recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die voormalige *Trouw*gebou in Wibautstraat in November 2009
*Trouw*-logo op die toenmalige *Trouw*gebou
***Trouw*** is 'n Nederlandse koerant. Dit is in 1943 tydens die Tweede Wêreldoorlog gestig as 'n ortodokse Protestantse ondergrondse koerant. Dit word sedert 2009 besit deur DPG Media  (tot 2019 bekend as De Persgroep). Die hoofkwartier is geleë in Jacob Bontiusplaats 9. Cees van der Laan is tans die hoofredakteur.

 
In 2012 het dit die Europese Koerant-toekenning ontvang.

Geskiedenis
-----------

Die naam van die koerant is destyds gekies om getrouheid en lojaliteit aan God en land te weerspieël, ondanks die Duitsers se besetting van Nederland.

*Trouw* is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur lede van die Nederlandse Protestantse weerstandsbeweging gestig. Honderde mense wat betrokke was by die vervaardiging en verspreiding van die koerant is tydens die oorlog in hegtenis geneem en van kant gemaak. Die koerant is tydens die oorlog weens 'n gebrek aan papier met ongereeldheid gepubliseer. In 1944 het die Duitse besettingsmagte probeer om die publikasie daarvan in die wiele te ry deur 23 van die koerant se koeriers gevange te neem. Hulle het 'n ultimatum aan die leiers van *Trouw* gerig; die redaksie het egter nie aan die Duitsers se eise toegegee nie, en gevolglik is al die gevanges tereggestel. Wim Speelman, die medestigter van *Trou*, was een van die persone wat tydens die oorlog sy lewe verloor het weens betrokkenheid by die koerant. 

Na die oorlog het die blad 'n dagblad geword. In 1967 het die hoofredakteur van die koerant dit duidelik gemaak dat *Trouw* nie slegs 'n koerant vir Christene moes wees nie; dit moes 'n koerant vir almal wees. Met verloop van tyd het die persentasie lesers van *Trouw* wat tot die Gereformeerde kerke behoort aansienlik gekrimp: in 1965 het 69% van die lesers tot een van die kerke behoort, maar teen 1979 het dit gedaal tot 48% en teen 1999 tot 28%. Die sirkulasie aan die einde van die 20ste eeu was bietjie meer as 133,000. 

Op 3 Februarie 2005 het *Trouw* sy formaat van breëblad na kompak verander.  Die koerant het in 2005 in sy eie woorde gesê dat dit hul voorneme is om "'n koerant te bly wat gewortel is in 'n Christelike tradisie, en om 'n bron van nadenke en inspirasie te wees vir almal, kerkgangers of nie, wat die behoefte het aan morele en geestelike onderskraging." 

Vandag is *Trouw* deel van *De Persgroep Nederland*, welke naam aan die voormalige PCM-groep gegee is nadat die Belgiese uitgewery *De Persgroep* in die somer van 2009 'n meerderheidsbelang in PCM gekoop het. *NRC Handelsblad*, *Het AD*, *Het Parool* en *de Volkskrant* behoort ook aan De Persgroep Nederland.
Christus wek Lasarus op uit die dood.
**Lasarus van Betanië** (Latynse vorm van *Lazar*, wat weer afgelei is van die Hebreeuse naam *Eleazar*, "God het gehelp") is die onderwerp van 'n prominente wonderwerk deur Jesus in die Evangelie volgens Johannes waarin Jesus hom uit die dood opwek nadat hy vier dae dood was. Hy word as 'n heilige vereer in die Rooms-Katolieke en die Oosters-Ortodokse Kerk, wat verskillende weergawes van sy latere lewe het.

In die konteks van die sewe tekens in Johannes is die **opwekking van Lasarus** by Betanië – vandag die dorp al-Eizariya aan die Wesoewer in Palestina wat vertaal word as "die plek van Lasarus" – die hoogtepunt: Dit is 'n voorbeeld van Jesus se mag "oor die laaste en onstuitbaarste vyand van die mens, die dood. Om dié rede kry dit 'n prominente plek in die evangelie."

Die naam "Lasarus" word dikwels in die wetenskap en gewilde kultuur gebruik met verwysing na die skynbare opwekking uit die dood; die wetenskaplike term "Lasarustakson" verwys byvoorbeeld na organismes wat in die fossielrekord herverskyn ná 'n tydperk van oënskynlike uitsterwing.

'n Aparte karakter met dieselfde naam kom voor in die gelykenis van Lasarus en die ryk man in Lukas.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb12421301z (data)
* GND: 118570420
* ISNI: 0000 0003 7465 8086
* LCCN: n81131804
* NKC: xx0221835
* NLA: 61539915
* VIAF: 169093112
* WorldCat Identities: lccn-n81131804

 |
**Francis Dundas** (omstreeks 1759, Sanson, Berwickshire tot 15 Januarie 1824, Dumbarton, Skotland) was twee maal tydens die eerste Britse besetting van die Kaap waarnemende goewerneur.

Hy word in 1775 soldaat in die Britse leër en is in 1781 een van die offisiere wat tydens die Amerikaanse Vryheidsoorlog hom by Yorktown saam met Cornwallis oorgee. In 1795 word hy tot generaal-majoor bevorder en die volgende jaar aangestel as bevelhebber van die Britse troepe aan die Kaap, wat pas die jaar vantevore deur Brittanje beset is.

Ná goewerneur George Macartney se bedanking in 1798, neem Dundas tot die volgende jaar as goewerneur waar. In 1800 is hy bevelvoerder van die Britse troepe aan die Oosgrens waar die Xhosas in opstand gekom het. Goewerneur George Yonge bly net aan die Kaap van 1799 tot 1801, waarna Dundas weereens waarneem, dié keer tot die Bataafse Republiek die bewind in 1803 oorneem.

Dundas is in 1812 tot generaal bevorder en sterf in 1824 in Skotland.

Sien ook
--------

* Lys van kommandeurs en goewerneurs van die Kaapkolonie

Bron
----

* Albertyn, dr. C.F. (red.), 1972. *Afrikaanse Kinderensiklopedie*. Kaapstad: Nasionale Boekhandel Beperk.
| Periode/sisteem | Epog/serie | Tydsnede/etage | M. jaar gelede |
| --- | --- | --- | --- |
| Paleogeen | Paleoseen | Danium | **jonger** |
| Kryt | Laat | Maastricht | 66,0–72,1 |
| Campanium | 72,1–83,6 |
| Santonium | 83,6–86,3 |
| Coniakium | 86,3–89,8 |
| Turonium | 89,8–93,9 |
| Senomanium | 93,9–100,5 |
| Vroeg | Albium | 100,5–~113,0 |
| Aptium | ~113,0–~125,0 |
| Barremium | ~125,0–~129,4 |
| Hauterivium | ~129,4–~132,9 |
| Valanginium | ~132,9–~139,8 |
| Berriasium | ~139,8–~145,0 |
| Jura | Laat | Titonium | **ouer** |
| Die verdeling van die Kryt (IKS). |

Die **Turonium** is ’n chronostratigrafiese etage sowel as ’n geologiese tydsnede van onderskeidelik die sisteem en periode Kryt (serie/epog Laat Kryt). Dit verwys dus na ’n tydperk sowel as die gesteentes wat in dié tydperk gevorm het. 

Die tydperk was van sowat 93,9 tot 89,8 miljoen jaar gelede. Dit is voorafgegaan deur die Senomanium en gevolg deur die Coniakium.

Naam en definisie
-----------------

Die Turonium is in 1842 deur die paleontoloog Alcide d'Orbigny genoem na Tours in die Franse département Indre-et-Loire. 

Die basis van die etage word gedefinieer deur die eerste voorkoms van die ammoniet *Watinoceras devonense*, en die bokant deur die eerste voorkoms van die tweekleppige *Cremnoceramus rotundatus*. Belangrike gidsfossiele vir die tydperk is die tweekleppiges *Inoceramus schloenbachi*, *Inoceramus lamarcki* en *Inoceramus labiatus*.

Die globale stratotipepunt vir die basis van die Turonium is naby Pueblo in Colorado, VSA.

Bronne
------

* (en)  Gradstein, F.M.; Ogg, J.G.; Schmitz, M.D. & Ogg, G.M.; **2012**: *A Geologic Time Scale 2012*, Elsevier, ISBN 0444594256.
* (en)  Kennedy, W.J.; Walaszczyk, I. & Cobban, W.A.; **2005**: *The Global Boundary Stratotype Section and Point for the base of the Turonian Stage of the Cretaceous: Pueblo, Colorado, U.S.A.*, Episodes **28**(2): pp 93-104.
**臺灣民主國**  
 **Republiek van Formosa**| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | **1895** |  |

 |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Vlag | Wapenskild |
| Vlag | Wapen |

 |
| Ligging of FormosaLigging of FormosaGebied van die Republiek van Formosa, kort voor die Japannese verowering. |
| **Hoofstad** | Taipei (Mei–Junie 1895)Tainan (Junie–Oktober 1895) |
| **Taal/Tale** | Mandaryn-Sjinees, Taiwannees, Hakka, Formosa-tale |
| **Regering** | Republiek |
| **President** |  |
|  - Mei – Junie 1895 | T'ang Ching-sung |
|  - Junie – Oktober 1895 | Liu Yung-fu (de facto) |
| **Historiese tydperk** | Nuwe Tyd |
|  - Verklaar | 23 Mei 1895 |
|  - Verower | 21 Oktober 1895 |
| **Bevolking** |
|  - 1895 skatting | 2 980 000  |
| **Geldeenheid** | Qing Tael |

Taiwan tydens die Qing-dinastie
Japanse troepe val Taipei binne
Die **Republiek van Formosa** of **Republiek van Taiwan** was 'n kortstondige republiek wat in 1895 op die eiland van Taiwan ontstaan het. 

Die verdrag van Shimonoseki het 'n einde aan die oorlog tussen die Qing-dinastie van China en die Japannese keiserryk gebring. Taiwan is gevolglik aan Japan oorgedra. Die republiek kom tot stand nadat die Chinese troepe in Mei 1895 van die eiland onttrek. Dit is ontbind toe die Japanse troepe in Oktober 1896 daar arriveer. Sommige geskiedkundiges beweer dat dit die eerste republiek in Asië was, maar die Lanfang Republiek het reeds in 1777 tot stand gekom.

Die republiek is deur hooggeplaaste amptenare en die plaaslike bevolking wat Qing ondersteun het gestig. Hulle wou verhoed dat Japan die eiland oorneem. Op 24 Mei 1895 stuur die nuutgevonde republiek sy verklaring van onafhanklikheid aan al die ambassades op Taiwan. Die volgende dag het die nuwe regering 'n onafhanklikheidseremonie gehou.

Die eerste president van die republiek was die voormalige goewerneur, Tang Ching-sung. Hy het die pos van 25 Mei 1895 tot 5 Junie 1895 beklee. Die tweede en laaste president was Liu Yung-fu, vanaf 5 Junie 1895 tot 21 Oktober 1896. In die tydperk het hulle hul eie posseëls uitgegee en hulle eie papiergeld gedruk, wat tans moeilik bekombaar is.

Met die Japannese inval het gevegte ontstaan. Die republiek is egter vinnig verslaan en meeste van die amptenare het van die eiland gevlug.

Moderne onafhanklikheidsgroepe streef daarna om 'n nuwe Taiwannese Republiek te stig, omdat hulle tot die voormalige republiek aangetrokke voel. Die eerste Republiek van Taiwan was lojaal aan China, maar die tweede behoort volgens hulle onafhanklik te wees.

Presidente
----------

* Tang Ching-sung (25 Mei 1895 – 5 Junie 1895)
* Liu Yung-fu (5 Junie 1895 – 21 Oktober 1895)
Die **Mohole-projek** is 'n poging om deur die aardkors tot in die mantel te boor. Die woord Mohole is afgelei van die naam *Mohorovicic* en *hole*, die Engels vir (boor) gat. Die projek is in 1960 deur die Amerikaanse Akademie vir Weten­skap begin, maar moes na slegs 'n paar jaar as gevolg van die hoë kos­te gestaak word. Die werk is later tog voortgesit, maar die mikpunt is nie meer so hoog gestel nie. 

Die boorwerk is bedoel om tot in die harde basaltlae onder die oseaan­bodem te dring. Daar is reeds honderde gate geboor, en die resul­tate het 'n belangrike invloed op hedendaagse teorieë oor die ont­staan van oseane en kontinentskuiwing. Die wisselende ouder­dom van die gesteentestroke is een van die vernaamste ontdekkings.

Diepseeboorwerk is'n hoogs teg­niese proses met 'n magdom pro­bleme. Die oseaanbodem is egter geskik vir die projek omdat die kors hier baie dunner is as by die kontinente. Met moderne tegnologie is baie van die probleme reeds oor­kom. Deur radarbakens op die seebo­dem te plaas, behou die boorskip sy posisie bokant die boorgat. Nadat die boorstang uitgetrek is om by­voorbeeld 'n nuwe boorpunt aan te skroef of die boorkern uit te haal, vind dit die bek van die gat deur sonarseine wat dit soontoe lei. Die stang is ook elasties genoeg om die skommelinge van die skip te weer­staan. 

Dit wil egter nog nie sê dat die Mohole nou binne bereik is nie - die temperatuur van meer as 1000° C sal 'n baie spesiale boor­punt vereis om daardeur te dring.

Bron
----

* Wêreldspektrum 1982 Ensiklopedie Afrikana (Edms) Bpk. ISBN 0908409419 Stel, ISBN 0908409427 Band

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* NDL: 00966582

 |
**HSB Turning Torso** is 'n wolkekrabber in Malmö, Swede, aan die Sweedse kant van die Öresund-seestraat. Dit is deur Santiago Calatrava ontwerp en is amptelik op 27 Augustus 2005 geopen. Die toring bereik 'n hoogte van 190 meter (623 voet) met 54 verdiepings. Teen voltooiing was dit die hoogste gebou in Skandinawië, en Europa se tweede hoogste woonstelblok, na die 264-meter-hoë Triumph-Palace in Moskou.

Die ontwerp is gegrond op 'n beeldhouwerk deur Santiago Calatrava genaamd *Twisting Torso*. Dit gebruik nege vyf-verdieping kubusse wat draai soos dit styg; die boonste segment is negentig grade gedraai ten opsigte van die grondverdieping. Elke verdieping bestaan basies uit 'n reghoekige gedeelte wat die sentrale kern omring, saam met 'n driehoekige gedeelte wat gedeeltelik deur 'n eksterne staalstellasie ondersteun word. Die onderste twee kubusse is bedoel om as kantoorruimte te dien. Kubusse drie tot nege huisves 149 luukse woonstelle.

Die *Twisting Torso* is 'n wit marmerbeeld gegrond op die vorm van 'n draaiende menslike liggaam. Johnny Örbäck, voormalige hoof uitvoerende beampte van die Turning Torso kontrakteur en raadsvoorsitter van die Malmö-tak van die koöperatiewe behuisingsvereniging HSB, het die beeld in 1999 gesien en met Calatrava in verbinding getree om hom te versoek om 'n gebou wat dieselfde konsep gebruik te ontwerp. Konstruksie het in die noordelike somer van 2001 begin.

Een van die redes vir die bou van die Turning Torso was om 'n herkenbare stadshorison vir Malmö te hervestig na die verwydering van die Kockumskranen ("Die Kockum Hyskraan") in 2002, wat minder as 'n kilometer van Turning Torso geleë was. Plaaslike politici het dit as belangrik beskou vir inwoners om 'n simbool vir Malmö te hê wat *Kockumskranen* kon vervang. Kockumskranen was 'n groot hyskraan wat vir skeepsbou gebruik is en tot 'n mate die stad se blouboordjiewortels verteenwoordig het. Turning Torso kan gesien word as 'n monument van 'n nuwe, meer internasionale Malmö.

Erkenning
---------

Turning Torso het die 2005 Emporis Wolkekrabber Toekenning met die grootste punteverskil in die toekenning se geskiedenis gewen en die Q1 Toring in die Goudkus, Australië en Montevideo in Rotterdam, Nederland verslaan.

Die struktuur het ook die 2005 MIPIM toekenning in Cannes, Frankryk vir die beste internasionale residensiële gebou gewen. Ander gebou wat deelgeneem het sluit in 1 West India Quay in London, VK, en Espirito Santo Plaza in Miami, VSA.

Die konstruksie van Turning Torso is in 'n episode van die Discovery Channel se reeks Extreme Engineering gedek.
Republieke in die wêreld
'n **Republiek**, in die mees basiese sin, is 'n staat waarin soewereiniteit uiteindelik vanaf *die mense* (hoe ook al gedefinieer) afkomstig is, eerder as vanuit 'n oorerflike of ander beginsel.

Republieke is nie noodwendig demokraties nie — byvoorbeeld, baie republieke se mag word onder diktatorskap uitgeoefen, of volledige burgerskap word nie gebied aan slawe, vrouens of mense van spesifieke ras of etniese afkoms nie — en nie alle demokratiese grondwette word as republieke geag nie — byvoorbeeld, daar word nooit na die Verenigde Koninkryk, alhoewel demokraties in meeste van sy instellings en wetgewing is, as 'n republiek verwys nie, omdat dit 'n oorerflike staatshoof het, sowel as oorblywende oorerflike elemente in sy wetgewing.

Die woord is afkomstig vanuit die Latynse *res publica*, of "publieke saak, ding" Hierdie term, soos die Griekse ekwivalent *politeia*, beteken fundamenteel die politieke organisasie van die samelewing in 'n algemene sin, en die gebruik van hierdie terme deur klassieke outeurs (soos die titel van Plato se *Republiek*) behoort nie geneem te word as verwysings na enige spesifieke vorm van grondwet nie.
Die **Moika** (Russies: Мо́йка) is ’n klein rivier wat om die sentrale deel van Sint Petersburg, Rusland, loop en dit in werklikheid ’n eiland maak. Die rivier, wat aanvanklik **Mia** genoem is, het dié naam gekry van die Ingriese woord vir "modder" of "slyk". Dit is 5 km lank en 40 m breed.

Die Blou Brug van 99 m breed loop naby die Maria-paleis oor die Moika.
Die rivier vloei van die Fontanka naby die Somertuin verby die Marsveld oor Nefski-prospekt en die Krjoekof-kanaal tot in die Newarivier. In 1711 het Pieter die Grote gelas dat die rivier versterk word. Nadat die Krjoekof-kanaal dit met die Fontanka verbind het, het die water so helder geword dat die naam verander is van Mia na die huidige Moika, wat vebind word met die Russiese woord vir "om te was".

Vier brûe het aanvanklik oor die Moika geloop: die Blou, Groen, Geel en Rooi brug. Die Blou Brug van 99 m breed, wat nou skaars gesien kan word onder Sint Isak-plein, is steeds die breedste brug in die stad. Daar is tans 15 brûe.

Van die weelderige 18de-eeuse geboue aan die oewer sluit in die Stroganof-, Razoemofski- en Moika-paleis, die Nieu-Holland-boog, Ronde Mark en Aleksander Poesjkin-museum.
’n Hamam in Istanboel wat deur Mimar Sinan ontwerp is.
In ’n moderne hamam.
’n **Hamam** (van Arabies: حمّام, *ḥammām*) is ’n Midde-Oosterse weergawe van ’n stoombad. In Wes-Europa was die Turkse bad as ’n manier om te was en ontspan veral in die Victoriaanse tydperk gewild. Om ’n Turkse bad te gebruik is soortgelyk aan ’n sauna, maar dit is nader verwant aan antieke Griekse en Romeinse badgeriewe.

In ’n Turkse bad ontspan ’n mens eers in ’n kamer wat deur droë, warm lug verhit word om die mens te laat sweet. Daarna bly die persoon in nog ’n warm kamer voordat hy homself met koue water afspoel. Nadat hy gewas en ’n massering gekry het, ontspan hy in die "afkoelkamer".

Die woord *ḥammām* is afgelei van die Arabiese stam *ḥmm* wat hitte beteken en waarvan baie ander woorde afgelei is wat met warm verband hou, soos warmbron, koors, ens.

Argitektuur
-----------

Marmerwasbak met goue kraan, Topkapı-paleis.
Die hamam kombineer die funksies en struktuur van sy voorgangers in Anatolië, die Romeinse Ryk en die Bisantynse Ryk met die Sentraal-Asiatiese Turkse tradisie van stoombaddens, rituele reiniging en respek vir water. Die Ottomaanse hamans het egter ontwikkel van annekse aan moskees tot sosiale instellings en eindelik, danksy arigtekte soos Mimar Sinan, tot groot komplekse. Die beste voorbeeld hiervan is die Çemberlitaş Hamamı in Istanboel, wat in 1584 gebou is.

’n Tipiese hamam bestaan uit drie kamers wat vebind is: die *sıcaklık*, die eerste warm kamer, die *tepidarium*, die tweede warm kamer, en die *soğukluk*, die afkoelkamer.

Die *sıcaklık* het gewoonlik ’n groot koepel met klein vensters wat net min lig deurlaat. Dit het ook ’n groot marmerblad in die middel waarop kliënte kan lê en fonteine in die hoeke. Die *tepidarium* word gebruik om met seep en water te was en die *soğukluk* is om te ontspan, aan te trek en iets verfrissends te drink.

Hamams het gewoonlik aparte geriewe vir mans en vroue of hulle word op verskillende tye toegelaat. Omdat die hamams in die Ottomaanse tydperk sosiale vergaderplekke was, was hulle in feitlik elke stad te kry. Daar was dikwels tradisionele vermaak soos dans en kos, asook spesiale seremonies soos voor troues, vir die viering van vakansiedae, geboortes, ens.

Daar is gewoonlik spesiale bykomstighede in ’n hamam, soos ’n *peştemal* (’n spesiale sy- of katoenlap om die lyf mee te bedek), *nalın* (houtskoene sodat ’n mens nie op die nat vloere gly nie), *kese* (rowwe vingerlose handskoene vir masserings), en soms juweliersdosies, vergulde seepkissies, spieëls, parfuumbottels, ens.
Die **Nominatief**  (van die Latynse *casus nominativus* – nominatiewe naamval) is 'n naamval van 'n selfstandige naamwoord wat oor die algemeen die onderwerp van 'n werkwoord aandui teenoor die voorwerp of ander werkwoordargumente.

Die nominatief is die gewone, natuurlike vorm (meer tegnies, die *mins gemerkte*) van sekere woordsoorte, soos selfstandige naamwoorde, byvoeglike naamwoorde, voornaamwoorde en minder gereeld telwoorde en deelwoorde, en dui soms nie enige spesiale verhouding met ander woordsoorte aan nie. Daarom is die nominatief in sommige tale ongemerk, dit is, die vorm van die stam, met geen verbuigings nie; alternatiewelik kan daar gesê word dat dit met 'n zero morfeem gemerk is. Verder, in meeste tale met 'n nominatiewe naamval, is die nominatief die lemma; dit wil sê, dit is die een wat gebruik word om 'n woord aan te haal, dit in 'n woordeboek te lsy en so voorts.

Nominatiewe naamvalle word ondermeer in Duits, Latyn, Yslands en Oudengels aangetref. Afrikaans en Engelse behou steeds sommige nominatiewe voornaamwoorde, teenoor die akkusatief of oblique case: *Ek* (akkusatief, *my*), *hy* (akkusatief, *hom*) *jy* (akkusatief, *jou*) en *sy* (akkusatief, *haar*), maar *ons* (akkusatief, *ons*), en *hulle* (akkusatief, *hulle*).

Die term "nominatiewe naamval" word die mees behoorlik gebruik in die bespreking van nominatief-akkusatiewe tale, soos Latyn, Grieks, en meeste moderne Wes-Europese tale.

In aktief-statiewe tale is daar 'n naamval wat soms nominatief genoem word wat die *mees* gemerkte naamval is, en wat gebruik word vir die onderwerp van 'n oorganklike werkwoord of 'n vrywillige onderwerp van 'n onoorganklike werkwoord, maar nie vir 'n onvrywillige onderwerp van 'n onoorganklike werkwoord nie; aangesien sulke tale 'n betreklike nuwe studieveld is, is daar geen standaardnaam vir die naamval nie.

Subjektiewe Naamval
-------------------

Sommige skrywers van Engels gebruik die term **subjektiewe naamval** in plaas van nominatief, om aandag te vestig op die verskille tussen die "standaard" generiese nominatief en die manier waarop dit in Engels gebruik word.

In die algemeen, waar die term subjektiewe naamval gebruik is, word die akkusatief en datief gesamentlik die objektiewe naamval genoem. Dit is moontlik in Engels en Afrikaans omdat die twee naamvalle saamgesmelt het; daar is geen oorblywende voorbeelde waar die akkusatief en die datief in vorm onderskeibaar is nie, hoewel hulle funksies wel nog verskillend is. Die genitief word dan gewoonlik die *besit*-vorm genoem en word baie keer nie as 'n selfstandige naamwoord naamval as sulks gesien nie; Afrikaans en Engels het in die stelsel slegs twee naamvalle, die subjektief en die objektief. Die siening is 'n oorvereenvoudiging maar dit is didakties nuttig.
**Anund Uppsale** (Oudnoors: *Önundr Uppsali*) was volgens die *Hervarar saga* 'n legendariese Sweedse koning en die seun van Erik Björnsson. Hy het saam met sy broer, Björn at Haugi, regeer. Anund word "Uppsale" genoem omdat hy in die tydperk se godsdienssentrum, Ou Uppsala, gewoon het.

In die *Hervarar saga*
----------------------

Die *Hervarar saga* is 'n Yslandse bron uit die 13de eeu. Dit lui: "Die seuns van Björn Ysterkant was Erik en Refil. Laasgenoemde was 'n vegterprins en seekoning. Koning Erik het ná sy pa oor die ryk regeer en net kort gelewe. Toe het Erik die seun van Refil die troon bestyg. Hy was 'n goeie vegter en baie magtige koning. Die seuns van Erik Björnsson was Önundr (Anund) van Uppsala en koning Björn. Toe is die ryk weer onder broers verdeel. Hulle het die troon bestyg ná die dood van Erik Refilsson. Koning Önund het 'n seun met die naam Erik gehad, en hy het die troon van Uppsala ná sy pa bestyg. Hy was 'n magtige koning. In sy tyd het Harald Skoonhaar koning van Noorweë geword. Hy was die eerste een wat die hele land verenig het.

Die saga plaas koning Anund in die eerste helfte van die 9de eeu, want sy seun Erik Anundsson het in dieselfde tyd as Harald Skoonhaar gelewe.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Voorganger**← Erik Refilsson** | **Legendariese Sweedse koning** | Opvolger**Erik Anundsson →** |
**António de Oliveira Salazar** (/sələˈzɑːr/; Portugees: [ɐ̃ˈtɔniu dɨ oliˈvɐjɾɐ sɐlɐˈzaɾ]; 28 April 1889 - 27 Julie 1970) was 'n Portugese staatsman wat van 1932 tot 1968 premier van Portugal was. Hy was verantwoordelik vir die *Estado Novo* ('Nuwe Staat'), die korporatistiese outoritêre regering wat Portugal tot 1974 regeer.

Salazar, 'n opgeleide ekonoom, het die openbare lewe binnegegaan met die steun van president Óscar Carmona na die Portugese *staatsgreep* van 28 Mei 1926, aanvanklik as minister van finansies en later as premier. Teenoor demokrasie, kommunisme, sosialisme, anargisme en liberalisme was Salazar se bewind konserwatief en nasionalisties van aard. Salazar distansieer hom van fascisme en Nazisme, wat hy gekritiseer het as 'n 'heidense keiserisme' wat nie wettige of morele grense erken het nie. Salazar het Katolisisme bevorder, maar het aangevoer dat die rol van die kerk sosiaal, nie polities was nie, en die Concordat van 1940 beding het. Een van die leuses van die Salazar-regime was "*Deus, Pátria e Família*" (wat beteken "God, vaderland en familie" ").

Met die *Estado Novo* wat hom in staat gestel het om omvangryke politieke magte uit te oefen, het Salazar sensuur en 'n veiligheidsdiens (die PIDE) gebruik om die opposisie te beëindig, veral wat verband hou met die kommunisme. Hy het Francisco Franco in die Spaanse Burgeroorlog ondersteun en 'n sleutelrol gespeel om Portugal en Spanje neutraal te hou tydens die Tweede Wêreldoorlog, terwyl hy steeds hulp en hulp aan die Geallieerdes verleen het. Ondanks die feit dat hy geen demokrasie was nie, het Portugal onder sy bewind deelgeneem aan die stigting van belangrike internasionale organisasies. Portugal was in 1949 een van die 12 stigterslede van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), het in 1950 by die Europese betalingsunie aangesluit en was in 1960 een van die stigterslede van die Europese Vryhandelsvereniging (EFTA), en 'n stigterslid lid van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling in 1961. Portugal het onder sy bewind ook in 1962 by die Algemene Ooreenkoms vir Tariewe en Handel aangesluit, en die Portugese Koloniale Oorlog begin. Die leer van *Pluricontinentalismo* (plurikontinetalisme) was die basis van sy territoriale beleid, 'n opvatting van die Portugese Ryk as 'n verenigde staat wat oor verskeie kontinente strek.

Die *Estado Novo* het in duie gestort tydens die Angelier-rewolusie van 1974, vier jaar na Salazar se dood. Evaluerings van sy regime het gevarieer, met ondersteuners wat die uitkomste daarvan prys en kritici het die metodes daarvan veroordeel. Daar is egter 'n algemene konsensus dat Salazar een van die invloedrykste figure in die Portugese geskiedenis was. In onlangse dekades maak Portugese geskiedkundiges gebruik van nuwe bronne en metodes om die diktatorskap wat 48 jaar geduur het, beter te verstaan.
’n Poskaart van Fort Belvedere uit die vroeë 1900's.
**Fort Belvedere** is ’n landgoed in Surrey, Londen, naby Sunningdale in Berkshire. Dit is in Windsor Great Park geleë en was van 1750 tot 1976 ’n koninklike woning. Dit is veral bekend as die huis van koning Edward VIII en die plek waar hy in 1936 die abdikasiedokument onderteken het. Dit word tans deur private huurders bewoon.

Geskiedenis
-----------

Fort Belvedere is in 1750–1755 gebou vir prins William Augustus, Hertog van Cumberland, die jongste seun van koning George II. Dit is aanvanklik gebou om estetiese redes eerder as vir ’n praktiese doel. Dit is as ’n somerhuis gebruik en nes vandag kon ’n mens toe sewe graafskappe van die bopunt van die vlagtoring sien.

In 1828 is dit vergroot om as ’n jaghuis te gebruik. Koningin Victoria was ’n gereelde besoeker en daarna is dit deur verskeie lede van die koningsgesin gebruik. In 1911 is dit in ’n woonhuis verander en gebruik deur koningin Victoria se seun prins Arthur.

In 1929 het die gebou leeg gestaan en is dit aan prins Edward, die Prins Wallis, geskenk deur sy pa, koning George V. Dit het die prins se hoofwoning geword. Nadat hy in 1936 koning geword het, het Edward steeds die fort gebruik. Aansienlike veranderings is in dié tyd aan die binneversiering aangebring.

Die fort het die toneel geword van die abdikasiekrisis van 1936, toe Edward geabdikeer het omdat die regering sy huwelik met Wallis Simpson teengestaan het. Hy het sy laaste vergadering met die Britse premier hier gehou en die abdikasiedokument hier onderteken, met sy broers as getuies.

Sedertdien het onder andere ’n kleinseun van George V en die emir van Doebai hier gewoon voor dit aan die huidige bewoners verhuur is.
**Ryan Coetzee** (8 Januarie 1973-) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en politieke strateeg, wat as spesiale adviseur van adjunkpremier van die Verenigde Koninkryk Nick Clegg gedien het en die 2015 algemene verkiesingsdirekteur van strategie by die Liberaal-Demokratiese hoofkwartier was. In 2016 was hy direkteur van strategie vir die veldtog vir die Verenigde Koninkryk om in die EU te bly.

Hy was voorheen lid van die Suid-Afrikaanse parlement tussen 2004 en 2008, as uitvoerende hoof van Suid-Afrika se amptelike opposisieparty, die Demokratiese Alliansie, tussen 2004 en 2009, en as hoof van die party se algemene verkiesingsveldtog in 2006, 2009 en 2011. Hy was tussen 2009 en 2012 die hoofadviseur vir Helen Zille, Wes-Kaapse premier. 

Coetzee het 'n Baccalaureus Artium en 'n hoër diploma in onderwys, beide aan die Universiteit van Kaapstad behaal.

In April 2004 word Coetzee 'n parlementslid en kry hy die skaduwee-portefeulje vir gesondheid. Ses maande later vra hy die destydse president Thabo Mbeki tydens 'n parlementêre debat of hy glo dat die hoë persentasie van seksuele geweld in Suid-Afrika bydra tot die verspreiding van MIV, en of die president werklik glo dat MIV vigs veroorsaak. Mbeki het daarop gereageer deur Coetzee daarvan te beskuldig dat hy toegegee het aan die "siekte van rassisme", maar hy het vermy om direk daarop te reageer en sodoende weer kritiek op die regering se reaksie op die pandemie gegee. 

In 'n verrassende stap in September 2012 het Nick Clegg Coetzee as strategiedirekteur van die Liberale Demokrate in Brittanje aangestel. Aan die einde van Oktober 2013 is aangekondig dat Coetzee moontlik na Suid-Afrika sal terugkeer en word hy 'n Wes-Kaapse provinsiale kabinetspos deur die DA aangebied.  In Augustus 2014 het hy egter verskuif na 'n pos by die Liberaal-Demokratiese Party se hoofkantoor en word hy die Algemene Verkiesingsdirekteur van Strategie, waarvoor hy glo 'n salaris van £ 110 000 betaal is.
Kaart wat geëiste gebiede op Antarktika vertoon
Kaart wat die drie gebiedsdele van Chili vertoon:
██ Vastelandse Chili
██ Eilandse Chili
██ Antártica Chilena
**Antártica Chilena** (Spaans: *Provincia de la Antártica Chilena*) is 'n provinsie van Chili in die mees suidelike streek van Magallanes – een van vier provinsies in die gebied. Die hoofstad is Puerto Williams. Die provinsie is omtrent 1 250 000 km² groot, wat dit byna twee keer so groot soos al die ander Chileense provinsies tesame maak. Die provinsie word verdeel in twee munisipaliteite (*comunas*):

* comuna de Cabo de Hornos (voorheen Navarino, hoofstad Puerto Williams), oppervlak 14 146 km2, bevolking volgens 2002 sensus: 2 262, waarvan 1 952 in die hoofstad woon;
* comuna de la Antártica (hoofstad Puerto Covadonga, wat die burgerlike naam is vir die Base General Bernardo O’Higgins Riquelme, die hoof Antarktiese basis van Chile), oppervlak 1 236 000 km2, bevolking: sien onder.

Slegs die "comuna de Cabo de Hornos" word onbetwis as deel van Chili erken. Dit bestaan uit 'n paar eilande in die Noorde van die provinsie, Noord van die Drake-seestraat, Suid van Vuurland, insluitend die eiland Navarino waar die provinsiale hoofstad Puerto Williams op die Beaglekanaal 15 km oorkant Ushuaia geleë is.

Die "comuna de la Antártica", wat die grootste deel van die oppervlak van die provinsie uitmaak, word betwis aangesien dit die Chileense sektor van Antarktika is wat tot by die Suidpool strek, wat oor die algemeen nie erken word as deel van Chili nie, aangesien dit onderworpe is aan die Antarktiese Verdrag. Dit is so te sê onbewoon, behalwe vir navorsingstasies van verskeie lande. Chili poog egter om die indruk van permanente bewoning van Villa Las Estrellas (naby Base General Bernardo O’Higgins Riquelme) te skep deur die teenwoordigheid van vrouens en kinders, 'n klein skool en selfs 'n bank om die land se gebiedsaanspraak te ondersteun. Die amptelike bevolking vir die gebied volgens die 2002-sensus is 130 (115 manlik, 15 vroulik). Dit sluit nie die personeel van die nie-Chileense basisse in die gebied in nie.

Die Chileense aanspraak is so oud soos Chili. Volgens Chileense argumente vestig die Tordesilhas-lyn die wes-oos skeiding. Tydens die eerste organisering van die nuut verowerde gebiede het die Spaanse Ryk die *gobernation* van Terra Australis, wat die Suidelike deel van Amerika ingesluit het, Tierra del Fuego-argipel en al die suidelike onontdekte gebiede (*Terra Australis Ignota*) aan Pero Sancho de la Hoz toegeken. Die gobernation het uiteindelik met die gebiede ander gebiede in die Captaincy General van Chili saamgesmelt.
Argelès-sur-Mer

commune of France| Amptelike naam | Argelès-sur-Mer |
| Land | Frankryk |
| Hoofstad van | canton of Côte Vermeille, canton of Argelès-sur-Mer, canton of Côte Vermeille |
| Geleë in administratiewe eenheid | Pyrénées-Orientales, arrondissement of Céret, canton of Argelès-sur-Mer, Rosselló |
| Geassosieerde kiesafdeling | canton of Côte Vermeille |
| Geografiese ligging | 42°32′46″N 3°1′26″E |
| Kantoor gehou deur hoof van die regering | burgemeester van Argelès-sur-Mer |
| Hoof van plaaslike regering |  |
| Susterstad | Hürth, Montgat |
| Poskode | 66700 |
| Amptelike webwerf |  |
| Geleë in die statistiese territoriale entiteit | aire d'attraction de Perpignan |

**Argelès-sur-Mer** (Franse uitspraak: [aʁʒəlɛs syʁ mɛʁ] (luister (hulp·inligting)), Katalaans: *Argelers de la Marenda* of *Argelers* [əɾʒəˈles]), algemeen bekend as **Argelès**, is 'n nedersetting in die département Pyrénées-Orientales in die administratiewe streek Oksitanië, Frankryk.

Dit is omtrent 25 km vanaf Perpignan.

Aardrykskunde
-------------

Argelès-sur-Mer is in die kanton La Côte Vermeille en in die arrondissement Céret geleë.

Argelès-sur-Mer is aan die Côte Vermeille aan die voet van die Albères-bergreeks, naby die Spaanse grens. Dit het die langste strand in die Pyrenées Orientales.

Geskiedenis
-----------

Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Argelès-sur-Mer die ligging van 'n konsentrasiekamp, waar tot 100 000 verslane Spaanse Republikeine langs 'n winderige strand in haglike sanitêre toestande deur die Franse regering geïnterneer is ná die nederlaag van die Spaanse Republiek. Die vlugtelinge het vanaf die winter van 1938/39 na die kamp gestroom ná die ineenstorting van die Katalaanse front na die rebelle-offensief.

Sport
-----

Étoile sportive catalane is die rugbyklub van Argelès-sur-Mer.

Kaart van Argelès-sur-Mer en sy omliggende kommunes.
Notre-Dame del Prat
Stadsaal
’n Vrou se areola.
’n Man se areola.
Die menslike **areola** (*areola mammae*) is ’n gepigmenteerde area op die bors om die tepel. ’n Algemener betekenis van "areola" is ’n klein, ronde area aan die menslike liggaam met ’n ander soort samestelling as die res van die vel of ’n ander ronde vlek soos ’n deel van die vel wat ontsteek is.

Vroulike borste het klein openings in die areola wat ’n vloeistof afskei om die tepel tydens borsvoeding te beskerm.

Kleur
-----

Areolas se kleur kan wissel van pienk of rooi tot donkerbruin of amper swart, maar is gewoonlik ligter by mense met ’n ligte velkleur en donkerder by mense met ’n donker velkleur.

Grootte en vorm
---------------

Die grootte en vorm van areolas en tepels wissel ook baie van mens tot mens. Vroue s’n is gewoonlik groter as dié van mans of meisies voor hulle puberteit. Menslike areolas is meestal rond, maar by sommige vroue met groot areolas is hulle ovaalvormig.

Die gemiddelde deursnee van ’n man se areola is sowat 28 mm en ’n volwasse vrou s’n 38,1 mm, hoewel vroue s’n groter as 100 mm kan wees. Tydens die borsvoedingstadium kan ’n vrou se areola nóg groter wees.

Sien ook
--------

* Borste

Skakels
-------

* Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Areola.

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* TA98: A16.0.02.012

 |
Sir **Percy Fitzpatrick** (1862 - 1931) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer, politikus, mynbou-finansier en pionier in die vrugtebedryf. Hy was die outeur van die klassieke kinderboek, *Jock of the Bushveld* (1907) wat onder andere na Afrikaans vertaal is. As politikus het hy Britse Imperiale belange voor en tydens die Anglo-Boereoorlog verdedig.

Beknopte biografie
------------------

James Percy FitzPatrick op 24 Julie 1862 in King William's Town gebore. Hy is die oudste seun van James Coleman FitzPatrick, 'n regter van die Hooggeregshof van die Kaapkolonie, en Jenny FitzGerald. Albei is oorspronklik van Ierland. Twee van James Coleman FitzPatrick se ander seuns is in aksie oorlede - Thomas in die Matabele-opstand en George in die Tweede Vryheidsoorlog (wat aan Britse kant met die *Imperial Light Horse Regiment* geveg het).

FitzPatrick begin sy opleiding by die *Downside School* naby Bath, Somerset in Engeland, en later aan die *St. Aidan's College* op Grahamstown in Suid-Afrika. 

Na sy vader se dood in 1880 verlaat hy die kollege om sy moeder en gesin te ondersteun. Hy werk vir 'n geruime tyd as 'n klerk by Standard Bank in Kaapstad. In 1884 vertrek hy na die goudvelde van die Oos-Transvaal, waar hy as 'n stoorman, assistent-prospekteerder en joernalis werk. Hy werk ook as 'n ruiter wat ossewaens van die voormalige Lourenço Marques na Lydenburg en Barberton verskuif. Later word hy die redakteur van die *Gold Fields News* in Barberton. Sy avonture oor hierdie tyd is in 1907 as *Jock of the Bushveld* gepubliseer.

Hy is op 24 Januarie 1931 op 68 jarige ouderdom in Amanzi in Uitenhage, die Unie van Suid-Afrika oorlede. Die oorsaak van sy dood is onbekend. Hy is by The Lookout begrawe. Die terrein bied 'n pragtige uitsig oor die Sondagsriviervallei.

Bibliografie
------------

* *Through Mashonaland with Pick and Pen*, 1892
* *The Transvaal from Within*, 1899
* *Jock of the Bushveld*, 1907
* *South African Memories*, 1932 (postuum gepubliseer)
**Ares** (Grieks: Άρης) is in die Griekse mitologie ’n seun van Zeus en Hera. Hy is een van die twaalf Olimpiese gode wat op die berg Olimpus gewoon het. Hoewel hy bekend is as die god van oorlog, word hy eerder verbind met onvoorspelbare geweld.

Etimologie
----------

Ares is die god van oorlog. Die etimologie van sy naam word tradisioneel verbind met die Griekse woord *ἀρή* (*are*): "verderf, vloek, ruïne, verwensing". Daar kan dalk ook ’n verband wees met die naam van die Romeinse god Mars via die Proto-Indo-Europese *M̥rēs*; vergelyk die Antieke Griekse woord *μάρναμαι* (*marnamai*), "om te veg, om oorlog te maak", of Hindi *marna*, "om dood te maak".

Identiteit en karakter
----------------------

Ares is onder die Hellene die meeste wantrou. Hoewel sy halfsuster Atena ook ’n oorloggod was, was haar terrein eerder strategiese oorlogvoering, terwyl Ares verbind is met onvoorspelbare geweld. Atena en Ares was vyande. Hy is ver weg gebore, tussen die oorloglustige en barbaarse mense van Thrasië, waarheen hy teruggekeer het nadat sy verhouding met Afrodite aan die lig gekom het.

Simbole
-------

Ares ry ’n vierperdewa – ’n strydwa wat deur vier onsterflike, vuurspuwende hingste met goue tome (*Ilias* v.352) getrek word. Hy kan tussen die gode uitgeken word aan sy bronswapenrusting; in gevegte hou hy ’n spies vas. Sy heilige voëls is die houtkapper, die ooruil en, veral in die suide, die aasvoël. In Sparta is die chtoniese nagtelike offerandes van ’n hond aan Enialios opgeneem in die kultus van Ares. ’n Offerande kan aan hom gebring word op die vooraand van ’n geveg om sy guns te wen.

In die *Ilias* (v.890ff) maak Ares oorlog en toe hy gewond word, keer hy terug na Zeus, wat hom gesond maak, maar met kwaai woorde. Daarna gaan Ares reguit terug om te gaan veg met ’n skild in die hand.

Minnaresse en kinders
---------------------

’n Seun van Ares, Kuknos (Κύκνος) van Masedonië, word genoem wat so moorddadig was dat hy ’n tempel probeer bou het met die kopbene en beendere van reisigers. Herakles het dié monster doodgemaak en hom so die wraak van Ares op die hals gehaal, maar hy is deur Herakles verwond.

Ares was ook die minnaar van die godin Afrodite. Uit hul verhouding is die minder belangrike gode Eros, Anteros, Fobos, Deimos, Harmonia en Adrestia gebore. Terwyl Eros en Anteros meer by hul ma betrokke was, het Adrestia graag haar pa nagedoen en hom dikwels vergesel oorlog toe.

Ares het Poseidon eenkeer kwaad gemaak deur sy seun Halirrotios dood te maak nadat hy ’n ander dogter van die god van oorlog, Alkippe, beledig het. Poseidon het Ares voor ’n regbank van die Olimpiese gode gedaag wat op ’n heuwel in Athene gehou is. Ares is onskuldig bevind en hierdie voorval het volgens oorlewering aanleiding gegee tot die naam Areopagos (of Heuwel van Ares), wat later beroemd geword het as ’n geregshof.
Die **Feldberg** is op 1 493 meter bo seevlak die hoogste bergspits van die Swartwoud, 'n bergreeks en streek in die suidweste van die Duitse deelstaat Baden-Württemberg. Dit is ook die hoogste Duitse berg buite die Alpe en die naamgewer vir die nabygeleë dorp Feldberg.

Ligging en panorama
-------------------

Die Feldberg rys suidoos van Freiburg im Breisgau. Die mees nabygeleë dorpe is Hinterzarten (in die noordooste), Titisee (in die ooste), Menzenschwand en Bernau im Schwarzwald (in die suide) en Todtnau (in die suidweste).

Vanuit die hoofpiek strek 'n berghelling wat in suidoostelike rigting eers saggies afdaal en dan weer rys om die kleiner bergspits Seebuck te vorm wat eweneens deel uitmaak van die Feldberg. Die Baldenweger Buck (1 460 meter bo seevlak) is 'n vertakking van hierdie berghelling.

Vanuit die Seebuck daal die Feldberg in noordoostelike rigting steil af tot by die Feldmeer (Duits: *Feldsee*). Diep ingekeepte valleie strek ook in noordwestelike rigting (die Zastler- en Sint Wilhelmer-valleie) en in suidwestelike rigting (Wiesenvallei).

Die Feldberg kan per motor oor die federale roete (*Bundesstaße*) B 317 bereik word wat vanuit Titisee oor die Feldbergpas tot by Lörrach en Basel (Switserland) loop. 'n Spoorlyn loop tot by die stasie in Feldberg-Bärental, die hoogste van alle normaalspoorstasies wat deur die nasionale Duitse spoorweë *Deutsche Bahn AG* beheer word (967 meter bo seevlak). Van hier word besoekers met 'n bus na die bergspits geneem.

Die stasiegebou van Feldberg-Bärental
Die grootste deel van die Feldberggebied geniet vanweë sy Subalpynse flora die status van 'n natuurbewaringsgebied. Dit is die oudste dergelike gebied in die deelstaat Baden-Württemberg en word sedert 1989 deur 'n voltydse veldwagter, die sogenaamde *Feldberg-Ranger*, beheer.

Die Feldberg pronk met een van die omvattendste panoramas in Duitsland, veral in die winter gedurende 'n inversielaag. Die uitsig strek in die weste tot by anderkant die Borynvallei en oor die Franse Vogese-bergreeks vanuit die bergspits Ballon d'Alsace (Duits: *Elsässer Belchen*) tot by die Donon en Odiliaberg (Frans: *Mont Sainte-Odile*). In die agtergrond word soms die Vosges du Nord (Duits: *Südlicher Pfälzerwald*) sigbaar. In die noorde kan 'n mens die bergspits Hornisgrinde en in die noordooste die hele Swabiese Alb-bergreeks met die Lemberg en – regs daarvan – die Hegau-vulkane raaksien.

In die suide strek die Alpe vanuit die Alpspitze en Zugspitze in die ooste oor die Allgäuse Alpe, die Lechbron-gebergte, die Verwall-berggroep en Silvretta; verder in die Wes-Alpe die Alpstein met die bergspits Säntis, die berge rondom die Walenmeer, die Glarus-Alpe met die bergspitse Ringelspitz, Glärnisch en Tödi, die Piz Gannaretsch, die Uri-Alpe, Bernse Alpe, Grand Combin en Mont Blanc tot by die Vooralpe van Fribourg in die suidweste. Vanuit die Wes-Alpe en regs van die Mont Blanc loop die Switserse Jura met sy hoogste punt, die Chasseral.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4016669-7
* LCCN: sh88006885
* VIAF: 315149625
* WorldCat Identities (via VIAF): 315149625

 |
**Hestrie Cloete-Storbeck** OIS (Germiston, 26 Augustus 1978) is 'n Suid-Afrikaanse atleet en een van die beste vroulike hoogspringers nog. Haar persoonlike beste hoogte (2,06 m) is ’n Suid-Afrikaanse rekord. Sy het 'n silwermedalje op beide die Olimpiese Spele van 2000 in Sydney en 2004 in Athene verower. Sy is ook twee keer as wêreldkampioen in hoogspring bekroon, in 2001 in Edmonton en in 2003 in Parys (goue medaljes). Anders as wat 'n mens van topatlete sou verwag, het sy gerook en graag wegneemetes genuttig. In 2005 is sy met die Afrikaanse sanger Jurie Els getroud. Hulle het in 2007 na Nieu-Seeland verhuis.

Lewensloop
----------

Hestrie Cloete is op 26 Augustus 1978 in Germiston gebore. Sy maak haar deurbraak in 1995 by die Afrika-Spele, waar sy 'n goue medalje wen. In 1997 wen sy die Afrika Junior Kampioenskap met 'n sprong van 1,90 m en verslaan so die Nigeriese atlete Glory Nwosu en Bunmi Titcomb met 20 sentimeter. In 1998 en 2002 wen sy 'n goue medalje op die Statebondspele.

In 2001 wen Cloete goud op die wêreldkampioenskappe in Edmonton met 'n sprong van 2,00 m. Die Oekraïense Inha Babakova spring dieselfde hoogte, maar het meer pogings nodig gehad. Twee jaar later wen sy haar tweede wêreldtitel op die wêreldkampioenskappe in Parys, die keer met 'n persoonlike rekord van 2,06 m. In dieselfde jaar word sy as die IVAF se atleet van het jaar aangewys.

Op die Olimpiese Spele van 2004 in Athene was haar 2,02 m sprong genoeg vir 'n silwer medalje. Die goue medalje word deur die Russiese Jelena Slesarenko opgeraap (2,06 m sprong), terwyl die Oekraïense Vita Stopina brons inpalm.

Ná haar olimpiese deelname, neem sy op 18 September 2004 aan die wêreldatletiekeindstryd in Monaco deel, waar sy vyfde eindig (1,95 m). Daarna het sy nie meer aktief aan kompetisies deelgeneem nie.

Titels
------

* Wêreldhoogspringkampioen – 2001, 2003
* Afrikahoogspringkampioen – 1998, 2002, 2004
* Afrikajuniorhoogspringkampioen – 1997
* Suid-Afrikaanse hoogspringkampioen – 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004
* Suid-Afrikaanse juniorhoogspringkampioen – 1994, 1995, 1996
* IVAF-atleet van die jaar – 2003

Persoonlike rekord
------------------

| Item | Prestasie | Datum | Plek |
| --- | --- | --- | --- |
| Hoogspring | 2,06 m | 31 Augustus 2003 | Parys |

Prestasies
----------

* 1995:  Afrikaspele – 1,85 m
* 1996: 6e Wêreldkampioenskap junior – 1,85 m
* 1997:  Afrikakampioenskappe – 1,90 m
* 1997:  Afrika junior kampioenskappe – 1,90 m
* 1997: 10e Wêreldkampioenskap – 1,90 m
* 1998:  Afrikakampioenskappe – 1,92 m
* 1998:  Gemenebesspele – 1,91 m
* 1998:  Wêreldbeker – 1,96 m
* 1999:  Afrikaspele – 1,96 m
* 1999:  Grand Prix Finale – 1,96 m
* 2000:  Olimpiese Spele – 2,01 m
* 2001:  Grand Prix Finale – 1,98 m
* 2001:  Welwillendheidspele – 2,00 m
* 2001:  Wêreldkampioenskap – 2,00 m
* 2002:  Afrikakampioenskappe – 1,95 m
* 2002:  Gemenebesspele – 1,98 m
* 2002:  Wêreldbeker – 2,02 m
* 2003:  Wêreldatletiekfinale – 2,01 m
* 2003:  Wêreldkampioenskap – 2,06 m
* 2004:  Afrikakampioenskappe – 1,95 m
* 2004:  Olimpiese Spele – 2,02 m
* 2004: 5e Wêreldatletiekfinale – 1,95 m

Sien ook
--------

* Esther Brand
**Pepi I** (bewind 2332–2283 v.C.) was die derde Egiptiese farao van die 6de Dinastie. Sy eerste troonnaam was *Neferdjahor*, maar hy het dit later verander na *Merire* ("die geliefde van Ra".

Familie
-------

’n Standbeeld van ’n knielende Pepi I, omstreeks 2338-2298 v.C. (Brooklyn-museum).
Pepi was die seun van Teti en Iput, die dogter van Oenas, die laaste farao van die vorige dinastie. Hy het die steun van magtige individue in Bo-Egipte nodig gehad teen sy broer, die troonrower Oeserkare, wat sy pa vermoor het, sodat hy sy regmatige plek op die troon kon terugkry. Dié mense sou daarna ’n sterk teenwoordiging in sy hof bly.

Bewind
------

Pepi I se bewind is gekenmerk deur ’n aggressiewe uitbreiding in Nubië in, handel met verafgeleë gebiede soos Libanon en Somalië, maar ook die groeiende mag van die adel. Sy dodekompleks, *Mennefer Pepi*, het ná die 18de Dinastie die naam geword van die hele stad Memphis.

Die agteruitgang van die Ou Ryk het waarskynlik in Pepi se tyd begin, met nomarge (streeksverteenwoordigers) wat al hoe magtiger geword het. Pepi I is met twee susters getroud – Anchesenpepi I en II – die dogters van ’n adellike van Abydos. Hulle het albei seuns gehad wat later farao's sou word.