recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Xian Y-7-100 van China General Aviation
Die **Xian Y-7** (Chinees: 运-7, Pinyin: Yùn-qī) is 'n ligte passasiersvliegtuig wat in China gebou word. Dit is gebaseer op die Sowjet-ontwerpte Antonof An-24-reeks.

Ontwikkeling
------------

China het die Antonof An-24 reeds vroeg in sy produksieloop ingevoer en ook lisensies vir die vervaardiging van die vliegtuie en sy enjins beding. In 1966 het die Xi'an-vliegtuigfabriek met die plaaslike produksieprojek van die An-24 begin. Die eerste An-24T wat deur die Chinese saamgestel is, het op 25 Desember 1970 sy nooiensvlug onderneem. Die produksie is in 1977 geloods by die Xi'an-vliegtuigfabriek, maar die vordering was stadig weens die nadelige gevolge van die Kulturele Rewolusie, met 'n voorproduksievliegtuig wat op 17 April 1982 aan die publiek by die Nanyuan-lugbasis naby Beijing vertoon is. Die Dongan WJ-5A1 turboskroefenjin is as die Y-7 se kragbron gekies. Die eerste produksievliegtuig het eers in Februarie 1984 gevlieg, wat 'n aanduiding is van die stadige vordering (agtien jaar van lisensie tot produksie).

Die Chinese vliegtuie is gelykgestel aan die An-24RV met 'n volledige stel vensters en die aanjaerstraalenjin. Die grootste deel van die vroeë aflewerings is aan die Lugmag van die Volksbevrydingsleër (People's Liberation Army Air Force [PLAAF]) gelewer, meestal vir vervoer, met 'n paar in 52-sitplek-lugrederykonfigurasie vir die Civil Aviation Administration of China (CAAC). Na die aanvanklike gelisensieerde produksieloop, is die Y-7 apart van die An-24 ontwikkel met 'n reeks opgraderings wat uitloop op die Xian MA60 (Modern Ark)-reeks.

'n Taktiese vervoer-afgeleide is vanaf die Antonof An-26 gekopieër, sonder lisensie, en het na vore getree as die Y-7H, volledig met die vragluikdeur en militêre toerusting van die An-26.

Xian Y-7 in die Beijing Burgerlugvaartmuseum
 Xian Y-7-100 in die Beijing Burgerlugvaartmuseum
Die **Mikojan-Goerewitsj MiG-25** (Russies Микоян МиГ-25) is 'n derdegenerasie-vegvliegtuig wat in die Sowjetunie ontwerp is met die oog op lugsuperioriteit. Nadat die MiG-25 in die 1960's deur die ontwerpateljee van Mikojan-i-Goerewitsj ontwikkel is, is dit in 1970 deur die Sowjetlugmag in gebruik geneem. Die vegvliegtuig is nog steeds in beperkte diens van die Russiese Lugmag en andere.

Toe die vliegtuig die eerste keer op verkenningsfotografie (spioenasie) deur die Weste waargeneem is, het die groot vlerkoppervlak 'n enorme en hoogsbeweeglike vegter voorgestel. Terselfdertyd het die Amerikaanse ontwerpsteorieë ook tot hoër beweeglikheid ontwikkel, te danke aan gevegsondervinding wat tydens die Viëtnamoorlog opgedoen is. Die bestaan van die MiG-25 het tot ernstige kommer in die Westerse wêreld gelei, en 'n dramatiese prestasieverbetering is versoek vir die F-15 Eagle wat onder ontwikkeling was in die laat-1960's. 

Die vermoëns van die MiG-25 is beter verstaan ​​in 1976 toe die Sowjet-vlieënier Viktor Belenko in 'n MiG-25 via Japan oorgeloop het na die Verenigde State van Amerika. Nadat die MiG deeglik ondersoek is deur Amerika, blyk dit dat die swaar massa van die vliegtuig die groot vlerke genoodsaak het.

In verslae van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) word na die MiG-25 as **Foxbat** verwys.

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie
'n Kaaskoek uit fromage blanc
**Fromage blanc** (letterlik in Afrikaans: 'witkaas'), **Fromage frais** (letterlik in Afrikaans: 'vars kaas') of ***Bibeleskaas*** in Elsas is 'n suiwelproduk met oorsprong in Frankryk en België. In Wallonië word dit dikwels *maquée* genoem.

Die vervaardiging daarvan is soortgelyk aan die van kaas. Die proses begin deur stremsel by koeimelk te voeg wat dit laat dik word. Daarna, anders as by ander kase, word die dikmelk nie blootgestel aan laktiese fermentasie nie. Dit word verhoed deur die dikmelk af te koel tot 4°C. Die kaas wat verkry word, word geklop en deur 'n *lisseuse* gestuur om dit smeebaar te maak en residuele proteïnmassas op te breek. 'n Tekstuur soortgelyk aan jogurt word verkry.

Die persentasie vet kan gevarieer word deur die hoeveelheid room wat bygevoeg word: 0%, 20% of 40%. 'Fromage blanc' met 0% vet bevat meer as 85% water.

'Fromage blanc' word in talle soet en soutdisse, byvoorbeeld saam met aartappels of in kaaskoek, gebruik. Dit word dikwels saam met vrugte en 'n bietjie suiker voorgesit as 'n ligte nagereg. Dit word ook soms in die plek van crème fraîche op vlamkoek gebruik.

'Fromage blanc' is maklik verteerbaar en verskaf nie dieselfde probleme as die vertering van melk nie, aangesien dit blootgestel is aan fermentasie. Dit is daarom 'n goeie bron van kalsium en proteïene. Aangesien 'fromage blanc' net vir 'n kort tydjie dikgemaak word, kom slegs weglaatbare klein hoeveelhede laktose in die produk voor en kan mense wat laktose-onverdraagsaam is, dit wel gebruik.
Die **MiG-19** is 'n tweedegeslag- Russiese vegvliegtuig wat ontwerp en ontwikkel is lank voor die Korea-oorlog uitgebreek het. Dit is die eerste Russiese vegvliegtuig wat supersoniese snelheid in gelykvlug kan bereik en handhaaf. NAVO se kodenaam vir die vliegtuig is *Farmer*. Josef Stalin het blykbaar self opdrag gegee vir 'n supersoniese vegter, 'n nuwe ontwerp wat nie net 'n verdere ontwikkeling van 'n bestaande model moes wees nie. 

Die eerste model is aangedryf deur twee Mikoelin AM-5-turbostraalmotore. Dit was die eerste Sowjet-ontwerpte straalmotor wat in massas geproduseer is. Die model het in September 1953 sy nooiensvlug voltooi en is diens gestel as die MiG-19P. Dit is egter onttrek na 'n reeks ongelukke as gevolg van stabiliteit.

Die herontwerpte MiG-19S het 'n nuwe stertvin gehad wat heeltemal kon beweeg, wat stabiliteit teen hoë snelhede verseker het. Dit is ook aangedryf deur *Toemanski RD-9B*-turbostraalmotore wat eintlik net herbenoemde, kragtiger AM-5-motore was. Dit het gelyk asof daar net een luginlaat in die neus was maar dit verdeel, een vir elke motor. Dit het die risiko verminder indien voëls of voorwerpe van die grond af ingesuig sou word.

Die 19S-model is vanaf middel 1955 afgelewer en produksie is eers in 1959 gestaak nadat ongeveer 2 500 eenhede gebou is. Van die variante is die MiG-19PF, toegerus met radar as 'n alleweerstoestandevliegtuig en die MiG-19PM, wat toegerus was met missiele in stede van masjiengewere.

MiG-19 in ander lande
---------------------

Sowjetvervaardigde MiG-19's is verskaf aan Pole en Tsjeggo-Slowakye waar hulle respektiewelik as die LIM-7 en S-105 bekend staan. China het ook die vliegtuig onder lisensie vervaardig; tewens hulle was so beïndruk met sy vermoëns dat hulle vanaf 1991 twee keer soveel van die vliegtuie gebou het as die Sowjetunie.

China het die vliegtuig onder die naam *Shenyang j-6* uitgevoer na Albanië, Bangladesh, Egipte, Kambodja, Pakistan, Tanzanië en Viëtnam. Pakistan se J-6 was in aksie in die oorlog teen Indië en die J-6 was ook in aksie teen Amerikaanse vliegtuie tydens die Viëtnamoorlog.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Mikoyan-Gurevich MiG-19SF:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 2 |
| Tipe motor | Straalmotor |
| Vervaardiger | Toemanski-turbostraler met nabrander |
| Kraglewering per motor | 3 300 kg stukrag |
| Vlerkspan | 9,2 m |
| Lengte | 12,6 m |
| Hoogte | 3,88 m |
| Vlerkoppervlakte | 25,0 m2 |
| Maks. opstygmassa | 9 100 kg |
| Maks. snelheid | 1 450 km/h |
| Operasionele hoogte | 17 900 m |
| Togafstand | 2 200 km met eksterne tenks |
| Klimvermoë | 6 900 m per minuut |
| Bewapening | Drie 30 mm-kanonneplus 500 kg wapens onder die vlerke |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
Willem van Oranje was 'n stadhouer gedurende die Nederlandse Opstand teen die Spaanse Ryk gewees.
In die Lae Lande was 'n **stadhouer** (Nederlands: *stadhouder*; Nederlandse fonetiese uitspraak: ˈstɑtˌɦʌudər) 'n amp van rentmeesterskap. Die houer van die amp was aanvanklik as 'n aangewese middeleeuse amptenaar bekend, en daarna as 'n nasionale leier. Die stadhouer was die plaasvervanger van die plaaslike hertog of graaf van 'n provinsie gedurende die Boergondiese en Habsburgse tydperke (1384 - 1581/1795). Die titel is gebruik vir die beampte wat daarmee getaak is om vrede en orde in die vroeë Nederlandse Republiek te handhaaf, wie soms die *de facto* staatshoof van die Nederlandse Republiek gedurende die 16de tot 18de eeu geword het, en wat effektiewelik 'n oorerflike rol was. Vir die laaste halwe eeu van sy bestaan het dit 'n amptelike oorerflike rol geword, en dus as 'n monargie (hoewel nie 'n monargiese titel nie) onder Prins Willem IV gefunksioneer. Sy seun, prins Willem V was die laaste *stadhouer* van die republiek, wie se eie seun, koning Willem I die eerste koning van Nederland sou word. Die Nederlandse monargie is slegs verlangs verwant aan die eerste *stadhouer* van die jong Republiek, Willem van Oranje - wat die leier van die suksesvolle Nederlandse Opstand teen die Spaanse Ryk was. Sy afstammingsleer het egter met Willem III van Engeland uitgesterf. Die titel *stadhouer* is ongeveer vergelykbaar met Engeland se historiese titel, *Lord Lieutenant*.

Etimologie
----------

*Stadhouer* beteken *rentmeester* of in losser betekenis, *opsigter*. Die deelkomponente daarvan kan letterlik as *plekhouer* vertaal word (in moderne Nederlands dra *stad* dieselfde betekenis as die Afrikaanse woord *stad*, maar die ouer betekenis van *stad* - ook *stede* - was *plek*, en dit is aanduidend van die Engelse woord *"stead"*, soos bedoel in die betekenis van "in plaas van"). Dit was 'n term wat in gebruik was vir 'n *opsigter*.

Bronne
------

* *Van Dale Etymologisch Woordenboek* (Nederlandse etimologie, in Nederlands)
Fujiwara-kyō
**Fujiwara-kyō** (藤原京, in Japannees ook *Fujiwara no miyako*), was die Keiserlike hoofstad van Japan vir sestien jaar tussen 694 en 710. Dit was geleë in die Yamato Provinsie, spesifiek die hedendaagse Kashihara in die Nara prefektuur, nadat dit van die nabygeleë Asuka geskuif is.

Uitgrawings wat steeds voort duur het teen 2006 aangetoon dat die stad van so vroeg as 682 begin aanlê is, naby die einde van die Keiser Temmu era. Ná 'n tussenpose as gevolg van Keiser Temmu se dood is bouwerk hervat tydens die bewind van Keiserin Jitō, wat die hoofstad amptelik daarheen gekuif het in 694. Fujiwara-kyō het ook as hoofstad gedien tydens die bewinde van Keiser Mommu, en Keiserin Gemmei. Die skuif van die hoofstad in 710 na die Heijō Paleis in Nara het die aanvang van die Nara-tydperk aangedui.

Fujiwara was Japan se eerste hoofstad waarvan die strate in 'n rooster patroon gegrond op die model van die Sjinese hopofstadstelsel (条坊制 *jōbō-sei*) uitgelê is. Onlangse uitgrawings en studies dui daarop dat die stad 'n oppervlak van ongeveer 5km x 5km beslaan het, heelwat groter as wat te vore gemeen is. Die paleis het 'n erf wat omtrent 1 vierkantmeter groot was beslaan en is deur 5 meter hoë mure omring. Elekeen van die vier mure het drie hekke gehad; Suzakumon (朱雀門, *Suzaku-mon*), die hoofhek, was in die middel van die suidelike muur geleë. Die *Daigokuden* (大極殿) en ander paleisgeboue was die eerste paliesstrukture in Japan wat teëldakke in die Sjinese styl gehad het.

Die dorp was te vore die domein van die Nakatomi clan wat namens die keiserlike hof toesig gehou het oor die beoefening van Sjinto-rituele en seremonies. Die stad het in 711 afgebrand, 'n jaar na die skuif na Nara,en is nie herbou nie. Argeologiese uigrawings het in 1934 begin en sommige dele van die paleis is herbou. Byna 10 000 houttablette, wat as *mokkan* (木簡) bekend staan, met Sjinese skrif daarop is daar aangetref.

Hierdie *waka*, geskryf deur Keiserin Jitō wat Fujiwara in die somer beskryf is baie bekend: 　  
  

「春過ぎて夏来るらし白栲の衣乾したり天の香久山」　*haru-sugite natsu-kitarurashi shirotae-no koromo-hoshitaru amanokaguyama*
Die **Diomedes-eilande** (Engels: *Diomede Islands*; Russies: острова́ Диоми́да, *ostrová Diomída*) is twee eilande wat in die middel van die Beringstraat geleë is. Die twee eilande is 3,8 km vanaf mekaar. 

Die grenslyn tussen die Russiese Federasie in die ooste en die Verenigde State in die weste, soos amptelik getrek met die verdrag oor die verkoop van Russies-Amerika of Alaska aan die VSA in 1867, loop tussen die twee eilande. Die een eiland, *Groot Diomedes* (ook bekend as Ratmanof-eiland), behoort aan Rusland en die tweede eiland, *Klein Diomedes* (vroeër bekend as Krusenstern-eiland), behoort aan die Verenigde State. 

Die Internasionale tydlyn gaan eweneens tussen die twee eilande deur; die amptelike tydsverskil is 21-uur. As gevolg van die tydverskil word soms na die eilande as "Môre-eiland" (*Groot Diomedes*) en "Gister-eiland" (*Klein Diomedes*) verwys. 

*Klein Diomedes* val onder die beheer van die deelstaat Alaska. *Groot Diomedes* is die oostelikste punt van Rusland en behoort tot die outonome okroeg Tsjoekotka.

Nasa-Satellietbeeld van die Diomedes-eilande
Die Deen Vitus Bering het die eilande op 16 Augustus 1728 ontdek terwyl hy 'n Russiese ekspedisie gelei het. Hy het die die naam *Diomedes-eilande* aan die eilande gegee omrede 16 Augustus deur die Russies-Ortodokse Kerk gevier word as *St. Diomedes*-dag na aanleiding van die martelaar St. Diomedes. Die Russiese ontdekkingsreisiger Semjon Dezhnef het reeds in 1648, nadat hy die Beringstraat bereik het, verslag gelewer oor twee eilande. Dit is egter onseker of dit die **Diomedes-eilande** was.

In die winter vorm pakys tussen die twee eilande sodat daar geloop kan word van die een na die ander. Dit word egter verbied.
Mainau (2010)
Die eiland **Mainau** is met 'n oppervlakte van 45 hektaar die derde grootste eiland in die Bodenmeer. Die eiland, wat uit molassekalkrotse gevorm is, is in die noordwestelike gedeelte van die Bodenmeer, die *Überlinger See*, geleë. 'n Brug verbind die suidoewer van die *Überlinger See* met die eiland, wat daarnaas ook oor 'n pier beskik. Die grootste stede in die omgewing is Konstanz, Meersburg en Überlingen.

Die eiland maak in administratiewe opsig deel uit van Konstanz se stadsdeel Litzelstetten-Mainau, maar is in besit van die Bernadottes, 'n adellike familie van Sweedse afkoms. Lennart Bernadotte, graaf van Wisborg (1909-2004) het Mainau tot 'n botaniese tuin en gewilde toeristetrekpleister omgeskep. Die eiland is daarnaas langs die sogenaamde Opper-Swabiese Barokroete (Duits: *Oberschwäbische Barockstraße*) geleë.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb122619431 (data)
* GND: 4037109-8
* HDS: 007083
* LCCN: sh97001234
* NKC: ge689710
* VIAF: 234780627
* WorldCat Identities: viaf-234780627

 |
Sapsan-treinstelle in die Moskouse Leningrad-treinstasie
'n *Sapsan EVS2-02* (*Siemens Velaro RUS*))-hoëspoedtrein
'n *Sapsan*-trein in die Moskofski-treinstasie, Sint Petersburg, Rusland
'n *Sapsan*-trein ry verby Koeskowo-stasie
Die bestuurderskajuit
**Sapsan** is die Russiese benaming vir hoëspoed-treinstelle van die Russiese Spoorweë (RŽD). Tans is die konstruksiereekse ЭВС1 (EWS1) en ЭВС2 (EWS2) in bedryf wat deur die Duitse vervaardiger *Siemens Mobility* as *Velaro RUS*-reeks ontwikkel en vir die behoeftes van die Russiese Spoorweë aangepas is (onder meer die klimatiese besonderhede van Rusland met kouer winters en sterk sneeuvalle waarvoor besondere lugreëling- en verkoelingstelsels asook sterker isolering benodig word). Die treinstelle is die derde generasie hoëspoedtreine wat op basis van die Velaro-platform ontwikkel is en word as *Sapsan* (Russies: сапсан, "swerfvalk") bemark. Die treinstelle is in Siemens-aanlegte in Erlangen en Krefeld-Uerdingen vervaardig.

Kenmerkend vir die Sapsan-treinstelle en -waens is die breë bakke wat oorspronklik vir die Velaro CN (CRH3)-reeks ontwerp en vir die Russiese spoorwydte (1520 mm teenoor 1435 mm in Duitsland) en klimaattoestande aangepas is. Die eerste reeks ЭВС2 is tweestelseltreine vir gelykstroom (3 kV) en wisselstroom (25 kV, 50 Hz), die tweede reeks ЭВС1 is eenstelseltreine wat uitsluitlik vir gelykstroom (3 kV) ontwerp is. Sedert Desember 2009 is agt treinstelle met 'n lengte van 250 meter, wat elkeen sitplekke vir iets meer as 500 passasiers bied, op die treinroete tussen Moskou en Sint Petersburg in bedryf gestel. 'n Bykomende agt eenstelseltreine met tien eenhede elk het in 2014 in bedryf gekom. Die reistyd op die roete tussen Moskou en Sint Petersburg (650 km) beloop 3 uur 45 minute.

Roete
-----

 Sapsan roete (interaktiewe kaart)
Mev. Kruger, haar man, ds. J.H. Kruger, en hul vyf dogters, van wie die jongste 'n laatlam was.
**Christina Susanna Kruger** (gebore Bingle, distrik Queenstown, Kaapkolonie, datums onbekend) was as die eggenote van ds. Jan Hendrik Kruger (oorlede op 3 September 1963) 38 jaar lank Gereformeerde predikantsvrou van Postmasburg, naamlik van 1914 tot 1952.

Christina Bingle is op die plaas Flinkfontein gebore. Sy het haar opleiding as onderwyseres aan die Steynsburgse CNO-skool ontvang en daarna skoolgehou. In 1914 is sy met ds. Kruger, predikant van Postmasburg, getroud op Sterkstroom. Hy was voorheen, van 1907 tot 1911, predikant van Molteno. Ná hulle wittebroodsdae in Oos-Londen kom hulle per trein in Kimberley aan en vertrek daarvandaan per Ford-motorkar na Daniëlskuil en vandaar per perdekar na Postmasburg, 'n vermoeiende reis vir 'n jong bruid. Die gemeente was hoogs tevrede met die keuse van die dominee, want "mev. Kruger was nie alleen mooi nie, maar ook baie vriendelik en gasvry", luidens ’n onbekende bron. 

Haar eggenoot het ’n wye arbeidsveld gehad: Postmasburg, Kimberley, Kuruman, Daniëlskuil en Olifantshoek waar op al vier laasgenoemde plekke later selfstandige gemeentes gestig is. Huisbesoek moes eers met 'n kar en perde gedoen word en later met ’n ou Ford-motortjie in die snikkende hitte en sanderige paaie. Weke aaneen moes mev. Kruger alleen tuisbly met die kindertjies. Dokters was ver en het baie geld gekos. Maar sy was 'n moedige vrou en jonk en oud het na haar opgesien. Sy was 'n krag, nie alleen in die gemeente nie, maar ook in die samelewing. 

In 1925 stig sy 'n Dorkasvereniging en met haar hulp het hierdie vereniging vir siekes gesorg, want daar was nog geen hospitaal nie. Ook met die skool en die oprigting en instandhouding van die koshuis het sy die leiding geneem. Basaars is gehou om geld in te samel. Later het sy ook gehelp met die opbou en instandhouding van 'n hospitaal wat eers onder beskerming van die twee Afrikaanse kerke (die Gereformeerde en die Nederduitse Gereformeerde gestaan het. Siekes en armes is gereeld deur haar besoek en opgebeur. Agt en dertig jaar het sy as predikantsvrou daar gearbei en op die dorp bly woon nadat haar man sy emeritaat in 1952 aanvaar het. In sy lang dienstyd het hy meer as die helfte van die huidige (2016) kerke in die Klassis Griekwaland-Wes gestig.

Uit hul huwelik is vyf dogters gebore wat almal getroud is.

Bronne
------

* (af)  *Die Gereformeerde Kerk, Burgersdorp. Gedenkalbum by geleentheid van die Eeufees 22-24 Januarie 1960*. Burgersdorp: Kerkraad van die Gereformeerde kerk.
* (af)  Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
Die Koninkryk Maravi toe dit in die 17de eeu op sy grootste was.
**Maravi** was ’n koninkryk wat in die 16de en 17de eeu oor die grense van die hedendaagse Malawi, Mosambiek en Zambië gestrek het. Daar word geglo die moderne naam "Malawi" is afgelei van "Maravi", wat "vuurvlamme" beteken.

Geskiedenis
-----------

Toe die staat op sy grootste was, het dit gebiede van die Tonga- en die Tumbuka-volk noord van die Benede-Shire en wes van die Luangwa- en die Zambeziriviervallei ingesluit. Die Maravi-heersers het tot die Mwale-matriargaat behoort en die titel "Kalonga" gehad. Hulle het regeer vanaf Manthimba, die administratiewe hoofstad, en was die dryfkrag agter die staat se stigting. Intussen het die patriargale Banda-clan, wat tradisioneel helers, wysgere en metallurge opgelewer het, die godsdienstige sake vanaf hul hoofstad, Mankhamba, behartig.

Ná kontak met die Portugese het handel in artikels soos krale en porselein toegeneem. In die 19de eeu het die staat begin agteruitgaan en die Maravi's is dikwels deur hul bure die Yao aangeval en as slawe geneem. David Livingstone het die Njassameer in 1859 besoek en Protestantse sendelinge het kort daarna gevolg.

"Maravi" is dus ’n algemene naam van die volke van Malawi, Zambië, Mosambiek en die ooste van Zimbabwe. Chichewa, wat ook Chinyanja genoem word en in Malawi en Zambië en in ’n mindere mate Mosambiek gepraat word, is die belangrikste taal wat in die ryk ontstaan het.
Jesus voor Herodes Antipas. Stiftskirche Millstatt. Oswalt Kreusel 1591
Die verdeling van Herodes die Grote se ryk. In pienk Herodes Antipas s'n.
**Herodes Antipas** was *tetrarchos* van Galilea en Perea van 4 v.C. tot 39 n.C. 

Hy was 'n seun van Herodes die Grote en toe sy pa sterf in 4 v.C. het keiser Augustus besluit om sy gebiede onder sy drie seuns Antipas, Archelaüs en Philippus te verdeel. Archelaüs het Judea gekry, Antipas Galilea en Perea. 

Daar is min bekend oor hom. Hy het goeie betrekkings met Augustus en Tiberius onderhou en in hierdie tyd het Galilea rus en vrede geken. Daar was twee konflikte, een met Agrippa I en een met Aretas (IV) wat Antipas se oosgrens aangeval het. Tiberius het egter Antipas gesteun en hom in 36/37 selfs gevra om tussen Rome en Partië te bemiddel.

In teenstelling tot sy broers het Antipas respek getoon vir die geloof van sy volk. Dit blyk byvoorbeeld uit sy munte wat geen beelde van hom of van heidense tempels getoon het nie. 

Onder die derde Romeinse keiser, Gaius het Antipas sy beskerming verloor. Agrippa I het hom beskuldig van ontrou aan Rome en sameswering teen die keiser. Gaius het hom geglo en Antipas verban en sy besittings gevat.

Antipas in die Bybel
--------------------

Herodes Antipas is bekend uit die Bybel vir die dans van sy dogter Salome en haar eis om die hoof van Johannes die Doper as beloning te kry. (Matteus 14:1-2, Markus 6:14-16). Dit is die Herodes wat Jesus geken het.
**Halič** (Duits: Geschatz; Hongaars: Gács) is 'n dorp en munisipaliteit in die distrik van Lučenec in die Banská Bystrica streek van Slowakye.

Halič Kasteel

Geskiedenis
-----------

In historiese verslae word die dorpie vir die eerste keer in 1299 (*Gach*) genoem in die verslae van die Koninkryk van Hongarye as die ligging van 'n baie belangrike kasteel. Dit was tot 1920 deel van die Koninkryk. Van 1554 tot 1594 is dit deur Turke beset. Van 1938 tot 1945 het dit weer aan Hongarye behoort.

Halič Kasteel
-------------

Die eerste letterkundige verwysing na die kasteel in Halič dateer uit 1450. Die dorp Halič word in 1299 vir die eerste keer genoem as 'n nedersetting rondom hierdie kasteel en is getiteld Holuch, Gach, maar daar word slegs op terloopse wyse na die kasteel verwys. Die kasteel is sonder koninklike toestemming deur magister Tamas van Lučenec gebou.

In die jare 1450-51 het dit aan die *Jiskras* behoort, en later aan János John Hunyadi, voordat dit in 1462 deur koning Matthias Corvinus bewoon is. In die eerste helfte van die 16de eeu was dit in die besit van Istvan Losonczy. Die kasteel is deur hom herbou, weer sonder koninklike toestemming, en in 1544 tydens 'n beleg beskadig. Na die dood van Štefan Lučenský het sy dogter Anne die graafskap geërf en met Zsigmund Forgách getrou. Die Forgáčs was een van die oudste Hongaarse aristokratiese families en afstammelinge van die Groot-Morawiese familie Poznam, wat hul posisies in Slowakye bewaar het nadat dit in die koninkryk van Hongarye opgeneem is. Die Halič-kasteel was tot 1945 in besit van die Forgáčs.

Zsigmond Forgách het die kasteel herbou op grond wat sedert 1598 deel uitgemaak het van die landgoed van die eienaar van die graafskap, en 'n strategiese terrein gekies wat natuurlike vestings bied. In 1612 is dit noukeurig herstel en is die fondamente van 'n onreëlmatige seshoek gelê. Daarop is 'n verdiepinggebou met ses hoekbastions gebou, beveilig deur 'n sloot en heuwels. Vleuels van hierdie seshoek lei na 'n binnehof met gewone mure, wat later bedek is met verskeie muurskilderye wat Romeinse keisers en Hongaarse konings tussen sy vensters en ingange uitbeeld.

Aan die einde van die 17de eeu het Imre Thököly gepoog om die kasteel in te neem, maar nie geslaag nie. In 1678, toe dit in besit van Adam Forgáč was, is die kasteel weer beleër, hierdie keer deur Turke. Die verdedigers het hierdie aanval afgeweer en ook 'n tweede poging in 1703. Ses jaar later het Ferenc II Rákóczi die kasteel oorval en in 'n ander beleg het die leier van die keiser se troepe, die generaal Sigbert Heister, daarin geslaag om dele van die gebou, waaronder die dak en van die interieure toerusting, te verniel.

Die Forgáčs het die kasteel in 1762 laat herbou vanweë die behoefte aan 'n verteenwoordigende setel in hierdie streek. Die Oostenryker Andre Meyerhoffer het aan die hoof daarvan gestaan; hy was ook die bouer van verskeie paleise in Bratislava.

In 2006 is die kasteel aan 'n ontwikkelingsmaatskappy van Košice verkoop wat dit herstel het en dit in 'n 4-ster-hotel met 'n spa verander het.
**Breskens** is 'n hawedorp aan die Westerschelde in die munisipaliteit Sluis in die provinsie Zeeland, in die suidwestelike Nederlande. Die bevolking tel 4 787 (in 2010).

Die dorp is bekend vir die *Visserijfeesten*, die grootste fees in Zeeland.

Daar bestaan 'n veerbootverbinding tussen Breskens en Vlissingen. Sedert die opening van die Westerschelde-tonnel naby Terneuzen in 2003, vervoer die veerboot nou net voetganger- en fietsverkeer.

Besienswaardighede
------------------

Die vuurtoring van Breskens is die oudste oorblywende gietyster-vuurtoring in Nederland. Dit is in 1867 gebou en is in 1982 as 'n monument verklaar.

Geskiedenis
-----------

Breskens, ongeveer 1855.
Vroeg in 1487 het Maksimiliaan I die Heilige Romeinse keiser, die kusstreek van die Schelde vir beheer aan Filips van Kleef oorgedra. Die kusgebiede is gedreineer en die dorpie Breskens is in 1510 gestig.

Op 11 September 1944, tydens Operasie Switchback, is die dorp deur die Geallieerde magte gebombardeer, wat baie min van die historiese sentrum ongeskonde gelaat het. Na die oorlog is die dorp herbou en word dit 'n sentrum vir die Nederlandse visbedryf en ander maritieme ondernemings.

In die negentigerjare, terwyl die visbedryf in 'n terminale agteruitgang was, het toerisme die belangrikste ekonomiese fokus geword en 'n aantal hoë woonstelblokke is aan die waterkant gebou.

Voor 1 Januarie 2003 was die dorp by die Oostburg munisipaliteit ingelyf.

Galery
------

* Die Breskens-vuurtoring
* Promenade in Breskens
* Jaghawe

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4739336-1
* LCCN: n83049092
* VIAF: 151305967
* WorldCat Identities (via VIAF): 151305967

 |
*Hierdie artikel behoort versmelt te word met Livingstone.*

**Maramba** is die naam wat ná Zambië se onafhanklikwording vir die suidelike dorp Livingstone voorgestel is. Dit het egter nie inslag gevind nie en die naam Livingstone is behou.

Die naam Maramba is ouer as Livingstone omdat die rivier wat verby aan die oostelike kant van 'n groot dorpsgebied van die dorp vloei, die naam gehad het lank voor Livingstone sy beslag vroeg in die 20ste eeu gekry het. Talle plekke en instellings op die dorp gebruik die naam en dit is vroeër voorgestel as 'n Afrika-naam vir die hele dorp. Livingstone is die enigste plek in Zambië wat sy Europese naam na onafhanklikwording op 24 Oktober 1964 behou het, hoofsaaklik weens die ingryping van die eerste president, Kenneth Kaunda, wie se pa onderrig is deur Skotse sendilinge wat in David Livingstone se voetspore gevolg het. 

Danksy die dorp se gewildheid onder toeriste uit die buiteland lyk enige toekomstige naamsverandering onwaarskynlik omdat sakelui dit waarskynlik heftig sal teenstaan aangesien dit die dorp se bekendheid as internasionale toeriste-bestemming nadelig kan raak.
Die **Brenthurst-biblioteek** in 'n privaat versameling van Africana in Parktown, Johannesburg.

Hierdie biblioteek het ontwikkel uit die persoonlike versamelings van sir Ernest Oppenheimer en Harry Oppenheimer. Alhoewel die klem in die versameling op Suider-Afrika lê, word die hele Afrika weerspieël.

Die versameling bestaan uit 'n 20 000 boeke, 2 000 pamflette, ou tydskrifte, landkaarte, kunswerke en skilderye (o.a. van Thomas Baines) en foto's (o.a. unieke foto's van mynboubedrywighede). In die manuskripversameling is briewe en dagboeke van sendelinge, vroeë reisigers, soldate en politici. Uit die versameling kan duidelik gesien word wat die belangstellings van die Oppenheimers was: geskiedenis, politiek, volkekunde, biografie, plant- en dierkunde.

In die biblioteek is ook die uitgewersmaatskappy en boekbindery **Brenthurst Press** gevestig. Hierdie firma is in 1974 gestig met as doel die publikasie van Africana en as kenmerk hoogstaande redigeer-, druk- en bindwerk.

Die besondere gebou waarin die biblioteek en uitgewer gehuisves word, is op 23 Februarie 1984 geopen. Dit is 'n ontwerp van die argitek Hans Hallen.

Navorsers kan die biblioteek slegs op afspraak besoek.

Bibliografie
------------

* The Brenthurst Library: a series of treasuries. Lantern, tydskrif vir kennis en kultuur, Julie 1984, jaargang 33, nr. 3.
* www.brenthurst.org.za

Koördinate: 26°10′17.55″S 28°2′37.70″O﻿ / ﻿26.1715417°S 28.0438056°O﻿ / -26.1715417; 28.0438056
Die **rosige sandspiering** (*Parapercis schauinslandii*) is 'n vis wat in die Indiese- en Stille Oseaan-area voorkom en ook aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis as die *Rosy sandperch* bekend.

Identifikasie
-------------

Die vis word tot 14 cm lank. Hierdie spesie se kleurpatroon varieer. Dit is gewoonlik witterig met twee rye breë, rooi tot bruin strepe oor die lyf, bo en onder die sylyn. Partykeer is die twee rye strepe aan mekaar verbind deur 'n rooierige lyn. Daar is ook twee donkerrooi kolletjies op die basis van die stertvin, regbo mekaar. Die rugvin is swart met 'n rooi rand. Die volwasse mannetjie se stertvinne is holrond.

Die vis leef in baaie, hawens en aflandige riwwe in water wat 3 tot 50 m diep is. Hulle verkies oop, sand- en rotsrommelbodems. Hulle is gewoonlik alleenlopers. Dit is die enigste sandspierinkie wat bo die riwwe swem saam met see-goudvissies om soöplankton te vreet. Hulle vreet ook klein ongewerweldes. Hierdie spesie is seldsaam.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bron
----

* *The Reef Guide: Fishes, corals, nudibranchs & other invertebrates: East & South Coasts of Southern Africa.* Dennis King & Valda Fraser. Struik Nature. 2014 ISBN 978-1-77584-018-3
Die staf van Asklepios.
Die **staf van Asklepios** (Grieks: Ράβδος του Ασκληπιού, *Rábdos tou Asklipioú*; Unicode-simbool: **⚕**) in die Griekse mitologie is ’n staf wat deur ’n slang omstrengel word en wat behoort het aan die Griekse god Asklepios, wat met medisyne en genesing verbind is. Die simbool word steeds in moderne tye gebruik en word met gesondheidsorg verbind. Dit word egter dikwels verwar met die boodskapperstaf van Hermes (of Mercurius).

Griekse mitologie
-----------------

Die naam "staf van Asklepios" kom van die Griekse god met dié naam wat met genesing en medisyne verbind is. Asklepios se simbole, die staf en die slang, is soms apart uitgebeeld, maar later gekombineer.

Die vlag van die Wêreldgesondheidsorganisasie, met die staf van Asklepios.
Ter ere van Asklepios is ’n sekere soort niegiftige slang dikwels in genesingsrituele gebruik, en hulle het vrylik tussen die siekes en gewondes rondgeseil. Dié slange is ook dwarsoor die antieke wêreld na elke nuwe tempel van Asklepios gebring wanneer dit ingewy is. Van omstreeks 300 v.C. het die kultus van Asklepios baie gewild geword en pelgrims het na sy helingstempels gestroom vir kure. Rituele reiniging is gevolg deur offerandes aan die god (volgens vermoëns) en die sieke sou een nag in die heiligste deel van die tempel, die *adyton*, deurbring. Enige droom of visoen is aan ’n priester vertel en hy sou die toepaslike terapie voorskryf deur ’n proses van vertolking. Sommige helingstempels het ook heilige honde gebruik om die siekes se wonde te lek.

Die oorspronklike Hippokratiese eed het begin met die aanroeping: "Ek sweer by Apollo, die geneesheer, en Asklepios en Hugiëia en Panakeia en al die gode en godinne. . ."

Die betekenis van die slang is al op baie maniere vertolk. Een daarvan is dat die vervelling en nuwe vel van die slang simbolies is van verjonging, terwyl ander sentreer om die slang as ’n simbool wat die dubbele aard van die dokter se werk verenig en uitdruk: die lewe en dood, siekte en gesondheid. Die dubbeldinnigheid van die slang as ’n simbool en die teenstrydigheid wat dit sou verteenwoordig, weerspieël die dubbelsinnigheid van die gebruik van middels, wat kan help of skaad, soos in die betekenis van die term *pharmakon* in antieke Grieks wat beteken het "dwelm", "medisyne" en "gif". Verder het produkte wat van die slang vervaardig is in antieke tye medisinale waarde gehad. Dit lyk of slanggif selfs in sekere gevalle voorgeskryf is as ’n vorm van terapie.

Die betekenis van die staf is ook op verskeie maniere vertolk, soos dat dit nes die slang beelde van herlewing en heling oproep, of dat die staf verbind word met rondreisende dokters.

Sien ook
--------

* Boodskapperstaf as mediese simbool
Titelbladsy van die jong-sosialistiese tydskrif *Die Freie Jugend* van September 1914 wat deur Münzenberg geredigeer is
**Willi Münzenberg** (\* 14 Augustus 1889 in Erfurt; † Junie 1940 in Saint-Marcellin, département Isère, Frankryk) was 'n Duitse kommunis, uitgewer en rolprentvervaardiger. Met sy uitgewery *Neuer Deutscher Verlag*, sy Berlynse dagblaaie *Welt am Abend*, *Berlin am Morgen* en *Arbeiter Illustrierte Zeitung* (AIZ) was hy een van die invloedrykste verteenwoordigers van die Kommunistiese Party van Duitsland (KPD) in die Republiek van Weimar.

Hy het veral bekendheid verwerf deur sy optrede teen die kolonialistiese beleid van Europese moondhede, maar ook vir die sosialistiese filmkuns-eksperiment *Mezjrabpom* wat hy saam met die Sowjet-Russiese rolprentvervaardiger Moisei Aleinikof aangegaan het. Ná 1937 het hy met die KPD-partybeleid verskil en is uit die party verban.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BIBSYS: 1479731350758
* BNE: XX882971
* BNF: cb119693212 (data)
* GND: 118585541
* HDS: 023046
* IMDb: nm1930911
* ISNI: 0000 0000 8137 0505
* LCCN: n82063754
* NDL: 00514725
* NKC: jn20000720183
* NLI: 000097407
* NTA: 070823693
* SNAC: w67385j9
* SUDOC: 027708551
* VIAF: 57407118
* WorldCat Identities: lccn-n82063754

 |
```
  
  
  

```

**Kerk van Skotland**

---

**Nasionale kerk van**   

Vlag van Skotland Skotland

---

**Geloofsrigting**

Calvinisme

---

**Organisasievorm**

Presbiterianisme

---

**Gemeentes**

1 329

---

**Ledetal**

330 000 (2020)

---

**Webtuiste**  

*churchofscotland.org.uk*

Die **Kerk van Skotland** (Engels: *Church of Scotland*, Skots: *The Scots Kirk*, Skots-Gaelies: *Eaglais na h-Alba*, informeel bekend as *the Kirk*) is die nasionale kerk van Skotland. Naas sy Protestantse en Presbiteriaanse karakter word die Kerk van Skotland gekenmerk deur die aanvaarding van menings-, spraak- en gedagtevryheid ten opsigte van kwessies wat nie die grondbeginsels van die Geloof raak nie en akkommodeer dus 'n verskeidenheid teologiese strominge wat hulself – in terme van hul leerstellings, etiese waardes en uitleg van die Skrif – as liberaal of behoudend sou beskryf.

Die Kerk van Skotland voer sy historiese wortels terug na die begin van die Christelike tydperk in Skotland omstreeks 400, alhoewel sy identiteit veral deur die Protestantse Hervorming in 1560 en die werk van kerkhervormers soos John Knox gevorm is. In Desember 2013 was 7,5 persent van die bevolking van Skotland – of 398 389 persone – belydende lidmate, alhoewel 'n merkbaar groter persentasie van die Skotse bevolking – 27,8 persent of 1,5 miljoen – hulself in die Jaarlikse Skotse Huishoudingsopname van 2014 (*2014 Scottish Annual Household Survey*) as aanhangers van die Kerk beskryf het. Dié persentasie was selfs hoër in die sensus van 2011 toe 32,4 persent hulself as aanhangers beskryf het.

Geskiedenis
-----------

Terwyl die Kerk van Skotland sy vroegste wortels in die tyd van die kerstening van Skotland het, is sy identiteit gevorm deur die Skotse Reformasie van 1560. In dié tyd het baie aanhangers van die destydse kerk in Skotland hul bande met Rome verbreek gedurende 'n proses van Protestantse kerkhervorming waarin, naas ander teoloë, John Knox 'n leidende rol gespeel het.

Kerkbeleid
----------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Ordinasie van vroue** | **JA** | **Sedert 1968** |
| **Kerklike huwelike van geskeides** | **JA** | **Toestemming van predikant vereis** |
| **Selfdegeslaghuwelike** | **JA** | **Volgens besluit van die Algemene Vergadering op 25 Mei 2017. Toepassing in die nabye toekoms** |
| **Roudienste en begrafnisse vir nie-lede** | **JA** | **Deur predikant in betrokke parogie** |
**Wonderklip** (wondersteen) is ‘n uitsonderlike tipe leiklip.

Dit is ‘n sagte gesteente wat hoofsaaklik uit pirofilliet, een van die silikaatminerale, bestaan. Hierdie gematamorfoseerde klei was waarskynlik oorspronklik ‘n bentoniet en is lig blouerig van kleur. Die verkleur nie noemenswaardig na langdurige blootstelling aan die atmosfeer nie. Wonderklip kan geweldidge hitte weerstaan. Sou dit verwarm word tot 1200°C is die volume van komponente wat uit wonderklip vervaardig is nog dieselfde as by kampertemperatuur. 

Omdat dit redelik sag is, kan dit maklik tot onderdele van apparate verwerk word. Boonop is dit bestand teen sure en is dit ‘n goeie elektriese isolator. In ruimtetuie word dit gebruik. Ook word dit aangewend in die samestelling van nywerheidsdiamante. Wonderklip is merkwaardig bestand teen verwering soos blyk uit ‘n grafsteen gedateer 1928 in die Ottosdal-kerkhof.

Wonderklip word ten noorde van Ottosdal op die plase Driekuil en Gestoptefontein gedelf.

Bibliografie
------------

* Coetzee, C.B. (red.): Delfstowwe van die Republiek van Suid-Afrika. 5de uitgawe. Pretoria: Staatsdrukker, 1976. ISBN 0-621-06436-X
**SN 1604** was 'n supernova (ontploffende ster) wat in die jaar 1604 gesien is. Dit is in die Slangdraer-konstellasie (*Ophiuchus*) waargeneem. SN 1604 word soms **Kepler se supernova** of **Kepler se ster** genoem, aangesien die Duitser Johannes Kepler dit bestudeer het. Dit was die laaste supernova in ons melkweg wat met die blote oog waargeneem kon word.

Johannes Kepler se oorspronklike tekening met die ligging van *stella nova* (nuwe ster), gemerk met *N* (8 blokkies van bo, 4 van links)
Die oggend van 11 Oktober 1604 bring Brunowski, een van Johannes Kepler se assistente, die nuus dat hy die vorige aand 'n nuwe ster gesien het. Kepler wou niks hiervan weet nie. Die hemel het 'n week lank bewolk gebly, terwyl hy in sy ongeloof volhard het. Tycho Brahe het in 1572 ook 'n nuwe ster waargeneem, maar die "volmaaktheid" van die hemel (die heersende denke van die tyd) was vir Kepler bewys genoeg dat dit nie moontlik kon wees nie.

SN 1604 was 'n tipe Ia-supernova wat nie verder nie as 6 kiloparsek of ongeveer 20 000 ligjare van die Aarde af voorgekom het. Dit was met die blote oog sigbaar en was helderder as enige ander ster in die nagruim. Op sy helderste het dit 'n skynbare magnitude van −2,5 gehad. Vir meer as drie weke was dit selfs gedurende die dag sigbaar.

SN 1604 is later na Kepler vernoem, al was hy nie die eerste waarnemer daarvan nie, maar as gevolg van sy boek oor die onderwerp, *De Stella Nova in Pede Serpentarii* ("Die nuwe ster in die Slangdraer se voet", Praag 1606). Die supernova is ook in Sjinese en Koreaanse bronne vermeld.

Die oorblyfsels van hierdie supernova word vandag nog intensief deur sterrekundiges bestudeer om supernovas beter te verstaan.

Verdere naleeswerk
------------------

* Blair, William P.; Long, Knox S.; Vancura, Olaf (1991). "A detailed optical study of Kepler's supernova remnant". *Astrophysical Journal*. **366**: 484–494. Bibcode:1991ApJ...366..484B. doi:10.1086/169583.
* Sule, A.; et al. (2011). "Indian Record for Kepler's Supernova: Evidence from Kashmir Valley". *Astronomische Nachrichten*. **332** (6): 655–657. Bibcode:2011AN....332..655S. doi:10.1002/asna.201011555.
Die ligging van die Klein-Koerile (in rooi links onder).
Koenasjir, met die Klein-Koerile daaronder. Sjikotan is heel regs.
Die **Klein-Koerile** (Russies: Малая Курильская гряда, *Malaja Koerilskaja grjada*) is 'n groep eilande in die Stille Oseaan en deel van die Koerile-argipel. Dit sluit Sjikotan, Habomai en verskeie eilande naby Sjikotan in.

Die Klein-Koerile is deel van die Joezjno-Koerilski-distrik van Sachalin-oblast in Rusland. Die Japannese regering beweer dié eilande is nie deel van die Koerile nie, maar van Hokkaido, en maak dus aanspraak daarop..

Geografie
---------

Die Klein-Koerile lê naby die suidwestelike punt van die Groot-Koerile en word daarvan geskei deur die Straat van die Suid-Koerile. Die hoogste punt is 412 m (op Sjikotan) en dit is altesaam 100 km lank. Die totale oppervlakte is 360,85 km2. 

Die klein ketting sluit ses groot en verskeie klein eilande in. Die eilande en die buureiland Koenasjir word deur BirdLife International erken as belangrike voëlstreke vanweë bevolkings van verskeie bedreigde voëlspesies, insluitende baie water-, see- en waadvoëls.

Die oppervlak van die eilande is meestal plat of effens heuwelagtig. Spar- en ander woude, sowel as struikgewasse is wydverspreid op Sjikotan. Op die ander eilande kom geen woude voor nie. Die maksimum hoogte is 405 m (Sjikotan-stad). Te oordeel na die waarneming van die broeitydperk van sommige knaagdiere, wat tot November hier duur, is die klimaat op die eilande van die Klein-Koerile selfs matiger as op Koenasjir.

Eilande
-------

| Naam | Oppervlakte, km2 | Hoogste punt, m | Breedtegraad | Lengtegraad | Foto |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| ***Klein-Koerile*** |
| Sjikotan | 264,13 | 412 | 43°48' | 146°45' |  |
| Griga | 1,26 | 70 | 43°45′ | 146°47′ |  |
| Aiwazofski | 0,79 | 58,8 | 43°44′ | 146°42′ |  |
| Polonski | 11,57 | 16 | 43°38' | 146°19' |  |
| Oskolki | 0,2 | 38 | 43°35' | 146°25' |  |
| Zeljoni | 58,72 | 24 | 43°30' | 146°08' |  |
| Tanfiljef | 12,92 | 15 | 43°26' | 145°55' |  |
| Joeri | 10,32 | 44 | 43°25' | 146°04' |  |
| Djomin-eilande | 0,7 | 34 | 43°25' | 146°10' |  |
| Storozjewoi | 0,07 | 9,0 | 43°23′ | 145°29′ |  |
| Anoetsjin | 2,35 | 33 | 43°22' | 146°00' |  |

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Russiese Wikipedia vertaal.
**Tsjornije Bratja** (Russies: Чёрные Бра́тья, letterlik "Swart Broers"; Japannees: 知理保以島, Chiripoi-to) is twee onbewoonde vulkaniese eilande tussen Simoesjir en Oeroep in die Koerile-argipel in die See van Ochotsk, noordwestelike Stille Oseaan. Die grootste een van die twee is **Tsjirpoi** en die kleinste een **Brat Tsjirpojef** (Russies vir "Tsjirpoi se broer"). Die oorsprong van die name is onbekend: Die oorspronklike Ainoe-naam vir die eiland was *Repoenmosjiri*, 'n woord wat "plek van baie klein voëls" beteken.

Die eilande is onbewoon en deel van Sachalin-oblast, Rusland.

Geografie
---------

Die Tsjirpoi-eilande is die oorblyfsels van 'n gedeeltelik oorstroomde kandera (groot vulkaankrater) van 8-9 km breed. Die twee eilande word omring deur 'n aantal klein eilandjies en seerotse. Saam vorm almal die Tsjornije Bratja-eilande. Die twee hoofeilande word deur die Straat van Sneeu geskei.

Tsjirpoi, die noordelikste een van die twee, het 'n oppervlakte van sowat 21 km2. Dit bestaan uit twee oorvleuelende stratovulkane met die name Tsjorni ("Swart") en Sneeu. Tsjorni is die hoogste punt op die eiland (691 m). Op 27 November het Sneeu uitgebars en dit was lank daarna nog aktief. Brat Tsjirpojef, die suidelikste eiland, het 'n oppervlakte van sowat 16 km2. 

Die eilande word deur die Straat van Boessol geskei van Simoesjir 69 km noordoos en deur die Straat van Oeroep van die eiland Oeroep 30 km suidwes. Broeton-eiland lê 20 km noordwes van die Swart Broers.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Sjinese verslag oor die supernova.
**SN 1054** was 'n supernova (ontploffende ster) wat in die jaar 1054 waargeneem is. Die supernova het tot die vorming van die Krapnewel gelei. Die gebeurtenis is deur Sjinese sterrekundiges, en moontlik ook deur Inheemse Amerikaners, aangeteken. Dit is later as 'n tipe II-supernova geïdentifiseer.

SN 1054 is vir die eerste keer op 4 Julie 1054 in die Bul-konstellasie waargeneem en was vir 2 jaar lank sigbaar. Die gebeurtenis is deur Sjinese sterrekundiges gedokumenteer, en verwysings daarna is later in 'n Japannese dokument, asook in 'n dokument uit die Arabiese wêreld, opgespoor. Verder is daar 'n aantal verwysings uit Europese bronne, waarvan die akkuraatheid bevraagteken word. 'n Piktogram wat by Peñasco Blanco in Nieu-Meksiko gevind is dui moontlik ook hierdie gebeurtenis aan.

Die oorblyfsel van SN 1054, die puin wat tydens die ontploffing uitgeskiet is, staan as die Krapnewel bekend. Dit is naby die ster Zeta Tauri (ζ Tauri) geleë. Die kern van die ontploffende ster het 'n pulsar, genaamd die Krap-pulsar (of PSR B0531+21), gevorm. Hierdie newel, en die pulsar wat dit bevat, is een van die mees bestudeerde voorwerpe buite die Sonnestelsel. Dit is een van die min galaktiese supernovas waarvan die datum van die ontploffing bekend is. Die twee voorwerpe is ook die helderste in hul onderskeie kategorieë.

Danksy die helderheid daarvan, kan die Krapnewel maklik deur amateursterrekundiges waargeneem word. Dit is ook vroeg deur professionele sterrekundiges gekatalogiseer, lank voor die ware aard daarvan bekend was. Toe die Franse sterrekundige Charles Messier in 1758 vir die terugkeer van Halley se Komeet uitgekyk het, het hy hierdie newel vir die komeet verwar, omdat hy nie van die newel se bestaan bewus was nie. As gevolg van hierdie fout het hy 'n katalogus van voorwerpe wat soos komete lyk, maar nie komete is nie, aangelê, om sulke foute in die toekoms te vermy. Hierdie katalogus staan as die Messier-katalogus bekend. Die newel is dan ook as die eerste Messier-voorwerp, of M1, gekatalogiseer.
Die **3. Liga** oftewel **Dritte Liga** is die derde hoogste vlak van Duitse sokker. Die liga is op 25 Julie 2008 gestig en het met die seisoen 2008–09 afgeskop.

Die Regionalliga, wat tans uit twee stapels bestaan (Noord en Suid), sal met die inwerkingtreding van die 3. Liga die vierde vlak van Duitse sokker word en uit 3 stapels bestaan.

Reserwespanne
-------------

Anders as die Bundesliga en die 2. Bundesliga, sal reserwespanne in die 3. Liga toegelaat word. In ruil vir hierdie reg sal hulle egter voortaan nie meer aan die DFB-Pokal mag deelneem nie.

In die nuwe kompetisie-opset sal 'n maksimum van 4 reserwespanne in die eerste seisoen mag meeding, maar daarna sal hulle gepromoveer en gerelegeer word net soos enige ander klub.

Modus
-----

Die 3. Liga sal uit 'n enkele stapel van 20 spanne bestaan. Vir die eerste seisoen sal die spanne as volg saamgestel word:

* Die 4 spanne wat uit die 2. Bundesliga gerelegeer word.
* Die spanne wat 3de tot 10de eindig in elk van die Regionalliga Suid en Noord (die spanne wat eerste en tweede eindig promoveer na die 2. Bundesliga).

Aan die einde van die eerste seisoen (2008/09) sal die klubs wat eerste en tweede eindig direk na die 2. Bundesliga promoveer (behalwe reserwespanne, wat nie kwalifiseer vir 2. Bundesliga-lisensies nie). Die klub wat derde eindig sal 'n uitspeelwedstryd speel teen die span wat derdelaaste eindig in die 2. Bundesliga.

Die laaste drie spanne onder aan die punteleer van die 3. Liga sal jaarliks relegeer na die Regionalliga, terwyl die klubs wat eerste eindig in elk van die drie Regionalligastapels promoveer na die 3. Liga.

Lisensiëring
------------

Klubs wat in die 3. Liga wil meeding sal om 'n lisensie moet aansoek doen, net soos vir die ander Duitse ligas. Lisensiëring is onderhewig aan gesonde finansies, 'n funksionele jeugafdeling en sekere veiligheidstandaarde by die klub se tuisveld. Die tuisveld sal verder 'n kapasiteit van mistens 10 000 moet hê om vir 'n lisensie te kwalifiseer.