recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die Brandenburgse Poort te midde van die ruïnes van Berlyn, Junie 1945
Die **Slag van Berlyn**, aangewys as die **Berlynse Strategiese Aanstootlike Operasie** deur die Sowjetunie, en ook bekend as die **Val van Berlyn**, was een van die laaste groot offensiewe van die Europese teater van die Tweede Wêreldoorlog.

Na die Vistula-Oder-offensief van Januarie tot Februarie 1945 het die Rooi Leër tydelik gestaak op 'n lyn 60 km oos van Berlyn. Op 9 Maart het Duitsland sy verdedigingsplan vir die stad met Operasie Clausewitz opgestel. Die eerste verdedigingsvoorbereidings aan die buitewyke van Berlyn is op 20 Maart onder die pas aangestelde bevelvoerder van die Army Group Vistula, generaal Gotthard Heinrici, gedoen.

Toe die Sowjet-offensief op 16 April hervat is, het twee Sowjet-fronte (leërgroepe) Berlyn uit die ooste en suide aangeval, terwyl 'n derde Duitse magte noord van Berlyn geposisioneer het. Voordat die hoofgeveg in Berlyn begin het, het die Rooi Leër die stad omsingel ná suksesvolle gevegte van die Seelow Heights en Halbe. Op 20 April 1945, Hitler se verjaardag, het die 1ste Belo-Russiese Front onder leiding van Marshal Georgi Zjoekof, wat uit die ooste en noorde gevorder het, die Berlynse middestad begin beskiet, terwyl die 1ste Oekraïense front van Marshal Iwan Konef deur die Army Group Center gebreek en in die rigting van die suidelike voorstede van Berlyn. Op 23 April het generaal Helmuth Weidling die magte binne Berlyn oorgeneem. Die garnisoen het bestaan uit verskillende afgebakende en ongeorganiseerde Wehrmacht- en Waffen-SS-afdelings, tesame met swak opgeleide *Volkssturm*- en Hitler Jeug. In die loop van die volgende week het die Rooi Leër geleidelik die hele stad ingeneem.

Op 30 April het Hitler selfmoord gepleeg (met enkele van sy amptenare wat kort daarna ook selfmoord gepleeg het). Die stad se garnisoen het op 2 Mei oorgegee, maar die gevegte het voortgegaan in die noordweste, weste en suid-weste van die stad tot die einde van die oorlog in Europa op 8 Mei (9 Mei in die Sowjetunie), terwyl sommige Duitse eenhede weswaarts geveg het sodat hulle hulle aan die Westerse bondgenote kon oorgee eerder as aan die Sowjets.
Die **Slag van Bakenlaagte** het op 30 Oktober 1901 plaasgevind by Bakenlaagte in die Oos-Transvaal tydens die Tweede Vryheidsoorlog. 'n Boeremag bestaande uit ses kommando's onder bevel van genl. Louis Botha het met 'n Britse mag van 200 man onder bevel van kolonel Benson slaags geraak.

Agtergrond
----------

Na sy tog deur KwaZulu-Natal en die gepaardgaande Slag van Bloedrivierpoort het Botha teruggekeer na die Oos-Transvaal. Hy het 'n noue ontkoming gehad met 'n Britse mag op die plaas Schimmelhoek, oos van Ermelo maar slaag tog daarin om te ontsnap. Op 29 Oktober deel kommandant H.S. Grobler hom mee dat 'n Britse mag by Swakfontein, sowat 20 km wes van Bethal, kamp opgeslaan het. Dié mag bestaan uit 2000 soldate, met veldkanonne en waens. Grobler het die Britse mag al vir 'n geruime tyd gepla. Die Britse mag onder bevel van kolonel Benson was berug daarvoor dat hulle op groot skaal die Boere se plase geplunder en die vroue en kinders weggevoer het na die konsentrasiekampe.

Die slag
--------

Benson se troepe was oor 'n wye gebied versprei op die oggend van 30 Oktober toe Grobler hulle aanval. Benson onderskat die Boeremag se getalle aanvanklik en doen geen teen-aanvalle nie. Dit het ook begin reën en 'n sterk wind het begin waai wat die sigbaarheid belemmer het. Die agterhoede van Benson se troepe word gou oorrompel. Teen 12-uur het Botha die slagveld bereik met sy 400 burgers. Die Boeremagte herorganiseer hulle self; twee groepe val Benson se flanke aan en Botha val die middel aan met 800 burgers. Die Britte val terug na 'n lae heuwel waar hulle kanonne was. Aanvanklik bied hulle weerstand maar word gou oorwin en hulle lei swaar ongevalle. Benson word self twee keer gewond en die Boere verower die heuwel en neem die kanonne oor. Die Boere swaai die kanonne om en skiet nou op die Britse kamp. Botha beveel later die Boere om hulle vuur te staak aangesien hy bewus was dat daar vroue en kinders in die kamp was. Sodoende is 'n gulde geleentheid verspil om 'n groot oorwinning te behaal.

Verliese aan die Britse kant: 66 gesneuweldes, 165 gewondes en 120 word krygsgevangene. Benson het later beswyk aan sy wonde. Ongevalle vir die Boere was minder as 'n 100.

Sien ook
--------

* Skermutselinge van die Tweede Vryheidsoorlog

Bron
----

* *The War Reporter*. J.E.H. Grobler. Jonathan Ball Publishers. 2004. ISBN 978-1-86842-186-2
*Hierdie naam is volgens die Oos-Slawiese gebruik; die patroniem is Iwanowitsj en die van is Kobila.*

Die Nowospasski-klooster in Moskou, waar baie van Kobila se afstammelinge in die manlike lyn begrawe is.
**Andrei Iwanowitsj Kobila** (Russies: Андрей Иванович Кобыла) was ’n voorvader van die tsaars van die Huis van Romanof asook baie ander Russiese adellike families.

Biografie
---------

Dié bojaar word net een keer in kontemporêre geskrifte genoem: toe hy in 1347 deur grootprins Semjon die Trotse na Twer gestuur is om Semjon se bruid te ontmoet. Nie sy afkoms of presiese posisie aan die hof word genoem nie, en dit het aanleiding gegee tot talle bespiegelings. 

Later jare is dikwels beweer dat Kobila baie beroemde voorouers gehad het, soos dat sy pa ’n beroemde prins en rebel van Pruise was wat na Rusland gevlug het. In die laat 17de eeu is ’n fiktiewe stamboek gepubliseer waarvolgens hy van Julius Caesar afstam.

Sy oorsprong was waarskynlik minder luisterryk. Kobila is nie net Russies vir "merrie" nie, sy verwante het ook byname van perde en huisdiere gehad en dit dui daarop dat hy die afstammeling van ’n koninklike ritmeester was. Een van Kobila se seuns, Fjodor, ’n bojaar in die doema van Dmitri Donskoi, se bynaam was Kosjka (kat). Sy afstammelinge het die van Kosjkin aangeneem en dit is later verander in Zacharin. Hierdie laaste familie het in twee takke verdeel: Zacharin-Jakowlef en Zacharin-Joerijef. Tydens die bewind van Iwan die Verskriklike het die eerste familie bekend geword as Jakowlef, terwyl die kleinkinders van Roman Joerijewitsj Zacharin-Joerijef hul van in Romanof verander het.

Kobila se ander seuns was Simjon Zjerebets, Aleksander Jolka, Wasili Wantei en Gawrila Gafsja.
'n Markyker familie.
**Mardykers** was vrygestelde slawe.

Tydens die Portugese en Nederlandse bewind in die Oos-Indiese eilande is Maleise slawe in die gebied ingevoer. Van hierdie slawe is later vrygelaat of vrygekoop en hulle en hul afstammelinge het as mardykers bekendgestaan. Meesal was hierdie mense Christene.

VOC-amptenare is op die retoervloot van Java na Nederland soms tot in Kaapstad van hul slawe vergesel. Sommige slawe is daan aan die Kaap verkoop, omdat die prys vir ‘n slaaf aan die Kaap heelwat hoër was as in Nederlands-Indië. Maar ‘n aantal is ook teruggestuur en ander is hier vrygestel. Enkele vrygestelde slawe het egter hoë amptenare na Nederland vergesel, Nederlands leer praat en sommige het later weer met die uitwaartse vloot na Java teruggekeer. Dikwels het het hierdie Nederlandssprekende oud-slawe in die Kaap agtergebly. Veral die vrygestelde Nederlandssprekende slawe is aan die Kaap Mardykers genoem. Hulle en hul nageslag was bekend as bedrewe messelaars en mandjievlegters.

Die woord mardyker is afgelei van die Maleise woord *merdika*, met die betekenis van *vry*.
Judie du Plessis op 20 Augustus 1967 toe haar vader, prof. Antoon Goossens, 'n erepenning van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ontvang. Hy was professor in plantkunde aan die PU vir CHO.
**Judith (Judie) du Plessis** (Jacobsdal, Oranje-Vrystaat, 16 November 1924 – Pretoria, 30 Desember 2003) was predikantsvrou in die Gereformeerde Kerk en ’n onderwyseres.

Opleiding
---------

Judie Goossens se vader was prof. Antoon Goossens, 'n professor in plantkunde aan die PU vir CHO. Sy matrikuleer in 1940 aan die Hoërskool Gimnasium, Potchefstroom, met 'n onderskeiding in Duits en behaal die hoogste punte in Transvaal vir Afrikaanse letterkunde. Sy was 'n lid van die leerlingraad en het erekleure vir akademie verwerf.

Sy verwerf in 1943 die B.A.-graad aan die PUK, met onderskeiding in albei haar hoofvakke, Duits en Hollands (deesdae bekend as Afrikaans-Nederlands), en die U.O.D. (H.O.D.) in 1944 met lof. As student was sy lid van die bestuur van die Afrikaanse Nasionale Studentebond (ANS, later die ASB), lid van die PUK se volkspele-demonstrasiegroep en kaptein van die damesjukskeispan. In 1944 wen sy die redenaarsbeker vir dames.

Loopbaan
--------

In 1945 gee sy onderwys aan die Afrikaanse Hoër Meisieskool in Pretoria en die Hoër Huishoudskool in Potchefstroom, en in 1946 aan die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad. Ná haar troue met dr. Sarel du Plessis gee sy onderwys aan die Laerskool Oliver Lodge op Vanderbijlpark en in Potchefstroom aan die Hoërskool Gimnasium, die Hoër Handelskool en die High School for Girls. In 1964 was sy 'n tydelike junior lektrise in Duits aan die PU vir CHO. Sy was in 1966 voorsitter van die PU-dameskring en was stigterslid en eerste voorsitter van 'n leesunie vir dames in Potchefstroom. Sy was in 1994 lid van die kektuurkommissie van die kerkraad van die Gereformeerde kerk Meyerspark, Pretoria.

Sy het van 1962 af gereeld boekresensies behartig en verskeie artikels vir *Slingervel* (die jeugblad van die Gereformeerde Kerk) geskryf. Sy het ook dikwels vertalings uit Afrikaans in Duits en omgekeerd gedoen en uit Engels in Afrikaans. Ná haar man se dood in 1972 het sy in Desember 1973 na Pretoria verhuis. In 1974 was sy werksaam in die visumafdeling van die departement van binnelandse sake. In 1975 gee sy onderwys aan die Lyttelton Manor High School in Verwoerdburg. Van 1976 tot met haar aftrede in Desember 1988 was sy verbonde aan die Transvaalse onderwysmediadiens as vakkeurder (Duits, Afrikaans en Nederlands).

Tussendeur was Du Plessis van 1946 tot Januarie 1958 predikantsvrou in die Gereformeerde Kerk in die gemeentes Port Elizabeth, Heidelberg-Volksrust en Vanderbijlpark. In 1958 het die gesien Potchefstroom toe verhuis toe haar man lektor aan die PU vir CHO word.

Huwelikslewe en afsterwe
------------------------

Sy is op 19 Oktober 1946 getroud met Sarel Jacobus du Plessis (1920– 1972). Een van hul vier kinders was die sakeleier en politikus Kobus du Plessis. Judie is op 30 Desember 2003 in die ouderdom van 79 jaar in Pretoria oorlede en is in Pretoria (Oos-begraafplaas) begrawe.

Bron
----

* (af)  Odendaal, Hubertus la Grange. 1995. *Die familie Goossens*.
**Marek Edelman**  (31 Desember 1922 - 2 Oktober 2009) was 'n Joodse en Poolse politiese en sosiale aktivis, 'n kardioloog en die laaste lewende leier van die Warskou Ghetto Opstand.

Warskou mural
Edelman is in 1922 in Homel (nou Belarus) gebore, maar het kort daarna saam met sy ouers na Warskou verhuis. In 1942 was Edelman, as 'n leier van die Algemene Joodse Arbeidersunie, een van die vegters van die ondergrondse Żydowska Organizacja Bojowa ("Joodse Gevegsorganisasie") In die Warskou Ghetto Opstand van April tot Mei 1943, onder leiding van Mordechai Anielewicz, het Edelman een van die ZOB se drie sub-bevelvoerders geword wat in die borselmakers se area van die ghetto gevestig was. Edelman het die opstand se onderdrukking oorleef, asook die vernietiging van die ghetto en het ontsnap te danke aan hulp van ondergrondse aktiviste van die Armia Ludowa ("Volk se leër"). Hy het by die Poolse ondergrondse Armia Krajowa ("Tuisleër") aangesluit en het in die somer van 1944 deelgeneem aan die Warskou Opstand.

Na die Tweede Wêreldoorlog het Edelman aan die Mediese Universiteit van Łódź gestudeer. In 1976 het hy 'n aktivis by die Komitet Obrony Robotników ("Werkers Verdegingskomitee") geword en later by die Solidariteitsbeweging aangesluit. In die periode tussen 13 Desember 1981 tot 22 Julie 1983 het daar onrus in Pole geheers en het die regering alle demokraties partye verban, waaronder ook die Solidariteitsbeweging en Edelman was in 1981 gevange geneem. Hy het egter later as lid van die Poolse parlement gedien van 1989 tot 1993.

Op 17 April 1998 was Marek Edelman Pole se hoogste dekorasie toegeken: die Orde van die Wit Arend.

In 'n 2004-onderhoud het Edelman die Irak-oorlog ondersteun en gesê dat alle vorms van fascisme, hetsy dit Nazisme, Baathisme of Islamisme is, ten alle koste oorwin moet word.

In Hanna Krall se boek "Zdążyć przed Panem Bogiem" ("Wees daar voor God") verhaal Edelmain die Warskou Ghetto Opstand in detail.

Bronnelys
---------

* Marek Edelman, *Resisting the Holocaust: Fighting Back in the Warsaw Ghetto*, Ocean Press, 2004, ISBN 1-876175-52-4.
* Hanna Krall, *Shielding the Flame*, Henry Holt & Co. 1986, ISBN 0-03-006002-8.
Hertzsprung-Russell-diagram
Spektraaltipe
Bruin-  
dwerge
Wit-  
dwerge
Rooi-  
dwerge
Subdwerge
Hoofreeks  
("dwerge")
Subreuse
Reuse
Helder reuse
Superreuse
Hiperreuse
Absolute
magni-
tude
(MV)

**Superreuse** is van die grootste sterre. Hulle bevind hulle heel boaan die Hertzsprung-Russell-diagram. Hulle het gewoonlik ’n bolometriese absolute helderheid van tussen -5 en -12. Die helderste superreuse word dikwels geklassifiseer as hiperreuse van tipe O.

Superreuse kan ’n massa van 10 tot 70 sonmassas hê en helderheid van 30 000 tot ’n paar honderdduisend keer dié van die Son. Hulle verskil baie in grootte, gewoonlik tussen 30 en 500 of selfs meer as 1 000 keer die grootte van die son. Omdat hulle so ’n groot massa het, het superreuse ’n relatief kort lewensduur: sowat 30 miljoen jaar tot ’n paar honderdduisend jaar. Hulle kom gewoonlik voor in jong sterregroepe soos oop swerms, of in die arms van spiraalsterrestelsels. 

Superreuse kan van enige spektraaltipe wees, van jong blou tipe O tot hoogs ontwikkelde rooi tipe M. Rigel, die helderste ster in die sterrebeeld Jagter, is ’n tipiese blou-wit superreus, terwyl Betelgeuse en Antares rooi superreuse is. 

Die meeste tipe II-supernovas word vermoedelik veroorsaak deur rooi superreuse, hoewel Supernova 1987A deur ’n blou superreus veroorsaak is. Tans is die grootste bekende superreuse (wat fisieke grootte betref en nie massa of ligsterkte nie) KY Cygni en Mu Cephei (μ Cephei).

| * l
* b
* w
Soorte sterre en sterregroepe |
| --- |
| Sterre | 
* Ster
* Dwergster
* Rooidwerg
* Geeldwerg
* Bruindwerg
* Witdwerg
* Bloudwerg
* Swartdwerg
* Subdwerg
* Reusester
* Helder reus
* Superreus
* Hiperreus
* Subreus
* Rooireus
* Bloureus
* Neutronster
* Kwarkster
* Pulsar
* Bloudwaalster
* Cepheïed
* Veranderlike ster
* Opvlamster
* RR Lyrae-ster
* Wolf-Rayetster
* Poolster
* Skilster
* Be-ster
* Sterreklassifikasie
* O-tipe ster
* B-tipe ster
* A-tipe ster
* F-tipe ster
* G-tipe ster
* K-tipe ster
* M-tipe ster
* Luside
* Sterevolusie
* Jong stervoorwerp
* Voorhoofreeksster
* T Tauri-ster
* Herbig Ae/Be-ster

 |  |
| Sterregroepe | 
* Dubbelster
* X-straaldubbelster
* Veelvoudige ster
* Sterreswerm
* Sterrestroom
* Sterrestelsel
* Melkweg
* Sterrestelselswerm
* Superswerm

 |
| Verwante voorwerpe | 
* Nova
* Supernova
* Supernova-oorblyfsel
* Hipernova
* Newel
* Planetêre newel
* Protoplanetêre skyf
* Messier-voorwerp
* Heelal
* Multiversum
* Sterrebeeld • Asterisme
* Swartkolk
* Supermassiewe swartkolk
* Kwasar
* Superholte
* Interstellêre medium
* Molekulêre wolk

 |
| Lyste | 
* Sterrekundige katalogusse
* Naaste sterre
* Grootste sterre
* Helderste sterre
* Gewone name van sterre

 |
**Hlumelo Biko** (1978-) is ’n Suid-Afrikaanse sakeman en beleggingsbankier, en skrywer van *The Great African Society*. Hy is die seun van Steve Biko en Mamphela Ramphele.

Beknopte biografie
------------------

Hlumelo Biko is in Januarie 1978 gebore. Sy ma was vyf maande swanger toe sy verneem dat Steve Biko, met wie sy 'n verhouding gehad het, in polisie-aanhouding oorlede is. Sy het hom "Hlumel" genoem, wat in Xhosa die "*loot van 'n boom*" beteken.

Biko het 'n B.A. in Geskiedenis en Politiek aan die Universiteit van Kaapstad, en 'n Meesters in Internasionale Sake- en Regeringsverhoudings van Georgetown Universiteit verwerf. In 1998 het hy vir die Wêreldbank in Washington, DC gewerk.

Biko en Ramphele het die beleggingsmaatskappy *Circle Capital* in 2005 gestig. Biko was die hoof uitvoerende beampte van Circle Capital. In 2008 noem *Bespoke Magazine* hom "*die dryfkrag agter 'n multi-miljoen Rand se swart bemagtigingsmaatskappy... een van Suid-Afrika se mees boeiende bemagtigingvoertuie*".

Biko is 'n uitvoerende voorsitter van 'n kapitaalgroei-georiënteerde beleggingfirma, genaamd *Spinnaker Growth Partners*. Voor dit het hy 'n suksesvolle waagkapitaalmaatskappy, genaamd *Circle Capital Ventures* bestuur, wat R100 miljoen oor 8 jaar in 8 transaksies belê het, en 'n opbrengs van R1,6 miljard gelewer het.

Hy is ook 'n toegewyde filantroop wat ontluikende klein en medium besighede ondersteun, en as die vise-voorsitter van die Baxter-teater dien.
**Marcus Romondt** is ’n skuilnaam van Johanna Brandt (\*18 November 1876, Heidelberg Transvaal – †13 Januarie 1964 Nuweland, Wes-Kaap) Brand is bekend vir haar werk as spioen vir die Boeremagte tydens die Anglo-Boereoorlog en die boek(e) wat sy later oor die ervaring skryf.

Biografie
---------

Johanna Brandt is op 18 November 1876 op Heidelberg in die Transvaal gebore as dogter van ds. Nicolaas van Warmelo en kleindogter van landdros Dietlof Maré. Gedurende die Britse besetting van Pretoria het sy en haar moeder ’n spioennasienetwerk vanaf hul huis, ‘Harmonie’, wat aan die oewer van die Apiesrivier gestaan het, bedryf. Brandt was een van ses vrywilliger-verpleegsters wat in die Irene Konsentrasiekamp diens gedoen het. Sy was ook verantwoordelik vir die bekendmaking van die haglike omstandighede van vroue en kinders binne die kampe deur dat sy inligting binne ’n sigaretdosie aan die Britse joernalis W.T. Stead gesmokkel het. Stead het hierdie inligting in die *Review of Reviews* gepubliseer en dit het uiteindelik tot ’n daling in steun vir die Britse oorlogspraktyke gelei. Na afloop van die oorlog publiseer Brandt verskeie ander werke, onder haar eie naam sowel as die skuilname Marcus Romondt en Moeder Vernuf. Sy was ook ’n profeet wat ’n visioen oor die toekoms van Suid-Afrika ontvang, waarna sy verskeie boeke oor omstrede genesingspraktyke skryf.

Brand sterf op 13 Januarie 1964 in Nuweland in die Kaap.

Skryfwerk
---------

As Marcus Romondt publiseer sy die Engelse roman *Patricia: A South African Romance*.

Publikasies
-----------

* 1923 Patricia: A South African Romance

Sien ook
--------

* Johanna Brandt
**Andrei Vladimirovich Nikolski** (Russies: Андрей Владимирович Никольский; gebore in 1959 in Moskou, Rusland; sterf op 3 Februarie 1995 naby Waterloo, België) was 'n Russiese pianis.

Nadat hy sy eerste klaverlesse ontvang het op die ouderdom van vyf jaar, het Nikolski in 1976 ingeskryf by die Moskouse Konservatoria waar sy onderwysers Stanislav Neuhaus en Lev Naumov ingesluit het. Hy het ook saam met Hans Leygraf by die Mozarteum in Salzburg gestudeer. Nikolsky het in 1979 tweedeprys tydens die Long-Thibaud-Crespin Kompetisie gewen, sowel as eersteprys tydens die *Concours International Reine Elisabeth* in 1987. Hy sterf tragies in 1995 tydens 'n motorongeluk.

Sommige van sy opnames sluit die Chopin preludes en Sonate No. 2 vir die Arte Nova plate-etiket in, sowel as Rachmaninoff se Sonate No. 2

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb14006512j (data)
* GND: 134799682
* ISNI: 0000 0000 5517 3620
* LCCN: no99075334
* MusicBrainz: 0c9a4225-5ffb-42c1-973a-82649f020920
* VIAF: 37113408
* WorldCat Identities: lccn-no99075334

 |
Orjen streek vanaf Bosnië en Herzegowina tot Montenegro en is die mees gekaarste reeks van die Dinariese Alpe
Kaart van die Dinariese Alpe
Die **Dinariese Alpe** (Albanees: *Alpet Dinaride* of *Alpet Dinarike*, [alpɛt dinaɾikɛ]; Serwo-Kroaties: *Dinaridi*/Динариди, [dìnarskòː gòːrjeː]; Sloweens: *Dinarsko gorstvo*, [dìnarskòː gòːrstvòː]; Italiaans: *Alpi Dinariche*, [alpi dinarikɛ]) is 'n bergreeks in Suidoos-Europa langs die Adriatiese Seekus van die Balkanskiereiland. Dit streek oor sowat 645 km vanaf die Alpe in die noordweste tot die Albanese Alpe in die suidooste. Maja e Jezercës is met 2 694 meter bo seevlak die hoogste bergpiek van die Dinariese Alpe en is in die Albanese Alpe geleë. Die Dinariese Alpe is na Dinara genoem, 'n berg op die grens tussen Kroasië en Bosnië en Herzegowina met 1 831 meter bo seevlak.

Die Dinariese Alpe behoort tot 'n reeks gebergtes wat langs die noordkus van die Middellandse See streek. Dit behoort tot die Alpynse berggordel van Eurasië. Die Dinariese Alpe beslaan dele van die lande Italië, Slowenië, Kroasië, Bosnië en Herzegowina, Serwië, Montenegro, Kosovo en Albanië. Dit word deur die Juliaanse Alpe in die noordweste, die Savarivier in die noorde, die Moravarivier in die ooste, die Drinrivier in die suidooste en die Adriatiese See in die suidweste begrens. Verder noord sluit die Pannoniese Laagvlakte en toe die Groot Hongaarse Laagvlakte aan.
**Dinka** (*Thuɔŋjäŋ*, *Thuɔŋ ee Jieng* of kort *Jieng*, [t̪uɔŋ.ɟa̤ŋ]) is 'n Nilo-Sahariese dialekkontinuum wat deur die Dinka-volk, die grootste etniese groep van Suid-Soedan, as moedertaal gepraat word. Daar is verskillende hoofvariëteite: Padang, Rek, Agaar, Awiel, Twic Mayardit, Hol, Nyarweng, Twi en Bor, wat oor afsonderlike eienskappe beskik (alhoewel hulle onderling verstaanbaar is) en afsonderlike literêre standaarde het. *Jaang*, *Jieng* of *Monyjieng* word as sambreelterme gebruik om na al die Dinka-tale te verwys. Rek is die standaard- en mees aangeskrewe dialek.

Duitstalige taalkundige kaart van Soedan. Let op die ou grens tot op 9 Julie 2011, wanneer Suid-Soedan sy onafhanklikheid verkry het
Dinka is die naaste verwant aan Nuer, die taal van die Dinka se tradisionele aartsvyande, die Nuer; albei is van Oos- en Sentraal-Afrika se mees verspreide inheemse tale. Luo is ook nou verwant. Die Dinka-woordeskat toon 'n aansienlike nabyheid aan Nubies, waarskynlik te danke aan die Middeleeuse interaksies tussen die Dinka en die Koninkryk Alodia.

Dinka is nes baie Afrikatale tonaal met 'n onderwerp-werkwoord-voorwerp-volgorde. Dit word in die Latynse alfabet met bykomende letters geskryf.

Die Dinka-volk bly veral langs die Nylrivier, in die besonder die westelike oewer van die Wit Nyl – 'n belangrike sytak wat in 'n noordelike rigting deur Suid-Soedan vloei – noord en suid van die Sudd in die suidelike Sudan se drie voormalige provinsies: Bahr el Ghazal, Bo-Nyl en suidelike Kordofan. Sedert 9 Julie 2011 behoort die gebied tot Suid-Soedan.
Die **Dinastie van Theodosius** was ’n Romeinse familie wat magtig geword het aan die einde van die Romeinse Ryk se bestaan.

Die stigter van die dinastie was Flavius Theodosius, ’n vooraanstaande generaal wat Britannia gered het van die Groot Sameswering. Sy seun, Flavius Theodosius, het in 379 keiser van die Oos-Romeinse Ryk (Bisantynse Ryk) geword en die twee dele van die Romeinse Ryk vir ’n kort rukkie herenig deur die indringer Eugenius te verslaan. Theodosius I is deur sy seuns Honorius in die weste en Arcadius in die Ooste opgevolg. Die Dinastie van Theodosius was verwant aan die Dinastie van Valentinianus omdat Theodosius I getrou het met Galla, ’n dogter van Valentinianus I. Hul dogter was Galla Placidia. Die laaste keiser van die dinastie in die Wes-Romeinse Ryk was Galla Placidia se seun Valentinianus III. Die laaste keiser in die Oostelike Ryk was Marcianus, wat keiser geword het deur te trou met Pulcheria, die ouer suster van Theodosius II, ná laasgenoemde se dood. 

Afstammelinge van die dinastie het deel gebly van die Oos-Romeinse adel tot aan die einde van die 6de eeu.
Mymering (1949), deur Bettie Cilliers-Barnard
**Bettie Cilliers-Barnard** (distrik Rustenburg, 18 November 1914 – Pretoria, 15 September 2010) was 'n gevierde Suid-Afrikaanse skilder en grafiese kunstenaar. Sy is tot haar dood as die doyenne van plaaslike kunstenaars beskou. Buiten in haar geboorteland het sy ook in Parys, Switserland, die VSA en die Verenigde Koninkryk gestudeer. Sy het haar as 'n figuratiewe kunstenaar met die sirkelmotief en simboliek as kenmerke van haar werk onderskei.

Sy het in 1937 'n BA aan die Universiteit van Pretoria verwerf en in 1940 aan die Universiteit van Suid-Afrika. Later jare volg eredoktorsgrade van onder meer die Potchefstroomse Universiteit (1990), die Randse Afrikaanse Universiteit (1999) en die Universiteit van Pretoria (2002).

Cilliers-Barnard hou haar eerste solo-uitstalling in 1946 in Pretoria. Sy het aan verskeie biënnale wêreldwyd en meer as 70 solo-uitstallings deelgeneem, waarvan etlike ook in die buiteland vertoon is. Die groepuitstallings waarby haar werk binnelands sowel as buitelands ingesluit is, tel meer as 150. Sy het haar laaste solo-uitstalling op 90 gehou.

Haar opdragwerke sluit onder meer die Provinsiale geboue in Pretoria en Bloemfontein, die ou Jan Smuts-lughaweterminaal, die Departement van Gesondheid, Staatsteater en Pretoriase Ooginstituut in.

Cilliers-Barnard is met meer as 20 toekennings vereer, onder andere:

* Goue Medalje vir Skilder – Transvaalse Akademie vir Wetenskap en Kuns, Johannesburg
* Merietesertifikaat – XIe Grand Prix International d'Art Contemporain, Monte Carlo
* Erepenning vir Skilder – Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns
* Kanselliersmedalje – Universiteit van Pretoria
* Staatspresidentstoekenning vir Eervolle Diens
* Certificate of Merit for Distinguished Achievement, The World Who's Who of Women
* Commemorative Medal of Honour – American Biographical Institute
* World Decoration for Excellence – American Institute (Biographical)
* The "First Five Hundred", International Biographical Centre of Cambridge, Verenigde Koninkryk
* "Women of the Year" - International Biographical Centre of Cambridge

Sy was 'n lewenslange lid van die Grand Council of the ConFed of Chivalry, Australië en 'n vollid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.

Persoonlike lewe
----------------

Sy was die dogter van Johannes Christoffel en Johanna Wilhelmina Barnard, getroud met Carel Hancke Cilliers en die moeder van die aktrise Jana Cilliers.

Bron
----

* Kempff, Katinka: Bettie Cilliers-Barnard. In: Lantern. Tydskrif vir Kennis en Kultuur. Jaargang 24, nr. 2, Desember 1974.
* Who's Who Southern Africa Geargiveer 6 April 2010 op Wayback Machine
Ds. H.A. de Wet, 'n NG predikant van 1921 tot 1953.
Ds. **Hendrik Adrian de Wet** (Lichtenburg, 25 Februarie 1890 – 5 Julie 1970) was 'n leraar in verskeie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk van 1921 tot 1953, naamlik twee in Natal, een elke in die Noord-Kaap, Transvaal en Noord-Rhodesië, en drie in die Oostelike Provinsie.

Ds. De Wet ontvang sy eerste onderrig by sy vader en daarna op Franschhoek waar hy die goue medalje ontvang vir die beste leerling. Hy ontvang sy teologiese opleiding aan die Kweekskool op Stellenbosch en daarna aan Princeton in die VSA waar hy die graad M.Th. verwerf. Hy word in 1921 gelegitimeer en bedien agtereenvolgens die gemeentes Pietermaritzburg, Pietermaritzburg-Wes (1922), Rossville (1926), Lusaka (1928), Christiana (1930), Philipstown (1941), Cedarville (1946), Alexandria (1947).

Tydens sy bediening op Christiana ontvang hy sy tweede M.Th.-graad, maar nou aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy tree tydens die Tweede Wêreldoorlog as veldprediker op.

De Wet was ’n praktiese predikant wat lidmate bygestaan het in hul alledaagse probleme. Hy was goed in sport, veral tennis. Die De Wet-stamregister berig: "(Hy) Gebruik kruiemengsels om mans met prostaat en ander intieme probleme te help. Sy nageslag beskou die kruiemengsel as rede waarom geen egskeidings onder hulle voorkom nie." Ds. De Wet was die stigter van die De Wet-Greeff-sendingfonds. Hy aanvaar sy emeritaat op 18 April 1953 weens swak gesondheid. Hy is in 1918 getroud met Elizabeth Johanna (Lizzie) Ochse. Twee kinders is uit die huwelik gebore.

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L. (samesteller), *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
Die Hottentots-Hollandberge met Sir Lowry's-pas.
**Hottentots-Holland** is die naam van 'n streek in die suidweste van die Wes-Kaap. Die naam van die gebied is een van die oudste Europese name in Suid-Afrika. Teenswoordig staan die kern van die kontrei bekend as Helderberg.

Ligging
-------

Hottentots-Holland lê oos en suid van die Eersterivier, noord van Valsbaai en wes van die Palmietrivier. Die volgende dorpe is in die gebied geleë: Macassar, Strand, Lwandle, Raithby, Somerset-Wes, Gordonsbaai, Sir Lowryspas en Grabouw sowel as die strandoorde Bettysbaai, Pringlebaai, Rooi-Els en Kleinmond. Ook is daar bekende plase soos Meerlust en Vergelegen. In die bergopvanggebied bekend as die Hottentots-Hollandberge is die Steenbrasdam, Bo-Steenbrasdam, Kogelbergdam, Nuwebergdam, Rockviewdam, Arieskraaldam en die Rooilanddam.

Naam
----

Die streeksnaam Hottentots-Holand is reeds sedert 6 Junie 1657 in gebruik toe drie vryburgers op die vrugbare gebied by die Eersterivier en die Lourensrivier afgekom het. Hier het die vryburgers 'n 500 Khoikhoi ontmoet wat die gebied as hul vaderland bestempel het. Die enigste vaderland wat die vryburgers geken het, was Holland. Dus was dit die "Hottentotte se Holland".

Geskiedenis
-----------

In 1670 gee kommissaris Van den Brouck aan die Kaapse kommandeur Jacob Borghorst toestemming om die streek vir boerdrydoeleindes te benut. Op 3 Mei 1672 koop die VOC die gebied by die Khoikhoi-kaptein Dhouw en vestig 'n VOC-pos daar. In Januarie 1678 gee kommandeur Bax (Johan Bax van Herenthals) toestemming aan vryburgers Joachim Marquaart en Hendrik Elberts om hul vee hier te laat wei.

Lees ook
--------

* Lys van streeksname in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* de Wet, Con en Leon Hattingh en Jan Visagie (reds.): Die VOC aan die Kaap, 1652-1795. Pretoria: Protea Boekhuis, 2016. ISBN 978-1-4853-0019-9
* Green, Lawrence G.: Beyond the city lights. Kaapstad: Howard Timmins, 1957.
* Raper, P.E.: Streekname in Suid-Afrika en Suidwes. Kaapstad: Tafelberg, 1972. (Naamkundereeks, nr. 1)
* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, deel 5. Kaapstad: Nasou, 1972. ISBN 0-625-00321-7
Amerikaanse Vloot-valskermspringer oefen met ’n skynwerklikheidskopstuk.
**Skynwerklikheid** (maar ook **virtuele werklikheid** of **virtuele realiteit** (VR)) verwys na die kunsmatige driedimensionele wêreld wat deur ’n rekenaar geskep word, wat op so ’n wyse voorgestel word dat dit lyk (en soms voel) asof dit in die werklikheid bestaan. Die meeste skynwerklikheidsomgewings word vernaamlik visueel voorgestel, hetsy deur ’n rekenaarskerm of deur spesiale kopstuk wat deur miniatuurskerms ’n stereosig skep. Party VR-omgewings gaan ook gepaard met klank. Sou ’n persoon die kopstuk dra en rondbeweeg, beweeg die skynwêreld saam met hom. ’n Datahandskoen stel die gebruiker ook in staat om byvoorbeeld niebestaande "werktuie" te beheer, deure oop te maak ens. Dit word onder meer by die opleiding van vlieëniers of valskermspringers gebruik.

Die mark van AR / VR het reeds 'n miljard dollarmark oorgesteek en sal na verwagting binne 'n paar jaar tot meer as 'n $ 120 miljard groei.

Sien ook
--------

* Google Daydream
* Metaheelal
* Oculus Rift
* Virtuele wêreld
**Sagteware** (ook **programmatuur** genoem, teenoor "apparatuur" of "hardeware") is 'n generiese begrip vir 'n georganiseerde groep(e) kode wat instruksies verteenwoordig wat uitgevoer word deur 'n rekenaar. Sagteware word gewoonlik eers geskryf as bronkode, en dan verwerk na binêre formaat wat spesifiek is aan die verwerker of omgewing waarin die kode uitgevoer word.

Sagteware word gewoonlik verdeel in twee hoofkategorieë: stelselsagteware wat die basiese nie-taak-spesifieke funksies van die rekenaar verskaf, en toepassingsagteware wat gebruik word om spesifieke gebruiker-verwante take uit te voer.

Die begrip is die eerste keer in hierdie konteks gebruik deur John W. Tukey in 1957.

Stelselsagteware
----------------

Stelselsagteware is verantwoordelik vir die beheer, integrasie en bestuur van die individuele hardewarekomponente van 'n rekenaarstelsel so dat ander sagteware en die gebruikers van die stelsel dit sien as 'n funksionele eenheid sonder om besorgd hoef te wees oor die lae-vlak details soos byvoorbeeld die verskuiwing van data vanaf die geheue na die hardeskyf, of die vertoon daarvan op die skerm.

Stelselsagteware bestaan uit dinge soos 'n bedryfstelsel en 'n aantal fundamentele nutsprogramme, soos programme wat lêers manipuleer, stelseladministrasie verrig en wat hardeware- en netwerkkonfigurasie doen.

Toepassingsagteware
-------------------

Toepassingsagteware word gebruik om ander take, buiten die bestuur van die rekenaarstelsel, uit te voer. Toepassingsagteware kan bestaan uit 'n enkele program, byvoorbeeld 'n teksredigeerder; 'n aantal programme (gewoonlik genoem 'n sagteware pakket wat saam werk om 'n taak uit te voer, byvoorbeeld 'n sigblad; 'n groter versameling (of suite) van onafhanklike programme wat vir verwante take gebruik word soos byvoorbeeld 'n kantoorproduktiwiteit-suite wat bestaan uit 'n woordverwerker, sigblad, ens.

Sagtewareontwikkeling
---------------------

Sagteware word amper altyd ontwikkel met behulp van een of meer programeertale. Verskeie nutsprogramme word moontlik gebruik in die proses:

* 'n teksredigeerder of 'n geïntegreerde ontwikkelingsomgewing
* vertalers of interpreteerders
* ontfoutingsprogramme

Verwante artikels
-----------------

* Verwerking
* Rekenaarwetenskap
* Rekenaarprogrammering
* Sagteware ingenieurswese
* Algoritme
* Fermatuur

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNE: XX530960
* BNF: cb133183707 (data)
* GND: 4055382-6
* LCCN: sh85029534
* NDL: 00684642
* NKC: ph125823

 |
Die **Awá** of **Guajá** is ’n inheemse volk van Brasilië wat in die oostelike Amasonereënwoud woon. Daar is sowat 350 lede, van wie 60 geen kontak met die buitewêreld het nie. Hulle word as hoogs bedreig beskou weens botsings met houtkappers in hul gebied. Hul taal word Guajá genoem; dit is een van die Tupí-Guaraní-tale.

Geskiedenis
-----------

Nadat hulle aanvanklik in nedersettings gewoon het, het die Awá omstreeks 1800 ’n nomadiese leefwyse aangeneem weens die instroming van Europeërs. In die 19de eeu is hulle al hoe meer deur setlaars in die streek aangeval wat die meeste van die woude daar afgekap het. Van die middel 1980's af het sommige Awá na nedersettings verskuif wat deur die regring beskikbaar gestel is. Hulle handhaaf egter steeds hul tradisionele leefwyse in nomadiese groepe van ’n paar dosyn elk met min of geen kontak met die buitewêreld nie en is van hul woude afhanklik.

In 1982 het die Brasiliaanse regering ’n groot lening van die Wêreldbank en Europese Unie ontvang; een van die voorwaardes was dat die grondgebiede van sekere inheemse volke, insluitende die Awá, afgebaken en beskerm word. Dit was veral vir die Awá belangrik omdat hul woude toenemend deur buitestanders ingeneem is. Daar was baie gevalle van stamlede wat deur setlaars vermoor is en die grond waarvan hulle afhanklik is, is vernietig deur houtkappery en ontbossing vir landbou. Sonder ingryping van die regering was dit amper seker dat die Awá en hul antieke kultuur uitgewis sou word.

Dit het egter uiters lank geduur voordat die Brasiliaanse regering hul onderneming nagekom het. Dit het 20 jaar en volgehoue druk deur organisasies soos Survival International geneem voordat die Awá se grondgebied in Maart 2003 eindelik afgebaken is. Intussen het die instroming van hul gebied en ’n reeks aanvalle hul getalle tot sowat 350 verminder, waarvan nog net sowat 60 die tradisionele jagter-versamelaar-leefstyl handhaaf.

Laat in 2011 het onwettige houkappers ’n agtjarige Awá-meisie lewend verbrand nadat sy uit haar dorpie gedwaal het. Die moord is binne ’n beskermde gebied in die staat Maranhão gepleeg. Luis Carlos Guajajaras, die leier van ’n ander stam, het gesê die meisie is vermoor om as waarskuwing te dien vir ander inheemse volke in die beskermde gebied. Volgens die Inheemse Sendingraad is sowat 450 inheemse stamlede tussen 2003 en 2010 vermoor. In ’n ondersoek is bevind die vermoode meisie se dorpie is deur houtkappers vernietig.

Volgens Survival International, ’n menseregte-organisasie wat hulle beywer vir die regte van inheemse volke en wat die Awá beskou as die "wêreld se mees bedreigde stam", verdwyn die volk se woude nou vinniger as in enige ander Indianegebied in die Brasiliaanse Amasone. In April 2012 het die organisasie ’n wêreldwye veldtog begin wat deur die akteur Colin Firth gesteun word, om die Awá te beskerm. In September 2012 het Brasilië se departement van Indianesake beweer houtkappers is net 6 km van die Awá af.

In 2019 het Reuters ’n video gepubliseer van stamlede waarin aktiviste waarsku oor toenemende bedreigings van die stam deur houtkappers wat al hoe nader aan hulle tradisionele jaggebied beweeg.
Die **Avro Shackleton** was 'n Britse langafstand-maritieme patrollievliegtuig vir gebruik deur die Britse Lugmag (RAF) en die Suid-Afrikaanse Lugmag (SALM). Dit is ontwikkel deur Avro uit die Avro Lincoln bomwerper, self 'n ontwikkeling van die beroemde Avro Lancaster bomwerper. Die tipe se nooiensvlug was in 1949 en is vernoem na die Suidpool-ontdekkingsreisiger Sir Ernest Shackleton.

Aanvanklik (1958-1970) is dit slegs gebruik vir opsporing en bestryding van duikbote, maar in die tydperk 1957 tot 1984 ook as maritieme patrollievliegtuig in die lugmag van Suid-Afrika.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Avro Shackleton M.R.2:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 4 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Rolls-Royce Griffon 57A V-12 |
| Kraglewering per motor | 2 455 perdekrag |
| Vlerkspan | 36,58 m |
| Lengte | 26,59 m |
| Hoogte | 5,1 m |
| Vlerkoppervlakte | 132 m2 |
| Maks. opstygmassa | 39 044 kg |
| Maks. snelheid | 500 km/h |
| Operasionele hoogte | 6 405m |
| Togafstand: | 5 440km |
| Klimvermoë | 260 m per minuut |
| Bewapening | Twee 20 mm masjiengewere in neus- en stertskiettorings.
maks. bomvrag van 8 172 kg. |

Ongeluk
-------

'n Suid-Afrikaanse Lugmag Avro Shackleton-wrak lê in die Saharawoestyn.
Op 8 Augustus 1963 het 'n Shackleton (reg. 1718/K) van die Suid-Afrikaanse Lugmag in die Stettynsberge vas gevlieg en al 13 bemanningslede sterf.
Die **Kasteel Aarau** is 'n kasteel in die Switserse stad Aarau. Dit is op die Noord-Oostelike rand van die ou-stad geleë en dateer uit die 13de eeu. Dit is een van die oudste geboue in die stad wat in sy oorspronklike toestand behoue gebly het. Vandag huisves dit die Museum van die stad van Aarau.

Geskiedenis
-----------

Volgens dendrochronologiese ondersoeke het die kasteel sy ontstaan in die laat-13de eeu – in die tyd van die stigting van die stad van Aarau deur die Hertoeë van Kyburg. Die gebou was heel waarskynlik van die oorspronklike staduitleg. Vorige studies het aangeneem dat dit in die 11de eeu gebou is. Na die afsterwe van die laaste Kyburger in 1263 het die stad en die deur beamptes bewoonde kasteel in die hande van die Habsburgers geval. Die kasteel self word vir die eerste keer in 'n dokument van 1334 genoem waar dit "die ou toring" genoem word. Hierdie naam het gehelp om 'n onderskeiding te tref met die jonger Toring Rore wat vandag deel vorm van die stadssaal.

Literatuur
----------

* Michael Stettler: *Die Kunstdenkmäler des Kantons Aargau.* *Band I (Bezirke Aarau, Kulm, Zofingen).* Hrsg.: Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte. Birkhäuser Verlag, Basel 1948, S. 30–34.
* Ortsbürgergemeinde Aarau (Hrsg.): *Aarauer Neujahrsblätter 2016, 2.* Folge, 90. Jahr. Hier und Jetzt, Baden 2015, S. 7–48.
'n Kombuisrak met blinkgeskuurde koperkastrolle in die kasteel van Vaux-le-Vicomte, Maincy, département Seine-et-Marne, Frankryk
'n **Kastrol** is 'n ronde metaalhouer met 'n steel en/of een of twee handvatsels, dikwels ook 'n deksel, gebruik om kos in te kook. Kastrolle kombineer die voordele van kookpotte en braaipanne en het sodoende veelsydige gebruike, van rooster en braai tot soteer en roerbraai. 

Kastrolle word gewoonlik van vlekvrye staal vervaardig en van 'n kern uit koper of aluminium voorsien. Alternatiewe materiale is ekstra harde aluminium of 'n kombinasie van metale. Middelgroot kastrolle (twee tot drie liter) is geskik om souse daarin te reduseer, terwyl kleiner kastrolle (een tot anderhalf liter) gebruik word om sjokolade of botter te smelt of melk te verhit. Groot kastrolle (vier liter of meer) is geskik om sop, pasta of rys te kook en groente te stoom.

Etimologie
----------

Die term is ontleen aan die Franse *casserole* "kookpot" en het sy etimologiese oorsprong in die Middel-Franse *casse* "groot lepel" wat op sy beurt afgelei is van die Oksitaanse term *cassa*, die Middel- en Vulgêrlatynse *cattia* "skeplepel" en die Oud-Griekse diminutief *kyathion*, van *kyathos* "bak".
Ds. Andrew Hofmeyr.
Mev. Isabella Hofmeyr, weduwee van ds. Jan Hendrik Hofmeyr van Somerset-Oos en haar vyf seuns wat predikant geword het: Andrew Murray (geb. 15 Junie 1866), Charles Murray (geb. 1876), Johannes Wynand Louw (geb. 19 Julie 1878), John Murray Hofmeyr (geb. 6 April 1871) en George Wilhelm Stegmann (geb. 11 November 1882).
Ds. en mev. Hofmeyr, omstreeks 1909.
Ds. **Andrew Murray Hofmeyr** (Murraysburg, 15 Junie 1866 – Elladale, distrik Greytown, 21 Februarie 1936), was ’n sendeling en dosent.

Andrew Hofmeyr was die derde van die twaalf kinders van ds. Jan Hendrik Hofmeyr, predikant van Murraysburg en Somerset-Oos, en sy vrou, Isabella Murray, dogter van ds. Andrew Murray, die oue. Hy verwerf die B.A.-graad aan Gill-kollege, Somerset-Oos, en ontvang sy teologiese opleiding aan die Kweekskool op Stellenbosch. 

Aan die einde van 1893 word hy as predikant van die NG Kerk gelegitimeer en op 14 April 1894 op Somerset-Oos georden om sendingwerk onder die Zoeloes in die omgewing van Greytown, Natal, te gaan doen. Een van sy belangrikste take was die opleiding van evangeliste op Emandhleni. Hiervandaan word hy beroep as die eerste direkteur van die Stofberg-gedenkskool, wat op 1 Oktober 1908 naby Viljoensdrif geopen is vir die opleiding van swart leraars, evangeliste en onderwysers. Die inrigting begin op 'n beskeie skaal, maar brei onder Hofmeyr se leiding bestendig uit. Dit het sy naam gekry ter ere van ds. Pieter Stofberg, sendeling op Mochudi in Betsjoeanaland van 1898 tot sy dood in Junie 1907, sowat 'n jaar nadat hy op die Kaapse Sinode 'n kragtige pleidooi vir die oprigting van so 'n onderwysinstelling gelewer het.

Ná 36 jaar in die amp tree hy aan die einde van 1934 af en vestig hom naby Greytown. By sy aftrede het 26 leraars, 171 evangeliste en honderde onderwysers reeds hul opleiding aan sy inrigting voltooi. 

Hofmeyr is in 1894 met Phoebe Home Stroebel (1866–1924) getroud en in 1927 met die weduwee Millie Nel. Uit die eerste huwelik is vier kinders gebore. Een van die seuns, ds. Henry Murray Hofmeyr, het Hofmeyr as direkteur van die Stofberg-gedenkskool opgevolg. 

Hofmeyr was 'n vrome, beskeie en liefdevolle mens wat sy taak met besonderse ywer en toewyding verrig het. Onder die swart mense is hy as 'n ware geestelike vader beskou en was gelief en gerespekteer.

Bronne
------

* (af)  Hofmeyr, W. Lou(w); Hofmeyr, Nico J.; Hofmeyr, S.M.; Hofmeyr, George S.; Hofmeyr, Johannes W. (samestellers). 1987. *Die Hofmeyrs: 'n Familiegeskiedenis*. Lynnwoodrif en Bloemfontein: Die Samestellers.
Die **Kassuendebrug** (Ponte Kassuende) is ‘n brug in Mosambiek oor die Zambezirivier.

Ligging
-------

Die brug lê by 16° 11′ 32.42″ suid en 33° 37′ 7.71″ oos, tussen die stad Tete op die suidoewer en Benga in die Moatize-distrik op die noordoewer en skaars 6km stroomaf van die Samora Machelbrug. Dit is op die hoofpad van Zambië en Malawi na die hawe by Beira. Ook is die brug op ‘n belangrike roete tussen Harare en die noordelike dele van Mosambiek.

Brug
----

Weens Mosambiek se ekonomiese groei danksy die aanwesige delfstowwe (en veral die steenkoolneerslae by Moatize) het die verkeer oor die rivier baie toegeneem. Die betonbrug is gebou tussen 2011 en 2014 deur ‘n Portugese konsortium bestaande uit die firmas Mota-Engil, Soares da Costa en Opway teen ‘n koste van €105 miljoen. Alhoewel die rivier op die plek van die brug 715m breed is, is die brug 1586m lank. Dit is 148m breed en sluit ‘n voetpad aan weerskante van die brug in. Hierdie tolbrug lei die verkeer buite-om die stad Tete en verminder so die reistyd en vervoerkoste aansienlik. Sedert die opening in 2014 word geen swaarvoertuie meer op die Samora Machelbrug toegelaat nie.

Naam
----

Die brug dra die naam van ‘n destydse basis van FRELIMO in daardie gebied.

Lees ook
--------

* Kruisings oor die Zambezirivier

Bibliografie
------------

* mpoverello.com
* structurae.net
|  |
| --- |
| **Kasteel van Montsoreau** |
| 'n Beeld van die museum. |
| Kasteel van Montsoreau - Museum van Kontemporêre Kuns |
| 

---

 |
| Vorige naam | Château de Montsoreau |
| Plek | Montsoreau |
| Land |  Frankryk |
| Openingsjaar | 2016 |
| Geopen deur | Philippe Méaille |
| Tipe museum | KunsKontemporêre kuns |
| Webtuiste | Amptelike webwerf (en)  |

Die **Kasteel van Montsoreau** (Frans: *Chateau de Montsoreau*) is 'n Renaissance-kasteel wat in die Loire-vallei in die stad Montsoreau in die weste van Frankryk geleë is, 250 kilometer van Parys af. Dit is die enigste van al die Loire-vallei wat in die Loire-rivierbedding gebou is. Sedert 2016 huisves die Kasteel van Montsoreau die Museum van Kontemporêre Kuns, wat gestig is deur die Franse versamelaar van kontemporêre kuns Philippe Méaille. Die versameling verteenwoordig die grootste uitstalling ter wêreld van die radikale konseptualistiese kunstenaars Art & Language.

Etimologie
----------

Die kasteel van Montsoreau is vernoem na die rotsagtige gebou waarop dit gebou is, die berg Soreau (Latin: *Monte Sorello / Mons Sorello*).

Klassifikasies en beskermings
-----------------------------

Die kasteel van Montsoreau word sedert 1862 deur die Franse Ministerie van Kultuur gelys as 'n historiese monument. Die Loire-vallei tussen Sully-sur-Loire en Chalonnes-sur-Loire, waaronder Montsoreau en die kasteel Montsoreau, is bygevoeg tot die UNESCO-wêrelderfenislys in 2000.

Geskiedenis
-----------

Dit is bekend dat Montsoreau die eerste kasteel is wat in die Loire-vallei gebou is. Dit is gebou deur Jean II de Chambes, die eerste raadgewer van Karel VII van Frankryk. Jean II de Chambes was ook die ambassadeur van Frankryk in Turkye en Venesië. Hy het die kasteel reg teen die oewer van die Loire gebou, soos die Venesiese paleise wat ongewoon is in Frankryk.

Galery
------

* 
* 
* Kasteel van Montsoreau - Museum van Kontemporêre KunsKasteel van Montsoreau - Museum van Kontemporêre Kuns
* 
* 
* 
* 
*

Argitektuur
-----------

Die argitektoniese styl is die oorgang tussen die middeleeuse argitektuur (militêr) en die Renaissance-argitektuur (koshuis). Die kasteel bestaan ​​uit 25 kamers, 23 oop kaggels en 6 trappe.

Die historiese terrein
----------------------

Daar was drie groot geboue op die berg Soreau:

* 'n Gallo-Romeinse tempel of administrasiegebou.
* 'n Middeleeuse vesting wat deur Eudes I van Blois gebou is, kort daarna deur Fulk III van Anjou herontwerp.
* 'n Renaissance-kasteel wat onmiddellik na die einde van die Honderdjarige oorlog gebou is.