien** sagteware wat 'n werklike rekenaar naboots.

Definisies
----------

'n Virtuele masjien is oorspronklik deur Popek en Goldberg as 'n *doeltreffende, geïsoleerde duplikaat van 'n werklike masjien* beskryf. Huidige gebruike sluit virtuele masjiene in wat geen ooreenkoms met enige werklike hardeware het nie.

'**n Voorbeeld**:
'n Program wat in Java geskryf is kan dienste van die Java Runtime Environment ontvang deur bevele te voer waarvan die resultate weer deur die Java sagteware weergegee word. Deur hierdie dienste aan die program te verskaf tree die Java sagteware op as 'n "virtuele masjien" deur die plek in te neem van die bedryfstelsel of die hardeware waarvoor die program gewoonlik spesifiek voor geskryf sou moes word.

Virtuele masjiene word verdeel in twee hoofkategorieë, gebaseer op hul gebruik en die mate waarin hulle met 'n werklike masjien ooreenstem. 'n **Stelsel virtuele masjien** verskaf 'n volledige stelselplatform wat die uitvoer van 'n volledige bedryfstelsel ondersteun. In teenstelling daarmee sal 'n **proses virtuele masjien** ontwerp wees om slegs 'n enkele program of proses te loop. 'n Noodsaaklike eienskap van 'n virtuele masjien is dat die sagteware wat daarop uitgevoer word beperk word tot die hulpbronne en abstraksies wat deur die virtuele masjien verskaf word.

### Stelsel virtuele masjiene

Stelsel virtuele masjiene of soms ook **hardeware virtuele masjiene** genoem laat die verdeling van die onderliggende fisiese masjien tussen verskillende virtuele masjiene toe, wat elkeen sy eie bedryfstelsel loop. Die sagteware laag wat die virtualisasie verskaf word die **virtuele masjien monitor** of hypervisor genoem. 'n Hypervisor kan direk op hardeware of bo-op 'n bedryfstelsel loop.

Die hoofvoordele van stelsel virtuele masjiene is:

* meervoudige bedryfstelsels kan saam op dieselfde rekenaar loop en terselfdertyd sterk van mekaar geïsoleer wees;
* die virtuele masjien kan 'n instruksiestel argitektuur verskaf wat anderste is as die van die werklike masjien.
**Nyx**, soms ook **Nuuks**, is in die Griekse mitologie die oergodin van die nag. Sy was deel van die skepping van die aarde en was die moeder van ’n paar verpersoonlikende gode soos Hipnos (slaap) en Tanatos (die dood). Sy kom selde in die mites voor, maar was duidelik baie magtig en beeldskoon.

Rol in mites
------------

### Hesiodos

In Hesiodos se *Teogonia* is Nyx gebore uit Chaos; sy het baie kinders en hul name is veelseggend. Saam met Erebos, die god van skadu's en donkerte, verwek sy onder andere Eter (atmosfeer) en Hemera (dag). Later, op haar eie, verwek sy Momus (blaam), Ponos (werk), Moros (noodlot), Tanatos (die dood), Hipnos (slaap), Charon (aan die stuur van die veerboot na Hades), die Oneiroi (drome), die Hesperiede, die Keres en die skikgodinne, Nemesis (vergelding), Apate (misleiding), Filotes (vriendskap), Geras (ouderdom) en Eris (onmin).

In sy beskrywing van Tartaros sê Hesiodos dat Hemera (dag), Nyx se dogter, Tartaros verlaat het nes Nyx dit binnegegaan het; wanneer Hemera teruggekeer het, is Nyx daar weg (dus die wisselwerking tussen dag en nag).

### Homeros

In Boek 14 van Homeros se *Ilias* is daar ’n aanhaling van Hipnos, die god van slaap, waarin hy Hera herinner aan ’n guns wat hy haar bewys het toe hy Zeus aan die slaap laat raak het. Hy het dit voorheen ook al gedoen en Hera só in staat gestel om groot ongeluk oor Herakles te bring. Zeus was woedend en sou Hipnos in die see gewerp het, maar dié het na sy ma, Nyx, gevlug. Zeus was bang vir haar en het sy woede beteuel – en so het Hipnos Zeus se wraak vrygespring. Wanneer hy daarna met Zeus te doen gekry het, het hy telkens na sy ma gevlug.

Kinders van Nyx
---------------

* By Erebos
	+ Eros
	+ Eter
	+ Charon
	+ Hemera
	+ Styx (soms ook genoem die dogter van Okeanos en Tetis).
	+ Epifron

* Deur maagdelike voortplanting
	+ Apate
	+ Keres
	+ Momos
	+ Moros
	+ Oizus
	+ Oneiroi
	+ Filotes
	+ Tanatos
	+ Eris
	+ Geras
	+ Hipnos
	+ Nemesis
	+ Hesperides
	+ Fanes

* By Uranos
	+ Lussa

* By Kerberos
	+ Die helhonde
Kaart van antieke Athene met die Akademie aan die noordweste van die stad.
Die antieke pad na die Akademie.
Die argeologiese ligging van Plato se Akademie in 2008.
'n **Akademie** (Attiese Grieks: Ἀκαδήμεια; Koine Grieks: Ἀκαδημία) is 'n institusie vir sekondêre of hoër onderwys, navorsing of erelidmaatskap. Die verwante term **akademia** verwys na die globale leerkrag van professore en navorsers in institusies vir hoër onderwys. Sogenaamde **akademiese vryheid** word gesien as 'n grondslag vir intellektuele omgewings, waarbinne die reg om kennis na te strewe, rede te voer, te onderrig en navorsing te doen, beskerming geniet van inmenging deur enige owerhede of sensuur.

Die naam kan teruggevoer word na Plato se skool vir filosofie wat hy om en by 385 v.C. te Akademia gestig het. Laasgenoemde was 'n heiligdom van Athena, die godin van wysheid en vaardigheid, wat noord van Athene in Griekeland geleë was. 'n Akademie in sy klassieke vorm is dan 'n plek van intellektuele besinning en werksaamhede en vir die waardering en bevordering van skeppende werk. Die Platoniese Akademie is waarskynlik tydens die beleg van Sulla in 86 v.C. vernietig, en 'n Akademie sou eers weer in die 5de eeu herrys.

In die moderne wêreld word die woord akademie vryelik toegepas in leerskole in sport, fotografie, modelwerk, skoonheidsalonne, ensomeer, wat gevolglik nie die oorspronklike betekenis gestand doen nie.
"**O, Boereplaas**" is ’n Afrikaanse, verwerkte weergawe van die Duitse Kersliedjie "**O Tannenbaum**". Die Duitse woorde is geskoei op ’n lied uit die 16de eeu wat in die 19de eeu tot ’n Silesiese volksliedjie uitgebrei is. Die melodie was reeds in die 16de eeu ’n bekende volkswysie wat onder meer as "Es lebe hoch der Zimmermannsgeselle" en die studentelied "Lauriger Horatius" gewild was.

Vanweë die bekendheid van die lied en die eenvoudige wysie is baie ander, soms humoristiese woorde al daarop gesing. Ook die lied van die Internasionale Arbeidersbeweging, "The Red Flag", en die amptelike lied van die Amerikaanse deelstaat Maryland, "Maryland, My Maryland", gebruik dié wysie. ’n Tweede melodie vir *O, Boereplaas* is deur Johannes Joubert geskryf en deur Arthur Ellis verwerk.

Die Afrikaanse woorde is deur C.F. Visser geskryf.

Afrikaanse woorde
-----------------

> 
> O boereplaas, geboortegrond!  
> 
> Jou het ek lief bo alles.  
> 
> Al dwaal ek heel die wêreld rond,  
> 
> waar so gelukkig, so gesond?  
> 
> O boereplaas, geboortegrond!  
> 
> Jou het ek lief bo alles.  
> 
>   
> 
> O moederhuis, waar ooit so tuis?  
> 
> Jou het ek lief bo alles.  
> 
> Die wêreld, rykdom, prag en praal  
> 
> kan jou verlies my nooit betaal.  
> 
> O moederhuis, waar ooit so tuis?  
> 
> Jou het ek lief bo alles.  
> 
>   
> 
> O moedertaal, o soetste taal!  
> 
> Jou het ek lief bo alles.  
> 
> Van al die tale wat ek hoor,  
> 
> niks wat my siel ooit so bekoor.  
> 
> O moedertaal, o soetste taal!  
> 
> Jou het ek lief bo alles.
> 
> 
>

Melodie
-------

Die eerste strofe, soos gesing deur die koor van die VSA-weermagorkes (Duits/Engels)

<<
  \new Voice \relative c' {
    \autoBeamOff
    \language "deutsch"
    \tempo 4 = 120 \set Score.tempoHideNote = ##t
    \key f \major
    \time 3/4 \partial 8
    c8 f8. f16 f4. g8 a8. a16 a4.
    a8 g a b4 e, g f r8
    c'8 c a d4. c8 c8. b16 b4.
    b8 b g c4. b8 b8. a16 a4 r8
    c,8 f8. f16 f4. g8 a8. a16 a4.
    a8 g a b4 e, g f r8
    \bar "|."
  }
  \addlyrics {
    O Tan -- nen -- baum, o Tan -- nen -- baum,
    wie treu sind dei -- ne Blät -- ter.
    Du grünst nicht nur zur Som -- mer -- zeit,
    nein, auch im Win -- ter, wenn es schneit:
    O Tan -- nen -- baum, o Tan -- nen -- baum,
    wie treu sind dei -- ne Blät -- ter!
  }
>>
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
### Duitse woorde

> 
> O Tannenbaum, o Tannenbaum,  
> 
> wie treu sind deine Blätter.  
> 
> Du grünst nicht nur zur Sommerzeit,  
> 
> nein auch im Winter, wenn es schneit:  
> 
> O Tannenbaum, o Tannenbaum,  
> 
> wie treu sind deine Blätter!  
> 
>   
> 
> O Tannenbaum, o Tannenbaum,  
> 
> du kannst mir sehr gefallen!  
> 
> Wie oft hat nicht zur Weihnachtszeit  
> 
> ein Baum von dir mich hoch erfreut!  
> 
> O Tannenbaum, o Tannenbaum,  
> 
> du kannst mir sehr gefallen!  
> 
>   
> 
> O Tannenbaum, o Tannenbaum,  
> 
> dein Kleid will mich was lehren!  
> 
> Die Hoffnung und Beständigkeit  
> 
> gibt Trost und Kraft zu jeder Zeit!  
> 
> O Tannenbaum, o Tannenbaum,  
> 
> dein Kleid will mich was lehren!
> 
> 
>
Die standbeeld Makiʻi Taua Pepe op die Marquesaseilande, Frans-Polinesië.
Die **Polinesiese mitologie** is die tradisionele oorlewering van die mense van Polinesië, ’n groep eilande in die sentrale en suidelike Stille Oseaan. Polinesiërs praat tale van die taalgroep Maleis-Polinesiese tale, die belangrikste groep van die Austronesiese tale. Proto-Polinesies is vermoedelik omstreeks 1000 v.C. in die Tonga-Samoa-gebied gepraat.

Beskrywing
----------

’n Heilige omhulsel van gevlegde droë blare vir die oorlogsgod, 'Oro.
Voor die 15de eeu het Polinesiese volke na die ooste versprei: na die Cookeilande en van daar na ander eilande soos Tahiti en die Marquesaseilande. Hul afstammelinge het later eilande soos Paaseiland, Hawaii en Nieu-Seeland ontdek. Die woordeskat van dié tale is naby genoeg dat die verskillende volke mekaar kan verstaan. Veral hul mitologieë toon ’n gemeenskaplike oorsprong.

Volgens verskeie oorlewerings het die Polinesiërs van die mitiese Hawaiki na die eilande van die Stille Oseaan migreer in oop kano's, soortgelyk aan die tradisionele vlerkproue wat steeds in Polinesië aangetref word. Die Maori van Nieu-Seeland spoor hul voorouers terug na groepe mense wat na berig word in 40 kano's (*waka*) van Hawaiki af getrek het. Volgens tradisie keer die siele van afgestorwenes terug na Hawaiki. In Nieu-Seeland vind sulke terugreise plaas vanaf die verre noorde van Noordeiland — wat miskien ’n aanduiding is van die rigting waarin Hawaiki lê.

In sommige eilandgroepe is Tangaroa een van die belangrike gode – van die see en van visvangs. ’n Gewilde mite is van ’n huwelik tussen Lug en Aarde; die Nieu-Seelandse weergawe, Rangi en Papa, is ’n verbintenis wat die geboorte van die wêreld en alles daarin tot gevolg gehad het. Daar is stories oor eilande wat met ’n magiese vishoek uit die see getrek of van die hemel af gegooi word. Daar is verhale van reise, migrasies, verleidings en gevegte. Stories oor ’n bedrieër, Maui, is algemeen bekend asook dié oor die beeldskone godin/voorouer Hina of Sina.

Benewens hierdie gedeelde temas het elke eiland sy eie verhale van halfgode en helde. Dit word dikwels verbind met geografiese of ekologiese voorwerpe, wat beskryf word as die versteende oorblyfsels van die bonatuurlike wesens.
"**O, die Liewe Martatjie**" is die Afrikaanse weergawe van die Oostenrykse volksliedjie "**O du lieber Augustin**". Die Afrikaanse woorde is deur B.A. de Wet geskryf.

Afrikaanse woorde
-----------------

’n Weergawe vir koperblaasinstrumente.

> 
> O, die liewe Martatjie, Martatjie, Martatjie!  
> 
> O, die kleine vabondjie het my laat staan.  
> 
> Geld is weg, nooi is weg, als is weg, alles weg!  
> 
> O, die kleine vabondjie, wat nou gedaan?  
> 
>   
> 
> O, die liewe meisietjies, meisietjies, meisietjies!  
> 
> O, die kleine skelempies, skaam tog vir jul!  
> 
> Gooi ons weg, maak ons sleg, breek ons hart, maak ons kwaad.  
> 
> Kan die liewe engeltjies tog nie laat staan.  
> 
>   
> 
> O, my liewe Kareltjie, Kareltjie, Kareltjie!  
> 
> Waarom kleine papbroekie, moet jy so kla?  
> 
> Net 'n grap, jy's te pap, jy's te sleg, als is reg.  
> 
> Kom nou, liewe Kareltjie, vra Pa en Ma.
> 
> 
>

Augustin
--------

"Der liebe Augustin", oor wie die Duitse liedjie gaan, was die bynaam van Marx of Markus Augustin, ’n digter, sanger en doedelsakspeler. Die woorde word aan hom toegeskryf. Hy was blykbaar gewild, want veral in 1679 tydens die pes in Wene het hy die stadsbewoners opgevrolik met sy liedjies. Hy het met sy doedelsak van een kuierplek na ’n ander getrek om musiek te maak en maar min verdien – hy het blykbaar ook lekker diep in die bottel gekyk.

Volgens oorlewering was die 36-jarige Augustin een aand weer dronk en het hy in die straat geslaap. Opruimers wat mense wat in die pes dood is se lyke bymekaargemaak het, het gedink hy is dood en hom saam met lyke in ’n massagraf gegooi. Die graf is nie dadelik toegegooi nie, maar net tydelik bedek sodat nog lyke later bygevoeg kon word. Die volgende dag het Augustin tussen die lyke op sy doedelsak gespeel tot hy uit die graf gered is.
Daarna het Augustin blykbaar beter verdien. Die legende is dalk deur homself begin. Destydse bronne het al berig oor hoe hy tussen die lyke uitgekom het. 

Die volksliedjie "O du lieber Augustin" het omstreeks 1800 in Wene ontstaan. Augustin self word as die skrywer genoem, maar die oorsprong is onseker. 

### Duitse woorde

’n Gedenkplaat vir "Der liebe Augustin" teen die muur van die gastehuis Griechenbeisl in Wene.

> 
> O du lieber Augustin, Augustin, Augustin,  
> 
> O du lieber Augustin, alles ist hin.  
> 
>   
> 
> Geld ist weg, Mensch (Mäd´l) ist weg,  
> 
> Alles hin, Augustin.  
> 
> O du lieber Augustin,  
> 
> Alles ist hin.  
> 
>   
> 
> Rock ist weg, Stock ist weg,  
> 
> Augustin liegt im Dreck,  
> 
> O du lieber Augustin,  
> 
> Alles ist hin.  
> 
>   
> 
> Und selbst das reiche Wien,  
> 
> Hin ist's wie Augustin;  
> 
> Weint mit mir im gleichen Sinn,  
> 
> Alles ist hin!  
> 
>   
> 
> Jeder Tag war ein Fest,  
> 
> Und was jetzt? Pest, die Pest!  
> 
> Nur ein groß' Leichenfest,  
> 
> Das ist der Rest.  
> 
>   
> 
> Augustin, Augustin,  
> 
> Leg' nur ins Grab dich hin!  
> 
> O du lieber Augustin,  
> 
> Alles ist hin!
> 
> 
>
Die **Polinesiese rot**, **Pasifiese rot** of **klein rot** (*Rattus exulans*), wat die Maori's as ***kiore*** ken, is die algemeenste rot in die wêreld naas die bruin- en swartrot. Die rot het in Suidoos-Asië ontstaan en nes sy verwante wydversprei geraak. Dit het na feitlik die hele Polinesië versprei, insluitende Nieu-Seeland, Paaseiland en Hawaii. Nes ander rotte is dit hoogs aanpasbaar en kom dit voor in van graslande tot woude. Dit word nou met die mens verbind, wat maklike toegang tot kos verleen. Die rot het in die meeste gebiede waar dit voorkom tot 'n groot plaag ontwikkel.

Beskrywing
----------

Die Polinesiese rot lyk nes ander rotte, soos die bruin- en swartrot. Dit het groot, ronde ore, 'n gepunte snoet, swart/bruin hare met 'n ligter pens en relatief klein pote. Dit het 'n lang, maer lyf en kan tot 15 cm lank word van die snoet tot die punt van die stert. Dit is dus effens kleiner as ander rotte wat met die mens verbind word. Op kleiner eilande is dit geneig om nog kleiner te wees: sowat 11 cm lank. 

Die Polinesiese rot word gewoonlik gekenmerk deur 'n donker bokant van die agterpoot naby die enkel; die res van die poot is lig.

Ander bron
----------

* "ISSG entry: Rattus exulans". Besoek op 2006-12-05.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.


|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q339418
* EoL: 328449
* EPPO: RATTEX
* GBIF: 2439244
* iNaturalist: 44574
* ITIS: 180364
* IUCN: 19330
* MSW: 13001742
* NCBI: 34854

 |
Die blare van die Négrette-druif
**Négrette** is 'n donker, rooiwyn druifsoort wat hoofsaaklik in suidwes-Frankryk in die streek tussen Albi en Toulouse verbou word. Die druifsoort word onder andere gebruik in die Côtes de Gascogne-streek. Dit kan ook gevind word in Haute-Garonne, Tarn-et-Garonne, Tarn, Vendée, Île de Ré, Gascogne en Kalifornië.

Kenmerke
--------

Die druif spruit vroeg in die jaar, en is geneig tot 'n effens te hoë suurinhoud. Die tipiese geure wat geassosieer word met die wyn is frambose en rooibessies. Afhangende van die streek en die verbouingsmetode lewer dit gladde, vrugtige wyne, soms eenvoudig en soms intens, donkerkleurig, ryk en pittig. Die wyn het 'n hoë tannieninhoud, wat beteken dat dit nie gewoonlik in eikehoutvate verouder word nie. Die druif is veral geskik vir die warm, droë klimaat van die Côtes de Gascogne-streek. In vogtiger klimate is dit veral sensitief vir botritis (Botryotinia fuckeliana, sinoniem: Botrytis cinerea).

Wyn
---

Die wyn wat van hierdie druifsoort gemaak word is veelsydig, aangesien dit goed verouder, maar ook as jong wyn gedrink kan word. In Kalifornië het die druifsoort tot 1997 bekend gestaan as Pinot St-George, toe die BATF ("Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives") bevind het dat dié naam nie meer gebruik mag word nie. In die Fiefs Vendeens van die Loire-vallei staan Négrette ook bekend as Ragoûtant. Die verbouing van die druif het afgeneem vanweë sy vatbaarheid vir die Uncinula necator (sinoniem, Erysiphe necator) swam en botritis.

Sinonieme
---------

Négrette staan ook bekend as: Bourgogne, Cahors, Cap de More, Chalosse noire, Couporel, Dégoûtant, Folle noire, Morelet, Morillon, Mourelet, Mourrelet, Négralet, Negraou, Négret, Négret de Gaillac, Négret du Tarn, Négrette de Fronton, Négrette de Longages, Négrette de Nice, Négrette de Rabastens, Négrette de Villaudric, Négrette de Villemur, Négrette Entière, Négrette Poujut, Negretto, Noirien, Petit Négret, Petite Négrette, Petit noir, Petit Noir de Charentes, Petit Noir de Fronton, Pinot Saint Georges, Pinot St. George, Ragoûtant, Saintongeais, Vesparo noir en Villemur.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Hierdie artikel bevat nie ’n bronnelys nie, wat beteken dat die inhoud nie geverifieer kan word nie. Enige bevraagtekende inligting mag dus ook mettertyd verwyder word. Help Wikipedia deur betroubare bronne tot die artikel by te voeg.
 |

In hierdie polifiletiese stamboom is die blou en die rooi groep monofiletiese groepe, terwyl die groen groep parafileties is.
’n Takson word **polifileties** genoem as die laaste gemeenskaplike voorsaat van alle organismes in die takson nie self tot die takson behoort nie. 

’n Hipotetiese takson, "gevleueldes" – wat sou kon bestaan uit voëls, vlermuise en insekte – sou polifileties gewees het as die gemeenskaplike voorsaat nie ook ’n "gevleuelde" was nie.

Polifiletiese taksons verskil van monofiletiese taksons, waar die groep die gemeenskaplike voorsaat en al die afstammelinge daarvan insluit, en van parafiletiese taksons, waar die voorsaat wel tot die groep behoort, maar nie al die afstammelinge nie.

Taksonomie en kladistiek
------------------------

In moderne taksonomie word daarna gestreef om waar moontlik slegs met monofiletiese taksons te werk. Die moontlikheid om die DNA van organismes te vergelyk, het die ontwikkeling van ’n nuwe klassifikasiestelsel versnel.
Die Polinesiese Driehoek is 'n geografiese streek van die Stille Oseaan met Hawaii (1), Nieu-Seeland (*Aotearoa*, 2) en Paaseiland (*Rapa Nui*, 3) by sy hoeke. In die middel is Tahiti (5), met Samoa (4) in die weste.
Die **Polinesiese Driehoek** is 'n gebied in die Stille Oseaan met drie eilandgroepe as sy hoekpunte: Hawaii, Rapa Nui (Paaseiland) en Nieu-Seeland. Die gebied sluit die meeste Polinesiese eilande in behalwe Paaseiland, terwyl Nieu-Seeland net vanweë sy inheemse Polinesiese bevolking, die Maori's, by die driehoek ingereken word. In politieke opsig bestaan die eilande naas Nieu-Seeland uit drie onafhanklike state (Tonga, Samoa en Tuvalu) en nege oorsese gebiede wat oor verskillende grade van selfregering beskik.

Die talle eilandbeskawings in die uitgestrekte driehoek maak almal deel uit van die Polinesiese taalgroep, wat volgens taalwetenskaplikes as deel van die Maleis-Polinesiese taalfamilie geklassifiseer word en sy oorsprong in die Proto-Austronesiese tale van Suidoos-Asië het wat 5 000 jaar gelede gepraat is.

Naas hul tale deel die Polinesiërs ook 'n kulturele erfenis wat ou tradisies, kuns, godsdiens, sosiale strukture en wetenskappe insluit. Antropoloë neem aan dat alle moderne Polinesiese beskawings na 'n enkele proto-beskawing herlei kan word wat sowat 35 000 tot 40 000 jaar gelede deur Maleis-Polinesiese immigrante uit die huidige Indonesië in die Suidelike Stille Oseaan gevestig is.

Die huidige beskawings het hul oorsprong in die Groot Polinesiese Volksverhuising in die eerste eeue na Christus, en die kolonisasie van die eilandgroepe van die Polinesiese Driehoek – 'n gebied wat volgens sy oppervlakte groter is as die vastelande van Noord- en Suid-Amerika – met kano's word as 'n buitengewone seevaartprestasie beskou.

Die sewe Polinesiese hoofbeskawings is gevestig op:

* Nieu-Seeland (Aotearoa in die moderne Māori-taal)
* Hawaii
* Paaseiland (Rapa Nui)
* Marquesas (Te Fenua ‘Enata / Te Henua Kenana)
* Samoa
* Tahiti
* Tonga

Fidji het 'n Melanesiese beskawing wat nogtans beduidende Polinesiese invloede toon.