recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Mercedes-Benz W108** en **W109** was luukse motors vervaardig deur Mercedes-Benz van 1965 tot 1972 en 1973 in Noord-Amerika. Die lyn is 'n opgradering van sy voorgangers die W111 en W112 *fintail* sedans. Die motors was suksesvol in Wes-Duitsland en in uitvoermarkte, insluitend Noord-Amerika en Suidoos-Asië. Tydens die sewejaartermyn is 'n totaal van 383 361 eenhede vervaardig.

Evolusie
--------

Die motor se voorganger, die Mercedes-Benz W111 (geproduseer 1959-1971) het Daimler gehelp om groter verkope te bereik op 'n ekonomiese skaalproduksie. In die 1950's het Mercedes-Benz die bakwerke van die 300 S en 300 SL langs die handgeboude 300 Adenauers en vervoerbandgemonteerde Pontons (190, 190SL en 220), asook die "fintail" (Duits: *Heckflosse*) wat die hele Mercedes-Benzfamilie van voertuie verening het op een motorplatform, wat tot die vermindering van produksietyd en -koste gelei het.

Die opgradering van die W111 begin onder die leierskap van die ontwerper Paul Bracq in 1961 en eindig in 1963. Hoewel die vinne se vertrek die mees sigbare verandering was, het die W108 in vergelyking met die W111 'n laer liggaam middellyflyn gehad wat die vensterarea vergroot het, (die voorruit was 17 persent groter as die W111). Die motors het 'n laer rit ('n afname van 60 mm) en groter deure (+15 mm). Die gevolg was 'n sigbare nuwe motor met 'n meer elegante voorkoms en 'n oop en ruim kajuit.

Die veerstelsel was gekenmerk deur 'n versterkte agteras met hidropneumatiese vering. Die motor ry op groter wiele (14") met skyfremme aan die voor- en agterkant. Die W109 was identies aan die W108, maar sy asafstand is met 115 mm (4,5") verleng, en het oor self-nivellerende lugsuspensie beskik. Die motor is gesien as 'n opvolger vir die W112 300SEL wat oorspronklik bedoel was as 'n tussentydse motor tussen die 300 "Adenauer" (W189) en die 600 (W100) limousines. Sy sukses as "premium vlagskip" het Daimler oortuig om 'n langasafstandmotor by die modelreeks te voeg. Sedertdien is alle toekomstige S-klasmodelle ook in 'n langas-model beskikbaar.

Die motors se prestasie het deurentyd verbeter. Op die 280S het die twee valstroomvergassers 140 pk (100 kW) geproduseer en kon die motor tot 185 km/h versnel, terwyl die 0-100 in 12,5 sekondes afgelê is. Die brandstofinspuiting lewer 160 pk (120 kW), en gebruik 'n nuwe pomp wat nie deur temperatuur of hoogte bo seespieël geraak is nie. Te danke aan die lug-olie filter en beter silinderreëling het verkoeling en ook ekonomie verbeter. Prestasie van die 280SE, 280SEL en 300SEL was soortgelyk, met 'n topspoed van 190 km/h en 'n versnelling van 0-100 in 10,5 sekondes vir die W108s; die W109 as gevolg van sy groter massa, neem effens langer, 12,2 sekondes.

Galery
------

* W108 Mercedes-BenzW108 Mercedes-Benz
* W109 300SELW109 300SEL
* W111 of W112 kabriolet (die W108 en W109 was slegs beskikbaar as 4-deurmodelle).W111 of W112 kabriolet (die W108 en W109 was slegs beskikbaar as 4-deurmodelle).
**Kalligrafie** (van Grieks κάλλος, *kallos*, "skoonheid" + γραφή, *graphe* "skrif") is die kuns van skoonskrif, met ander woorde die ontwerp en skryf van sierletters met ’n breëpuntinstrument of kwas. Kalligrafie strek van funksionele inskripsies met die hand tot sierskrif waar die letters soms moeilik leesbaar is.

Westerse kalligrafie
--------------------

Moderne Westerse kalligrafie
Die belangrikste instrumente vir kalligrafie is ’n pen, gewoonlik met ’n breë punt, of ’n kwas. Ink het gewoonlik ’n waterbasis en is maklik vloeibaar. Papier van goeie gehalte sal skoner lyne tot gevolg hê. 

In die Middeleeue het godsdienstige geskrifte sekere eienskappe gehad, soos dat ’n hoofstuk of boek met ’n besonderse sierskrifletter begin is. Westerse kalligrafie het, nes Sjinese of Arabiese skoonskrif, streng reëls en vormes. Elke letter se lyne is (en word soms steeds) in ’n spesifieke volgorde getrek.

In kloosters veral is skoonskrif vir godsdienstige tekste gebruik en hulle het die tradisie bewaar tydens die 4de en 5de eeu toe die Romeinse Ryk geval en Europa die Donkereeue betree het.

Later het verskeie spesifieke soorte kalligrafie ontstaan, soos Goties, Romaans, Karolies, Beneventaans ens.

Ná die uitvinding van die boekdrukkuns het dié soort kuns geleidelik in onguns geraak, maar sedert 1850 het die belangstelling in kalligrafie herleef. Dit is eers net as stokperdjie beoefen, maar later het dit in ’n selfstandige kunsvorm ontwikkel.
**Teodoro Obiang Nguema Mbasogo** (gebore 5 Junie 1942) is sedert 1979 die president van Ekwatoriaal-Guinee.

President Mbasogo saam met Condoleezza Rice, die Amerikaanse Minister van Buitelandse Sake in April 2006.
Obiang, wat verskeie regeringsposte, insluitende die hoof van die berugte Black Beach-tronk, beklee het, het op 3 Augustus 1979 sy oom in 'n bloedige staatsgreep omver gewerp. Die aard van Obiang se regering is nie-demokraties, aangesien opposisie nie toegelaat word nie. Hy word ook beskuldig van korrupsie en magsmisbruik. Ekwatoriaal-Guinee is tans 'n eenpartystaat wat deur die *Democratic Party of Equatorial Guinea* (PDGE) beheer word. Die grondwet verskaf aan Obiang wye magte, insluitend die reg om deur dekrete te regeer.

Soos vorige Afrika diktators, het Obiang ook sekere titels aan homself toegeken. Dit sluit in: "heer van die eilande Bioko, Annobón en Río Muni." Hy verwys ook na homself as "El Jefe" (die baas).

In Maart 2004 het Obiang aangekondig dat 'n staatsgreep teen hom beplan is deur die intelligensiedienste van die VSA, Brittanje en Spanje, gelei deur Mark Thatcher en Simon Mann. Kort daarna is 15 mense in Ekwatoriaal-Guinee gearresteer, asook 'n vliegtuig vol huursoldate in Zimbabwe wat blykbaar na die land op pad was. Hierdie gebeure is in die 2006-Britse film *Coup!* verewig. Die huursoldate wat in Zimbabwe in hegtenis geneem is, insluitend Mann, is tronk toe gestuur. Obiang het aangevoer dat die Weste Severo Moto Nsá as president wou instel.

Die Suid-Afrikaner, Nick du Toit, is as die leier van die huursoldate in Ekwatoriaal-Guinee aangekla en tot 34 jaar tronkstraf gevonnis.

Obiang word geteister deur terminale prostaatkanker en die president wil na bewering hê sy seun, Teodorín Nguema Obiang, moet hom opvolg. Dit word deur 'n ander moontlike opvolgingskandidaat teengestaan: Armengol Ondo Nguema.

In November 2021 is Teodoro Obiang Nguema Mbasogo op sy party se kongres aangestel as 'n kandidaat vir 'n sesde termyn in die 2023-verkiesing.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNE: XX1050940
* BNF: cb12502026g (data)
* CANTIC: a10804298
* GND: 1162144823
* ISNI: 0000 0000 5473 5054
* LCCN: n84175007
* NTA: 329028855
* SELIBR: 289807
* SUDOC: 034244980
* VIAF: 2452394
* WorldCat Identities: lccn-n84175007

 |
Pelgrims op Berg Arafat.
’n Man bid op die heuwel.
**Berg Arafat** (Arabies: جبل عرفات *Jabal ‘Arafāt*) is ’n granietheuwel op die Vlakte van Arafat, sowat 20 km suidoos van Mekka in Saoedi-Arabië. Dit is sowat 70 m hoog en is ook bekend as die **Heuwel van Genade** (*Jabal ar-Rahmah*). Volgens die Islamitiese tradisie is dit die plek waar die profeet Mohammed gestaan en sy laaste toespraak gelewer het aan die mense wat hom aan die einde van sy lewe op die hadj vergesel het.

Hadj
----

Op die 9de dag van Dhu'l Hidjdja, die laaste maand op die Islamitiese kalender, gaan pelgrims van Mina na Arafat vir die belangrikste deel van die hadj. Hulle bring die hele dag op die berg deur en bid saam. Die Arafat-rituele eindig met sonsondergang en pelgrims gaan van daar na Moezdalifa vir die verkorte aand- en naggebed en om te rus. 

Die gebied om die heuwel is bekend as die **Vlakte van Arafat**. Die term "Berg Arafat" verwys soms na hierdie hele streek. Dit is ’n belangrike plek tydens die bedevaart, want ’n versuim om die middag van die 9de daar deur te bring, kan die hadj ongeldig maak.
**Bereapark** in Pretoria is bekend as 'n voormalige krieketveld, veral vanweë die Noord-Transvaalse Krieketspan wat hier wedstryde gespeel het. Hier was egter ook 'n rugby- en 'n sokkerklub wat die geriewe gebruik het. Die klubhuis en sportterrein is geleë in Lilian Ngoyistraat (vroeër Van der Waltstraat) naby Pretoria se middestad.

Sportvelde
----------

In September 1882 is beesweiding, wat slegs 'n paar minute weg was van Kerkplein in Pretoria met 'n perdekar, geïdentifiseer as 'n krieketveld vir Pretoria se krieketspelers. Die grond het destyds aan 'n weduwee Hoffman behoort en was deel van 'n plaas wat Fonteinedal ingesluit het. Teen die tyd dat die besoekende Walter Read Elftal van Engeland Suid-Afrika in 1892 besoek het, het die veld reeds as Bereapark bekend gestaan.

'n Pretoriase span het teen die Engelse besoekers gespeel. Dit was die eerste internasionale krieketwedstryd in Pretoria, wat toe nog die hoofstad van die Zuid-Afrikaanse Republiek (ZAR) was. Die Pretoriase span het uit 22 spelers bestaan teenoor die Walter Read-span se 11. In die wedstryd, wat op 29 en 30 Januarie 1892 plaasgevind het, is die Pretoriase span met 'n beurt en 29 lopies geklop. In die 1906/07 seisoen het die krieket Curriebeker-toernooi in Johannesburg en Pretoria plaasgevind en die eerste eersterangse krieketwedstryde het hier plaasgevind. Die Noord-Transvaalse krieketspan het die sportgronde gebruik as tuisveld vanaf 1937/38 tot 'n nuwe sportstadion in 1984/85, naamlik Centurionpark, gebou is.

In 1897 is die eerste klubhuis op die perseel gebou. Die eerste motorvoertuig in Suid-Afrika is ook in dieselfde jaar op Bereapark uitgestal. President Paul Kruger van die ZAR het tydens die geleentheid 'n toespraak gelewer.

In 1903 is Bereapark aan die Suid-Afrikaanse Vervoerdienste verkoop en spoorwegpersoneel het die perseel se sportgeriewe gebruik. Die klubhuis is as 'n biblioteek, musiekkamer en kroeg gebruik. Die suidelike klubhuis is in 1907 gebou, terwyl die noordelike klubsaal in 1926 bygevoeg is. Die Berea Rugbyklub is in dieselfde jaar gestig. 'n Sokkerspan, die Pretoria Suid-Afrikaanse Spoorwegspan, het die veld ook as tuisveld begin gebruik in 1918 en sedert 1935 as die Berea Football Club in die destydse Transvaal Sokkerliga meegeding.

Brand
-----

In die 1990’s is die gebou as administratiewe en konferensiefasiliteit gebruik, maar daarna het die gebou en gronde begin verval. 'n Gekombineerde laer- en hoërskool is uit die gebou bedryf, totdat 'n brand in April 2010 groot skade aangerig het. Sedertdien het die terrein en die klubhuis totaal verval en word glad nie gebruik nie.

Sien ook
--------

* Lys van stadions in Suid-Afrika

Bronne
------

* Inligting op Cricketarchive.com
* Inligting op up.ac.za Geargiveer 4 Maart 2016 op Wayback Machine
* Bereapark Sokkerklub op die Engelse Wikipedia
**Riaan Cruywagen** (\* 5 Oktober 1945) is ’n Suid-Afrikaanse televisienuusleser en stemkunstenaar wat sedert 1975 by die SAUK en hul eerste televisie-uitsendings betrokke was. Cruywagen het oor sy loopbaan meer as 7 000 televisie-aanbiedinge gedoen. Sy finale uitsending op SABC2 was die aand van 26 November 2012.

Loopbaan
--------

Cruywagen wou aanvanklik ’n vlieënier van passasiersvliegtuie word. Hy begin egter sy loopbaan in 1965 as ’n joernalis waarna hy deeltyds by die SAUK in Kaapstad werk terwyl hy aan die Universiteit van Stellenbosch studeer.

In 1975 was hy ’n TV-nuusregisseur en moes op 26 November 1975 om 20:00 onbepland en onverwags as ’n nuusleser instaan. Die eerste storie wat hy die aand gelees het was oor die vonnisoplegging van Breyten Breytenbach tot nege jaar tronkstraf.

In Junie 2003, na openbare ontstokenheid oor berigte dat Cruywagen se kontrak by die SAUK nie hernieu sou word nie, is ’n skikking tussen die SAUK en UASA (United Association of South Africa) bereik. Sy kontrak is hernieu, en dit is aangekondig dat hy vir ’n tydperk met sy pligte sou voortgaan. Na aanleiding van sy afwesigheid van die nuusspan tydens hierdie besprekings, het die Suid-Afrikaanse musiekgroep Zinkplaat die liedjie "Waar is Riaan" opgeneem.

Vreemde graffiti by Kayamandi, Stellenbosch.
Riaan Cruywagen lees die nuus op TV.
Cruywagen se naam het tydens sy langdurige loopbaan sinoniem geraak met Afrikaanse televisienuus. In die middel van die dekade 2000, na die kontrakhernieuwingskwessie, was Cruywagen weereens vir ’n tydperk in die fokus van populêre kultuur in Suid-Afrika, toe ’n aantal humoristiese e-posse en internetbladsye, wat oorspronklik na Chuck Norris en David Hasselhoff verwys het, gewysig is met sy naam in plek van hulle s’n. Humor met ’n Suid-Afrikaanse tema in ’n soortgelyke trant is ook gesirkuleer, meestal met verwysing na sy voortgesette jeugdige voorkoms en intellektuele vermoëns.

Hy het op Maandag 26 November 2012, op die dag en datum 37 jaar nadat hy by die SAUK begin werk het, afgetree, maar het egter nog 'n paar jaar lank as nuusleser en mede-aanbieder op kykNET se daaglikse ontbytprogram opgetree.

Akteur
------

Cruywagen was die stemkunstenaar vir die karakter Haas Das op die gewilde Afrikaanse kindernuusprogram *Haas Das se Nuuskas*. Daar was selfs sprake van ’n moontlike terugkeer van die program ná ’n lang afwesigheid.

Cruywagen het in rolprente verskyn waar hy gereeld homself as nuusleser vertolk het, insluitende ’n verskyning as Zoeloe-nuusleser in Leon Schuster se *Sweet ’n Short*-fliek. Hy het ook verskyn in die film Stander as a nostalgiese herinnering aan sy lang loopbaan as nuusleser.

Filmografie
-----------

* *Haas Das se Nuuskas* (1976 – televisiereeks)
* *Sweet ’n Short* (1991 – film)
* *Stander* (2003 – film)
* *Haas Das hou konsert* (2007 – film)
**Paul Dmitrievich Romanovsky-Ilyinsky** (27 Januarie 1928 - 10 Februarie 2004) was drie keer burgemeester van Palm Beach, Florida, en die enigste kind van groothertog Dmitri Pawlowitsj van Rusland en sy morganatiese vrou, die Cincinnati-erfgenaam Audrey Emery. Hy was 'n agterkleinseun en, van 1992 tot 2004, die manlike erfgenaam van tsaar Aleksander II van Rusland ('n posisie wat nou deur sy seun gehou word) en 'n kleinneef (*first cousin once removed*) van Nikolaas II.

Lewe
----

Prins Paul Romanovsky-Ilyinsky is op 27 Januarie 1928 by sy ouers se huis by 26 Manchester Square, Londen, gebore. Sy pa, groothertog Dmitri, is weens sy betrokkenheid by die moord van Grigori Raspoetin in 1916 na die Persiese front gestuur, wat op die ou end sy lewe gered het. Baie van sy familielede, onder andere sy vader en halfbroer, is deur die Bolsjewiste vermoor. Dmitri het ná 'n verhouding met onder andere Coco Chanel in 1926 getrou met die Cincinnati-erfgenaam Audrey Emery. Groothertog Kirill Wladimirowitsj van Rusland, Dmitri se neef en die selfverklaarde keiser in bannelingskap, het groothertog Dmitri, sy vrou en afstammelinge verhoog tot Russiese prinse (Russies: *knjaz*), 'n rang van adellikheid maar nie konininklikheid nie. Enige kinders van die egpaar sou bekend wees as Romanovsky-Ilyinsky. Die laaste deel van die van is afgelei van Dmitri se voormalige eiendom in Rusland, Ilinskoje.

Ilynskiy se ouers is in 1937 geskei, en Ilyinsky is deur sy ma grootgemaak, hoofsaaklik in Frankryk. In dieselfde jaar is sy met haar haar tweede man, Dimitri Djordjadze, getroud. Hy was 'n lid van die prinslike huis van Georgië. Hulle is ook later geskei. Dmitri Pawlowitsj se gesondheid was nooit goed nie en in 1942 is hy aan komplikasies van sy tuberkulose dood.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**J. Paul Getty Museum**  

**in die Getty Center, Los Angeles**  
  


---

  
  

**J. Paul Getty Museum**  

**in die Getty Villa, Pacific Palisades**  


---

**Stigting**  

1954  


---

**Direkteur**  

Timothy Potts

---

**Webtuiste**  

*www.getty.edu*

Die **J. Paul Getty Museum** is 'n kunsmuseum in Los Angeles, Kalifornië wat sy oorsprong in die Amerikaanse oliemagnaat J. Paul Getty (1892–1976) se privaat kunsversameling het. As 'n program van die J. Paul Getty Trust streef die museum daarna om die publiek se kennis oor visuele kunste asook kritiese kunsgenot te bevorder. Hiervoor word kunswerke van die hoogste gehalte versamel, bewaar, ten toon gestel en die idees daaragter verduidelik. Om sy missie te bereik is die museum steeds besig om sy versameling deur middel van kunsaankope en skenkings uit te brei.

Die museum het tans twee liggings met kontrasterende boustyle:

* In die J. Paul Getty Museum in die Getty Center te Los Angeles word Westerse kuns van die Middeleeue tot hede - Europese skilderye, tekeninge, beeldhoukuns, geïllustreerde handskrifte, dekoratiewe kuns en Europese en Amerikaanse fotografiese kuns - ten toon gestel.
* Die J. Paul Getty Museum in die Getty Villa in Pacific Palisades fungeer as museum en opvoedkundige sentrum wat aan die kuns en kultuur van antieke Griekeland, Rome en Etrurië gewy is. Die Villa, wat deur die antieke *Villa dei Papiri* in Herculaneum geïnspireer is, bewaar tans sowat 44 000 antieke kunswerke waarvan 1 200 besigtig kan word.

Die museum se bedrywighede word aangevul deur spesiale uitstallings, publikasies, opvoedkundige programme wat op 'n wye verskeidenheid gehore gemik is en 'n program van uitvoerende kunste. Die museum se webtuiste maak deel uit van die bedrywighede, net soos die gereelde internasionale uitruil van kunswerke, vakkundige personeel en kennis.

Kritici, wat die Getty Center as 'n elite-projek vir Los Angeles se intelligentsia-kringe bestempel het, is verkeerd bewys - skare Angelenos het met die openingsdag na hul «Akropolis» begin stroom. Met meer as twee miljoen besoekers in 2016 is die J. Paul Getty Museum in die Getty Center een van die mees besoekte musea in die Verenigde State.
**Ksenia van Sint Petersburg** (Russies: Святая блаженная Ксения Петербургская, *Swjataja blazjennaja Ksenija Peterboergskaja*; omstreeks 1719–1730 – omstreeks 1803) is ’n beskermheilige van Sint Petersburg wat volgens oorlewering ná die dood van haar man al haar besittings aan die armes uitgedeel het.

Sy is as **Ksenia Grigorijewna Petrowa** (Ксения Григорьевна Петрова) in Sint Petersburg gebore. Haar man was kolonel Andrei Fjodorowitsj Petrof, ’n bevelvoerder in die Russiese leër. Ná sy dood sou Ksenia ’n dwaas vir Christus word en nog 45 jaar lank deur die strate van die stad loop, geklee in die uniform van haar man, en geld aan die minderbevoorregdes uitdeel.

Ksenia is in die Smolenski-begraafplaas begrawe. Daar is in 1902 ’n kapel op dié plek aangebring. Sy is in 1988 deur die Russies-Ortodokse Kerk as heilige verklaar. Haar feesdag is op 24 Januarie volgens die Juliaanse kalender (6 Februarie volgens die Gregoriaanse kalender).
**Charles-François Gounod** (Frans: [ʃaʁl fʁɑ̃swa ɡuno]; 17 Junie 1818 – 17 of 18 Oktober 1893) was 'n Franse komponis.

**Charles Gounod** (1818-1893) was een van 'n groep Franse komponiste wat in die laaste deel van die 19e eeu die tradisie van die Franse opera bewaar en ontwikkel het. Gounod is op 17 Junie 1818 in Parys gebore en het sy vroeë musiekopleiding van sy moeder ontvang. 

Na hy 'n graad in die filosofie behaal het, het hy in die musiek onder Reicha, Halévy en Lesueur gestudeer. Nadat hy die Prix de Rome vir musiek verower het, het hy drie jaar in Rome gebly, die musiek van Palestrina bestudeer, Wenen en verskeie Duitse stede besoek en ook in Leipzig met Mendelssohn kennis gemaak. Na teologiese studie het Gounod hom tot die operaverhoog gewend, en hoewel Berlioz van 1851 al gunstige resensies oor sy vroeë pogings gelewer het, het die gehore betreklik onbegeester gebly. 

Reeds in 1852 het hy begin werk aan sy meesterstuk, Faust, gegrond op Goethe se onsterflike drama. Hoewel Gounod ander geslaagde operas gekomponeer het, soos Mireille (1864) en Roméo et Juliette (1867). is dit Faust wat hom beroemd gemaak het en al sy ander werke oorskadu. Die kenmerkende eienskap van Gounod se musiek is die rykdom van pragtige melodieë. 

Hoewel sy operas dikwels sentimenteel en selfs naïef is, het hy oorspronklik en vindingryk vir die stem en die orkes gekomponeer. In 1888 is hy 'n Grootoffisier van die Legioen van Eer gemaak. Hy is in 1893 in Saint Cloud, naby Parys, oorlede.

Sien ook
--------

* Lys van komponiste
Posisie van die vingers met die maak van die kruisteken volgens die Bisantynse tradisie.
Die **kruisteken** (Latyn: *signum crucis*) is ’n ritueel wat in baie Christelike kerke gebruik word. Dit word uitgevoer deur die vorm van die kruis met die regterhand oor die liggaam te trek.

Daar is twee hoofmaniere om dit te doen: die een is van regs na links met drie vingers, soos in gebruik in die Oosters-Ortodokse Kerk volgens die Bisantynse tradisie; die ander is van links na regs met die oop hand, soos in die Rooms-Katolieke, Anglikaanse, Metodiste-, Lutherse Kerk en die Oriëntaal-Ortodokse kerke. Dit word selde in ander Christenkerke gebruik.

Die teken
---------

Hand
Die oop hand word in die Westerse Christendom gebruik. Die vyf vingers stel vir baie die vyf wonde van Christus voor. In Oosters-Ortodokse en Oosters-Katolieke kerke vorm die duim, wysvinger en middelvinger saam ’n punt. Dit stel die Heilige Drie-eenheid (Vader, Seun en Heilige Gees) voor. Die ander twee vingers word teen die palm van die hand gehou en stel die twee nature van Christus voor.

*Bojarinja Morozowa*, deur Wasili Soerikof, wys hoe Bojarinja Morozowa, ’n Ougelowige, gearresteer word terwyl sy twee vingers omhoog hou. Sy is later tot heilige van die Ougelowiges verklaar.
In die Russies-Ortodokse Kerk is in die verlede twee vingers gebruik om ’n punt te vorm as teken van die twee nature van Christus. Onder die hervormings van patriarg Nikon in 1666, toe onder meer bepaal is dat die kruisteken met drie vingers gemaak moet word om die Kerk in lyn te bring met die res van die Ortodokse kerke, het ’n skeuring in die Kerk ontstaan. Die Ougelowiges het geweier om die hervormings te aanvaar en is lank vervolg. Hulle gebruik steeds net twee vingers.

Beweging
Die kruisteken word gemaak deur die hand na die voorkop te bring terwyl die persoon dikwels sê "in die naam van die Vader", daarna na die bors of maag ("en die Seun") en oor die skouers ("en die Heilige Gees"), en eindelik "Amen".

Volgorde
Westerse Christene en die Oriëntaal-Ortodokse kerke raak eers aan die linker- en dan aan die regterskouer. Ortodokse Christene gebruik ’n beweging van regs na links.

Gebruik
Die kruisteken word as ’n reël gemaak aan die begin of einde van ’n gebed, soms ook by ’n ikoon of as iemand verby ’n kerkgebou loop. Tydens (meestal aan die einde van) dienste maak die priester of dominee die kruisteken in die lug as ’n teken van seën. Daar is ook talle ander gebruike, wat wissel van kerk tot kerk.

 Hierdie artikel is merendeels vertaal uit die Engelse Wikipedia
1920-foto van Charles Ponzi, na wie die kriminele skema vernoem is, terwyl hy steeds as sakeman in sy kantoor in Boston gewerk het.
'n **Ponzi-skema** is 'n vorm van bedrog (gewoonlik in die vorm van 'n piramideskema) wat beleggers lok en winste aan vroeëre beleggers betaal met fondse van meer onlangse beleggers. Die skema laat slagoffers glo dat winste uit wettige sake-aktiwiteit (bv. produkverkope of suksesvolle beleggings) kom, en hulle bly onbewus daarvan dat ander beleggers die bron van fondse is. 'n Ponzi-skema kan die illusie van 'n volhoubare besigheid handhaaf solank nuwe beleggers nuwe fondse bydra, en solank die meeste van die beleggers nie volle terugbetaling eis nie en steeds glo in die nie-bestaande bates wat hulle na bewering besit.

Van die eerste aangetekende gevalle wat aan die moderne definisie van Ponzi-skema te voldoen, is vanaf 1869 tot 1872 deur Adele Spitzeder in Duitsland en deur Sarah Howe in die Verenigde State in die 1880's deur die "*Ladies' Deposit*" bestuur. Howe het 'n maandelikse rentekoers van 8% aan slegs vroulike kliënte aangebied en toe die geld gesteel wat die vroue belê het. Sy is uiteindelik ontdek en het drie jaar tronkstraf uitgedien. Die Ponzi-skema is ook voorheen in romans beskryf; Charles Dickens se 1844-roman *Martin Chuzzlewit* en sy 1857-roman *Little Dorrit* bevat albei beskrywings van sulke skemas.

In die 1920's het Charles Ponzi hierdie skema uitgevoer en het bekend geword oor die hele Verenigde State vanweë die groot bedrae geld wat hy ingeneem het. Sy oorspronklike skema was gebaseer op die wettige handel van internasionale antwoordkoepons vir posseëls, maar hy het gou nuwe beleggers se geld begin herlei om betalings aan vroeëre beleggers en aan homself te maak.Anders as vroeëre soortgelyke skemas, het Ponzi's aansienlike persdekking gekry, beide binne die Verenigde State en internasionaal, terwyl dit gepleeg is en nadat dit in duie gestort het. Hierdie bekendheid het uiteindelik daartoe gelei dat dié soort skema na hom vernoem is.
'n Skildery van 1802 toon die voltooide dokke. Die kanaal aan die linkerkant is later gesluit en toegegooi om tot 'n derde dok omgeskep te word. Die skildery bied uitsig in 'n westelike rigting, met die Londense middestad in die agtergrond
 Die West India Docks. Hierdie gravure het in Rudolph Ackermann se *Microcosm of London, or, London in Miniature* (1808–11) verskyn
Die **West India Docks** is 'n reeks van drie skeepsdokke op die Teems-eiland Isle of Dogs in Londen waarvan die eerste in 1802 geopen is. Die dokke is in 1980 vir kommersiële vervoer gesluit en herontwikkel tot die Canary Wharf-sakedistrik.

Geskiedenis
-----------

Die West India Docks het danksy die inisiatief van Robert Milligan (omstreeks 1746–1809), 'n welvarende Engelse sakeman en reder met belange in die suikerhandel met Wes-Indië, ontstaan. Milligan was ontsteld oor die verliese wat hy as gevolg van diefstal en vertragings in Londen se rivierdokke gely het. As leier van 'n groep invloedryke sakemanne, onder wie die voorsitter van die Londense Wes-Indië-handelaars, George Hibbert, het Milligan hom vir die bou van 'n natdok beywer wat deur 'n hoë muur omsluit sou wees.

Die groep het uiteindelik die West India Docks beplan en gebou nadat die Engelse parlement die stigting van 'n Wes-Indië-dok-kompanjie in die West India Docks-wet van 1799 goedgekeur het. Dit was die eerste keer dat die bou van 'n skeepsdok deur die parlement en nie deur die stadsraad besluit is. Milligan het as adjunk-voorsitter en voorsitter van hierdie kompanjie gefungeer.

Die dokke is in twee fases opgerig. Die twee noordelike dokke het volgens 'n ontwerp van William Jessop, een van die leidende siviele ingenieurs van sy tyd, in samewerking met John Rennie (as konsultant) en Thomas Morris, Liverpool se derde dokingenieur, tussen 1800 en 1802 in opdrag van die Wes-Indië-dok-kompanjie ontstaan en is op 27 Augustus 1802 as eerste kommersiële natdokke in Londen amptelik ingewy. Die hoeksteen is op 12 Julie 1800 deur die Britse eerste minister, William Pitt die Jongere, en lord-kanselier Lord Loughborough saam met Milligan en Hibbert gelê.

Die formele opening het op 27 Augustus 1802 plaasgevind toe die nuutgeboude en nog leë vragskip *Henry Addington* met toue na die dokke gesleep is. Dit is gevolg deur die *Echo* wat met 'n vrag uit Wes-Indië belaai was. 'n Klousule in die parlementswet oor die West India Docks het bepaal dat in die volgende 21 jaar alle skepe, wat by die handel met Wes-Indië betrokke was en in die Londense hawe angedoen het, die West India Docks moes gebruik.

Die mees suidelike dok, die *South West India Dock* wat later as South Dock sou bekend staan, is in die 1860's gebou om 'n nie-winsgewende stadskanaal van 1805, die *City Canal* wat in opdrag van die *City of London Corporation* ontstaan het en deur die Wes-Indië-dok-kompanjie in 1829 gekoop is, te vervang. Die West India Docks is in 1909 deur die *Port of London Authority (PLA)* oorgeneem, saam met die ander ingeslote dokke van St. Katharines tot by Tilbury-hawe.
Arthur Elliott
Die **Elliott-versameling** bestaan uit foto's wat in die periode tussen 1900 en 1938 hoofsaaklik in die Kaapse skiereiland en Boland geneem is. Daar is foto's van straattonele, Kaaps-Hollandse huise, plaasopstalle, slaweklokke, werfmure, kerke, watermeulens, meubels, porselein, silwerware, landskappe en historiese gebeurtenisse. Hierdie foto's word onder die waardevolste fotoversamelings in die wêreld gereken en is vir die publiek te besigtig by die argief in Roelandstraat, Kaapstad en by sekere ander staatsargiewe.

Arthur Elliott (Boston, VSA 1870 – Kaapstad, 20 Nov. 1938) kom in 1880 in Suid-Afrika aan. Vroeg in 1900 vlug hy weens die Tweede Vryheidsoorlog na Kaapstad. Bloot per toeval maak hy kennis met die fotografie wat sy lewenstaak sou word. Sy oudste foto's is van Boere-krygsgevangenes in Groenpunt. Hy spesialiseer in foto's wat die land se verlede illustreer. Ook maak hy foto's van skilderye, etse en tekeninge in privaat besit. Verder versamel hy negatiewe van mense wat vroeër foto's geneem het.

Vir meer as 30 jaar is hierdie vrygesel 'n vryskutfotograaf met 'n eenvoudige ateljee by Langstraat 134. 'n Gedenkplaat is daar aangebring. In sy loopbaan hou hy vyf uitstallings en maak 'n bestaan uit die verkoop van afdrukke van sy werk.

Elliott het sy versameling swak georden. Selfs het hy nie altyd gemeld waar en wanneer die foto geneem is nie. Nogtans is hierdie unieke versameling foto's van groot kultuur-historiese en argitektoniese waarde vir die mense van Suid-Afrika. Sy hele versameling van 10 000 negatiewe (meesal op glas) is nou deeglik geklassifiseer en geïndekseer en tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.

Ander soortgelyke versamelings is die Gordon-versameling, Gribble-versameling, Ravenscroft-versameling, Duggan-Cronin-versameling, die Sammy Marks-fotoversameling en die Morrison-versameling.

Bibliografie
------------

* Lantern, jaargang 20, nr. 2, Desember 1970.
Pfizer se Viagratablet in die kenmerkende blou diamntvorm.
**Sildenafil**, wat onder meer onder die naam **Viagra** verkoop word, is ’n mediese middel wat gebruik word om erektiele disfunksie en pulmonale hipertensie te behandel. Dit is onduidelik of dit doeltreffend is in die behandeling van seksuele disfunksie by vroue.

Werking
-------

Sildenafil word per mond geneem of in ’n aar ingespuit. Dit begin gewoonlik binne 20 minute werk en die uitwerking duur sowat twee uur. Dit blokkeer ’n ensiem wat die nukleotied beïnvloed wat bloedvloei na die penis reguleer. Dit verg egter seksuele opwekking om te werk. Dit lei ook tot die verruiming van die bloedvate in die longe.

Algemene newe-effekte sluit in hoofpyn, sooibrand en ’n blossende vel. Mense met hartbloedvatsiektes word gewaarsku om versigtig te wees as hulle dit gebruik. Seldsame maar ernstige newe-effekte sluit in ’n lang ereksie, wat tot skade aan die penis kan lei, sigprobleme en gehoorverlies.

Die Amerikaanse farmaseutiese korporasie Pfizer het die middel oorspronklik in 1989 ontdek in ’n soektog na ’n behandeling vir hartverwante borspyne. Dit is in 1998 in Amerika en Europa as medisyne goedgekeur.
Die Konstantyn-paleis tydens die viering van Sint Petersburg se 300-jarige bestaanjaar.
**Strelna** (Russies: Стрельна) is ’n historiese nedersetting aan die Golf van Finland, sowat halfpad tussen Sint Petersburg en Peterhof in Rusland. Dit het ’n bevolking van 12 751 (2002-sensus).

Pieter die Grote tot die Rewolusie
----------------------------------

’n Onthaal in die Konstantyn-paleis (’n 19de-eeuse skildery).
Dit was aanvanklik die landgoed van ’n Sweedse kanselier. In 1714 het Pieter die Grote die argitek Jean Baptiste Le Blond aangestel om ’n somerwoning daar te bou. Le Blond wou die paleis op ’n ronde eiland bou, maar hy is dood nadat slegs die tuine uitgelê was. In 1718 is ’n tydelike houtpaleis daar gebou wat tydens jagtogte gebruik is.

Die argitek Nicholo Michetti het die projek oorgeneem en ’n hoeksteen is in 1720 gelê, maar daar is toe ontdek dat dit onmoontlik was om fonteine daar aan te lê. Pieter het toe sy aandag toegespits op die nabygeleë Peterhof en alle werk aan die Strelna-paleis is gestaak.

Toe Pieter se dogter, Elisabeth, die troon in 1741 bestyg, het sy besluit om haar pa se projek te voltooi. Die argitek Bartolomeo Rastrelli is aangestel om Michetti se ontwerp aan te pas. Rastrelli se tyd is egter in beslag geneem deur die bou van ander paleise en die Strelna-paleis het onvoltooi gebly tot aan die einde van die eeu.

In 1797 is Strelna gegee aan groothertog Konstantyn Pawlewitsj, die tweede oudste seun van keiser Paul. Hy het die paleis teen 1807 laat voltooi. Dit het in sy familie se besit gebly tot met die Russiese Rewolusie. Die paleis is daarna verwaarloos en in die Tweede Wêreldoorlog byna heeltemal verwoes. Nog net die mure het ná die oorlog gestaan.

Die 21ste eeu
-------------

Eers in 2001 het Wladimir Poetin gelas dat die paleis volgens Le Blond se oorspronklike planne herbou word as ’n presidensiële woning in Sint Petersburg.

Ter voorbereiding van die viering van die 300-jarige bestaan van Sint Petersburg in 2003 het die Russiese regering die paleis en die terrein laat restoureer as ’n konferensiesentrum en presidensiële woning. Die gerestoureerde Konstantyn-paleis het meer as vyftig staatshoofde gehuisves. Drie jaar later, in Julie 2006, is die 32ste G8-beraad daar gehou. Tydens die beraad het die wêreldleiers in 18 luukse-huisies teen die see gebly. Elk van die huisies is genoem na ’n historiese Russiese dorp. Die vroeë 19de-eeuse stalle is omskep in ’n vierster-hotel vir ander besoekers.
'n Geveg tydens Ragnarök, deur Sigrid af Forselles.
In die Noorse mitologie is **Fimbulvinter** (Oudnoors: **Fimbulvetr**) die "groot winter" wat die gebeurtenisse van Ragnarök voorafgaan.

Opsomming
---------

Fimbulvetr is die slepende winter wat die aarde tref voordat dit in 'n groot brand verwoes word. Dit is drie agtereenvolgende winters, sonder 'n somer tussenin, waarin die sneeu uit alle rigtings val. Dit veroorsaak dat alle moraliteit verdwyn en konflikte en vetes uitbreek.

Die winter word veral beskryf in die *Poëtiese Edda*, wat in die 13de eeu saamgestel is uit vroeëre tradisies. In die gedig *Vafþrúðnismál* vra Odin vir Vafþrúðnir watter mense die Fimbulvetr sal oorleef, en Vafþrúðnir antwoord Líf en Lífþrasir.

Die mitologie kan verband hou met die uiters koue weer van 535-'36, toe die temperatuur dwarsoor Noord-Europa kwaai gedaal het. Daar was ook al vrae of die mite verband hou met die klimaatsverandering in die Skandinawiese lande aan die einde van die Noorse Bronstydperk omstreeks 650 v.C.

In Denemarke, Noorweë en Swede is die term *fimbulvinter* uit Oudnoors oorgeneem vir 'n ongewoon koue en strawwe winter. In Swede word ook die woord *vargavinter* ("wolfwinter") gebruik.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die **Westelike bottelneus** (*Mormyrus lacerda*) is 'n skadelose varswatervis wat in die noordwestelike dele van Suider-Afrika voorkom. In Engels staan die vis bekend as *Western bottlenose*.

Voorkoms
--------

Die Westelike bottelneus het 'n ietwat verlengde liggaam met afgeplatte sye.

Soos ander spesies in die genus *Mormyrus* is die Westelike bottelneus se snoet verleng, wat tot die naam "bottelneus" gelei het. Die snoet neem tot ongeveer 'n derde van die kop se lengte in beslag en is afgespits met 'n klein bek. Die bek is gevul met tweepuntige tande: 7 tot 8 in die bokaak en 8 tot 10 in die onderkaak. Die kieusplete word op die vis se sye aangetref. Sy kop en voorlyf is egalig na onder geboë.

Die rugvin is lank, die helfte van die totale vislengte. Die vetvin is afwesig. Die stertvin is gevurk en goed ontwikkel. Die anale vin is kort, vierkantig, en goed ontwikkel. Die buikvin is ver voor geplaas en die borsvin is goed ontwikkel. Sy skubbe is fyn en met slym bedek.

Die vis se bokant is grys tot olyfbruin, terwyl die onderkant ligter is; dofwit of liggrys, dikwels met 'n gelerige skynsel. 'n Volwasse Westelike bottelneus kan 'n totale lengte van 500 mm bereik en het 'n gemiddelde massa van 2 kg.

Habitat
-------

Die Westelike bottelneus word in die Kunene-, Okavango- en die bolope van die Zambezi- en Kafuerivier-stelsels aangetref. Die vis verkies die stil dele van rivierkanale, diep kuile en vloedvlaktevleie met waterplante. Soms word die vis ook in klein skole aangetref.

Die Westelike bottelneus se dieet bestaan hoofsaaklik uit inseklarwes, krewels, slakkies, vissies en waterplante.

Voortplanting
-------------

Groot wyfies kan telkens tot 7 000 eiers op 'n slag dra. Die vis skiet kuit (viseiers) in die reënerige periodes van die somerseisoen.

Hengel
------

Dit is 'n gewilde hengelvis en word ook deur bestaansvissers gevang. 'n Klein hoekie met 'n wurm, in 'n diep poel, veral gedurende die nag, is die antwoord.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bronnelys
---------

1. ↑  Fishbase: *Mormyrus lacerda*

* *'n Volledige Gids tot die Varswatervisse van Suider-Afrika* (1993), deur Paul Skelton Eerste uitgawe, Southern Boekuitgewers: Halfweghuis. ISBN 1-86812-351-0
* *Hengelvisse in die Caprivi.* Willem Botha. 1984.

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q6421809
* EoL: 214903
* FishBase: 8768
* GBIF: 2402724
* iNaturalist: 106185
* ITIS: 649930
* IUCN: 63325
* NCBI: 2364103
* WoRMS: 1017295

 |
'n *De Havilland Canada DHC-3 Otter*-vliegboot.
Die *PBY Catalina* land tydens die Tweede Wêreldoorlog op NAS Jacksonville.
*Lake Hood Seaplane Base* in Anchorage, Alaska is die wêreld se grootste vliegboot-lughawe. Op besige somerdae land en vertrek hier sowat 600 vliegbote
'n **Vliegboot** is 'n vliegtuig wat ontwerp is om op water te dryf, vanaf die water op te styg en daarop te land. Vliegbote wat van beide die water en land (vanaf 'n vliegveld) kan opstyg, word 'n amfibiese vliegtuig genoem.

Die voordeel van 'n vliegboot is dat dit op bykans enige watervlak kan land. Dit is nie soos gewone vliegtuie tot 'n vaste lughawe met 'n loopbaan beperk nie. Omdat die weerstand van die water hoog is, het 'n vliegboot 'n kragtige enjin nodig om genoeg spoed op te bou om te kan opstyg.

Daar is twee soorte vliegbote wat volgens die metode waarop hulle dryf onderskei word. Sommige vliegbote het drywers waar normale vliegtuie wiele het, ander land weer op die romp (wat dan as 'n skeepsromp dien). Laasgenoemde tipe is gewoonlik groter en het 'n groter dravermoë.

Die grootste vliegboot ooit, die Spruce Goose, het op 2 November 1947 vanaf Long Beach in Kalifornië op sy nooiensvlug opgestyg. Die vlieënier was Howard Hughes.

Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die gebruik van vliegbote geleidelik afgeneem, deels as gevolg van die belegging wat tydens die oorlog in lughawens gemaak is. In die 21ste eeu word vliegbote nog vir bepaalde gebruike aangewend, soos vir brandbestryding, lugvervoer rondom eilande, en toegang tot onderontwikkelde of onbereikbare gebiede, waarvan sommige oor varswatermere beskik.
**Westfield Stratford City**  

Stratford, Londen  
 Verenigde Koninkryk  


---

**Opening**  

13 September 2011  


---

**Bestuurder**  

Westfield Corporation

---

**Aantal winkels en diensverskaffers**  

350

---

**Ankerhuurders**  
  

  
  

Marks & Spencer  

John Lewis  

Waitrose

---

**Totale verhuurbare winkelruimte**  

175 000 m2

---

**Aantal verdiepings**  

3

---

**Webtuiste**  

*stratfordcity*

**Westfield Stratford City** is 'n winkelsentrum in Stratford, Londen. Met 'n totale verhuurbare winkelruimte van 175 000 m2 is die sentrum, wat op 13 September 2011 geopen is, een van die grootstes van sy soort in Europa. Dit is die derde grootste winkelsentrum in die Verenigde Koninkryk volgens verhuurbare winkelruimte na die Intu Metrocentre in Gateshead en die Trafford Centre in Groter Manchester. As ook die omliggende winkels ingereken word, is Westfield Stratford City selfs die grootste winkelsentrum in die Europese Unie.

Westfield Stratford City
'n *Greater Anglia*-trein ry deur Stratford-stasie. Westfield Stratford City (in die agtergrond) word deur treine en busse met ander dele van Londen verbind
Westfield Stratford City is naby die Queen Elizabeth Olympic Park, East Village en Stratford se streek- en internasionale treinstasie geleë en maak deel uit van 'n groot ontwikkelingsprojek wat as Stratford City bekend staan. Volgens die ontwikkelaars lewer die sentrum 'n belangrike bydrae tot die plaaslike ekonomie deur die skepping van tot 10 000 permanente werkgeleenthede, waarvan 2 001 werkgeleenthede vir inwoners van Stratford. Nogtans is daar berigte dat die sentrum met sy groot winkelkettings en twee afdelingswinkels, John Lewis en Marks & Spencer, 'n negatiewe impak op winkels in die omgewing het.

Westfield Stratford City is een van twee groot winkelsentrums wat deur die Australiese Westfield Corporation in die Britse hoofstad bedryf word. Die ander sentrum, *Westfield London*, is in Shepherd's Bush in Wes-Londen geleë.
**Filmspoed** is die graad van ’n fotografiese film se gevoeligheid vir lig. Dit word volgens verskeie skale gemeet, waarvan die mees onlangse die **ISO-stelsel** is. ’n Verwante stelsel word in digitale kameras gebruik.

Relatief onsensitiewe films, met ’n ooreenstemmende lae ISO-nommer, vereis meer beligting om dieselfde beelddigtheid te produseer as ’n sensitiewer film, en dit word dus ’n "stadige film" genoem. Baie sensitiewe films word "vinnige films" genoem. In beide film- en digitale fotografie lei die vermindering van beligting vanweë hoër sensitiwiteit tot ’n laer beeldgehalte. Hoe hoër die sensitiwiteit, hoe "korrelriger" sal die beeld dus wees. 

Hierdie filmhouer dui die filmspoed aan as ISO 100/21°

Vergelyking tussen ISO en DIN
-----------------------------

Die standaarde ASA (vir *American Standards Association*) en DIN (vir *Deutsches Institut für Normung*) word sedert 1974 gekombineer in die ISO-standaard. (Die DIN-standaard word gewoonlik deur 'n gradeteken gevolg, bv. 21°) Hoewel die meetmetodes vir ISO/ASA en DIN op verskillende uitgangspunte gebaseer is, word die volgende omrekenings algemeen gebruik (van lae na hoë gevoeligheid):

| ISO/ASA | DIN |
| --- | --- |
| 25 | 15 |
| 32 | 16 |
| 40 | 17 |
| 50 | 18 |
| 64 | 19 |
| 80 | 20 |
| 100 | 21 |
| 125 | 22 |
| 160 | 23 |
| 200 | 24 |
| 250 | 25 |
| 320 | 26 |
| 400 | 27 |
| 640 | 29 |
| 800 | 30 |
| 1600 | 33 |
| 3200 | 36 |

Let daarop dat die DIN-waarde met drie toeneem vir elke verdubbeling van die ISO/ASA-waarde. Die waardes met ’n liggrys agtergrond word in die praktyk selde gebruik.
Die **Hond** (Chinees: 狗, *gǒu*) is die elfde dier in die twaalfjaarlikse siklus van die Chinese astrologie, volgens die Chinese kalender. Dit hou ook verband met Oos-Asiatiese diereriem- en kalenderstelsels. Die **Jaar van die Hond** word verbind met die Aardse taksimbool 戌.

Beskrywing
----------

Volgens een legende is daar ’n rede vir die volgorde van die twaalf diere in die twaalfjaarsiklus. Daarvolgens is ’n resies oor ’n groot rivier gehou en die volgorde van die diere in die siklus is die volgorde waarin hulle die resies voltooi het. In dié verhaal het die Hond, hoewel hy goed kon swem, sy tyd verspeel deur eers in die water te speel.

Die Chinese tekens word ook die diereriem genoem omdat geglo word ’n mens se persoonlikheid word deur die dier beïnvloed wat oor jou geboortedatum heers. Net so word die jaar waaroor ’n spesifieke dier heers, daardeur gekenmerk. Die invloed is veral sterk by mense wat in die jaar van die dier gebore is.

Dieselfde twaalf diere word gebruik om die siklus van ure in ’n dag te simboliseer – elk word verbind met ’n tydperk van twee uur. Die tydperk van die Hond is van 19:00 tot 21:00 – die tyd wanneer honde die huis oppas.

In Chinese simbologie word Honde beskou as getrou, verantwoordelik, slim en dapper, maar ook sensitief, konserwatief, koppig en emosioneel.

Jare en die Vyf Elemente
------------------------

Mense wat binne dié datums gebore is, is in die Jaar van die Hond gebore, met ook die volgende elementêre teken:

| Begindatum | Einddatum | Hemelse tak |
| --- | --- | --- |
| 14 Februarie 1934 | 3 Februarie 1935 | Houthond |
| 2 Februarie 1946 | 21 Januarie 1947 | Vuurhond |
| 18 Februarie 1958 | 7 Februarie 1959 | Aardhond |
| 6 Februarie 1970 | 26 Januarie 1971 | Metaalhond |
| 25 Januarie 1982 | 12 Februarie 1983 | Waterhond |
| 10 Februarie 1994 | 30 Januarie 1995 | Houthond |
| 29 Januarie 2006 | 17 Februarie 2007 | Vuurhond |
| 16 Februarie 2018 | 4 Februarie 2019 | Aardhond |
| 2 Februarie 2030 | 22 Januarie 2031 | Metaalhond |
| 22 Januarie 2042 | 9 Februarie 2043 | Waterhond |

Honde en hul maats
------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Teken** | **Beste maats** | **Gemiddelde maats** | **Slegte maats** |
| Hond | Hond, Tier, Perd | Vark, Konyn, Bok, Slang, Haan, Os, Aap, Rot | Draak |

Basiese astrologiese elemente
-----------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Aardse tak van geboortejaar | Xu |
| Die Vyf Elemente | Aarde |
| Jin/jang | Jang |
| Maanmaand | 9de |
| Gelukkige nommers | 3, 4, 9; vermy: 1, 6, 7 |
| Gelukkige blomme | Roos, orgidee |
| Gelukkige kleure | Groen, rooi, pers; vermy: blou, wit, goud |
| Seisoen | Herfs |
| Naaste Westerse teken | Weegskaal |

Sien ook
--------

* Aardhond
* Houthond
* Metaalhond
* Vuurhond
* Waterhond
Die embleem van die KGB.
Die **KGB** (Russies: Комите́т госуда́рственной безопа́сности (КГБ), *Komitjet gosoedarstwennoi bezopasnosti*, IPA: [kəmʲɪˈtʲet ɡəsʊˈdarstvʲɪnːəj bʲɪzɐˈpasnəsʲtʲɪ]), in Afrikaans vertaal as die **Komitee vir Staatsveiligheid**, was van 1954 tot met die ontbinding daarvan in 1991 die belangrikste veiligheidsagentskap van die Sowjetunie. Dit was 'n direkte opvolger van voorafgaande agentskappe soos die Tsjeka, NKVD en MGB. Dit was die belangrikste regeringsagentskap met "unierepubliekjurisdiksie", wat as interne veiligheid, intelligensie en geheime polisie gefunksioneer het. Soortgelyke agentskappe is in elk van die republieke van die Sowjetunie benewens die Russiese SFSR saamgestel, en het bestaan uit verskeie plaaslike ministeries, staatskomitees en staatskommissies.

Die agentskap was 'n militêre diens wat beheer is deur wette en regulasies van die leër, op dieselfde manier as die Sowjetleër of die interne troepe van die ministerie van binnelandse sake (MVD). Alhoewel die meeste van die KGB-argiewe geklassifiseer is, is twee aanlyn dokumentêre bronne beskikbaar. Die belangrikste funksies daarvan was buitelandse intelligensie, teenintelligensie, operasionele en ondersoekende aktiwiteite, die beskerming van die staatsgrense van die USSR, die beskerming van die leierskap van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie en die Sowjetregering, organisering en die beskerming van regeringskommunikasie sowel as die bekamping van nasionalisme, andersdenkendes en anti-Sowjet-aktiwiteite.

In 1991, ná die ontbinding van die Sowjetunie, is die KGB verdeel in die Federale Veiligheidsdiens en die Buitelandse Intelligensiediens van die Russiese Federasie.

Ná die wegbreek van Georgië in die vroeë negentigerjare met Russiese hulp, het die selfverklaarde Republiek van Suid-Ossetië sy eie KGB op die been gebring (wat hierdie onomvormde naam behou het). Daarbenewens het die Belarus ook 'n eie nasionale veiligheidsagentskap gestig, waarvan die naam en akroniem identies is aan die voormalige KGB van die Sowjetunie.