recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Alexander II** (Grieks: Ἀλέξανδρος Β), uit die Argeïese Dinastie, was van 370 tot 368 v.C. koning van Masedonië ná die dood van sy pa, Amintas III. Hy was die oudste van Amintas se drie seuns.

Bewind
------

Hoewel hy reeds meerderjarig was, was hy steeds baie jonk toe hy die troon bestyg het. Dit het dadelik probleme veroorsaak deurdat sy vyande hul oorloë met Masedonië hervat het. Alexander is uit die noordweste bedreig deur die Illiriërs en uit die ooste deur die troonpretendent Pausanias. Pausanias het vinnig verskeie stede binnegeval. Alexander het sy vyande met die hulp van die Atheense generaal Iphicrates verslaan wat in dié tyd teen die Masedoniese kus afgevaar het.

Op versoek het Alexander betrokke geraak by die burgeroorlog in Thessalië. Hy het beheer oor Larissa en verskeie ander stede oorgeneem, maar ’n belofte verbreek deur garnisoene in hulle te plaas. Daarmee het hy hom die gramskap van Thebe, in dié tyd die leidende mag in Griekeland, op die hals gehaal en hulle het die Masedoniërs uit Thessalië verdryf. Hulle het toe die kant gekies van Alexander se swaer, Ptolemaios van Aloros, en Alexander gedwing om sy bondgenootskap met Athene te laat vaar ten gunste van een met Thebe. As deel van die nuwe bondgenootskap moes Alexander gyselaars aan Thebe oorhandig, onder andere sy broer, Philippus.

Dood en opvolging
-----------------

Alexander is op aansporing van Ptolemaios tydens ’n fees vermoor. Hoewel sy broer Perdikkas III hom opgevolg het, was hy minderjarig en is Ptolemaios as regent aangestel.

Bronne
------

* Smith, William (red.) (1867). "Alexander II". *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* **1**.  Boston: Little, Brown and Company. 118–119.

* Hierdie artikel is vertaal vanuit die Engelse Wikipedia

| * l
* b
* w
Konings van Masedonië |
| --- |
| Argeïese Dinastie | Karanos • Koinos • Tirimmas • Perdikkas I • Argaios I • Philippos I • Airopos I • Alketas I • Amintas I • Alexander I • Alketas II • Perdikkas II • Archelaos I • Krateros • Orestes en Airopos II • Archelaos II • Amintas II • Pausanias • Argaios II • Amintas III • Alexander II • Perdikkas III • Amintas IV  • Philippos II • Alexander die Grote • Philippos III • Alexander IV | Vergina SunVergina Sun |
| Regente | Ptolemaios van Aloros • Antipater • Poliperchon • Kassander |
| Antipater-dinastie | Kassander • Philippos IV • Alexander V • Antipater II • Antipater Etesias • Sosthenes |
| Antigonos-dinastie | Demetrios I • Antigonos II • Demetrios II • Antigonos III • Philippos V • Perseus |
| Nie-dinasties | Lusimachos • Pirros • Ptolemaios Keraunos • Meleagros |
Drie hekse word in Baden verbrand (1585).
Die ***Wickiana*** deur **Johann Jakob Wick** van Zürich (1522–1588) is 'n versameling populêre enkel-vel drukstukke wat tussen 1560 en 1587 in 24 volumes versamel is. Dit is 'n belangrike bron van inligting oor die Reformasie tydperk in Switserland.

Wick het in Switserland geleef tydens die heersappy van Heinrich Bullinger, die nakomeling van Huldrych Zwingli. Hy het in Tübingen Teologie bestudeer, en was die pastoor van Witikon, by die stadshospitaal, en die *Predigerkirche*. Daarna was hy kanunnik en tweede aartsdeken by die Grossmünster kerk.

Wick se dokumente is na sy dood in 1588 in die Grossmünster kloosterbiblioteek versamel. Hulle is in 1836 na die Zentralbibliothek Zürich geskuif. Die oorspronklike versameling is in 1925 tussen die biblioteek se manuskrip en vroeë drukstuk afdelings opgedeel. Die drukstukversameling bevat 429 drukstukke uit die oorspronklike Grossmünster versameling (PAS II 1 – 24) plus tien items wat later bygevoeg is (PAS II 25). Die manuskrip gedeelte het die biblioteekindekse Ms F 12–35. Die versameling is in 1997–2005 gedeeltelik in 'n faksimilee uitgawe met kommentaar uitgegee.

Voorbeelde
----------

* SprinkaanSprinkaan
* Die monnik Bastian Hegner val en sterf in Rapperswil: November 12, 1561Die monnik Bastian Hegner val en sterf in Rapperswil: November 12, 1561
* 'n Kind in Maschwanden is deur 'n vark aangeval, en sterf.'n Kind in Maschwanden is deur 'n vark aangeval, en sterf.
* In Geneva word twee monnike gegesel omdat hulle gekroek het.In Geneva word twee monnike gegesel omdat hulle gekroek het.
* Groot komeet van 1577, Praag, November 12, 1577 Groot komeet van 1577, Praag, November 12, 1577
**Wieltolbeheer** en Elektroniese Stabiliteitsbeheerstelsels op produksievoertuie met ingang 2005 is hoofsaaklik elektro-hidroliese stelsels wat ontwerp is om die verlies aan beheer te voorkom wanneer die versneller of stuurwiel oormatig gebruik word.

Die ingryping kan bestaan uit enige of al die volgende:

1. Vertraging of onderdrukking van die vonk in een of meer silinders
2. Verlaging in brandstofvoorsiening na een of meer silinders
3. Rem van een of meer wiele
4. Toemaak van die smoorklep, as die voertuig van 'n elektroniese smoorklep voorsien is.

Die remaandrywer en wielspoedsensors is dieselfde as wat gebruik word vir Sluitweer-remstelsels.

Wieltolbeheer word gewoonlik as 'n verbetering beskou wat hoër werkverrigting ten doel het deurdat dit die maksimum klouvermoë verseker tydens versnelling sonder enige wieltol. Dit is ook baie nuttig in lande waar ys en sneeu gereeld op die paaie voorkom: Daarmee kan gladde opdraandes uitgeklim word wat normaalweg bykans sonder wieltolbeheer onmoontlik sou wees.

Dit is veral nuttig op vierwielaangedrewe voertuie wanneer dit op los oppervlaktes bestuur word. Stabiliteitsbeheerstelsels word andersyds beskou as 'n veiligheidsmaatreël wat die verhoed dat 'n voertuig buite sy beheerbare perke bestuur word.

Algemene kritiek op wieltolbeheer is dat dit die bestuurder 'n mate van vaardigheid en beheer oor die voertuig ontsê. Dit is daarom dikwels ongewild by motorsport geesdriftiges. Die poging om 'n verbod op wieltolbeheerstelsels te plaas is in vele motorsportsoorte egter laat vaar aangesien dit uiters maklik is om 'n doeltreffende wieltolbeheerstelsel in die bedrading van 'n voertuig te versteek.
Die **Pamir** (Kirgisies: Памир тоолору, *Pamir Tooloru*, پامىر توولورۇ; Persies: رشته کوه های پامیر‎, *Rešte Kuhhā-ye Pāmir*; Tadjiks: Ришта Кӯҳҳои Помир, *Rishta Köhhoyi Pomir*; Pasjtoe: د پامير غرونه‎, *Da Pāmir Ğruna* (of د پامیر د غرونو لړۍ); Oeigoers: پامىر ئېگىزلىكى, Памир Езгизлики, *Pamir Ëzgizliki*; Sanskrit: *Sumeru*; Oerdoe: پامیر کوهستان‬‎, *Pamir Kuhestan*; Vereenvoudigde Chinees: 葱岭; Tradisionele Chinees: 蔥嶺; pinyin: *Cōnglǐng*; Wade-Giles: *Ts'ung-ling*; Dungaans: Памир of Цунлин, Xiao'erjing: پَامِعَر of ڞوْلٍْ‬) is 'n bergreeks in Sentraal-Asië aan die kruispunt van die Himalaja met die Tiensjan, Karakoram, Kunlun en Hindoekoesj op die omstrede grense van Afghanistan, Indië, Kirgisië, Pakistan, Tadjikistan en die Volksrepubliek China. Die hoogste bergpiek, Kongur, is met 7 649 meter bo seevlak die hoogste berg wat volledig in die Chinese outonome gebied Xinjiang geleë is.

Nasa-Satellietbeeld van die Pamir en die Himalaja met die Tiensjan, Karakoram, Kunlun en Hindoekoesj in Sentraal-Asië
Kaart van die Pamir
Die herkoms van die naam "Pamir" is onseker en dit is dalk afkomstig van 'n Turkse term wat "koue droë steppeweiding" of "hoë steppeweiding" beteken.

Die Pamir word deur die Amoedarja in die suide en die Sirdarja in die noorde begrens; in die ooste vloei die Tarimrivier. In die noordooste word die Pamir deur die Alay-vallei in Kirgisië van die Tiensjan geskei. In die suide grens dit langs die Wachan-korridor in Afghanistan aan die Hindoekoesj. In die ooste is die Yarkand-vallei in die Volksrepubliek China tussen die Pamir en die Kunlun geleë. Albei bronriviere van die Amoedarja, die Pamir en die Vakhsj, ontspring in die Pamir.

Die Pamir beslaan 'n oppervlakte van sowat 120 000 km², waarvan omtrent 12 500 km² bevrore is. Die Pamir is amper volledig in die Tadjikistanse outonome gebied Gorno-Badakhshan geleë, die mees noordelike deel behoort aan Kirgisië, die ooste aan die Volksrepubliek China en die suide aan Afghanistan. Die Tadjikse Nasionale Park (Gebergtes van die Pamir) is in 2013 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.

Sien ook
--------

* Lys van Wêrelderfenisgebiede
***Imperium Romaniae***  
 **Latynse Ryk van Konstantinopel**| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ←  | **1204 – 1261** |  → |

 |
|   Coat of arms |
| Ligging of Keiserryk van RomaniaDie Latynse Ryk tussen 1204 en 1261 |
| **Hoofstad** | Konstantinopel |
| **Taal/Tale** | Latyn, Grieks en Oudfrans |
| **Godsdiens** | Rooms-Katolieke KerkOosters-Ortodokse Kerk |
| **Regering** | Monargie |
| **Keiser** |  |
|  - 1204–1205/06 | Boudewyn I van Vlaandere |
|  - 1206–1216 | Hendrik van Vlaandere |
|  - 1216–1217 | Pieter van Courtenay |
|  - 1217–1228 | Robert van Courtenay |
|  - 1228–1261 | Boudewyn II van Courtenay |
| **Historiese tydperk** | Middeleeue |
|  - Verowering van Konstantinopel | 16 Mei 1204 |
|  - Val van Konstantinopel | 25 Julie 1261 |
| **Oppervlakte** |
|  - 1204 | 350 000 km2 135 136 sq mi |

Die verowering van Konstantinopel tydens die Vierde Kruistog op 16 Mei 1204.
Die **Latynse Ryk** of **Keiserryk van Romania** (Latyn: *Imperium Romaniae*) is die naam wat historici gegee het aan die feodale Kruisvaarderstaat wat deur deelnemers aan die Vierde Kruistog gestig is op land wat van die Bisantynse Ryk verower is. Dit het tot stand gekom ná die inval in Konstantinopel in 1204 en het geduur tot in 1261. Die Latynse Ryk was veronderstel om die Bisantynse Ryk te vervang as die titulêre Romeinse Ryk in die ooste, met ’n Westerse Rooms-Katolieke keiser in die plek van die Oosters-Ortodokse Bisantynse keisers.

Boudewyn IX, die Graaf van Vlaandere, is op 16 Mei 1204 as Boudewyn I as die eerste Latynse keiser gekroon. Die Latynse Ryk kon nie politieke of ekonomiese oorheersing handhaaf oor die ander Latynse magte wat ná die Vierde Kruistog in voormalige Bisantynse gebiede gevestig is nie, veral die Republiek Venesië, en ná ’n kort aanvanklike tydperk van militêre suksesse het dit stadigaan begin verval. Dit is verswak deur konstante oorlogvoering teen Bulgarye en die onverowerde dele van die ryk, soos die Niceense Ryk, en eindelik het dit tot ’n einde gekom toe die Bisantyne Konstantinopel in 1261 onder keiser Michael VIII Palaiologos herverower.
**Dirk Rafaelsz Camphuysen** (1586, Gorinchem – 9 Julie 1627, Dokkum) was 'n Nederlandse skilder, digter en teoloog.

Biografie
---------

Volgens Houbraken was Camphuysen die seun van 'n gerespekteerde sjirurg van Gorcum. Sy moeder was 'n Mennoniet, wie se vader (Hans van Mazeik) vir sy oortuigings onthoof is. Sy moeder sterf toe Camphuysen maar agt jaar oud is; en sy vader sterf ook kort hierna. Camphuysen het besonderse artistieke vernuf getoon. Sy ouer broer, wat sy vader se sjirurgiese saak oorgeneem het, het die jong Dirk vir opleiding na die skilder Dirck Govertsz gestuur, wat later ook onderrig aan sy seun Govert Dircksz Camphuysen en sy tydgenoot Hendrik Verschuring gegee het. Hy was tot op die ouderdom van 18 jaar redelik suksesvol gewees; waarna hy begin het om tale te bestudeer. Houbraken het sommige van sy skilderwerk en tekeninge gesien en opgemerk dat hy goed was met landskappe wat plaasskure en diere bevat. Houbraken maak ook melding van sy *maneschyn* tonele.

Camphuysen is by Leiden as 'n tutor vir die "Heer van Langerak" aanbeveel. Hy het gevolglik die kunste versmaai ten einde 'n privaattutor en sekretaris in Nieuwpoort (Nederland) te word, waar hy ook in sy vrye tyd teologie studeer het. Nadat hy 'n paar keer as pastoor ingestaan het vir Taurinus in die St. Martin's Katedraal in Utrecht (die Domkerk) is hy deur sy werkgewer, die "Heer van Langerak", in die bediening vir Vleuten aangestel. Hy het in die huwelik getree, en was relatief suksesvol as 'n priester/dominee. Hy het egter die doktrines van Arminius omhels, en soos ander Arminiane of Remonstrante is hy uit die bediening en onderrig verban en het hy 'n uitgewekene geword (1619). Lambert Jacobsz, ook 'n skilder-dominee, het hom aangeraai om die bediening te verlaat. Hy het klaarblyklik eerder poësie as skilderwerk opgeneem, aangesien so min van sy skilderye vandag nog bestaan. Houbraken beweer dat hy sy inligting bekom het van *De Lewe van Dirk Rafelsz. Kamphuizen*. Die pamflet is onder andere deur Barent Bos in 1683 (Rotterdam); Jan Rieuwertsz in 1699 (Amsterdam, hierdie is die weergawe wat Houbraken gelees het); Marten Schagen in 1723; en Petrus Conradi in 1775 (beide ook in Amsterdam) gepubliseer.

Hy het sy laaste jare in Dokkum spandeer. Sy neef Rafaël Govertsz Camphuysen (gebore in 1597) word deur sommige beskou as die outeur van verskeie van sy werke, en sy seun Govert Dircksz Camphuysen (1624–1674), 'n volgeling van Paul Potter, word ook daarmee gekrediteer. Houbraken is verras dat Camphuysen sy seun leer skilder het, aangesien dit wil voorkom asof Camphuysen se biografie byna 'n beletsel teen die navolging van die kunste is.

Werke
-----

Camphuysen het 'n vertaling van die *Psalms* en 'n aantal kort stukke poësie nagelaat. Hy is ook die outeur van verskeie teologiese werke waarby ingesluit is 'n *Compendium Doctrinae Sociniorum*. Volgens die 11de uitgawe van die Encyclopædia Britannica is die beste van sy werke die sonsondergang – en maanligtonele asook sy prente van die Ryn- en ander riviere.

Bronne
------

* A.P. Grové, J.L. Steyn (samestellers), *Keur uit die Nederlandse poësie*, (Nasou Beperk), ISBN 0 625 00160 5 , Twaalfde druk, November 1979
**Joan Miró i Ferrà** (Katalaans: [ʒuˈan miˈɾo i fəˈra]; \* 20 April 1893 in Barcelona, Katalonië; † 25 Desember 1983 in Palma de Mallorca) was 'n Spaans-Katalaanse skilder, grafikus, beeldhouer en keramiekkunstenaar.

Miró se vroeë werke is deur Katalaanse volkskuns geïnspireer, maar toon ook invloede van kubisme en fauvisme. Vanaf die vroeë tot die middel van die 1920's, toe hy in Parys gebly het, het hy onder die invloed van heersende kunsstromings soos dadaïsme en surrealisme van styl verander en begin wegbeweeg van figuratiewe en objektiewe kunsvorme.

Miró word as verteenwoordiger van klassieke moderne kuns met sy fantasievolle beeldmotiewe onder die gewildste kunstenaars van die 20ste eeu gereken. Sy magiese simbole, wat maan, sterre, voël, oog en vrou versinnebeeld, is van die bekendste elemente van sy kuns. Sy laat werke soos die reeks *Toiles brûlées* ("Verbrande doeke") word dikwels as versteurend ervaar, maar gee as bewuste vernietiging uitdrukking aan sy ontevredenheid oor die kommersialisering van kuns en is 'n oproep om "skilderkuns te vermoor".

Van sy werke is ter versiering van openbare ruimtes gebruik, soos die keramiekmure wat hy vir die UNESCO-gebou in Parys en die Wilhelm-Hack-museum in Ludwigshafen, Duitsland ontwerp het. Sy monumentele beeldhouwerke versier onder meer pleine in Barcelona en Chicago.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* AAG: 2567
* AGSA: 9915
* BIBSYS: 90119623
* BNC: 000070041
* BNE: XX1720936
* BNF: cb119162738 (data)
* CANTIC: a10447829
* CiNii: DA01239292
* GND: 118582712
* IMDb: nm0592629
* ISNI: 0000 0001 2099 0089
* LCCN: n79038450
* LNB: 000211004
* MusicBrainz: 330e52a2-b9c2-489a-84bd-654124438366
* NARA: 10581892
* NDL: 00450172
* NGV: 3363
* NKC: jn20000701244
* NLA: 35355358
* NLG: 85469
* NLI: 000094016
* NLK: KAC201763424
* NLP: A16747458
* NSK: 000036335
* NTA: 068854528
* RERO: 02-A003598433
* RKD: 56373
* The SBN id CFIV028952 is not valid.
* SELIBR: 205350
* SNAC: w65c0rgj
* SUDOC: 027031748
* TePapa: 1568
* Trove: 923451
* ULAN: 500014094
* VIAF: 9850739
* WorldCat Identities: lccn-n79038450

 |
Die kerkgebou van die Gereformeerde kerk Que op Mombolo.
Ds. Pieter Biewenga op die stoep van die pastorie op Mombolo. Hy het van 1903 in die gemeente Humpata gestaan en toe van 1906 tot 1926 in Que.
Ds. Pieter Biewenga, leraar van Humpata van 1903 tot 1906 en daarna tot 1926 van Que.
Ds. D.G. Venter en oudl. Potgieter per oskar op huisbesoek in die omgewing van Mombolo aan lidmate van die gemeente Que.
Die Gereformeerde kerkie van die wyk Hoogeveld by Que, 1908. Links is Pieter van der Smit en regs ds. Biewenga se pastorie.
Die **Gereformeerde kerk Que** met sy middelpunt op Mombolo was die tweede gemeente van die Gereformeerde Kerk in Angola.

Vanweë beter werkgeleenthede noord van Humpata, waar die Gereformeerde kerk Humpata reeds in 1881 gestig is vir die Dorslandtrekkers wat hier kom woon het, het baie van die trekkers en hul nasate hulle in die omgewing van Que, Hanha en Catambella gevestig. In 1905 is ’n kerkgebou op Que opgerig en nog ’n gebou was toe reeds in aanbou op Hanha. Die Gereformeerde kerk Que is amptelik op 26 Mei 1906 gestig. 

Destyds het die meeste lidmate verder noord- en ooswaarts getrek sodat die gemeente sy gebou op Que moes verkoop en begin beplan om op Sacajimba te bou. Ds. Pieter Biewenga, van 1906 tot 1926 Que se enigste leraar, het op Bhè gewoon, maar die gemeente die naam Que behou. Die lidmate was egter steeds op trek en het eindelik min of meer op en om Mombolo in Sentraal-Angola tot rus gekom. So is ’n kerkgebou op Mombolo opgerig, maar steeds het die gemeentenaam Que gebly. Nadat die kerkgebou op Sacajimba afgebrand het, is dit nie vervang nie. 

Met die grootskaalse repatriasie van Afrikaners uit Angola in 1928 het die gemeente Que ontbind. Die meeste trekkers het hulle in Suidwes-Afrika gevestig, die begin van die Gereformeerde Kerk in Suidwes-Afrika.

Predikant
---------

1. Biewenga, Pieter, 1906 – 1926 (aanvaar sy emeritaat)

Bronne
------

* (af)  Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Vogel, Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
**Thebe** (Antieke Grieks: **Θῆβαι**, *Thēbai*, Moderne Grieks: **Θήβα**, *Thiva*), is 'n stad in Griekeland, geleë aan die noordekant van die Kithaeron-bergreeks, wat Boiotië skei van Attika, en aan die suidelike rand van die Boiotiese vlakte. Dit het 'n belangrike rol in Griekse mitologie gespeel, as die ligging van die verhale van Kadmos, Oedipos, Dionysos en andere. Argeologiese uitgrawing in en rondom Thebe het 'n Mykeense nedersetting en kleitablette onthul, in die B-lineêre skriftipe, aanduidend van die Bronstydse belang van die ligging. In antieke tye, was Thebe die grootste stad van die streek Boiotië en leier van die Boiotiese konfederasie. Dit was 'n oortuigde teenstander van antieke Athene, en het hul by die Perse geskaar tydens die inval van 480 v.C. onder leiding van Ahasveros. Thebaanse magte het die mag van Sparta tot 'n val gebring in die Veldslag van Leuktra in 371 v.C. onder leiding van hul aanvoerder Epaminondas. Die Heilige Troep van Thebe ('n elite militêre eenheid) het opspraakwekkend gesneuwel in die slag van Chaironeia in 338 v.C. teen Philippos II en Alexander die Grote. Voor die uitdelging deur Alexander in 335 v.C. was Thebe 'n leidende mag in Griekse geskiedenis, en was tydens die Makedoniese verowering van Griekeland die mees dominante stadstaat. In die Bisantynse era was die stad 'n erkenne verskaffer van systowwe.
Die moderne stad beskik oor 'n argeologiese museum, die oorblyfsels van die Kadmea (Bronstyd en latere vestings), en verstrooide antieke artefakte. Moderne Thebe is die grootste dorp van Boiotië. Dit is geleë langs hoofweg E962, sowat 4 km suid van die aansluiting met die E75.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb13553870k (data)
* GND: 4078237-2
* LCCN: n84229558
* NKC: ge139335
* NLI: 001006540
* SUDOC: 027253953
* VIAF: 167954647
* WorldCat Identities: lccn-n84229558

 |
**Prins Pedro de Alcântara** (15 Oktober 1875 – 29 Januarie 1940) was die eersgebore seun van *prinses* Isabel en Prins Gaston, en as sodanig, is tweede-in-lyn gebore op die keiserlike troon van Brasilië, tydens die bewind van sy oupa, keiser Pedro II, tot die ryk se afskaffing.

Pedro is op 15 Oktober 1875 in die Keiserlike Paleis van Petrópolis gebore. Hy was die eerste seun van Isabel, Prinses Imperial van Brasilië en haar man Prins Gaston, graaf van Eu. As eerste seun van die troonopvolger was hy getiteld Prins van Grão-Pará en was hy die vermoedelike erfgenaam van die Brasiliaanse troon by sy geboorte. 

Pedro is opgevoed deur voorgangers, onder leiding van die baron van Ramiz, en het in die Isabel-paleis, in Rio de Janeiro, saam met sy jonger broers gewoon tot die proklamasie van die republiek, op 15 November 1889, toe hy veertien jaar oud was. Een van sy aangrypendste gebare by geleentheid van die vertrek van die Brasiliaanse keiserlike familie na ballingskap was toe hy aan sy oupa keiser Pedro II die idee voorgestel het "om 'n wit duif op die oop see te laat gaan, wat die laaste boodskap van die Brasiliaanse keiserlike familie sou wees."

 Prins Pedro (staande, regs) en ander lede van die keiserlike familie in ballingskap in Frankryk.
Na die dood van die Prinses Imperial in 1921, het die oorlede *Dom* Luiz se seun, Prins Pedro Henrique van Orléans-Braganza, die posisie van aanspraakmaker op die Brasiliaanse troon aanvaar en is as sodanig deur baie van Europa se dinastieë erken.[*onbetroubare bron?*] Na *Dom* Pedro de Alcântara se dood in 1940 het sy oudste seun, prins Pedro Gastão van Orléans-Braganza, 'n teeneis as die regte opvolger beweer (met die steun van sy swaers, die voorgee op die trone van Orléanist France en Miguelist Portugal ), en sommige Brasiliaanse regsgeleerdes het daarna aangevoer dat sy pa se afstanddoening inderdaad grondwetlik ongeldig sou gewees het onder die monargie.
**José Carreras** (1946-) is ’n Spaanse tenoor en operasanger. Hy was van 1990 tot 2003 bekend as een van die *Drie Tenore* (saam met Placido Domingo en Luciano Pavarotti). Hy het talle toekennings vir sy musiek en liefdadigheidswerk ontvang.

Lewensloop
----------

Josep Maria Carreras i Coll (sy volle naam) is op 5 Desember 1946 in die Katalaanse hoofstad Barcelona gebore. Hy volg die konservatorium daar, waar hy onder J.F. Puig studeer. Een van sy ander mentors was die sanger Montserrat Caballé.

My maak sy internasionale debuut in 1971 in Londen met Donizetti se *Maria Stuarda*. In 1972 maak hy sy Amerikaanse debuut as Pinkerton in Puccini se *Madame Butterfly*. Daarna tree hy in al die groot operahuise op, insluitende die Londense Covent Garden en die Metropolitaanse Opera in New York.

In 1984 ontvang hy die *Medalla d'Or de la Generalitat*, die hoogste onderskeiding van die Katalaanse regering.

In 1988 bring hy die Josep Carreras Internasionale Leukemie Stigting tot stand. Die stigting finansier leukemie-navorsing en die registrasie van beenmurg-skenkers. Carreras het in die 1980's self kanker gehad, wat hom tot die aktiewe bestryding daarvan oorgehaal het.

In 1990 sien miljoene mense hom op TV tydens 'n konsert van die Drie Tenore, wat met die opening van die Sokker-Wêreldbeker saamgeval het. In 1992 sing hy die duet 'Amigos Para Siempre' tydens die sluitingseremonie van die Olimpiese Spele 1992 in Barcelona.
Die **Prinse-eilande** (Turks: *Prens Adaları*) is nege eilande aan die kus van Istanboel, Turkye, in die See van Marmara.

Die Turkse naam is Prens Adaları (Prinseilande), of meer dikwels Kızıl Adalar (Rooi Eilande) of net Adalar, soos wat hulle amptelik genoem word. Die antieke Griekse naam is Πριγκήπων νήσοι (Prinkēpōn nēsoi) en die moderne Griekse naam τα Πριγκηπόνησα (ta Prinkiponisa) of Πριγκηπονήσια (Prinkiponisia).

Kaşık Adası ("Lepel-eiland") soos gesien vanaf Burgazada.
Die grootste vier eilande van die groep is Büyükada ("Groot Eiland") van 5,46 km2, Heybeliada ("Saalsak-eiland") van 2,4 km2, Burgazada van 1,5 km2 en Kınalıada ("Henna-eiland") van 1,3 km2.

Die vyf kleineres is Sedef Adası ("Perlemoen-eiland) van 0,157 km2, Yassıada ("Plat Eiland") van 0,05 km2, Sivriada ("Skerp Eiland") van 0,05 km2, Kaşık Adası ("Lepel-eiland") van 0,006 km2 en Tavşanadası ("Haaseiland") van 0,004 km2.

Die eilande is een van die distrikte van die Istanboel-provinsie.

Toerisme en vervoer
-------------------

’n Straat op Büyükada.
In die somer is die Prinse-eilande gewilde bestemmings vir ’n daguitstappie van Istanboel af. Aangesien daar geen voertuie toegelaat word nie, net perdekarre, is dit baie vreedsaam in vergelyking met die stadsgebied.

Dit is net ’n kort veerbootrit van beide die Asiatiese en die Europese kant van Istanboel. Die meeste veerbote doen die vier grootste eilande aan. In die lente en herfs is die eilande stiller, alhoewel die see dan rof kan wees, nes in die winter. Die eilande is soms afgesny van die buitewêreld wanneer die veerbootdienste opgeskort word weens die onstuimige water. In die winter is die eilande dikwels amper verlate weens die koue, sterk winde en die gevolglike kansellasie van veerbootritte.

Geskiedenis
-----------

*Klooster, Prinse-eilande*, ’n 1838-gravure.
In die Bisantynse tydperk is prinse en ander koninklikes na die eilande verban, en later ook lede van Ottomaanse keiserlike families, vandaar die huidige naam. In die 19de eeu het die eilande ’n gewilde oord vir die stad se rykes geword en Victoriaanse huise kan steeds op die grootste eilande gesien word.

Die Prinse-eilande het al hoe meer etnies Turks geraak namate ryk Turkse stralerjakkeraars dit ontdek het. Die Griekse, Armeense en Joodse gemeenskappe maak egter nog ’n baie klein deel van die bevolking uit.

Notas
-----

*Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel en:Princes' Islands*

| * l
* b
* w
Belangrikste bakens van Istanboel |
| --- |
| 
* Aya Sophia
* Beyazıt-toring
* Blou Moskee
* Bosporus
* Bosporus-brug
* Dolmabahçe-paleis
* Fatih Sultan Mehmet-brug
* Galata-toring
* Goue Horing
* Groot Basaar
* Hippodroom van Konstantinopel
* Maagdetoring
* Mure van Konstantinopel
* Nuwe Moskee
* Prinse-eilande
* See van Marmara
* Süleymaniye-moskee
* Taksim-plein
* Topkapı-paleis

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4235911-9
* LCCN: n78047556
* VIAF: 146560314
* WorldCat Identities (via VIAF): 146560314

 |
***The Witness*** (vroeër die *Natal Witness*) is een van die oudste bestaande koerante in Suid-Afrika en het op 27 Februarie 1846, minder as 'n jaar ná die oudste koerant wat tans daagliks uitgegee word, *The Herald*, die eerste keer in Pietermaritzburg die lig gesien. Die eerste uitgewer van die koerant was David D. Buchanan.

*The Witness* verskyn sedert Januarie 1881 daagliks, kort ná die *Cape Times* (1876) en *Daily News* (1878), destyds die *Natal Mercantile News*.

Oorname deur Naspers
--------------------

Naspers het in 2000 'n 50%-aandeel in die uitgereikte kapitaal van die Natal Witness van die Craib-familie gekoop wat die koerant al van 1942 af beheer het. In Julie 2010 het Media24 'n ooreenkoms onderteken om ook die oorblywende 50% van The Natal Witness Printing and Publishing Company, die beheermaatskappy van die Witness, te bekom.

Die filiaal druk en versprei 'n hele aantal koerante. Dit sluit, buiten die *Witness* self, titels soos *Echo*, *The Mirror*, *Village Talk* en *Greytown Gazette* in. *UmAfrika* was 'n weeklikse halfblad Zoeloe-koerant wat die laaste maal op Vrydag 7 Junie 2013 verskyn het.

Werksaamhede
------------

*The Witness* verskyn van Maandag tot Vrydag. *Weekend Witness* verskyn Saterdae en word oral deur die provinsie versprei, insluitend Durban en langs die kus. *Weekend Witness* beloop 36 tot 48 breë blaaie en sluit in nuus, kommentaar, sport, persoonlike geldsake, vermaak en eiendom.

Die filiaal wat *The Witnes* druk, bestuur en versprei ook Suid-Afrika se oudste swart koerant, *Ilanga*, wat met gemiddelde verkope van 107 102 (tweede kwartaal 2013) elke Maandag en Donderdag die naasgrootste koerant in KwaZulu-Natal is. *Ilanga* word in Zoeloe gedruk en dwarsdeur die provinsie asook in Gauteng versprei en het 'n leserstal van meer as 500 000.

Die Gautengse *Daily Sun* word nou ook deur *The Witness* in KwaZulu-Natal gedruk en versprei.

*The Witness* se sirkulasie het met byna 17% sedert die vroeë jare tagtig tot 'n hoogtepunt van 24 500 toegeneem, maar in die tweede kwartaal van 2013 teruggesak tot 17 908, vergeleke met 19 275 in die ooreenstemmende tydperk in 2012.

Sien ook
--------

* Lys van Suid-Afrikaanse dagblaaie

Bronne
------

* Rosenthal, Eric, *Encyclopaedia of Southern Africa*, Juta and Company Limited, Kaapstad, 1978.
* Media24 se inligting oor The Witness*[dooie skakel]*
Noenet en Noen.
**Noe** of **Noen** ("bodemlose poel") is in die Egiptiese mitologie die vergoddeliking van die oerwaters waaruit die wêreld ontstaan het.

Die Antieke Egiptenare het die bodemlose poel van Noe beskou as ’n sfeer waarin die essensie van die lewe vasgevang was. Die wêreld is geskep deurdat ’n heuwel uit dié oerwaters ontstaan het. Noe is die bron van alles wat op aarde bestaan, die goddelike en die aardse. Die eerste god wat ontstaan het, Atoem, het homself geskep en uit hom het alle ander gode en die mense ontstaan.

Noe is gewoonlik as manlik uitgebeeld, maar het ook aspekte gehad wat as manlik óf vroulik beskou kon word. **Noenet** (ook Naoenet gespel) is die vroulike aspek (dit is die naam Noe met ’n vroulike uitgang) en Noen is die manlike aspek (met ’n manlike uitgang). Noe se manlike aspek is dikwels uitgebeeld as ’n padda of ’n man met die kop van ’n padda. Noenet is uitgebeeld as ’n slang of ’n vrou met die kop van ’n slang.

Van die Middelryk af is Noen beskryf as die "vader van die gode", en hy is vir die res van Antieke Egipte se bestaan op tempelmure uitgebeeld.

In die "12de Uur" van die *Boek van Poorte* word Noe uitgebeeld met sy arms omhoog terwyl hy ’n boot ophou. In die boot is agt gode, bekend as die ogdoad (agt gode) – in die middel staan die kewergod Chepri, en hy word omring deur die ander sewe gode.

Sien ook
--------

* Ennead
* Atoem
’n Massa wat deur sy swaartekrag bymekaargehou word, word hier van bo sy wentelvlak gesien. Ver van die Rochelimiet is die massa feitlik rond.

Nader aan die Rochelimiet raak die massa misvorm weens getykragte.
Binne die limiet kan die massa se swaartekrag nie meer die getykragte teenwerk nie en die liggaam disintegreer.
Deeltjies nader aan die primêre voorwerp beweeg vinniger as deeltjies verder weg, soos aangedui deur die rooi pyle.
Die verskillende snelhede van die deeltjies veroorsaak dat dit eindelik ’n ring vorm.
Die **Rochelimiet** of **Rochegrens** is die afstand waarbinne ’n hemelliggaam wat net deur sy eie swaartekrag bymekaargehou word, sal disintegreer weens die groter getykragte van ’n ander hemelliggaam. Binne die Rochegrens sal planetêre materie byvoorbeeld disintegreer tot stof, fyn rots of ysdeeltjies en dit sal ringe vorm, maar buite die grens sal materie geneig wees om saam te smelt of bymekaar te bly. 

Die term word veral gebruik vir die disintegrasie van ’n satelliet weens die getykragte van die liggaam waarom dit wentel. Sommige satelliete, natuurlik of kunsmatig, kan binne hul Rochelimiet om ’n liggaam wentel omdat hulle deur ander kragte as hul swaartekrag bymekaargehou word. Jupiter se maan Metis en Saturnus se maan Pan is voorbeelde van satelliete wat deur hul treksterkte bymekaargehou word (hulle is solied en word nie maklik uitmekaargeruk nie). ’n Swakker satelliet soos ’n komeet kan maklik opbreek wanneer dit binne sy Rochelimiet om ’n ander liggaam beweeg.
***The Life and Times of Sarah Baartman*** is ‘n 1998 Suid-Afrikaanse dokumentêre rolprent met Zola Maseko as regisseur.

Oorsig
------

Die film volg die lewe van 'n vrou genaamd Saartjie Baartman. Dit speel af tussen 1810 en 1815 en die dokumentêr fokus op die ware verhaal van 'n 20-jarige vrou wat vanuit Kaapstad na Londen reis. As 'n lid van die Khoikhoi-volk, word die vrou as 'n frats in Engeland tentoongestel en het bekend geword as die *Hottentot-Venus*. 'n Anti-slawernygroep het onsuksesvol gedagvaar om haar van die tentoonstellers te bevry. Baartman is in 1814 na Frankryk geneem vir "wetenskaplike ondersoek". Selfs na haar dood die volgende jaar word sy 'n simbool van duie "kulturele minderwaardigheid" van Afrika beskou. Haar geslagsorgane en brein word tot 1985 in die *Musee de l'Homme* vertoon.

Produksie
---------

Zola Maseko het na Parys gereis om na 'n pleisterafbeelding van Baartman se lyk in die *Musee de l'Homme* te kyk. Om die objektivering wat die vrou self ervaar het, nie te herhaal nie, het hy besluit om nie die afbeelding naak te verfilm nie. In plaas daarvan het Maseko 'n Afrika museumwerker oorreed om hom toe te laat om haar kleed te gebruik om waardigheid vir Baartman te behou. Maseko het sewe jaar aan die film gewerk.

Bekendstelling en ontvangs
--------------------------

Die film is bekroon. Dit behaal vele toekennings, waaronder die beste Afrika dokumentêr, 1999 tydens die Panafrican Film and Television Festival of Ouagadougou (FESPACO), die beste dokumentêre film tydens die Filmfees in Milaan in 1999 en 'n toekenning tydens die 2001 African Literature Association Conference Film Festival. In die tydskrif *H-AfriLitCine* het Miriam Ma'at-Ka-Re Monges dit 'n uitstekende film genoem en gesê dat sy 'aanbeveel dat dit deel word van die videobiblioteek van Afrika-, Afro-Amerikaanse en Women's Studies-programme. Keith Shiri van *The Guardian* het geskryf:" Hierdie kragtige dokumentêr is slegs die tweede film van hierdie jong Suid-Afrikaanse filmmaker en lui die opkoms van 'n buitengewoon talentvolle filmmaker. Jane Bryce van die *African Studies Review Journal* het geskryfː"Maseko se film maak 'n saak uit met aangrypende en medelye; verbeeldingryke gebruik van historiese dokumente en artistieke voorstellings, diepgaande navorsing en 'n wye verskeidenheid hedendaagse kundige opinies."
**Gousiekteboom** of **gifbruidsbos** (*Pavetta schumanniana* F.Hoffm. ex K.Schum.) is 'n boom wat inheems in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga in Suid-Afrika is. Die spesie kom ook Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Kameroen, Kaprivistrook in Namibië, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe voor. 

Dit is 'n struik of boom van 3,5 tot 8,5 m hoog. Die blare groei in groepies van drie en is eiervormig, 6-15 cm lank en 2,0-7,5 cm breed. Hul bokant is glansend groen, die onderkant het sagte grys hare. Die blomme is wit en geurig. Hulle groei in digte klompies. Die plant is giftig en veroorsaak gousiekte wat hartaanvalle onder herkouers ten gevolg het.

Nes die ander vyf spesies wat gousiekte verwek, het die plant endosimbiontiese bakterieë in sy blare. Watter rol hierdie bakterieë speel is nie heeltemal duidelik nie. Daar is eers gedink dat hulle stikstof bind, maar dit kan nie aangetoon word nie. Die bakterie vorm swart knobbeltjies op die blare en langs die are. Hierdie bakterieë is ook aanwesig in die vrugte. Indien die vrugte in kokende water gedompel word is dit moontlik 'kreupele' plante sonder bakterieë te verkry. Hul groei is abnormaal. 

Die boom se FSA-nommer is 721.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
------

* REDLIST Sanbi
* Plants of the World Online

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q15498064
* APDB: 86880
* EoL: 1093434
* EPPO: PAUSH
* GBIF: 2924782
* GRIN: 410189
* iNaturalist: 469306
* IPNI: 760027-1
* IUCN: 146201470
* NCBI: 992771
* Plant List: kew-148905
* Tropicos: 27904937
* WCSP: 148905

 |
**Nogai** is ’n Turkiese taal wat in Suidwes-Rusland gepraat word. Daar is drie dialekte: **Qara-Nogai** (Swart of Noord-Nogai) wat in Dagestan gepraat word; **Ware Nogai** in Stawropol en **Aqnogai** (Wit of Wes-Nogai) aan die Koebanrivier. Qara-Nogai en Ware Nogai is baie nou verwant aan mekaar terwyl Aqnogai redelik van hulle verskil.

Oorsprong en ontwikkeling
-------------------------

Die Nogais, wat afstammelinge van die Goue Horde is, se naam kom van die kleinseun van Djengis Khan, Nogai Khan, wat aan die einde van die 13de eeu oor die nomadiese volk wes van die Donau regeer het. Hulle het hulle later gevestig aan die Swartsee-kus van die hedendaagse Oekraïne.

Die taal is aanvanklik in die Arabiese alfabet geskryf en later in die Latynse alfabet. In 1938 is die Cyrilliese alfabet in gebruik geneem.

Die verbanning van die Nogais uit die Oekraïne in die 19de eeu het die Nogai-sprekers in verskeie geografies geïsoleerde groepe laat versplinter. Sommige is na Turkye, ander na Roemenië en ander het in Rusland gebly, in Noord-Dagestan en naburige streke soos Tsjetsjnië.

Alfabet
-------

### Arabiese alfabet

Voor 1928 is die Arabiese alfabet vir Nogai gebruik. Dit het al die letters van dié alfabet ingesluit, plus die bykomende letters vir klanke eie aan Nogai:

ڮ, ۇ, ۋ, پ, ںُ, چ, ژ , گ

 Die alfabet is nie wyd gebruik nie.

### Latynse alfabet

In 1928 is die Latynse alfabet in gebruik geneem:

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| A a | B в | Ç ç | D d | E e | Ә ә | G g | Ƣ ƣ |
| I i | K k | L l | M m | N n | Ꞑ ꞑ | O o | Ө ө |
| P p | Q q | R r | S s | Ş ş | T t | U u | Y y |
| J j | Ь ь | Z z | V v |  |  |  |  |

Die letters **C c, I̡ ı̡, F f, H h, X x, Ƶ ƶ** is in 1931 bygevoeg en die letter **S̷ s̷** in 1933. In 1936 is die letters **Ç ç, Ә ә, H h, I̡ ı̡** uitgelaat.

### Cyrilliese alfabet

Die Cyrilliese Nogai-alfabet is in 1938 geskep. Die laaste hervorming het in 1950 plaasgevind, waarna die alfabet so daar uitsien.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| А а | Аь аь | Б б | В в | Г г | Д д | Е е | Ё ё |
| Ж ж | З з | И и | Й й | К к | Л л | М м | Н н |
| Нъ нъ | О о | Оь оь | П п | Р р | С с | Т т | У у |
| Уь уь | Ф ф | Х х | Ц ц | Ч ч | Ш ш | Щ щ | Ъ ъ |
| Ы ы | Ь ь | Э э | Ю ю | Я я |  |  |  |
*Hierdie artikel handel oor die Venesiese rolprentprys. Vir ’n artikel oor die Suid-Afrikaanse rugbyspan, sien Goue Leeus.*

Die **Goue Leeu** (Italiaans: *Leone d'Oro*) is die hoogste prys wat op die Venesiese Rolprentfees aan ’n rolprent toegeken kan word.

Geskiedenis
-----------

Dit is in 1949 ingestel en word nou beskou as een van die rolprentbedryf se grootste pryse. In 1970 is ’n tweede Goue Leeu ingestel: ’n eerbewys vir mense wat ’n besonderse bydrae tot die bedryf gemaak het. Die prys verteenwoordig die goue leeu op die vlag van die Venesiese Republiek.

Voorheen was die rolprentfees se hoogste prys die Groot Internasionale Prys van Venesië (*Gran Premio Internazionale di Venezia*); dit is in 1947 en 1948 toegeken. Voor 1942 was die hoogste prys die Mussolini-beker vir die beste Italiaanse en buitelandse rolprent.

Sien ook
--------

* Goue Beer, die hoogste prys wat by die Berlinale toegeken word.
* Palme d'Or, die hoogste prys wat by die Cannes-rolprentfees toegeken word.
**Nokia Oyj** (Fins; Sweeds: **Nokia Abp**) is 'n multinasionale kommunikasie- en inligtingstegnologie-onderneming wat sy hoofkwartier in Espoo, Uusimaa in die metropolitaanse gebied van die Finse hoofstad Helsinki het.

Voordat Nokia sy selfoonafdeling op 25 April 2014 aan die Amerikaanse sagtewarereus Microsoft verkoop het, was die onderneming een van die voorste vervaardigers van sel- en slimfone en tussen 1998 en 2011 selfs die wêreldmarkleier in dié bedryf. In 2012 is dit deur Samsung verbygesteek.

In 2013 het Nokia sowat 90 000 werknemers in 120 lande in diens gehad (dié getal het laat in 2013 tot sowat 55 000 gedaal). Die onderneming het sy produkte in meer as 150 lande bemark en 'n algehele omset van €12,7 miljard behaal. Nokia is 'n publieke maatskappy met beperkte aanspreeklikheid waarvan die aandele op die effektebeurse in Helsinki en New York genoteer word. Dit word volgens sy bedryfsinkomste 392ste gelys op *Fortune Global 500* se grootste internasionale ondernemings in 2014.

Nokia het twee bekende dogtermaatskappye - Nokia Networks, wat telekommunikasie- en netwerktoerusting en -dienste aanbied, en HERE, wat gratis toegang tot digitale navigasie- en kaartdienste op die internet bied. In Augustus 2015 het Nokia die HERE-kaartdiensafdeling vir €2,8 miljard aan drie Duitse motorvervaardigers - Daimler, Audi en BMW - verkoop.
Die **gouespinnekopbos** (*Serruria villosa*) is 'n blomdraende struik wat tot die genus *Serruria* behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit slegs voorkom op die Kaapse Skiereiland en wel net suid van Constantia. Die struik is regop en word slegs 50 cm hoog en dra blomme van April tot Julie.

Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is tweeslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van insekte. Die plant groei in sandgrond op hoogtes van 0-350 m.

Die plant word geklassifiseer as seldsaam en in Engels staan dit as die *Golden Spiderhead* bekend.

Bronne
------

* REDLIST Sanbi
* PlantZAfrica
* Protea Atlas
* Plants of the World Online
* Biodiversityexplorer Geargiveer 14 Mei 2020 op Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q18080727
* GBIF: 3997102
* iNaturalist: 566080
* IPNI: 706606-1
* IUCN: 157994254
* NCBI: 690422
* Plant List: kew-2600573

 |
**Altiero Spinelli** (31 Augustus 1907, Rome – 23 Mei 1986, Rome) was 'n Italiaanse staatsman, wat 'n groot rol in die Europese eenwording gespeel het.

In sy jeug word hy lid van die Italiaanse Kommunistiese Party. Hy word in 1926 in hegtenis geneem en deur Mussolini se Fascistiese Spesiale Tribunaal tot 16 jaar en 8 maande tronk veroordeel. Hy het in hierdie tyd geweier om sy ideale op te gee. Hy gebruik sy tyd in gevangeskap om te studeer en word 'n proponent van supranasionale integrasie. Hy raak teleurgestel met die Kommunistiese Party en op die eilandjie Ventotene waar hy gevange gehou word begin hy om sy Federalistiese gedagtes uit te werk en hy skryf die Ventotene-manifes. Hy sê daarin dat 'n oorwinning op die Fascistiese kragte in Europa sonder supranasionale Europese eenwording nutteloos sal wees. Sy doel word om die lande van Europa só te verenig dat oorlog onmoontlik word.

Hy is lid van die Europese Kommissie van 1970 tot 1976 en raak in die tyd oortuig dat die intergoewernemetele metode van afsprake tussen die lidlande van die EEG nie die regte pad na Europese eenheid is nie. In 1980 stig hy die Krokodilklub van mense wat in die Europese Parlement probeer om 'n nuwe verdrag voor te berei wat – behalwe in naam – 'n grondwet vir 'n nuwe Europese Unie kan wees.

Sy Spinelli-Plan word op 14 Februarie 1984 in die Europese Parlement met oorweldigende meerderheid aangeneem, maar daar is nasionale parlemente wat die plan teenstaan. In 1984 word die Enige Europese Akte nogtans aangeneem wat 'n deel van sy planne verwesenlik en die grense van Europa open en in 1992 word met die Verdrag van Maastricht die Europese Unie gestig. Hy het veral die Franse onder Mitterrand oortuig om minder aan hulle intergoewernementele metode vas te hou.

Die Federalistiese beweging gebruik vandag die eiland van Ventotene as plek waar hulle saamkom.
In die periodieke tabel van elemente is 'n **periode** 'n horisontale ry van die tabel. Periode-indelings word gedoen volgens die elektronkonfigurasie van die elemente. Elke periode eindig aan die regterkant van die tabel met 'n edelgas waarvan die buitenste elektronskil heeltemal gevul is. Omdat die skille nie almal ewe veel elektrone bevat nie, is die periodes nie almal ewe lank nie. Daar is 'n direkte verband tussen die periodenommers en die hoofkwantumgetalle van die skil wat in die periode gevul word.

Die aantal elektronskille van 'n atoom bepaal tot watter periode dit behoort. Elke skil word in verskillende subskille verdeel, wat met toenemende atoomgetal rofweg in die onderstaande volgorde gevul word:

```
1s 
2s           2p  
3s           3p  
4s        3d 4p  
5s        4d 5p
6s     4f 5d 6p  
7s     5f 6d 7p  
8s  5g 6f 7d 8p  
...  
```

Aangesien die heel buitenste elektrone chemiese eienskappe bepaal, is dit gewoonlik soortgelyk binne periodieketabelgroepe. Elemente langs mekaar binne 'n groep het soortgelyke fisiese eienskappe, ondanks die beduidende verskil in massa. Elemente langs mekaar binne 'n periode het soortgelyke massa, maar verskillende eienskappe.

Daar is altesaam sewe periodes in die periodieke tabel wat van 1 tot 7 genommer is.

Ander groeperinge in die periodieke tabel is:

* groepe
* blokke
* reekse
Kerkstraat 42, die indertydse pastorie van die NG gemeente Kruisvallei.
Kerkstraat 42.
**Kerkstraat 42** is die destydse pastorie van die eertydse NG gemeente Kruisvallei op Tulbagh in die Wes-Kaap, Suid-Afrika.

Hierdie huis in die Kaaps-Hollandse styl is in 1795 opgerig deur H. de Vos, broer van ds. M.C. Vos, leraar van die NG gemeente Tulbagh van 1794 tot 1802. Weens onenigheid in dié gemeente oor die bediening van ds. Robert Shand, het ’n gedeelte van die lidmate op 21 Januarie 1843 afgestig as die NG gemeente Kruisvallei. Die lidmate van die nuwe gemeente het die plaas Kruisvallei, sowat 1,5 km noordoos van die dorp, gekoop as hul kerkplaas en na dié plaas is die gemeente Kruisvallei genoem. Daar het die predikant gewoon en is die groot stalgebou as kerk ingerig. In 1870 het die gemeente besluit om 'n kerkgebou op die dorp te bou. Die gebou kon eers in Januarie 1873 ingewy word, toe nog sonder die toring en vleuels wat later sou bykom. Kruisvallei-gemeente het hom afgesonder van die Ring en Sinode, waarskynlik weens dié liggame se onvermoë om die ontevredenes tegemoet te kom, en het ook geen hulp van die staat ontvang nie.

Die pastorieë van die twee gemeentes was regoor mekaar geleë. In 1878 het die Tulbagh-gemeente se kerk verskuif na die Neo-Gotiese kerkgebou 'n entjie bokant die Oude Kerk in Vanderstelstraat. Dié gebou het ná die vereniging van die twee gemeentes in 1935 mettertyd in onbruik verval en is in 1956 gesloop. Die Tulbagh-pastorie was steeds op die noordelike punt van kerkstraat. Die Kruisvallei-kerk is gebou waar die gemeente Tulbagh se kerkgebou vandag nog staan en hul pastorie was by Kerkstraat 42 sodat die twee predikante al die jare by mekaar verby moes loop op pad na hul onderskeie kerke. Die gemeentes het in 1935 verenig, waarna daar nog etlike jare genoeg lidmate was om twee predikante te regverdig, van wie een by Kerkstraat 42 gewoon het. Later is laasgenoemde pastorie verkoop. Dis ’n nasionale gedenkwaardigheid en is sorgvuldig gerestoureer ná die aardbewing van 1969.

Bronne
------

* (nl)  Dreyer, eerw. A. 1907. *Historisch Album van de Nederduitsche Gereformeerde Kerk in Zuid Afrika*. Kaapstad: Cape Times Beperkt.
* (nl)  Maeder, ds. G.A. en Zinn, Christian. 1917. *Ons Kerk Album*. Kaapstad: Ons Kerk Album Maatschappij Bpkt.
* (af)  Oberholster, ds. J.A.S. 1943. *Gedenkboek van die Ned. Geref. Gemeente Tulbagh (Roodezand, Waveren) 1743–1943. Tulbagh: Die NG Kerkraad.*
* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller). 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
* (en)  Richardson, Deirdré. 2001. *Historic sites of South Africa*. Cape Town: Struik.
* (af)  Jordaan, Rosette en Theron, Suzanne. 1993. *N.G. Gemeente Tulbagh 1743–1993*. Tulbagh: NG kerkraad.

Koördinate: 33°17′10″S 19°8′19″O﻿ / ﻿33.28611°S 19.13861°O﻿ / -33.28611; 19.13861