recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Hertog Odilo** (\* 700; † 18 Januarie 748) was van die jaar 736 tot en met sy dood Hertog van Bajuware in Beiere.

Die lewe
--------

Odilo is uit die Beierse Hertogsfamilie van die Agilolfinger gebore. "*Die Hertog, onder wie se leiding die volk staan, was nog altyd uit die geslag van die Agilolfinger gewees, en dit moet dus ook so wees..."*, het die Beierse stamwet, die *Lex Baiuvariorum* bepaal.

In die jaar 736, het hertog Odolio die amp aangetree as die opvolger van Hugbert. Odilo verdeel Beiere in die jaar 739 in verskillende bisdomme. Die bisdomme van Regensburg, Freising, Passau en Salzburg is kerkregtelike gestig en hul grense is gedefinieer. In die jaar 742, trou Odilo met Hiltrud 'n dogter van die Frankiese Hausmeier Karl Martel, met wie se seuns, Karlmann en Pippin die Jonger in die volgende jaar (743) konflik ontstaan het. Odilo is verslaan in die slag van Epfach by Lech, het gevlug, en moes tydens die vredesonderhandelinge van 744 die Frankiese mag oor Beiere bevestig. Odilo het sy hertogdom behou. Later in dieselfde jaar, het Karlmann nog 'n strafekspedisie teen die Oos-Sakse gevoer, wat saam met Odilo geveg het.

Hertog Odilo is in die jaar 748 oorlede. Na sy dood, probeer Grifo vir Beiere van die mag van die Franke se ryk bevry. Saam met die hertog Swidger ontvoer hy die weduwee van Odilo en haar seun, die latere Tassilo III.

Pippin moes weer in die jaar 749, teen die Beierse stamhertogdom marsjeer. Na sy oorwinning is Odilo se seun, Tassilo III, gebore en in 741, onder die voogdyskap van sy moeder, Hiltrud, as sy pa se opvolger aangestel.

Odilo word beskou as die stigter van die kloosters van Benediktbeuern in die jaar 739, Niederaltaich (met Pirmin) in die jaar 741, en Mondsee in die jaar 748 in vandag se Opper-Oostenryk en nog 'n aantal ander kloosters.

Hertog Odilo is in die klooster te Gengenbach in die Ortenau-distrik, wat reeds in die jaar 727 deur Pirmin gestig is, begrawe.

Lex Baiuvariorum
----------------

Hertog Odilo het ook opdrag gegee vir die skryf van die Lex Baiuvariorum, die Beierse stamwet.
Die Lex Baiuvariorum is die oudste versameling van die wette van die hertogdom van die Beierse stam. Die teks is in Latyn geskryf.

Literatuur
----------

* Benno Hubensteiner: *Die Bayerische Geschichte*. München 2009, ISBN 978-3-475-53756-1.
* Wilhelm Störmer: *Die Baiuwaren. Von der Völkerwanderung bis Tassilo III*. 2. Auflage. Beck, München 2007, ISBN 978-3-406-47981-6.
* Peter Landau: *Die Lex Baiuvariorum. Entstehungszeit, Entstehungsort und Charakter von Bayerns ältester Rechts- und Geschichtsquelle.* Verlag der Bayrischen Akademie der Wissenschaften, München 2004, ISBN 3-7696-1627-8.
* Sigmund Ritter von Riezler: Oatilo. Allgemeine Deutsche Biographie. Band 24, Duncker & Humblot, Leipzig 1887, S. 83 f.
* Jörg Jarnut: Odilo. *Neue Deutsche Biographie*. Band 19, Duncker & Humblot, Berlin 1999, ISBN 3-428-00200-8, S. 419 Digitalisat.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 136731686
* VIAF: 81027407
* WorldCat Identities (via VIAF): 81027407

 |
Die **renosterbos** (*Elytropappus rhinocerotis* (L.f.) Less.) is 'n struik wat inheems is aan Suid-Afrika en algemeen daar voorkom, maar ook buite dié land aangetref word. Op die SANBI-rooilys word dit as *veilig* (LC) gelys.

Dit kom in die Wes-, Oos- en Noord-Kaap, veral in renosterveld se plantegemeenskappe voor. In renosterveld kan dit die dominante spesie wees en daar word gestry oor of dit die natuurlike toestand is, of die gevolg van menslike verstoring, soos oorbeweiding is. Dit lyk egter of renosterbos se dominante posisie reeds vroeg bestaan het.

Renosterbos is 'n struik met een stam en kan tot 2 m hoog word. Die plant het 'n penwortel wat tot 6 m diep die grond in kan groei. Die blommetjies en die saadjies is baie klein en onopvallend. Bestuiwing vind glo deur die wind plaas. Die saadjies het pluimpies om deur die wind versprei te word.

Die herkoms van die naam renosterbos is oud. Van der Stel skryf in 1685 reeds:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Rinocerbosch … so genaamt omdat de Zelve daar gemeenelyk in legeren. |  |

Ondanks die naam is dit nie bekend of renosters dit vreet nie, hoewel Kolbe dit in 1731 wel beweer het. Vir ander groot herbivore is dit nie smaaklik nie en boere het dit lank as 'n bedreiging vir hul besigheid gesien. Daar is selfs geglo dat renosterbos 'n indringerplant moet wees, maar die genus *Elytropappus* behoort egter tot die Kaapse floraryk.
Dit is 'n plant wat verstoorde of oorbeweide grond indring. Indien daar reeds 'n goeie grasbedekking is, kry die plant min kans. Daar is 'n klein vlerklose sprinkaanspesie *Lentula obtusifrons* wat endemies is aan die Oos-Kaap en net renosterbos vreet.

Saam met renosterbos kom dikwels (waar dit domineer) ander struike voor soos *Oedera genistifolia* en *Oedera uniflora* in die suidelike renosterveld van die Overberg en *Relhania fruticosa* en *Leysera gnaphalodes* in die Swartland. In beide renosterveldgebiede word *Chrysocoma ciliata*, *Pteronia incana* en *Eriocephalus africanus* aangetref.
Die **Ilyushin Il-76** (Russies: Илью́шин Ил-76; NAVO-verslagnaam: **Candid** ) is 'n veeldoelige, vastevlerk, vier-enjin turbowaaier strategiese lugvervoerder wat deur die Sowjetunie se Ilyushin -ontwerpburo ontwerp is. Dit is aanvanklik in 1967 as 'n kommersiële vragtuig beplan as plaasvervanger vir die Antonov An-12. Dit is ontwerp om swaar masjinerie aan afgeleë, swak bediende gebiede te lewer. Militêre weergawes van die Il-76 is wyd gebruik in Europa, Asië en Afrika, insluitend gebruik as 'n lugbrandstoftenker of bevelsentrum.

Die Il-76 het uitgebreide diens gelewer as 'n kommersiële vragtuig vir oprit-afgelewerde vrag, veral vir groot of swaar items wat nie andersins vervoer kan word nie. Dit is ook gebruik as noodreaksievervoer vir burgerlike ontruimings, sowel as vir humanitêre hulp en rampverligting regoor die wêreld. As gevolg van sy vermoë om vanaf ongeplaveide aanloopbane te werk, was dit nuttig in onontwikkelde gebiede. Gespesialiseerde modelle is ook vervaardig vir lugbrandbestryding en zero-G-opleiding.

 Die Il-76 is 'n hoëvlerkvragskip met vier turbowaaiers en 'n T-stert .

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: sh86001056

 |
Richard Stuttaford, LV vir Nuweland van 1924 tot 1933 en vir Claremont van 1933 tot 1942.
Sidney Waterson, LV vir Claremont van 1943 tot 1953 en toe nog vyf jaar LV vir Contantia.
**Claremont** was 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad van 1933 tot 1953 en weer van omstreeks 1977 toe dit die kiesafdeling Rondebosch vervang en bestaan het tot 1994. 

Nadat die kiesafdeling Nuweland, waar Richard Stuttaford van 1924 af LV is, voor die verkiesing van 1933 afgeskaf is, word hy in 1933 onbestrede in Claremont vir die Verenigde Party verkies. Hy kry in 1938 teenstand van die Dominiumparty se E.M.O. Clough, maar wen met 'n meerderheid van 2 052 stemme, toevallig ook presies net soveel stemme soos Clough gekry het. Stuttaford tree op 28 Desember 1942 uit die politiek, nadat hy minister in genl. Jan Smuts se kabinet was, maar omdat 1943 in elk geval verkiesingsjaar sou wees, bly die setel vakant tot die verkiesing op 7 Julie 1943 toe Sidney Frank Waterson, LV vir Suid-Skiereiland van 1929 tot 1938 en ook 'n kabinetsminister, onbestrede verkies word. 

In 1948 behaal Waterson 'n meerderheid van 6 202 bo die onafhanklike R.B. de la R. Oosthuizen, wat net 731 stemme kry. In 1953 word hy weer onbestrede verkies. Waterson bly tot 4 Maart 1958 LV vir Claremont, wat met die verkiesing afgeskaf word en word daarna op 15 April onbestrede in die nuwe kiesafdeling Constantia verkies. 

Frederik van Zyl Slabbert, leier van die Progressiewe Federale Party van 1979 tot 1986, was van 1977 tot 1986 LV vir Claremont.

Sien ook
--------

* Bellville
* Constantia
* De Kuilen
* Durbanville
* Groenpunt
* Groote Schuur
* Kaapse Vlakte
* Kaapstad-Hawe
* Kaapstad-Kasteel
* Kaapstad-Sentraal
* Kaapstad-Tuine
* Liesbeek
* Maitland
* Mowbray
* Nuweland
* Parow
* Pinelands
* Rondebosch
* Seepunt
* Simonstad
* Soutrivier
* Suid-Skiereiland
* Tygervallei
* Vasco
* Woodstock
* Wynberg

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910-1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.
Die pad op die R44-pad tussen Gordonsbaai en Rooiels staan bekend as **Clarence-rylaan**. Hierdie toerismeroete is 22 km lank en bied 'n panoramiese uitsig oor Valsbaai, die kuslyn, Tafelberg en dele van die Kaapse skiereiland. Veral onder hengelaars en walviskykers is die kusstrook gewild. Kogelbaai word druk besoek deur branderplankryers. 

Die rylaan is aan die oostekant van Valsbaai in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die pad volg die kontoere van die oostekant van Valsbaai en verbind Strand met Kaap Hangklip in die suide. Die roete is soortgelyk aan Chapmanspiek-rylaan verder weswaarts.

Geskiedenis
-----------

Vroeër moes voorrade per skip na Rooiels vervoer word en mense moes met 'n bergpad langs stap. Die sakeman Jack Clarence het eiendom besit in Hangklip en Bettysbaai. Hy het 'n motivering ingedien om 'n pad te laat bou na dié gebiede. Konstruksiewerk het in 1940 begin en in die Tweede Wêreldoorlog is Italiaanse krygsgevangenes gebruik om die pad te bou. Op 29 Mei 1998 het die destydse premier van die Wes-Kaap, Gerald Morkel, ingrypende verbeterings aan die pad geopen. Uitsigpunte is gebou, maar daar is nog enkele skerp draaie in die pad en rotsstortings kom soms voor.

Die roete
---------

Die pad begin by Gordonsbaai, kronkel suid oor die monding van die Steenbrasrivier, gaan verby Kogelbaai, Sparksbaai, Kogelbaai, verby Rooiels tot by Pringlebaai. Hier vurk die pad; die pad regs gaan verby Kaap Hangklip en die pad links na Bettysbaai.

Sien ook
--------

* Lys van bergpasse in Suid-Afrika
| Eerste 7 ekumeniese konsilies
 |
| --- |
| **1**. Nicea I (325) |
| **2**. Konstantinopel I (381) |
| **3**. Efese (431) |
| **4**. Chalcedon (451) |
| **5**. Konstantinopel II (553) |
| **6**. Konstantinopel III (680–681) |
| **7**. Nicea II (787) |
| **Aanvaarding deur kerke**
**1-2**: Assiriese Kerk; **1-3**: Oriëntaal-Ortodoks; **1-4**: Anglikaans, Luthers, Calvinisties, Protestants; **1-7**: Rooms-Katoliek, Oosters-Ortodoks |

Die **Derde Konsilie van Konstantinopel** van die Christelike kerk in die Romeinse Ryk was die **sesde ekumeniese konsilie** en is in 680 byeengeroep deur keiser Konstantyn IV van Bisantium tydens die pousskap van Agato en Leo II. Die leerstelling van monoteletisme is bespreek en uiteindelik deur beide die konsilie en die pous verwerp. Daar is besluit Christus is werklik God en werklik mens, elk met sy eie wil en energie.

Agtergrond
----------

Pous Agato
Monoteletisme was ’n kompromisleerstelling wat deur patriarg Sergius I van Konstantinopel voorgestel is met die ondersteuning van keiser Herakleios nadat die Tweede Konsilie van Konstantinopel nie daarin kon slaag om die Miafisiete terug te lok na die kerk nie. Laasgenoemde groep het geglo dat Christus net een natuur en een wil het, in teenstelling met die kerk se standpunt soos geneem op die Konsilie van Chalcedon dat Hy ’n menslike en goddelike natuur het.

Aangesien niks by Chalcedon oor Christus se wil besluit is nie, was monoteletisme ’n kompromis tussen die Chalcedoniërs, wat kon aanvaar dat Christus een wil het as Hy twee nature het, en die Miafisiete, wat kon aanvaar dat Christus twee nature het as Hy een wil het.

Dié leerstelling is deur verskeie pouse teengestaan en het gelei tot ’n skeuring tussen die kerk in die Oos-Romeinse en Wes-Romeinse Ryk. Met die dood van Herakleios in 641 is hy deur sy kleinseun Konstans II opgevolg. Dié het ’n verbod op die bespreking van God se wil en energie geplaas in ’n poging om verdere onenigheid te voorkom.

Pous Martinus I, ’n groot teenstander van monotelitisme, het in 649 ’n sinode in Rome gehou wat dié leerstelling en Konstans se verbod op die bespreking daarvan verwerp. Hy het pogings gesteun om die bewind oor te neem omdat hy geglo het ’n nuwe en ortodokse keiser sou goddelike beskerming vir die ryk kry teen sy vyande. Dit is egter as hoogverraad beskou en pous Martinus is verhoor, skuldig bevind en verban.

Met Konstans se dood in 668 is hy opgevolg deur sy seun Konstantyn IV. Hy wou vrede met Rome herstel en het dadelik aan die pous geskryf en gevra dat ’n konferensie oor die saak gehou word.

Verrigtinge
-----------

Op 7 November 680 het slegs 37 biskoppe byeengekom vir die Derde Konsilie van Konstantinopel. ’n Brief van pous Agato is voorgelees waarin hy die amptelike beleid van die kerk stel: dat Christus ’n goddelike én ’n menslike wil en energie het.

Die meeste van die biskoppe het die brief aanvaar. Daar is terselfdertyd besluit dat Christus se menslike wil "onderworpe is aan sy goddelike en almagtige wil". Dié besluite is na Agato se opvolger, Leo II, gestuur en hy het dit bekragtig.
Die **Georges-rivier** is 'n rivier in die staat van Nieu-Suid-Wallis in Australië. Dit ontspring suidwes van Sydney naby die steenkool myndorp Appin en vloei dan in 'n noordelike rigting verby Campbelltown rofweg parallel met die hoof suidelike spoorlyn. By Liverpool draai die rivier oos en vloei verby woonbuurte soos East Hills, Lugarno, Bangor en Blakehurst voordat dit in Botanybaai uitmond naby Taren Point in die suidelike woonbuurte van Sydney.

Die Georges-rivier gesien vanaf Illawong
Hoof vertakkinge sluit in Cabramatta Creek, Prospect Creek, Salt Pan Creek en die Woronora-rivier. Die Georges-rivier is gewild vir ontspanningsaktiwiteite soos waterski en swem. Die oewers van die rivier in die laagliggende gedeeltes word gekenmerk deur breë inlate en kronkelinge langs steil sandsteenriwwe en eskarpe waarvan baie bebou is met duur en luukse woonhuise.

Die Georges-rivier het ook verskeie kunsmatige mere in die woonbuurt van Chipping Norton naby Liverpool. Hierdie mere staan bekend as die Chipping Norton Lakes en is die produk van sand- en klipwerke van die twintigste eeu. Die mere is nou gewild vir watersport en ontspanning vir die inwoners van die suidwestelike woonbuurte van Sydney.

'n Studam is oor die rivier gebou naby die Liverpool spoorweghalte in die negentiende eeu. Die Liverpool studam vorm nou die boonste getygrens waar die laaste soutwater in die Georges-rivier gevind word.

Brûe oor die Georges-rivier sluit in: Captain Cook brug (wat Sans Souci met Taren Point verbind), Tom Uglys brug (wat Blakehurst met Sylvania verbind) en Alfords Point brug (wat Padstow Heights met Alfords Point verbind).

Geskiedenis
-----------

Die Georges-rivier is vernoem na Koning George III van die Verenigde Koninkryk deur Goewerneur Arthur Phillip.

Hengel
------

Die Georges-rivier is 'n gewilde gebied vir hengelaars. Verskeie spesies vis word in die rivier aangetref (blinkvis, wyting, geelstert, joodvis en platkop). Daar is ook verskeie oesterplase in die rivier. Die bolope van die Georges-rivier het volop baars tydens die somermaande wat in die wintermaande afstroom migreer na die soutwater om te broei. Afvalwater wat in die rivier invloei word versigtig beheer om die rivier se habitat te bewaar.
**Limpie Basson** (1930–2008) was ’n Suid-Afrikaanse akteur, regisseur en radiopersoonlikheid. Hy onder meer vir die eertydse Nasionale Toneelorganisasie (NTO) en daarna vir Kruik en Truk toneelgespeel. Hy was bekend vir rolprente soos *Fiela se Kind*, waarvoor hy ’n Artes-prys ontvang het, *Tant Ralie se Losieshuis* en *Die Spaanse Vlieg*, asook TV-reekse soos *Arende* en *Verspeelde Lente*. Hy was ook ’n knap pianis.

Loopbaan
--------

Basson het aan die Universiteit Stellenbosch (US) studeer en was in 1949 deel van die US se eerste dramagroep. Hy het in die laat 1950's in Brittanje skoolgehou en is in die 1960's ná sy terugkeer aangestel as ’n akteur van die Transvaalse Raad vir Uitvoerende Kunste (Truk). Hy is daarna Kaapstad toe, waar hy in 1971 ’n groep professionele akteurs afgerig het wat in die destydse Departement van Kleurlingsake se diens was. Hulle het by "gekleurde" skole opgetree.

Hy het ook vir Kruik gewerk, asook vir die Maynardville-opelugteater en die "alternatiewe" teater Die Ruimte. Vir laasgenoemde teater was hy die regisseur van verskeie toneelstukke. Basson was ook jare lank omroeper by Radio Goeie Hoop.

As ’n rolprent- en TV-akteur het hy in later jare bekend geword vir produksies en reekse soos *Fiela se Kind* (waarvoor hy ’n Artes gewen het), *Arende, Verspeelde lente, Tant Ralie se Losieshuis, Die Spaanse Vlieg* en *Manakwalanners*.

Basson het twee weke voor sy dood ’n heupvervangingsoperasie ondergaan en was verswak. Hy is weens orgaanversaking dood.

Filmografie
-----------

As akteur:

* *Cape Rebel* (TV-reeks), 1989 as Uncle Peet
* Fiela se kind, 1988 as Kaliel September
* *Hostage*, 1987 as Zenrin Kushu
* Verspeelde lente, 1983 as Sagrys le Roux
* Die Spaanse Vlieg, 1978
* Tant Ralie se Losieshuis, 1974
* *Curse of the Dead*, 1974
* Die Spook van Donkergat, 1973
**Spartak Moskou** (Russies: Спартак Москва) is 'n Russiese sokkerspan in Moskou wat in die Russiese Sokker Kampioenskap speel. Die klub speel sy tuiswedstryde in die Loezjniki Stadion (kapasiteit: 78 360 toeskouers). *Spartak* is een van die gewildste spanne in *Rusland* en het orals in die land ondersteuners.

Erelys
------

* **Kampioen van Rusland (9)**

1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001
(naaswenner (4): 2005, 2006, 2007, 2009)
* **Kampioen van die Sowjetunie (12)**

1936 (herfst), 1938, 1939, 1952, 1953, 1956, 1958, 1962, 1969, 1979, 1987, 1989
(naaswenner (11): 1937, 1954, 1955, 1963, 1974, 1980, 1981, 1983, 1984, 1985, 1991)
* **Russiese Beker (3)**

1994, 1998, 2003
(naaswenner (2): 1996, 2006)
* **Sowjet Beker (10)**

1938, 1939, 1946, 1947, 1950, 1958, 1963, 1965, 1971, 1992
(naaswenner (5): 1948, 1952, 1957, 1972, 1981)
* **GOS Beker (6)**

1993, 1994, 1995, 1999, 2000, 2001
(naaswenner (3): 1997, 1998, 2002)

Bekende sokkerspelers
---------------------

* Vlag van Rusland Vladimir Besjastnikh
* Vlag van Sowjetunie Rinat Dasajev
* Vlag van Rusland Valeri Karpin
* Vlag van Rusland Viktor Onopko

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 7537818-8
* SUDOC: 167020005
* VIAF: 241244641
* WorldCat Identities: viaf-241244641

 |
Die **spekboom** (*Portulacaria afra*) is 'n vetplant met kleinerige blare.

Olifante vreet graag die boonste blare van die boom, wat veroorsaak dat dit horisontaal uitsit. Vir dié rede staan die boom ook as **olifantskos** bekend. Die olifante in die Oos-Kaap, insluitende dié in die Addo-Olifant Nasionale Park, kan tot 200 kg spekboomblare per dag vreet.

Spekboom is in staat om groot hoeveelhede koolstofdioksied uit die lug te neem en in suurstof en koolstof om te skakel. Een hektaar spekboom kan gemiddeld 4,2 ton koolstofdioksied per jaar na suurstof en koolstof omskakel. In die opsig is spekboom tot 10 keer meer effektief per hektaar as 'n tropiese reënwoud.

Die blare van die spekboom kan deur mense geëet word. Dit kan in tye van nood as 'n voedselbron aangewend word en is ook geskik vir gebruik in slaaie. Die blare het 'n effens suur, suurlemoenagtige smaak.

Die plant se FSA-nommer is 104.

Verspreiding
------------

In Suid-Afrika is die spesie inheems in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit word ook in die Karoo van die Oos- en Wes-Kaap aangetref. Die plant is ook inheems aan Eswatini, Kenia en Mosambiek.

Beskrywing
----------

Die spekboom is immergroen en word ongeveer 2,5 meter hoog. Die stam, wat tot 20 cm dik word, het 'n kurkagtige voorkoms. Die blare is helder groen, vleserig en eiervormig. Soos die boom ouer word, word die blare gelerig.

Fotogalery
----------

* Jong blare.Jong blare.
* 'n Takkie.'n Takkie.
* 'n Spekboom.'n Spekboom.
* Spekboom wat as 'n bonsai gekweek is.Spekboom wat as 'n bonsai gekweek is.
* Spekboom wat as 'n heining gesnoei is.Spekboom wat as 'n heining gesnoei is.

Sien ook
--------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Portulacaria afra***. |

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
**Gochas** is ’n klein dorpie in die Hardapstreek van Namibië sowat 64 km suidwes van Stampriet aan die oewers van die Auobrivier op ’n hoogte van 1 150 m bo seespieël.

Atletiek in die woestyn
Die jaarlikse reënval is sowat 193 mm. In 1960 het die bevolking bestaan uit 205 wit mense, 108 bruin mense en 224 swart mense. Gochas is die middelpunt van ’n landbougebied bestaande uit Kalahari-duineplase waarop met beeste en skape geboer word.

Die plek word met oorloë en opstande vereenselwig en was ’n militêre pos en kameelstasie tydens die Duitse bewind. Hier het die Duitsers in Januarie 1905 ’n oorwinning behaal oor die Nama-hoofman Simon Koper. ’n Gedenkteken is opgerig ter nagedagtenis aan kapt. Friedrich von Erckert, wat gesneuwel het in die Slag van Searsub in Maart 1908. Gochas se dorpsraad is in 1958 ingestel.

Jare lank moes inwoners self reëlings vir krag en water tref.

Sien ook
--------

* NG gemeente Gochas

Bron
----

* Potgieter, D.J. (ed.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
Prins **Georgi Lwof** (Russies: князь Георгий Львов) (2 November 1861 – 7 Maart 1925) was ’n Russiese staatsman en ná die era van die tsaars die land se eerste eerste minister, van 23 Maart tot 7 Julie 1917.

Voor die rewolusie
------------------

Prins Lwof is in Dresden, Duitsland, gebore as afstammeling van die grootprinse van Jaroslawl. Sy gesin het kort ná sy geboorte van Duitsland na Popofka in the Aleksin-streek getrek. Hy het sy regsgraad aan die Moskouse Staatsuniversiteit behaal en tot in 1893 in die staatsdiens gewerk. Tydens die Russiese-Japannese Oorlog het hy by die liberale Konstitusionale Demokratiese Party aangesluit en is kort daarna tot die Doema verkies. In 1915 het hy voorsitter van die Al-Russiese Unie van Zemstwo's geword.

Ná die rewolusie
----------------

Ná die Februarie-rewolusie en die abdikasie van tsaar Nikolaas II het hy voorsitter van die Russiese Voorlopige Regering geword. Weens onvoldoende steun het hy in Julie 1917 bedank ten gunste van sy minister van justisie, Aleksander Kerenski. Lwof is gearresteer toe die Bolsjewiste later dié jaar die mag oorgeneem het. Hy het ontsnap en na Parys, Frankryk, gevlug waar hy tot met sy dood gewoon het.
Die **speldekwassie** (*Sorocephalus teretifolius*) is 'n blomdraende struik wat tot die genus *Sorocephalus* behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Palmietriviervallei in die Kogelberg voorkom.

Die struik word slegs 1 m hoog en blom van November tot Desember. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in rotsagtige, droë hellings op hoogtes van 1500 - 1850 m.

In Engels staan die struik as die *Pinhead clusterhead* bekend.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
------

* REDLIST Sanbi
* Biodiversityexplorer
* Protea Atlas
* Protea Atlas 2
* Plants of the World Online

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q18082625
* GBIF: 3995989
* iNaturalist: 566350
* IPNI: 706704-1
* IUCN: 113240604
* Plant List: tro-26500177
* Tropicos: 26500177

 |
**Suid-Afrikaanse Barbarians** is 'n uitnodigingsrugbyklub wat volgens die lyne van die Britse Barbarians gestileer is. Dit is in 1960 gestig deur Frank Mellish, die voormalige Springbokkeurder en bestuurder van 1951–52, saam met die voormalige president van die Natalse Rugbyunie, Harry Stacey. Die klub is direk by die Suid-Afrikaanse Rugbyunie geaffilieer.

Klubkleure en embleem
---------------------

Die klub se kleure is 'n lig- en donkerblou bloktrui met 'n wit kortbroek. Spelers mag kouse van hul keuse dra (verkies gewoonlik hul eie klubsokkies). Die baadjie-kenteken is soortgelyk aan dié wat die Barbarians in 1929 gebruik het, hoewel speeltruie bloot 'n springende lammetjie op die linkerbors het.

Geskiedenis
-----------

Die klub se eerste inkarnasie was as 'n gekombineerde All Blacks- en Springbok-span onder die kapteinskap van Avril Malan, in 'n wedstryd teen Natal RFC tydens die All Blacks se toer na Suid-Afrika in 1960. Nog 'n "rooi letter"-dag in die klub se geskiedenis was toe hy die Britse Barbarians op toer in Port Elizabeth in 1969 verslaan het. Die klub se bestaan was daarna onseker, maar het in 1976 met die Quaggas, 'n Transvaalse Barbarians-span, saamgesmelt en 'n net-net nederlaag (31–32) teen die All Blacks se toerspan van daardie jaar aangeteken.

### Die professionele era

Soos met ander Barbarian-klubs internasionaal het die klub gesukkel om wedstryde in die professionele era te kry hoewel dit 'n toer Walliese XV in Junie 1993 aangebied het toe (ten spyte van die insluiting van nege Springbokke en drie Namibiese internasionale spelers) was Wallis die gemaklike wenners, 56–17. Die SA Barbarians het later in dieselfde jaar na die VK getoer.
**Florence Ribeiro (née Mathe)** (3 November 1933 - 1 Desember 1986) was 'n anti-apartheidsaktivis in Suid-Afrika. Haar vader, Henry Mathe, was 'n mynwerker, en haar moeder, Kate, 'n huishulp. Sy behaal haar onderwysdiploma in 1953, maar verlaat die onderwysberoep in 1957 toe sy met Fabian Ribeiro, 'n mediese student, getroud is, om 'n sakevrou te word. Sy open 'n slaghuis en begin haar B.Com.-graad aan die UNISA. Sy kon nie die kursus voltooi nie, omdat sy haar vier kinders, drie seuns en 'n dogter, moes grootmaak, en konsentreer op haar besigheid. Die politieke aktivis Robert Sobukwe, wat met haar suster getroud was, het bygedra tot haar bewuswording van die ongeregtigheid van apartheid.

Ribeiro en haar man het in Mamelodi gewoon en het baie inligting oor die gruweldade van die apartheidsregering ontbloot. In Mamelodi help hulle om die slagoffers van apartheid te beskerm en bied ook finansiële bystand aan behoeftige leerlinge. Hulle verbintenis tot geregtigheid het hulle egter duur te staan gekom toe hulle huis in 1986 afgebrand is. Na verskeie aanslae op hul lewens in 1985 en 1986, is die egpaar tragies doodgeskiet in hul huis op 1 Desember 1986.

In 1997 het die die Waarheid-en-versoeningskommissie (WVK) bevind dat hulle dood 'n sluipmoordaanval was deur agente van die SAW. Amnestie is in 1999 deur die WVK se amnestiekomitee toegeken aan die sluipmoordenaars.

Straatnaam
----------

Florence Ribeiro-weg (voorheen bekend as Koningin Wilhelmina-weg) in Pretoria is in 2012 na haar genoem.

Ander Plekname
--------------

Die *Dr Fabian and Florence Ribeiro Treatment Centre* in Cullinan is na die Ribeiro-egpaar genoem.
**HO** of **H0** is 'n skaal wat gebruik word vir modeltreintjies. Dit is die gewildste skaal van modelspoorweg ter wêreld.

Die presiese definisie van die HO of H0 skaal wissel effens volgens land. Volgens die Nasionale Modelspoorwegvereniging (NMRA) standaard S-1.2, wat hoofsaaklik gebruik word in Noord-Amerika, sal 3,5 millimeter (0,1 378 dm)
 1 werklike voet (304.8 mm) in HO-skaal verteenwoordig. Dit is 'n verhouding van 1:87.0857142, wat gewoonlik afgerond word tot 1:87.1. Volgens die MOROP standaard NEM 010, wat hoofsaaklik gebruik word in Europa, is H0 skaal presies 1:87.

In HO en H0, word spore 16,5 millimeter (0,64 961 dm)
 uitmekaar gespasieer, wat naastenby die standaardspoorwegmeter van 1 435 mm (4 vt 8 1⁄2 dm)
 verteenwoordig.

Afleiding
---------

HO-skaal stoomlokomotiewe staan in die N&W RR-museum in Crewe, Virginia.
Die naam HO is afgelei van die feit dat 1:87 skaal ongeveer die helfte is van dié van O-skaal wat die kleinste van die reeks van ouer en groter 0, 1, 2 en 3 skale is wat deur Märklin vervaardig was rondom 1900. In die meeste Engelssprekende markte word dit deesdae uitgespreek as "*aitch-oh*" en geskryf as die letters HO, maar in Duits word dit uitgespreek as "*hah-nul*", en steeds geskryf met die letter H en nommer 0.

Geskiedenis
-----------

HO-skaalmodel van 'n CSX lokomotief
Na die Eerste Wêreldoorlog was daar verskeie pogings om 'n modelspoorweg met die helfte van die grootte van 0 skaal in te voer, wat meer geskik sou wees vir kleiner huisuitlegte en goedkoper om te vervaardig. H0 is geskep om aan hierdie doel te voldoen. Vir hierdie nuwe skaal, is 'n spoorwydte van 16,5 mm ontwerp om die prototipe se standaardmeterbaan na te boots, en 'n modelskaal van 1:87 is gekies. So vroeg as 1922 het die firma Bing in Neurenberg, Duitsland, reeds 'n "tafelbladspoorweg" vir 'n paar jaar bemark. Dit het gekom op verhoogde, kwasi-geballaste spoor met 'n maat van 16.5 mm, wat destyds beskryf is as 00 of H0. Die treinlokomotiewe was aanvanklik van opwenklokwerk voorsien, maar vanaf 1924 was dit elektriesgedrewe. Bykomstighedevervaardigers soos Kibri, bemark geboue, brue en boompies in die ooreenstemmende skaal.

HO-skaaltreine is elders ontwikkel in reaksie op die ekonomiese druk van die Groot Depressie. Die treine het die eerste keer in die Verenigde Koninkryk verskyn, wat oorspronklik 'n alternatief vir die 00-maat was, maar dit kon nie kommersiële vordering maak teen die gevestigde 00-maat nie. Tog het dit baie gewild geword in die Verenigde State, waar belangstelling toegeneem het in die laat 1950's omrede modelspoorweë as speelgoed verminder het, en meer klem geplaas is op realisme in reaksie op entoesiaste se aanvraag. Terwyl die HO-skaal natuurlik meer delikaat is as 0-skaal, laat sy kleiner grootte modelbouers toe om meer besonderhede en meer skaalmyle in 'n soortgelyke omgewing in te pas.
Generaal **Jan Christoffel Greyling Kemp** (Amersfoort, Transvaal, 1872 - 1946) was 'n Suid-Afrikaanse soldaat en kabinetsminister.

Kemp ontvang sy skoolopleiding aan die Staatsgimnasium in Pretoria en bekwaam hom in 1889 as onderwyser. Twee jaar later aanvaar hy 'n betrekking in die onderwysdepartement van die Z.A.R. en word ook luitenant in die vrywilligers vir die distrik Krugersdorp. Hy dien in verskeie veldtogte teen inboorlingstamme en ook in die Jameson-inval. Hy onderskei hom in die Anglo-Boereoorlog en vorder tot die rang van generaal. Met die oprigting van die Unie-Verdedigingsmag in 1912 word hy offisier, maar sluit hom aan by die 1914-Rebellie, waartydens hy 'n geskiedkundige trek deur die Kalahariwoestyn onderneem saam met sy eenheid en ná die rebelle verslaan is, Duits-Suidwes bereik. Hy het hom later aan die Suid-Afrikaanse owerheid oorgegee. Hy is tronkstraf opgelê, maar in 1916 vrygelaat. 

In 1920 word Kemp Volksraadslid vir Wolmaransstad en in 1924 minister van landbou in genl. J.B.M. Hertzog se kabinet ná die bewindsoorname deur die Pakt-regering. Hy dien ook as minister van lande van 1936 tot 1939 tydens die bewind van die Verenigde Party. Sy outobiografie het onder die titel *Vir vryheid en vir reg* verskyn.

Jan Kempdorp is na hom vernoem.

Bronne
------

* Visser, Rud. P. (samesteller). 1957. Die Vaderland-Gedenkalbum. Johannesburg: Afrikaanse Pers-Boekhandel.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* ISNI: 0000 0000 4757 5486
* LCCN: no2007091936
* NTA: 182158004
* VIAF: 76100155
* WorldCat Identities: lccn-no2007091936

 |
Jan Fick
**Jan Fick** is die skrywersnaam van **C.F. Albertyn** (\*1909, Porterville - †2 Februarie 1999, Stellenbosch) , hoofbestuurder van Nasionale Pers, uitgewer en skrywer. As Jan Fick publiseer hy verskeie fiksie verhale.

Lewe en werk
------------

Christiaan Fick Albertyn is in 1909 op Porterville gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in 1929 ’n B.A.-graad verwerf. Deur deeltydse studie behaal hy later ’n M.A.-graad in Filosofie deur die Universiteit van Suid-Afrika. In 1935 behaal hy die Ph.D.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n proefskrif oor *Jeugmisdaad: ’n sosiologiese studie, met spesiale ondersoek na die verskynsel in die Skiereiland*, wat later gepubliseer word. Hy tree in 1930 in diens van die Nasionale Pers as redaksielid van *Die Burger* en is vanaf September 1936 redakteur van *Die Jongspan*. In 1944 word hy direkteur van die uitgewery wat in daardie jaar gestig word. Hy word in 1947 bestuurder van die Kaapstad tak van Nasionale Pers en in hierdie hoedanigheid is hy onder andere verantwoordelik vir die stigting van die tydskrif *Sarie Marais* (later net *Sarie*).  Vanaf 1954 tot 1958 is hy hoofbestuurder van Nasionale Pers en besturende direkteur van Nasionale Tydskrifte. Na aftrede stig hy die C.F. Albertyn-Uitgewery in Kaapstad op 30 November 1961, wat hom daaraan wy om naslaanmateriaal vir Afrikaanse kinders in hulle moedertaal beskikbaar te stel. Vir baie jare is hy voorsitter van die Helpmekaar-studiefonds, voorsitter van die Suid-Afrikaanse Museum en direkteur van Saambou. Daarbenewens was hy stigterslid en erepresident van die Klub Here Sewentien. In 1969 trou hy met Anna Salomina du Raan (gebore Gelderblom), wat self ’n gepubliseerde skryfster is. Uit ’n vorige huwelik het hy drie kinders, twee dogters (René en Stefanie) en ’n seun (Stoffel). Hy is op 2 Februarie 1999 op Kleinmond oorlede en sy vrou is op 5 Februarie 2005 op Stellenbosch oorlede.

Skryfwerk
---------

Onder die naam Jan Fick skryf hy fiksie. *Die grenswag* handel oor die tyd van die grensoorloë op die Oosgrens in die negentiende eeu. Hy wy hom daaraan om naslaanmateriaal vir Afrikaanse kinders in hulle moedertaal beskikbaar te stel en is as redakteur verantwoordelik vir die publikasie van *Die Afrikaanse Kinderensiklopedie*, *Die Ensiklopedie van die Wêreld* en *Kinders van die Wêreld*. Verder skryf hy *Die eerste eeu van die N.G. Gemeente Porterville*.

Eerbewyse
---------

In 1985 ontvang hy ’n erepenning vir voortreflike wetenskaplike vakbevordering van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.

Publikasies
-----------

### Jan Fick

* 1939 *Voortrekkers van Portersburg*
* 1941 *Die grenswag*

### C.F. Albertyn

* 1938 *Jeugmisdaad: ’n sosiologiese studie, met spesiale ondersoek na die verskynsel in die Skiereiland*
* 1956 *Die Afrikaanse Kinderensiklopedie* (redakteur)
* 1962 *Kinders van die wêreld* (redakteur)
* 1978 *Die Ensiklopedie van die Wêreld* (redakteur)
* 1979 *Die eerste eeu van die N.G. Gemeente Porterville*

Sien ook
--------

* Anna S. du Raan
* C.F. Albertyn
* Anna S. Albertyn
Jean-François Champollion
**Jean-François Champollion** (Figeac, 23 Desember 1790 – Parys, 4 Maart 1832) was 'n Franse taalkundige en grondlegger van die Egiptologie. Hy is beroemd omdat die ontsyfering van die Egiptiese hiërogliewe grotendeels aan hom te danke is.

Biografie
---------

Champollion is in Figeac gebore en is dikwels die Jongere genoem om hom van sy broer Champollion-Figeac te onderskei. Hy was ’n wonderkind wat tale betref: toe sy broer hom in 1805 na Parys geneem het, het hy reeds Hebreeus, Siries en Galdees geken. Hy het 'n student van Antoine-Isaac Silvestre de Sacy geword en in Oosterse tale gespesialiseer. Hy het Kopties geleer, die liturgiese taal van die Christene van Egipte, wat verwant is aan Antieke en Middel-Egipties. Sy kennis van hierdie taal was van groot belang in sy studie van hiërogliewe, want dit was die voortsetting van die taal van Antieke Egipte, maar kon reeds in sy tyd gelees word, omdat dit nie hiërogliewe gebruik nie.

In 1812 het hy 'n onderwyser van antieke tale in Grenoble geword en 'n ensiklopediese werk begin skryf oor alles wat met Antieke Egipte te doen het. Die geografiese deel daarvan is in 1814 gepubliseer. Reeds in hierdie boek noem hy dat hy vordering gemaak het met die lees van die inskripsies van die Rosettasteen. In 1821 publiseer hy 'n boek met die titel "*De l'écriture hieratique des Anciens Égyptiens*". Daar was destyds 'n debat oor die aard van die hiëratiese en hiërogliewe tekens. Het hulle klanke of konsepte verteenwoordig? In 1821 het Champollion laasgenoemde gedink, maar in 1822 het hy 'n verbysterende hiërogliewe alfabet gepubliseer. Sy veranderde houding was waarskynlik te wyte aan sy lees van Thomas Young se pogings om klanke in karakters te ontdek. Champollion het die koningsname van die Ptolemaïese tydperk gebruik om die alfabetiese karakters te ontrafel. Omdat hierdie konings van Griekse afkoms was, is hulle name inderdaad in alfabetiese karakters uitgespel. Dit het aan Champollion die sleutel gegee: die name van die konings is in werklikheid in die Egiptiese teks op die Rosettasteen in cartouches, ovaal omlyn.

In die jare 1822-1824 het hy verwoed gewerk om sy begrip van skryf en taal uit te brei, en in 1824 publiseer hy sy "*Précis du Système Hieroglyphique*", wat die grondslag gelê het vir die ontsyfering van die vele inskripsies en papiri oor 3000 jaar se geskiedenis.

Champollion is toe na Turyn om die papirus van daardie stad te bestudeer en toe na Egipte self, waar hy baie tekste met sy eie hand neergeskryf het. Ná sy terugkeer in 1830 het hy begin om al die verkrygde materiaal te organiseer en te vertaal. In 1831 is Champollion as professor in inskripsies en letterkunde aangestel, maar in 1832 sterf hy skielik van uitputting. Hy is in die Père-Lachaise-begraafplaas begrawe. Sy broer het toe die werk so goed moontlik oorgeneem en beide die Egiptiese grammatika en die woordeboek waaraan Champollion gewerk het, gepubliseer.
*Hierdie artikel handel oor die Onbevlekte Ontvangenis van Maria deur haar ouers. Moenie verwar word met Mariaboodskap nie.*
*Onbevlekte Ontvangenis* (ca. 1630), Sekelmaanmadonna deur Francisco de Zurbarán (1598–1664)
*Onbevlekte Ontvangenis* (1628–1629) deur Peter Paul Rubens in die Museo del Prado, Madrid, Spanje
Die fees **Onbevlekte Ontvangenis van Maria** (Latyn: *immaculata conceptio*) herdenk die afwesigheid van enige erfsonde by die Maagd Maria, omdat sy die moeder van Jesus sal word. Volgens die Rooms-Katolieke Kerk het God tydens die eerste moment van Maria se skepping haar van enige sonde beskerm en Maria het sodoende "onbevlek" gebly.

Die Onbevlekte Ontvangenis word algemeen met die maagdelike geboorte van Jesus verwar; laasgenoemde verwys egter na Jesus se Menswording. Terwyl baie Christene aan die maagdelike geboorte van Jesus glo, is dit veral Rooms-Katolieke en verskeie ander Christelike kerke, wat aan die Onbevlekte Ontvangenis van Maria glo. Volgens hierdie leerstelling is Maria deur haar ouers, wie se name Anna en Joachim net in apokriewe boeke genoem word, op 'n natuurlike manier verwek, ontvang en gebore, maar alles het sonder erfsonde gebeur.

Alhoewel die oortuiging van Maria se sondeloosheid of haar swangerskap sonder oorspronklike sonde sedert die Laat Antieke tydperk wyd gehou word, was die leerstelling tot in 1854 nie dogmaties gedefinieer nie, toe Pous Pius IX, *ex cathedra*, dit wil sê deur middel van die pouslike onfeilbaarheid, in sy bul *Ineffabilis Deus* die Onbevlekte Ontvangenis tot 'n dogma verhef het. Die Rooms-Katolieke Kerk vier die Onbevlekte Ontvangenis van Maria op 8 Desember; in baie Rooms-Katolieke lande is dit 'n heilige dag van verpligtings of ' patronale fees, en in sommige ander 'n nasionale vakansiedag. Dit word dus nege maande voor die dalk ouere fees Mariageboorte op 8 Desember gevier. Tientalle kerke is aan die leerstelling van Onbevlekte Ontvangenis van Maria gewy.
***Nezavisna Država Hrvatska***  
 **Onafhanklike Staat Kroasië**| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ←  | **1941 – 1945** |  → |

 |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Vlag | Wapen |

 |
| Volkslied: *Lijepa naša domovino**(Kroaties vir: "Ons mooi vaderland")* |
| Ligging of KroasiëLigging van die Onafhanklike Staat Kroasië |
| **Hoofstad** | Zagreb |
| **Taal/Tale** | Kroaties |
| **Regering** | Monargie |
| **President** |  |
|  - 1941-1943 | Tomislav II |
| **Governor** |  |
|  - 1941-1943 | Ante Pavelić |
|  - 1943-1945 | Nikola Mandić |
| **Geskiedenis** |  |
|  - Stigting | 10 April 1941 |
|  - Ontbinding | 8 Mei 1945 |
| **Oppervlakte** |
|  - 1941 | 115 133 km2 44 453 sq mi |
| **Bevolking** |
|  - 1941 skatting | 6 966 729  |
|      Digtheid | 60,5 /km² 156,7 /sq mi |
| **Geldeenheid** | NDH Kuna |

Die eerste staatshoof van 'n onafhanklike Kroasië, Anton Pavelić, tydens 'n besoek aan Adolf Hitler se *Berghof* op 9 Junie 1941
Die **Onafhanklike Staat Kroasië** (**OSK**, Kroaties: ***Nezavisna Država Hrvatska***, kort ***NDH***) was 'n kortstondige outoritêr-fascistiese Kroatiese republiek wat tussen 1941 en 1945 bestaan en naas die huidige Kroasië en Bosnië en Herzegowina ook dele van Serwië ingesluit het. Die staatshoof en diktator Ante Pavelić, leier van die nasionalistiese Ustaša-beweging, het noue bande met die Spilmoondhede gehandhaaf en hul kant in die Tweede Wêreldoorlog gekies.

Die Balkanveldtog van die Duitse Weermag, wat op 6 April 1941 met 'n aanval op die Serwies-oorheerste sogenaamde "Koninkryk Joego-Slawië" begin het, is deur baie etniese groepe, veral Bosniese Moslems, as 'n bevryding van Serwiese onderdrukking en 'n kans op die verwesenliking van hul nasionale aspirasies beskou (wat eers in 1993 realiteit geword het).

Die OSK is in April 1941 in die lewe geroep nadat die Europese Spilmoondhede, die sogenaamde Groot-Duitse Ryk en die Koninkryk Italië, die Koninkryk Joego-Slawië ontbind het. Aanvanklik het die spilmoondhede ook besettingsmagte in die OSK gestasioneer.
Die NG kerk Tweeling.
Ds. H.O. Pienaar is op 12 Maart 1949 hier ontvang.
Ds. S.C. Biggs, die leraar van 1958 tot 1963.
Grafsteen van die eerste leraar, ds. Meij, op die kerkterrein
Die NG gemeente Tweeling is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Tweeling in die provinsie en Sinode van die Vrystaat. Met ingang 2018 het die gemeente sowat 90 lidmate en 15 dooplidmate gehad.

Stigting
--------

Volgens De Kerkbode van 30 Junie 1926 blyk dit "op 17 Junie 1926 word 'n gemeente gestig deur die Ringskommissie van die Ring van Harrismith te Tweeling". Die gemeente is hoofsaaklik afgestig van 'n groot deel van Frankfort en Reitz en 'n klein deeltjie van Vrede.

Tot ouderlinge is destyds benoem die brs. L.P.J. Taljaard en J.A. Theron en tot diakens die brs. P.G. Human, C.P. Cilliers, J. Kriel en H.J. Duminy. Die predikant van Reitz is benoem tot konsulent en die gemeente sou onder die Ring van Harrismith ressorteer.

Kerkbou
-------

Op 12 Februarie 1927 is die hoeksteen van die kerk, wat as kerksaal gebruik is ná die inwyding van die gemeente se siersteenkerk, deur ds. J.P. van der Spuy, destyds predikant van Reitz en konsulent van die pas gestigte gemeente Tweeling, gelê. Ds. Van der Spuy, later ook moderator van die Vrystaatse Kerk, het besonder baie vir die gemeente opgeoffer voordat hy 'n eie predikant kon hê. Op 27 Mei 1927 is die kerksaal ingewy.

Eerste leraar
-------------

Oop 28 Mei 1927 is ds. M.J. Meij van Kokstad, waarvan hy ook die eerste leraar was, hier bevestig. Die bevestigingsrede is deur ds. J.P. van der Spuy uitgespreek en ds. Meij het sy intreerede uitgespreek na aanleiding van Hand. 10:20: "Ek vra dan om watter rede julle my laat haal het." Die jare 1927 tot 1937 was vir die jong gemeente jare van swaarkry. Sonder geld, behalwe 'n klein donasie van die gemeente Reitz, moes die gemeente opgebou word. Op 2 November 1942 is die pastoriemoeder die gemeente deur die dood ontval. Op 2 Oktober 1948 neem ds. Meij afskeid van die gemeente, aangesien hy ’n beroep na Cedarville aangeneem het.

Tweede leraar
-------------

Op 12 Maart 1949 is ds. Meij se opvolger, prop. H.O. Pienaar, hier bevestig. Die gemeente het in 1952 sy 25-jarige bestaan herdenk en by dié geleentheid 'n suksesvolle poging in verband met die stywing van sy kerkboufonds onder leiding van sy ywerige leraar aangewend. In daardie haar berig *Ons gemeentelike feesalbum*: "Vir hierdie groot saak ontbreek dit nie aan die nodige entoesiasme onder die gemeentelede nie en elkeen sien reikhalsend uit na die groot oomblik wanneer die deure van ons nuwe kerk vir die inwydingsplegtigheid oopgesluit sal word."

Enkele leraars
--------------

* Marthinus Johannes Meij, 28 Mei 1927 – 2 Oktober 1948
* Hugo Olivier Pienaar, 12 Maart 1949 – 1958
* Stanley Charles Biggs, 1958 – 1963
* Koos Lessing (aflosleraar) – 2018
* Willem Strauss, Augustus 2018 –

Bronne
------

* (af)  Olivier, ds. P.L. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Die gemeente se kerkgebou in Oakdene.
Die **NG gemeente Townsview** was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Ring van Turffontein en die Sinode Hoëveld. Dit het in 2022 met Mondeor en Deo Gloria Gemeenskapskerk as Ligbaken Gemeente saamgesmelt.

Die gemeente is gestig op 23 Junie 1953 in 'n tyd toe die Afrikaanse bevolking van die suide van Johannesburg vinnig toegeneem het. Die kerkgebou is geleë by Hexrivierstraat 6, Oakdene. Dit was lank 'n groot gemeente met byvoorbeeld 936 belydende en 380 dooplidmate in 1985, 1 057 en 423 in 1995 en 799 en 198 in 2005 in 'n tyd toe die ander groot gemeente in die suide, Mondeor, nog 939 belydende en 313 dooplidmate gehad het. Teen einde 2016 het Townsview se belydende lidmate afgeneem tot 375 en sy dooplidmate tot 48, vergeleke met Mondeor se 427 en 88. Dit laat die orige ses gemeentes in die Ring van Turffontein met 'n gemiddelde getal belydende lidmate van net 160 elk.

In 2019 het die NG gemeente Klipriviersberg, waarby die gemeentes Suid-Rand en Rosettenville eerder ingelyf is, deel van Townsview geword.

Bron
----

* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller). (1952). *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
**Lucius Septimius Odaenathus**, of net **Odaenathus** (Aramees: ܐܕܝܢܬ, *Oḏainaṯ*; Grieks: Οδαίναθος, *Hodainathos*), was in die tweede helfte van die 3de eeu ’n heerser van Palmyra, Sirië, en later van die kortstondige Palmyreense Ryk.

Vroeë lewe
----------

Sy volle naam was Lucius Septimius Odainath. Sommige meen sy naam was van Aramese oorsprong, terwyl ander glo sy naam kom van die Arabiese woord "Odaina", "Klein Oor". Sy stamboom dui daarop dat hy van Arabiese oorsprong was. Sy clan-naam wys sy familie het Romeinse burgerskap gekry onder ’n keiser van die Seweriese dinastie en dus was hulle die belangrikste familie in Palmyra sedert die 190's. Hy was die seun van Hairan, die seun van Vaballathus, die seun van Nasor.

Dit is nie bekend wanneer Odaenathus die heerser van Palmyra geword het nie, maar daar is ’n inskripsie reeds uit 258 waarin hy "die vermaarde konsul van ons meester" genoem word.

Bewind
------

Die neerlaag en gevangenskap van die Romeinse keiser Valerianus in 260 het die oostelike provinsies grootliks aan die genade van die Perse oorgelaat, wat onwenslik was vir Palmyra. Dit lyk of Odaenathus aanvanklik probeer het om die Persiese monarg, Shapur I, te paai. Toe sy geskenke verwerp is, het hy besluit om hom by Rome te skaar. 

In 261, toe daar twee aanspraakmakers op die Romeinse troon was, het hy die kant van Gallienus, die seun en opvolger van Valerianus, gekies en die troonrower Quietus by Homs verslaan. Vir sy trou is hy beloon met ’n uitsonderlike titel: hy het *totius Orientis imperator* geword, ’n onafhanklike luitenant van die keiser in die ooste.

Ná ’n reeks suksesse teen die Perse het hy sy seun Hairan as sy medeheerser aangewys. Dié was Odaenathus se seun, maar nie sy tweede vrou, Zenobia, s’n nie.

Dood en opvolging
-----------------

Hy en sy seun is deur sy neef Maeonius in ’n sluipmoordaanval vermoor. Daar is vermoedens dat Rome agter die moord sit, maar ook dat Zenobia teen hom saamgesweer het om haar seun Vaballathus op die troon te kry. Ná Odaenathus se dood in 266–267 het Zenobia hom opgevolg en namens die jong Vaballathus oor Palmyra geheers.

Bronne
------

* Long, Jacqueline, "Vaballathus and Zenobia", *De Imperatoribus Romanis*
* Cooke, George Albert (1903). *A text-book of North-Semitic inscriptions: Moabite, Hebrew, Phoenician, Aramaic, Nabataean, Palmyrene, Jewish*. Oxford: Clarendon Press.AS1-onderhoud: ref=harv (link)
* Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 1147213089
* VIAF: 7085151248006044270004
* WorldCat Identities (via VIAF): 7085151248006044270004

 |