recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Liaoning** (Chinees: 中国人民解放军海军辽宁舰), is 'n vliegdekskip van die Chinese Vloot. Die skip is na die provinsie Liaoning vernoem, waar sy bouwerk voltooi is. Dit dra die Chinese aanduiding *Tipe 001*. Die skip is in 2012 in diens gestel, maar toe nog sonder vliegtuie. In 2013 word die gewenste vliegtuigtipe, die Shenyang J-15, asook 'n aantal helikopters, op die vliegdekskip ontplooi.

Sowjetherkoms
-------------

Die skip is oorspronklik vir die Sowjetvloot gebou as die **Riga** en die romp is op 4 Desember 1988 te water gelaat. In 1990 word die skip herdoop as die **Varyag**. In 1991 besluit die Russiese ministerie van Verdediging om konstruksie aan die skip dadelik te staak. Die skip was op daardie stadium 68% voltooi; onder andere het die elektronika en die aandrywing nog ontbreek. Na die ontbinding van die Sowjetunie en die daaropvolgende boedelskeiding word die skip se voltooiing toegewys aan die nuutgestigde Oekraïense Vloot.

Verkoop en op sleeptou na China
-------------------------------

Die Oekraïne probeer onsuksesvol om die skip in die jare negentig te verkoop; ten slotte word die romp in 1998 vir 20 miljoen dollar aan 'n Chinese maatskappy verkoop wat beweer dat hulle dit in 'n drywende hotel en kasino in Macau wil omskep. 'n Militêre bestemming word verbied. Die skip moes uit die Swartsee na China gesleep word, waarby 'n moeisame deurvaart van die Bosporus by Istanboel noodsaaklik was. 

Turkye wou aanvanklik nie hul toestemming gee vir 'n deurvaart deur die Bosporus nie, maar nadat 'n bedrag van 1 miljoen dollar oorhandig is, is die nodige toestemming in 2001 verkry. Omdat die owerhede wat die Suezkanaal beheer ook nie toestemming vir die deurvaart van gesleepte skepe gee nie, word die skip om Afrika gesleep. In 2002 arriveer dit in Macau. Die eienaar het egter geen kasinovergunning gehad nie en die skip mag nie in Macau bly lê nie. Die skip word opsluit weggesleep en vasgemeer in 'n droogdok in Dalian. Die sleepkoste het na raming 7 miljoen dollar beloop.

Ondertussen het dit duidelik geword dat dit hier nie soseer om 'n drywende kasino gaan nie, maar wel om die wens van die Chinese Vloot van die Volksbevrydingsleër om oor werkende vliegdekskepe te beskik. Die skip is bedoel vir Chinese om ervaring op te doen met die werking van vliegdekskepe, nadat die eerste pogings tot 'n tru-ontwerp misluk het. In 2005 geword die Liaoning weer te water gelaat, en in 2011 onderneem die skip sy eerste toetsvaart. Op 25 September 2012 word die Liaoning amptelik in diens gestel. 

Teen 2018 is die skip terug na die werf vir 'n gedeeltelike modernisering. Die brug en lugverkeersleiding word opgeknap en sal meer lyk na dié van die eerste Chineesgeboude vliegdekskip, Tipe 001A. In sy geheel word die brugtoring kleiner gemaak, waardeur daar meer ruimte vir vliegtuie op die dek sal wees.

Kommissie en aktiewe diens
--------------------------

Die skip het op 25 September 2012 kommissie ontvang en is tans in aktiewe diens van die Chinese Vloot.
Coornhoop
**Coornhoop** (ook Koornhoop, Corenhoop, Coorenhoop) is 'n historiese 17de eeuse plaashuis. Dit is geleë by Dixtonweg 2 in Observatory (Kaapstad). Tans huisves dit die *Centre for Conflict Resolution*.

Geskiedenis
-----------

In 1657 en 1658 het Jan van Riebeeck op die westelike oewer van die Liesbeek aan 14 Vryburgers grond gegee om met koring te boer. Om hulle oes teen strooptogte deur die Khoikhoi te beskerm is 'n ry fortjies en skure al langs die rivier gebou. In September 1657 is die skure by Coornhoop voltooi. Sou 'n aanval dreig, moes die vroue en kinders van die nabygeleë landerye daarin kom skuil. Na 4 jaar het die geboue by Coornhoop in onbruik verval. 'n Hele reeks eienaars het die grond daarna onderverdeel en soms weer stukke gekonsolideer en die skure verbou tot woonhuis. Dit is tot een van die Kaapse Skiereiland se mooiste opstalle ontwikkel. In die 19de en 20ste eeu het die geboue verval en is een na die ander gesloop.

Argitektuur
-----------

In 1961 het die Stigting Simon van der Stel die bouvalle gekoop en in 1964 ingrypend gerestoureer. Die endgewels van die oorblywende skure is van die holboltipe en dateer uit 1797.

Duiwehok
--------

Agter twee rye van elk drie boë staan 'n unieke dubbelverdieping duiwehok. Dit verbind twee van die oorspronklike skure. Die vooraansig is 'n kenmerk van die Kaapse argitektuur. In 1966 is slegs hierdie duiwehok tot gedenkwaardigheid verklaar. In die William Fehr-versameling is daar 'n skets uit 1896 deur A.F. Truter van die duiwehok.

W.P. Landbou-unie
-----------------

Op 24 Mei 1971 het die landbou-unie 'n inligtingsbord voor die gebou aangebring wat die name vermeld van die eerste 14 vryburgers wat hier by Coornhoop, De Hollantse Thuijn en Groenevelt gevestig is.

Bibliografie
------------

* Fransen, Hans: A guide to the old buildings of the Cape. A survey of extant architecture from before c1910 in the area of Cape Town, Calvinia, Colesberg, Uitenhage. Johannesburg: Jonathan Ball, 2004. ISBN 1-86842-191-0
* Oberholster, J.J.: Die historiese monumente van Suid-Afrika. Kaapstad: Kultuurstigting Rembrandt van Rijn vir die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede, 1972. ISBN 0-620-00191-7
* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, dele 4 en 6.
* van Bart, Martiens: Hoop vir De Coornhoop? Kultuurkroniek, Die Burger, 29 November 2003.
* www.ccr.org.za

Koördinate: 33°56′32″S 18°28′29″O﻿ / ﻿33.94222°S 18.47472°O﻿ / -33.94222; 18.47472
**Flavius Valerius Constantius** "**Chlorus**" (gebore omstreeks 250; sterf op 25 Julie 306), ook genoem **Constantius I**, was 'n Romeinse keiser en een van die vier oorspronklike lede van die Tetrargie wat in 293 deur Diocletianus op die been gebring is. Hy was vanaf 293 tot 305 junior keiser, en vanaf 305 tot 306 senior keiser (Augustus). Constantius was die vader van Konstantyn die Grote, die eerste Christenkeiser van Rome. Die noemnaam "Chlorus" (Grieks: Χλωρός, letterlik "die Groene") is eerste gepopulariseer deur historici van die Bisantynse-era, en is nie gedurende die keiser se leeftyd gebruik nie.

Constantius was van nederige afkoms. Hy was 'n uitnemende militaris en het spoedig tot die hoogste posisies in die leër gevorder. Omstreeks 289 trou hy met 'n dogter van Keiser Maximianus, en ignoreer so vir Helena, die moeder van sy seun Konstantyn. In 293 is hy bygevoeg tot die rykskollege deur Maximianus se kollega, Diocletianus. Hy is aangewys om te heers oor Gallië, waartydens hy Carausius en sy opvolger Allectus in die Romeinse provinsie Brittania verslaan het. Hy het ook veldtogte gevoer in die grensgebiede van die Rynrivier en die Alemanne en Franke verslaan. Toe die vervolging van Christene in 303 deur Diocletianus aangekondig is het Constantius beveel dat kerke afgebrand en vernietig moet word, maar nie aktief Christene vervolg in sy gebiede nie. Toe hy in Mei 305 'n senior keiser geword het het hy 'n suksesvolle strafkampanje teen die Pikte gevoer tot duskant die Muur van Antoninus. Hy sterf egter onverwags by Eboracum (York) in Julie die volgende jaar.

Na Constantius se dood het die leër, waarskynlik onder sy eie aanstigting, onmiddellik sy seun Konstantyn as keiser uitgeroep. Laasgenoemde het bygedra tot die ineenstorting van die Diocletiaanse tetrargie, wat op sy beurt 'n reeks burgeroorloë tot gevolg gehad het, wat slegs beëindig is toe Konstantyn uiteindelik die Romeinse Ryk onder sy bewind in 324 verenig het. Sy afstammelinge, die Konstantynse dinastie, het die ryk tot die dood van sy kleinseun Julianus in 363 regeer.

Bronne
------

1. *Jones A. H. M.* Fl. Val. Constantius 12 // Prosopography of the Later Roman Empire / A. H. M. Jones, J. R. Martindale, J. Morris. — Cambridge University Press, 1971. — Vol. I: A.D. 260–395. — P. 227—228. — ISBN 0-521-07233-6 [2001 reprint].
2. *Michael DiMaio, Jr.* Constantius I Chlorus (305-306 A.D.) (англ.). *An Online Encyclopedia of Roman Emperors*. 1996. Архивировано 2 февраля 2012 года.
3. *Грант, М.* Римские императоры. Констанций I Хлор. — 1998.
4. *Southern, Pat.* The Roman Empire from Severus to Constantine. — London, New York: Routledge, 2001.
5. *Potter, David Stone.* The Roman Empire at Bay, AD 180-395. — Routledge, 2004.
6. *Birley, Anthony.* The Roman government of Britain. — Oxford University Press, 2005.
7. *Canduci, Alexander.* Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors. — 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb14088921r (data)
* GND: 119159589
* ISNI: 0000 0000 7821 0543
* LCCN: n85121423
* NLI: 000034580
* ULAN: 500355677
* VIAF: 37720468
* WorldCat Identities: viaf-37720468

 |
Gebruikte sleutelborde in Europa:   

██ QWERTY
██ QWERTZ
██ AZERTY
██ Eie (Turks FGĞIOD, Lets ŪGJRMV, Litous ĄŽERTY)
██ Nie-Latynse skrif
**QWERTY** (uitgespreek /kwerti/) is die Amerikaanse sleutelborduitleg wat vir rekenaarsleutelborde en tikmasjiene gebruik word. Die naam dui op die eerste ses letters op die boonste ry van die sleutelbord.

Die QWERTY-ontwerp is deur Christopher Sholes in 1867 gepatenteer en aan Remington in 1873 verkoop, waarna dit eerste in tikmasjiene gebruik is.

Variasies
---------

Die Amerikaanse QWERTY bied geen moontlikhede om letters met diakriete soos ë, ê, é of ç te vorm nie. Die Nederlandse weergawe van QWERTY kan dit wel produseer met 'n kombinasie van twee toetse. Die QWERTY wat in Quebec en in Spanje gebruik word, is 'n bietjie anders en het 'n É of 'n Ñ op die bord. Duitse en Franse sleutelborde het regtig afwykende uitlegte: Terwyl in Duitstalige gebiede 'n QWERTZ-uitleg gebruiklik is, het Franssprekende lande 'n AZERTY-uitleg. In lande soos Turkye, Portugal, Letland en Litoue is daar nog ander variasies. 

Tale wat in 'n ander alfabet geskryf word, het natuurlik ook hulle eie uitlegte. Russiese sleutelborde het byvoorbeeld ЙЦУКЕН.

Sien ook
--------

* Dvorak-sleutelbord

Die Amerikaanse QWERTY-sleutelborduitleg.
| **Košice**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Slowakye |
|  **Koördinate** | 48°43′N 21°15′O﻿ / ﻿48.717°N 21.250°O﻿ / 48.717; 21.250 |
|  **Stigting** | 1230 |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 242,768 vk. km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 206 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2019) | 238 593 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 991,43/vk km |
|  **Tydsone** | UTC +1 |
|
|  **Burgemeester** | Jaroslav Polaček |
|   **Amptelike Webwerf** | kosice.sk |
|

**Košice** is die tweede grootste stad in Slowakye en die grootste in Oos-Slowakye. Dit is tans (2013) saam met Marseille die kulturele hoofstad van Europa.

Besonderhede
------------

Košice het 'n oppervlakte van 242 768 km2 en 'n bevolking van 240 688, met 'n digtheid van 991,43 inwoners per vierkante meter. Dit is naby die grens met Hongarye geleë.

Daar is verskeie toeriste-attraksies; die belangrikstes is die St. Elisabeth-katedraal en Kapel van St. Michael. Ander geboue en monumente van belang is die ou stadsaal, die Ou Universiteit, Vryheidsplein en ’n aantal Oos-Slowaakse galerye en museums.

Die stad is aan die Hornád-rivier geleë. Die naburige stede is Prešov, Rožňava en Michalovce. Die huidige burgemeester is Richard Raši.

Vervoer
-------

Die vervoerstelsel in Košice bestaan uit onder meer busse en trems. Dit word per treinspoor met verskeie ander stede verbind en die D1-snelweg verbind dit met Prešov. Die stad het ook ’n lughawe.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 1028389-4
* LCCN: n80158520
* MusicBrainz: f37f3392-51d6-489e-9962-9babbe5e80c7
* NKC: ge129662
* VIAF: 267768020
* WorldCat Identities: lccn-n80158520

 |
| **Cooperiet** |
| --- |
|    |
| Formule | PtS  |
| Onsuiwerhede | Pd, Ni   |
| Kleur | staalgrys  |
| Glans | metallies  |
| Hardheid | 4 - 5 (Mohs)  |
| Digtheid | 9,5 g/cm3  |
| Ruimtegroep | P4₂/mmc (supersel Z=4 I4/mmm?)  |
| Strukturbericht-kode | B17  |
| Eenheidsel | a = 3.4700 Å, c = 6.1096 Å (Z = 2) |
| \* Lys van minerale |

Cooperiet is deel van die PtS-PdS-NiS-stelsel
**Cooperiet** is 'n mineraal met formule PtS, wat na R.A. Cooper van Suid-Afrika genoem is, wie die mineraal se eerste beskrywing gegee het. Dit is 'n platinumerts en een van die PGE-minerale. Dit word in Suid-Afrika op heelparty plekke aangetref, soos in die Bosveldstollingskompleks.

Kristalstruktuur
----------------

Cooperiet se struktuur is tetragonaal en dit is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se B17-struktuur. Die platinumatome is omring deur 'n vierkant van swawelatome en die swawelatome is deur 'n tetraëder van platinumatome omring. Die struktuur kan beskou word as 'n vervormde weergawe van die CsCl-struktuur (B2). Die rooster bevat taamlik oop kanale. Die struktuur word meestal met 'm klein primitief-tetragonale sel beskryf, maar daar is swak superrefleksies wat aangee dat die eenheidsel twee keer so groot is en liggaamgesentreer-tetragonaal. Die kristalle vertoon ook 'n tekort aan swawel. (PtS1-x).
Lugfoto van die Qattara-laagte
Die Qattara-laagte in die noordweste van Egipte is ‘n besondere aardrykskundige verskynsel.

Hierdie lae gebied rondom 30 noord en 30 oos is in die Westelike Woestyn en tussen Kaïro en die oosgrens van Libië. Die streek is maksimaal 200 km by 120 km groot, maar eintlik slegs 19 000 km² in omvang. Alhoewel die laagste punt van die reuse sinkgat 133 m onder seevlak geleë is, is die gemiddelde diepte 60 m. Dit is benewens ‘n plek in Djiboeti die laagste punt in Afrika.

Hier woon slegs enkele nomadiese veewagters. Die plantegroei is karig en dus is wilde diere soos hase, jakkalse en wildsbokkies min. Geen beduidende ekonomiese aktiwiteite kom voor nie.

Verkeer met voertuie word baie belemmer deur die besonder sagte sand. In die Tweede Wêreldoorlog was dit ‘n voordeel, want dit het die geallieerde magte ‘n natuurlike beskerming gebied teen die aanvallende Duitse magte onder genl. Erwin Rommel tydens die Slag van El Alamein in 1942.

Reeds sedert 1912 is daar sprake om ‘n kanaal van 80 km vanaf die Middellandse See na hierdie laagte te bou en om met die instromende water hidroëlektrisiteit op te wek. In 1957 was daar selfs ‘n plan om die gebied onder water te laat loop om sodoende die klimaat te verander om dit meer leefbaar te maak. In die 1970’s is in die suidelike deel olie ontdek.

Lees ook
--------

* Depressie (geografie)

Bibliografie
------------

* geology.com
* nature.com
* www.cntraveler.com
**Jean Welz** (4 Maart 1900 – 24 Desember 1975) was 'n begaafde Suid-Afrikaanse skilder wat in 1900 in Salzburg, Oostenryk, gebore is. Hoewel hy as jong man kunsonderrig in sy geboortestad ontvang het, het sy belangstelling aanvanklik meer in die boukuns gelê en hy het in Wene as argitek gekwalifiseer. Daarna het hy vir tien jaar lank in Parys gewerk, waar hy met die argitek Le Corbusier kennis gemaak het. In 1935 het hy om gesondheidsredes na Suid-Afrika verhuis, waar hy tot in 1938 aan die boukundedepartement van die Universiteit van die Witwatersrand verbonde was.

Daarna het hy na Barrydale in die Karoo verhuis, waar hy vir die eerste keer weer aandag aan sy skilderkuns bestee het. In 1941 het hy die eerste hoof van die Hugo Naudekunssentrum in Worcester geword en in 1942 sy eerste eenmantentoonstelling gehou. Daarna het hy vinnig bekendheid verwerf en in 1947 is 'n silwermedalje op die jaarlikse uitstalling van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns aan hom toegeken en in 1969 het hy dieselfde liggaam se erepenning ontvang. Hoewel hy ’n bekende en gewilde kunstenaar was, het hy baie selde na 1960 uitgestal. Hy is in 1975 oorlede.

Jean Welz se opleiding as argitek is veral in sy vroeë werk opvallend deur die gebruik van die formele buitelyn. Sy styl het later minder formeel en kleurryker geword. Gedurende die vyftigerjare het hy hom toenemend op abstrakte uitdrukking toegelê ten koste van die objektiewe realisme van vroeër. Sy werk was egter nooit volkome sonder figuratiewe elemente nie. Hoewel hy stillewes, portrette, landskappe en naakstudies geskilder het, was die sentrale probleem in sy werk altyd vormgewing.

Bronnelys
---------

* *Wêreldspektrum*, 1982, ISBN 0-908409-70-2, volume 29, bl. 113
* (de)  Adolf Haslinger en Peter Mittermayr: *Salzburger Kulturlexikon*. Residenz Verlag. Salzburg en Wien 1987. ISBN 3-7017-0503-8
* (en)  Verwey, E. J. red. (1995). *New Dictionary of South African Biography*. HSRC Press. ISBN 978-0-7969-1648-8.AS1-onderhoud: ref=harv (link)

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 124482120
* ISNI: 0000 0000 6679 9688
* LCCN: n98046607
* RKD: 83570
* SUDOC: 224795317
* ULAN: 500060887
* VIAF: 5866982
* WorldCat Identities: lccn-n98046607

 |
**Nama** of **Namaqua** is die naam van 'n bevolkingsgroep in Botswana, Namibië en Suid-Afrika. Die Namas word as deel van die Khoikhoi-groep beskou en was in die verlede Hottentotte(n) genoem. Die benaming Hottentotte verwys na hul spreektaal waarin klieks (suigklanke) gebruik word. Die Namas en die Damaras gebruik beide Nama as taal.

Konflikte
---------

Nama-leier Hendrik Witbooi
Namakaptein *Hendrik Witbooi* (middel) en sy metgeselle
Nama-hutte op die Richtersveld in Suid-Afrika
Rokende Nama-vrou in die Kalahariwoestyn
Oorspronklik woon die Namas alleen in die gebied van die Oranjerivier, in die suide van Namibië en noorde van Suid-Afrika. Mettertyd trek die Namas noord as gevolg van diamantmynbou bedrywighede. In die noorde kom hulle in konflik met die Hereros. Beide volke was veeboere en vele oorloë is oor hoofsaaklik die eienaarskap van weigronde geveg.

Gedurende 'n opstand van die Nama teen die Duitsers in 1904-1907 het ongeveer die helfte van die Namabevolking omgekom (sien Namibiese volksmoord 1904).

Kontak met blankes
------------------

Die aantal Namas in Namibië word op ongeveer 60 000 geskat in die jaar 2005. Van die vanne wat algemeen onder die Namas gebruik word, dui op vroeëre kontak met blankes:

* Witbooi
* Swartbooi
* Veldskoendraers
* Oorlams
* Fransman
* Afrikaner

Van die bekende Nama-leiers was:

* Jonker Afrikaner
* Hendrik Witbooi

Godsdiens
---------

Baie Namas het onlangs die Islam geloof aangeneem, waardeur hulle nou die grootste islamitiese bevolkingsgroep in Namibië vorm.
Die Dordogne-rivier
**Périgord** (Oksitaans *Peiregòrd / Perigòrd*) is 'n historiese provinsie en landskap in die suidweste van Frankryk wat vir sy ryk kulturele erfenis, kookkuns en sy gematigde klimaat bekend staan. Sy naam is afgelei van 'n antieke Keltiese stam, die Petrocorii. 

Périgord was oor 'n lang tydperk 'n graafskap van die Middeleeuse Frankryk. As 'n grensgebied was dit in die 14de en 15de eeu 'n omstrede streek in die Honderdjarige Oorlog tussen Frankryk en Engeland en is uiteindelik in 1607 deur Hendrik IV met die Franse Kroon verenig. Périgord se argitektoniese erfenis sluit talle Middeleeuse en Renaissance-kastele in, waaronder Puymartin, Beynac, Losse en Hautefort wat merendeels langs die Dordogne- en Vézère-riviere geleë is. Ander beroemde kastele in die streek is Jumilhac le Grand, Fénelon, Biron, Bourdeilles, Castelnaud, Puyguilhem en Rouffiac.

Die grondgebied van die huidige département Dordogne kom grootliks met dié van Périgord ooreen
Die grense van Périgord het in die afgelope 2 000 jaar nouliks verander - die gebied strek in 'n teoretiese radius van 100 kilometer rondom die hoofstad Périgueux. Sy bewoners word in Frans *Périgordins* genoem. Die grondgebied van Périgord kom ooreen met die huidige département Dordogne (wat die noordelike deel van die administratiewe gewes Akwitanië vorm) en word verder verdeel in vier streke - *Périgord Noir* (die Swart Périgord), *Périgord Blanc* (die Wit Périgord), *Périgord Vert* (die Groen Périgord) en *Périgord Pourpre* (die Purper Périgord).

Die geografiese besonderhede en landskapsvorme maak van Périgord een van die mees ongerepte dele van Frankryk. Die nuutgestigte natuurpark *Parc Naturel Régional Périgord-Limousin* is 'n poging om die plaaslike natuurlandskap vir die nageslagte te bewaar.

Fynproewers in Frankryk en elders vereenselwig die naam Périgord met agrariese produkte van baie hoë gehalte soos eende- en gansvleis (waaronder die beroemde *pâté de foie gras* of ganslewerpatee), truffels en wyne (soos die befaamde rooi en wit Bergerac- en Monbazillac-wyne).

Die historiese hoofstad en huidige prefektuur of administratiewe setel van Dordogne, Périgueux, het 'n lang en ryk geskiedenis. Dit staan nie alleen bekend vir sy antieke Romeinse bouvalle wat gerestoureer is nie, maar na die hele gebied word vanweë die groot aantal prehistoriese plekke selfs as "bakermat van die mensdom" verwys. Die bekendste besienswaardigheid is die grotte van Lascaux met hul prehistoriese rotsskilderye wat oerosse, perde, wild en ander diere uitbeeld - maar geen mense nie. Hulle is sowat 17 000 jaar oud.
|  |
| --- |
| **Cantal** |
| Cantal-kaas |
| Herkoms | Département Cantal, (Auvergne, Frankryk) |
| Vetgehalte | 45 % (minimum) |
| Vorm | Silindries, deursnee 40 cm |
| Hoogte | 45 cm |
| Gewig | 40 000 g |
| Tipe | Harde kaas |
| Oorsprong | Koeimelk (gehomogeniseer) |

Die **Cantal** of **Fourme de Cantal** is 'n harde kaas uit Sentraal-Frankryk, wat veral in die département Cantal in die région Auvergne geproduseer word. Die kaassoorte van die streek het 'n tradisie wat teruggaan tot die antieke tydperk, en die Romeinse skrywer Plinius prys reeds die kwaliteit van die kaas.

Die Cantal is sedert 1956 'n kaas van oorsprong (AOC), wat net in Cantal of die regstreeks aangrensende départements Aveyron, Corrèze, Haute-Loire of Puy-de-Dôme vervaardig mag word. Volgens die voorskrifte moet die melk vir die Cantal van 'n beesras afkomstig wees, wat by die landskap en klimaat van die streek aangepas is. In die praktyk voldoen slegs koeie van die inheemse Salers-beesras aan hierdie kriterium. Vir 'n kaas van 40 tot 45 kilogram word sowat 400 liter koeimelk benodig.

Smaak
-----

Die Cantal het 'n droë kors en opvallend kruidagtige smaak. Aanvanklik het die kaas 'n effense suur smaak, maar hoe ryper hy word, des te pikanter word hy. Fynproewers beweer dat die blomme en kruide van die weivelde die uiteindelike kwaliteit van die kaas bepaal. Die Cantal uit die direkte omgewing van die stad Salers word as die beste van sy soort geag. Kenners is dikwels selfs in staat om die verskil tussen lente- en somerweivelde in die Cantal te smaak.

In Frankryk word hy dikwels saam met druiwe, appels en okkerneute geniet. Dit pas ook uitstekend by warme geregte soos soppe, blaardeeg en crêpes.
Samsung Electronics het in 2018 ter geleentheid van die IFA-verbruikerselektronika-tentoonstelling in Berlyn die eerste QLED-televisietoestelle met 8K-resolusie bekendgestel
**QLED** is die afkorting vir die Engelse term *quantum dot light emitting diodes* of kwantumpunt-ligemissie-diodes - elektro-optiese halfgeleier-bouelemente wat deur middel van kwantumpunte elektriese energie in lig met unieke optiese eienskappe omskakel en uitstraal. In 'n wyer betekenis van die term word ook tradisionele ligemissie-diodes, waarvan die lig deur kwantumpunte omgeskakel word, by hierdie definisie ingesluit. Afhangende van die kwantumpunte se struktuur kan die geëmiteerde kleur uit die hele spektrum van sigbare lig gekies word. 

Sodoende kan QLEDs byna enige kleur op die CIE-diagram toon - insluitende die uitgebreide RGB-kleurruimte DCI-P3 wat deur die Amerikaanse rolprentbedryf vir digitale projekte toegepas word. QLED-tegnologie word tans onder meer deur *Samsung Electronics Co. Ltd.* toegepas vir die vervaardiging van premium-televisietoestelle wat op die mark met OLED-gebaseerde toestelle van ander televisievervaardigers meeding. Die vervaardiging van QLED-skerms is nie so koste-intensief soos dié van OLED-skerms nie. Volgens *Samsung Electronics* is QLED-skerms in staat om hoër helderheids- en kontrasvlakke op te lewer as OLED-televisietoestelle.

In Oktober 2018 het die hoof uitvoerende beampte van Samsung se skermvervaardigings-afdeling (*Samsung Display Co. Ltd.*), Lee Dong-Hoon, bekend gemaak dat sy onderneming besig is om sogenaamde QD-OLED-skerms te ontwikkel - kwantumpunt-OLED-skerms wat die voordele van QLED-tegnologie (hoë helderheidsvlakke en kontraste asook die groter kleurruimte) met die hoofvoordeel van OLED-skerms (beter swartvlakke) sal kombineer.

Vanaf 2020 vind QLED-tegnologie ook ingang tot die skootrekenaarmark met twee nuwe toestelle van Samsung Electronics - *Samsung Galaxy Book Ion* (QLED-skerm) en *Samsung Galaxy Book Flex* (QLED-raakskerm), elkeen met 'n helderheid van 600 nits.
QR-kode vir die URL van die Afrikaanse Wikipedia se mobiele hoofblad, "*http://af.m.wikipedia.org*"
'n **QR-kode** (afgekort van **Quick Response**) is 'n soort matriksstaafkode (of tweedimensionale kode) wat aanvanklik vir die motornywerheid ontwerp is. Meer onlangs het die stelsel gewild geword buite die bedryf weens die snelle leesbaarheid daarvan en betreklik groot datakapasiteit. Die kode bestaan uit swart modules in 'n vierkantige rangskikking op 'n wit agtergrond. Die geënkodeerde inligting kan uit vier gestandaardiseerde dataformate (numeries, alfanumeries, binêre grepe, Kanji) bestaan, of deur gerugsteunde verlengings byna enige datasoort.

Die kode wat deur die Toyota-filiaal Denso Wave in 1994 ontwerp is vir voertuigmonitering in die vervaardigingsproses, is een van die mees gewilde tweedimensionale staafkodevariante. Dit is ontwerp met die oogmerk om die inhoud vinnig ontleedbaar te maak.

Die tegnologie is ook geredelik in die Verenigde State gebruik, en onlangs brei die aanwending daarvan die vinnigste uit in Kanada en Hong Kong.

Sien ook
--------

* QRpedia
|  |
| --- |
| **Tête de Moine** |
| Têre de Moine met *girolle* |
| Herkoms | Jura (Switserland) |
| Vetgehalte | 51 % |
| Vorm | Silindries, deursnee 10-15 cm |
| Hoogte | 70 tot 100% van deursnee |
| Gewig | 700-900 g |
| Tipe | Halfharde kaas |
| Oorsprong | Koeimelk |

Die **Tête de Moine** (Frans: "Monnikshoof") is 'n halfharde kaas uit die Switserse kanton Jura, wat deur sy fyn deeg gekenmerk word. Anders as gewone kaas word die Tête de Moine nie in skyfies gesny nie, maar met 'n spesiale werktuig – die *girolle* – in dun rosette geskaaf. Hierdie metode verseker dat 'n buitengewoon groot oppervlakte van die kaas met die lug in aanraking kom, om sodoende die smaak van die kaas volledig te ontwikkel.

Die naam Tête de Moine word sedert die jaar 1790 gebruik, die kaas self word egter reeds in 1192 in die klooster Bellelay vervaardig. Met die uitvinding van die girolle, 'n skaafwerktuig wat binne-in die kaas geplaas word om baie dun rosette af te skaaf, word die bemarking van die kaas duidelik bevorder. Die kaas kry in 2001 die Switserse AOC (Appellation d'origine contrôlée) en word dus amptelik as 'n kaas van oorsprong geregistreer.
’n Kaart van die ligging van Orongo op Paaseiland.
**Orongo** is ’n klipdorp en seremoniële sentrum aan die suidwestekant van Paaseiland. Dit lê op ’n hoë punt van die groot vulkaankrater Rano Kau en bevat ’n klompie lae, vensterlose, ronde kliphuise met selfs laer deuropeninge. Onder Orongo strek die een kant van ’n 300 meter hoë krans steil af tot onder by die oseaan; die ander, korter en grasbedekte kant (wat egter ook steil is) loop af na ’n varswatermoeras in die hoë krater.

Die eerste helfte van die seremoniële dorp se 53 kliphuise is in 1974 ondersoek en gerestoureer, en die ander in 1976. Hulle is weer in 1985 en 1995 ondersoek. Orongo het nou status as Unesco-wêrelderfenisgebied as deel van die Rapa Nui Nasionale Park.

Geskiedenis
-----------

Die 300 meter hoë, steil helling van Rano Kau waarteen eierjagters moes afklim na die see tydens die jaarlikse eierjag. Orongo is links heel bo op die krater se rand.
Tussen die 18de en 19de eeu was Orongo die middelpunt van Paaseiland se voëlmankultus. ’n Jaarlikse resies is gehou om die eerste eier van die *manutara* (roetsterretjie) onbeskadig van die eilandjie Motu Nui na Orongo te bring. Dit was ’n uiters gevaarlike kompetisie waarin klimmers hulle dikwels doodgeval het. Die terrein het talle petrogliewe, hoofsaaklik van *tangata manu* (voëlmans) wat uitgekerf kon gewees het om die wenners van die resies te vereer.

In die 1860's was die grootste deel van die Rapa Nui-volk óf dood aan siektes óf in slawerny en toe die res gekersten is, het Orongo in onbruik geraak. In 1868 het die bemanning van die HMS *Topaze* die groot basalt-moai, bekend as *Hoa Hakananai'a*, van Orongo verwyder. Dit is nou in die Britse Museum.

Die terrein is in 1996 ingesluit in die World Monuments Watch en weer in 2000. Die bedreiging was gronderosie, veroorsaak deur reën en vererger deur menseverkeer. Ná 2000 het die organisasie ’n bestuursplan vir die terrein help saamstel met help van American Express, en op 13 Mei 2011 is ’n besoekersentrum gebou.

Galery
------

* Van die gerestoureerde huise by Orongo.
* Uitsig oor die see van Orongo af.
* Die krater van Rano Kau.

Bronne en eksterne skakels
--------------------------

* Mulloy, William. Investigation and Restoration of the Ceremonial Center of Orongo. *International Fund for Monuments Bulletin* No. 4. New York (1975).
* Mulloy, W.T. and S.R. Fischer. 1993. *Easter Island Studies: Contributions to the History of Rapanui in Memory of William T. Mulloy.* Oxford: Oxbow Books.
* Routledge, Katherine Pease. 1919. *The Mystery of Easter Island; the Story of an Expedition.* London, Aylesbury, Printed for the author by Hazell, Watson and Viney. ISBN 0-932813-48-8 (1998 US reprint)
* 

* Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Orongo.
* Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia

Koördinate: 27°11′22″S 109°26′33″W﻿ / ﻿27.18944°S 109.44250°W﻿ / -27.18944; -109.44250
'n Canon T70 filmkamera
Die **Canon T70** was 'n 35mm FD-montering enkellensreflekskamera wat in April 1984 as die tweede in Canon se T-reeks bekendgestel is. Die T70 het begin met die konsepte wat in 1983 se T50 ondersoek is, en verder gevoer en toegepas is in 'n meer gesofistikeerde kamera. Terwyl die Program AE-net T50 slegs bedoel was as 'n beginnerkamera, het die T70 die fotograaf baie meer beheer oor die kamera se werking gegee, terwyl die T-reeks se filosofie van eenvoud in beheer en bedryf ongeskonde gebly het.

Kamerafunksies
--------------

### Krag

Beheerknoppies aan die bokant
Skakelaar om die verlangde metingmodus te kies.
Al die filmaangedrywing op die T70 was kraggedrewe: film laai, vorentoe rol en terugwen. Die deurlopende skiettempo van 0.7 raampies per sekonde, was stadiger sy mededingers se motordrywe, maar die drywing was nietemin vinniger as wat mens met die hand kon doen. Na die laai van die kamera, moes die fotograaf slegs die filmleier uittrek tot by 'n oranje punt, en dan die klappie toemaak—die kamera sou die res, die laai van die leier op die spoel en die aanskuif tot by die eerste raampie, outomaties uitvoer.

Al die kamerafunksies wat krag benodig het, het dit uit twee AA batterye in die greep verkry. 'n Ingeboude litiumbattery (BR-1225 of CR-1220) is gebruik om die gebruikersinstellings te stoor; die batterylewe was ongeveer vyf jaar, en moes deur 'n tegnikus vervang word, aangesien die vervanging die gedeeltelike uitmekaarhaal van die kameraliggaam behels het.

### Beheer

Die T70 gebruik 'n LCD-montering regsbo aan die kamera, en is 'n belangrike komponent van die gebruikerkoppelvlak. Twee knoppies bo die skerm gemerk "UP" en "DOWN" is aangepas om die geselekteerde parameter en die resultate te vertoon op die LCD. Knoppies linksbo op die kamera word gekies om die parameter te verander.

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |
**Tønder** (Duits: *Tondern*) is 'n stadjie in die suide van Denemarke. Dit lê in die gelyknamige munisipaliteit Tønder in die streek Suid-Denemarke. Die stad het 7 792 inwoners (2007), ongeveer 20% van die totale aantal inwoners in die munisipaliteit. Tønder behoort tot die historiese Sleeswyk en het 'n Duitstalige minderheid.

Tønder kry in 1243 stadsregte. Dit was indertyd een van die weinige hawens aan die weskus van Sleeswyk. Deur landwinning verloor dit toegang tot die see en daarmee die status as 'n handelstad. Tønder ontwikkel egter in die 17de eeu tot 'n sentrum van kant-produksie.

Die noorde van Sleeswyk was in die 19de eeu 'n betwiste gebied tussen Denemarke en Duitsland. Dit is egter in 1920 opgelos en aan Denemarke toegeken.

Westelik van Tønder lê die dorp Møgeltønder.

Die familie Van Tonder is oorspronklik van hierdie gebied afkomstig.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb15535073r (data)
* GND: 4360056-6
* LCCN: n79104302
* MusicBrainz: 087c0c74-0faf-4f3e-b680-b618ba7a8c46
* VIAF: 158868418
* WorldCat Identities: lccn-n79104302

 |
**Kowloon** (Tradisionele Chinees: 九龍; Vereenvoudigde Chinees: 九龙; pinyin: Jiǔlóng) is 'n gebied in Hongkong.

In die hedendaagse Hongkong staan die naam **Kowloon** vir die distrik wat bestaan uit die Kowloon-skiereiland en New Kowloon. Hierdie gebied word begrens deur die Lei Yue Mun-kanaal in die ooste, Mei Foo Sun Chuen en Stonecutters-eiland in die weste, Tate's Cairn en Lion Rock in die noorde, en Victoria Harbour in die suide. Die bevolking het in 2011 op 2 108 419 gestaan. As gevolg van die klein oppervlak van Kowloon (67 km²), is die bevolkingsdigtheid uiters hoog, nl. 43 000 inwoners/km².

Ná die Hongkong-eiland was Kowloon die eerste gebied wat in 1849 onder Britse bewind gekom het en uiteindelik deel geword het van die kroonkolonie van Hongkong. Saam met Hongkong-eiland is Kowloon verantwoordelik vir 47% van die totale bevolking van Hongkong.

Ligging
-------

Kowloon is noord van die Hongkong-eiland, oorkant die Victoria-hawe, geleë. Dit is suid van die New Territories geleë, en aangrensend aan die vasteland van China (Volksrepubliek China).

Gebiede in Kowloon
------------------

Wyehoekskoot van Kowloon
### Distrikte

* Kowloon City-distrik
* Kwun Tong-distrik
* Sham Shui Po
* Wong Tai Sin-distrik
* Yau Tsim Mong-distrik

### Sommige woonbuurte

* Yau Ma Tei
* Tsim Sha Tsui
* Mong Kok
* Kowloon Walled City
* Kwun Tong
* Tsim Sha Tsui-Oos

Suid-Kowloon is die tuiste van Mong Kok en Tsim Sha Tsui, een van die besigste toeristegebiede in Hongkong.

Verkeer
-------

Hongkong (en dus ook Kowloon) het een van die besfunksionerende openbare vervoerstelsels. Dit verander nie die feit dat daar soms lang toue tydens spitstye kan ontstaan nie. Die hoofweg is Nathan Road.

Openbare vervoer
----------------

Daar is verskillende tipes openbare vervoer wat geheel of gedeeltelik deur Kowloon loop:

* MTR (Tsuen Wan Line (metro), Kwun Tong Line (metro), Airport Express (lughawe metro), Tung Chung Line (metro), East Rail Line (trein) en West Rail Line (trein))
* Busdiens gelewer deur KMB, *Kowloon Motorbus Company*, met kruis-hawelyne deur Citybus en New World First Bus
* Minibus (of *Maxicab*, rooi of groen)
* Taxi (rooi)
**Heather Clark** (1972-) is ’n Suid-Afrikaanse branderplankryer. Sy wen die Hawaiïese Drievoudige Kroon in 2001 die was teen die einde van 2003 3de op die wêreldranglys vir vroulike branderplankryers. In 2009 en 2010 wen sy die goue medalje by die Wêreldmeesterbranderplank-kampioenskap en in 2011 kom sy tweede in dié kompetisie.

In 2001 verskyn sy in 'n dokumentêre film oor vroulike branderplankryers, genaamd *7 Girls*. Die dokumentêr volg Layne Beachley, Serena Brooke, Heather Clark, Megan Abubo, Rochelle Ballard, Keala Kennelly en Sofia Mulanovich rondom die Stille Oseaan terwyl hulle Hawaii, Fidji, Tahiti en Indonesië besoek. Die 40 minuut lange program handel oor hulle entoesiasme vir die sport, sin vir humor en hul respek vir die natuur.

Sy is op 22 Oktober 2009 ernstig beseer toe 'n dronk bestuurder haar motorvoertuig tref, maar kon haar sportloopbaan die opeenvolgende jaar voortsit.

Posisie op wêreldranglys
------------------------

* 2006: 13de (afgegradeer tydens die kwalifiserende reeks)
* 2005: 15de (geplaas tydens die kwalifiserende reeks)
* 2004: 12de (geplaas tydens die kwalifiserende reeks)
* 2003:   3de
* 2002:   6de
* 2001:   5de
* 2000:   7de
| ***Mission Earth*** |
| --- |
| **Outeur** | L. Ron Hubbard |
| **Land** | Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State |
| **Taal** | Engels |
| **Genre** | Wetenskapsfiksie |
| **Uitgewer** | Bridge Publications |
| **Uitgegee** | 1985 en 1987 |
| **Medium** | Druk (gebind & sagteband) |
| Letterkunde-portaal |

***Mission Earth*** is 'n wetenskapsfiksie-roman wat deur L. Ron Hubbard (1911–1986), stigter van die Kerk van Sciëntologie, geskryf en in tien boekdele gepubliseer is. Hubbard is drie maande ná die publikasie van die eerste boekdeel oorlede sodat die nege oorblywende boekdele postuum deur *Bridge Publications*, die Kerk van Sciëntologie se uitgewery vir Noord-Amerika, gepubliseer is.

*Bridge Publications*  het met 'n neologisme na die reeks verwys en dit as dekaloog (*dekalogy*) – 'n reeks van tien boeke – beskryf. Die werk met altesaam 1,2 miljoen woorde val volgens skrywer en uitgewery onder die genre van satiriese wetenskapsfiksie, as 'n avontuur wat in die toekoms afspeel. Elke boekdeel in die reeks het teen die blitsverkoperlyste opgeklim, terwyl boekdeel II, *Black Genesis*, in 1987 vir die *Hugo Award*  se kategorie van "beste roman" benoem is.

Storielyn
---------

'n Buiteaardse samelewing, die Voltars, wat sowat 22 ligjare van die Aarde af bestaan, beoog om die planeet as basis vir hul beplande inval in die galaktiese sentrum te verower. Hulle is oortuig daarvan dat die Aardbewoners as gevolg van omgewingsbesoedeling en moontlik ook oorlog op die drumpel van selfvernietiging is en sodoende die opgestelde tydsplan vir die verowering moontlik sal ontwrig.

Vlootingenieur Jettero Heller, 'n soort held met 'n volmaakte karakter, eerlik, onomkoopbaar en met verstommende vaardighede, kry die opdrag om die vernietiging van die Aarde te verhinder. Terwyl hy sy kwartier in New York Stad betrek, die *Gracious Palms*-bordeel wat veral by diplomate van die Verenigde Nasies gewild is, om die saak te ondersoek, word hy dopgehou deur 'n lid van die Voltariaanse geheimediens, die *Apparatus*, Lombar Hisst, 'n man met 'n diaboliese karakter. Sekere faksies op Voltar is vasbeslote om Heller se missie te saboteer.

Kommandeur Hisst en sy *Apparatus* is van plan om die Voltariaanse troon in besit te neem en beskik reeds oor 'n geheime basis in Turkye. Om Voltar te beheer, voer Hisst onwettige dwelmmiddels vanaf die Aarde na Voltar uit om daar regeringshoofde met die dwelms te verslaaf.
Die orrel bo die poort aan die Ënneschtgaass Die koor van die katedraalDie **Katedraal van Luxemburg** (amptelik: **Kathedral Notre-Dame**) was oorspronklik net 'n kerk van die Jesuïete-orde, wat hom in 1594 in die stad Luxemburg gevestig het. Die kerk het deel uitgemaak van die orde se kollege en is in die tydperk tussen 1613 en 1621 volgens die Jesuïet Jean du Blocq (1583-1656) uit Tournai opgerig. Die hoeksteen is op 7 Mei 1613 deur vader François Aldenard gelê. Die bou-aannemer was Ulrich Job uit Luzern (Switserland), wat onder meer ook die versierings van die pilare geskep het. Die belangrikste kunstenaar was die Duitse beeldhouer Daniel Muller († 1623) uit Freiberg (Sakse), wat byvoorbeeld die tribune ontwerp het. Die dekor is in die jare 1621 tot 1629 voltooi. Die kerk het eers in 1870 katedraalstatus gekry. Sy geskiedenis is nou verbind met dié van die stad Luxemburg, en saam met die ou *Hôtel de Ville* (Raadsaal, tans die Groothertogelike Paleis) behoort die Jesuïete-kerk tot die belangrikste Luxemburgse geboue uit die 16de en 17de eeu.

Die Jesuïete uit België, wat destyds net soos Luxemburg deel uitgemaak het van die Spaanse Nederlande, het hulle plaaslike kollege in 1603 geopen, en tot by die jaar 1713 was dit die belangrikste onderwysinstelling in die land, waar die meeste jong Luxemburgers skoolgegaan het.

Nadat die Jesuïete-orde die stad in 1773 verlaat het, het keiserin Maria Theresia van Oostenryk die kerk in 1778 onder die nuwe naam *Saint Nicolas et Saint Thérèse* aan die stad Luxemburg oorhandig

Die naam *Notre-Dame* ("Ons Liewe Vrou") is op 31 Maart 1848 deur die apostoliese vikaris Jean-Théodore Laurent aan die kerk gegee. Sy opvolger Nicolas Adames het vanaf 1854 die binneversierings in die Neogotiese styl laat herskep. Nadat Luxemburg deur Pous Pius IX op 27 Junie 1870 tot 'n outonome bisdom verhef is, het die kerk Notre-Dame die Katedraal Notre-Dame geword.

Vanweë die groot skare pelgrims is die katedraal in die tydperk tussen 1935 en 1938 volgens die planne van die argitek Hubert Schumacher in samewerking met Léon Lommel van die plaaslike *Séminaire* vergroot. Die koor is in 1963 by die nuwe liturgiese konvensies van die Tweede Vatikaanse Konsilie aangepas. In die jare 1977 en 1978 is klein herstelwerk in opdrag van die stad Luxemburg gedoen.

Binneversiering
---------------

Die katedraal se binneversiering is in die styl van die Laat-Hollandse Renaissance uitgevoer. Die vyf pilare het 'n Doriese kapiteel en is in die jaar 1617 deur Ulrich Job vervaardig. Baie skulpture is van albaster gemaak, die gunstelingmateriaal van die Laat-Hollandse Renaissancetydperk. 

Die versierings van die tribune is in 'n kontrak met Daniel Muller, gedateer 13 November 1620, gedetailleerd vasgelê. Die opvallendste besonderhede is die maskers en groteske gesigte.

Media
-----

* Tom Alesch: *Eng Kinnigin an der Kathedral*. Dokumentêre rolprent, in Luxemburgs, 26 min. 1995

Bron
----

* *Katedraal van Luxemburg* is 'n regstreekse vertaling van die Luxemburgse artikel.
**Katharina I Aleksejewna** (Rengen, Estland, 15 April 1684 – Sint Petersburg, 17 Mei 1727) was van 1741–1762 keiserin van Rusland. Sy was die tweede vrou van keiser Pieter die Grote.

Vroeëre lewe
------------

Katharina I is gebore as Marta Skawronskaja, dogter van ’n Litause boer, Samoeil Skawronski. Sy word aangeneem deur die Baltiese Duitser Ernst Glück, ’n Lutherse dominee en onderwyser in Marienburg. Op 17-jarige ouderdom trou sy met ’n Sweedse dragonder. Toe Russiese troepe die stad binneval, word sy gevange geneem.

Ná haar vrylating word sy die minnares van prins Aleksander Mensjikof, die beste vriend van Pieter die Grote. In 1703 neem Mensjikof haar gereeld saam na sy huis en so leer sy die keiser ken.

Gou hierna word sy Pieter die Grote se minnares. In 1705 neem sy die Ortodokse geloof aan en verander haar naam in Jekaterina Aleksejewna. Sy trou (nie-amptelik vermoedelik al op 19 November 1707, maar amptelik eers op 1 Maart 1712) met die keiser en baar vir hom elf kinders. Die meeste sterf kort ná hul geboorte. Die enigste twee wat oorleef, is Anna en Elisabeth (albei voor die amptelike huweliksdatum gebore). Elisabeth was self van 1741–1762 keiserin en Anna se afstammelinge sou ná Elisabeth regeer tot met die Russiese Rewolusie van 1917.

Bewind
------

In 1724 maak Pieter haar medeheerser. Die volgende jaar sterf hy sonder om ’n troonopvolger aan te wys. Hoewel sy erken word as sy opvolger, berus die ware mag in die hande van haar ou beskermheer Mensjikof en die Hoë Kroonraad.

By die volk is sy – self ’n ongeletterde vrou uit die volk – bemind, maar sy regeer nie lank nie. Sy sterf op 17 Mei 1727 op 43-jarige ouderdom. Voor haar dood het sy probeer om haar dogter Elisabeth as haar opvolger erken te kry, maar die hof besluit om die kleinseun van Pieter I as Pieter II op die troon te plaas.

Ná haar dood
------------

Katharina was die eerste vrou wat oor keiserlike Rusland regeer het en het so die weg gebaan vir ’n nuwe neiging in die land se geskiedenis. Gedurende feitlik die hele 18de eeu is Rusland deur vroue regeer, onder andere Anna, Elisabeth en Katharina II. Almal het op Pieter die Grote se regeringstyl voortgebou en elk het op haar eie manier probeer om Rusland te moderniseer.
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Hierdie artikel moet skoongemaak of andersins verbeter word.****Probleem:** Die artikel bevat geen inleiding of kategorieë volgens Wikipedia-riglyne nieHierdie artikel voldoen nie tans aan die hoë gehaltestandaarde waarna Wikipedia streef nie. Voel vry om self in te spring en verbeterings te maak, en verwyder hierdie kennisgewing ná die tyd. Vir meer hulp, sien die redigeringshulp. Daar is moontlik kommentaar in die artikel of op die besprekingsblad oor wat verbeter moet word.Hierdie kennisgewing is op **15 Oktober 2019** hier geplaas. |

Wat is 'n korttermynversekeringspolis?
--------------------------------------

'n Korttermynversekeringspolis is 'n kontrak (ooreenkoms) tussen 'n versekerde (aansoeker) en versekeraar, waar die versekerde belowe om sekere dade te doen of nie te doen nie en waar die versekeraar belowe om dan sekere handelinge uit te voer.

Wat is die dade wat die Versekerde moet doen?
---------------------------------------------

Die belangrikste plig van die versekerde is om die nodige premie aan die versekeraar te betaal.

Premies is vooruitbetaalbaar
----------------------------

Die premie is vooruitbetaalbaar en moet op aanvraag aan die versekeraar betaal word. Indien dit nie betaal word nie, bly die versekerde gedek vir die oorblywende termyn van die kontrak. Met die volgende aanvraag van die premie sal twee premies vir betaling aangevra word. 

Indien hierdie twee premies egter nie betaal word nie, sal die dekking gekanselleer word vanaf die datum wat die premie die eerste keer verskuldig was.

Indien enige eis uitbetaal is vir daardie periode wat die premie nie betaal was nie, sal die versekerde die geld moet terugbetaal. Indien 'n eis hangende is sal dit nie verder hanteer word nie.

Hierdie reëling geld egter net vir premies wat op 'n maandelikse basis betaal word. Indien die premies op 'n jaarlikse basis betaal word, sal dekking gekanselleer word sodra die premie uitstaande is.

Dit is natuurlik moontlik dat die versekerde en versekeraar anders kan ooreenkom.

Ander handelinge en nie-handelinge van die Versekerde
-----------------------------------------------------

Daar is nog ander handelinge wat die versekerde moet doen of nie doen nie.

Wat moet die Versekeraar doen?
------------------------------

Die versekeraar onderneem om die versekerde se eise te hanteer in ooreenstemming met die polisvoorwaardes.

Opskrifstelling
---------------

Vir die polis om geldig te wees is dit nie nodig om op skrif te wees nie. Sodra die ooreenkoms gesluit is, is die polis geldig. Vir bewysdoeleindes bepaal die Korttermynversekeringswet egter dat die ooreenkoms op skrif gestel moet word.

Die polis bestaan dan uit die **Aansoekvorm** (in die afwesigheid daarvan word daar gewoonlik 'n gesprek gevoer met die versekerde wat op band opgeneem word. Daardie opname vorm dan deel van die polis), die **Polisbewoording** (wat gewoonlik in 'n boekvorm gebind is) en die **Skedule**.

Sien ook
--------

* Huisinhoudsversekering
* Korttermynversekeringspolis Algemene Bepalings
Die **Hangklip diastella** (*Diastella thymelaeoides subsp. meridiana*) is 'n blomdraende struik wat tot die genus *Diastella* behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die suidelike Kogelberg van Rooiels tot by Kaap Hangklip asook Bettiesbaai voor. Die struik groei regop en word slegs 1.0 m hoog en blom regdeur die jaar met 'n hoogtpunt van Augustus tot November.

Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van bye. Die plant groei op sandsteen hellings op hoogtes van 0 - 150 m.

In Engels staan dit as die *Hangklip Silkypuff* bekend. Daar is nog 'n subspesie van die plant: *Diastella thymelaeoides subsp. thymelaeoides* (Kogelberg diastella).

Bronne
------

* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q66091384
* GBIF: 5636985
* iNaturalist: 598697
* IPNI: 888732-1
* IUCN: 185425319
* Tropicos: 26500346

 |