recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Hudson's Bay Company** (Frans: *Compagnie de la Baie d'Hudson*), kort **HBC**, of "The Bay" ("La Baie" in Frans) is die oudste handelsonderneming in Noord-Amerika en ook een van die oudstes ter wêreld. Die maatskappy het hom vir die grootste deel van sy geskiedenis op die pelshandel toegespits, maar is intussen met winkelkettings soos *Hudson's Bay* (vroeër *The Bay*), *Zellers*, *Home Outfitters* en *Lord & Taylor* dwarsoor Kanada en die Verenigde State by die Noord-Amerikaanse kleinhandelbedryf betrokke. Die onderneming se huidige hoofkwartier is in die Simpson-toring, 'n wolkekrabber in Toronto, Ontario gesetel.

Die maatskappy is in 1670 in Engeland met 'n koninklike oktrooi as **The Governor and Company of Adventurers of England trading into Hudson's Bay** geïnkorporeer en het in dele van Noord-Amerika as 'n soort de facto-regering gefungeer voordat Europese state en later die Verenigde State aanspraak op hierdie gebiede gemaak het. Op een tydstip was dit die grootste landbesitter ter wêreld, waarby Rupert's Land sowat vyftien persent van die Noord-Amerikaanse oppervlakte beslaan het.

Eeue lank het die maatskappy vanuit sy hoofkwartier in York Factory, Manitoba in Hudsonbaai die pelshandel in die grootste deel van die Brits-oorheerste Noord-Amerika beheer. Tydens hulle verkenningstogte het sy pelshandelaars en -jagters in aanraking met baie groepe van die Eerste Nasies in aanraking gekom en vroeë verhoudings met hulle gesmee. Sy netwerk van handelsposte sou die basis vir die latere amptelike beheer in baie gebiede van Wes-Kanada en die Verenigde State gevorm. In die 19de eeu het sy uitgestrekte besittings die grootste komponent van die nuutgevormde Dominium van Kanada geword waarin die maatskappy die grootste privaat landeienaar was.

Met die agteruitgang van die pelshandel het die maatskappy sy belange herstruktureer om voortaan as handelsonderneming lewensnoodsaaklikhede aan setlaars in die Kanadese weste te verskaf. Die *Hudson's Bay Company* se argiewe, 'n versameling van baie van sy rekords en kaarte, is in Winnipeg, Manitoba geleë.

Nadat die maatskappy verskeie kere van eienaar gewissel het, is dit in Julie 2008 deur 'n Amerikaans-gebaseerde privaat beleggingsmaatskappy, *NRDC Equity Partners*, oorgeneem. Hierdie onderneming was ook die eienaar van die afdelingswinkelketting *Lord & Taylor*. Tussen 2008 en 2012 is HBC deur een van NRDC se eiendomsmaatskappye, *Hudson's Bay Trading Company*, bestuur wat op 23 Januarie 2012 ontbind is. HBC word tans regstreeks deur NRDC bestuur en hou naas sy Kanadese dogtermaatskappye *Hudson's Bay*, *Zellers* en *Home Outfitters* ook toesig oor *Lord & Taylor* se bedrywighede in die VSA.

In 2015 het HBC een van die grootste afdelingswinkelkettings in Duitsland, *Galeria Kaufhof*, oorgeneem.
Rosa Luxemburg (regs) en Clara Zetkin in 1910
Rosa Luxemburg, 1895
**Rosa Luxemburg** (1871–1919), wat volgens haar geboortesertifikaat op 5 Maart 1871 as *Rosalia Luksenburg* in Zamość, Pole van Joodse afkoms gebore is; was een van die belangrike leiers van die Europese arbeidersbeweging en 'n vasbeslote voorstander van die proletariese internasionalisme.

Sy lewer veral in die Poolse en Duitse sosiaal-demokratiese beweging 'n groot bydrae tot die Marxistiese teorie en tree as 'n baie aktiewe antimilitariste op. As 'n protes teen die Duitse deelname in die Eerste Wêreldoorlog stig sy in 1914 die *Gruppe Internationale* en word saam met Karl Liebknecht leier van die latere Spartakusbund, wat as opvolger van die *Gruppe Internationale* optree.

As politieke skrywer gee sy 'n groot aantal essays, wat die beleid van haar tydperk kritiseer, en ekonomiese analises uit. Sy word later mede-uitgewer van die linkse koerant *Die Rote Fahne*.

Teen die einde van die jaar 1918 is sy een van die stigters van die *Kommunistiese Party van Duitsland* (KPD) en stel sy partyprogram saam. Na die mislukte *Spartakus*-opstand van 1919 is Rosa Luxemburg saam met Karl Liebknecht op 15 Januarie deur anti-republikeinse Freikorpslede in Berlyn vermoor. Die presiese omstandighede van hierdie politieke moord is nie bekend nie.

Rosa Luxemburg se teoretiese en praktiese werk vir die sosialistiese beweging en die internasionale solidariteit van die arbeidersklas en haar optrede teen militarisme en oorlog maak van haar een van die belangrikste politici van die vroeë 20ste eeu, wat ook buite haar party en Duitsland groot erkenning geniet.

Die jaarlikse herdenking van die moord op Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht, wat op die tweede Sondag van Januarie in Berlyn plaasvind, is nog steeds een van die grootste politieke betogings van Duitsland. Sedert die hereniging van Duitsland het dit egter afgeneem. Op 13 Januarie 2008 byvoorbeeld het 'n LLL-betoging volgens die pers 10 000 en volgens die Duitse owerhede net 3 500 deelnemers gehad.

Bronne
------

* Feliks Tych: Luksemburg (Rosalia). In: Polski Slownik Biograficzny. T. III/1. Wroclaw. 1973 (pl)
* I. Jashborowskaja, J. Jewserow: Rosa Luxemburg. Biographische Skizze. Moskou. 1974 (ru)
* Gilbert Badia: Rosa Luxemburg. Journaliste, Polémiste, Révolutionaire. Parys. 1975 (fr)
* Aleksander Kochanski: Róza Luksemburg. Warskou. 1976 (pl)
* Richard Abraham: Rosa Luxemburg. A life for the International. Oxford, Engeland. 1989 (en)
* Elzbieta Ettinger: Rosa Luxemburg. Ein Leben. (de)
* Norman Geras: Rosa Luxemburg. Kämpferin für einen emanzipatorischen Sozialismus. Londen. 1976 (de)
* Donald E. Shepardson: Rosa Luxemburg and the Noble Dream. Peter Lang Publications. New York. 1996. ISBN 0-8204-2739-X (en)
Die **NG gemeente Bloemfontein-Oos** was ’n gemeente in die suidooste van die Vrystaatse hoofstad. Dit is in 1995 by die NG gemeente Ooshoek ingelyf.

Eredienste is sedert 1919 in ’n saaltjie in die ooste van Bloemfontein gehou vir lidmate van die moedergemeente vir wie dit onmoontlik was getrou dienste in die Tweetoringkerk by te woon. Bloemfontein-Oos het in 1930 afgestig en sewe jaar later is die saaltjie vergroot volgens die planne van die argitek George Louw.

Aangesien die vergrote saal ook te klein geword het om die groeiende gemeente te huisves, is reeds in 1945 oorweging aan kerkbou geskenk. Die lidmate het geld begin insamel en in 1953 is ’n erf gekoop. Die kerkraad het die kerkgebou in 1955 goedgekeur. Dit is deur die boumeester F.P. van Heerden ontwerp en die hoeksteen is in 1959 gelê. Die inwyding het op 30 April 1960 plaasgevind.

In die vroeë negentigerjare het die gemeente begin noustrop trek weens die veranderende demografie van die kleinhoewes in die omgewing en die suidooswaartse uitbreiding van informele nedersettings. Die groei van die stad se nywerheidsgebiede het ook tot ’n afname in die gemeente se lidmaattal gelei. In 1995 is Bloemfontein-Oos by Ooshoek ingelyf, sowat ’n jaar ná Rodenbeck. Die kerkgebou is deur die AGS oorgeneem.

Bloemfontein-Oos se eerste predikant, ds. E.J. du Toit, is op 29 November 1930 bevestig, maar reeds in Augustus 1935 het hy die beroep na Boshof aangeneem. Sedert 1950 was hy hoof van die Hugenote Kollege op Wellington.
Die eerste kerk en skool op Belfast.
Die NG kerk Belfast. Die argitek van die oorspronklike gebou was Johannes Rienk Burg, maar Gerard Moerdyk het die toring ontwerp, wat heelwat later aangebring is.
Ds. J.H.B. Strofberg.
Dié hoeksteen is op 19 Augustus 1961 gelê nadat die kerkgebou opnuut vergroot en herbou is.
Lede van die Ring van Lydenburg wat op 17 Februarie 1905 op Carolina byeen was. Tweede van links sit ds. A.P. Burger van Middelburg, en naas hom di. H.J. Neethling (Lydenburg, voorsitter), A.G. du Toit (Carolina, scriba), P.W. Ennis (Ermelo), en H.T. Gonin (**Belfast**). Afgevaardigde kerkraadslede was oudl. J.J. Schutte en diak. C.L.W. von Zwiel (Lydenburg), oudl. J. de Clercq en diak. I.F. Haupt (Middelburg), oudle. L.D. Fourie en D. F. van Aardt (Ermelo), oudl. G.M. Britz en diak. J.C. Swanepoel (Roossenekal), oudl. G.J. van Loggerenberg en diak. P.D. Grobler (Carolina), en oudl. I.J. Breytenbach en diak. C.J. Maré (**Belfast**).
Die **NG gemeente Belfast** is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode. Buiten die hoofkerk op Belfast, Mpumalanga, behoort die kerkgebou van die voormalige NG gemeente Dullstroom ook aan die gemeente nadat Dullstroom by Belfast ingelyf is.

Stigting
--------

Hierdie gemeente, wat die naam van die dorp Belfast dra wat deur ’n man van Ierse afkoms aangelê is, is in die jaar 1899 gestig. Die nuwe dorp was geleë in die distrik Lydenburg, ongeveer op die skeiding tussen die Hoëveld en die Laeveld. Met sy stigting het die gemeente egter ’n deel van die distrike Lydenburg, Middelburg en Carolina beslaan.

Eerste leraars
--------------

Aangesien die stigting in dieselfde jaar plaasgevind het as die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog en die eerste beroepe leraar, ds. J.C. Hefer, bedank het, het sy vakant gebly tot in 1904. Die derde beroep wat in 1904 uitgebring is, was op ds. H.T. Gonin, wat dit dan ook aangeneem het. Hy het die gemeente vrome getrouheid tot September 1913 bedien, toe hy as dosent na die Sendinginstituut op Wellington gaan. Sy opvolger was ds. J.H.M. Stofberg.

Kerkbou
-------

In 1894 is die hoeksteen gelê van die gebou wat as skool sowel as kerk moes dien. Lank is die behoefte aan ’n groter kerk gevoel, maar eers in April 1914 is die hoeksteen van die huidige kerk gelê deur die, volgens *Ons Kerk Album*, "onvergetelike, en door zijn volk innig beminde" kmdt.genl. C.F. Beyers. Ds. Stofberg het die kerk ingewy. Danksy die hartlike samewerking van die gemeente en milde skenkings van vele, kon die skuld binne twee jaar betyds afbetaal word, en dit nieteenstaande die swaar tye veroorsaak deur die Eerste Wêreldoorlog. Weens die oorlog kon die toring, eindelik ontwerp deur die vermaarde argitek Gerard Moerdyk, en galery egter nie dadelik aangebring word nie.

Enkele leraars
--------------

* Henri Theodore Gonin, 1904 – 1913
* G.M. Steyn
* M.H.O. Kloppers
* Benjamin Daniel Blom, 2 Desember 1983 – 26 April 2020

Bronne
------

* (nl)  Maeder, ds. G.A. en Zinn, Christian. 1917. *Ons Kerk Album*. Kaapstad: Ons Kerk Album Maatschappij Bpkt.

Sien ook
--------

* Gereformeerde kerk Belfast
Die NG kerk Benoni-Noord.
Ds. A. de V. Visser.
Die **NG gemeente Benoni-Noord** is die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Benoni nadat die moedergemeente by die gemeente Farrarmere ingelyf is.

Onder die inspirerende leiding van ds. R.J.B. Feenstra het die 24-jarige moedergemeente Benoni daartoe oorgegaan om op 1 Desember 1938 die eerste gemeente af te stig. Die nuwe gemeente Benoni-Noord dateer sy geboorte dus uit die Voortrekker-Eeufeesjaar. Die nuwe gemeente is afgestig met 830 lidmate wat gewoon het in Northmead, Brentwood Park, Benoni Kleinplasies en Sesfontein. Aangesien daar geen samekomsplek vir die nuwe gemeente was nie het die moederkerk vir 'n jaar ten minste ook as samekomsplek vir die dogtergemeente gedien.

Bouwerk
-------

Op 26 Julie 1939 is 'n aanvang gemaak met die bou van 'n eie kerk, en prop. A. de V. Visser is op 29 Julie 1939 as die eerste herder en leraar van die gemeente bevestig. Die kerkgebou wat onder die bekwame leiding van Geurt en Leendert Geers gebou is, is op Saterdag 23 Desember 1939 ingewy. Die nuwe kerk het £5 323 gekos. Met die inwyding is die feesrede deur ds. W. Nicol, moderator van die Transvaalse Kerk, gelewer. Begin 1940 besluit die kerkraad op 'n nuwe pastorie en op 1 Julie 1940 kon die leraar sy intrek neem. Op Dinsdag 15 Oktober 1940 is die leraar in die huwelik bevestig met mej. Alberta Kuit van Pretoria en spoedig was die nuwe pastoriemoeder ywerig aan die werk. 

Die gebrek aan 'n vergaderplek vir Sondagskool, buitedienste en bidure het die kerkraad genoodsaak om 'n saal op Benoni Kleinplasies te laat oprig. Die hoeksteen is op 7 Februarie 1948 gelê en die saal is op 1 Mei in dieselfde jaar ingewy. Die kerkraad het gevoel dat daar in die woonbuurt 'n groot behoefte vir 'n saal bestaan. Ná langdurige onderhandelinge en planberaming kon daar op 7 Oktober 1949 'n aanvang gemaak word met die bou van 'n sierlike saal. Met die besoek van die Rapportryers aan Benoni is daar 'n gedenkteken onthul in die voorportaal van die half voltooide gebou. Hierdie gebou se hoeksteen is gelê deur die administrateur van Trans-vaal. 'n Sysaal, die Sarel Cilliers-saal, is in gebruik geneem op 2 September 1950. Die destydse minister van onderwys, kuns en wetenskap, adv. C.R. Swart — het die deur oopgesluit en die gebou ingewy. Die boukoste van die saal wat 600 sitplekke bevat, was £6700. Ons gemeente, wat 13 jaar oud is, kan waarlik getuig dat die Here vir ons baie goed is en mag ons wat die toekoms betref ywerig voortbou op diê groot dade wat die Here aan ons gedoen het.

Afstigtings
-----------

Vanweë die snelle uitbreiding van die nuwe gemeente is eers die nuwe gemeente Benoni-Oos afgestig en daarna Sesfontein en Fairleads.

Enkele leraars
--------------

* Jacobus Ignatius Bornman, 1956 – 1957

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L.. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
'n Oorlogskip in die Sueskanaal.
Die *Canal de la Peyrade* in Sète, Hérault, Frankryk.
'n **Kanaal** is 'n kunsmatig aangelegde waterweg. Mense bou al etlike eeue lank kanale vir die vervoer van swaar goedere op bote en skepe. Kanale word ook vir besproeiing of hidroëlektrisiteit benut. Die kante van kanale is soms met klei of beton versterk.

Kanale verbind gewoonlik mere, riviere of oseane. Die Panamakanaal is 'n voorbeeld van 'n bekende kanaal wat die Atlantiese Oseaan met die Stille Oseaan verbind. Die Sueskanaal verbind die Middellandse See met die Rooisee.

Daar is verskillende soorte kanale:

* Voedingskanale word gebruik om water na 'n bepaalde plek waar dit benodig word, soos vir besproeiing, te gelei.
* Afvoerkanale word gebruik om water weg te voer (dreinering).
* Verbindingskanale verbind twee of meer mere, riviere of oseane.
* Laterale kanale word gewoonlik langs onbevaarbare gedeeltes van 'n rivier gebou.

Geskiedenis
-----------

Perde word gebruik om 'n sleepboot in die kanaal te trek.
Die eerste kanale is gebruik om water na landerye aan te lê. Vroeë beskawings, soos in Antieke Egipte en Mesopotamië, het reeds kanale vir besproeiing gebruik. In China met mense begin om riviere bevaarbaar te maak deur water op te dam, asook riviere te verdiep en te verbreed. Later het mense begin om nuwe kanale te grawe sodat meanders (kronkels) en vlak gedeeltes uitgesny kon word. Hulle het ook begin om sluise te installeer om die watervlak te beheer.

Die eerste kanale vir die vervoer van goedere was relatief klein. Bote het nie enjins gehad nie en moes meestal deur mense of perde van die kant af getrek word. Paaie is soms langs kanale hiervoor aangelê. In die 19de eeu is stoombote gebruik om sleepbote oor breër riviere te trek of te stoot. Na die Tweede Wêreldoorlog is skepe met enjins op kanale gebruik, en het die skepe al groter begin word. Talle kanale is verbreed en klein skepe wat nie meer winsgewend was nie is deur groter skepe vervang.

Voor die koms van spoorweë was dit aansienlik goedkoper en vinniger om goedere oor water as oor land te vervoer. Vervoer oor kanale is mettertyd deur spoorweë en later met snelweë en vlugroetes aangevul of vervang.
**Joeri Dolgoroeki** (Russies: Юрий Долгорукий; "Joeri die Langarm" - 'n verwysing na sy reputasie as onverskrokke en soms genadelose ryksbouer; omstreeks 1099–15 Mei 1157) was die stigter van Moskou en ’n belangrike figuur in die oorgang van politieke mag van Kiëf na Wladimir-Soezdal ná die dood van sy ouer broer, Mstislaf die Grote. Hy het van September 1149 tot April 1151 en weer van Maart 1155 tot Mei 1157 as grootprins van Kiëf regeer.

Rostof en Soezdal
-----------------

Joeri was die sesde seun van Wladimir Monomach. In 1108 het sy pa hom gestuur om die uitgestrekte provinsie Rostof-Soezdal in die noordooste van Kiëf-Roes namens hom te gaan regeer. In 1121 het hy vasgesit met die bojare van Rostof en het hy die hoofstad van sy streek van daar na Soezdal geskuif. Aangesien die gebied yl bevolk was, het Joeri baie forte en verskeie dorpe laat bou, volgens oorlewering onder meer Twer, Kostroma en Wologda.

In 1147 het Joeri Swjatoslaf Olgowitsj op ’n plek met die naam Moskou ontdek. In 1156 het Joeri houtmure en ’n grag om Moskou laat bou. Hoewel die nedersetting moontlik toe reeds bestaan het, word Joeri dikwels "die stigter van Moskou" genoem.

Stryd om Kiëf
-------------

Ondanks sy belange in die noordelike streke het Joeri steeds sy oog op die kroon van Kiëf gehad. Dit is hierdie inmenging met die politiek in die suide wat hom die bynaam "Dolgoroeki", "die Langarm", besorg het. Ná die dood van sy ouer broer, Mstislaf, het Joeri die geleentheid gebruik om sy mag uit te brei. In 1147 het hy sy stryd begin om Kiëf te verower, en twee jaar later het hy dit reggekry. In 1151 is hy tydelik uit die hoofstad verdryf deur sy neef, Isjaslaf III, die seun van Mstislaf, maar in 1155 het hy Kiëf herower. Sy skielike dood in 1157 het ’n herlewing van vyandelike gevoelens teenoor Soezdal tot gevolg gehad.

Nalatenskap
-----------

Moskowiete beskou Joeri as die stigter van hulle stad. Sy beskermheilige, sint Joris, verskyn op die wapen van Moskou waar hy ’n draak verslaan. In 1954 is ’n monument, wat deur Sergei Orlof ontwerp is, vir hom opgerig in Twerskaja-straat, die stad se hoofstraat.
**Veii** (Etruskies: *Vei(s), Uentia*; Italiaans: *Veio*) was 'n belangrike stad van die Etruskers wat in 396 v.C. deur die Romeine ingelyf is. Dit was 17 km noord van Rome geleë en sy verowering vorm die eerste groot uitbreiding van die gebied van die Romeinse staat.

Die stad is op 'n plato geleë wat met steil oewers deur twee riviere begrens word, die *Cremera* (vandag: Valchetta) en die Mola. Die sitadel is in die suide en dit word deur duisende grafte in kringe omring. Opgrawings het 'n indrukwekkende tempel gewys wat omtrent 510 v.C. gebou is en dalk aan Apollo en Hercules gewy is. Veii is saam met die ander stede van Suid-Etrurië Cerveteri, Tarquinia, Vulci en Orvieto een van die mees gevorderde nedersettings van die Etruskers. Die vroegste beskilderde graf (laat 8ste/ vroeg 7de eeu v.C.) is hier aangetref. Dit wys dieselfde soort leeus wat ook op aardewerk gevind word.

Veii en Rome
------------

Apulu (Apollo) van Veii
Daar is reeds vroeg met die koninkryk Rome gebaklei oor die mag oor die regteroewer van die *ripa veis* oftwel die Tiber. In 477 v.C. het die Fabii op die Cremera 'n groot nederlaag gely en sowat dertig jaar later het A. Cornelius Cossus die koning van Veii Lars Tolumnius gedood.

Tradisioneel word aangeneem dat daar drie oorloë was:

* Die Eerste Oorlog met Veii het van 483 tot 474 v.C. geduur. Daar is min daaroor bekend hoewel dit lyk of Veii die oorwinnaar was. Dit het in 'n wapenstilstand geëindig waarby Veii die mag oor Fidenae behou het.
* Die Tweede Oorlog met Veii het in 437 v.C. uitgebreek en in 435 het die Romeine Fidenae ingeneem. Later het hierdie stad in opstand gekom en is in 426 verwoes.
* Tradisioneel word die Derde Oorlog met Veii van 405-396 v.C. gewys en dit eindig met die val van Veii onder *dictator* M. Furius Camillus.

Livius sê dat die ander Etruskiese stede by die *Fanum Voltumnae* (naby Volsinii) saamgekom het en geweier het om Veii te help, maar dit is nie seker dat daar iewers politieke samewerking tussen die Etruskiese stede was.

Die stad word in 396 v.C. verwoes en ritueel begrawe. Die Romeine beweer dat die beeld van die godin Juno geknik het toe sy 'genooi' is om na Rome te kom om daar, pleks van in Veii, vereer te word. Dit wys hoe die Romeine die stad as mededinger wou uitskakel, ook in religieuse opsigte. Daar word geraam dat ná die inlywing Veii se gebied 60% van Rome se totale oppervlak behels het. Die Romeine het dit altyd as 'n belangrike stap in hulle geskiedenis gesien en die oorlog teen Veii is dikwels soos die tienjarige oorlog tussen die Grieke en Troje beskryf, maar oor die ware toedrag van sake is min bekend. Rome het ná Veii se inlywing amper opgehou om sy *Cappellaccio tufa* as boumateriaal te gebruik omrede Veii se *Grotta Oscura tufa* baie beter was. Daar het ook baie meer grond bygekom waar met slawe geboer is. Ná die inname van die stad deur Camillus is die burgers van Veii as slawe verkoop.
Die pornosterre Jeskaya en Sebastian Barrio.
**Veelrassige pornografie** is ’n pornografiese genre wat seks uitbeeld tussen mense van verskillende rasse. Dit kan enige etniese groepe insluit, soos wit mense, swart mense, Asiërs of Latyns-Amerikaners. Veelrassige seks word veral aangetref in Noord-Amerika, waar ’n wit en swart persoon gewoonlik betrek word. Rassestereotipes is meestal aan die orde van die dag.

*Behind the Green Door* (1972) was een van die eerste pornografieprente wat tonele tussen ’n wit vrou (Marilyn Chambers) en swart man (Johnnie Keyes) ingesluit het. Veelrassige pornografie het intussen een van die gewildste genres in pornografie geword. Daar is deesdae verskeie webtuiste wat uitsluitlik op veelrassige seks konsentreer.

Dispuut in die VSA-pornobedryf
------------------------------

In Amerika is daar ’n algemene oortuiging dat wit aktrises in die verlede gewaarsku is om swart mans te vermy, beide op stel en in hul persoonlike lewe. ’n Moontlike rede kan wees dat daar geglo is ’n veelrassige toneel kan die loopbaan van ’n wit pornoster ruïneer, maar kenners meen daar is geen getuienis om dié mening te ondersteun nie.

Sommige kommentators wys ook daarop dat die gebrek aan rasseskeiding en "nonsens oor 'aantrekking' en 'voorkeur'" in die Europese pornobedryf daartoe gelei het dat baie Europese aktrises in veelrassige prente verskyn het. Die akteur Lexington Steele het in 2013 in ’n onderhoud met die tydskrif *Root* gesê wit aktrises wat in veelrassige pornografie verskyn, kan hul loopbaan wegsteek as gevolg van sosiale druk deur hul naastes terwyl hulle meen "Dis net ’n element van die Amerikaanse kultuur wat nog bestaan, en dit is die gevoel dat ’n wit vrou onteer, of dalk besmet, sal word as hulle ’n toneel met ’n swart man doen".

Aurora Snow het in 2013 in ’n artikel opgemerk die grootste rede wat wit aktrises keer om veelrassige tonele te doen, is "loopbaan-angs" wat deur agente veroorsaak word, eerder as hul eie rassevooroordeel. Die akteur Tee Reel, wat een van die min swart agente in die Amerikaanse pornobedryf is, het gesê: "Sommige vroue wat gesê het hulle doen nie veelrassige seks nie; ek het inderwaarheid met hulle seks gehad, weg van die kameras."

Kritiek van geleerdes
---------------------

In hoofstuk 3 van haar boek *Porn Studies* ondersoek Linda Williams, ’n professor aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, die rolprent *Crossing the Color Line* met Sean Michaels, ’n swart akteur, en Christi Lake, ’n wit aktrise. In die onderhouddeel van die prent sê Michaels en Lake hoe "kleurblindheid" ’n positiewe benadering tot veelrassige porno is. Williams identifiseer ’n weerspreking tussen hierdie onderhoude en die daaropvolgende tonele, waarin albei akteurs verskeie kere verwys na die verskil in velkleur tussen hulle. Lake verwys byvoorbeeld na Michaels se geslagsorgaan as ’n "big black dick". Williams meen die uitwysing van rasseverskille word die hooffokus vir die kykers gemaak, en dit lê klem op die eksotiese sy van rasseverskille. Sy meen die seksuele spanning in veelrassige pornografie dateer terug in die Amerikaanse geskiedenis na slawerny.
*Vir ’n artikel oor die oblast met dieselfde naam, sien Kostroma-oblast.*

**Kostroma** (Russies: Кострома́) is ’n historiese stad in Rusland en die hoofstad van die federale deelgebied Kostroma-oblast. Dit is by die samevloei van die Wolga- en die Kostroma-rivier geleë en is deel van die Goue Ring van historiese nedersettings, wat stede soos Wladimir en Soezdal insluit. Die bevolking in 2013 was 271 445.

Geskiedenis
-----------

Die stad word die eerste keer in die Russiese Primêre Kronieke vir die jaar 1213 genoem, maar historici glo dit kon meer as ’n halfeeu vantevore deur Joeri Dolgoroeki gestig gewees het. Dit is in 1238 deur die Goue Horde verwoes. Die prins was toe Wasili van Kostroma, jonger broer van die beroemde Aleksander Nefski. Dit is later deur Iwan I van Moskou gekoop.

As een van die mees noordelike stede van Moskowië het dit gedien as skuilplek vir prinse toe Moskou in 1382, 1408 en 1433 aangeval is. Boris Godoenof het die Ipatijef-klooster in stene laat herbou. Dit is net betyds voltooi om die verhoog te wees vir van die mees dramatiese gebeure van die Tyd van Beroeringe.

Die eerste tsaar van die Huis van Romanof, Michail, het ook as kind in dié klooster gewoon. Dit is hier waar hy die leierskap van Rusland in 1612 aangebied is. Dit het deur die jare ’n sagte plek in die harte van die Romanof-heersers bly beklee en is deur talle van hulle besoek. ’n Houthuis van Michail Romanof bestaan vandag nog in die klooster.
’n Deel van die fort.
Die antieke terrein by **Kot Diji** (Oerdoe: کوٹ ڈیجی) in Pakistan was die voorloper van die Indusvalleibeskawing. Die terrein was reeds teen 3300 v.C. bewoon. Die oorblyfsels bestaan uit twee dele: die fortgebied op hoë grond (sowat 12 m) en ’n buitegebied. Pakistan se departement van argeologie het in 1955 en 1957 opgrawings daar gedoen.

Dit is in die Pakistanse distrik Sindh geleë, aan die oosteroewer van die Indus regoor Mohenjo-Daro. Dit lê aan die voet van die Rohriheuwels en ’n fort is in 1790 gebou. Die fort, op die kant van ’n steil heuwel, is goed bewaar.

Kot Diji-kultuur (3300-2600 v.C.)
---------------------------------

Die terrein is 2,6 ha groot. Die vroegste besetters was voor-Harappa, of vroeg in die vorming van die vroeë Harappa.

Teen die tyd van die eerste laag, Kot Diji I (2605 v.C.), is koper en brons nog nie gebruik nie. Die huise en versterkings was van ongebakte modderstene. Wapens soos pylpunte toon ooreenkomste met Mundigak-lae II-IV. Die pottebakkersware lyk voor-Harappa. Later is brons gebruik, maar net vir persoonlike versierings. 

Potte wat ontdek is, het ontwerpe met horisontale en golwende strepe, of ringe en eenvoudige driehoekpatrone. Ander voorwerpe wat gevind is, sluit in panne, houers, balle, armbande, krale, terracottafigure, brons pynpunte en goeie steenwerktuie. ’n Interessante vonds by Kot Diji is ’n speelgoedkar, wat wys die pottebakkerswiel moes reeds gebruik gewees het om wiele vir die oskarre van dié tyd te maak.

### Oorgang na die Harappa-fase

Geglasuurde seepsteenkrale is gemaak en daar was ’n duidelike oorgang van die Ravi-pottebakkersware na dié van die Kot Diji-fase. Rooi en swart geverfde ontwerpe het die veelkleurige versierings van die Ravi-fase vervang. Daarna was daar ’n geleidelike oorgang na wat oor die algemeen Harappa-fase-pottebakkersware genoem word.

Vroeë Indusskrif kon op seëls en potte begin verskyn het. Die gebruik van seëls met inskripsies en die standaardisering van gewigte is moontlik in die Kot Diji-tydperk.

### Brande

Daar is duidelike tekens van groot brande oor die hele terrein (in sowel die laer woondeel as die hoër, ommuurde dorp), wat ook gesien kan word by ander terreine uit die Vroeë Harappa: tydperk III by Gumla, tydperk II by Amri, tydperk ID by Naushero. Daar is egter steeds geen verduideliking vir die verlating van die terreine teen die einde van die Vroeë Harappa-fase nie.
'n Uitsig oor Kosibaai
Kosibaai
Ligging van die voormalige Groter St. Lucia-vleilandpark
**Kosibaai** is 'n meer, baai, natuurreservaat en 'n grenspos net suid van die grenslyn tussen Suid-Afrika en Mosambiek in KwaZulu-Natal. Die kusdorpie, Ponta do Ouro is sowat 10 km hiervan langs die Mosambiekse kus geleë.

Meer
----

Die meer bestaan uit etlike mere wat met mekaar verbind is deur kronkelende kanale oor 'n afstand van 10 km. Die grootste meer is Nhlangemeer (*plek van die riete*), ook bekend as Kosimeer. Die meer is 5 km by 4 km groot en op plekke tot 50 m diep. Daar is baie visse en voëls in die meer. Die visarend kom ook hier voor.

Natuurreservaat
---------------

Die natuurreservaat aan die suid-westelike punt van die meer is in 1950 geproklameer. Dit is in 1991 tot Ramsar-vleiland verklaar.

Grenspos
--------

Die grenspos is oop tussen 08:00 en 17:00. (Telefoon- & faksnommer: 035-592-9536)

Lees ook
--------

* Ramsar-konvensie
* Ramsar-vleilande in Suid-Afrika

Bron
----

* Erasmus, B.P.J. (1995). *Op Pad in Suid-Afrika*. ISBN 1-86842-026-4.
Genl. Jan Smuts gesels met lede van sy kabinet, sen. A.M. Conroy, James Wellwood Mushet (LV vir Liesbeek van 1920 tot 1921, Maitland van 1938 tot 1943, Vasco van 1943 tot 1953, maar onsuksesvol in daardie jaar se algemene verkiesing in Parow), Jannie Hofmeyr en Frederick Sturrock, in 1946.
**Parow** was 'n kiesafdeling vir verkiesings van die Volksraad van die Unie van Suid-Afrika en die Republiek van Suid-Afrika in die latere Noordelike Stadsgebiede van Kaapstad van 1948 af tot 1994.

1948-1953
---------

In die eerste algemene verkiesing in daardie jaar wen die Herenigde Nasionale Party se Alfred Ernest Erlank met 'n meerderheid van 1 232 stemme teen die Verenigde Party se J.H. Boonzaaier. Erlank bly net LV vir Parow tot 4 Maart 1953, want in die verkiesing daardie jaar kombineer Parow met Bellville as Bellville-Parow toe die Nasionale Party se Jan Haak met 2 251 stemme wen teen die Verenigde Party se James Wellwood Mushet, wat van 1943 tot 1953 LV vir Vasco was en voorheen ook vir Maitland (1938-1943) en Liesbeek (1920-1921).

1958-1970
---------

In 1958 skei Bellville en Parow en nou wen Stephanus François Kotzé (6 943 stemme) met 'n stewige meerderheid van 4 297 teen die Verenigde Party se D.W. Gray (2 646). In die volkstemming van 1960 stem Parow se kiesers dan ook oorweldigend ten gunste van republiekwording met 9 300 stemme, vergeleke met 2 980 stemme daarteen. Kotzé word gevolglik in 1961 se algemene verkiesing onbestrede verkies en weer in 1966, maar in 1970 durf die nuwe Herstigte Nasionale Party se M.M. Smit hom aan en kry 562 stemme teenoor Kotzé se 8 473. Net 59,4% van die 15 327 kiesers het gaan stem.

1974 en later
-------------

In 1974 is dit weer 'n kandidaat van die H.N.P. T.G. Visser, wat teen Kotzé staan en dié keer 716 stemme kry teenoor Kotzé se 8 041. Sy meerderheid van 7 325 stemme was die grootste van enige kiesafdeling in die land, hoewel die N.P. 18 setels in Kaapland onbestrede gewen het en die V.P. vier. Landswyd was daar 43 onbestrede setels. Die N.P. het 122 setels gewen, die V.P. 41 en die Progressiewe Party ses, terwyl geen verkiesing in Pinelands of Karas gehou is nie weens die dood van die V.P.-kandidaat in albei kiesafdelings.

Die N.P. het Parow behou tot in 1994.

Sien ook
--------

* Bellville
* Claremont
* Constantia
* De Kuilen
* Durbanville
* Groenpunt
* Groote Schuur
* Kaapse Vlakte
* Kaapstad-Hawe
* Kaapstad-Kasteel
* Kaapstad-Sentraal
* Kaapstad-Tuine
* Liesbeek
* Maitland
* Mowbray
* Nuweland
* Pinelands
* Rondebosch
* Seepunt
* Simonstad
* Soutrivier
* Suid-Skiereiland
* Tygervallei
* Vasco
* Woodstock
* Wynberg

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910-1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.
**Autshumato** (+-1600-1663, ook bekend as Herrie) was 'n hoofman van die Goringhaikona (die sogenaamde "Strandlopers") aan die Kaap. In 1632 het hy op 'n Engelse skip na die Verre-Ooste gereis en ná Jan van Riebeeck se aankoms in die Kaap, in 1652, vir die Nederlanders en plaaslike Khoi-veeboere getolk.

Herrie se geboortedatum is onbekend, maar hy het tussen ongeveer 1625 en 1665 geleef. Op 6 April 1652 het Jan van Riebeeck, 'n Nederlander in diens van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (V.O.C.), en sy bemanning in die Kaap aangekom om 'n halfwegstasie te stig. Die Nederlanders en Autshumato het begin handel dryf en lewende hawe vir alkohol en tabak verruil.

In 1632 verhuis Autshumato met 'n groep mense na Robbeneiland, waar hy as posman en skakelbeampte vir Europese skepe verby die eiland gewerk het. Hy het 8 jaar later na die Kaapse vasteland teruggekeer.

Van die Khoi-stamlede het later van die Nederlanders begin steel. As gevolg hiervan gee Jan van Riebeeck in 1658 opdrag dat Autshumato op Robbeneiland opgesluit word. Ná een en 'n half jaar op die eiland ontsnap hy en 'n ander Khoi-gevangene met 'n roeiboot van die eiland. 'n Jaar later het Autshumato aansoek gedoen om sy rol as tolk in die Nederlandse nedersetting te hervat.

Sien ook
--------

* Eva Krotoa, Autshumato se niggie.
'n Bunsenbrander.
'n **Bunsenbrander**, genoem na die Duitse apteker Robert Bunsen, is 'n soort gasbrander wat in 'n laboratorium gebruik word. Dit skep 'n enkele, oop gasvlam en word gebruik vir verhitting in proefbuise en ander flesse, sterilisasie en ontbranding.

Meestal word aardgas of 'n mengsel van gas gebruik. Die ontbrandingstemperatuur hang af van die gas of gasmengsel.

Geskiedenis
-----------

Die brander is nie deur Bunsen ontdek nie, maar deur 'n assistent, Peter Desaga. Bunsen is in 1852 deur die Universiteit van Heidelberg aangestel, wat hom 'n nuwe laboratoriumgebou belowe het. Die stad Heidelberg het gasstraatligte begin aanlê en die universiteit het gaspypleidings na die universiteit laat aanlê om ook in die laboratorium te gebruik. Bestaande branderlampe het egter veel te wense oorgelaat wat betref die hitte van die vlam, ekonomie en eenvoud.

Laat in 1854 het Bunsen Desaga gevra om 'n nuwe soort brander te ontwerp wat Bunsen in gedagte gehad het. Dié ontwerp het 'n warm, roetlose vlam geskep deur gas op 'n beheerde manier met lug te laat meng voor ontbranding. Desaga het verstelbare gleuwe vir lug aan die onderkant van die silindriese brander aangebring, met die vlam wat aan die bokant brand. 

In 1857 het Bunsen 'n beskrywing van die brander gepubliseer en baie van sy kollegas het kort daarna die ontwerp aanvaar. Bunsenbranders word steeds in laboratoriums oor die wêreld heen gebruik.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Bunsenbrander.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4203955-1

 |
**Burberry Group Plc** is 'n Britse modehuis vir luukse klere wat sy hoofkwartier in Londen, Engeland het. Die onderneming, wat oorspronklik op buiteklere gefokus het, is in 1856 deur die 21-jarige Thomas Burberry gestig met die opening van sy eerste winkel in Basingstoke, Hampshire. Later het die modehuis tot die mark vir luukse mode toegetree met die ontwikkeling van gabardien in 1879, 'n waterdigte tekstielvesel wat kan "asemhaal" en uitsluitlik deur Burberry vervaardig is, en die opening van sy eerste modewinkel in Haymarket, 'n straat in Sentraal-Londen.

Die Burberry-winkel en vroeëre hoofkwartier in Haymarket, Londen
Burberry-modewinkel in Chicago met die kenmerkende 45 graad-ruitpatroon
Burberry se kenmerkende 45 graad-ruitpatroon, wat onder meer vir serpe gebruik is, het sy belangrikste – en mees gekopieerde – handelsmerke geword, net soos sy befaamde soldatejas (*trenchcoat*) wat, soos sy Engelse naam aandui, oorspronklik ontwerp is vir soldate wat dit tydens die Eerste Wêreldoorlog in loopgrawe gedra het. Dié jas, wat 'n tydlose mode-item geword het, was meer as 150 jaar lank in slegs twee kleure beskikbaar – kakie (stofkleurig) en swart – voordat in 2015 jasse vir sowel here as dames vir die eerste keer in rooi, wit en heuningkleur vervaardig is.

Burberry, wat naas mode ook 'n verskeidenheid bybehore, geure, sonbrille en skoonheidsmiddels bemark, was tot 1955 'n onafhanklike famile-onderneming. Intussen word dit as 'n publieke maatskappy bedryf waarvan die aandele op die Londense Effektebeurs genoteer word en deel uitmaak van die FTSE 100-indeks. Die onderneming bedryf meer as 500 modewinkels in 'n vyftigtal lande (waaronder vier in Suid-Afrika), maar verkoop sy produkte ook in konsessiewinkels.

Burberry het gaandeweg 'n vaste bestanddeel van Britse leefstyl en modekultuur geword, soos weerspieël word in sy status as hofleweransier vir koningin Elizabeth II en Charles, Prins van Wallis. Burberry se buiteklere is deur Britse militariste, Suidpool-verkenners en lugvaartpioniers gedra. Sy suksesvolle bemarkingstrategieë het teen die middel van die 20ste eeu op bekende persoonlikhede uit die vermaaklikheidsbedryf gefokus. Burberry se produkte word in die Verenigde Koninkryk ontwerp en hier (onder meer in Burberry se gabardien-wewery in Cross Hills, 'n dorpie naby Keighley, en die soldatejas-aanleg in Castleford, Yorkshire, Noord-Engeland) en elders in Europa vervaardig.
**Daniele Gatti** (gebore op 6 November 1961) is 'n Italiaanse dirigent. Hy is tans die artistieke adviseur van die Mahler Kamerorkes asook musikale direkteur van die *Teatro dell'Opera di Roma*.

Gatti dirigeer 'n konsert by die *Quirinal Paleis* in Rome.
Gatti is in Milaan gebore. Hy was van 1992 tot 1997 die hoofdirigent van die *Orchestra Dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia* in Rome. In 1997 het hy die musikale direkteur van die *Orchestra del Teatro Comunale di Bologna* geword. Hy het ook as hoof-gasdirigent van die Koninklike Operahuis, Covent Garden gedien. In 2005 is hy saam met Zubin Mehta en Christian Thielemann uitgenooi om 'n konsert vir die vyftigste herdenking van die opknapping en heropening van die Weense Staatsopera in 1955, te dirigeer. Sy buiging by die Bayreuth-fees het in 2008 plaasgevind tydens 'n produksie deur Stefan Herheim van *Parsifal*.

Gatti het in 1994 die eerste keer as gasdirigent saam met die Koninklike Filharmoniese Orkes (KFO) verskyn. Die pos van hoofdirigent van die orkes was onmiddellik daarna aan hom gebied. Hy het in 1996 die pos aangeneem. Gatti word beskou as die persoon wat die KFO se status op dieselfde vlak as die van die ander Londense orkeste herstel het. Gatti was in April 2007 een van agt dirigente van Britse orkeste om die tienjaar klassieke musiek uitreikingsmanifes te ondersteun, naamlik *"Building on Excellence: Orchestras for the 21st Century"*, ten einde die teenwoordigheid van klassieke musiek in die Verenigde Koninkryk te bevorder en te vermeerder, welke ingehou het dat gratis toegang aan alle Britse skoolkinders gegee is ten einde klassieke musiekkonserte te kan bywoon. In 2009 het Gatti as die KFO se hoofdirigent afgetree en die orkes se dirigent laureaat geword.

Gatti was van 2008 tot 2016 die Musikale Direkteur van die *Orchestre National de France*. Hy was ook vanaf 2009 tot 2012 hoofdirigent van die Zürich Opera. In Oktober 2014 het die Koninklike Concertgebouw-orkes (KCO) vir Gatti as die geselskap se sewende hoofdirigent aangestel met ingang September 2016. Sy KCO buiging as gasdirigent het in April 2004 plaasgevind. Die KCO het op 2 Augustus 2018 sy aanstelling met onmiddellike effek gekanselleer oor beweringe van "onbehoorlike gedrag", en op grond daarvan dat "'n aantal vroulike kollegas van die Koninklike Concertgebouw-orkes ondervindinge met Gatti aan die lig gebring het, welke as onbehoorlik beskou word gegewe sy posisie as hoofdirigent." 

Gatti was in Mei 2016 as Artistieke Adviseur van die Mahler Kamerorkes aangestel. Hy gee sedert 2016 by die *Accademia Musicale Chigiana* onderrig. Gatti het die eerste keer gedurende die 2016-17 seisoen as gasdirigent by die *Teatro dell'Opera di Roma* opgetree. Hy het gedurende die opeenvolgende twee seisoene opgetree as gasdirigent. Die geselskap het in Desember 2018 aangekondig dat Gatti as die geselskap se nuwe musikale direkteur aangestel is met onmiddellike werking.
**SV Falkensee-Finkenkrug**|  |
| **Volledige naam** | Sportverein Falkensee-Finkenkrug 1913 e.V. |
| **Stigtingsdatum** | 1913 |
| **Tuisveld** | Sportplatz Leistikowstraße, Falkensee |
| **Kapasiteit** | 1 000 |
| **Kompetisie** | Oberliga Noordoos-Noord |
|

**SV Falkensee-Finkenkrug** is 'n sportklub uit Falkensee en Finkenkrug in die deelstaat Brandenburg in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer gimnastiek, tafeltennis, pluimbal en vlugbal.

Geskiedenis
-----------

Die klub is in 1913 gestig as *FC Grün Weiß Rot Finkenkrug 82*, maar sedert 1916 was daar aparte klubs in die twee dorpe. Die huidige klub is op 17 Junie 1987 gestig met die samesmelting van *BSG Fleisch und Frischeierproduktion Falkensee* en *BSG Turbine Finkenkrug*. Die huidige naam is op 17 Mei 1990 aangeneem.

### Finkenkrug

Die klub was aanvanklik bekend as *Sportverein Finkenkrug*. Die klub is in 1945 deur die Geallieerdes ontbind, maar is later die jaar as *Sportgemeinde Finkenkrug* herstig. Tussen 1949 en 1951 het die klub as *SG Neu Finkenkrug* bekend gestaan. In 1984 is die klub herdoop na *BSG Turbine Finkenkrug*.

### Falkensee

Die klub het sedert 1916 as *FC Germania* bekendgestaan en in 1920 is die naam verander na *SV Seegeeld-Falkenhagen*. In 1945 is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar dis later herstig. In tipies Oos-Duitse styl het die klub hierna talle naamsveranderinge ondergaan: in 1950 is die klub na *Sportgemeinde Falkensee* herdoop; in 1952 is die klub herdoop as *BSG Einheit Falkensee*; in 1956 na *BSG Chemie Lichtenberg-Falkensee*; in 1969 na *Chemie Falkensee* en in 1973 na *BSG Fleisch und Frischeierproduktion Falkensee*.

Onlangse ligaposisionering
--------------------------

|  |
| --- |
| * 2001-02 (VI) Verbandsliga Brandenburg 3de
* 2002-03 (VI) Verbandsliga Brandenburg 3de
* 2003-04 (VI) Verbandsliga Brandenburg 4de
* 2004-05 (V) Verbandsliga Brandenburg 1ste
* 2005-06 (IV) Oberliga Noordoos-Noord 15de
* 2006-07 (V) Verbandsliga Brandenburg 3de
* 2007-08 (V) Verbandsliga Brandenburg 1ste
* 2008-09 (V) Oberliga Noordoos-Noord 7de
* 2009-10 (V) Oberliga Noordoos-Noord
 |
Ds. Hendrik Jacobus Stoltz (gebore 22 Junie 1965 op Germiston) is sedert 2005 ’n predikant in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.

Kinderjare
----------

Hendrik Stoltz is aan die Oos-Rand gebore as die vierde kind van wylie Arie en Heybey Stoltz en het grootgeword in die Gereformeerde kerk Primrose en belydenis onder ds. Pieter du Plessis afgelê. Hy het gematrikuleer aan die Hoër Tegniese Skool Jan de Klerk, Primrose, Germiston. Op skool het hy rugby gespeel en was in matriek die kaptein van die eerste rugbyspan. Hy het ook karate tot op derde bruin gordel gedoen. Tydens sy hoërskool jare was hy ’n aktiewe lid van die Jongeliedevereniging en het verskeie Bonds- en Kongreskampe bygewoon.

Opleiding
---------

Nadat hy sy twee jaar diensplig as onder-offisier in die Pantserkorps voltooi het, het hy gekwalifiseer as meulmaker (millwright) by die destydse Suid-Afrikaanse Spoorweë. In 1994 het hy sy Nasionale N-diploma in Meganiese Ingenieurswese voltooi. Op die jeugdige ouderdom van 34 het hy en sy gesin aan die begin van 1999 na Potchefstroom verhuis om voltyds teologie te studeer.

Gesinslewe
----------

Hy en Mockie (née De Beer) het mekaar ná sy diensplig ontmoet toe hulle saam by D’Kar-hulpprojekte in Botswana betrokke geraak het. Op 18 Junie 1988 is hulle in die Gereformeerde kerk Germiston deur ds. Frik van Deventer in die huwelik bevestig. Hulle het twee kinders, Henk en Eunice, en ’n skoondogter, Jo-Nica.

Roeping
-------

Die grootste uitdaging in sy bediening is om te midde van soveel vals predikers die suiwer evangelie aan jong mense te bedien. In ’n samelewing wat al hoe meer wegstap van die Bybel af, wil hy dat oud en jonk ’n liefde en waardering vir die Bybel en ons Belydenisskrifte moet hê. As hy net ’n instrument kan wees in mense se lewe sodat hulle Christus meer en meer kan liefhê en hulle meer en meer kan groei in hulle gehoorsame navolging van Hom, sal hy uiters dankbaar en geseënd wees.

Stokperdjies
------------

Ds. Hendrik se groot liefde as hy nie preek maak nie, is om te kook. Van lekker geregte tot koeke, terte, blatjang of souse. Braai is vir hom soos terapie en niemand mag inmeng as hy eers begin vuur maak nie.

Bron
----

* E-posonderhoud gevoer op 18 Junie 2020.
**Chafra** (ook **Chefren**, Engels: *Khafra*) was ’n Egiptiese farao van die 4de Dinastie tydens ’n tydperk wat bekend is as die Ou Ryk. Hy was die seun van Choefoe en die opvolger van Djedefre.

Volgens die antieke historikus Manetho is Chafra deur Bicheris opgevolg, maar argeologiese getuienis dui daarop dat Menkaoere eerder sy opvolger was. Chafra het die tweede grootste piramide van Giza laat bou. Sommige Egiptoloë beskou hom ook as die oprigter van die Groot Sfinks van Giza, maar dit word betwis. Daar is nie veel oor Chafra bekend nie, behalwe die historiese verslae van Herodotus, wat hom beskryf as ’n wrede ketter wat Egiptiese tempels gesluit gehou het nadat Choefoe die ingange laat verseël het.

Familie
-------

Die cartouchenaam **Cha'afre** in die Abydos-lys.
Chafra was die seun van farao Choefoe en die broer en opvolger van Djedefre. Daar word vermoed sy ma was Meritites I omdat hy haar in ’n inskripsie vereer het. Ander glo die inskripsie dui daarop dat die koningin tydens sy bewind dood is. Hy kan dalk ook die seun van koningin Henoetsen wees.

Chafra het verskeie vroue en minstens 12 seuns en drie of vier dogters gehad.

* Meresanch III was ’n niggie van Chafra en die ma van sy seuns Nebemachet, Doeaenre, Nioeserre en Chentetka en sy dogter Sjepsetkaoe.
* Chamerernebty I was die ma van Menkaoere en sy hoofkoningin, Chamerernebty II.
* Hekenoehedjet was die ma van Sechemkare.
* Persenet kon ’n vrou van Chafra gewees het volgens die ligging van haar grafkelder. Sy was die ma van Nikaoere.

Ander kinders se name is ook bekend, maar nie wie hul ma was nie. Nog seuns sluit in Anchmare, Achre, Ioenmin I en Ioenre. Nog twee dogters is Rechetre en Hemetre.

Bewind
------

Chafra, in die Egiptiese Museum Georg Steindorff in Leipzig.
Daar is geen ooreenstemming oor wanneer Chafra oor Egipte regeer het nie. Sommige skrywers meen dit was tussen 2558 en 2532 v.C. terwyl die Turynse Koningslys die lengte van sy bewind weglaat en Manetho se oordrewe skatting 66 jaar is. Die meeste geleerdes reken dit was tussen 24 en 26 jaar, gebaseer op die datum van prins Nekoere se testament wat uitgekerf is teen die mure van sy mastaba.

Piramidekompleks
----------------

Die Piramide van Chafra en die Groot Sfinks.
Chafra het die tweede grootste piramide by Giza laat bou. Die Egiptiese naam daarvan was *Wer(en)-Chafra* ("Chafra is groot").

Daar is ook 'n bykomende piramide, GII a, maar dit is nie duidelik wie daar begrawe is nie. Vroeër was daar ’n tempel nader aan die Nyl en een reg by die piramide.

Sommige geleerdes glo die Sfinks dateer uit die tyd van Chafra. Dié teorie word onderskryf deur die Sfinks se ligging naby Chafra se piramide, asook ’n ooreenkoms met gesigstrekke van sy standbeelde. Dit kon gebou gewees het as ’n beskermer van Chafra se piramide en as ’n simbool van koninklike mag.
Ligging van die Chakras in die liggam volgens Arthur Avalon

***Chakra*** (afgelei van die Sanskrit *cakraṃ* चक्रं, letterlik *wiel* of *skyf*) verwys in tantriese Hindoeïsme, tantriese Boeddhisme (Vajrayana), Joga, tradisionele Sjinese medisyne en in sommige esoteriese leringe na gepostuleerde *subtiele energiesentra* in die vorm van wielagtige energie vortekse tussen die liggaam en die *subtiele liggaam* (eteriese dubbelganger van die mens). Dié word deur subtiele energiekanale verbind. Die energie deurdring die lae van die subtiele liggaam vanaf 'n punt in die fisiese liggaam in 'n al hoe groter wordende waaiervromige formasie wat saam 'n hartvorm te weeg bring. Hierdie roterende vortekse van subtiele materie word as die brandpunt vir die ontvangs en transmissie van energie beskou.

Antieke Indiese en Tibetaanse geskrifte praat van 72 000 tot 350 000 energiekanale in die liggaam. Ook die Hopi, Inka en Maya verwys na die chakras. Sewe van die chakras word as hoofenergiesentra van die mens gesien en is langs die ruggraat of die vertikale as van die liggaam geleë. Hierdie chakras word deur aangenome energiekanaal *Sushumna* verbind, waardeur ook die *Kundalini*-krag opstyg. Die onderskeie leerskole verskil oor die details soos die aantal en presiese ligging van die chakras. Daar bestaan nie enige natruurwetenskplike ondersteuning vir die bestaan van chakras nie.