recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **gewone reënspinnekop** (*Palystes superciliosus*, voorheen *P. natalius*) is 'n spesie van jagspinnekoppe inheems aan Suider-Afrika. Dit is die mees algemene en wydverspreide spesie in die genus *Palystes*.

Sy verspreiding strek van KwaZulu-Natal in die ooste, weswaarts deur die provinsies van Mpumalanga, Limpopo en Noordwes in die noorde, en die Oos-Kaap en Wes-Kaap in die suide. Dit het 'n liggaamslengte van 25-30 mm. Die spesie is die eerste keer deur Ludwig Koch beskryf in 1875.

Sy gunstelinghabitat is kreupelhout en savannabos. Spinnekoppe in die *Palystes* genus staan algemeen bekend as **reënspinnekoppe**. *Palystes*-spinnekoppe sal dikwels huise betree voordat dit reën, waar hulle jag maak op geitjies, gewoonlik *Afrogecko porphyreus* in die Wes-Kaap, of *Lygodactylus capensis* in die oostelike dele van Suider-Afrika.

Mannetjies word gereeld van Augustus tot Desember gesien, waarskynlik op soek na wyfies.

Na die paringseisoen in die vroeë somer bou die wyfie 'n ronde eiersak van ongeveer 60-100 mm in grootte van sy, met takkies en blare daarin. Hierdie eiersakke word algemeen gesien vanaf November tot April. Die wyfie bou die sak oor 3-5 uur, waarna dit aggressief wag totdat haar spinnekoppe, wat binne die beskermende sak broei, ongeveer drie weke later uitkou. Wyfies sal ongeveer drie eiersakke bou oor hul twee jaar lewens. Baie tuiniers word gedurende hierdie tydperk deur beskermende *Palystes*-ma's gebyt.

Die grootte van hierdie spinnekoppe, gekombineer met die geel en swart band op die onderkant van die bene wat blootgestel word wanneer die spinnekop in gevaar kom, gee hulle 'n vreeslike voorkoms. 'n Eksperiment is in 1959 gedoen waar 'n *Palystes superciliosus* 'n volwasse marmot op die neus byt. Die marmot het binne 7 minute gesterf, wat gelei het tot 'n oortuiging dat die spinnekop se gif gevaarlik was. Nog verdere navorsing met verdoofde marmot het getoon dat die oorspronklike marmot eintlik aan skok gesterf het, eerder as gevolg van die spinnekop se gif. Die gewone reënspinnekop se byt is nie gevaarliker as 'n bysteek vir mense nie. Die byt veroorsaak 'n brandende sensasie, asook swelling wat vir 'n paar dae duur. Dit herstel egter spontaan en volledig.

* Wyfie in PretoriaWyfie in Pretoria
* Wyfie in JohannesburgWyfie in Johannesburg
* Onderkant van 'n wyfie in JohannesburgOnderkant van 'n wyfie in Johannesburg
* Onderkant van 'n mannetjie naby Somerset-WesOnderkant van 'n mannetjie naby Somerset-Wes
Die **Roodepoorttornado** van 1948 was tot op daardie tydstip die tornado wat die grootste skade in Suider-Afrika aangerig het.

Laat in die middag van 26 November het die tornado so ‘n 20 km suidwes van Roodepoort ontwikkel. Om 5:45 nm. het dit die dorp saam met ‘n swaar donderstorm bereik en in slegs vyf minute miljoene rande se skade aangerig in ‘n strook van 300 m breed en 3 km lank. Weerlig, gietende reën en ‘n hewige haelstorm het die stormskade vererger. Die oog van die werwelwind het teen 40 km per uur noordoos beweeg. Al 15 die kere wat die tregter aan die grond geraak het, is groot verwoesting gesaai: 700 huise is platgevee en krag- en spoorlyne verniel. ‘n Wonder is dat daar geen brand uitgebreek het nie. Na ‘n uur was dit op 64 km van die beginpunt so te sê uitgewoed. In die dorp het wonderbaarlik slegs 4 mense omgekom en 70 is beseer.

Vreemd genoeg het ‘n veel minder kragtige tornado in Februarie 1935 die dorp ook getref en is dakke van huise gewaai, bome ontwortel en telefoonpale omgewaai.

Suid-Afrika met sy hoë voorkoms van donderstorms is baie gelukkig dat dit nie deur ‘n groot aantal tornado’s geteister word nie. ‘n Tornado kom eintlik selde in die land voor. In die Wes-Kaap is ‘n tornado ‘n onbekende verskynsel. Tog is Malmesbury op 29 September 1905 deur een getref. Vyf mense het omgekom en baie is beseer, huise en sakegeboue is verniel en die vol rivier het deur die geboue gestroom.

Die mees verwoestende tornado wat Suid-Afrika ooit beleef het, was op 18 Januarie 1999 toe Mount Ayliff getref is en 25 sterf en 500 beseer is. Ander bekende tornado’s was die Ficksburgtornado en die Duduzatornado.

Sien ook
--------

* Grootste rampe in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* Burman, Jose: Disaster struck South Africa. Kaapstad: C. Struik, 1971. ISBN 0-86977-010-1
* northernnatalnews.co.za
Karikatuur oor Walter Hely-Hutchinson
Sir **Walter Francis Hely-Hutchinson** (1849 – 1913) was die laaste goewerneur van die Kaapkolonie voor dit in 1910 deel van die Unie van Suid-Afrika geword het.

Hy is op 22 Augustus 1849 in Dublin gebore as die seun van die markies van Donoughmore. Ontvang sy opvoeding aan Harrow en Cambridge. Hy is aangestel as attaché van sir Hercules Robinson op 'n sending na die Fidji-eilande en Australië, waarna hy dien as koloniale sekretaris van Barbados van 1877 tot 1883.

Van 1884 tot 1889 was hy luitenant-goewerneur van Malta, van 1889 tot 1883 goewerneur van die Bowindse Eilande in Wes-Indië en toe eerste goewerneur van Natal onder Verantwoordelike Regering. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is hy aangestel as goewerneur van die Kaapkolonie. Hy was besonder taktvol en gewild.

Na sy termyn verstryk het, het hy na Engeland teruggekeer waar hy hom in Kent gevestig het. Hy is oorlede in Peterborough op 23 September 1913. Die dorpie Hutchinson, naby Victoria-Wes in die Noord-Kaap, is na hom vernoem.

Sir Walter Hely-Hutchinson besoek die dorp Molteno in die Noordoos-Kaap, 1903. Hy sit vierde van links.

Sien ook
--------

* Lys van kommandeurs en goewerneurs van die Kaapkolonie

Bronne
------

* Rosenthal, Eric. 1978. *Encyclopaedia of Southern Africa*. Juta and Company Limited. Cape Town and Johannesburg: 1978.
* Albertyn, C.F. dr. (hoofred.), *Die Afrikaanse Kinderensiklopedie*, Nasou, Kaapstad, 1972.
**Fenisies** is 'n uitgestorwe Semitiese taal wat oorspronklik in die omgewing van die stede Tirus en Sidon gepraat is. Uitgebreide handel tussen dié twee stede en kommersiële oorheersing het daartoe gelei dat Fenisies in die Ystertydperk 'n lingua franca van die Mediterreense streek geword het. Die Fenisiese alfabet het in dié tyd na Griekeland versprei, waar dit die bron van alle hedendaagse alfabette geword het. 

Die streek waar Fenisies gepraat is, sluit in die Noord-Levant, Anatolië, Sirië, Libanon, dele van Siprus en sommige aangrensende dele van Turkye. Dit is ook gepraat in die gebied van die Fenisiese kolonisasie aan die kus van die suidwestelike Middellandse See, insluitende dié van die moderne Tunisië, Marokko, Libië en Algerië, asook in Malta, Wes-Sisilië, Sardinië, Korsika, die Baleariese Eilande en Suid-Spanje.

In moderne tye is die taal in 1758 die eerste keer deur die Franse geleerde Jean-Jacques Barthélemy ontsyfer, wat aangedui het die naam "Fenisies" is die eerste keer daaraan gegee deur Samuel Bochart, ook van Frankryk.

Skryfstelsel
------------

*Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: Fenisiese alfabet.*
Fenisies is geskryf in die Fenisiese alfabet, 'n abjad (konsonantskrif) wat uit die Proto-Sinaïtiese skrif ontstaan het. Dit het later die basis van die Griekse alfabet en nog later van die Latynse alfabet geword. Alle hedendaagse alfabette het uit dié skrifte voortgevloei.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11947410s (data)
* GND: 4120310-0
* LCCN: sh85101028
* NDL: 00563095
* NKC: ph330282

 |
Louis L’Amour & Ronald Reagan, 1983
**Louis L'Amour** (22 Maart 1908 – 10 Junie 1988) was 'n Amerikaanse skrywer wat hoofsaaklik fiksie oor die Wilde Weste geskryf het.

Hy is op 22 Maart 1908 in Jamestown, Noord-Dakota gebore met die naam **Louis Dearborn LaMoore**, die seun van dr. L.C. LaMoore, 'n veearts. Hy is van Franse en Ierse afkoms, die nasaat van François Renê, 'n Franse skrywer en staatsman. Indiane van die Sioux-stam het sy oupa gevang en sy kopvel afgeslag. Hy weet dus van die plekke en gebeurtenisse waarvan hy in sy boeke skryf, want sy familie was pioniers van die Weste. Baie van sy famililede (meer as 33 sedert 1816) was ook skrywers.

Hy was vyftien jaar oud toe hy uit die huis is en as swerfwerker begin werk het, onder andere as dokwerker, houtkapper, olifantoppasser, hooibaler, slagter, mynwerker en vrugteplukker. Hy het per trein deur Amerika gereis, feitlik as 'n boemelaar en het vir 'n ruk lank op die strand gewoon. As 'n handelsmatroos het hy op verskeie skepe gewerk en het so om die wêreld gereis. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was hy 'n vlootoffisier. Baie van die idees vir stories en karakters van die boeke wat hy later geskryf het, kom van waarnemings wat hy gedurende hierdie swerfjare gemaak het.

Van kindsbeen af het hy graag gelees en het 'n persoonlike biblioteek van 2000 boeke opgebou.

Hy het op aandrang van sy vriende, wat van sy storievertellery oor die Wilde Weste gehou het, begin skryf. Hy het ook argeologie bestudeer en lesings aangebied. Afgesien van die meer as 100 boeke en 400 kortverhale wat hy geskryf het, het hy biografieë geskryf oor meer as 1000 skietvegters. Daar is films gemaak van meer as 30 van sy boeke. Meer as 225 miljoen van sy boeke is verkoop en talle is in verskeie tale vertaal.

As professionele kaalvuisbokser het hy 51 van sy 59 gevegte gewen. Die grafiese beskrywing van die vuisgevegte in baie van sy boeke spruit dus uit eerstehandse ervaring.

In 1982 is die Goue Medalje van die Amerikaanse Kongres aan hom toegeken, en in 1984 die Vryheidsmedalje. Het het ook Noord-Dakota se Roughrider-toekenning ontvang.

Louis L'Amour is op 10 Junie 1988 oorlede en is in die Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Glendale, Kalifornië begrawe. In sy outobiografie, met die titel *Education of a Wandering Man*, wat in 1989 na sy dood verskyn het, vertel hy meer oor die jare toe hy 'n swerfwerker was.
Die **oumansoutbos** (*Atriplex nummularia* Lindl.) is 'n soutliewende plant wat oorspronklik uit Australië stam, waar dit in groot dele van die droë binneland aangetref word, maar dit is ook in Suid-Afrika ingevoer en word hier selfs aangeplant.

Dit is 'n immergroen struik wat 3,5 m hoog kan word. Die blomme is eenhuisig en eenslagtig: daar is aparte manlike en vroulike blomme op dieselfde plant. Die blomme word deur die wind bestuif. Die grond kan suur, neutraal of basies wees en sand- of leemagtig. Dit groei goed op brakgrond, maar nie in die skaduwee nie.

Oumansoutbos se sade
Die plant is eetbaar en die blare, jong skeute en sade kan gekook word. Die sade lewer 'n meel wat vir die bak van brood gebruik kan word.Die sade is volop en is deur die Aborigines as tradisionele bron van voedsel gebruik. Die stamme lewer hout met 'n digtheid van 600 kg.m3

Die struik kan meer as 15 jaar oud word. Die blare is smaaklik vir vee, maar die plant is gevoelig vir blaarvreters. Dit word in Suid-Afrika ook vir voeder vir volstruise benut.
Die gehuggie **Elandsvlei** in die Noord-Kaap lê effens wes van die Ceres-Karoo-pad, 154 km noord van Ceres, 116 km suid van Calvinia, effens noord van die Papkuilsnekpas en net wes van die Tankwa Karoo Nasionale Park. Hierdie R355-roete word beskou as die langste grondpad tussen twee dorpe in die land. Die bergagtige en halfwoestynomgewing met die Doringrivier, Tankwarivier en die Tra-trarivier is baie gewild by 4x4-entoesiaste en van die plaashuise is in gastehuise omskep. Wupperthal in die Sederberge is met die Tra-tra langs slegs 40 km van Elandsvlei af.

Tot die Ceres-Karoo-pad gebou is, het die ou posroete van en na die Biedouwvallei hier verbygeloop. In 1812 het die Hough-familie die eerste huise hier gebou. Daar is nou nog 3 huise op Elandsvlei oor, maar fondamente wys op 'n groter vestiging vroeër. In hierdie droë dele was dit meermale die gebruik om op plekke waar water wel beskikbaar was, en ter wille van wedersydse steun en geselskap in hierdie afgeleë dele, die plaaswerwe saam te groepeer. Kultuur-historici beskou hierdie gehug as 'n opelugmuseum van Kaapse volksboukunde.

Ander voorbeelde van hierdie soort vestigings is die gehugte Matjesfontein en Lokenburg, albei suid van Nieuwoudtville. Soms het sulke nedersettings ontwikkel tot dorpies, soos die geval was met Leipoldtville in die Sandveld en in sekere mate ook met Hoeko en Schoemanshoek, albei in die Klein-Karoo.

Sien ook
--------

* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Die **Reënboogforel** (*Oncorhynchus mykiss*) is 'n varswatervis wat in die hoër bergstrome en damme in Suider-Afrika voorkom. Die vis is nie inheems hier nie en is ingevoer vanaf Noord-Amerika en Europa gedurende die 1800's. In Engels staan die vis bekend as *Rainbow trout*.

Voorkoms
--------

Reënboogforel op 'n mark in Australië.
Reënboogforel met aartappels.
Die vis is lank, silwerig van kleur en die liggaam is bedek met swart kolletjies. Daar is 'n pers, pienkerige baan op die rug langs van die kop tot by die stert. Hulle kan tot 60 cm lank word en weeg dan 5 kg.

Habitat
-------

Reënboogforel leef hoofsaaklik in koue, helder strome en damme in die berge van die Wes-Kaap, die Oos-Kaap, die Drakensberg, Mpumalanga en die hoogland van Zimbabwe.

Hulle is roofvisse en sal omtrent enigiets eet wat hulle in die hande kry. Dit sluit in insekte, viseiers, klein vissies (tot en met 1/3 van hul eie lengte), garnale, paddas, krappe en selfs akkedisse en veldmuise wat in die water mag beland.

Hoewel hul maklik by 4 °C (40 °F) kan leef, begin hul traag word en sal doodgaan as die water warmer as 19 °C (66 °F) word. Die beste hengel-temperatuur vir hulle is 14 °C (57 °F). As die temperatuur 4 °C hoër of laer as die ideale temperatuur is, is hulle nog aktief, maar daarna word hulle traag.

Sien ook
--------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Oncorhynchus mykiss***. |

WikispeciesWikispecies
Wikispecies het meer inligting oor: **Oncorhynchus mykiss**

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bronne
------

* 
* *First Field Guide to Fishes of Southern Africa*. Rudy van der Elst. 1999. ISBN 978-1-86872-288-4
* *Visgedrag en Kunsaashengel.* Prof dr B.J. Engelbrecht. 1980. ISBN 0 620 04585 X
* *Freshwater Fishing in South Africa.* Michael G. Salomon. 1978. ISBN 0 908393 23 7

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb12370302x (data)
* GND: 4048978-4
* LCCN: sh85111210
* NDL: 00568587
* NKC: ph323305

 |


|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q187986
* ADW: Oncorhynchus\_mykiss
* BioLib: 15813
* EoL: 205250
* EPPO: ONCRMY
* Fauna Europaea: 304720
* FishBase: 239
* GBIF: 5204019
* iNaturalist: 47516
* ITIS: 161989
* NCBI: 8022
* Plazi: 81754B7C-11CE-3526-99A9-297589BDE713
* WoRMS: 127185

 |
Die gerekonstrueerde Barnsteenkamer
Die oorspronklike **Barnsteenkamer**, 'n kamer wat in opdrag van die Pruisiese koning Frederik I met muurversierings uit barnsteenelemente vervaardig is, was aanvanklik in die stadskasteel van Berlyn ingebou. In 1716 het die Pruisiese koning Frederik Willem I dit aan die Russiese tsaar Pieter die Grote geskenk. Byna twee eeue lank het die Katharina-paleis in Tsarskoje Selo naby Sint Petersburg die kosbare kamer gehuisves. Vanaf 1942 is die Barnsteenkamer in die Koningsbergse Slot vertoon, maar teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het dit spoorloos verdwyn.

Die gerekonstrueerde Barnsteenkamer word sedert 2003 in die Katharina-paleis vertoon.

Ontstaan
--------

Die Barnsteenkamer was oorspronklik vir die Slot Charlottenburg naby Berlyn bestem en is volgens 'n ontwerp van die argitek en beeldhouer Andreas Schlüter vervaardig. Die kamer se muurpanele is volledig van baarnsteen gemaak, en mense het na die Barnsteenkamer later as die "Agste wonder van die wêreld" verwys.

Die Deense barnsteendraaier Gottfried Wolffram was danksy 'n aanbeveling deur koning Frederik IV van Denemarke waarskynlik vanaf 1701 in diens van Frederik I van Pruise in Koningsberg werksaam. In 1706 is die uitvoering van die werk aan die barnsteenmeesters Ernst Schacht en Gottfried Turau uit Danzig (tans Gdansk) oorgedra aangesien Wolffram se pryse te hoog geraak het. In 1712 word daar nog eens na die werk verwys, tog is die kamer vermoedelik eers ná die afsterwe van Frederik I in 'n kabinet by die Berlynse slot se Wit Saal ingebou.

Die Russiese tsaar Pieter die Grote het die kamer tydens 'n besoek aan die Pruisiese "Soldatekoning" se slot bewonder. Die laasgenoemde het in teenstelling met sy voorganger min belang in kunswerke gestel, maar was destyds eerder op soek na *Lange Kerls* ("Lange Kêrels" of soldate van rysige gestalte vir sy garde). 

Ter geleentheid van die politieke alliansie wat Pruise en Rusland in 1716 gesmee het (Frederik Willem I het die Russiese tsaar as 'n bondgenoot teen die Sweedse koning Karl XII se troepe in Voor-Pommere benodig), het die twee monarge geskenke uitgeruil - Pieter die Grote het die Barnsteenkamer ontvang, Frederik rysige soldate. Pieter se dogter, tsarin Elisabeth van Rusland, het die Barnsteenkamer aanvanklik in die Winterpaleis te Sint Petersburg laat installeer en later in die Katharina-paleis in Tsarskoje Selo laat inbou. Bartolomeo Francesco Rastrelli, 'n Italiaanse argitek in diens van die Russiese tsarehof, het die kamer uitgebou en deur die invoeging van spieëlpilasters en vergulde houtsnywerk tot sy uiteindelike grootte verander.

* 
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4134169-7
* VIAF: 136515781
* WorldCat Identities: viaf-136515781

 |
Nasji se kenteken  

  
Nasji se vlag  
  

**Nasji**  
Наши  

**Demokratiese Anti-fascistiese Jeugbeweging «Ons s'n»**   
  


---

**Stigting**  

15 April 2005  
  


---

**Hoofkwartier**  

Moskou  


---

**Status**  

Fakties ontbind

---

**Webtuiste**  

*www.nashi.su* Geargiveer 23 April 2006 op Wayback Machine

**Nasji** (Russies: Молодежное демократическое антифашистское движение, kort «Наши», "Demokratiese Anti-fascistiese Jeugbeweging «Ons s'n») is 'n politieke jeugbeweging in Rusland wat homself as demokratiese anti-fascistiese beweging definieer, 'n beskrywing wat in dié land se huidige politieke konteks van "beskadigde" of "bestuurde demokrasie" nie in die Westerse sin van die woord besef kan word nie.

Lede van Nasji se **armija** of gewapende magte poseer vir 'n foto
Sy stigting in 2005 is deur leidende figure in die Russiese presidensiële administrasie aangemoedig. Laat in 2007 het Nasji se ledetal tot 120 000 gegroei, meestal jongmense in die ouderdomsgroep tussen 17 en 25. Die organisasie word nie amptelik as die Russiese regeringsparty "Verenigde Rusland" se jeugorganisasie erken nie, maar steun die beleid van die Kremlin-bewind onder president Dmitri Medwedef en premier Wladimir Poetin.

Nasji is blykbaar as politieke instrument gebruik tydens die blokkade van die Estniese ambassade in Moskou in 2007 en word ook verantwoordelik gehou vir 'n kuberaanval op dié Baltiese land in dieselfde jaar ná 'n Russies-Estniese dispuut oor die verskuiwing van 'n militaristiese monument in Tallinn.

Westerse kritici het Nasji, wat uiteindelik 'n minder belangrike rol gespeel het en in 2013 prakties ontbind is, aan die Sowjet-jeugbeweging *Komsomol* en die Hitler-jeug van Nasionaal-Sosialistiese Duitsland gelykgestel.

Tans word die Molodaja Gwardija (Jong Garde) as opvolgorganisasie van Nasji beskou. In teenstelling met Nasji is hierdie beweging die amptelik erkende jeugorganisasie van die party Verenigde Rusland.
Die Rotariër-beweging se logo.
Die **Rotariër-beweging**, ‘n internasionale vereniging van sake- en beroepslui, is die wêreld se grootste liefdadigheidsvereniging.

Doelstelling
------------

Die oogmerke van die organisasie is om hoë etiese standaarde en die beginsel van goeie diens in alle beroepe te bevorder, sake- en beroepsmoraal te verbeter en tot diens van die samelewing te wees. Ook die ondersteuning van die plaaslike ekonomie is van belang. Die organisasie streef na die opbou van welwillendhied en vrede op aarde tussen mense en state. Daarom is hul leuse "*Diens bo eie belang*", met die betekenis dat selfsug ondergeskik is aan die belang van die gemeenskap. Klubs neem slegs deel aan aktiwiteite waarby die samelewing baat vind. In noodsituasies help die klubs selfs met die verskaffing van skoon drinkwater en die bestryding van siektes. In baie gevalle word plaaslike skole en bejaardetehuise ondersteun.

Lidmaatskap
-----------

Dit is ‘n vereniging vir sakelui en mense wat die professies beoefen. Lidmaatskap is op uitnodiging en aanvanklik was dit beperk tot mans. Elke lid van ‘n klub verteenwoordig ‘n ander beroep. Dus het ‘n spesifieke klub as lede slegs een loodgieter, een prokureur, een boer, een motorwerktuigkundige, een chirurg, een meubelmaker, ens. Lidmaatskap is oop vir alle mense sonder om te let na opleidingsvlak, ras, religieuse en politieke oortuiging, velkleur, ens. Gewoonlik kom die klub weekliks vir ‘n middagete byeen waarna ‘n aktuele saak bespreek word. Vergaderings vind plaas tussen gelykes in ‘n gees van wedersydse vertroue. Dit is ‘n sekulêre organisasie en neem nie deel aan godsdienstige en politieke aktiwiteite nie. Wêreldwyd is daar ongeveer 1,2 miljoen Rotariërs en in Afrika bestaan daar sowat 1500 klubs. ‘n Lid van 'n klub het toegang tot alle ander klubs in die wêreld.

Bekendste lede
--------------

Die bekendste lewende lede is

* Bill Gates
* Kamala Harris
* George W. Bush

Geskiedenis
-----------

Advokaat Paul P. Harris (1878-1947) het die eerste klub in 1905 in Chicago gestig. Kort daarna word ander klubs in die VSA gevestig. En dit is gevolg deur klubs in Groot-Brittanje. In 1910 ontwikkel die organisasie tot **Rotary International**.

Suid-Afrika
-----------

In November 1920 het Rotary International die Amerikaners Edward C. Fisher en Perry J. Stevenson na Suid Afrika gestuur om die lewensvatbaarheid van ‘n klub hier te ondersoek. Hulle vergader hierna in Februarie 1921 met die Brit William Campbell en die Suid-Afrikaners C.F. Derham, Arthur Y. Smith en eerw. F. Harrison om die saak te bespreek. Op 1 Julie is die eerste klub in die land in Johannesburg formeel gestig met Hubert Hoskin as die eerste voorsitter.

Bibliografie
------------

* findmyrotary.co.za

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11867069k (data)
* GND: 1009492-1
* ISNI: 0000 0004 0491 2963
* LCCN: n80038307
* NKC: pna2005272377
* SNAC: w6jq4s93
* SUDOC: 034757112
* VIAF: 159165695
* WorldCat Identities: lccn-n2011081055

 |
Gedenksteen vir die lede van die Duitse Legioen, Britse begraafplaas Haydarpaşa in Istanboel
Die **Duitse Legioen** was 'n groep vrywilligers wat tydens die Krimoorlog aan Britse kant geveg het.

Nadat die vredesooreenkoms van 1857, is die Duitsers as setlaars na die grens van die Kaapkolonie gebring waar hulle grond gekry het in Brits-Kaffrarië asook 'n bedrag kontant. Altesaam 2 400 mans, vroue en kinders het uiteindelik aangeland onder leiding van majoor-generaal baron Richard von Stutterheim, bevelvoerder van die legioen tydens die Krimoorlog en toe leier van die nedersetters. Na hom is die dorp Stutterheim vernoem wat reeds die jaar na die Duitsers se aankoms aangelê is.

Talle dorpe met Duitse name het gespruit uit die vestiging van die Duitsers, waaronder Stutterheim, Berlyn, Hamburg, Döhne ens. Die aankoms van so 'n groot getal Europeërs het egter ook stukrag aan die ontwikkeling van ander plekke in die omgewing gegee, veral Oos-Londen en King William’s Town.

Talle bekende Suid-Afrikaanse families is nasate van dié nedersetters.

Bronne
------

* Rosenthal, Eric, 1978. *Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town and Johannesburg: Juta and Company Limited.
Die Berlynse Raadsaal
Die **Berlynse Raadsaal**, wat vanweë sy fasadeontwerp met rooi klinkerstene as **Rotes Rathaus** bekend staan, is geleë in die Rathausstraße en dien as die setel van die deelstaatregering (Senaat) en regerende burgemeester (eerste minister) van die Duitse hoofstad Berlyn.

Die raadsaal is tussen 1861 en 1869 deur die argitek Hermann Friedrich Waesemann (1813–1879) gebou, waarby die raadsaal van Thorn in Wes-Pruise as argitektoniese voorbeeld gedien het. Die ontwerp van die toring met 'n hoogte van 94 meter is aan die torings van die katedraal van Laon in Frankryk ontleen. Die gebou is 'n tipiese voorbeeld van die Berlynse rondboogstyl, wat oorspronklik deur die argitek Karl Friedrich Schinkel en sy skool ontwikkel is, en het daarnaas ook baie kenmerke van Gotiese raadsale.

Die raadsaal het 'n aantal ouer geboue vervang, wat gedeeltelik uit die Middeleeue gedateer het, en beslaan 'n hele straatblok. Die gebou het na sy voltooiing steeds as raadsaal gedien. Nadat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog verniel is, is dit in die 1950's herbou as die setel van die Oos-Berlynse stadsregering, die *Magistrat*, terwyl die Wes-Berlynse regering na die Rathaus Schöneberg in die gelyknamige stadsdeel verhuis het. Met die hereniging van Wes- en Oos-Berlyn in 1991 het die Berlynse Raadsaal weer die amptelike setel van die Berlynse stadsregering geword.

Omgewing
--------

Die raadsaal, soos gesien vanaf die Berlynse televisietoring
Ná die Tweede Wêreldoorlog is die bouvalle en puinmateriaal in die historiese middestad verwyder, en noordwes van die raadsaal het 'n uitgestrekte oop ruimte ontstaan. Na hierdie ruimte, wat tussen die Marx-Engels-Forum, die Sint Mariakerk en die Berlynse televisietoring geleë is, verwys die Departement van Stadsontwikkeling sedert die vroeë 21ste eeu as *Rathausforum*, alhoewel dit nog geen amptelike naam dra nie. Die Neptunfontein, wat oorspronklik voor die Berlynse kasteel opgerig is, is na die raadsaal se hoofsiglyn verskuif.

Net voor die raadsaal ontstaan sedert 2013 die nuwe moltreinstasie *Berliner Rathaus*. Gedurende opgrawings, wat voor die begin van die boubedrywighede gedoen is, het argeoloë op die goed bewaarde oorblyfsels van die middeleeuse raadsaal, die raadsaaltoring en die geregsgebou afgekom. Groot dele daarvan sal bewaar bly en in 'n sogenaamde argeologiese venster vertoon word.
Die **Rot** (鼠, *zǐ*) is die eerste dier in die twaalfjaarlikse siklus van die Chinese astrologie, volgens die Chinese kalender. Dit hou ook verband met Oos-Asiatiese diereriem- en kalenderstelsels. Die **Jaar van die Rot** word verbind met die Aardse taksimbool 子.

Beskrywing
----------

Volgens een legende is daar ’n rede vir die volgorde van die twaalf diere in die twaalfjaarsiklus. Daarvolgens is ’n resies oor ’n groot rivier gehou en die volgorde van die diere in die siklus is die volgorde waarin hulle die resies voltooi het. In dié verhaal het die Kat en die Rot besluit die vinnigste manier om oor die rivier te kom, was op die rug van die Os. Hy was goedhartig genoeg om dit toe te laat. Halfpad deur die rivier het die Rot die Kat van die Os se rug afgestamp. Op die oorkantse oewer het hy van die Os se rug afgespring en na die eindstreep gehardloop. So het hy die eerste plek behaal. Die Kat het intussen verdrink en het nie die siklus gehaal nie.

Die Chinese tekens word ook die diereriem genoem omdat geglo word ’n mens se persoonlikheid word deur die dier beïnvloed wat oor jou geboortedatum heers. Net so word die jaar waaroor ’n spesifieke dier heers, daardeur gekenmerk. Die invloed is veral sterk by mense wat in die jaar van die dier gebore is.

Dieselfde twaalf diere word gebruik om die siklus van ure in ’n dag te simboliseer – elk word verbind met ’n tydperk van twee uur. Die tydperk van die Rot is van 23:00 tot 01:00 – die tyd wanneer rotte op hul aktiefste is in hul soeke na kos.

In Chinese simbologie word Rotte beskou as aanpasbaar, slim en versigtig, maar ook skugter, onstabiel en strydlustig.

Jare en die Vyf Elemente
------------------------

Mense wat binne dié datums gebore is, is in die Jaar van die Rot gebore, met ook die volgende elementêre teken:

| Begindatum | Einddatum | Hemelse tak |
| --- | --- | --- |
| 5 Februarie 1924 | 23 Januarie 1925 | Houtrot |
| 24 Januarie 1936 | 10 Februarie 1937 | Vuurrot |
| 10 Februarie 1948 | 28 Januarie 1949 | Aardrot |
| 28 Januarie 1960 | 14 Februarie 1961 | Metaalrot |
| 15 Februarie 1972 | 2 Februarie 1973 | Waterrot |
| 2 Februarie 1984 | 19 Februarie 1985 | Houtrot |
| 19 Februarie 1996 | 6 Februarie 1997 | Vuurrot |
| 7 Februarie 2008 | 25 Januarie 2009 | Aardrot |
| 25 Januarie 2020 | 11 Februarie 2021 | Metaalrot |
| 11 Februarie 2032 | 30 Januarie 2033 | Waterrot |

Rotte en hul maats
------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Teken** | **Beste maats** | **Gemiddelde maats** | **Slegte maats** |
| Rot | Rot, Draak, Aap | Slang, Haan, Os, Vark, Konyn, Bok, Hond, Tier | Perd |

Basiese astrologiese elemente
-----------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Aardse tak van geboortejaar | Zi |
| Die Vyf Elemente | Metaal |
| Jin/jang | Jang |
| Maanmaand | 11de |
| Gelukkige nommers | 2, 3, 6, 8; vermy: 4, 5, 9 |
| Gelukkige blomme | Lelie van elke spesie |
| Gelukkige kleure | Goud, blou, groen; vermy: geel, bruin |
| Seisoen | Winter |
| Naaste Westerse teken | Boogskutter |

Sien ook
--------

* Aardrot
* Houtrot
* Metaalrot
* Vuurrot
* Waterrot
'n Saadkop van graansorghum in Indië
**Graansorghum** (*Sorghum bicolor*) is 'n grasspesie wat verbou word vir sy graan, en gebruik word as voedsel vir mens en dier, en benewens vir etanolproduksie. Dit is een van etlike *Sorghum*-spesies, waar *Sorghum* 'n genus van die grasfamilie *Poaceae* is.

Graansorghum staan ook as besemkoring of grootmanna bekend, en word in ander wêrelddele durra, jowar of milo genoem. In die vorige eeu is dit ook kafferkoring genoem, en in Zoeloe en Ndebele staan dit onderskeidelik as Infe en Nabele bekend. Die graan word ook onder die Engelse handelsnaam **sorghum** bemark.

Oorsprong
---------

Graansorghum is omstreeks 3000 v.C. in Ethiopië mak gemaak, het hiervandaan oor die hele Afrika versprei en word nou wyd verbou in tropiese en subtropiese streke. Om en by 2000 v.C. is graansorghum ook in Sentraal-Indië verbou. In Egipte is dit reeds vanaf die vroeg-Islamitiese tyd 'n belangrike kultuurplant. Slawe uit Afrika het graansorghum aan die begin van die 17de eeu na die Verenigde State gebring. Sedertdien word dit in die meeste dele van die wêreld verbou en het mielies grotendeels as veevoer vervang.

Gebruike
--------

'n Graansorghumplant in Xinjiang, China
Graansorghum is die wêreld se vyfde belangrikste graan ná rys, koring, mielies en gars. *S. bicolor* is tipies eenjarig, maar sommige kultivars is meerjarig. Dit groei in polle wat meer as 4 m hoog kan word. Die graan is klein, wat wissel van 3–4 mm in deursnee. Soetriet is graansorghumkultivars wat hoofsaaklik gekweek word vir die blare, stroopproduksie, en etanol; hulle is langer as dié wat gekweek word vir graan.

*Sorghum bicolor* is die verboude spesie van graansorghum, en sy wilde naverwante maak die plantgenus *Sorghum* uit.
’n **Rotskomeet** is ’n seldsame soort hemelliggaam wat die eienskappe van beide ’n komeet en ’n asteroïde toon, hoofsaaklik omdat ontgassingsmateriaal meestal uit stukkies rots bestaan.

Die oorsaak van ’n rotskomeet se ontgassing stem ooreen met hoe modder op die bodem van ’n droë meer kraak.
Rotskomete, in teenstelling met ander komete waarvan die ontgassingsmateriaal meestal ys is, het ’n kern van hoofsaaklik rots. Dieselfde gebeur as met modder op die bodem van ’n droë meer wat kraak en klein stukkies los grond vorm.

Rotskomete is skaars omdat ’n rotsliggaam baie na aan die Son moet kom – naby genoeg vir die soliede grond om te kraak en sodat daar genoeg energie kan wees om los stukkies van die liggaam te laat afbreek.

Voorbeeld
---------

Die enigste bekende rotskomeet is 3200 Phaethon, wat ’n perihelium (naaste punt aan die Son) het nader as enige ander asteroïde wat ’n naam het (0,14 AE). Dit word soms helderder, wat dui op ontgassing, en stof wat afgeskei word, is al waargeneem.

Sommige asteroïdes sonder name kom nader aan die Son as 3200 Phaethon, maar ontgassing is nog nie by een van hulle gesien nie. Omdat hulle nog nie fyn waargeneem is nie, is dit onbekend of ontgassing wel plaasvind.
'n Klas GEA Garratt-stoomlokomotief trek 'n passasierstrein, Outeniekwa Spoorwegpas, 15 Augustus 1973
**Outeniekwa Spoorwegpas** is 'n bergpas vir treine wat George met Oudtshoorn oor die Outeniekwaberge verbind. Hierdie gedeelte van die Outeniekwaberg is uniek omrede die spoorwegpas, die Outeniekwapas, die Montagupas en die Cradockpas sigbaar is van een punt. Al vier die passe het 'n rol gespeel of speel steeds 'n rol om George met die binneland te verbind.

Geskiedenis
-----------

Daar is reeds gedurende 1908 begin met die bouwerk van die pas aan die Georgekant. Tien ton plofstof is gebruik om die harde Tafelbergkwartsiet op te breek. Sewe tonnels is gemaak en 'n werksmag van 2 500 man is gebruik om rots en puin in koekepanne die berg af te neem. Die spoorweg het 'n helling van 1:40 op sommige plekke. Die pas is 34 km lank en was gedurende 1913 voltooi. Dit het die roete tussen Port Elizabeth en Kaapstad met 267 km verkort.

Die roete
---------

Die pas se roete volg hoofsaaklik dié van die Montagupas en gaan verby beide Cradockpiek (1 579 m) en Georgepiek (1 327 m), die hoogste pieke in die Outeniekwaberge. Hoog teen die berg kruis die spoorlyn wel die Montagupas met 'n brug.

Lokomotiewe op die pas
----------------------

Die Garratt-tipe lokomotiewe het veral bekend geraak met die diens wat hulle hier verrig het. Die volgende klasse het hier diens gedoen:

* Klas GD
* Klas GE
* Klas GEA

Sien ook
--------

* Outeniquapas
* Lys van bergpasse in Suid-Afrika
**Louis-Joseph Chevrolet** (25 Desember 1878 – 6 Junie 1941) was 'n Switserse renmotorbestuurder, medestigter van die Chevrolet Motor Car Company in 1911 en 'n stigter van die Frontenac Motor Corporation in 1916.

Lewe en loopbaan
----------------

Louis-Joseph Chevrolet is gebore as die tweede kind van Joseph-Félicien Chevrolet, 'n horlosiemaker, en Marie-Anne Angéline Mahon, in La Chaux-de-Fonds, kanton Neuchâtel, 'n sentrum van horlosiemakery in die noordweste van Switserland.  In 1886 het Chevrolet se familie Switserland verlaat om in Beaune, in die Côte-d'Or-departement van Frankryk, te gaan woon. Daar het Louis as jong man sy meganiese vaardighede en belangstelling in fietswedrenne ontwikkel.

 Louis Chevrolet in 'n Frontenac wat hy ontwerp het, omstreeks 1914.
In 1905 is hy met Suzanne Treyvoux getroud; die egpaar het twee seuns gehad. In dieselfde jaar is hy deur FIAT as 'n renmotorbestuurder gehuur. In 1907 is Chevrolet deur The Autocar Company in Philadelphia in diens geneem, waarskynlik vir 'n geheime projek om 'n revolusionêre voorwielaangedrewe renmotor te ontwikkel.

Met weinig formele opleiding het Chevrolet motorontwerp aangeleer terwyl hy vir Buick gewerk het en in 1909 sy eie enjin vir 'n nuwe motor begin ontwerp. Hy het 'n sessilinderenjin met oorhoofse kleppe in sy eie masjienwinkel op Grand River Boulevard in Detroit, Michigan, gebou.  Hy word beskou as een van drie mede-ontwerpers van die Buick 60 Special uit 1910, ook bekend as die "Buick Bug".

Chevrolet motoronderneming
--------------------------

Op 3 November 1911 stig Chevrolet die Chevrolet Motor Car Company in Detroit saam met sy broer Arthur, Durant en twee ander beleggingsvennote. Die keuse van die logo van die onderneming is 'n aangepaste Switserse kruis, ter ere van die geboorteland van Chevrolet.

Motorwedrenne
-------------

Teen die 1910's het Louis Chevrolet na die renmotorbedryf verskuif en met Howard E. Blood van Allegan, Michigan, saamgewerk om die Cornelian-renmotor te skep. In 1916 begin hy en sy jonger broers Gaston en Arthur Chevrolet die Frontenac Motor Corporation met die ontwerp en vervaardiging van 'n reeks renmotors. Hulle het veral bekend geword vir onder meer hul Fronty-Ford-renmotors.

Louis het vier keer aan die Indianapolis 500 deelgeneem, met 'n beste plek van 7de in 1919. Beide Louis en Gaston het suksesvol met Sunbeams meegeding wat in 1916 'n aantal derde plekke behaal het.

Dood
----

Chevrolet is op 6 Junie 1941 in Detroit aan 'n hartaanval oorlede. Hy was geteister deur aterosklerose wat voorheen tot 'n beenamputasie gelei het. Hy is begrawe in die Holy Cross en Saint Joseph Cemetery in Indianapolis, Indiana.
'n Foto van Moltenodam kort na dit gebou is, met Leeukop in die agtergrond. Die wit gebou agter die dam is die *Graaff Electric Lighting Works*, Kaapstad se eerste kragstasie.
Die **Graaff Electric Lighting Works**-kragstasie is 'n hidro-elektriese en stoomkragsentrale wat in 1920 buite werking gestel is in Kaapstad, Suid-Afrika op die terrein van die Moltenodam.

Geskiedenis
-----------

Die aanleg was die eerste hidro-elektriese aanleg in Suid-Afrika en die eerste kragstasie in Kaapstad. Dit was die tweede elektriese kragstasie in Suid-Afrika, nadat die stad Kimberley reeds in 1882 krag opgewek het om hul strate met elektriese gloeilampe te verlig. Die kragstasie *Graaff Electric Lighting Works* is in April 1895 deur die Kaapstadse stadsraad in gebruik geneem ná die voltooiing van die Molteno-reservoir wat gebou is om drinkwater aan die vinniggroeiende stad te lewer. 

Die aanleg is vernoem na David Pieter de Villiers Graaff, wat van 1891-1892 burgemeester van Kaapstad was en die oprigting van die kragstasie persoonlik gefinansier het. Koste van £ 75 000 in 1895, gelyk aan £ 8 209 000 (ongeveer 143 miljoen ZAR) in 2017. Graaff was 'n groot voorstaander van die destydse relatiewe nuwe tegnologie vir elektrisiteit, veral vir openbare beligting. Die vraag vir elektrisiteit word aangedryf deur die behoefte aan straatligte om misdaad in die stad te verminder. 

Die aanleg het twee 150 kW kragopwekkers gehad wat deur stoom- of waterkrag aangedryf kon word. Die kragopwekkers was van die Woodhead Reservoir op Tafelberg voorsien. Vir die twaalf maande voor 30 Junie 1896 het die aanleg 2590 uur op waterkrag en 691 uur op stoomkrag met steenkool gestook. Die fabriek het 775 openbare straatligte regdeur Kaapstad aangedryf.

Die aanleg is in 1920 buite werking gestel en in 1993 tot 'n nasionale monument verklaar.

Huidige toestand
----------------

 Die ou kragstasiegebou in 2012 soos gesien van die suidekant. 
Die kragstasiegebou staan steeds ten weste van die Moltenodam en is 'n geregistreerde nasionale monument. In 2015 is planne aangekondig om die gebou op te knap om 'n "museum vir watererfenis" te huisves. Maar amptenare het ook gesê dat aangesien die perseel naby die reservoir geleë is, dit onwaarskynlik is dat die perseel ooit oop sal wees vir die publiek, weens veiligheidsoorwegings.
| **Dubrovnik**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Kroasië |
|  **Distrik** |  Dubrovnik-Neretva |
|  **Koördinate** | 42°38′N 18°06′O﻿ / ﻿42.633°N 18.100°O﻿ / 42.633; 18.100 |
|  **Stigting** | 3de eeu v.C. |
|  **Stadstatus** | - |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 143,35 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 0 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (munisipaliteit in 2011) | 42 641 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 297,5/vk km |
|  **Tydsone** | UTC +1 (MET) |
|  - Somertyd | UTC +2 (MEST) |
|  **Klimaat** |   |
|  - Tipe | Mediterreense klimaat |
|  - Gemiddelde jaarlikse temperatuur | 16,4 °C |
|  - Gem. temp. Januarie/Julie | 2,4 / 21,0 °C |
|  - Gemiddelde jaarlikse neerslae | 1 035,7 mm |
|  **Burgemeester** | Mato Franković (HDZ) |
|  **Amptelike Webwerf** | *www.dubrovnik.hr* |
|

**Dubrovnik** [ˈdubrɔ̞ːʋnik]; Latyns *Rausium*, later *Ragusium*; Italiaans en Duits (verouderd) *Ragusa*; is 'n stad in 'n suidelike enklawe van Kroasië aan die Adriatiese Seekus.

Lugbeeld van Dubrovnik se ou middestad
Die stad is een van die belangrikste toeristebestemmings in die Adriatiese Seegebied, 'n seehawe, die setel van 'n Rooms-Katolieke biskop en die administratiewe sentrum van die distrik Dubrovnik-Neretva. Dubrovnik word vanweë sy kulturele betekenis dikwels ook "Pêrel van die Adria" en "Kroatiese Athene" genoem. Unesco het aan die historiese middestad in 1979 die status van wêrelderfenisgebied toegeken.

Die stad het sy ekonomiese welvaart van oudsher aan die seehandel te danke gehad. Sy handelsbetrekkinge het oor groot dele van Suidoos-Europa en die hele Middellandse Seegebied gestrek. As onafhanklike Republiek van Ragusa was Dubrovnik die enigste stadstaat in die oostelike Adriatiese See wat met Venesië meegeding het. Danksy sy welvaart en gesofistikeerde diplomasie het die stad 'n hoë beskawings- en ontwikkelingspeil bereik, veral gedurende die 15de en 16de eeu. Dubrovnik se Latynse leuse, *Libertas* ("Vryheid"), dateer van hierdie periode.

Alhoewel Dubrovnik reeds in die 1970's tot 'n gedemilitariseerde sone verklaar is om sy argitektuur en kunsskatte te beskerm, is die stad in 1991 ná die ontbinding van Joego-Slawië sewe maande lank deur Serwies-Montenegrynse magte beleër en gebombardeer.

Die stad het 'n leidende rol in die ontwikkeling van die Kroatiese taal en literatuur gespeel. 'n Groot aantal Kroatiese digters, kunstenaars, geleerdes, wiskundiges en natuurkundiges was boorlinge van Dubrovnik wat steeds as 'n kulturele sentrum van Kroasië fungeer. Die meerderheid van sy bevolking is met 88,4 persent Kroate. Daar is klein minderhede Serwiërs en Montenegryne, Bosniake, Albaniërs en Jode.
'n Agtgang outomatiese ratkas
'n **Outomatiese ratkas** is 'n soort transmissie vir 'n motorvoertuig wat ratverhoudings outomaties kan verander terwyl die voertuig beweeg, en bevry die bestuurder daarvan om die ratte met die hand te wissel. Soos ander transmissiestelsels op voertuie, voorsien dit 'n binnebrandenjin van 'n reeks spoed- en wringkraguitsette wat nodig is vir goeie voertuigverrigting.

Rathefboom vir 'n outomatiese ratkas
Die gewildste vorm wat in motors gevind word, is die hidrouliese outomatiese ratkas. Soortgelyke, maar groter toestelle word ook gebruik vir swaar kommersiële en industriële voertuie en toerusting. Hierdie stelsel maak gebruik van 'n vloeistofkoppeling in die plek van 'n wrywingkoppelaar, en bereik ratwisseling deur 'n stelsel van planetêre ratte te sluit en te ontsluit. Sommige masjiene met 'n beperkte spoed of vaste enjinsnelhede, soos vurkhysers en grassnyers, benodig net 'n wringkragomsetter.

'n Kar met 'n outomatiese ratkas kan nie aan die brand gestoot word nie, omrede daar dan geen drukking van die transmissievloeistof is om die transmissie-onderdele te laat werk nie.

Gebruiksgemak
-------------

'n Outomatiese ratkas vereis net dat die bestuurder moet versnel of rem wanneer dit nodig is, met die motor wat self die toepaslike rat kies. 

Omdat 'n outomatiese ratkas net met een voet gery word, kan mense met een been wat ontbreek of verlam is, nog steeds ry, in teenstelling met die handratkas wat die gelyktydige gebruik van twee voete vereis. Net so, vereis 'n handratkas dat die bestuurder sy een hand van tyd tot tyd van die stuurwiel verwyder (terwyl die voertuig in beweging is), wat moeilik of onmoontlik is om veilig te doen vir mense met 'n vermiste of benadeelde arm of hand.
'n Uitsig oor die Mazeppabaai, Oos-Kaap
Die skoener **Mazeppa** het ‘n paar maal ‘n rol in die geskiedenis van Suid-Afrika gespeel.

Hierdie snelvarende koopvaardyskip met sy skerp boeg en twee maste is in die 1830’s as ‘n slaweskip in die Verenigde State vir John Owen Smith gebou. Later in daardie dekade was die skip veral betrokke in smokkelhandel aan die Suid-Afrikaanse ooskus, maar het selfs oor die hele Atlantiese en Indiese Oseane gevaar.

In Julie bring die skip onder kapt. Tate die 27 oorlewendes (hoofsaaklik vroue en kinders) van die trek van Louis Tregardt van Delagoabaai na Durban, waar hulle op 19 Julie aankom.

Die Beleg van Congella begin op 23 Mei 1842 en maak ‘n einde aan die Natalia Republiek onder Andries Pretorius. In die gevegte buit die Voortrekkers die skip Mazeppa wat in die baai van Port Natal voor anker lê. Hulle skiet die wagte, vang 16 Engelse soldate en 9 burgerlikes, buit 500 pond in kontant, 56 wavragte goedere en ‘n kanon. Aan boord het ook 28 gesinslede van die Britse garnisoen in Port Natal geskuil. Kapt. C.J. Cato voer ‘n kordaatstuk uit deur met die skip te ontsnap terwyl daar op hulle geskiet word. En vaar na Delagoabaai om hulp te soek. Na die opheffing van die beleg het die skip na Durban teruggekeer.

Algoabaai was tussen 1837 en 1848 die skip se tuishawe. Daarna was dit tot 1858 in Port Louis in Mauritius. Volgens gerugte het Cato met sy skip in Mazeppabaai naby Port St. Johns gaan skuil en het die skip daar op die rotse geloop.

Bibliografie
------------

*
Die woord **Nasireër** beteken afgesonderde. In Numeri 6 lees ons dat enige Israeliet 'n Nasireer kon word. Om 'n Nasireër te wees het beteken dat iemand 'n gelofte aan die Here aflê waardeur hy homself op 'n besondere wyse aan die Here toewy. Met die nasireergelofte het 'n Israeliet sy ywer en liefde vir die Here getoon. Die nasireerbelofte het gewoonlik net vir 'n bepaalde tyd geduur, gewoonlik ongeveer dertig dae.

In die geval van Simson, Samuel en Johannes die Doper was dit egter anders gesteld. Hulle was lewenslange nasireërs – lede van 'n baie eksklusiewe en besonderse groepie mense. Simson en Johannes die Doper was reeds voor hul geboortes deur die Here geroep as Nasireërs van God. Samuel, daarteenoor, is met sy geboorte deur sy ouers aan die Here as 'n Nasireër toegewy. Nietemin het hulle almal die een besondere eienskap in gemeen dat hulle hul hele lewe lank as Nasirëers van God opgetree het.

Aangesien die nasireers mense was wat gewy is vir diens aan God, moes hulle lewenswyse ook sekere uitsonderlike eienskappe toon. Die nasireër mag in die eerste plek geen vloeistof of voedsel wat van druiwe gemaak is geëet of gedrink het nie. Hy mag nie sterk drank, wyn, asyn of druiwesap gedrink het nie. Die Nasireër mag ook nie enige vars of gedroogde druiwe geëet het nie. Alle produkte wat van druiwe gemaak is moes vermy word deur die Nasireer. Die rede hiervoor was dat God van die Nasireer verwag het om absoluut heilig te leef. Deur weg te bly van wyn of sterk drank het die Nasireer verseker dat sy optrede en woorde nie beïnvloed word deur die gebruik van alkohol nie. Die Nasireer moes te alle tye nugter en gehoorsaam aan God optree. Asyn, druiwe, rosyntjies en rosyntjiekoeke moes ook vermy word deur die Nasireer, nie omdat dit soos drank sy oordeelsvermoe kon beïnvloed nie, maar wel omdat hierdie produkte simbole was van 'n lewe wat deur die najaag van genot gekenmerk word. By die omringende volkere was die eet van hierdie lekkernye wat van druiwe gemaak is deel van hulle diens aan hul afgode. Die Nasireers moes daarom alle druiweprodukte vermy omdat dit simbool was van vleeslike genot en plesier wat nie by 'n godvresende lewe behoort nie.

Tweedens mag die Nasireer nie sy hare gesny het nie. Sy hare en baard moes ongesny bly vir die hele periode wat hy aan God gewy was. Die lang hare en baard van die Nasireer was 'n sigbare teken gewees van sy heilige afsondering aan die Here. Lang hare het in die wêreld van destyds lewe en lewenskragtigheid gesimboliseer en het daarop gewys dat die Nasireer sy lewenskrag ontvang.

Laastens mag die Nasireer aan geen lyk gevat het nie. Die Nasireer moes aan die volk 'n voorbeeld stel van volmaakte heiligheid voor God. Daarom mag hy nie in aanraking gekom het met voorwerpe wat deur God as onrein verklaar is nie. Ons weet dat 'n lyk deur God se wette as onrein verklaar is. Hoewel daar baie dinge was wat 'n mens onrein kon maak voor God, word die vat aan 'n lyk spesifiek vir die Nasireer verbied. Die Nasireer mag nie met die dood in aanraking kom, want die Nasireer is aan die volk 'n sigbare teken van die verlossing en lewe wat God bring aan sy kinders wat aan Hom gehoorsaam is.