recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Ravenscroft-versameling** bestaan uit 'n groep foto's wat in die laaste dekades van die 19de en vroeg in die 20ste eeu in die Kaapkolonie (en latere Kaapprovinsie) geneem is. Hierdie kolleksie is van groot kultuur-historiese waarde en is ter insae in die Staatsargief in Roelandstraat in Kaapstad. Daar is foto's van dorpe en hul huise, winkels, fabrieke, strate en brûe en van plase, bergpasse en ander plekke van belang. Ook het hy foto's geneem van die politieke en sakeleiers van sy tyd, onder andere Jan Hendrik Hofmeyr (Onze Jan), goewerneur sir Bartle Frere en Cecil John Rhodes. 

Thomas Daniël Ravenscroft (Swellendam, 1 Mei 1851 – Hermanus, 24 Maart 1948) was in 1869 in diens by fotograaf William Moore in Kaapstad om die vak te leer. Aanvanklik het Ravenscroft 'n ateljee in Robertson, maar vanaf 1900 is hy in Rondebosch gevestig. In 1920 verhuis hy na Hermanus. In die 1880's kry hy die opdrag van die spoorweë van die Kaapkolonie om die dorpe wat hulle bedien te fotografeer. Die foto's is as poskaarte uitgegee en het ook die treinkompartemente versier. Ravenscroft het dikwels foto's vanaf 'n hoë punt geneem om die uitleg van 'n dorp duidelik uit te beeld. Hy het nie die kunstenaarsoog van sy vakgenoot Arthur Elliott gehad nie, maar die dokumentêre waarde van sy werk bly van uitsonderlike belang. 

Ander soortgelyke versamelings is die Gordon-versameling, Gribble-versameling, Duggan-Cronin-versameling, Sammy Marks-fotoversameling en die Elliott-versameling.
**Origenes** wat ook **Origenes Adamantios** genoem word, was 'n geleerde en vroë Christelike teoloog. Hy is gebore in Alexandrië en werk daar gedurende die eerste deel van sy loopbaan. Hy het oor teologie veral oor eksegese van die Bybel, hermeneutiek en preek geskrywe.

Party van sy stellings soos die vooraf-bestaan van die siel en die ondergeskiktheid van die Seun aan die Vader is deesdae kontroversieel onder Christelike teoloë.

Biografie
---------

**Origenes** was die seun van gelowige ouers wat hom van kindsbeen af geleer het om die Evangelie te waardeer. Sy vader Leonidas het die marteldood gesterf toe Origenes 20 jaar oud was. Origenes was die hoof van die kategeseskool in Alexandrië. Ongeveer in 230 nC. kom hy in konflik met die biskop van Alexandrië en wyk uit na Sesarea.

Origenes, kerkvader en filosoof
Hy gaan verder met sy kategeseskool en stig 'n indrukwekkende biblioteek. Tydens die vervolgings van keiser Decius word Origenes gevang en gefolter. Hy sterf as gevolg van die folteringe in Tirus in 253 of 254.

Origenisme (Die leer van Origenes)
----------------------------------

Origenes gebruik die metodes van die klassieke wysbegeerte om na die waarheid te soek tussen verskillende opvattings, met Gods Woord as die basis, gesteun deur die kerklike en apostoliese tradisie.( p. 1-2). Hy bou daarby op die werk van die Joodse filosoof Philo van Alexandrië, wat gesoek het na 'n sintese van die godsopenbaring in die Ou Testament en die moderne (in sy tyd) Griekse filosofie.

Origenes word dikwels daarvan beskuldig as sou hy Christus ondergeskik ag aan God die Vader. In sy "Peri Archon" ( p. 3 tot 24) sê hy egter dat Christus God was en ook gebly het toe hy mens geword het. Origenes noem Christus die Seun van God, die Woord, die Wysheid, die Lig en die Beeld van God die Vader. Hy is egter weens "subordianisme" as ketter veroordeel deur die Tweede Ekumeniese Sinode van Konstantinopel in 533.

Origenes lewer 'n belangrike bydrae tot die ontwikkeling van die denke van die Oosterse Christelike Kerk. Hy ontwikkel ook die beginsel van allegoriese interpretasie wat 'n onderskeid maak tussen die letterlike betekenis van die Bybel en 'n dieper geestelike betekenis. Die siening stuit op heftige teen stand van Melito van Sardes en Lactantius.

Origenes het beweer ( p. 51) dat alle skepsels uiteindelik in die koninkryk van God aan Christus onderwerp gaan word. Hy baseer sy argument op 1 Kor. 15:25-27

"Want Hy moet as koning heers totdat Hy al sy vyande onder sy voete gestel het. Die laaste vyande wat vernietig word, is die dood. Want Hy het alles aan sy voete onderwerp ..."
**Lola Pagnani** (\* 3 April 1972) is 'n Italiaanse aktrise en danseres.

Biografie
---------

Lola Pagnani is as Anna Lola Pagnani Stavros en dogter van die outeur en draaiboekskrywer Enzo Pagnani in Rome gebore. Op die ouderdom van 17 jaar het sy in Parys 'n graad in kontemporêre dans behaal. Sy was die *prima ballerina* van die dansgroep Momix tydens hulle wêreldtoernooi en het by die choreografie van die *Cirque du Soleil* in Montreal saamgewerk. Sy was die *prima ballerina* van München se operahuis onder regie van Lina Wertmüller en die dirigent Giuseppe Sinopoli. Sy het daarna 'n graad by die *Alvin Ailey American Dance Theater* in New York behaal. Hier het sy later ook toneelkuns by die HB Studio gestudeer en vervolgens na Italië teruggekeer.

In haar geboorteland het sy begin om met die groot name van die Italiaanse en internasionale toneel- en rolprentbedryf saam te werk, waaronder Ettore Scola, Giulio Base en Lina Wertmüller. Daarnaas het sy ook in produksies onder regie van Spike Lee, John Turturro en Abel Ferrara gespeel. 

In Italië het sy saam met Tulio Solenghi en Riccardo Garrone in advertensie-rolprente vir die koffievervaardiger *Lavazza* opgetree en gedurende twee opeenvolgende jare vir die onderhoudprogram *Maurizio Costanzo Show* gewerk. Sy is daarnaas uitgenooi om saam te werk met Enrico Montesano, Marco Columbro, Barbara De Rossi, Blas Roca Rey, Enrico Brignano, Nino Manfredi, Vittorio Gassman en Shelley Winters. Onder persoonlike toesig van Shelley Winters het Lola Pagnani by die *Actor's Studio* in Los Angeles gestudeer. Hier het sy ook saam met Teddey Sherman 'n privaatopleiding gevolg.

In New York het sy vir die televisiemaatskappy *Rai International* by verskeie televisieprogramme gewerk en as gasvrou van die program *PoP Italia* opgetree. Sy het daarnaas ook met Gianni Battistoni se tydskrif *Associazione Via Condotti* saamgewerk.

Haar nuutste projek is 'n dokumentêr wat sy saam met die Amerikaanse produsent en regisseur Melissa Balin gaan maak, *Women Seeking Justice*. Dit sal stories oor ongeregtigheid dwarsoor die wêreld behandel en is onder meer deur haar persoonlike ervaring as slagoffer van 'n *Camorra*-komplot geïnspireer. 

Lola Pagnani is vloeiend in Italiaans, Frans, Spaans en Engels.

Filmografie
-----------

### Silwerdoek

* *Trafitti da un raggio di sole* (1995) - Fabiola
* *Polvere di Napoli* (1996) - Rosita
* *Ninfa plebea* (1996) - Lucia
* *Ferdinando e Carolina* (1999) - Sara Goudar
* *La bomba* (1999) - Daisy
* *Il pranzo della domenica* (2002)
* *Gente di Roma* (2003)
* *Women Seeking Justice* (2007)

### Televisie

* *Pazza famiglia* (1995)
* *Commissario Raimondi* (1998) - Esmeralda
* *Anni 50 (1998)*
* *La squadra* (2000)
* *Un posto al sole* (2001) - Roberta Cantone
* *Francesca e Nunziata* (2001)
* *Carabinieri 5* (2005)
* *Un ciclone in famiglia 2* (2005)
* *Donne sbagliate* (2006)
* *Capri* (2006) - Maria Rosaria

### Toneel

* *Vergine Regina* (1996)
* *Anatra all'arancia* (1997)
* *Carmen* (1987)
**Lou Andreas-Salomé** (12 Februarie 1861, Sint Petersburg, Rusland - 5 Februarie 1937, Göttingen, Duitsland) was 'n Russies-Duitse skrywer wat onthou word om haar vriendskappe met belangrike mans van haar era.

Salomé was die dogter van 'n Russiese leëroffisier wat van die Franse Hugenote afgestam het. Sy het in die teologie gestudeer aan die Universiteit van Zürich. In 1882 het die Duitse filosoof Friedrich Nietzsche op haar verlief geraak, maar sy het Nietzsche se huweliksaanbod van die hand gewys.

In 1887 het sy met Friedrich C. Andreas, 'n professor aan die Universiteit van Göttingen, getrou. In 1897 het sy die digter Rainer Maria Rilke ontmoet wat veertien jaar jonger as sy was en ook op haar verlief geraak het. Sy sou een van die vormende invloede op Rilke se lewe word. In 1911 is sy verbind met die Weense sirkel van psigoanaliste, en sy was ook 'n vriendin en dissipel van Sigmund Freud.

Benewens romans sluit haar werke *Friedrich Nietzsche in seinen Werken* (1894; "Friedrich Nietzsche in Sy Werke"), *Rainer Maria Rilke* (1928) en *Mein Dank an Freud* (1931; "My Dank aan Freud") in. Haar korrespondensie met Rilke is in 1952 gepubliseer.
Die **groot-rooioogtortelduif** of **grootringduif** (*Streptopelia semitorquata*) is 'n duifspesie wat wydverspreid in Afrika suid van die Saharawoestyn voorkom. Dit is 'n algemene, indien nie 'n oorvloedige, spesie in die meeste habitatte buiten die woestyn. Die vlug is vinnig, met gereelde slae, en 'n skerp flik van die vlerke by geleentheid wat kenmerkend is van duiwe in die algemeen.

Voorkoms
--------

Hierdie spesie lyk baie na die gewone tortelduif maar is groter en swaarder gebou, het 'n donkerder lyfkleur en 'n ligte grys strook wat oor die bovlak van die punt van die stert loop. Die kenmerkende rooi oog is egter slegs opmerklik van naby gesien.

Wanneer dit vlieg, toon dit swarterige vlug vere. Die kop en onderkant is donker wynagtig-pienk skakering tot liggrys op die gesig. Daar is swart agter-nek gedeelte met 'n wit rand. Die bene en 'n ring om die oog van kaal vel is rooi. Die roep is 'n harde "doo-doo-du-du*.*

Geslagte lyk eenders, maar jeugdiges is dowwer as volwassenes, en skulppatroon op die liggaam vere.

Verspreiding
------------

Hierdie duif is minder stadsgebonde as baie ander duiwe en verkies die digter plantegroei van tuinomgewings.

Nes en kuikens
--------------

Hierdie spesie bou 'n stoknes in 'n boom en lê twee wit eiers. Die nes kom meestal in bome voor en word dikwels so losweg gebou dat die eiers partykeer van onder af gesien kan word. Die kuikens word vir die eerste paar maande met 'duifmelk' gevoed. Dit is 'n hoogs voedsame melkagtige vloeistof wat deur die selle in die kroppe van albei ouers vervaardig word. Dit het 'n eenderse samestelling as soogdiermelk. Om die 'opgebringde' melk in te neem, druk die kuikens hul koppe in die ouer se keel. Melkvoeding onder voëls is beperk tot die duiffamilie.

Voeding
-------

Grootringduiwe vreet grassade, graan en ander plantegroei. Hulle voed dikwels op die grond. Soos verskeie ander spesies in die genus, is hulle meestal nie in groepe nie en voed dikwels alleen of in pare.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name

Bronne
------

* BirdLife International (2004). *Streptopelia semitorquata*. *2006 IUBN-rooilys van bedreigde spesies*. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur 2006. Verkry op 11 Mei 2006. Databasis inskrywing sluit regverdiging in waarom hierdie spesie van minste kommer is
* *Birds of The Gambia* deur Barlow, Wacher en Disley. ISBN 1-873403-32-1

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q1072609
* Avibase: 9888B3AE7B0B41EE
* eBird: reedov1
* EPPO: STPESM
* GBIF: 2495707
* iNaturalist: 2988
* ITIS: 177146
* IUCN: 22690499
* NCBI: 177153
* WoRMS: 212730
* Xeno-canto: Streptopelia-semitorquata

 |
|  |
| --- |
| **Groot Egiptiese Museum** |
|  |
| Tutankhamun se doodsmasker word in die Groot Egiptiese Museum uitgestal |
| 

---

 |
| Plek | Giza |
| Land | Egipte |
| Openingsjaar | beplan vir Augustus 2015 |
| Tipe museum | Archeologiese museum |
| Webtuiste | *www.gem.gov.eg* |

Die **Groot Egiptiese Museum**, ook bekend as die **Giza-museum**, is ’n museum wat by Giza, Egipte, gebou word en artefakte van Antieke Egipte sal huisves. Dit word beskryf as die grootste archeologiese museum ter wêreld, en sal volgens plan in 2015 open. Dit sal op ’n terrein van 50 hektaar staan, sowat 2 km van die Giza-piramides, en is deel van ’n nuwe meesterplan vir die plato.

Oorsig
------

Die ontwerp van die gebou is deur middel van ’n kompetisie gekies. ’n Wenplan is uit 1 557 inskrywings uit 82 lande gekies en op 2 Junie 2003 aangekondig – dit was die grootste argitektuurkompetisie in die geskiedenis. Die kompetisie is gewen deur die maatskappy Heneghan Peng van Dublin, Ierland.

Die gebou is in die vorm van ’n afgekante driehoek. Die noorde- en die suidemuur lyn direk op met die Groot Piramide van Cheops en die Piramide van Menkaoere. Voor die gebou is ’n groot plaza met palmbome. 

Op 5 Januarie 2002 het die destydse president Hosni Mubarak die eerste steen van die fondament gelê. Die standbeeld van farao Ramses II, wat sowat 3 200 jaar oud is, is op 25 Augustus 2006 van Ramses-plein na Giza geskuif; dit word opgeknap en sal by die ingang van die museum staan.

Die nuwe museum is ontwerp om die jongste tegnologie te gebruik, onder meer virtuele realiteit. Dit sal ook ’n internasionale sentrum van kommunikasie tussen museums wees.
**Lantfrid**, ook Lanfred genoem(lat. *Lantfridus of Lanfredus*), (\* ?; † 730) was van 709 tot 730 Alamanniese Hertog. Hy was die seun van Gotfried en die broer van Theudebald.

Na Hertog Gotfrids dood in 709 het Lantfrid en sy broer Theudebald, die amp van die Alamanniese hertog oorgeneem. Lantfrid het heel waarskynlik veral in die noorde regeer, Theudebald in die Suide.

Beide broers het in hulle amp in bittere vyandskap gestaan  teenoor die amptenare (Hausmeiern/maior domus) van die Frankiese ryk. Reeds deur die loop van die 7. Eeu het die alamanniese gebied agv die swak Merowingiese konings van die Frankiese Ryk grootliks selfstandig gewod, sodat die Hertoë, soortgelyk aan outonome as konings regeer het. Die eers hofbeamptes (Hausmeier) opkomende Karolingers het daarna gestreef om 'n konsolidasie van die Frankiese Ryk teweeg te bring en het as gevolg daarvan in konflik met die Alamanniese Hertoë gekom. 722/723 het Karl Martell ´n veldtog veral teen Theudebald gevoer, wat tydelik uit sy gebied verdryf is. Lantfrid kon vir eers die noorde van die Hertogdom hou. As ´n verdere provokasie 724 het die biskop Pirmin, onder die beskerming van Karl Martell, die klooster van Reichenau middel in alamanniese Hertogdom van Lantfrid en Theudebald gestig. 727 het Theudebald die abd Pirmin, *ob odium Karoli* (uit haat teen Karl Martel) en 732 sy opvolger die abd Heddo van die Reichenau klooster verdryf.

Volgens notas in twee manuskripte is ten tye van die Hertog Lantfrid die alamanniese stamreg as die Lex Alamannorum nuut verwerk. Dit is egter moontlik dat hierdie notas, egter, latere vervalsings deur die klooster van Reichenau (lake Constance) is.

730 het Karl Martell 'n veldtog gelei teen die Hertoë Theudebald, en Lantfrid, wat in dieselfde jaar oorlede is. Hertog Theudebald het toe die uitsluitlike amp as hertog in Alamannia oorgeneem. In die volgende jare is die Alemanne verslaan, en uiteindelik weer stewig in die Frankiese Ryk ingelyf.

Literatuur
----------

* Michael Borgolte: Lantfrid in die aanlyn-Historiese woordeboek van Switserland, 2006
* Claus Dieter Schott: *Lex und die Skriptorium. 'n studie van die suidduitse stamreg* In: Gerhard Dilcher, Eva-Marie Distler (EDS.): Leges – Gentes – Regna, Berlyn, 2006, Pp. 257-290.
* Dieter Geuenich: *'n geskiedenis van die Alemanne*. Verlag Kohlhammer, Stuttgart 2004, ISBN 3-17-018227-7 / ISBN 3-17-012095-6
* Dieter Geuenich: *Lantfrid.*In:*ware ensiklopedie van die Germaanse oudheid kliënt*(RGA). 2.Uitgawe.Vol. 18, Walter de Gruyter, Berlyn/New York 2001,ISBN 3-11-016950-9, p. 103-104. (aanlyn)
* Wilhelm Störmer (1982) (in de), *Lantfrid*, **13**, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 621–622, none ; (full text online)

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 137939612
* HDS: 020784
* VIAF: 86102721
* WorldCat Identities (via VIAF): 86102721

 |
Die skiereiland Jutland
Die **Jute** (soms ook **Jutte** of **Jutlanders**) was 'n Germaanse volk van wie geglo word dat hulle oorspronklik in Jutland (Deens *Jylland*) in moderne Denemarke en dele van die Frieslandkus gewoon het. Die Jute, saammet die Angelle, Sakse en Friese, was van die eerste Germane wat oor die Noordsee geseil het en Engeland van die laat 4de eeu af ingeval het. Volgens die Eerbiedwaardige Beda, het hulle, hulle op die ou einde in Kent, Hampshire en op die eiland Wight gevestig. Daar is 'n aantal plekname wat dui op die teenwoordigheid van Jute in die gebiede, soos *Ytene*, wat Florence van Worcester as die destydse Engelse naam vir New Forest beskryf.

Terwyl Jutse invloede in Kent (b.v. die tradisionele gebruik van deelbare oorerwing wat bekend staan as gavelkind) algemeen uitgewys word, het die Jute in Hampshire en op die eiland Wight verdwyn, en het slegs die geringste tekens van hulle teenwoordigheid daar bewaar gebly. Een onlangse vakkundige, Robin Bush, voeraan dat die Jute van Hampshire en die eiland Wight die slagoffers van 'n beleid van etniese suiwering deur die Wes-Sakse was. Dit is egter nog nie 'n uitgemaakte saak nie en is besprekingspunt onder akademici.

Daar word geglo dat van die Jute in hulle kontinentale tuisland gebly het en dat hulle die inheemse bevolking van die moderne Jutland (Denemarke) geword het.

Jute en Gaute
-------------

Sommige deskundiges glo dat die Jute en die Gaute na dieselfde mense, wat vroeër in die suide van Swede gewoon het, verwys (die "Jutse hipotese"). Dit sluit die *Oxford English Dictionary (OED)* in, wat spekulatief die Sweedse woord *Götar* (deur *Eotas*, *Iótas*, *Iútan* en *Geátas*) met die Deense woord *Jyder* verbind.

In beide Widsith en in Beowulf word die twee groepe egter netjies geskei. In Beowulf verskyn die Jute as die *Eotenas* in die Finn uittreksel (sien Die geveg by Finnsburg), wat hulle dan apart stel van die *Geatas*. Dit mag wees dat die twee stamname verwar is, wat byvoorbeeld gebeur het in bronne wat die dood van die Sweedse koning Östen dek.
Prof. Jan Lion Cachet, in 1873 stigter van *De Maandbode*.
***De Maandbode*** was ’n godsdienstige nuusblad met noue bande met die Gereformeerde Kerk wat van 1873 tot 1894 gepubliseer is, deurgaans op Burgersdorp. Dit is die voorloper van *Die Kerkblad*, wat die GKSA besit en wat sedert 1894 op Burgersdorp uitgegee is, maar einde 1904 na Potchefstroom verhuis het saam met die Teologiese Skool Burgersdorp.

Die eerste uitgawe het op 1 April 1873 onder redaksie van prof. Jan Lion Cachetop Burgersdorp verskyn as *De Maandbode*. Die uitgewer was aanvanklik St. P. O'S. O'Brien en later J.J. McNally. In die eerste uitgawe is die blad se strewe deur sy subtitel verwoord: "Nuusblad toegewy aan die belange van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika." Prof. Cachet het aanvanklik *De Maandbode* op eie rekening en risiko uitgegee om die horison van gemeentelede in die hele kerkverband te verbreed, skole onder die pioniersvolk te propageer, en om die lidmate sendingbewus te maak.

Nadat prof. Cachet Burgersdorp in 1875 verlaat het om leraar van Philipstown te word en daarna sowat nege jaar lank predikant van Steynsburg (1883–'92) was, het ds. Dirk Postma, ook prof. Cachet se opvolger aan die Teologiese Skool, *De Maandbode* by hom oorgeneem. Ná ds. Postma se dood in 1890 het die Sinode van 1891 proff. Cachet en Stephanus Postma, ’n seun van ds. Dirk Postma, gevra om die publikasie voor te sit. Die Sinode van 1894 het *De Maandbode* aan die kuratore en professore van die Teologiese Kweekskool toevertrou en terselfdertyd die naam verander na *Het Kerkblad*. Dieselfde Sinode het prof. Cachet vas aangestel as enigste professor in die teologie aan die skool van die Gereformeerde Kerk op Burgersdorp om die volle predikante-opleiding te behartig en die rektorskap van die skool met sy voorbereidende afdeling waar te neem.

Bronne
------

* (af)  GKSA Byderhand Geargiveer 8 April 2016 op Wayback Machine. URL besoek op 26 Julie 2016.
* (en)  Jooste, prof. J.P. in Potgieter, D.J. 1973. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery Ltd.
Die **Citroën C-Triomphe** is 'n middelgrootte sedanmotor wat vir die Chinese mark vervaardig word deur Dongfeng Peugeot-Citroën, 'n gesamentlike onderneming tussen die Franse PSA-groep (Peugeot-Citroën) en die Chinese vervaardiger Dongfeng.

Hierdie nuwe modelreeks is ontwerp om ander Chinese modelle in die reeks soos die Fukang en die Elysée aan te vul, eerder as om enige direkte vervanging te wees.

Die motor is in wese 'n klassieke sedanweergawe van die Europese C4-model, aangesien die Chinese mark eerder 'n tradisionele driekassedan as 'n luikrug verkies. Die benaming is egter verander, want in Chinees is die nommer "4" ongelukkig. Die sedan is baie groter as die luikrug: sy lengte is 4770 mm oor die luikrug se 4260 mm en die asafstand 2710 mm teenoor 2610 mm van die luikrug. Dit het veroorsaak dat die C-Triomphe sedan in die mediumgroot gesinsmotorklas ingedeel is. Die C-Triomphe het 'n aantal unieke kenmerke, soos 'n geïntegreerde lugverfrisser waarmee die bestuurder die reuk van die interieur kan kies.

Met die onthulling van die volgende geslagmodel word die *C-Triomphe*-naam vir 2010 laat vaar ten gunste van *Citroën C-Quatre*.

* Citroën C-Quatre, die C-Triomphe nuwe evolusie
* Citroën C-Quatre, die C-Triomphe nuwe evolusie
* Citroën C-Quatre Cross
Die Hoër Seunskool Jeppe se hoofgebou, afgeneem omstreeks 1910. Dis opgerig in 1909 volgens Ralston se plan en sedert 1986 'n nasionale gedenkwaardigheid.
Pretoria se stadsaal van 1905/'06, wat Ralston ontwerp het, maar in 1973 gesloop is.
**John Ralston** (1878–1955) was ’n Suid-Afrikaanse argitek van Skotse herkoms. 

Hy is in Dumbarton gebore as ’n seun van John Ralston en het sy opvoeding aan die Glasgow- tegniese kollege ontvang. Daarna was hy ’n leerlingargitek aan die argitek J.M. Crawford se firma in Dumbarton. Hy het in 1902 na Suid-Afrika gekom en moontlik eers in Kaapstad gewerk, want volgens ’n aantekening in die vaktydskrif *Architect, Builder & Engineer* van April 1935 was hy "voorheen van Kaapstad en Pretoria en nou van Johannesburg. Ralston was ook in ’n stadium in die kantoor van Baker, Masey & Sloper." Die datums toe hy in dié kantore sou gewerk het, is nie bekend nie. In *Men of the Times* (Transvaal) van 1905 vermeld Ralston 1902 as die jaar waarin hy in Pretoria aangekom het, maar in die *South African Who's Who* van 1908 word sy aankoms in Transvaal aangedui as 1903. 

Teen einde 1906 kon Ralston sy eie praktyk oprig danksy etlike kompetisies wat hy gewen het, waarvan minstens twee in die voorafgaande jaar. Die mees prestigeryke hiervan was die kompetisie vir die ontwerp van Pretoria se stadsaal (opgerig van 1905–'06; gesloop in 1973), moontlik een van die vroegste geboue in Pretoria wat Bakerismes aangeneem het wat gebruik is in die Goewermentshuis, byvoorbeeld sy gewels en pilaargang. Later is ’n paar soortgelyke geboue in Pretoria opgerig, onder meer die Sentrale Brandweerstasie in Bosmanstraat (1912). Nog kompetisies wat hy gewen het, was dié vir die Presbiteriaanse kerk Sint Andrew, Pretoria (1906), asook vir die Johannesburgse Hoërskool en die Jeppestownse Hoërskool (nou Hoër Seunskool Jeppe) in Johannesburg op grond wat sir Julius Jeppe geskenk het, en vir die departement van openbare werke. 

Volgens die *South African Architect, Engineer and Surveyors' Journal* van Oktober 1906 moes dit ’n Suid-Afrikaanse rekord wees dat een mens so baie kompetisies binne so ’n kort tydsbestek gewen het. Sy loopbaan was ná 1911 blykbaar hoofsaaklik in Johannesburg gebaseer, maar geen rekord het behoue gebly van die geboue wat hy tussen toe en 1925 ontwerp het nie. Hy het wel omstreeks 1917/'18 in samewerking met J.C. Cook van Boksburg en Benoni gewerk en saam met hom ’n kompetisie gewen vir die vergroting van die Ladysmithse stadsaal (1917) en sonder welslae ingeskryf vir die kompetisie om die nuwe Benoni-stadsaal te ontwerp (1918). Omstreeks 1931 het hy in samewerking met P.R. Cooke aan die Capitol-teater in Pretoria gewerk. Die Victoria-hotel in Pleinstraat, Johannesburg, is sover bekend sy laaste werk. Hy het omstreeks 1954/'55 uit die Transvaalse Provinsiale Instituut van Argitekte getree en waarskynlik terselfdertyd uit die argiteksprofessie.

Bronne
------

* (en)  Biografiese besonderhede op die webtuiste artefacts.co.za. URL besoek op 3 November 2017.
* (en)  Die Hoër Seunskool Jeppe se geskiedenis op sy webtuiste. URL besoek op 3 November 2017.
**Sophia van die Palts** (beter bekend as die **keurvorstin van Hannover**; 14 Oktober 1630 – 8 Junie 1714) was van 1692 tot 1698 die keurvorstin van Hannover. Sy was ’n kleindogter van koning Jakobus VI en I en ook die erfgenaam van die troon van Engeland (later Groot-Brittanje), en dus die vermoedelike troonopvoler van koningin Anna. Sy is egter twee maande voor Anna dood en haar oudste seun, Georg Lodewyk, het die nuwe troonopvolger geword. Hy het Anna op 1 Augustus 1714 as koning George I opgevolg.

Lewe
----

Sophia was die dogter van Frederik V, die keurvors van die Palts, en Elizabeth Stuart, die dogter van koning Jakobus I. Sy het in Nederland grootgeword omdat haar ouers daarheen gevlug het ná die sekwestrasie van hul keurvorstedom tydens die Dertigjarige Oorlog. Op 30 September 1658 is sy getroud met Ernst August, wat in 1692 die eerste keurvors van Hannover geword het. Hy was ’n kleinneef van Sophia se ma – hulle was albei agterkleinkinders van Christiaan III van Denemarke.

Haar eggenoot, eens ’n man sonder land, het die Huis van Hannover eindelik in 1692 verhef tot ’n keurvorstedom. Sophia het toe die keurvorstin van Hannover geword en dit is die titel waaronder sy die bekendste is.

Erfgenaam
---------

In September 1700 het Sophia haar neef koning William III van Engeland ontmoet, net twee maande ná die dood van die toekomstige koningin Anna se seun prins William. ’n Jaar later het die Engelse parlement ’n wet deurgevoer dat die troon na Sophia sou gaan indien nie Anna of William kinders sou hê nie omdat Sophia Protestants was. So is verhoed dat ’n Rooms-Katoliek weer monarg van Engeland word.

Teen dié tyd was Sophia steeds fiks en gesond, al was sy 71 jaar oud en 35 jaar ouer as die siek Anna. Sy het ook vyf kinders en drie wettige kleinkinders gehad. Daar is tans 5 000 afstammelinge van Sophia, al het hulle nie almal ’n aanspraak op die troon nie.

Dood
----

In Junie 1714 het Sophia in haar tuin geloop toe sy inmekaarsak en sterf. Sy was 83 jaar oud – ’n gevorderde ouderdom vir dié era. Koningin Anna is net ’n paar weke daarna self op 49 oorlede. As Anna voor Sophia gesterf het, sou Sophia die oudste persoon geword het wat nog die Britse troon bestyg het.

Met Sophia se dood het haar oudste seun, keurvors Georg Lodewyk van Brunswyk-Lüneburg, in haar plek die Britse troonopvolger geword. ’n Paar weke later het hy Anna opgevolg as George I van Groot-Brittanje.
’n Vergadering van die Bolsjewiste; Wladimir Lenin is heel regs
Boris Koestodijef se 1920-skildery *Die Bolsjewis*
Die **Bolsjewiste** (Russies: большевики, большевисты, afgelei van die woord *bolsje*, "meer") was ’n faksie van die Marxistiese Russiese Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty (RSDAP). Dit het ontstaan toe die party geskeur het; die ander faksie was die Mensjewiste (afgelei van *mensje*, "minder"). Die skeuring het plaasgevind op die tweede partykongres in 1903. Die Bolsjewiste het later die Kommunistiese Party van die Sowjetunie geword. Die Bolsjewiste het die bewind in Rusland oorgeneem tydens die Oktober-rewolusie, wat deel was van die Russiese Rewolusie (1917) en het die Sowjetunie in 1922 gestig ná die Russiese Burgeroorlog.

Die Bolsjewiste (of "die Meerderheid") was ’n organisasie van professionele rewolusionêre met ’n streng interne hiërargie wat hulself beskou het as ’n voorhoede van die rewolusionêre proletariaat. Die party is gestig deur Wladimir Lenin, onder wie se leiding die Oktober-rewolusie plaasgevind het.

Die skeuring
------------

Op die tweede kongres van die RSDAP, wat in Augustus 1903 in Brussel en Londen gehou is, was daar groot meningsverskille tussen Lenin en Julius Martof, tot in dié tyd ’n groot vriend van Lenin. Hulle kon nie hul verskille bylê nie en die party het in twee faksies geskeur  Lenin was die leier van die Bolsjewiste en Martof van die Mensjewiste.

Die twee faksies het in 1903–1904 voortdurend verander soos wat talle lede heen en weer oorgeloop het. Die Bolsjewiste het ’n relatief klein rol gespeel in die rewolusie van 1905 en was ’n minderheid in die Sint Petersburg-sowjet van Werkerafgevaardigdes wat deur Leon Trotsky gelei is. In die minder belangrike Moskou-sowjet was hulle egter die meerderheid. Hierdie twee sowjets het die model geword waarop ander sowjets in 1917 gestig is.

Die twee faksies het in Januarie 1912 finaal bande verbreek toe die Bolsjewiste ’n partykongres in Praag gereël het net vir hul eie lede. Hulle het die Mensjewiste finaal uit die party geskors en ’n onafhanklike party gestig met die naam RSDAP (Bolsjewiste).

Politieke filosofie
-------------------

Die Bolsjewiste het die party georganiseer met ’n sterk gesentraliseerde hiërargie en hul doel was om die tsaar se bewind omver te werp en die mag oor te neem. Die party het gewoonlik geweier om saam te werk met liberale en radikale partye (wat hulle "bourgeois") genoem het of later selfs met ander sosialistiese organisasies, hoewel Lenin soms taktiese bondgenootskappe aangegaan het.

Van Bolsjewisme na Kommunisme
-----------------------------

Onder Lenin en Stalin was die woorde Bolsjewisties en Kommunisties sinoniem en die amptelike naam van die party was die Kommunistiese Party (Bolsjewiste). In 1952, by die XIX Partykongres, het Stalin egter verklaar dat hulle nie meer die bolsjewiste (meerderheid) is nie, maar die hele party. Die party is hernoem na die Kommunistiese Party van die Sowjetunie.
**Bonanza** is 'n Amerikaanse TV-reeks van die 1960's wat vir etlike jare gebeeldsend is. Dit gaan oor ’n gesin op ’n veeplaas ("ranch") in die Wilde Weste. Die reeks is van 12 September 1959 tot en met 16 Januarie 1973 oor veertien seisoene en 430 episodes in Amerika uitgesaai. Dit is ook in tale ander lande, onder andere in Suid-Afrika, gebeeldsend.

Benaderde ligging van die fiktiewe Ponderosa-landgoed, die huis van die Cartwright-gesin. Die kaart is gerig met noord aan die bokant (in plaas van oos aan die bokant, soos in die weergawe wat verband hou met die TV-show Bonanza).
Die stories speel in ongeveer 1860 in Amerika af en handel oor die wel en wee van die Cartwright-familie. Die familie bestaan uit 'n pa met sy drie seuns (elkeen van 'n ander ma). Die pa was lief vir vroue, maar kon nie lank met hulle uithou nie. Hulle het saam op die veeplaas *Ponderosa* geboer.

Ben (die 'pa') Cartwright, gespeel deur die Kanadese akteur Lorne Greene, is die hoof van die gesin. Sy seuns was Adam (Pernell Roberts), Eric, beter bekend as Hoss (Dan Blocker) en Little Joe (Michael Landon). 'n Ander belangrik figuur in die reeks was die Chinese kok Hop Sing (Victor Sen Yung).

In 1965 verlaat Pernell Roberts die reeks, waarna die program se gewildheid begin taan. Die kyksyfers tel weer op toe David Canary in die rol van voorman Candy Canaday by die groep aansluit. Hy maak sy debuut in 1967 in episode 271 (*Sense Of Duty*). Nadat Dan Blocker in 1972 skielik oorlede is, het die reeks ten einde geloop. Die program verdwyn geruisloos van die kassie. Van die episodes is tans in die publieke domein.

Fotogalery
----------

* Lorne Greene as Ben Cartwright
* Pernell Roberts as Adam Cartwright
* Dan Blocker as "Hoss" Cartwright
* Michael Landon as 'Little Joe' Cartwright
**Fritt Vilt** (Engelse en Duitse titel: **Cold Prey**) is 'n Noorse grurolprent deur die regisseur Roar Uthaug wat op Vrydag, 13 Oktober 2006 in Noorse rolprentteaters begin draai het. Die film het oor die algemeen goeie resensies ontvang en is as een van die beste moderne grurolprente uit Noorweë beskryf. Die Engelstalige DVD is op 27 Oktober 2007 in Suid-Afrika vrygestel.

Inhoud
------

Die film begin in medias res. 'n Seun met 'n groot geboortevlek rondom een oog hardloop deur 'n sneeustorm in die Noorse Jotunheimen-gebied. Hy probeer blykbaar om van sy onsigbare agtervolger te ontsnap, maar dié haal hom in en begin hom lewendig in die sneeu te begrawe.

Die film spring na die volgende toneel waarin die toeskouer kennis maak met die protagoniste wat met hul motor na die berggebiede ry: Vyf vriende, almal in hul twintigs, op pad na hulle sneeuplankry-vakansie in Jotunheimen. Hulle is Eirik, pligbewus en die oudste van hulle; Jannicke, Eirik se energieke vriendin; Mikal, die "koel" lid van die groep; Ingunn, Mikal se vriendin wat onseker oor haarself is; en Morten Tobias, die grapmaker.

Die Jotunheimen-bergreeks: Uitsig vanaf die bergspits Galdhøppigen
Sodra hulle aankom, beklim hulle die eerste berg en geniet die wonderlike uitsig. Hulle begin onmiddellik met sneeuplankry, maar ongelukkig breek Morten 'n been. Sy vriende verpleeg die wonde so goed hulle kan, maar besef dat hulle in die wildernis nie baie vir Morten kan doen nie. Hulle sien 'n hotel en besluit om daar om hulp te vra.

Toe die groep by die gebou kom, besef Eirik dat die hotel verlate is. Hy breek 'n venster en sluit 'n deur oop. Mikal en Jannicke lê Morten op 'n sofa in die ontvangskamer neer en behandel die gebreekte been met alkohol en kleefstof. Eirik, Mikal en Ingunn begin daarna om die verlate gebou te verken, terwyl Jannicke Morten geselskap hou.

In die kelder ontdek hulle 'n kragopwekker. Eirik slaag daarin om dit te herstel, en hulle sit met elektrisiteit. Mikal en Ingunn besluit om hulle na 'n hotelkamer terug te trek. Toe hulle die verskillende vertrekke bekyk, ontdek hulle 'n deurmekaar hotelkamer met 'n gebreekte venster en spore van bloed en hare aan die glasstukke. Op pad terug na die ontvangskamer hoor Eirik 'n geraas benede in die kelder, maar neem aan dat dit Mikal en Ingunn moet wees. Hy sê hardop vir hulle dat hulle versigtig moet wees, maar kry geen antwoord nie.

Noudat die ligte aangeskakel is en hulle drankies in die hotelkroeg kan geniet, is almal tevrede en vier 'n partytjie in die ontvangskamer. Jannicke ontdek die hotel se gasteboek, maar is verbaas dat die laaste gaste die hotel in 1975 besoek het. Onderaan die name van die laaste geregistreerde gaste is 'n boodskap met die woorde: "Ons hoop dat julle jul seun sal vind." Die gasteboek bevat 'n foto van 'n gesin - en die seun is dieselfde wat in die openingstoneel in vrees vir sy lewe voluit gehardloop het.

Die groep besef nog nie dat 'n misterieuse gestalte hulle al dopgehou het sedert hulle by die hotel aangekom het en in die gebou ronddool nie.
**Elam** was ’n antieke beskawing wat gesentreer was in die verre weste en suidweste van wat nou Iran is; dit het gestrek van die laelande van die moderne Khuzestan en Ilam, en het ook ’n klein deel van Suid-Irak beslaan. Die moderne naam "Elam" kom van die Sumeriese transliterasie *elam(a)*, die latere Akkadiese *elamtu* en die Elamitiese *haltamti*. Elamitiese state was van die leidende politieke magte van die antieke Nabye Ooste. In die klassieke letterkunde was Elam ook bekend as **Susiana**, wat afgelei is van die hoofstad, Susa.

Geskiedenis
-----------

Elam was deel van die vroeë verstedeliking tydens die Kopertydperk. Die ontstaan van geskrewe rekords vanaf omstreeks 3000 v.C. loop ook parallel met die Sumeriese geskiedenis, waar effens ouer rekords ontdek is.

Tydens die Ou Elamitiese tydperk (die Middel-Bronstydperk) het Elam bestaan uit koninkryke op die Iranse Plato; dit was gesentreer in Anshan, en van die middel 2de millennium v.C. af in Susa in die Khuzestan-laelande. Sy kultuur het ’n lewensbelangrike rol gespeel tydens die Eerste Persiese Ryk wat op Elam gevolg het, toe Elamities een van die amptelike tale gebly het. Elamities word gewoonlik beskou as ’n geïsoleerde taal wat nie verwant was aan die Persiese en Iranse tale van heelwat later nie.
Geleerdes by 'n Abbasidiese-biblioteek. Maqamat van al-Hariri Illustrasie deur Yahyá al-Wasiti, 1237
Die **Huis van Wysheid** (Arabies: بيت الحكمة *Bayt al-Hikma*) was 'n akademie vir navorsing en onderwys in die middeleeuse Bagdad. Die huis is gestig deur kalief Haroen ar-Rashid as sy biblioteek en die Abbasiede-kalief al-Ma'mun het dit in 825 of 830 oopgemaak vir verskeie wetenskaplikes en filosowe. Dit Huis van Wysheid kry later diverse volgelinge.

Die Huis van Wysheid was vermoedelik geïnspireerd deur die Iraanse Akademie van Gondesjapoer, 'n  Sassanidiese sentrum van wetenskap. 

Die Huis het die vertalingsbeweging in gang gesit waar vertalings van werke van die klassieke Griekse filosowe en wiskundiges en later ook vanuit Persië en Indië gedoen word. Baie van hierdie vertalings is gedoen deur Christene en Jode. Een bekende vertaler was Hunayn ibn Ishaq.

Naas die onderneming van vertalings, is daar ook wiskunde, astronomie en astrologie (toe nog as een vakgebied gesien), geneeskunde en natuurkunde bedryf.

Diverse wetenskaplikes werk in die Huis van Wysheid. Thabit ibn Qurra en Muḥammad ibn Mūsā al-Khwārizmī was twee wiskundiges en sterrekundiges wat daar gewerk het. 'n Bekende filosoof wat werk in die Huis was al-Kindi. Ook die taalkundige Sibawayh (ongeveer 760 - 793), wat die eerste grammatika van Arabies opgestel het, werk uit die Huis van Wysheid.

Onder die puriteinse bestuur van kalief Al-Moetawakkil (9de eeu) word die Huis gesluit en verdere wetenskaplike inisiatiewe het verspreid plaasgevind.

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Nederlandse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb15821681c (data)
* GND: 6049021-4
* LCCN: n00049031
* TDVİA: beytulhikme
* VIAF: 305172271
* WorldCat Identities: viaf-149923413

 |
|   | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2 | BBoor | CKoolstof | NStikstof | OSuurstof | FFluoor |
| 3 | AlAluminium | SiSilikon | PFosfor | SSwael | ClChloor |
| 4 | GaGallium | GeGermanium | AsArseen | SeSeleen | BrBroom |
| 5 | InIndium | SnTin | SbAntimoon | TeTelluur | IJodium |
| 6 | TlTallium | PbLood | BiBismut | PoPolonium | AtAstaat |
|   |
| ██ Algemeen erken (93%)
██ Minder algemeen erken (44%)
██ Soms erken (24%)
██ Selde erken (9%)
  Arbitrêre skeidingslys tussen metale en niemetale |
|  |

’n **Metalloïed** (ook **metalloïde** of **halfmetaal**) is enige chemiese element wat eienskappe tussen dié van metale en niemetale het, of ’n mengsel van albei. Daar is nie ’n standaarddefinisie van die term of algehele ooreenstemming oor die elemente wat sodanig geklassifiseer word nie. Desondanks word die term steeds in chemiegeskrifte gebruik.

Van die elemente wat gewoonlik daarby gereken word, is:

* Boor
* Silikon
* Germanium
* Arseen
* Antimoon
* Telluur

Nog vyf elemente word minder dikwels sodanig geklassifiseer:

* Koolstof
* Aluminium
* Seleen
* Polonium
* Astaat

Dié 11 elemente lê op die periodieke tabel in ’n diagonale strook in die p-blok, van boor links bo tot astaat regs onder, tussen die metale en niemetale.

Tipiese metalloïede het ’n metaalagtige voorkoms, maar is bros en net redelike geleiers van elektrisiteit. Chemies tree hulle meestal op as niemetale. Hulle kan allooie vorm met metale. Die meeste van hul ander eienskappe is tussenin. Hulle en hul verbindings word gebruik in allooie, katalisators, glasse en elektronika.

Die term "metalloïed" is oorspronklik vir niemetale gebruik. Die mees onlangse gebruik, as ’n kategorie elemente met tussinin-eienskappe, het in 1940–1960 gewild geraak. Die term halfmetale word ontmoedig omdat dit in fisika ’n ander betekenis het as in chemie. In fisika verwys dit meer spesifiek na die elektroniese bandstruktuur van ’n stof.

Metalloïede het elektronegatiwiteite van ongeveer 2, wat min of meer halfpad op die elektronegatiwiteitskaal lê. Dit beteken hulle kan met metale soos natrium as oksidant optree en met niemetale soos fluoor as reduksiemiddel. Hulle is vastestowwe en hul struktuur bestaan uit kovalente netwerke, nie uit molekules soos by niemetale of digpakkings soos by metale nie. Hul elektriese eienskappe is ook 'n tussenvorm. Hulle is veral halfgeleiers.
Die struktuur van'n tipiese methoxy-groep.
'n **metoksigroep** is die funksionele groep wat bestaan uit 'n metielgroep gebonde aan suurstof. Hierdie alkoksigroep het die algemene formule O–CH3. Op 'n benseenring, klassifiseer die Hammettvergelyking 'n metoksisubstituent as 'n elektron-skenkende of aktiverende groep.

Voorkoms
--------

Die eenvoudigste metoksiverbindings is metanol en dimetieleter. Ander voorbeelde van metoksiëters is anisool en vanillien. Baie metaalalkoksiede bevat metoksigroepe, bv. tetrametielortosilikaat en titaan metoksied. Sulke verbindings word ook metoksiede genoem. Esters met 'n metoksigroep kan metielesters genoem word, en die —COOCH3 substituent staan bekend as 'n metoksikarboniel.

### Biosintese

Metoksigroepe speel 'n belangrike rol in die 2'-O-metilering van nukleosiede, byvoorbeeld in variasies van die 5'-cap struktuur wat bekend staan as cap-1 en cap-2. Hulle is ook algemene substituente in O-gemetileerde flavonoïede, wat gevorm word in 'n reaksie wat gekataliseer word deur O-metieltransferases wat inwerk op fenole, bv. Catechol-O-metiel transferase (COMT). Baie biomolekules in plante, bv. ligniene, word gesintetiseer in reaksies wat gekataliseer word deur kaffeoïel-CoA O-metieltransferase.

### Metoksilering

Organiese metoksiede word dikwels geproduseer deur metilering van alkoksiede. 'n Paar arielmetoksiede kan gesintetiseer word deur metaal-gekataliseerde metilering van fenole, of deur metoksilering van aromatiese halogenides.
**Willem du Plessis** (gebore 4 September 1955) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse rugbyspeler.

Du Plessis is in Somerset-Oos in die Oos-Kaap provinsie van Suid-Afrika gebore. Sy pa, ook genaamd Willie, het provinsiale rugby vir die Oostelike Provinsie gespeel en sy oupa aan moederskant, Michael Josias du Plessis het in 1923 en 1924 vir die Westelike Provinsie gespeel. Du Plessis is by Gill-kollege in Somerset-Oos opgelei en het in 1973 die Noordoos-Kaap by die jaarlikse Cravenweektoernooi verteenwoordig. Hy het ook die Oostelike Provinsie by die Suid-Afrikaanse junior atletiekkampioenskappe verteenwoordig.

Spelerloopbaan
--------------

Du Plessis het in 1975 by die Universiteit Stellenbosch ingeskryf vir 'n graad in Liggaamlike Opvoeding en in 1977 sy debuut vir die Westelike Provinsie gemaak. Tussen 1977 en 1982 het hy 67 wedstryde vir die Westelike Provinsie gespeel en was lid van die Westelike Provinsiespan wat die Curriebeker in 1982 gewen het. Twee van sy broers, Michael en Carel, was ook in die 1982 Curriebeker-wenspan.

Du Plessis het op 26 April 1980 sy toetsbuiging vir die Springbokke teen die besoekende Suid-Amerikaanse Jaguars gemaak en sodoende die 500ste Springbokrugbyspeler geword. Hy het 14 keer opgedraf en 3 toetsdrieë vir die Springbokke gedruk. Du Plessis het ook in ses toerwedstryde gespeel en vier drieë vir die Springbokke gedruk. Hy het aan die einde van die 1982-seisoen, op die ouderdom van 26, uitgetree om te gaan boer.

Persoonlik
----------

Du Plessis is die broer van Michael du Plessis en Carel du Plessis, albei oud-Springbokke en die pa van Lizaan du Plessis, 'n voormalige professionele tennisspeler. Sy vierde broer, Jacques du Plessis het provinsiale rugby vir Westelike Provinsie en Oostelike Provinsie gespeel. Gedurende die laaste deel van die 2000's het Du Plessis na Australië geëmigreer en is in Sydney woonagtig.
Nasa-Satellietbeeld van die Nieu-Seelandse Suideiland. Die Alpe is met sneeu bedek
Die Franz Josef-gletser
Die **Nieu-Seelandse Alpe** of **Suid-Alpe** (Engels: *Southern Alps*; Māori: *Kā Tiritiri o te Moana*) is 'n bergreeks wat oor die grootste deel van Nieu-Seeland se Suideiland streek en sy grootste hoogtes aan sy westekant bereik. Die sentrale kerngebied met hoogtes van meer as 1500 meter strek oor sowat 360 kilometer met 'n gemiddelde breedte van omtrent 50 kilometer. Mount Cook is met 3 724 meter bo seevlak die hoogste bergpiek van Nieu-Seeland, gevolg deur Mount Tasman met 3 497 meter.

Die Nieu-Seelandse Alpe skei die wateropvanggebiede van die digter bevolkte ooskus van dié van die weskus. Op politieke vlak vorm die Nieu-Seelandse Alpe die grens tussen die streke Marlborough, Canterbury en Otago in die suidooste asook Tasman en West Coast in die noordweste.

Die Nieu-Seelandse Alpe is op verskeie punte soortgelyk aan die Europese Alpe. Hulle bereik hoogtes soos die Oos-Alpe en is gedeeltelik met ys bedek. Kenmerkende bergpieke met goed onderskeibare piekvorme is dikwels te vinde. Hulle is in 'n koelgematigde klimaatsone geleë, en is, as gevolg van Nieu-Seeland se lae bevolkingsdigtheid, met woude bedek. Die geomorfologie is vergelykbaar, alhoewel die hange aan die noordweste skielik na die kus daal. Van die berge in die Nieu-Seelandse Alpe is die hele jaar met sneeu bedek en dus geskik vir wintersportsoorte soos ski en sneeuplankry.

Die Nieu-Seelandse Alpe behoort tot die Stille Oseaan se Ring van Vuur, vervolgens is vulkaanuitbarstings en aardbewings algemeen.
Die **Nieuport 17** is 'n Franse dubbeldekker vegvliegtuig wat in die Eerste Wêreldoorlog gebruik is. Die vliegtuig is ontwikkel uit die *Nieuport 11* en het sy nooiensvlug in Januarie 1916 voltooi. Dit is in Mei 1916 aan die wesfront ontplooi. Dit was aansienlik beter as die *Nieuport 11* met 'n kragtiger motor, langer vlerke en die hele romp is versterk. Eers was dit toegerus met die *Le Rhône* 100 perdekrag motor en was later toegerus met die *Clerget 9B* 130 perdekrag motor. Die gevolg was 'n vliegtuig was uiters beweeglik was, 'n hoë snelheid kon behaal en baie goed kon klim. Dit was makliker om die boonste masjiengeweer te laai omrede die *Foster*-meganisme gebruik was om dit aan die boonste vlerk te monteer. Die vlieënier kon dit herlaai terwyl hy reguit en gelyk vlieg.

Die Duitsers het die vliegtuig net so gekopieer en dit die *Siemens-Schuckert D1* genoem. Bobaasvlieëniers soos René Fonck, Georges Guynemer, Charles Nungesser, Albert Ball en Billy Bishop het die vliegtuig gebruik.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Nieuport 17:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 1 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Le Rhône suierenjin |
| Kraglewering per motor | 120 perdekrag |
| Vlerkspan | 8,2 m |
| Lengte | 5,96 m |
| Hoogte | 2,44 m |
| Vlerkoppervlakte | 14,75 m2 |
| Maksimum opstygmassa | 560 kg |
| Maksimum snelheid | 170 km/h |
| Operasionele hoogte | 5 350 m |
| Uithouvermoë | 250 km |
| Klimvermoë | 4,000 m in 19 minute en 30 sekondes |
| Bewapening | Twee 7,7 mm Lewismasjiengewere; een gesinchroniseerd en die ander op die boonste vlerk. |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9