recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die Eerkode—'n Tweestryd in die Bois De Boulogne, naby Parys, houtgravure na Godefroy Durand, *Harper's Weekly (*Januarie 1875*)*
'n **Tweegeveg** is 'n gereëlde betrokkenheid in 'n geveg tussen twee mense met ooreenstemmende wapens.

Gedurende die 17de en 18de eeue (en vroeër) was tweegevegte meestal enkelgevegte wat met swaarde uitgevoer is (die rapier en later die klein swaard), maar beginende in die laat 18de eeu in Engeland is tweegevegte meer algemeen met pistole geveg. Swaardgeveg en skietery het dwarsdeur die 19de eeu bly saambestaan.

Die tweegeveg was gebaseer op 'n erekode. Tweegevegte is uitgevoer nie om die opponent dood te maak nie, maar om "bevrediging" te verkry, dit wil sê om 'n mens se eer te herstel deur 'n bereidwilligheid te toon om jou lewe daarvoor te waag. As sodanig was die tradisie van tweegeveg gereserveer vir die manlike lede van die adel; in die moderne era het dit egter uitgebrei na dié van die hoër klasse. By geleentheid is tweegevegte met swaarde of pistole tussen vroue uitgevoer.

Wetgewing teen tweegeveg dateer uit die Middeleeuse tydperk. Die Vierde Raad van die Lateranen (1215) het tweegevegte verbied en siviele wetgewing in die Heilige Romeinse Ryk teen tweegevegte is aangeneem in die nasleep van die Dertigjarige Oorlog. Vanaf die vroeë 17de eeu het tweegevegte onwettig geword in die lande waar dit beoefen is. Tweegevegte het teen die middel van die 19de eeu in Engeland grootliks onguns geraak en teen die draai van die 20ste eeu in Kontinentale Europa. Tweegevegte het in die 19de eeu in die Oos-Verenigde State afgeneem en teen die tyd van die Amerikaanse Burgeroorlog het tweegevegte selfs in die Suide begin afneem. Openbare mening, nie wetgewing nie, het die verandering veroorsaak. Navorsing het die afname in tweegevegte verbind met toenames in staatskapasiteit.
Die Jet d'Eau-fontein in Genève 
 Die eerste Jet d'eau, omstreeks 1886. 
Die **Jet d'Eau** (Franse uitspraak: ​[ʒɛ do], *Water-Jet)* is 'n groot spuitfontein in Genève, Switserland. Dit is een van die bekendste bakens van die stad, wat op die amptelike toerismewebwerf van die stad, en op die amptelike logo vir Genève se aanbieding van die 2006 UEFA kampioenskappe, verskyn.  Die fontein is in die Geneva-meer, waar dit by die Rhône-rivier aansluit. Dit is regdeur die stad en vanuit die lug sigbaar, selfs as daar oor Genève op 'n hoogte van 10 km gevlieg word. 

Vyfhonderd liter water per sekonde word teen 'n hoogte van 140 meter straalvormig in die lug gespuit. Twee 550 kW pompe, wat by 2 400 V opereer, verbruik een megawatt elektrisiteit. Die water verlaat die spuitkop van 10 sentimeter teen 'n spoed van 200 km/h. Op enige gegewe oomblik is daar ongeveer 7 000 liter water in die lug. Niksvermoedende besoekers aan die fontein - wat vanaf 'n steenhawehoof aan die linkerkant van die meer bereik kan word - is soms verras as hulle sopnat word wanneer die wind net effens van rigting verander.

Geskiedenis
-----------

Die eerste Jet d'Eau is in 1886 by die Usine de la Coulouvrenière, 'n ent verder stroomaf van die huidige ligging, geïnstalleer.  Dit is as 'n veiligheidsklep vir 'n hidrouliese kragnetwerk gebruik en kon tot 'n hoogte van ongeveer 30 meter spuit. In 1891 is die estetiese waarde daarvan besef, en dit is na die huidige ligging verskuif ter viering van die Federale Gimnastiekfees en die 600ste herdenking van die Switserse Konfederasie, toe dit die eerste keer bedryf is. Die maksimum hoogte was ongeveer 90 meter. Die huidige Jet d'Eau is in 1951 in 'n pompstasie, wat gedeeltelik onderwater is, geïnstalleer. Hierdie pompstasie maak gebruik van water wat in die meer is, eerder as om die stad se water te gebruik. 

Sedert 2003 spuit die fontein regdeur die dag, behalwe wanneer dit ryp of daar 'n besondere sterk wind waai.   Dit spuit ook saans vanaf die lente en tot aan die einde van die herfs, wanneer dit deur 'n stel van 21 ligte, met 'n sterkte van altesaam 9 kW, verlig word. 

Op 25 Augustus 2016 is die 125ste bestaansjaar van die fontein op die huidige ligging gevier.

Beelde
------

* Uitsig vanaf St. Pierre-katedraalUitsig vanaf St. Pierre-katedraal
* Bootvaart op die Genève-meerBootvaart op die Genève-meer
* Jet d'Eau met 'n reënboogJet d'Eau met 'n reënboog
* Jet d'EauJet d'Eau
* LugfotoLugfoto
* Jet d'Eau verligJet d'Eau verlig
* Jet d'Eau met blou ligJet d'Eau met blou lig
* Jet d'Eau skemeraandJet d'Eau skemeraand
* Jet d'Eau met wit ligteJet d'Eau met wit ligte
* Jet d'Eau, lugfotoJet d'Eau, lugfoto
**Enzo Anselmo Giuseppe Maria Ferrari** Cavaliere Di Gran Croce Omri (Italiaans: [ˈɛNTSO anˈsɛlmo ferˈraːri]; 20 Februarie 1898 – 14 Augustus 1988) was 'n Italiaanse motorrenjaer en entrepreneur, die stigter van die Scuderia Ferrari Grand Prix motorrenspan, en daarna van die Ferrari-motorhandelsmerk. Hy was algemeen bekend as *Il Commendatore* of *Il Drake*. In sy laaste jare is daar dikwels na hom verwys as *L'Ingegnere* ("The Engineer") of *Il Grande Vecchio* ("The Grand Old Man").

Enzo Ferrari het met min formele opleiding grootgeword. Op die ouderdom van 10 het hy Felice Nazzaro se oorwinning by die 1908 Circuito di Bologna beleef, 'n gebeurtenis wat hom geïnspireer het om 'n renjaer te word. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy in die 3de Bergartillerieregiment van die Italiaanse Leër gedien. Sy pa Alfredo, en sy ouer broer, Alfredo Jr. is in 1916 dood as gevolg van 'n wydverspreide Italiaanse griepuitbraak. Ferrari het self ernstig siek geword in die 1918-grieppandemie en is gevolglik uit die Italiaanse weermagdiens ontslaan.

Renloopbaan
-----------

Ferrari in 1920
Ná die gesin se skrynwerkonderneming onder gegaan het, het Ferrari begin werk soek in die motorbedryf. Hy het sy dienste onsuksesvol aan Fiat in Turyn aangebied en het uiteindelik begin werk as toetsbestuurder vir C.M.N. (Costruzioni Meccaniche Nazionali), 'n motorvervaardiger in Milaan wat gebruikte vragmotorbakke in klein passasiersmotors omgebou het. Hy is later bevorder tot renmotorbestuurder en het sy mededingende debuut in die 1919 Parma-Poggio di Berceto-heuwelklimren gemaak, waar hy vierde geëindig het in die drieliter-kategorie agter die stuur van 'n 2.3-liter 4-silinder C.M.N. 15/20. Op 23 November van dieselfde jaar het hy aan die Targa Florio deelgeneem, maar moes hom onttrek nadat sy motor se brandstoftenk begin lek het. Weens die groot aantal uitvalle het hy 9de geëindig.

In 1920 het Ferrari as bestuurder by die resiesafdeling van Alfa Romeo aangesluit. Ferrari het sy eerste Grand Prix in 1923 in Ravenna op die Savio Circuit gewen. 1924 was sy beste seisoen, met drie oorwinnings, waaronder Ravenna, Polesine en die Coppa Acerbo in Pescara. Diep geskok oor die dood van Ugo Sivocci in 1923 en Antonio Ascari in 1925 het Ferrari, volgens sy eie erkenning, halfhartig voortgegaan. Terselfdertyd het hy 'n voorsmaak ontwikkel vir die organisatoriese aspekte van Grand Prix-wedrenne.

Na die geboorte van sy seun Alfredo (Dino) in 1932, het Ferrari besluit om uit te tree en eerder te fokus op die bestuur en ontwikkeling van die fabrieks-Alfa-renmotors, en het uiteindelik 'n renspan van superster-bestuurders opgebou, waaronder Giuseppe Campari en Tazio Nuvolari. Hierdie span is Scuderia Ferrari (in 1929 deur Enzo gestig) en het as 'n resiesafdeling vir Alfa Romeo opgetree. Die span was baie suksesvol, danksy uitstekende motors soos die Alfa Romeo P3 en die talentvolle renjaers, soos Nuvolari. Ferrari het uit mededingende jaag getree nadat hy aan 41 Grands Prix deelgeneem het met 'n rekord van 11 oorwinnings. In hierdie periode het die embleem van 'n pronkende hings op sy span se motors begin verskyn.
Die **inboekstelsel** was 'n stelsel van ingeboekte kinderarbeid wat in die 18de en 19de eeu deur Blankes in Suider-Afrika ingestel is. Die woord is afgelei van die Nederlandse werkwoord *inboeken* (inboek), met verwysing na die vereiste om die name en besonderhede van die inboekeling (ook gespel *inboekselling*) of vakleerlinge in die Landdros-register aan te teken.

Die stelsel het sy oorsprong in die Kaapse Noordgrens gedurende die tweede helfte van die 18de eeu, toe setlaars Khoi en San-kinders sou gevange neem en hulle as ingeboektes tot volwassenheid gedwing het om as arbeiders te werk.

Toe Boeretrekkers gedurende die 1840's na Transvaal migreer, het hulle die inboekstelsel met hulle saamgebring. Inboekelinge was kinders wat tydens togte gevang is of deur hul ouers oorhandig in ruil vir grond of goedere.  In sommige gevalle is sodaniges aan ander burgers verkoop, wat bekend gestaan het as die handel in "swart ivoor". 

In die Transvaal was die inboekelingse in 1866 ongeveer 4 000 individue, byna een uit elke tien setlaars. In 1869 het die sinode van die NG Kerk 'n resolusie aanvaar wat die praktyk veroordeel, maar dit twee jaar later herroep op grond daarvan dat die stelsel nie meer bestaan nie. In Transvaal het wetgewing vereis dat mans op 25-jarige ouderdom vrygelaat moet word, terwyl vrouens op 21 vrygelaat is, maar die wet is nie altyd in afgeleë grensgebiede nagekom nie.
Britse houding teenoor die Inboekstelsel-stelsel was ambivalent. Die Britse administrasie van Transvaal tussen 1877 en 1881 het dit nie beïnvloed nie.
Die **Kaïro Internasionale Lughawe** (IATA: **CAI**, ICAO: **HECA**) bedien Kaïro in Egipte en is die tweede grootste lughawe in Afrika na Johannesburg se O.R. Tambo Internasionale Lughawe. Dit lê sowat 15 kilometer noordoos van die middestad. In 2010 het daar sowat 16.15 miljoen passasiers aangekom of vertrek.

Geskiedenis
-----------

Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse Lugmag van die Verenigde State Payne Airfield gebou om die Geallieerde Magte te bedien, eerder as om die bestaande Almaza Lughawe (5 km hiervan geleë) oor te neem. Payne Airfield was 'n groot lugvrag- en passasierspil van die Amerikaanse lugvervoerkommandement, wat weswaarts verbind was met Benghazi-lughawe en Algierslughawe op die Noord-Afrikaanse roete en Dakarlughawe in Frans-Wes-Afrika (tans Senegal).

Ander bestemmings waarna daar op die vervoerroetes gevlieg was, is RAF Habbaniya, Irak op die Kaïro-Karatsjiroete; Lidda-lughawe, Britse Palestina; Djedda, Arabië, op die Sentraal-Afrikaanse roete na Roberts Field, Liberië (1941–1943), en later na die oorlog beëindig is, Athene, Griekeland en na bestemmings in Europa.

Toe die Amerikaanse magte die basis aan die einde van die oorlog ontruim het, het die Egiptiese Burgerlike Lugvaartowerheid die fasiliteit begin gebruik vir internasionale burgerlike lugvaart. In 1963 het Kaïro Internasionale Lughawe die ou Heliopolislughawe vervang, wat geleë was in die Hike-Step-gebied in die ooste van Kaïro.

Terminale
---------

Die lughawe het vier terminale, die derde (en grootste) is op 27 April 2009 geopen en die seisoenale vlugterminaal (vir Jedda-pelgrims) het op 20 September 2011 geopen. Terminaal 2 is in April 2010 gesluit vir groot opknappingswerk aan die struktuur en fasiliteite van die gebou.
**Proto-Indo-Europees** (**PIE**) is die gerekonstrueerde gemeenskaplike voorouer van die Indo-Europese taalfamilie. Geen direkte rekord van Proto-Indo-Europees bestaan nie, en die voorgestelde kenmerke daarvan is deur linguistiese rekonstruksie van gedokumenteerde Indo-Europese tale afgelei. Dit word ook **Oerindogermaans** genoem, alhoewel daarmee nié bedoel word dat die Germaanse óf Indiese dogtertale in 'n nouere verband daarmee staan as enige ander dogtertaal nie, maar slegs die twee geografiese ekstreme verteenwoordig.

Baie meer aandag is aan die rekonstruering van PIE bestee as enige ander prototaal, en dit word die beste begryp van enige taal uit daardie tydperk. Die oorwig van linguistiese werk tydens die 19de eeu is aan die rekonstruksie van PIE of sy dogtertale gewy, en etlike van die moderne linguistiese rekonstruksietegnieke (soos die vergelykende metode) het hierby baatgevind.

Vermoedelik is PIE vanaf ongeveer 4500 v.C. tot 2500 v.C. as 'n enkele taal gebesig tydens die Laat Neolitikum tot Vroeë Bronstydperk, hoewel skattings met meer as duisend jaar verskil. Volgens die heersende Kurgan-hipotese was die oorspronklike tuisland van die Proto-Indo-Europeërs moontlik in die Ponties-Kaspiese steppe van Oos-Europa. Die linguistiese rekonstruksie van PIE het insig verskaf in die pastorale kultuur en patriargale godsdiens van sy sprekers.

Namate sprekers van Proto-Indo-Europees van mekaar geïsoleer geraak het deur Indo-Europese migrasies, het die streeksdialekte van Proto-Indo-Europees wat deur die onderskeie groepe gepraat is, gedivergeer, aangesien elke dialek verskuiwings ondergaan het wat uitspraak (die Indo-Europese klankwette), morfologie en woordeskat betref. Oor baie eeue heen het hierdie dialekte verander in die bekende antieke Indo-Europese tale. Van daar af het verdere linguistiese divergensie gelei tot die evolusie van hul huidige afstammelinge, naamlik die moderne Indo-Europese tale. Vandag is Spaans, Engels, Portugees, Hindoestani (Hindi en Oerdoe), Bengali, Russies, Pandjabi, Duits, Persies, Frans, Marathi, Italiaans, en Goedjarati die afstammelinge van PIE met die meeste moedertaalsprekers.

Daar word geglo dat PIE oor 'n uitgebreide morfologiese stelsel beskik het wat infleksie-agtervoegsels ingesluit het (analoog aan *child, child's, children, children's* in Engels) benewens ablaut (d.i. vokaalveranderinge wat in Engels bv. as *sing, sang, sung, song* oorleef) en aksent. PIE-naamwoorde en voornaamwoorde het 'n komplekse stelsel van verbuiging, en werkwoorde het insgelyks 'n komplekse stelsel van vervoeging gehad. Die PIE fonologie, partikels, syfers, en kopula is ook goed gerekonstrueer.

Sterretjies word gebruik as 'n konvensionele teken van gerekonstrueerde woorde, soos \**wódr̥*, \**ḱwn̥tós* of \**tréyes*. Hierdie vorme is die gerekonstrueerde voorouers van onderskeidelik die moderne woorde vir *water*, *hond* en *drie*.
Die gerestoureerde *Suzakumon* (hek) van die Heijo Paleis
**Heijō Paleis (平城宮, *Heijō-kyū*?)** in Nara, was die Keiserlike Paleis van Japan (710-784 n.C.), gedurende die grootste deel van die Nara-tydperk. Die oorblyfesel van die paleis, en die omliggende gebied, is in 1998 as 'n UNESCO Wêrelderfenisgebied gevestig saam met 'n aantal ander geboue en gebiede as die "Historiese Monumente van Antieke Nara."

Ná Keiserin Genmei se bestyging van die Keiserlike Troon in 707 het heelwat bespreking plaasgeviond oor die skuif van die paleis. 'n Jaar later is 'n edik uitgevaardig aangaande die besluit om die palies na Nara te skuif. In 710 het die nuwe hoofstad amptelik oorgeneem, maar voltooiing van die Paleis moes nog langer wag. (Geskryf Heijō (平城) maar destyds as Nara uitgespreek, die gebied het sy sinoniem, Nanto (南都, 'Suidelike Hoofstad') teenoor Kioto, die hoofstad in die Noorde eeue later bekom.)

Die stad en die paleisgronde was grootliks op *Chang'an* (die hedendaagse Xi'an), die hoofstad van China gedurende die Tang-dinastie op dieselfde stadium toe Nara die hoofstad van Japan was. Chang'an was op sy beurt weer, soos baie antieke Oos-Asiese stede gegrond op 'n komplekse stelsel waarsêery, oortuigings en wette. Dit het die roosterstelsel van die straatuitleg bepaal sowel as die vereiste vir geestelike beskermende heiligdomme of tempels wat by besondere kardinale rigtings in die stad geplaas moes word.

Volgens die stelsel is die Paleis aan die noordelike punt geplaas op 'n lyn wat geloop het van Suzakustraat, die hoofdeurgang wat nood-suid deur die middel van die stad geloop het. Die straat het by die Suzaku-mon geëindig en die res van die Paleis geboue is dan noord van die hek gebou. Die hoofgeboue van die Paleiskompleks was die Daigoku-den, waar regerings aangeleenthede uitgevoer is, die Chōdō-in waar formele seremonies gehou is, die Dairi, die Keiser se woning, en kantoere vir verskeie administratiewe agentskappe. Die fondasies van die geboue is steeds sigbaar op die terrein.

Toe die hoofstad na Heian-kyō (vandag Kioto) geskuif is, is Nara se keiserlik paleis eenvoudig verlaat en aan die elemente oorgelaat. Oor die eeue heen het die geboue agteruitgegaan tot daar teen die begin van die Kamakura-tydperk in die laat 12de eeu byna niks meer bokant die grond behoue gebly het nie. Die dele onder die grond het egter behoue gebly en is deur moderne argeoloë herontdek.

Hoewel die terrein reeds in 1952 aangewys is as Spesiale Historiese Terrein deur die Agentskap vir Kulturele Sake duur argeolgiese uitgrawings steeds voort. Die Suzaku-mon en Tou-in Tuin is gerestoureer en vir die publiek oopgestel in 1998. Verder is daar in 2001 met restourasie van die eerste *Daigoku-den* begin.
'n Ronde matso.
**Matso** (meervoud: **matso's**) is 'n ongesuurde, plat soort brood wat deel van die Joodse kookkuns is en deel vorm van die Paasfees, wanneer brood met suurdeeg verbode is.

Volgens die Tora het God opdrag gegee dat die Israeliete gedurende die sewe dae lange fees net ongesuurde brood eet. Matso's kan óf sag soos 'n pita óf krakerig wees. Net laasgenoemde word kommersieel vervaardig, want sagte matso's het nie 'n lang raklewe nie. Matsomeel kan ook gebruik word om ronde matsoballe (Jiddisj: *kneidlach*) te maak, wat die hoofbestanddeel van matsobalsop is.

Bybelse bronne
--------------

*Matso*, of ongesuurde brood, word 'n paar keer in die Tora genoem in verband met die uittog uit Egipte:

> Nog dieselfde nag moet julle die vleis eet. Julle moet dit gebraai eet, saam met ongesuurde brood en bitter kruie.
> 
> — Eksodus 12:8

> In die eerste maand moet julle van die aand van die veertiende af ongesuurde brood eet tot op die aand van die een en twintigste van die maand.
> 
> — Eksodus 12:18

> Jy mag nie brood met suurdeeg in eet nie, maar sewe dae lank moet jy ongesuurde brood eet. Dit is brood wat herinner aan jou swaarkry, en jy moet jou lewe lank dink aan die dag waarop jy uit Egipte weg is: hoe jy haastig daar weg is.
> 
> — Deuteronomium 16:3

> Ses dae moet jy dan nog ongesuurde brood eet, en op die sewende dag moet julle tot eer van die Here jou God saamkom. Op hierdie dag mag jy geen werk doen nie.
> 
> — Deuteronomium 16:8

Bestanddele
-----------

Met die Paasfees moet eenvoudige matso geëet word wat van meel en water gemaak is. Die meel moet gemaak wees van een van vyf soorte graan: koring, gort, spelt, rog of hawer. 

Matso wat nie met die Paasfees geëet word nie, kan met uie, knoffel, papawersaad, ensovoorts gemaak word. Dit kan selfs rys, mieliemeel, bokwiet en ander meel bevat.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Matso.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Erica** is 'n blomplant-genus wat tot die familie *Ericaceae* behoort, en wêreldwyd sowat 857 spesies insluit. In Suid-Afrika staan hulle as **heide** of fynbos bekend. Die meeste spesies is struike maar drie spesies kan as bome beskou word, aangesien hulle meer as 2 meter hoog kan groei. Hulle kom voor op hoogliggende, rotsagtige plekke in grasveld of gemeng met ander struike van dieselfde grootte.

Benaming
--------

Die Latynse woord *erica* beteken "heide" of "besem". Dit word veronderstel dat Plinius die woord *erica* uit Antieke Grieks ἐρείκη afgelei het. Die naam heide word ook op enkele verwante genera van soortgelyke voorkoms toegepas. Die genus *Calluna* byvoorbeeld, is voorheen by *Erica* ingesluit, maar dit verskil deur blare wat selfs kleiner is (minder as 2–3 mm lank), en die blomkelk wat uit afsonderlike kelkblare bestaan. In Europa blom *Erica* in die laatwinter, en word dan winterheide genoem om dit te onderskei van somerheide (*Calluna*), wat laatsomer blom.

Beskrywing
----------

Meeste *Erica*-spesies is klein struike van 20–150 cm hoog, alhoewel enkeles hoër groei; *E. arborea* (boomheide) en *E. scoparia* (besemheide) groei die hoogste, naamlik tot 7 meter hoog. Almal is immergroen met besonder klein, naaldagtige blare van 2–15 mm lank. Die blomme groei soms uit die oksels, of andersins in terminale skerms of are, wat tipies na buite of afwaarts georiënteer is. Die sade is baie klein, en kan by sommige spesies vir dekades in die grond oorleef.

Spesies
-------

*Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: Lys van Erica spesies.*
Sedert Januarie 2019 is daar meer as 850 aanvaarde spesies in Kew's Plants of the World Online.

Fotogalery
----------

* Erica arborea*Erica arborea*
* Erica cinerea*Erica cinerea*
* Erica junonia*Erica junonia*
* Erica mammosa*Erica mammosa*
* Erica ciliaris*Erica ciliaris*

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Lys van Erica spesies

Bron
----

* *Watter Boom is dit?* Eugene Moll 2013 ISBN 978 1 77007 832 1
Logo van die National Rifle Association of America.
Die **National Rifle Association of America** (NRA) is 'n wapenregte-voorspraakgroep wat in die Verenigde State gebaseer is. Gestig in 1871 om geweerskietkuns te bevorder, het die moderne NRA 'n prominente wapenregte-bevordering-organisasie geword terwyl aanhou om vuurwapenveiligheid en bevoegdheid te leer. Die organisasie publiseer ook verskeie tydskrifte en borg mededingende skietkunsgeleenthede. Volgens die NRA het dit teen Desember 2018 byna 5 miljoen lede gehad, hoewel daardie syfer nie onafhanklik bevestig is nie.

Die NRA is een van die mees invloedryke voorspraakgroepe in die Amerikaanse politiek. Die NRA Institute for Legislative Action (NRA-ILA) is sy voorspraakafdeling, wat sy politieke aksiekomitee (PAC), die Political Victory Fund (PVF) bestuur. Oor sy geskiedenis het die organisasie wetgewing beïnvloed, deelgeneem aan of regsgedinge begin, en verskeie kandidate op plaaslike, staats- en federale vlak onderskryf of teengestaan. Enkele noemenswaardige steunwerwingspogings deur die NRA-ILA is die Wet op die Beskerming van Vuurwapeneienaars, wat beperkings van die Wet op Geweerbeheer van 1968 verminder het, en die Dickey-wysiging, wat die Centers for Disease Control and Prevention (CDC) verhinder om federale fondse te gebruik om voorspraak te maak vir vuurwapenbeheer.

Vanaf die middel tot laat 1970's is die NRA toenemend gekritiseer deur wapenbeheer en wapenregte-voorspraakgroepe, politieke kommentators en politici. Hierdie kritiek het begin ná veranderinge in die NRA se organisatoriese beleid, na aanleiding van wat nou na verwys word as die Opstand in Cincinnati by die 1977 NRA se jaarlikse konvensie. Die veranderinge, wat die voormalige NRA uitvoerende vise-president Maxwell Rich afgesit het en nuwe organisatoriese verordeninge ingesluit het, is beskryf as om die organisasie weg te beweeg van sy vorige fokusse van "jag, bewaring en skietkuns" en na 'n fokus op die verdediging van die reg om dra wapens. Die organisasie was die fokus van intense kritiek in die nasleep van hoëprofiel-skietery, soos die Stoneman Douglas Hoërskool-skietery en die Sandy Hook Elementêre Skool-skietvoorval, waarna hulle voorgestel het om gewapende sekuriteitswagte by skole te voeg.
Die doeltreffendheid se toename
**Perovskietsonselle** is in 2023 'n veelbelowende nuwe vorm van sonselle.

Die materiale
-------------

Haliedperovskiete is 'n familie van materiale wat hoë werkverrigtings en lae produksiekoste kombineer. Die naam perovskiet kom van die feit dat die meest van hulle 'n kristalstruktuur besit soos die E2₁- struktuur van die strukturbericht-klassifikasie of 'n struktuur wat daarvan afgelei is, soos die mineraal perovskiet (CaTiO3) self.

Hulle is *halied*perovskiete omdat hulle haliede (chloriede, bromiede of iodiede) is, nie oksiede soos CaTiO3 self nie.

Geskiedenis
-----------

In 2009 het die eerste perovskietselle slegs 3% energieopbrengs afgegee, maar in 2023 het die doeltreffendheid reeds bo 25% toegeneem. En daar is nog baie navorsing op hierdie gebied. Perovskietselle kan in dunne lae aangebring word omdat hulle sonlig baie sterk absorbeer. Hulle werkverrigting as dunnelaagselle is beter as enige ander behalwe III-V-tecnologieë. Hulle bandgaping kan maklik aangepas word deur die chemiese samestelling te verander en hulle kan op ander selle met 'n ander gaping aangebring word. Dit beteken dat hulle vermag die teoretiese limiet van 33% waaraan selle met net een bandgaping onderwerp is, te deurbreek.

Bandgaping
----------

Die kritalstruktuur van MAPI
Die bandgaping van bv. metielammoniumloodjodied CH3NH2PbI3, ook MAPI genoem, word dikwels as direk beskou en dit sou ten dele verklaar waarom die werkverrigting beter is as in byv silikon, wat se bandgaping indirek is. Maar die rekombinasiespoed in MAPI is verrassend laag, wat ook gunstig is. Tianyi Wang et al. verklaar dit deurdat die gaping tog effens indirek is deur die spin-baankoppeling van die sware loodatoom. Onder 325 MPa druk verdwyn hierdie effek in 'n omkeerbare faseoorgang.

Nadele
------

Daar is nogtans nadele wat oorwin moet word vir 'n suksesvolle kommersialisering.

1. Baie perovskietselle bevat lood en loodverf het bewys tot vergifitingsprobleme te lei. Daar is egter ook sisteme wat pleks lood tin(II)jodied gebruik.
2. Die stabiliteit en duursaamheid is dikwels 'n probleem. Sonselle moet liefs 50 jaar op 'n dak lê
3. Die grootskaalse produksie vereis die oplossing van baie praktiese probleme
4. Daar is nog vrae van validasie, verifikasie van die werkverrigting en bankbaarheid wat opgelos moet word om finansiële ondersteuning te verkry
**Eienskappe**| **Algemeen** |
| --- |
| Naam | Chroom(III)chloried |
| Struktuurformule vanStruktuurformule van  |  |
| Chemiese formule | CrCl3 |
| Molêre massa | 158,35[g/mol] |
| CAS-nommer | 10025-73-7   |
| Voorkoms | pers vastestof   |
| Reuk | reukloos |
| **Fasegedrag**   |
| Selkonstantes | a=601,7; c= 1730,0 pm   |
| Ruimtegroep | P3112  |
| Nommer | 151/153   |
| Strukturbericht | D0₄ |
| Smeltpunt | 1152 °C  |
| Kookpunt | >1300 °C (ontbind)  |
| Digtheid | 2,87 [g/cm3 |
| Oplosbaarheid | onoplosbaar;   |
| ΔsublHɵ | 220,9 [kJ/mol] @298K |
| **Suur-basis eienskappe** |
| pKa |  |
| **Veiligheid** |
| Flitspunt | onbrandbaar |
| Tensy anders vermeld is alle data vir standaardtemperatuur en -druk toestande. |
|   |  |
| Portaal  Chemie |

**Chroom(III)chloried** is 'n sout van chroom in sy +3 oksidasietoestand met soutsuur. Sy chemiese formule is CrCl3

Kristalstruktuur
----------------

Watervrye chroomtrichloried kristalliseer in 'n trigonale struktuur wat die argetipe van die D04-struktuur van die strukturbericht-klassifikasie is. Dit is 'n gelaagde toebroodjiestruktuur met chroomione in oktaëdriese holtes tussen twee chloriedioonlage met digpakking.

Chroom(III)chloried vorm hidrate soos die heksahidraat CrCl3.6H2O. Dit het 'n romboëdriese, trigonale struktuur (ruimtegroep R3c, nommer 167; a=1183,4; c=1189,9 pm) wat die argetipe van die J22 struktuur van die strukturbericht-klassifikasie is.

Die heksahidraat het twee isomere wat geskryf kan word as [Cr(H2O)4Cl2]Cl.2H2O wat donkergroen is en [Cr(H2O)5Cl]Cl2.2H2O wat liggroen is. 

Ontleding met TGA het gewys dat die stowwe albei water en HCl verloor teen hoër temperature en uiteindelik Cr2O3 oplewer pleks van die watervrye chloried.

Magnetiese en elektriese eienskappe
-----------------------------------

CrCl3 is 'n gelaage verbinding met Van der Waals-binding tussen die lae. Dit maak die eienskappe baie anisotroop. Dit is ook moontlik om lae te vervaardig wat uit net een Cl-Cr-Cl-toebroodjie bestaan, analoog aan grafeen en grafiet. Die chroomione het 'n konfigurasie met hoëspintoestand met drie 3d-elektrone (t2g3). In die toebroodjielae is ferromagnetiese ordening, onder Tc=16K orden die lae antiferromagneties aan mekaar. Die magnetiese moment het 'n waarde dig by die teoretiese

Die materiaal is 'n Mott-isolator as gevolg van sterk exchangekorrelasies in die halfgevulde t2g-band. Die bandgaping is ongeveer 3,1 eV.

De chloried vorm 'n volledige reeks mengkristalle met CrBr3 waarin die bandgaping lineêr afneem tot ongeveer 2,5 EV en die Tc toeneem tot 31K. Al die meetgegewes van die magnetiese susseptibiliteit kan met 'n Curie-Weiss-wet verklaar word. Die Curie-Weiss-temperatuur ΘCW neem lineêr toe van 30K vir die chloried na ongeveer 47K vir die bromied. Die magnetiese moment van al die mengkristalle lê dig by die teoretiese waarde van μeff=3,87 Bohrmagneton.
**Eienskappe**| **Algemeen** |
| --- |
| Naam | Koperjodied |
| Struktuurformule vanStruktuurformule van  |  |
| Chemiese formule | CuI |
| Molêre massa | 190,45 [g/mol] |
| CAS-nommer | 7681-65-4   |
| Voorkoms | liggeel vastestof   |
| Reuk | Reukloos  |
| **Fasegedrag**   |
| Selkonstantes | a=605,4 pm   |
| Ruimtegroep | F43m  |
| Nommer | 216   |
| Strukturbericht | B3 |
| Smeltpunt | 600°C |
| Kookpunt | 1290°C |
| Digtheid | 5,62 [g/cm3]  |
| Oplosbaarheid | sleg oplosbaar; 0,00042 [g/L]   |
| Brekingsindeks | sien teks |
| **Suur-basis eienskappe** |
| pKa |  |
| **Veiligheid** |
| Flitspunt | nie-brandbaar  |
| LD50 | 300-2000 [mg/kg] (oraal) |
| Tensy anders vermeld is alle data vir standaardtemperatuur en -druk toestande. |
|   |  |
| Portaal  Chemie |

**Koperjodied** is 'n sout van koper en waterstofjodied met formule CuI. Met jodium is die +1 oksidasietoestand van koper die enigste wat stabiel is. Koperjodied kom in die natuur as die mineraal marshiet voor.

Dit is 'n liggeel, deursigtige stof in enkelkristallyne vorm. Dit is 'n p-tipe halfgeleier met 'n direkte bandgaping van 3,1 eV  Die brekingsindeks neem af van 2,7 by 400 nm tot onder 2,3 by 800 nm. Dit volg die Cauchy-vergelyking:

{\displaystyle n(\lambda )=A+{\frac {B}{\lambda ^{2}}}+{\frac {C}{\lambda ^{4}}}}

Strukture
---------

Die stof ondergaan twee vast-vast fase-oorgange by verhtting. Die fase wat by kamertemperatuur stabiel is word gewoonlik γ-CuI genoem of soms CuI-III. γ-CuI het die kubiese sfaleriet-struktuur. (B3 in die strukturbericht-klassifikasie. Teen 369 C gaan dit oor in die β-CuI of CuI-II-fase met 'n heksagonale wurtziet-struktuur, (B4) Die entropieverandering ΔtrS= 1100 J/molK. Teen 400 °C gaan dit die α-CuI of CuI-I-fase oor. Dit het 'n haliet-struktuur (B1). Die entropieverandering ΔtrS= 473 J/molK. Koperjodied smelt teen 600°C

Eienskappe
----------

### Elektries

α-CuI is 'n superioniese geleier. Dit is vergelykbaar met koper(I)bromied hoewel koperjodied die haliet-struktuur het en nie die α-Ag2S-struktuur nie. Die spesifieke geleibaarheid is σ= 0,01-0,03 S/cm-1 en die termiese aktiveringsenergie σT= Ea= 0,17-0,26 eV. Die β-fase het 'n laer geleibaarheid maar die geleiding is ook termies geaktiveer en ionies.

### Magneties

Die γ-fase is diamagneties en sy susseptibiliteit (χm= -61,4x10-6 emu/mol of -7,7x10-10 m3/mol in SI-eenhede) is onafhanklik van die temperatuur. Die superioniese α-fase s'n is egter afhanklik van die temperatuur. Dit word beskou as 'n effek van die paramagnetiese Van Vleck-bydrae tot die magnetiese susseptibiliteit.

### Chemies

Koperjodied kan uit 'n koper(II)sulfaatoplossing met kaliumjodied neergeslaan word:

{\displaystyle 2Cu^{2+}(aq)+2SO\_{4}^{2-}(aq)+5K^{+}(aq)+5I^{-}(aq)\rightarrow 2CuI(s)\downarrow +I\_{3}^{-}(aq)+2SO\_{4}^{2-}(aq)+5K^{+}(aq)}
Dit is 'n redoksreaksie waarin koper se oksidasietoestand van +2 na +1 verander en 'n jodiedioon van -1 na neutrale jodium geoksideer word.
'n Tekening van Hugh in sy kis, deur Samuel Hieronymus Grimm (1791).
**Hugh van Lincoln** (1246 - 27 Augustus 1255) was 'n Engelse seun wie se dood in Lincoln, Engeland valslik aan Jode toegeskryf is. Hy is soms bekend as "klein sint Hugh van Lincoln" om hom te onderskei van die volwasse sint Hugh van Lincoln (in 1200 oorlede). Die seun Hugh is nie amptelik heilig verklaar nie, en dus is "klein sint Hugh" 'n verkeerde benaming.

Hugh het een van die bekendste "bloedlaster"-heiliges geword: gewoonlik Christelike kinders wie se dood vertolk is Joodse offerandes. Sommige historici glo die kerkowerhede van Lincoln het gebeure in 'n sekere rigting gestuur om 'n winsgewende vloei van pelgrims na die heiligdom van 'n martelaar en heilige te vestig. Hugh se dood is belangrik, want dit was die eerste keer dat die koning geloofwaardigheid verleen het aan kindermoordbewerings, deur die regstreekse inmenging van koning Hendrik III. Daarom is die verhaal, in teenstelling met ander Engelse bloedverdigsels, in die historiese letterkunde van die Middeleeue opgeneem en in gerugte wat tot in die 20ste eeu die rondte gedoen het.

Oorblyfsels van Hugh se heiligdom in 2006.

Die beskuldigings
-----------------

Die negejarige Hugh het op 31 Julie 1255 verdwyn en sy lyk is op 29 Augustus in 'n put ontdek. Daar is beweer Jode het Hugh gevange geneem, gemartel en gekruisig. Gissings het ontstaan dat sy lyk in 'n put gegooi is nadat pogings om hom te begrawe misluk het omdat die grond dit verwerp het. 'n Jood, Copin, het na bewering skuld op die moord beken. Dit lyk of hy onder marteling ondervra is.

'n Paar gebeure het die impak van die moord vergroot. Hendrik III het omtrent 'n maand ná die aanvanklike inhegtenisneming en bekentenis in Lincoln aangekom. Hy het opdrag gegee dat Copin tereggestel word en dat 90 Jode lukraak in hegtenis geneem word in verband met Hugh se verdwyning en moord. Hulle is in die Londense Tower aangehou en van 'n rituele moord aangekla. Altesaam 18 van die Jode is gehang omdat hulle geweier het om aan die proses deel te neem en aan die genade van 'n Christelike jurie uitgelewer te word.

Altesaam 71 Jode is op 3 Februarie 1256 verhoor. Hulle is deur 'n jurie van 48 ter dood veroordeel. Teen Mei is hulle egter vrygelaat. Dit is moontlik dat twyfel begin ontstaan het oor hulle skuld.

Verering
--------

Nadat die nuus oor Hugh se dood versprei het, is wonderwerke aan hom toegeskryf. Hy het een van die jongste kandidate vir heiligwording geword, met 27 Julie sy nieamptelike feesdag. Hy is nooit amptelik heilig verklaar nie, maar die plaaslike inwoners het hom as een vereer. Sy feesdag is nooit amptelik gevier nie.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Dr. Ave Duthie.
**Augusta Vera Duthie** (18 Julie 1881-23 Oktober 1963) was ‘n Suid-Afrikaanse plantkundige.

Dr. Ave Duthie is gebore op die familielandgoed Belvidere, net buite Knysna. Sy was die tweede dogter van Archibald Hamilton Duthie en sy vrou Augusta en die kleindogter van T. H. Duthie. Sy studeer Plantkunde, Natuurkunde en Wiskunde aan die Hugenote-kollege in Wellington. In 1902 ken die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop die BA-graad aan haar toe en word so die eerste persoon gebore op Knysna wat ‘n graad verwerf. Daarna word sy aangestel as lektrise in Plantkunde aan die Victoria Kollege (nou die Universiteit van Stellenbosch) om die Departement Plantkunde daar te stig. In 1910 behaal sy ‘n MA-graad by die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop en in 1912 ken die Universiteit van Suid-Afrika ‘n doktorsgraad aan haar toe oor ‘n verhandeling getiteld *The vegetation and flora of the Stellenbosch flats*. Na haar aftrede in Desember 1939 vestig sy haar weer op Belvidere.

Haar navorsing was gerig op die plantspesies en plantegroei rondom Stellenbosch. ‘n Twintigtal publikasies oor die onderwerp is internasionaal bekend. Duthie se bydrae tot die plantkunde van Suid-Afrika word herdenk in gebrandskilderde vensters van die Belvidere Holy Trinity-kerk. Twee van die 13 nuwe plantspesies wat sy ontdek het, verskyn in die vensters. Sy was die grondlegger van die Botaniese Tuin op Stellenbosch. Die Duthie-natuurreservaat in Banhoekweg, Stellenbosch is ‘n Suid-Afrikaanse natuurerfenisprojek.

Die standaardskrywerafkorting **A.V.Duthie** word gebruik om haar as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.

Sy lê begrawe tussen ander lede van haar familie in die kerkhof van die kerkie op Belvidere. As haar sterfdatum gee die museum op Knysna 23 Oktober aan. Die ander bron noem 8 Augustus.

Eponieme
--------

* *Duthiastrum*
* *Chlorotalpa duthieae*
* *Impatiens duthieae*
* *Ischyrolepis duthieae*
* *Ornithogalum duthiae*
* *Psilocaulon duthieae*
* *Romulea duthieae*
* *Ruschia duthieae*
* *Stomatium duthieae*

Sien ook
--------

* Lys van botaniste volgens outeursafkorting.

Bibliografie
------------

* Knysna Museum
* *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*, deel 4. Kaapstad: Nasou, 1971. ISBN 0-625-00320-9
Sir George Herbert Farrar
Sir **George Herbert Farrar** (1859 - 1915) was 'n goudmagnaat en soldaat. Hy is in Cambridge, Engeland gebore. Hy kom saam met sy broer, Sydney, in Suid-Afrika aan. Hy speel 'n belangrike rol in die oopstelling van die oostelike goudvelde en in 1893 stig hy die *East Rand Proprietary Mines*, een van die grootstes ter wêreld. Hy was 'n ondersteuner van die *Reform Commitee* en is as een van die belhamels van die Jameson-inval wat regter Reinhold Gregorowski ter dood veroordeel. Sy vonnis word versag en word met £25 000 beboet. Hy onderskei hom in die Tweede Vryheidsoorlog en word later voorsitter van die Kamer van Mynwese. Hy speel 'n belangrike rol in die politiek onder die Kroonkoloniebewind. Hy sterf in 'n treinongeluk terwyl hy op krygsdiens was in Suidwes-Afrika.

Sir George Herbert Farrar se graf in Bedfordview
Farrar is in Bedfordview, oos van Johannesburg, begrawe.

Trivia
------

Die voorstad Farrarmere, Benoni is na genoem.

Bron
----

* *Ensiklopedie van Suidelike Afrika*, Eric Rosenthal, 1967
Majuba-kragstasie is in Suid-AfrikaMajubaMajubaLigging van die Majuba Kragsentrale
**Majuba-kragstasie** is 'n kragsentrale tussen Volksrust en Amersfoort in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die kragsentrale is steenkool-aangedrewe en word deur Eskom bedryf. Dit is Eskom se enigste kragstasie wat nie aan 'n spesifieke myn gekoppel is nie en sy steenkool vanuit verskillende bronne ontvang.

Konstruksie aan die sentrale het in September 1983 begin. Die eerste eenheid is in April 1996 aan die netwerk gekoppel. Die laaste eenheid is teen April 2001 in werking gestel. Die Zaaihoekdam voorsien die sentrale van water.

Majuba het drie 665 MW droë-verkoelde eenhede en drie 716 MW nat-afgekoelde eenhede met 'n totale geïnstalleerde kapasiteit van 4 110 MW en 'n turbine *Maksimum Deurlopende Waardering* van 35,3% op die droë-verkoelde turbines en 37,7% op die nat-afgekoelde eenhede.

Benewens steenkool word Majuba deur syngas aangedryf wat deur ondergrondse vergassing by 'n nabygeleë proefaanleg verkry word. Die proefaanleg lewer 3 000 tot 5 000 kubieke meter gas per uur. Die gas word met 'n 7-kilometer pyplyn met 'n deursnee van 600 mm na die kragstasie vervoer.

Die kragstasie was in November 2014 in die nuus nadat 'n steenkoolsilo in duie gestort het. Dit het tot die toepassing van landswye beurtkrag gelei. Na bewering is toenemende vibrasie sedert Januarie 2014 in die silo waargeneem, wat tot die verswakking van die struktuur gelei het.
Die **Drakensbergsuikerbos** (*Protea dracomontana*) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Die plant kom in die Oos-Kaap, Lesotho, KwaZulu-Natal en die eskarp van die Vrystaat asook Zimbabwe voor. Die struik word tot 1.5 m hoog en blom hoofsaaklik van Januarie tot Maart.

Die plant spruit weer uit na 'n brand. Die saad word vrygelaat nege tot twaalf maande nadat die blomme gevorm is en word deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei op alpynse grasvelde op hoogtes van 1 600 m tot 2 600 m.

In Engels staan dit as die *Drakensberg sugarbush* bekend.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Lys van proteaspesies

Bronne
------

* Biodiversityexplorer
* Protea Atlas
* REDLIST Sanbi
* Plants of the World Online

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q18078973
* APDB: 82680
* GBIF: 5637864
* iNaturalist: 592512
* IPNI: 705766-1
* IUCN: 113209593
* NCBI: 273574
* Plant List: tro-26500443
* Tropicos: 26500443

 |
**Robert John Downey jr.** (gebore op 4 April 1965) is ’n Amerikaanse akteur. Sy loopbaan het groot sukses in sy jeug ingesluit, gevolg deur ’n tydperk van middelmisbruik en regsprobleme, en ’n terugkeer na kommersiële sukses in sy middeljare.

Loopbaan
--------

Downey in 1990 by die première van *Air America*.
Hy het sy rolprentdebuut op vyf jaar gemaak toe hy in sy pa, Robert Downey sr. se fliek *Pound* (1970) gespeel het. Hy het in prente verskyn wat met die destydse "Brat Pack" verbind is, soos die wetenskapsfiksiekomedie *Weird Science* (1985) en die drama *Less Than Zero* (1987). Ander prente waarin hy te sien was, sluit in die aksiekomedie *Air America* (1990), die komedie *Soapdish* (1991) en die misdaadprent *Natural Born Killers* (1994). Hy was Charlie Chaplin in die 1992-fliek *Chaplin*, waarvoor hy ’n Oscar-benoeming vir beste akteur gekry het.

Nadat hy in 2000 uit die Kaliforniese Middelmisbruikbehandelingsentrum en Staatsgevangenis vrygelaat is, waar hy weens dwelmaamklagte was, het Downey aangesluit by die televisiereeks *Ally McBeal* – hy was Calista Flockhart se liefde. Hy is geloof vir sy spel en het die Golden Globe vir beste manlike byspeler gewen. Sy karakter is uit die reeks geskryf toe Downey afgedank is weens twee inhegtenisnemings oor dwelms laat in 2000 en vroeg in 2001. Nadat hy weer in ’n rehabilitasiesentrum was, soos deur ’n hof gelas, was hy eindelik skoon. 

Sy meer onlangse prente sluit in die musiekkomedie-misdaadprent *The Singing Detective* (2003), die gruwelprent *Gothika* (2003), die misdaadkomedie *Kiss Kiss Bang Bang* (2005), die raaiselriller *Zodiac* (2007) en die satiriese aksiekomedie *Tropic Thunder* (2008), waarvoor hy vir ’n Oscar vir beste manlike byspeler benoem is. Daarna was hy in die rol van die Marvel Comics-superheld Iron Man, asook in Guy Ritchie se *Sherlock Holmes* (2009) en sy opvolg, *Sherlock Holmes: A Game of Shadows* (2011).
**Ricky Thomas Ponting** (gebore 19 Desember 1974) is 'n Australiese krieketafrigter, kommentator en voormalige krieketspeler. Ponting was kaptein van die Australiese nasionale span tydens hul "goue era" tussen 2004 en 2011 in toetskrieket en 2002 en 2011 in Internasionale eendagwedstryde. Hy is die suksesvolste kaptein in internasionale krieketgeskiedenis, met 220 oorwinnings in 324 wedstryde en 'n wenkoers van 67,91%. Hy het onder meer tydens die Kampioenetrofeë in 1998, 2000, 2002, 2004, 2006 en 2009, die krieketwêreldbekertoernooie in 1996, 1999, 2003, 2007 en 2011, asook die T20I-wêreldbekertoernooie in 2007 en 2009 vir Australië gespeel.

Hy word allerweë beskou as een van die beste kolwers van die moderne era en het in Desember 2006 die hoogste gradering bereik wat 'n toetskolwer in 50 jaar behaal het, hoewel dit in Desember 2017 deur Steve Smith oortref is. Hy is derde op die lys van krieketspelers volgens die aantal internasionale honderdtalle aangeteken, na Sachin Tendulkar en Virat Kohli.

Tuis het Ponting vir sy tuisstaat Tasmanië sowel as Tasmanië se Hobart Hurricanes in Australië se binnelandse kompetisie, die Big Bash League, gespeel. Hy het as 'n spesialis-regshandige kolwer gespeel, 'n uitstekende glipveldwerker, sowel as 'n deeltydse bouler. Hy het Australië tot hul tweede 5–0 As-oorwinning gelei sowel as oorwinning by die 2003- en 2007-krieketwêreldbekertoernooie en was ook 'n lid van die 1999-krieketwêreldbekerwenspan onder Steve Waugh. Hy het Australië tot opeenvolgende Kampioenetrofee oorwinning gelei in 2006 en 2009.

Veglustig en soms 'n omstrede kaptein, is hy statisties een van die suksesvolste toetskapteins van alle tye, met 48 oorwinnings in 77 toetse tussen 2004 en 31 Desember 2010. As speler is Ponting die enigste krieketspeler in die geskiedenis wat betrokke was in 100 toetsoorwinnings. Hy was as speler by die meeste eendagoorwinnings betrokke, met 262 oorwinnings, nadat hy in meer as 160 toetse en 370 eendagwedstryde gespeel het.

Ponting, 'n suksesvolle kolwer, is Australië se voorste lopiemaker in toets- en eendagkrieket. Hy is aangewys as "Krieketspeler van die Dekade 2000". Hy is die huidige hulpafrigter van die Australiese nasionale manskrieketspan, nadat hy in Februarie 2019 in die rol aangestel is.

Ponting het sy uittrede uit toetskrieket in November 2012 aangekondig, die dag voordat hy in sy laaste toets teen Suid-Afrika gespeel het; dit was sy 168ste en laaste toetsverskyning, wat gelyk is aan die Australiese rekord wat deur Steve Waugh gehou is. Hy het uitgetree met 'n toetskolfgemiddeld van 51,85, alhoewel hy tot 2013 steeds regoor die wêreld krieket gespeel het.
**Calabasas** is 'n nedersetting in die noorde van die distrik Los Angeles County, Kalifornië, Verenigde State, geleë in 'n heuwelgebied wes van die San Fernando-vallei en in die voetheuwels van die noordwestelike Santa Monica-berge, tussen Woodland Hills, Los Angeles; Agoura Hills; West Hills, Los Angeles; Hidden Hills en Malibu. Die stad is in 1991 formeel geïnkorporeer. Volgens die Sensus van 2010 is sy bevolking as 23 058 bepaal. In 2016 is dit beraam op 24 176.

Fonteine in die winkelsentrum *The Commons*
Calabasas word danksy sy ligging in 'n landskap met golwende heuwels, watervalle en eikebome, 'n vooruitstrewende ekonomie, veilige woonbuurte, uitstekende skole, gesofistikeerde winkelsentrums en gesonde leefstyl onder die Verenigde State se tien leefbaarste nedersettings gereken. Gedurende die 1920's, toe motors en nuwe paaie ook afgeleë streke toeganklik gemaak het vir Angelenos, het die gebied die belangstelling van welvarendes uit Hollywood begin wek - as toneel vir rolprente, rusplek langs die pad, en as ontspanningsoord waar rolprentsterre en bestuurders van rolprentateljees gedurende die somermaande plaashuise gehuur het.

Die kunshandelaar William Lingenbrink, 'n groot bewonderaar van moderne boukuns, en sy vennoot C. Henry Taylor het hier in 1931 met Park Moderne 'n klein Boheemse kunstenaarskolonie gestig waar skilders en beeldhouers werke vir Lingenbrink se kunsgalery in Los Angeles in 'n natuurlike en aantreklike omgewing kon skep. 'n Groeiende bevolking, vir wie nuwe eiendomsprojekte verwesenlik is, het in die 1960's die doodsklok vir die klein kolonie gelui.

Die Leonis Adobe, 'n historiese privaat woning in die historiese middestad van Calabasas wat deur Miguel Leonis, 'n Baskiese immigrant en welvarende plaaseienaar na wie as die "Koning van Calabasas" verwys is, van ongebakte kleistene (adobe-blokke) gebou is, dateer van 1844 en is een van die oudste bewaarde geboue in Groter Los Angeles. Dit word amptelik gelys as *L.A. Historical Cultural Monument Number One*.
Dyer-eiland in 2016.
'n Grootwithaai wat naby Dyer-eiland afgeneem is.
**Dyer-eiland** is ongeveer 20 ha groot en lê 3 km van die kus by Pearly Beach tussen Dangerpunt en Quoinpunt en byna regoor die mond van die Uilenkraalsrivier.

Totdat die Amerikaner Sampson Dyer in 1806 daar gaan woon het, was die eiland bekend as Ilha da Fera, die eiland van die wilde diere. Tot 1980 het Dyer en sy opvolgers voortgegaan met die winsgewende bedryf van die raap van ghwano. Die eiland is tans nog die tuiste van 'n groot verskeidenheid seevoëls. Weens die versamel van hul eiers het die broeikolonie Kaapse pikkewyne (*Spheniscus demersus*) kwaai gekwyn. Hier is ook robpelse geoes. Die eiland is tans onder beheer van Cape Nature en natuurbewaringsmaatreëls word toegepas. Nou is dit by uitstek 'n plek waar grootwithaaie besigtig kan word.

Die eiland word omring deur rotsplate, skerp riwwe en punte, waarvan **Geysereiland** van 3 ha die grootste is. Tussen 1831 en 1913 het hier 11 skepe op die rotse geloop. Op 23 Maart 1913 het die Noorse stoomskip *Hektor* van 3 856 ton in digte mis op Dyer-eiland vergaan. Dit was van Baltimore na Australië op pad met 'n vrag spoorstawe.

Sien ook
--------

* Lys van eilande van Suid-Afrika

Bronnelys
---------

* Buite. Die Burger, 18 Junie 2013.
* Burrows, Edmund H.: Overberg odyssey. People, roads and early days. Swellendam: Swellendam Trust,1994. ISBN 0-620-18780-8
* Green, Lawrence G.: Almost forgotten, never told. Kaapstad: Howard Timmins, 1965.
* Green, Lawrence G.: Grow lovely, growing old. Kaapstad: Howard Timmins, 1952.
* Green, Lawrence G.: Strange Africa. Kaapstad: Howard Timmins, 1982. ISBN 0-86978-081-6
* Turner, Malcolm: Shipwrecks and salvage in South Africa – 1505 to the present. Kaapstad: Struik, 1988. ISBN 0-86977-387-9