recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Erythroxylaceae** (kokafamilie) is 'n plantfamilie hoort tot die orde *Malpighiales*. In die kokafamilie is veral die kokabome (genus *Erythroxylon*) van Suid-Amerika bekend vanweë die alkaloïed kokaïen wat daaruit verkry word. Die stof is 'n belangrike bestanddeel van baie geneesmiddels. Die bevolking van Peru en Bolivië kou die blare van die kokaboom (*Erythroxylon coca*) as 'n stimulant. Die alkaloïedes in die blare verdoof die maagsenuwees sodat 'n persoon wat dit gebruik, nie honger word nie en langer sonder kos kan klaarkom. 

Soos wat dikwels met stimulante die geval is, is depressie 'n nagevolg van die gebruik daarvan. Die meeste lede van die kokafamilie kom in Afrika voor, maar net twee genera en vyf spesies daarvan kom in Suid-Afrika voor. Een van die genera is *Erythroxylum*. Die familie *Malpighiaceae* is 'n familie van struike, bome en liane (houtagtige rankplante). Kenmerkend vir die familie is die voorkoms van eensellige, vertakte hare, bekend as Malpighiese hare. Dit is 'n groot familie (800 tot 900 spesies), waarvan die verspreiding tot die trope beperk is.

Bronne
------

* Plants of the World Online
* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409591, volume 18, bl. 26

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q157231
* EoL: 4314
* EPPO: 1ERTF
* FloraBase: 22843
* FoC: 10322
* Fossilworks: 55713
* GBIF: 6686
* GRIN: 426
* iNaturalist: 64338
* IPNI: 30006363-2
* ITIS: 29193
* NCBI: 22118
* Tropicos: 42000240
* Watson & Dallwitz: erythrox

 |
*Hierdie artikel handel oor die begrip "kosmiese energie". Vir ’n artikel oor die godin met dieselfde naam, sien Adi Parashakti.*
**Shakti** (Devanagari: शक्ति śakti, letterlik "energie", "vermoë", "krag") is in Hindoeïsme die kosmiese energie en verteenwoordig dit die dinamiese kragte wat, soos geglo word, deur die hele heelal beweeg. Dit word veral geglo in Shaktisme, ’n belangrike Hindoetradisie.

Shakti is die verpersoonliking van die energie wat skeppend, onderhoudend sowel as vernietigend is. As ’n godin word sy Adi Parashakti of die moedergodin (dus Oerkrag) genoem. Op elke vlak van die skepping kom energie tot uiting in alle vorms van materie. Daar word geglo dit is alles ewige vorme van Adi Parashakti. Haar ware vorm is egter onbekend en bo menslike begrip verhewe. Sy is *anaadi* (sonder begin, sonder einde) en *nitya* (vir ewig).

In Shaktisme word Adi Parashakti as die opperwese aanbid.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4193852-5
* LCCN: n2018245486
* NKC: ph702871
* WorldCat Identities (via LCCN): n2018-245486

 |
Binne die lughawegebou
Die binnekant van Terminaal 1
Die binnekant van Terminaal 1
Binnekant van die inboeksaal in Terminaal 2
**Shanghai Pudong Internasionale Lughawe** (IATA: **PVG**, ICAO: **ZSPD**) is een van twee internasionale lughawens wat Shanghai bedien en ' n belangrike lugvaartsentrum van Oos-Asië. Pudong-lughawe bedien beide internasionale vlugte en 'n kleiner aantal binnelandse gevegte, terwyl die stad se ander groot lughawe, Shanghai–Hongqiao, hoofsaaklik binnelandse en streeksvlugte in Oos-Asië bedien. Pudong lê ongeveer 30 km oos van die middestad, en beslaan 40 km2 (10 000 akker). Dit is geleë langs die kuslyn in die ooste van Pudong. Die lughawe word bedryf deur die Shanghai Lughaweowerheid.

Die lughawe is die hoofspilpunt vir China Eastern Airlines en Shanghai Airlines, en 'n belangrike internasionale spilpunt vir Air China, sowel as 'n sekondêre spilpunt vir China Southern Airlines. Dit is ook die spilpunt vir Juneyao Airlines en Spring Airlines in private besit, en 'n Asië-Stille Oseaan-vragsentrum vir FedEx, UPS en DHL. Die DHL-spilpunt, wat in Julie 2012 geopen is, is na bewering die grootste snelsentrum in Asië.

Pudong-lughawe het twee hoof passasiersterminale gehad, aan beide kante omring deur vier operasionele parallelle aanloopbane. ’n Derde passasiersterminaal is in 2021 geopen, benewens ’n satellietterminaal en twee bykomende aanloopbane, wat sy jaarlikse kapasiteit van 60 miljoen passasiers tot 80 miljoen sal verhoog, tesame met die vermoë om ses miljoen ton vrag te hanteer.

Pudong-lughawe is 'n snelgroeiende spilpunt vir passasiers- en vragverkeer. Met 3,7 megaton vrag wat in 2017 hanteer is, is die lughawe die wêreld se derde besigste lughawe volgens vragverkeer. Pudong-lughawe het ook meer as 74 miljoen passasiers in 2018 bedien, wat dit die derde besigste lughawe in China maak ná Beijing-Capital en Hongkong Internasionale Lughawens, vyfde besigste in Asië en die agtste besigste in die wêreld. Dit is ook die besigste internasionale poort van die vasteland van China, met 35,25 miljoen internasionale passasiers. Teen die einde van 2016 het die Pudong-lughawe 104 lugrederye gehuisves wat meer as 210 bestemmings bedien het.

Shanghai Pudong is die besigste internasionale spilpunt in China, en ongeveer die helfte van sy totale passasiersverkeer is internasionaal. Pudong Lughawe is verbind met Shanghai Hongqiao Lughawe deur die Shanghai Metro Lyn 2 en die Shanghai Maglev-trein via Pudong Internasionale Lughawestasie. Daar is ook lughawebusse wat dit met die res van die stad verbind.
**Gibran Khalil Gibran**, Arabies: جبران خليل جبران, Siries: ܓ̰ܒܪܢ ܚܠܝܠ ܓ̰ܒܪܢ, in Engels word na hom verwys as **Kahlil Gibran**, (Bsharri 6 Januarie 1883 - New York Stad, 10 April 1931) was 'n kunstenaar, digter en skrywer.

Lewensloop
----------

Gibran is in Libanon gebore. Sy ouers was Maronitiese Christene. Toe hy 12 was, het sy ma saam met haar kinders na die Verenigde State van Amerika vertrek, maar Khalil na 'n kort tydjie teruggestuur om voort te gaan met sy opvoeding. In 1901 verlaat hy Beiroet en gaan na Europa. Daar het hy in kontak gekom met Europese moderniste en romantiek. Sy eerste boek *al-Musiqa* (1905), wat eintlik meer 'n pamflet was, was 'n romantiese lofsang vir musiek. Die grootste deel van sy produktiewe lewe bring hy deur in Boston en Parys.

Gibran het met sy digterlike werke geskiedenis gemaak: veral sy boek Die profeet het baie gewild geraak by die publiek en word tot vandag toe deur baie as 'n persoonlike Bybel gebruik. Hy is ook in die Arabiese wêreld bekend as 'n vrydenker en skrywer, een van die min van sy tyd wat buite die grense en oor verskille heen gekyk het. Hy het net soveel in Engels geskryf as in Arabies, meestal kortverhale en prosiëse gedigte. In teenstelling met die gewone Arabiese literatuur, is sy werk baie toeganklik, ook vir godsdienstiges en diegene wat tuis voel in ateïsme. Sy reputasie as 'n sentrale figuur in die moderne Arabiese letterkunde is nie betwyfel nie.

Benewens die skryfwerk, het hy gereeld geskilder; sy boeke bevat baie van sy kuns werke. Later beskryf hy sy lewe in Libanon as idillies, in sy werk skyn baie van die volkskultuur en die natuurlike skoonheid van Libanon deur.

Werk
----

Sy skilderye en tekeninge is oral in die wêreld te vind. Sy boeke kombineer Westerse en Oosterse mistisisme. Sy digterlike werk is in meer as 25 tale vertaal. Die volgende werke vermeld die datum van die oorspronklike uitgawe met die Afrikaanse titel:

1908: Gees van opstand

1912: Gebreekte vlerke

1914: 'n Traan en 'n glimlag

1918: Die dwaas

1920: Die voorloper

1923: Die profeet

1928: Jesus, die mensekind

1933: Die tuin van die profeet
**Daniel Defoe**  

**Engelse skrywer, joernalis en sakeman**  
  


---

**Literêre stroming**  
  

Avontuurroman  
  


---

**Beduidende werke**  
  

  

*Robinson Crusoe (1719)*  
  
*Moll Flanders (1722)*

**Daniel Defoe** ([dænjəl\_dɨˈfoʊ]; \* circa 1660 as **Daniel Foe**; † 24 April 1731 in Londen) was 'n Engelse handelaar, skrywer, joernalis en pamfletskrywer wat met sy roman *Robinson Crusoe* oor 'n skipbreukeling internasionale bekendheid verwerf het. 

Saam met ander skrywers soos Samuel Richardson word Defoe as die grondlegger van die moderne Engelse roman beskou, 'n literêre genre wat danksy sy bydrae by lesers gewild geraak het. Defoe was entoesiasties oor die Britse kolonisasie van die Nuwe Wêreld - meer as die helfte van sy romans speel in Amerika af, terwyl kolonisasie ook 'n belangrike onderwerp in sy ekonomiese en joernalistieke werke is. Hy was 'n vrugbare en veelsydige skrywer wat meer as 500 boeke, pamflette en joernale oor 'n groot verskeidenheid onderwerpe geskryf het (waaronder politiek, misdaad, godsdiens, huwelik, sielkunde en die bonatuurlike). Hy was daarnaas 'n baanbreker op die gebied van sake- en ekonomiese joernalisme.
| Delawarebaai |
| --- |
| Lugfoto van die Delawarebaai |
| Kaart van die Delawarebaai |
| Koördinate: | 39°4′N 75°10′W﻿ / ﻿39.067°N 75.167°W﻿ / 39.067; -75.167Koördinate: 39°4′N 75°10′W﻿ / ﻿39.067°N 75.167°W﻿ / 39.067; -75.167 |
| Ligging: | Delaware, New Jersey, Verenigde State |
| Soort: | Baai van die Atlantiese Oseaan |
| Oppervlakte: | 2 030 km² (782 myl²) |
| Invloei: | Delawarerivier |
| Uitvloei: | Atlantiese Oseaan |
| Nedersettings: | Wilmington, Delaware |

Die **Delawarebaai** (Engels: *Delaware Bay*) is 'n estuarium ('n breë, tregtervormige riviermonding) aan die noordooskus van die Verenigde State van Amerika waar die Delawarerivier in die Atlantiese Oseaan uitmond. Die baai word binnelands deur die deelstate New Jersey en Delaware begrens. Dit beslaan 'n oppervlak van 2 030 vierkante kilometer.

Die hawens langs die baai word deur die *Delaware River and Bay Authority* bestuur. Cape Henlopen en Cape May is aan weerskante van die estuarium se bek langs die Atlantiese Oseaan geleë. Die Cape May-Lewes Veerboot oorkruis die baai vanaf Cape May in New Jersey na Lewes in Delaware.

Die oewers van die baai bestaan grootliks uit soutmoerasse en moddervlaktes. Slegs klein gemeenskappe bewoon die oewers van die laer baai. Naas die gelyknamige Delawarerivier vloei die volgende riviere in die baai in:

Vanuit die deelstaat Delaware:

* Christina River
* Appoquinimink River
* Leipsic River
* Smirna River
* St Jones River
* Murderkill River

Vanuit die deelstaat New Jersey:

* Salem River
* Cohansey River
* Maurice River

Die baai, waar soet rivierwater oor etlike myle met seewater meng, fungeer as broeiplek vir verskeie akwatiese spesies, met inbegrip van die Atlantiese hoefysterkrap (*Limulus polyphemus*). Die gebied is op 20 Mei 1992 as 'n RAMSAR-beskermde vleiland geproklameer. Dit was ook die eerste gebied wat in die netwerk van die Westelike Halfrond se Strandvoël Reservate geregistreer is. Oesters word op groot skaal hier verbou.
**Hamilton Wessels** (gebore 14 November 1986) is 'n Suid Afrikaanse akteur, sanger, direkteur, kunstenaarbestuurder en TV-aanbieder.

Vroeë Jare
----------

Hamilton Wessels of soos sy vriende hom noem Hammie is gebore in Kroonstad 1986 en het groot geword op ’n plaas met die naam Hamiltonsrust. Hy het gematrikuleer op Strand Hoër in die Kaap in 2004 en van 2006-2009 Onderwys gestudeer op Tukkies se onderwys kampus, Groenkloof. Na Universiteit het hy gaan Premiere liga Rugby speel in Kanada by ’n klub met die naam Vancouver Rowing Club in 2010.

Hy begin dromme speel op universiteit in 2007 vir sy Broer Robbie Wessels wat later van tyd in Bass guitar ontaard het.

In 2015 hang hy sy intrument skoene op en begin fokus op sy besigheid saam sy suster Annarie Hugo met die naam **Vocal Events** wat verskeie afrikaanse sangers se loopbane bestuur soos Ricus Nel, Dewald Wasserfall, Appel, Danny Smoke, Monique Steyn, Liza Bronner, Prop, Reën Rooksein asook die Toks n Tjops Road Show.

Publieke Lewe
-------------

Hamilton hou homself ook akteur vanaf 2006 waar hy sy eerste rol in Poena is Koning vertolk het genaamd Mateio. Hy speel ook later van tyd in films soos "100m Leeuloop" en "Durban Poison".

In 2017 ontdek hy sy liefde vir TV en raak aanbieder van die Skole Rugby Program op Kyknet genaamd VirsekerBeker.

In 2018 word Hamilton genader deur Select Musiek en word ’n platekontrak aangebied om te sing onder die naam "Hammie". Hy stel sy eerste enkelsnit "Bruce Lee" vry en het al meer as 110 000 kyke op youtube.

Hamilton word in 2019 aangewys as KykNET se WereldBeker aanbieder in die nuwe Reeks genaamd "In Japan Ja" saam die pragtige Vanes-Marie Du Toit. Hamilton en Vanes-Mari glo vas die rede hoekom die bokke die wereldbeker gewen het was omdat hulle met elke wedstryd uit volle bors die manne ondersteun het op die stadions in Japan.

Begin 2020 begin KykNET ’n nuwe musiekprogram genaamd "Kom ons Jol" en voel Hamilton is die regte persoon om die program aan te bied.

2022 hou toe ook groot vermaak in in die vorm van Plan Van Aksie, 'n TV-program wat fokus op huis mooimaak-projekte.

Persoonlike Lewe
----------------

Hamilton trou in Mei 2013 met Chandre en verwelkom hulle seuntjie Johannes-Joe op 07 April 2019, en hulle dogtertjie Anna-May op 05 April 2022.

Bronne
------

* op moviesite.co.za
* op IMDB

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* IMDb: nm6486996

 |
**Sefora Hixsonia "Sisi" Ntombela** (gebore op 16 April 1957 te Tweeling, Vrystaat, Suid-Afrika) is 'n Suid-Afrikaanse politikus, die voormalige premier van die Vrystaat en 'n voormalige lid van die Vrystaatse provinsiale wetgewer. Sy was voorheen die Vrystaatse LUR vir samewerkende regering en tradisionele sake asook menslike nedersettings. Sy was ook die Vrystaatse LUR vir maatskaplike ontwikkeling. Ntombela is die adjunkpresident van die African National Congress Women's League en die tesourier van die Vrystaatse ANC.

Vroeë lewe en loopbaan
----------------------

Sefora Hixsonia Ntombela is as een van ses kinders in die klein boerderygemeenskap Tweeling in die Vrystaat gebore. Sy het op 'n jong ouderdom die bynaam "Sisi" gekry. Sy was op skool in die Tweeling Combined School en het later by die Kganyeng Sekondêre Skool gematrikuleer. Sy het hierna aan die Bonamelo Training College studeer en as onderwyseres teruggekeer na die Tweeling Combine School.

Politieke loopbaan
------------------

Ntombela het as gesinsbeplanner en jeugkonsultant vir die Departement van Gesondheid gewerk. 

Later word Ntombela lid van die African National Congress en word verkies tot voorsitter van die Tweeling African National Congress Vroueligatak. Sy word gou streeksvoorsitter. Na die verkiesing in 1994 word Ntombela as burgemeester van die Tweeling-munisipaliteit verkies en dien hier tot haar verkiesing tot die Vrystaatse provinsiale wetgewer in 1999. Sy was 'n lid van die wetgewer tot sy in 2001 in die Nasionale Vergadering aangestel is. Sy keer in 2004 terug na die provinsiale wetgewer en word aangewys as voorsitter van beide die komitees vir maatskaplike ontwikkeling en gesondheidsportefeuljes. 

In Mei 2009 het die nuutverkose Vrystaatse premier, Ace Magashule, aangekondig dat Ntombela die pos as LUR vir maatskaplike ontwikkeling sal inneem. Ntombela is in Augustus 2015 tot adjunkpresident van die African National Congress Women's League verkies.  Magashule het sy Uitvoerende Raad in Oktober 2016 geskommel en Ntombela aangestel in die portefeulje Samewerkende Regering en Tradisionele Sake en Menslike Nedersettings van die Uitvoerende Raad.

In Maart 2018 is Ntombela deur die African National Congress gekies om Ace Magashule op te volg as premier van die Vrystaat. Sy neem op 27 Maart 2018 haar amp op en word die vierde vroulike premier van die provinsie. Sy is in Mei 2018 as tesourier van die Vrystaatse ANC-tak verkies. Na die verkiesing in Mei 2019 het die African National Congress aangekondig dat hy Ntombela in haar posisie as premier van die Vrystaat behou het.

Op 21 Februarie 2023 kondig sy haar bedanking as premier aan nadat sy deur die nuutverkose ANC Provinsiale Uitvoerende Komitee herroep is.<ref>

Persoonlike lewe
----------------

Ntombela is getroud met die ANC-parlementslid, Madala Louis David Ntombela. Sy het positief getoets vir COVID-19 in Oktober 2020, maar het ten volle herstel.
**Die Oukraalliedjie** is 'n bekende tradisionele Afrikaanse liedjie. Die liedjie handel oor 'n bekende kampplek bo-op Pêrelberg wat as Oukraal bekend staan. Die kampplek is 'n kringvormige bos van olienhoutbome met 'n groot eiervormige granietrots aan die westekant van die bos. Boere het hul vee hier laat wei en saans by die oukraal bymekaar gemaak om hulle teen wilde diere te beskerm. Manas de Villiers het die inspirasie vir die woorde hier gekry. Tesame met sy vrou Amie en sy vriend Dirkie de Villiers het hulle een aand aan die einde van 1946 die woorde vir die liedjie gekomponeer. Hulle het 'n mandolien en 'n banjo gebruik vir begeleiding. In die liedjie verwys bandolientjie na 'n banjo. Die liedjie is later in die FAK-sangbundel ingesluit.

In 1967 het Sias Reinecke en Gert van Tonder van die sangroep Groep Twee die liedjie opgeneem en dit op 'n kortspeler met "Die padda wou gaan opsit" op die keersy, vrygestel. Op 10 Maart 1967 het "Die Oukraalliedjie" in die dertiende plek tot Springbokradio se Top 20 toegetree; die hoogste toetrede deur 'n Afrikaanse liedjie in die geskiedenis van dié trefferslys. Dit het derde plek bereik en vyftien weke lank op die Top 20 gebly. Sedertdien het verskeie kunstenaars dit opgeneem.

Woorde
------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Jy met jou mandolientjie,
ek met my bandolientjie,
sing ons die Oukraalliedjie saam.

Sing ons van waterstrome,
slange in olienhoutbome, 
en 'n ribbok wat daar teen die rantjie staan.

Ons sing, (ons sing)
ons speel (ons speel)
van die Oukraal wat ons nooit nie sal verveel.

Jy met jou mandolientjie, 
ek met my bandolientjie, 
sing ons die Oukraalliedjie saam.

Jy met jou mandolientjie, 
ek met my bandolientjie, 
sing ons die Oukraalliedjie saam.

Sing ons van waterstrome, 
slange in olienhoutbome, 
en 'n ribbok wat daar teen die rantjie staan.

Ons sing, (ons sing)
ons speel (ons speel)
van die Oukraal wat ons nooit nie sal verveel.

Jy met jou mandolientjie, 
ek met my bandolientjie, 
sing ons die Oukraalliedjie saam.
 |  |
**Sophia Adriana de Bruijn** of **Sophia Adriana Lopez Suasso-de Bruyn** (1816 – 1890) was 'n Nederlandse museumstigter in Amsterdam.

Sophia is in Amsterdam gebore as die dogter van 'n welgestelde Katolieke familie. Sy het dit geniet om te reis en om oudhede, skilderye, juweliersware en interessante objekte te versamel. Sy tree relatief laat in haar lewe (in 1860) in Engeland met die Nederlandse edelman jonkheer Augustus Pieter Lopez Suasso (1804-1877) in die huwelik. Haar man was 'n lid van die Portugees-Joodse gemeenskap in Amsterdam en hy het hom tot Katolisisme bekeer om met haar te kon trou. Die egpaar was sonder kinders en het heelwat van hulle tyd spandeer om te reis. Sophia kon dus voortgaan met haar versamelings. Sy het in miniatuur silwerware gespesialiseer en dit in groot kaste, wat op bestelling gemaak is, in haar huis gehou, wat sy dan vir vriende en familie oopgemaak het. Die versameling het na berig word 360 juweliersware-items, miniatuurbokse en horlosies bevat. Nadat haar man in 1877 oorlede is, het sy voortgegaan om te versamel. Sy het elke aankoop noukeurig gedokumenteer. In een van haar boekies tussen notas oor die koste van wasgoed en botter word daar byvoorbeeld melding gemaak van 'n borsspeld en oorringstel van tier-tande. 

Die trap van die Suasso museum
In haar testament het sy haar fortuin aan die Stad Amsterdam nagelaat en bepaal dat 'n museum in haar naam gestig moet word wat met haar versameling sal spog en een gulde toegangsfooi sou kos. Die museum is die Suasso-museum genoem en is op 14 September 1895 geopen in wat tans deel is van die *Stedelijk Museum.* Slegs vier kamers is egter aan haar versameling toegewy en die res is gebruik om geredde interieurs van vorige Amsterdam-sloopwerk, en moderne kuns uit te stal, wat nie in die Rijksmuseum gepas het nie, soos byvoorbeeld sekere Van Gogh -skilderye. In 1941 is die toegangsfooi kwytgeskeld aangesien dit as te duur beskou is.

Die oorspronklike aansig van die Suasso museum; nou die agterkant van die *Stedelijk Museum.*
Bruijn is in Amsterdam oorlede. Alhoewel sy nog gelewe het toe daar aan die museum begin is, het die kurator van die *Stedelijk Museum* kort na haar dood aangedui dat haar versameling nie sy museum waardig is nie, en het hy die versameling drasties begin verklein om plek te maak vir moderne kuns.
F-117 Nighthawk, die eerste operasionele vliegtuig wat spesifiek ontwerp is met sluiptegnologie.
**Sluipvliegtuie** is ontwerp om opsporing te vermy met behulp van 'n verskeidenheid tegnologieë wat die weerkaatsing/uitstraal van radar, infrarooi, sigbare lig, radiofrekwensie (RF)- spektrum en klank verminder, wat ook bekend staan as sluiptegnologie. Die F-117 Nighthawk is die eerste operasionele vliegtuig wat spesifiek ontwerp is met sluiptegnologie. Ander voorbeelde van sluipvliegtuie is die B-2 Spirit, die F-22 Raptor, die F-35 Lightning II, die Chengdu J-20 en die Soechoi Su-57. 

Alhoewel geen vliegtuig geheel en al vir radar onsigbaar is nie, maak die sluipvliegtuie dit moeiliker vir konvensionele radars om die vliegtuie doeltreffend op te spoor, wat die kans verhoog dat 'n vliegtuig vyandelike radar suksesvol kan omseil of radar-geleide wapens kan vermy. Sluiptegnologie word toegepas in 'n kombinasie van passiewe lae waarneembare funksies en aktiewe uitstralers soos lae-waarskynlikheid van onderskepradars, radio's en laser-aanwysers. Dit word gewoonlik gekombineer met aktiewe maatreëls, soos om alle missie-maneuvers vooraf noukeurig te beplan om die vliegtuig se radar-dwarssnit tot die minimum te beperk, aangesien algemene aksies soos skerp draaie of die oopmaak van die bomdeur 'n andersins verskuilde vliegtuig se radaropbrengs kan verdubbel. Dit word bewerkstellig deur 'n komplekse ontwerpfilosofie te gebruik om die vermoë van 'n teenstander se sensors om die sluipvliegtuig op te spoor of aan te val, te verminder. Hierdie filosofie hou ook rekening met die hitte, klank en ander emissies van vliegtuie, aangesien dit ook gebruik kan word om 'n teiken op te spoor. Daar bestaan sensors om die impak van huidige lae waarneembare tegnologieë te verminder, soos infrarooi soek- en spoorstelsels (IRST) om selfs verminderde hitte-uitstraling op te spoor, langgolflengteradar of radarinstellings met veelvuldige senders om die vorming van verskuiling teen te werk. Dit het egter sekere nadele in vergelyking met tradisionele radar teen nie-sluipvliegtuie.
Die Drie Konings: Caspar, Melchior en Balthasar, op 'n laat 6de-eeuse mosaïek in die Basilika van Sant'Apollinare Nuovo in Ravenna, Italië
*Die Driekoningedag*, skildery deur Jan Steen, 1668
'n Reuse standbeeld van die Drie Konings (Portugees: *Três Reis Magos*) in Natal, Brasilië
Die **Driekoningedag** of **Epifanie** (afgelei van ἐπιφάνεια, *epipháneïa*; Latyn: *epiphanīa* "Verskyning") is die oorspronklike en vandag nog gebruiklike Protestantse naam van 'n Christelike herdenking op 6 Januarie. Soms word die term *Teofanie* (θεοφάνεια, "Godsverskyning") as 'n sinoniem gebruik. In die Rooms-Katolieke Kerk word dit **Fees van die Epifanie** (*Sollemnitas in Epiphania Domini*) genoem, algemeen en in baie kalenders ook **Driekoningefees**, **Driekoningedag** en **Heilige Drie Konings** genoem.

Tydens hierdie fees herdenk die Westelike Kerke die aanbidding van die Jesuskind deur die drie wyses uit die Morgenland, die Oostelike Kerke herdenk op hierdie dag die doop van Jesus en openbaring van die allerheiligste Drie-eenheid.

Geskiedenis
-----------

Op Driekoningedag word die Bybelse gebeurtenis van die wyses uit die ooste herdenk wat een opgaande ster sien en toe na die koning van die Jode gaan soek (Matteus 2,1–18). Hulle bereik Betlehem en vind daar Jesus, die pasgebore koning van die Jode. Waarskynlik word hier na die visioene van Bileam, die siener in Moab wat 'n ster uit Jakob sien opkom (Bemidbar/Numeri 24,17), verwys.

Die drie wyse het name. In Grieks is dit Apellius, Amerius en Damascus, in Hebreeus Galgalat, Malgalat en Sarathin, maar hulle het onder hul gelatiniseerde Persiese name Caspar, Melchior en Balthasar bekend geword. Hulle was glo onderskeidelik 20, 40 en 60 jaar oud; nommers wat die lewensleeftye van volwassenes simboliseer.

In die Rooms-Katolieke liturgie in België en Nederland word die Hoogfees van die Epifanie op die eerste Sondag ná 1 Januarie gevier. In die meeste Suid-Europese lande is Driekoningedag 'n vakansiedag en word Driekoninge op die dag self gevier. Die *Openbaring van die Here* is die eerste van drie feeste, saam met die doop van die Here (Sondag ná 6 Januarie) en die opdrag van die Here in die Tempel (2 Februarie), wat aan die liturgiese jaar se Kerskring, die tyd van Jesus se kindertyd en jong jare, behoort.

Die sogenaamde Relikwieë van die Drie Konings word in 'n relikwieskryn in die Katedraal van Keulen bewaar.
Verskeie Swazimunte
Die **lilangeni** is die geldeenheid van Eswatini (voorheen Swaziland). Een *lilangeni* is 'n honderd *cents*. Munte in sirkulasie is: 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200 en 500 *cents*. Die papiergeld is beskikbaar in 10, 20, 50, 100 en 200 *emalangeni* (mv.).

Geskiedenis
-----------

Dit is in 1974 bekendgestel op gelyke koers teen die Suid-Afrikaanse rand deur die Gemeenskaplike Monetêre Gebied, wat dit steeds anker op 'n een-tot-een-wisselkoers.

Munte
-----

In 1974 is muntstukke vir 1, 2, 5, 10, 20 en 50 sent en 1 lilangeni bekendgestel, met die 1 en 2 sent in brons en die ander in nikkel-koper gemunt. Behalwe vir die 1 lilangeni, is die munte nie rond nie, met die 1 en 50 sent twaalfkantig, die 2 sent vierkantig met geronde hoeke en die 5, 10 en 20 sent geskulp.

Die nikkel-koper L1 munte is presies dieselfde dimensies en samestelling as die Britse £ 1 munte wat drie jaar vroeër ingestel is. As inag geneem word dat 1 lilangeni se waarde sowat £ 0,09 (2010) is, kan die Swazimunte bedrieglik gebruik word in Britse outomaatmasjiene.

Banknote
--------

Op 6 September 1974 het die Monetêre Owerheid van Eswatini banknote ingestel in denominasies van 1 lilangeni, 2, 5 en 10 emalangeni met 20 emalangeni note wat gevolg het in 1978. In 1981 het die Sentrale Bank van Eswatini papiergeldproduksie oorgeneem, met die eerste uitreiking van note ter viering van die diamandjubilee van koning Sobhuza II. Tussen 1982 en 1985 is nie-herdenkingsnote vir E2, E5, E10 en E20 uitgereik, met 50 emalangeni note in 1990.

Die E2 en E5 note is vervang deur muntstukke in 1995, terwyl 100 en 200 emalangeni note ingestel is in 1996 en 1998, onderskeidelik, met die E200 note ter viering van die 30ste herdenking van onafhanklikheid. Op 5 September 2008 het die Sentrale Bank van Eswatini 100 en 200-emalangeni note uitgereik ter viering van die 40ste verjaardag van koning Mswati III en die 40ste herdenking van onafhanklikheid.

Op 1 November 2010 het die Sentrale Bank van Eswatini 'n nuwe reeks banknote uitgereik met verbeterde sekuriteitskenmerke.

Sien ook
--------

* Suid-Afrikaanse pond
**Suid-Afrikaanse Australiërs** (Engels: *South African Australians*) is Australiërs van óf Suid-Afrikaanse afkoms óf wat in Suid-Afrika gebore is. In 2016 was daar 162,449 mense in Australië wat in Suid-Afrika gebore is. In 2016 het 33,360 mense in Nieu-Suid-Wallis aanspraak gemaak op Suid-Afrikaanse afkoms. In 2016 het 118,960 mense in Australië aanspraak gemaak op Suid-Afrikaanse afkoms (plus 4,865 wat aanspraak maak op Afrikaner-afkoms).

Demografie
----------

### Bevolking volgens staat of gebied (2016)

| Staat/gebied | Bevolking (afkoms) | Bevolking (geboorte) |
| --- | --- | --- |
| Vlag van Australiese Hoofstadgebied Australiese Hoofstadgebeid | 1,525 | 2,012 |
| Vlag van Nieu-Suid-Wallis Nieu-Suid-Wallis | 33,358 | 43,058 |
| Vlag van Noordelike Gebied Noordelike Gebied | 664 | 889 |
| Vlag van Queensland Queensland | 26,699 | 40,131 |
| Vlag van Suid-Australië Suid-Australië | 6,610 | 4,709 |
| Vlag van Tasmanië Tasmanië | 1,088 | 1,524 |
| Vlag van Victoria (Australië) Victoria | 21,915 | 27,184 |
| Vlag van Wes-Australië Wes-Australië | 28,984 | 41,008 |

### Kaarte

* Sydney.
* Nieu-Suid-Wallis.
* Queensland.
* Victoria.

Sien ook
--------

* Afrikaanse taal in Australië
* Suid-Afrikaanse diaspora
* Suid-Afrikaanse Nieu-Seelanders
**Europa** (Grieks: Εὐρώπη) was in die Griekse mitologie ’n Fenisiese prinses van antieke Griekse oorsprong en die moeder van koning Minos van Kreta. Die kontinent Europa en een van Jupiter se mane is na haar genoem. Die mite oor haar ontvoering deur Zeus in die vorm van ’n bul was ’n Kretensiese verhaal. Soos die klassikus Károly Kerényi uitwys: Die meeste van die liefdesverhale oor Zeus se oorsprong lê in meer antieke stories wat sy huwelike met godinne beskryf. Dit kan veral gesê word van die storie van Europa."

Die vroegste letterkundige verwysing na Europa is in die *Ilias*, wat vermoedelik in die 8ste eeu v.C. geskryf is. Die oudste vaasskildery wat vir seker as Europa geïdentifiseer is, dateer van die middel 7de eeu v.C.

Mite
----

*Die ontvoering van Europa* deur Rembrandt, 1632.
Europa is gewoonlik die dogter van Agenor, die Fenisiese koning van Tirus. Die *Dictionary of Classical Mythology* verduidelik dat Zeus op Europa verlief was en besluit het om haar te ontvoer en verkrag (wat naby verwant is in Griekse mites). Hy het homself in 'n mak wit bul verander en tussen haar pa se beeste gaan staan. Terwyl Europa en haar helpers blomme gepluk het, het sy die bul gesien, oor sy sye gestreel en eindelik op sy rug geklim. 

Zeus het van die geleentheid gebruik gemaak; hy het na die see gehardloop en, met haar op sy rug, na die eiland Kreta geswem. 

Hy het toe sy ware indentiteit onthul en Europa het die eerste koningin van Kreta geword. Zeus het vir haar 'n halsband gegee wat deur Hefaistos gemaak is. Hy het die vorm van die wit bul later in die sterre herskep, en dit is nou bekend as die sterrebeeld Bul. 

Die Romeine het ook die mitologie van die *Raptus*, of *Die ontvoering van Europa*, oorgeneem en Zeus met hulle god Jupiter vervang.

Nadat Europa die lewe aan drie van Zeus se seuns geskenk het, is sy getroud met koning Asterion.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Europa (mitologie).
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 118531409
* LCCN: nb2016018029
* NKC: jo2016908813
* SUDOC: 02975755X
* VIAF: 43147663085660552198
* WorldCat Identities (via VIAF): 43147663085660552198

 |
**Susan Margaret Collins** (gebore op 7 Desember 1952 in Caribou, Maine) is 'n Amerikaanse politikus wat as die senior Amerikaanse senator van Maine dien. Sy is 'n Republikein en het al Maine sedert 1997 in die Senaat verteenwoordig.

Collins is 'n gegradueerde van die St. Lawrence Universiteit in Canton, New York. Sy het in 1975 haar loopbaan begin as 'n personeelassistent vir senator William Cohen. In 1981 is sy as die personeel direkteur van die toesig oor die subkomitee vir regeringsbestuur van die komitee vir regeringsake (wat later die Komitee vir Binnelandse Veiligheid en Regeringsake geword het) aangewys. Goewerneur John R. McKernan Jr. het haar as die kommissaris van Maine se Department vir Professionele en Finansiële Regulering in 1987 benoem. In 1992 het president George H. W. Bush haar as die direkteur van die streekkantoor van die Kleinsake-administrasie in Boston aangestel.

Collins het in 1993 'n adjunk-tesourier in die kantoor van die tesourier en ontvanger-generaal van Massachusetts geword. Nadat sy in 1994 na Maine teruggetrek het, het die Republikeinse Party haar as hul goewerneurskandidaat vir die algemene verkiesing in 1994 genomineer. Sy was die eerste vroulike genomineerde van 'n groot-party en het derde geëindig met 23% van die stemme. Na haar kandidatuur vir goewerneur in 1994 het sy die stigterdirekteur van die *Centre for Family Business* aan die Husson Universiteit in Bangor, Maine geword.

Collins is vir die eerste keer in 1996 tot die Amerikaanse senaat verkies. Sy is in 2002, 2008, 2014 en 2020 herverkies. Sy is 'n senior lid van die Senaat se spesiale komitee vir veroudering en 'n voormalige voorsitter van die Senaatskomitee vir Binnelandse Veiligheid en Regeringsake. Collins is die meeste senior Republikeinse vrou in die Senaat, dekaan van Maine se kongresafvaardiging en die enigste Republikein van Nieu-Engeland in die 116ste en 117de Kongresse. Sy word dikwels as 'n gematigde Republikein benoem en is soms 'n deurslaggewende stem in die Senaat. Tot op hede is Collins die langdurigste Republikeinse vrou in die Senaat.
**Euston Tower**  

**286 Euston Road, Camden**   
  

Londen  
Vlag van Verenigde Koninkryk Verenigde Koninkryk  


---

**Voltooi in**  

1970  


---

**Styl**  

Internasionale Styl  
  



---

**Hoogte**  

124 m

---

**Verdiepings**  

36

---

**Argitek**  

Sidney Kaye

---

**Webtuiste**  

*eustontower.com* Geargiveer 15 Mei 2016 op Wayback Machine

**Euston Tower** is 'n wolkekrabber in die Londense distrik Camden met 'n hoogte van 124 m (407 voet) en 36 verdiepings. Die gebou, wat as 'n tipiese voorbeeld van Internasionale Styl-argitektuur met 'n staalskelet gebou en van onder tot bo met glas ingeklee is, is by die kruising van Tottenham Court Road en Euston Road geleë, met 286 Euston Road as sy straatadres.

Euston Tower is deur die argitek Sidney Kaye as deel van die Regent's Place-besigheidsprojek ontwerp en in ná 'n boutyd van vyf jaar in 1970 ingewy. Die boukoste het £3,5 miljoen beloop. Euston Tower vergelyk esteties met twee wolkekrabbers in Manchester, CIS Tower en New Century House. Die gebou het 'n oppervlak van altesaam een miljoen vierkante voet wat as kantoor-, winkel- en ontspanningsruimte verhuur word.
Die Maagdetoring in die Bosporus met sonsondergang.
Die keersy van die 10-lira-banknoot (1966–1981).
Die **Maagdetoring**, ook onder die Turkse naam **Kız Kulesi** en in die Bisantynse tyd as die **Leandros-toring** bekend, is geleë op ’n klein eilandjie in die Bosporus in Istanboel, Turkye.

Geskiedenis
-----------

Die Maagdetoring is die eerste keer in 408 v.C. deur die antieke Atheense generaal Alcibiades laat bou om die beweging van Persiese skepe op die Bosporus te beheer. In dié tyd was die toring tussen die antieke stede Byzantion en Chrysopolis geleë. Dit is in 1110 n.C. vergroot en as ’n fort herbou deur die Bisantynse keiser Alexios I Komnenos. Die Ottomaanse Turke het dit verskeie kere gerestoureer en effens verander, veral in 1509 en 1763. Die laaste groot veranderings is in 1998 aangebring. Ná die aardbewing van 17 Augustus 1999 is dit versterk as voorsorgmaatreël.

Dit het eeue lank as ’n vuurtoring gedien en is nou omskep in ’n gewilde kafee en restaurant met ’n uitstekende uitsig oor die voormalige Romeinse, Bisantynse en Ottomaanse hoofstad. Private bote vaar ’n paar keer per dag na die toring.

Legende
-------

Daar is baie legendes oor die bou van die toring en sy ligging. Volgens die gewildste Turkse legende het ’n sekere sultan ’n dogter gehad vir wie hy baie lief was. Eendag het ’n orakel voorspel dat ’n giftige slang haar op haar 18de verjaardag sou doodbyt. Die sultan het toe die toring in die Bosporus laat bou om sy dogter so ver as moontlik van die land en slange af te hou om haar te beskerm. Net die sultan mag haar besoek het.

Op haar 18de verjaardag het die sultan vir sy dogter ’n mandjie eksotiese vrugte gebring as ’n verjaardaggeskenk. Hy was verheug dat hy haar kon beskerm en die voorspelling fnuik. Toe sy egter ’n vrug uithaal, het ’n kobra wat tussen die vrugte weggekruip het, haar gepik en sy is in haar pa se arms dood. Dit is waar die naam "Maagdetoring" glo vandaan kom.

Die ouer naam, **Leandros-toring**, kom van ’n ander storie oor ’n maagd: die antieke Griekse mite oor Hero en Leandros. Hero was ’n priesteres van Afrodite wat in ’n toring by Sestos, aan die rand van die Hellespont (die Dardanelle-seestraat), gewoon het. Leandros, ’n jong man van Abydos aan die ander kant van die seestraat, het op haar verlief geraak. Hy sou elke aand oor die Hellespont swem om by haar te wees. Hero sou elke aand ’n lamp bo in die toring aansteek sodat hy kon sien waarheen om te swem.
Een stormagtige winternag het die wind egter die lamp doodgewaai. Leandros het verdwaal en het in die woeste branders verdrink.

Vanweë die ooreenkoms tussen die Dardanelle en die Bosporus, het antieke Grieke en later die Bisantyne gemeen dié toring is die toring in die mite.

Die toring vandag
-----------------

Vandag is daar ’n restaurant op die eerste verdieping van die toring en ’n kafee bo-in.

Die toring is uitgebeeld op die keersy van die Turkse 10-lira-noot van 1966–1981.
Vir nog 'n teenpous met dieselfde naam sien Teenpous Victor IV (Octavianus)
**Teenpous Victor IV** gebore **Gregorio Conti** was 'n teenpous in die Rooms Katolieke Kerk van 25 Januarie 1138 tot 29 Mei 1138.

Biografie
---------

**Gregorio Conti** is gebore in Ceccano, Italië. Hy word aangestel as kardinaal in Desember 1122.Hy was een van die 16 kardinale wat in 1111 die verdrag van Pous Paschalis II en keiser Hendrik IV oor die Investituurstryd bekragtig het. Later het hy aangevoer dat hy gedwing was om dit te doen en was hy baie krities oor die gedrag van die pous. In 1112 het Paschalis hom toe as kardinaal ontslaan. In 1122 het Paschalis se opvolger Pous Callixtus II hom
egter weer as kardinaal aangestel.

Toe Callixtus se opvolger Pous Honorius II in 1130 sterwe en daar onduidelikheid was oor sy opvolger, skaar Conti hom by Teenpous Anacletus II. Anacletus sterwe op 25 Januarie 1138 en dieselfde dag nog word Conti as Pous Victor IV aangestel met die hulp van koning Rogier II van Sisilië. Innocentius het egter baie meer steun gehad en die posisie van Victor het vinnig verswak. Deur intervensie van Bernard van Clairvaux tree Victor op 29 Mei 1138 af en onderwerp hom aan Pous Innocentius. Innocentius het aanvanklik belowe dat Victor en al sy aanhangers hulle poste en titels sou behou, maar het nie sy belofte gehou nie. Op die tweede Lateraanse konsilie onthef Innocentius vir Conti en al sy aanhangers van hulle titels en poste ondanks die kritiek van Bernard van Clairvaux.
Na sy afdanking het Gregorio hom teruggetrek na S. Eusebio in Fontanella by Sotto in Monte.
Tepelkop is in VrystaatTepelkopTepelkopLigging van die Tepelkop in die Vrystaat, Suid-Afrika.

Die **Tepelkop** is 'n bergpiek in die Witteberge, 'n bergreeks aan die noordelike Drakensberg van die Vrystaat.

Tepelkop lê in die Thabo Mofutsanyana-distriksmunisipaliteit in die Oos-Vrystaat, in die sentrale deel van die land, ongeveer 290 km suid van Pretoria, die land se hoofstad. Tepelkop se piek is 1 978 meter bo seespieël geleë, of 158 meter bo die omliggende terrein. Dit is ongeveer 1,2 kilometer breed aan sy voet.

Geografie en klimaat
--------------------

Die grond rondom Tepelkop is heuwelagtig in die noordweste, maar in die suidooste is dit plat. Tepelkop is geleë op 'n hoogte wat die oos-wes rigting gee. Die hoogste punt in die gebied het 'n hoogte van 2 174 meter en is 2,4 km noordwes van Tepelkop. Die gebied rondom Tepelkop is bedek met grasveld en berge en heuwels kom baie algemeen voor.

Die klimaat by Tepelkop is vogtig en subtropies. Die gemiddelde temperatuur is 16 °C. Die warmste maand is Januarie, teen 20 °C, en die koudste is Junie, teen 8 °C. Die gemiddelde reënval is 835 millimeter per jaar. Die natste maand is Desember, met 180 millimeter reën, en die droogste is Julie, met 6 millimeter.
**Geraniaceae**, of die **geraniumfamilie**, is ’n familie blomplante van die orde Geraniales. Die naam is afgelei van die genus *Geranium*. Dit sluit beide dié genus in en die tuinplante bekend as geraniums, of malvas, wat in die genus *Pelargonium* val, asook vyf tot agt ander genera. Daar is sowat 800 spesies in die familie.

Die meeste spesies word in gematigde of warm klimaatstreke aangetref, hoewel sommige tropies is. *Pelargonium* word veral in die streke van die voormalige Kaapprovinsie in Suid-Afrika aangetref, waar daar ’n groot verskeidenheid is.

Eienskappe
----------

’n Diagram van *Geranium pratense* se blom.
Geraniaceae bestaan uit kruidplante en substruike. Die genus *Sarcocaulon* is vetplante, maar die meeste ander lede van die familie is nie.

Die plante se blare is skildvormig, teenoorstaande of afwisselend, en het gewoonlik steunblare. Die blomme is gewoonlik simmetries. Hulle is tweeslagtig, aktinomorf (radiaal simmetries, soos in *Geranium*) of effens sigomorf (met ’n bilaterale simmetrie, soos in *Pelargonium*). Die blomkelk en -kroon is albei vyflobbig. Die meeldraadkrans bestaan uit twee groepe van vyf meeldrade elk, waarvan sommige steriel kan wees. Die vrugbeginsel is bostandig. Blomme is gewoonlik gegroepeer in byskerms (bv. in *Geranium*), bloeiskerms (bv. in *Pelargonium*) of soms, maar selde, blomare.

Die familie word gewoonlik deur insekte bestuif, maar selfbestuiwing is nie ongewoon nie.

Die vrug is ’n unieke splitvrug wat uit vyf (of drie) dopvrugte bestaan. Die onderste dele van die dopvrugte is in die blomkelk, terwyl die boonste deel die blomstyl is. Wanneer die vrugte ryp is, breek die blomstyl in vyf (of drie) borsels wat gereed is om water te absorbeer. Die borsels krul en die dopvrugte word vrygestel.

Sien ook
--------

* Vrouebossie
**Gemini 12** (amptelik **Gemini XII**) was die tiende en finale bemande ruimtevlug van NASA se Gemini-program. (Gemini 1 en 2 was onbemande ruimtevlugte). Dit is om 20:46:33 UTC op 11 November 1966 vanaf Kaap Kennedy LC-19 gelanseer. Dit was die agtiende bemande Amerikaanse ruimtevlug en die 26ste bemande ruimtevlug van alle tye, insluitend die twee vlugte van die X-15 hoër as die Kármán-lyn.

Die bemanning was Jim Lovell, 'n veteraan van Gemini 7, en Buzz Aldrin. Laasgenoemde het drie ruimtewandelings onderneem en 5 uur en 30 minute in die ruimte deurgebring. Gemini 12 het ook die vyfde suksesvolle rendezvous uitgevoer en daar is vir die vierde keer met die Agena-teikenruimtetuig gedok.

Met die voltooiing van die vlug is die Gemini-program afgesluit, sy laaste doelwitte is suksesvol bereik. Daar is bewys dat ruimtemanne suksesvol en effektief buite die ruimtetuie kan werk. Hierdie eksperiment was baie belangrik, dit het die weg gebaan vir die Apollo-program met die doelwit om 'n mens op die maan te plaas en veilig terug te bring Aarde toe voor die einde van die 1960's.

Bemanning
---------


| Posisie | Ruimteman |
| --- | --- |
| Bevelvoerder | Jim LovellTweede ruimtevlug |
| Vlieënier | Buzz AldrinEerste ruimtevlug |
**IVECO S.p.A.**, 'n akroniem vir **Industrial Vehicles Corporation,** is 'n Italiaanse industriële voertuigvervaardigingmaatskappy gebaseer in Turyn, Italië, en geheel en al beheer deur CNH Industrial Group. Dit ontwerp en bou ligte, medium en swaarhandelsvoertuie, steengroef/konstruksieterreinvoertuie, stedelike en tussenstedelike busse en spesiale voertuie vir programme soos brandbestryding, veldry, militêre en burgerlike verdediging. 

Die naam Iveco verskyn eers in 1975 na 'n samesmelting van Italiaanse, Franse en Duitse handelsmerke. Die produksie-aanlegte is in Europa, Brasilië, Rusland, Australië, Afrika, Argentinië en China, en het ongeveer 5 000 verkoopspunte en diens in meer as 160 lande. Die wêreldwye produksie van die onderneming beloop ongeveer 150 000 handelsvoertuie met 'n omset van ongeveer € 10 miljard.

IVECO is op 1 Januarie 1975 ingelyf met die samesmelting van vyf verskillende handelsmerke: FIAT Veicoli Industriali (met hoofkwartier in Turyn), OM (Brescia, Italië), Lancia Veicoli Speciali (Italië), Unic (Frankryk) en Magirus-Deutz (Duitsland).
**Gemini 6A** (amptelik **Gemini VI-A**) was 'n bemande Amerikaanse ruimtevaart in 1965, as deel van NASA se Gemini-program. Die ruimtevaarders in die tuig was Wally Schirra en Thomas P. Stafford. As deel van hulle sending het hulle suksesvol die eerste rendezvous met 'n ander ruimtetuig gemaak, hul susterruimtetuig Gemini 7. Die Sowjetunie het toe reeds tevore twee Vostok-ruimtetuie in die ruimte gehad. Hulle kon radiokontak met mekaar maak maar het nie die vermoë gehad om wentelbane te verander nie en was op hulle naaste 'n paar kilometer van mekaar af. Die Gemini 6 en Gemini 7 was so naby as 30 cm van mekaar af, en hulle sou kon dok as hulle daarvoor toegerus was.

Dit was die vyfde bemande Gemini-vlug, die dertiende bemande Amerikaanse ruimtevlug asook die 21ste bemande ruimtevlug (insluitend die twee X-15 vlugte) van alle tye.

Bemanning
---------


| Posisie | Ruimteman |
| --- | --- |
| Bevelvoerder | Wally SchirraTweede ruimtevlug |
| Vlieënier | Thomas P. StaffordEerste ruimtevlug |
Plattegrond van Mogontiacum (1ste tot 5de eeu n.C.)
**Mogontiacum** (soms ook *Moguntiacum*) is die Latynse naam van die moderne Mainz, die administratiewe hoofstad van die Duitse deelstaat Rynland-Palts, afgelei van 'n Romeinse militêre kamp wat hier met twee legioene en sowat 12 000 soldate gevestig is. Dit is genoem na Mogon, 'n Keltiese godheid wat as die beskermgod van beide kamp en burgerlike nedersetting vereer is.

Mogontiacum het as militêre buitepos en later as provinisiale hoofstad byna 500 jaar lank deel uitgemaak het van die Romeinse Ryk. Die Romeinse stad het sy oorsprong in 'n legioenkamp wat tussen 13 en 12 v.C. deur Nero Claudius Drusus, stiefseun van keiser Augustus, op 'n strategies geleë hoogplato oor die Ryn opgerig is. Hierdie kamp, waarvan die oppervlakte op sowat 26 hektaar beraam is, was veral vanweë sy ligging strategies belangrik - geleë bo-oor die Ryn (Latyns: *Rhenus*) se regteroewer, maar ook teenoor die Main (*Moenus*) se rivierloop en bowendien nie ver van die Romeinse Rynvallei-grootpad nie.

'n *Navis lusoria*, 'n laat-antieke Romeinse roeiboot met plek vir dertig roeiers waarmee troepe vervoer is  
Museum vir Antieke Skeepvaart, Mainz
As Romeinse grens- en buitepos naby die wilde, onverowerde Germanië was dit 'n maklike uitgangspunt vir militêre operasies op die Ryn se regteroewer asook bootpatrollies op die Mainrivier. Die stigting van die Romeinse militêre kamp word tegelykertyd as stigtingsdatum vir die stad Mainz beskou. Benede die kamp het vinnig 'n burgerlike nedersetting, die sogenaamde *cannabae*, ontstaan waar Keltiese inwoners hulle as handelaars en ambagsmanne in diens van die Romeine gevestig het.

Burgerlike nedersettings (Latyns: *vici* of "dorpe"), wat rivieraf naby die militêre kamp ontstaan het, het vinnig tot een enkele stedelike sentrum gegroei. Nogtans het Mogontiacum - in teenstelling met Colonia Claudia Ara Agrippinensium (Keulen) of Augusta Treverorum (Trier) - nog tot in die tweede helfte van die 4de eeu sy hoofsaaklik militêre karakter bewaar en, anders as die voorgenoemde nedersettings, nooit tot 'n beduidende stedelike sentrum ontwikkel nie. 

Vanaf 90 n.C. was Mogontiacum die setel van 'n stadhouer asook die administratiewe sentrum van die Romeinse provinsie Germania Superior. Teen die middel van die 3de eeu was dit weer 'n grensstad wat in die volgende 150 jaar verskeie kere deur Germaanse stamme en Hunne aangeval en verwoes is. Ná die einde van die Romeinse periode omstreeks 450 het Mogontiacum ná 'n kortstondige oorgangsfase deel uitgemaak van die Frankiese Ryk.

Beduidende oorblyfsels uit die Romeinse tydperk het in die moderne Mainz bewaar gebly, waaronder die Romeinse teater, die Groot Jupiterkolom van Mainz, die Drusussteen en die Romeinestene en die oorblyfsels van die legioenkamp se akwaduk. Belangrike argeologiese vondse uit die Romeinse periode word in die Romeins-Germaanse Sentraalmuseum, die *Landesmuseum Mainz* en die Museum vir Antieke Skeepvaart bewaar en vertoon - onder meer antieke Romeinse rivierbote wat volgens vondse, wat in 1981/82 gemaak is, gerekonstrueer is.