recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Oedjidji** is die oudste dorp in wes-Tanzanië, en is omtrent 10 km (6 myl) suid van Kigoma geleë. In 1900, is die bevolking op 10 000 geraam en in 1967 op omtrent 4 100. In die breëre Kigoma-Oedjidji stadsgebied was die streeksbevolking in 1978 in die orde van 50 000.

Oedjidji is die plek waar Richard Burton en John Speke vir die eerste keer die strand van die Tanganjika-meer bereik het in 1858. Dit is ook die ligging van die beroemde ontmoeting op 28 Oktober 1871 toe Henry Stanley vir Dr. David Livingstone hier gevind het, en na bewering die beroemde woorde geuiter het: "Dr. Livingstone, neem ek aan?" Livingstone is deur vele as gestorwe beskou aangesien geen tyding oor verskeie jare van hom verneem is nie.

Livingstone, wat slegs die vorige dag na Oedjidji teruggekeer het, het geskryf: *Toe my gemoed op die laagste punt was, was die goeie Samaritaan ophande, want een oggend kom [my bediende] Soesi ingehardloop so vinnig hy kon en juig uit, "'n Engelsman! Ek sien hom!" en hy val in die pad om hom tegemoet te gaan. Die Amerikaanse vlag aan die karavaan se geleide het die vreemdeling se nasionaliteit verklaar. Bale goedere, blikbaddens, reuseketels, kookpotte, tente, ens. het my laat dink, "Dit moet 'n luukse reisiger wees, en nie 'n radelose een soos ek nie."*

'n Monument bekend as die "Dr. Livingstone-gedenkteken" is in Oedjidji opgerig om hierdie ontmoeting te herdenk. Daar is ook 'n eenvoudige museum. Naby die mark is ook 'n voormalige slaweroete. In 1878 het die Londense Sendinggenootskap hul eerste sendingpos op die strand van die Tanganjika-meer te Oedjidji opgerig.

Sommige in Burundi beweer dat die ligging van die beroemde ontmoeting 'n paar myl suid van die hoofstad Bujumbura geleë is. Die Livingstone-Stanley-denkmaal in Moegere dui egter 'n besoek aan wat die twee mans 15 dae later gebring het op hulle gesamentlike verkenning van die noorde van die Tanganjikameer.

Notas
-----

1. ↑  "Tanzaniese bevolkingstatistieke". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Maart 2016. Besoek op 10 November 2010.
2. ↑  David Livingston, *The Last Journals of David Livingston*, R. W. Bliss & Company, Hartford CT, 1875. p. 317
Die kerkgebou, ontwerp deur die vermaarde Wynand Louw en ingewy in Oktober 1912.
Die kerkgebou omstreeks 1916.
Ds. C.F. Mijnhardt, predikant van 1910 tot sy demissie in 1916.
Ds. Johann Venter is in 1955 hier in sy eerste gemeente gelegitimeer, maar op 1 Mei 1959 in 'n motorongeluk oorlede.
Die **NG gemeente Ventersdorp** is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Ventersdorp in die provinsie Noordwes en in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).

Geskiedenis
-----------

Die gemeente Ventersdorp is in April 1889 gestig. In 1917 het ds. C.F. Mijnhardt, predikant van 1910 tot 1916, die gemeente se geskiedenis kortliks vir *Ons Kerk Album* opgeteken en onder meer geskryf dis baie interessant om van die ou mense te hoor vertel hoe die mense aan die begin gesukkel het. Hulle moes hulle tevrede stel met ’n geboutjie van pale en riet vervaardig. "In die goede oude dagen was, het niet nodig een architect, een plan, en wat dies meer zij, te hebben. Men heeft eigenhandig zijn kerkgebouw opgetrokken." Tog kon dit nie lank so aangaan nie, skryf ds. Mijnhardt, en heel spoedig is ’n tweede kerkgebou opgerig waarin die gemeente sowat 20 jaar lank aanbid het.

Eindelik, in 1912, is besluit om weer te bou en hierdie keer vir goed. Die saak is met geesdrif aangepak en die argitek Wynand H. Louw is versoek om die planne op te trek. Kort voor lank kon die bouwerk begin. In Oktober 1912 is die teenswoordige gebou toe aan die Here gewy. Die inwydingsrede is uitgespreek deur die moderator van die Transvaalse Sinode, ds. Paul Nel. Die gebou het £10 000 gekos en volgens alle getuienis, skryf ds. Mijnhardt, kan die gemeente met reg trots daarop wees. "De acoustiek is uitsteken (iets waarvoor men dankbaar kan zijn). Gebouwd van 'hard bricks', stevig en net, koestert de gemeente de hoop dat zij niet spoedig zal behoeven te repareeren – en nog minder te bouwen."

Die eerste leraar van die gemeente was ds. David J. Kriel. Hy het sowat 12 jaar lank hier gestaan. Toe kom ds. J.D. Horak, wat slegs een jaar hier vertoef het. Daarna was dit ds. A.G. Driessen, wat die gemeente ses en ’n halfjaar bedien het. In Oktober 1910 is ds. C.F. Mijnhardt bevestig, wat met "lust, moed en zegen" gewerk het, tot hy in 1916 na Oos-Afrika gegaan het om onder die Suid-Afrikaanse soldate te gaan arbei wat in die Eerste Wêreldoorlog daar geveg het. Daarna was hy kapelaan van die Unieverdedigingsmag te Wynberg, Kaap.
Sy opvolger was ds. K.T. van den Heever wat op 12 Desember 1916 gelegitimeer is en in Junie 1917 die werk van sy voorganger flink voortgesit het.

Van die moedergemeente is in 1961 die gemeente Ventersdorp-Oos afgestig.

Enkele leraars
--------------

* Mijnhardt, Charles Frederik, 1910 – 1916
* Johann Venter, 1955 - 1 Mei 1959 (oorlede in 'n motorongeluk)
Oda Nobunaga
**Oda Nobunaga** (織田 信 長, 23 Junie 1534 - 21 Junie 1582) was 'n Japannese *daimyō* en een van die leidende figure in die Sengoku-tydperk. Hy word beskou as die eerste "Groot Vereniger" van Japan.

Nobunaga was hoof van die magtige Oda-klan en het 'n oorlog geloods teen ander *daimyō* om Japan in die 1560's te verenig. Nobunaga het as die magtigste *daimyō* na vore getree en die nominale regerende *shōgun* Ashikaga Yoshiaki omvergewerp en die Ashikaga-shogunaat in 1573 ontbind. Hy verower toe die grootste deel van Honshu en verslaan die Ikkō-ikki-rebelle in die 1580's. Nobunaga se bewind is bekend vir innoverende militêre taktieke, die bevordering van vrye handel, die hervorming van die Japannese burgerlike regering en die aanmoediging van die begin van die Momoyama historiese kunsperiode, maar ook vir die wrede onderdrukking van teenstanders, wat diegene wat weier om saam te werk of aan sy eise toegee, uit te skakel. Nobunaga is dood in die Honno-ji-voorval in 1582 toe sy ondergeskikte Akechi Mitsuhide hom in Kyoto in 'n lokval gelei en gedwing het om *seppuku* te pleeg. Nobunaga is opgevolg deur Toyotomi Hideyoshi, wat saam met Tokugawa Ieyasu sy eenwording-oorlog kort daarna voltooi het.

Nobunaga was 'n invloedryke figuur in die Japannese geskiedenis en word beskou as een van die drie groot leiers saam met sy ondergeskiktes Toyotomi Hideyoshi en Tokugawa Ieyasu. Toyotomi Hideyoshi sou Japan later in 1591 verenig en 'n jaar later Korea binneval. In 1598 sterf hy egter en Tokugawa Ieyasu neem die mag na die Slag van Sekigahara in 1600, word *shogun* in 1603 en beëindig die Sengoku-periode.

Bibliografie
------------

* Hall, John Whitney, ed. *The Cambridge History of Japan, Vol. 4: Early Modern Japan* (1991) table of contents
* Jansen, Marius B. (2000). *The Making of Modern Japan*. Cambridge: Harvard University Press. ISBN 9780674003347, OCLC 44090600
* Perkins, Dorothy *Encyclopedia of Japan*. New York, Roundtable Press, 1991
* Eisenstadt S. N. *Japanese Civilization* London, University of Chicago Press, 1996
* Morton W. Scott & Olenik J. Kenneth, *Japan, Its History and Culture* (4th edition). United States, McGraw-Hill company, 1995
’n Deel van die Edikte van Akosa (6de pilaar).

**Brahmi** of **Brāhmī** is die moderne naam van die oudste skrif wat in Indië gebruik is, in die laaste eeue v.C. en die eerste eeue n.C. Nes sy tydgenoot Kharosthi in wat nou Afganistan en Pakistan is, is Brahmi ’n abugida.

Die bekendste Brahmi-inskripsies is die Edikte van Asoka in Noordsentraal-Indië wat in die 3de eeu v.C. in steen uitgekap is.

Die skrif is in 1837 ontsyfer deur James Prinsep, ’n argeoloog, filoloog en amptenaar van die Britse Oos-Indiese Kompanjie.

Verskillende menings oor die oorsprong van die alfabet bestaan, maar die mees algemene opinie sedert die publikasie van *On the origin of the Indian Brahma alphabet* (1895) deur Albrecht Weber en Georg Bühler, is dat dit uit die Aramese alfabet afgelei is.

Nes Kharosthi is Brahmi gebruik om die vroeë dialekte van Prakrit te skryf. Bestaande voorbeelde van die skrif is beperk tot inskripsies op geboue en grafte asook liturgiese tekste. Sanskrit is eers eeue later geskryf en die Brahmi-skrif is nie juis geskik vir dié taal nie; verskeie Sanskrit-klanke kan nie in Brahmi geskryf word nie.

Brahmi is gewoonlik van links na regs geskryf, maar ’n muntstuk uit die 4de eeu v.C. is gevind waar die skrif van regs na links loop, soos is Aramees. Brahmi is ’n abugida, wat beteken dat elke letter ’n konsonant voorstel en klinkers aangedui word deur die konsonant te verander.

Sien ook
--------

Geskiedenis van die alfabet

Unicode
-------

Brahmi is tot die Unicode-standaard gevoeg in Oktober 2010, met die uitreking van weergawe 6.0. Die Unicode-blok daarvoor is U+11000–U+1107F.
Voortplantingstelsel in die vrou:
  
1. Nier; 2. Nierbekken; 3. Urienleier; 4. Eierleier; 5. Eierstok; 6. Baarmoeder; 7. Blaas; 8. Serviks; 9. Vagina
**Ovulasie** is die vrystelling van ’n eiersel van ’n vrou se eierstokke. 

Wanneer ’n vrou ovuleer, gewoonlik in die middel van haar menstruasiesiklus, word ’n eiersel van een van die vrou se twee eierstokke ryp en van die eierstok afgestoot, en word die sel dan oor ’n tydperk van drie tot vier dae deur die eierleier na die vrou se baarmoeder vervoer. 'n Gemiddelde eiersel lewe egter net ongeveer 24 uur, dus moet bevrugting reeds in die eierleiers plaasvind, vóór die eiersel die baarmoeder bereik. Oor die algemeen word slegs een eiersel ryp, maar in sommige gevalle word twee (of selfs meer) ryp en, indien albei ná geslagsgemeenskap bevrug word, kan dit tot 'n gewone (nie-identiese) tweeling lei.

Tydens ovulasie word die slym in die baarmoeder dikker en neem dit meer bloed op, vir geval ’n bevrugte eiersel (nou ’n sigoot) daaraan moet heg. Indien geen bevrugting plaasvind nie, moet die baarmoeder die onnodige bloed en slym afskei, wat tot 'n vrou se maandstonde lei.

Ná ovulasie is daar ’n tydsduur van slegs ’n paar uur waartydens die eiersel deur ’n saadsel bevrug kan word. Wanneer ’n man tydens geslagsgemeenskap ejakuleer, stort hy miljoene spermselle in die vrou se vagina, wat dan opwaarts reis en probeer om die eiersel in die eierleier te bevrug deur daarmee te versmelt. Hierdie reis duur tussen 12 en 24 uur. 

Spermselle lewe baie langer as eierselle, van 3 tot 7 dae, dus is die beste kans op bevrugting wanneer die spermselle reeds die eierleiers bereik het wanneer die eiersel afgestoot word.
Titelblad van sy werk *Flame-bearers of Welsh History*
**Owen Rhoscomyl** (\* 6 September 1863, Southport, Merseyside, Engeland - † 15 Oktober 1919, Londen Engeland) is ’n skuilnaam van Arthur Owen Vaughan. Vaughan is veral bekend vir die bydrae wat hy tot die Afrikaanse literatuurgeskiedenis gemaak het met sy, en sy vrou, Katherine Louisa Vaughan se boek *Ou Hendrik se stories*. As Owen Rhoscomyl publiseer hy verskeie Engelse romans en geskiedkundige werke.

Lewe en werk
------------

Robert Scourfield Mills is op 6 September 1863 in Southport, Merseyside in Engeland gebore. In sy grootwordjare ervaar hy verskeie ontwrigtings wat veroorsaak dat hy uiteindelik by sy ouma (aan moederskant) in Wallis grootword. Dit is ook sy ouma wat hom Owen begin noem.

As vyftienjarige loop hy weg van die huis en gaan per skip na Amerika waar hy ondermeer as cowboy en prospekteerder werk. Na sy terugkeer na Engeland sluit hy by die Britse Weermag aan. (Tydens hierdie fase van sy lewe staan hy as Robert Milne bekend.) Hoewel hy geforseer word om uit die weermag te bedank, besluit hy om op eie stoom na Suid-Afrika te gaan met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in 1899. Met sy aankoms in Suid-Afrika word hy toegelaat tot die Rimington’s Guides. As deel van hierdie eenheid is hy betrokke by verskeie veldslae (o.a. Magersfontein, Modderrivier en Belmont)  en ontsettings (o.a. Johannesburg, Paardeberg en Kimberley).

In Suid-Afrika ontmoet hy ook die boeremeisie, Katherine Louisa de Geere. Hulle trou, sonder die toestemming van haar ouers op 21 Desember 1900, op die walle van die Vaalrivier.

Die paartjie keer terug na Engeland en Vaughan begin onder die naam Owen Rhoscomyl, wat hy aflei van Rho(bert) Sco(urfield) Myl(ne), te skryf.

Vaughan sit sy loopbaan as soldaat tydens die Eerste Wêreldoorlog voort. Vir sy dapperheid en getroue diens in die weermag en in oorlogstoestande verower hy die Distinguished Service Order (DSO) en die koning ken ook na sy dood die Order of the British Empire (OBE) toe.

Hy en Katherine het vier kinders. Arthur Owen Vaughan is op 15 Oktober 1919 in ’n hospitaal in Londen aan lewerkanker oorlede.

Publikasies
-----------

| Jaar | Titel van publikasies |
| --- | --- |
| 1895 | The Jewel of Ynys Galon |
| 1896 | Battlement and Tower |
| 1897 | The White Rose of Arno |
| 1898 | The Shrouded Face |
| 1905 | Flame-Bearers of Welsh History |
| 1906 | Old Fireproof |
| 1907 | Dewi Sant, St. David (saam met eerw. J.E. Davies)
Sweet Rogues
Vronina |
| 1908 | Isle Raven
A scout’s story |
| 1912 | The children of Don (saam met lord Howard de Walden) |
| 1913 | Lone tree lode
The Matter of Wales |

Sien ook
--------

* K.L. en A.O. Vaughan
| **Braggiet** |
| --- |
|    |
| Braggiet is deel van die PtS-PdS-NiS-sisteem  |
| Formule | (Pt,Pd,Ni)S   |
| Glans | metallies  |
| Hardheid | 5 (Mohs)  |
| Digtheid | 10 g/cm3  |
| Transparansie | opaak  |
| Ruimtegroep | P4₂/m  |
| Eenheidsel | a= 6.367(3), b =6,561(6) (Pt0,96Pd0,24Ni0,12S1.01) |
| \* Lys van minerale |

**Braggiet** is 'n PGE-mineraal met formule (Pt,Pd,Ni)S. Dit is een van die belangrikste platinumertse. 

Die mineraal is na Sir William Henry Bragg (1862-1942) en sy seun Sir William Lawrence Bragg (1890 - 1971) genoem. Hulle is die uitvinders van die X-straal diffraksie en hierdie mineraal was die eerste een wat met hierdie nuwe tegniek ontdek is. 

Navorsing aan die minerale van die PtS-PdS-NiS fasediagram het aangetoon dat altwee cooperiet en braggiet -wat 'n anderse struktuur het- ontstaan uit magmatiese smelte bo 1000 °C, terwyl vysotskiet by laer tempereature ontstaan. Braggiet en vysotskiet is nogtans wel isostruktureel. Die natuurlike mineraal braggiet bevat altyd nikkel. Natuurlike braggiet ontstaan uit 'n smelt wat gewoonlik nikkelryk is. Sintetiese braggiet sonder nikkel kan egter wel vervaardig word en dit is stabiel.
Die Ysbeer is wat op die IUBN se Rooilys as kwesbaar geklassifiseer is.
Die **bewaringstatus** van 'n spesie is 'n maatstaf wat die waarskynlikheid dat 'n spesie in die voorsienbare toekoms sal bly voortbestaan aandui. Verskeie faktore word in ag geneem by die bepaling van bewaringstatus van 'n spesie en dit berus nie slegs op die aantal oorblywende voorbeelde nie, maar hang ook af van die algehele vermeerdering of vermindering in bevolking met die verloop van tyd, voortplantingtempo, bekende bedreigings en so aan.

Wêreldwyd word 'n aantal verskillende bewaringstatuslyste en ranglyste in stand gehou. Hiervan is die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUBN) se Rooi Lys van Bedreigde Spesies die bekendste. Volgens die IUBN stelsel word spesies in drie kategorieë geklassifiseer: Kritiek bedreig, Bedreig, en Kwesbaar. Spesies wat sedert 1500 uitgesterf het en spesies wat nie meer in die natuur voorkom nie word ook aangegee. Laer risiko taksa word in verdere kategorieë verdeel. Teen 2008 is 44 837 spesies deur die IUBN ondersoek waarvan 869 (2%) uitgestorwe is of nie meer in die natuur voorkom nie, 16 928 (38)% as bedreig geklassifiseer is (3 246 kritiek bedreig, 4 770 bedreig en 8 912 kwesbaar), 3 513 as naby bedreig. Verder is daar vir 5 570 (12%) nie genoeg data om hulle bewaringstatus te bepaal nie.

Die *Konvensie op Internasionale Handel in Bedreigde Spesies van Wilde Fauna en Flora* (CITES – *Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora*) is 'n internasionale organisasie wat hom beywer om te verseker dat die handel in diere en plante nie die oorlewing van spesies bedreig nie. Ander organisasie soos die internasionale walviskommissie spits hulle op spesifieke groepe dier of plante toe. Baie lande het ook hulle eie klassifikasie stelsels en organisasies wat vir bewaring veg.
Japie Basson.
**Bezuidenhout** is 'n voormalige kiesafdeling van die Volksraad van die Unie van Suid-Afrika sowel as die Republiek van Suid-Afrika.

Die naam is afgelei van die oostelike voorstad van Johannesburg, Bezuidenhoutsvallei, 'n middelklasbuurt wat begrens word deur ander ou voorstede soos Kensington, Belgravia en Jeppestown.

Bezuidenhout was een van die oorspronklike 36 kiesafdelings wat aan die destydse Transvaal toegeken is met Uniewording. In 1917, 13 jaar voordat vroue ook stemreg gekry het, was hier 3 421 geregistreerde blanke, manlike kiesers. Teen 1920 het die derde Afbakeningskommissie die kiesfadeling Siemert in dieselfde omgewing as Bezuidenhout die nuwe naam Jeppes gegee. Dié afdeling het 3 191 kiesers gehad. Bezuidenhout se getal kiesers was in daardie jaar 3 188.

In 1937, toe die Transvaal vir Kaapland verbygesteek het betreffende sy getal setels (60 teenoor 59), het Bezuidenhout 7 922 kiesers van albei geslagte gehad en twee jaar later 9 307. Teen daardie tyd is Kensington ook reeds in die omgewing geskep. Hillbrow sou in 1943 as setel verskyn.

Bezuidenhout was vir die grootste deel van die kiesafdeling se bestaan 'n veilig setel van die Verenigde Party, en is in die verkiesing van 1977, toe die V.P. opgehou bestaan het, deur die P.F.P. gewen en in 1987 deur die Nasionale Party, net om weer in die laaste wit verkiesing deur die Demokratiese Party teruggeneem te word.

In 1938 se Volksraadverkiesing, byvoorbeeld, het die V.P. se kandidaat 3 867 stemme gekry teenoor die kandidaat van die Dominiumparty se 1 134 en die Arbeidersparty-kandidaat se 668. In 1943 se Volksraadsverkiesing het ene H.A. Tothill die setel vir die V.P. met 5 925 stemme teenoor die N.P. se 837 stemme verower met 'n reuse-meerderheid van 5 088.

Van 1961 tot 1980 was die kiesafdeling se verteenwoordiger in die Volksraad van Suid-Afrika die kleurryke Japie Basson, wat in 'n stadium in Kitchenerstraat binne die kiesafdelingsgrense gewoon het.

Bronne
------

* Peel Pearce, E. *Offisiële Jaarboek van die Unie en van Basoetoland, Betsjoeanaland-protektoraat en Swaziland No. 22 - 1941*, Kantoor van Sensus en Statistiek, Pretoria, 1941.
* Haywood, J.J. (L.V.) (red.), *Die Afikaner-Gids 1944*, Die Afrikaner-Gids (Edms.) Beperk, Bloemfontein, 1944.
* Holloway, J.E. *Official Year Book of the Union and of Basutoland, Bechuanaland Protectorate and Swaziland No. 7 - 1924*, Union Office of Census and Statistics, Pretoria, 1925.
**Robert Anthony Eden** (12 Junie 1897 - 14 Januarie 1977) was 'n Britse konserwatiewe politikus wat drie ampstermyne as minister van buitelandse sake gedien het. Daarna het hy vanaf 1955 tot 1957 'n relatiewe kort termyn gedien as Eerste minister van die Verenigde Koninkryk.

Nadat hy as jong parlementslid vinnig bevorder is, word hy as 38-jarige as minister van buitelandse sake aangestel, voordat hy uit protes teen Neville Chamberlain se paaibeleid teenoor Mussolini se Italië bedank het. Hy beklee weer daardie pos gedurende die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog, en 'n derde keer in die vroeë vyftigerjare. Nadat hy vir byna 15 jaar die adjunk van Winston Churchill was, het hy hom in April 1955 as leier van die Konserwatiewe Party en premier opgevolg en 'n maand later 'n algemene verkiesing gewen.

Eden se wêreldwye reputasie as 'n voorstander van vrede, 'n "man van vrede", en 'n bekwame diplomaat is in 1956 oorskadu toe die Verenigde State geweier het om die Anglo-Franse militêre reaksie op die Suez-krisis te ondersteun, wat kritici oor partygrense as 'n historiese terugslag vir die Britse buitelandse beleid beskou het, en wat die einde van Britse oorheersing in die Midde-Ooste ingelui het. Die meeste geskiedkundiges voer aan dat hy 'n reeks foute gemaak het, veral omdat hy nie besef het hoe diep Amerikaanse teenkanting teen militêre optrede was nie. Twee maande nadat hy die Suez-operasie beëindig het, het hy as premier op grond van swak gesondheid bedank, maar ook omrede hy wyd daarvan verdink is dat hy die Britse Laerhuis om die bos gelei het betreffende Brittanje se samespanning met Frankryk en Israel.

Eden word oor die algemeen onder die mins suksesvolle Britse eerste ministers van die 20ste eeu gereken, hoewel twee breedweg simpatieke biografieë (in 1986 en 2003) 'n bietjie aan die beskouing of mening weggewerk het ten eide die meningsbalans te verskuif. Sy biograaf D. R. Thorpe het die Suez-krisis beskryf as '''n waaragtig tragiese einde aan sy premierskap" en dat dit opgeblaas is wat die "beoordeling of waardering van sy loopbaan" betref.
Ondersteuners van Olympiakos en Panathinaikos tydens 'n wedstryd.
Die **Derby van die ewige vyande** (Ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων) is 'n derby tussen die Griekse sportklubs Panathinaikos en Olympiacos. Beide klubs is in Athene and Piraeus geleë. Hoewel beide klubs in verskeie sportsoorte meeding, is die derby in sokker seker die strafste.

Die mededinging
---------------

*Panathinaikos* is die span uit die sentrum van *Athene* en het baie ondersteuners onder die ryker mense. *Olympiacos* het sy tuisveld in Piraeus, die hawe van *Athene*, en het baie ondersteuners onder die arbeiders. Tydens baie wedstryde is daar onluste tussen die ondersteuners en meermaals het mense daarby gesterf.

Die wedstryd
------------

In sokker oorheers *Panathinaikos* en *Olympiacos* die nasionale sokkerliga. Die derbies is dikwels belangriker as welke span die nasionale titel wen. In die Griekse sokkerbeker speel die spanne ook baie teen mekaar. *Olympiacos* wen die meeste wedstryde en het ook die meeste pryse gewen. *Panathinaikos* is egter die enigste span wat ooit die eindstryd van die Europese Beker behaal het (in 1971, waar hulle vir Ajax geklop het).
Behalwe sokker, vind die derby ook in basketbal, volleybal en waterpolo plaas.
**Marshallplein** was vir dekades lank een van die bekendste polisiekantore in die land.

Dit lê in Marshalltown in Johannesburg in die straatblok begrens deur Sauerstraat, Foxstraat, Maclarenstraat en Marshallstraat. Die buurt, plein en gebou is vernoem na Henry B. Marshall (1852-1948), ‘n Randse grondeienaar en nyweraar wat ook aan die Jameson-inval deelgeneem het. Hy het die grond geskenk waarop die ZAR se polisiehoofkwartier gebou sou word. 

Die kantoorgebou met sy mooi facade is op 25 Maart 1899 deur die staatsaanklaer van die ZAR, dr. F.E.T. Krause, geopen. In daardie dae het die gebou die hoofkwartier van die ZARPS (Zuid-Afrikaansche Republiek Politie) gehuisves en het toe bekend gestaan as die Wachtkantoor. Na Uniewording was dit vir amper 70 jaar die hoofkwartier van die Suid-Afrikaanse Polisie en speurdiens in Johannesburg. In 1968 is die gebou ontruim en gesloop en het die polisie John Vorsterplein betrek.

Duisende verhoorafwagtendes is hier aangehou. Die bekende lid van die Stormjaers die stoeier Johannes van der Walt het uit die selle ontsnap. Op 11 Augustus 1963 het Arthur Goldreich en Harold Wolpe dieselfde pestasie verrig.

2002 brand
----------

Die gebou het amper heeltemal afgebrand op die aand van 22 Oktober 2002, maar die brandweer diens het die brand onder beheer gebring voor die vuur na ander geboue kon versprei.
Koördinate: Sky map 12h 36m 49.4s, +62° 12′ 58″

Die Hubble-diepveld.
Die **Hubble-diepveld** (**HDV**) is ’n foto van ’n klein streek in die sterrebeeld Groot Beer wat saamgestel is uit ’n reeks waarnemings deur die Hubble-ruimteteleskoop. Dit dek ’n gebied van sowat 2,6 boogminute aan elke sy – dit is sowat ’n 24 miljoenste van die hele lugruim, of die grootte van ’n tennisbal op ’n afstand van 100 meter. Die foto bestaan uit 342 aparte beligtings oor 10 opeenvolgende dae tussen 18 en 28 Desember 1995.

Die veld is so klein dat net ’n paar voorgrondsterre van die Melkweg daarin voorkom. Dus is feitlik al 3 000 voorwerpe op die foto sterrestelsels; van hulle is onder die oudste en verste stelsels bekend. Deur so baie jong sterrestelsels te onthul het die HDV ’n landmerkbeeld in fisiese kosmologie geword.

Drie jaar later is ’n streek in die suidelike lugruim op dieselfde manier afgeneem; dit is die Hubble-diepveld-suid. Die ooreenkomste tussen die twee beelde het getoon die heelal is oor groot gebiede eenvormig en dat die Aarde ’n tipiese ruimte in die heelal beslaan. 

In 2004 is ’n dieper foto, bekend as die Hubble-ultradiepveld, geneem met ’n beligting van ’n paar maande. Dié beeld was destyds die mees sensitiewe sterrekundige beeld wat ooit by sigbare golflengtes geneem is – tot met die uitreiking van die Hubble Ekstreme Diepveld-foto in 2012.

Sien ook
--------

* Hubble-ultradiepveld
* Hubble- Ekstreme Diepveld
* Webb se Eerste Diepveld
Die **vuurdikkop** (*Nemateleotris magnifica*) is 'n vis wat in die Indies-Pasifiese area voorkom en aan die ooskus van Afrika vanaf Kenia tot by die Aliwal-bank van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die *Fire goby*.

Voorkoms
--------

Die vis het 'n ronde kop terwyl die kop en voorste helfte van die lyf wit is. Die agterste helfte van die lyf en dorsale en anale vinne is oranje-rooi. Die voorste dorsale vin het 'n lang straal en die bekkenvinne is skraal. Daar is twee pers lyne wat deur die anale en dorsale vinne gaan. Daar is ook 'n streep deur die stertvin se lobbe. Die vis word 9 cm groot.

Habitat
-------

Die vissie leef naby die bodem in koraalriwwe in water wat tot 60 m diep is. Die volwasse visse leef in pare en die onvolwasse visse leef in skole saam. Die vis vreet soöplankton. Die vis is volop by Sodwanabaai en is 'n gewilde akwariumvis; dit moet in 'n groot tenk aangehou word en moet 'n maat hê.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bron
----

* Coastal Fishes of Southern Africa. Phil & Elaine Heemstra. 2004. ISBN 1-920033-01-7
**Georges Bizet** (Frans: [ʒɔʁʒ bizɛ]; 25 Oktober 1838 – 3 Junie 1875) was ’n Franse komponis van die Romantiese tydperk. Hy is veral bekend vir operas soos *Carmen* en *Die Pêrelvissers*.

Biografie
---------

Bizet is op 25 Oktober 1838 in Parys gebore as Alexandre-César-Léopold Bizet, maar hy is in die kerk Notre-Dame-de-Lorette as Georges gedoop, en het so bekend geword. Hy was 'n musikale wonderkind, wat vanaf nege aan die *Conservatoire national supérieur de musique* gestudeer en talle kompetisies gewen het. In 1857, toe hy negentien was, wen hy die prestigeryke *Prix de Rome* vir die eenbedryf *Le Docteur Miracle*.

Bizet is veral bekend vir sy operas, maar het ook simfonieë en liedere geskryf. Sy bekendste simfonie is sy eerste, die *Simfonie in C* uit 1855. Die stuk is die eerste keer in 1935 opgevoer nadat die manuskrip deur dirigent Felix Weingartner (1863–1942) ontdek is. Bizets se jeugdige talent kan in die simfonie opmerk word. Hy was maar sewentien toe hy dit geskryf het.

Een van sy weinige direkte suksesse was die opera *Les pêcheurs de perles* (Die Pêrelvissers). Hy skryf die stuk in 1863 vir die Opéra-comique in Parys. Die opera is veral bekend vir die duet in tenoor en bariton, *Au fond du temple saint*.

Karikatuur van Bizet, 1863, van die Franse tydskrif *Diogène*
Sy bekendste werk is die opera *Carmen* (1875). Die stuk is 'n verwerking van 'n roman met dieselfde titel van Prosper Merimee (1803–1870). Dit handel oor die dramatiese liefdesgeskiedenis van 'n Spaanse sigeunerin. Carmen was nie onmiddellik suksesvol nie. Die publiek was aanvanklik geskok deur die warmbloedige hoofkarakter en die tragiese afloop van die verhaal. Tog het Carmen later tot een van die bekendste en gewildste operas ter wêreld gegroei.

Bizet sterf op 3 Junie 1875 in Bougival aan 'n hartaanval. Hy was 36 jaar oud en is in die Père-Lachaise-begraafplaas begrawe.
**Marsworth** is 'n dorp en ook 'n civil parish binne Aylesbury Vale distrik in Buckinghamshire, Engeland. Dit is sowat drie kilometer noord van Tring, in Hertfordshire, en tien kilometer oos van Aylesbury. In 2011 het dit 'n bevolking van 741 gehad.

Vroeë geskiedenis
-----------------

Die dorp se naam is Angel-Saksies van oorsprong: *Mæssanwyrth*, wat beteken "Mæssa se werf'. Marsworth is vir die eerste keer in die testament van Aelfgyfu (voor 975) genoem wat sê dat dit aan Edgar die Vreedsame toegestaan is, wat dit op sy beurt bemaak het aan St Etheldreda se Kerk, wat aan die Biskoppe van Ely behoort het, en dit het later aan Brictric, 'n kneg van Eduard die Belyder behoort. Na die Normandiese Verowering is Marsworth (onder die naam *Missevorde*) aangeteken in die Domesday Book as die eiendom van Robert D'Oyly en is verbind aan Wallingford, 'n assosiasie wat tot in die 17de eeu voorbestaan het. Die huurders in hierdie tyd was die Bassett-gesin en die land is tussen ses susters opverdeel. Deur hulle huwelike het die landgoed oorgegaan aan die Goldingtons en in hierdie tyd word dit aangeteken as "Marsworth with Goldringtons".

Teen 1319 is daar rekords wat wys dat daar nog verskeie eienare wat verskeie dele van Marsworth bestuur het, insluitend 'n afstammeling van Isabel Bassett, John de Beauchamp, die heer van die Manor by Hawridge. Dit is die eerste aanduiding van 'n konneksie tussen Marsworth en die losstaande manor, of Hawridge, wat moontlik daarop gemik is om woud en somerweiding op die heuwel vir die landgoed oor die smal landengte van Hertfordshire.

Daar was verbindings tussen 'n ander landgoed in Marsworth en die Savoy-paleis in Londen, aan wie die Boughton-gesin dit in 1514 ter ere van Hendrik III toegestaan het. Dit het sedertdien 'n skenking aan St Thomas's Hospitaal geword en in 1876 is dit deur William Brown van Tring verruil vir grond in Essex.

Daar is sedert die 12de eeu rekords van 'n kerk in Marsworth. All Saints Kerk is in die 14de en 15de eeue uitgebrei. Ten spyte van verdere herstelwerk in die eerste deel van die 19de eeu, was die kerk teen 1880 in 'n haglike toestand, en die nuut aangestelde predikant, Rev. F. W. Ragg het met hulp van die gemeente die kerk oor die volgende 25 jaar gerestoureer.

Marsworth vandag
----------------

Die konstruksie van die Grand Union Canal in 1929, wat deur die sentrum van Marsworth vloei, het nuwe geleenthede gebring, en die dorp het gevolglik uitgebrei. Binne die gemeentegrens van Marsworth, suidwaarts van die middedorp waar die kanaal die Onderste Icknieldweg kruis, is die dorpie van Startop's End. Tydens bouwerk in 2010 is meer as 40 lyke in ongemerkte grafte ontdek, wat daarna weer begrawe is.

Drie van die vier Tring-reservoirs is naby die dorp, en een van hulle word Marsworth-reservoir genoem.
Hoëtrouluidsprekers is 'n sleutelkomponent vir klankweergawe van hoë gehalte
**Hoëtrouklank** (Engels: *High Fidelity* of *Hi-Fi*) is klank wat geproduseer word deur elektroniese klankstelsels waarvan die gehalte so goed is dat dit as 'n feitlik getroue weergawe van die oorspronklike beskou kan word. Sedert die vyftigerjare word die term "hi-fi" ook as sinoniem vir versterkers en platespelers gebruik.

Alhoewel dit deesdae maklik is om elektriese seine te versterk, bly die omskakeling van klankgolwe na elektriese impulse, en omgekeerd, steeds 'n moeilike proses. Die swakste skakels in die oudio-ketting is die mikrofone wat tydens klankopnames gebruik word, die versterkers en veral die luidsprekers wat tydens klankreproduksie gebruik word.

Oudiofiele, klankateljees en musiekliefhebbers bestee groot bedrae geld aan hulle oudiotoerusting om die natuurlike klank en atmosfeer van 'n musiekopname so getrou moontlik te kan weergee.

Verbeterde klankgehalte teen laer pryse is vandag beskikbaar danksy nuwe media soos DVD-Oudio, Super Audio CD en Blu-ray Disc, wat in die geval van sorgvuldige opnames baie natuurlike klank bied, dikwels ook as omringklank.

Sien ook
--------

* Bandopnemer
* DVD-speler
Die **Reggiane Re.2000** was 'n Italiaanse vegvliegtuig wat deur die Italiaanse Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die prototipe het sy nooiensvlug in 1938 onderneem. Die vliegtuig se ontwerp is beïnvloed deur die Amerikaanse ontwerpe van daardie tyd: die stomp, bonkige voorkant en toegerus met 'n stermotor. 

Die Italiaanse Lugmag het die prototipe geïgnoreer maar die Italiaanse Vloot het die Reeks II en Reeks III bestel: eersgenoemde vir gebruik met 'n katapult en laasgenoemde vir langafstandvlugte. Die Hongaarse Lugmag het ook 'n klompie Re.2000's gekoop en later self daarvan onder lisensie laat bou. Hulle model was bekend as die *Hejja* (valk). Swede het ook 60 van die vliegtuig bestel vir die Sweedse Lugmag wat op hulle beurt die vliegtuig tot in 1945 bedryf het.

Reggiane Re.2001
----------------

Die *Reggiane Re.2001* was toegerus met 'n Duitse Daimler-Benz DB-601 inlynenjin. Die vliegtuig het bekend gestaan as die *Ariete* (ram). Maar Daimler-Benz moes egter fokus op vliegtuie vir die *Luftwaffe* en enjins van Alfa Romeo is later gebruik. Daar is 252 eenhede van die *Reggiane Re.2001* met Alfa Romeo-enjins gebou met drie bewapeningvariasies. Behalwe die vegvliegtuig was daar ook 'n vegter-bomwerper en 'n nagvegvliegtuig. Die vegter-bomwerper is bekend as die *Reggiane Re.2002*.

Reggiane Re.2005
----------------

Die *Reggiane Re.2005 Sagittario* was die laaste model in die *Reggiane Re.2000* ontwikkelingslyn en word beskou as die beste Italiaanse vegvliegtuig van die Tweede Wêreldoorlog. Dit was aangedryf deur 'n inlynenjin en het sy nooiensvlug in September 1942 onderneem. Die produksie-eenhede was toegerus met DB 605 enjins wat onder lisensie gebou is. 

Daar was slegs 48 *Sagittario's* gebou voor die Geallieerde magte die fabrieke in Italië beset het. Die *Sagittario* is gebruik om Napels, Rome en Sisilië te verdedig.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Reggiane Re.2005 Sagittario:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 1 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Fiat RA.1050 RC.58 Tifone inlynenjin |
| Kraglewering per motor | 1 475 perdekrag |
| Vlerkspan | 11,00 m |
| Lengte | 8,73 m |
| Hoogte | 3,15 m |
| Vlerkoppervlakte | 20,4 m2 |
| Maksimum opstygmassa | 3 560 kg |
| Maksimum snelheid | 630 km/h |
| Operasionele hoogte | 12 000 m |
| Togafstand | 1 250 km |
| Klimvermoë | 1 100 m per minuut |
| Bewapening | Drie 20 mm kanonne en twee 12,7 mm masjiengewere. |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
Die **koraalskildneuskobra** (*Aspidelaps lubricus*) is 'n slang wat in Suider-Afrika voorkom. In Engels staan die slang bekend as die *Cape coral snake*. Daar is twee subspesies, naamlik die **koraalskildneuskobra** (*A. lubricus lubricus*) en die **Kuneneskildneuskobra** (*A. lubricus cowlesi*).

Die slang kom weswaarts vanaf Somerset-Oos en Port Elizabeth tot by Kaapstad en noordwaarts tot in die suide van Namibië voor. Dit kom ook in die noorde van die Oos-Kaap en die suidweste van die Vrystaat voor.

Identifikasie
-------------

Die slang se rugkant is oranjegeel tot koraalrooi met 20 tot 47 smal swart of donkerbruin dwarsbande wat soms die lyf en stert omkring. Die pens is geelwit met swart dwarsbande.

Die slang verkies klipbanke en klipperige droë, sanderige streke in dorre savanne, Karoostruikveld, fynbos en woestyn. Hulle vreet akkedisse, pootlose akkedisse wat meestal ondergronds leef asook klein slange en knaagdiere.

Gif
---

Die gif is neurotoksies wat die asemhaling kan aantas. Byte is pynlik en veroorsaak 'n mate van swelsel. Daar is nie 'n teengif vir die slang se byt nie.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van slange

Bron
----

* Marais, Johan: *Slange & slangbyt in Suider-Afrika*. Struik Nature. 2014. ISBN 978 1 77584 024 4
Die **R708** is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat die N18-nasionale pad by Jan Kempdorp met Clocolan in die Vrystaat verbind. Die roete begin waar dit vanaf die N18-nasionale pad afdraai in Riebeeck Laan in Jan Kempdorp en ooswaarts gaan. Dit gaan deur Christiana en die R506 tak hier af. Dit kruis ook die N12, die Vaalrivier en is dan in die Vrystaat. Die roete gaan nou suidoos na Hertzogville en kruis ook die R59-provinsiale pad. Hierna kruis dit die R700 in Bultfontein, kruis die R30 in Theunissen, kruis die N1 in Winburg en deel die N5 vir 8 km en tak af na Marquard waar dit die R720 kruis, die R703 sluit dan by die roete aan en dit eindig by die R26 in Clocolan.

Sien ook
--------

* Lys van streeksroetes in Suid-Afrika
* Genommerde roetes in Suid-Afrika

Bron
----

* Dept. Transport

| * l
* b
* w
Genommerde roetes in die Vrystaat |
| --- |
| Nasionale roetes | 
* N1
* N3
* N5
* N6
* N8

 |
| Provinsiale roetes | 
* R26
* R30
* R34
* R48
* R57
* R59
* R64
* R76
* R82

 |
| Streeksroetes | 
* R700
* R701
* R702
* R703
* R704
* R705
* R706
* R707
* R708
* R709
* R710
* R711
* R712
* R713
* R714
* R715
* R716
* R717
* R719
* R720
* R721
* R722
* R723
* R724
* R725
* R726
* R727
* R730

 |
**National Geographic Society**  


---

**Leuse**   

*Inspire, illuminate, teach.*

---

**Stigter**  

Gardiner Greene Hubbard  


---

**Stigtingsdatum**  

27 Januarie 1888

---

**Hoofkwartier**  

Washington, DC  
  Verenigde State

---

**Ledetal**  

6,8 miljoen

---

**Sleutelpersone**  

Jean M. Case (voorsitter, 2016-)  

Gary E. Knell (hoof uitvoerende beampte/president, 2014-)

---

**Hooforgaan**  

*Board of Trustees*

---

**Webtuiste**  

*NationalGeographic.com*

Die **National Geographic Society (NGS)** is een van die wêreld se grootste nie-winsgewende wetenskaplike en opvoedkundige instellings. Die vereniging, wat oorspronklik ter bevordering van aardrykskunde in die lewe geroep is en sy hoofkwartier in Washington, DC in die Verenigde State het, het ook belangstelling in argeologie en natuurwetenskappe, bevorder die bewaring van die natuur en historiese erfenis, en stel belang in wêreldkultuur en -geskiedenis. 

Die kenteken van die NGS is 'n geel portretraam wat ook op die voorblaaie van sy tydskrif *National Geographic Magazine* verskyn en eweneens as kenteken van sy televisiekanaal gebruik word.

Geskiedenis
-----------

Hierdie foto van 'n koffiehuisdanser in Algerië het in 1917 in die National Geographic-tydskrif verskyn
Die vereniging se vlagskip *National Geographic Explorer* vaar gereeld tussen die Noord- en Suidpool om die winter in Antarktika en die somer in die Arktiese Oseaan deur te bring
Die National Geographic Society (NGS) is oorspronklik as 'n klub vir 'n elitêre groep van akademici en welvarende patrone met belangstelling in reis gestig. Op 13 Januarie 1888 het 33 ontdekkingsreisigers en wetenskaplikes in 'n privaat klub, die *Cosmos Club* wat destyds op Washington se Lafayette-plein geleë was, vergader om 'n "vereniging vir die uitbreiding en verspreiding van geografiese kennis" in die lewe te roep.

Ná die opstelling van sy statuut en organisasiestruktuur is die NGS twee weke later op 27 Januarie geïnkorporeer. Gardiner Greene Hubbard was die vereniging se eerste voorsitter wat ná 'n ampstermyn van nege jaar in 1897 deur sy skoonseun Alexander Graham Bell opgevolg is. Bell se skoonseun Gilbert Hovey Grosvenor is in 1899 as die eerste voltydse redakteur van die vereniging se tydskrif, *National Geographic*, benoem en het dié amp meer as 'n halfeeu tot en met 1954 beklee, terwyl ook ander lede van die Grosvenor-familie sedertdien belangrike poste in die organisasie gevul het. 

Dit was Bell en Gilbert Hovey Grosvenor wat lidmaatskap in die NGS as die vereniging se sentrale bemarkingswerktuig met groot sukses ingespan het en ook 'n baanbrekersrol gespeel het by die gebruik van foto's as narratiewe element in tydskrifte.
|  |
| --- |
|  |
| ***Koringland met Kraaie*** |
| **Vincent van Gogh**, 1890 |
| olie op doek, × cm |
| Van Gogh-museum in Amsterdam |

***Koringland met Kraaie*** is in Julie 1890 geskilder - Van Gogh het geskryf hy het drie skilderye van groot koringlande onder 'n onrustige hemel gemaak. Daar word algemeen en verkeerdelik geglo dat dit Van Gogh se laaste skildery was, of selfs dat hy homself geskiet het terwyl hy dit geskilder het. Daar is egter geen bewyse daarvoor nie. Volgens dr. Jan Hulsker se chronologie het hy nog sewe werke na hierdie een geskilder.

Daar word algemeen saamgestem dat Van Gogh op die aand van 27 Julie 1890 vir 'n wandeling in die koringlande gegaan het waartydens hy homself met 'n rewolwer geskiet en toe huis toe gegaan het. Hy was daarna twee dae lank bedlêend voordat hy met sy broer Theo aan sy sy gesterf het.

'n Algemene vertolking van die skildery is dat dit Van Gogh se ongeruste gemoedstoestand weerspieël met 'n donker, onheilspellende hemel, die besluiteloosheid van drie paaie wat in verskillende rigtings loop en die swart kraaie bo die toneel as voorbodes of selfs tekens van die dood. 

Die skildery hang tans in die Van Gogh-museum in Amsterdam.

Kyk ook
-------

Vincent van Gogh
**Ranavalona II** (1829 – 13 Julie 1883) was van 1868 tot 1883 koningin van die Koninkryk Madagaskar. Sy het Rasoherina, haar niggie, opgevolg. Sy word die beste daarvoor onthou dat sy die koninklike hof tydens haar bewind gekersten het.

Bewind
------

’n Foto van koningin Ranavalona II.
Ranavalona II, ’n vrou van Radama II, het haar niggie koningin Rasoherina, ook ’n vrou van Radama II, opgevolg ná Rasoherina se dood op 1 April 1868. Op 21 Februarie 1869 het sy ’n politieke huwelik met eerste minister Rainilaiarivony aangegaan op ’n seremonie waartydens die hof amptelik tot die Christendom bekeer is. Dié kerstening was ’n poging om groter invloed te kry oor die toenemend magtige Protestantse faksie. Ranavalona het die tradisionele koninklike idole (*sampy*) in September 1869 in ’n vuur laat verbrand en hulle met die Bybel vervang.

Onder haar bewind het die probleem van ontbossing aandag gekry. Die koningin het die gebruik van stene en ander duursame boumateriaal in Antananarivo goedgekeur – koning Andrianampoinimerina het dit voorheen verbied. Sy het ook die tradisionele afbranding van woude vir landboudoeleindes (*tavy*) en die bou van huise in woude verbied.

Ranavalona II is in 1883 dood en is in Ambohimanga begrawe. Sy is opgevolg deur Ranavalona III, die laaste monarg van Madagaskar.
Uitsig op Aliwal-Noord vanuit die weste op die R58
Die **R58** is een van die Noord- en Oos-Kaap se provinsiale paaie in Suid-Afrika. Dit begin by die N1 in Colesberg in die Noord-Kaap, kruis die N6 deur Aliwal-Noord, en gaan voort tot waar dit by die R56 aansluit in Elliot.

Roete
-----

Dorpe op die roete van die R58 sluit Colesberg, Norvalspont, Venterstad, Burgersdorp, Aliwal-Noord, Lady Grey, Barkly-Oos en Elliot in.

Die R58 begin in Colesberg, Noord-Kaap by 'n wisselaar met die N1 Nasionale roete, die R369-streeksroete en die R717-streeksroete. Dit strek ooswaarts vir 77 kilometer, deur Norvalspont, en kruis in die Oos-Kaap, verby die Gariepdam, na die dorp Venterstad.

Vanaf Venterstad gaan die R58 oos-suid-oos vir 58 kilometer na die dorpie Burgersdorp, waar dit die R391-streeksroete ontmoet. Dit draai na die noordooste en gaan vir 56 kilometer na die dorp Aliwal-Noord, waar dit as Greystraat ingaan en die N6 Nasionale Roete ontmoet. Die R58 en die N6 loop suidwaarts saam vir 120 meter tot by die Youngstraat-kruising, waar die R58 sy eie pad ooswaarts word.

Vanaf Aliwal-Noord gaan die R58 ooswaarts vir 54 kilometer, steek die Kraairivier oor, na die dorpie Lady Grey en ontmoet die R392-streekroete net voor die dorp. Hulle word een pad verby Lady Grey vir 26 kilometer suidwaarts, voordat die R392 sy eie pad suidwaarts word terwyl die R58 na die suidooste draai. Dit gaan vir nog 39 kilometer suidoos, en steek die Kraairivier 'n laaste keer oor, na die dorpie Barkly-Oos. Net voor Barkly-Oos ontmoet dit die R396-streekroete en hulle is een pad ooswaarts die dorp in voordat hulle in die middedorp verdeel.

Vanaf Barkly-Oos gaan die R58 suid-suid-oos vir 62 kilometer na die dorp Elliot (voorheen Khowa). Dit kruis die Barklypas en sluit by die R56-pad in die middedorp aan. Hulle is een pad suidwes vir 8 kilometer voor die R58 sy eie pad suidwaarts word. Na 5 kilometer ontmoet die R58 die noordelike terminus van die R410-streekroete (Calapas) en die R58 word die pad na die suidooste vanaf hierdie aansluiting. Dit gaan vir 40 kilometer om sy einde te bereik by 'n aansluiting met die R61-provinsiale pad in die dorp Ngcobo.

Sien ook
--------

* Nasionale paaie in Suid-Afrika
* Lys van provinsiale roetes in Suid-Afrika
**Randal Howard Paul** (7 Januarie 1963) is 'n Amerikaanse politikus en geneesheer wat sedert 2011 as die junior senator vir Kentucky dien saam met die meerderheidsleier van die senaat Mitch McConnell. Hy is die seun van Ron Paul van Texas (wat self 'n voormalige verteenwoordiger in die Huis van verteenwoordigers was). Hy is gebore in Pittsburgh, Pennsylvania, en het Baylor-universiteit bygewoon. Hy is 'n gegradueerde van die Mediese Skool van Duke-universiteit. Paul het in 1993 in Bowling Green, Kentucky begin praktiseer as oogheelkundige en sy eie kliniek in 2007 gestig.

In 2010 het Paul die politiek betree deur vir 'n setel in die Senaat van die Verenigde State van Amerika te hardloop. Paul is 'n Republikein, en het homself as 'n konserwatiewe konstitusionalis en 'n ondersteuner van die *Tea Party Beweging* verklaar. Hy het ook libertynse tendense binne die Republikeinse Party gevestig. Hy het onder andere 'n wysiging bepleit wat 'n gebalanseerde-begroting tot gevolg sal hê, asook vir limiete op politiese termyne in die Kongres van die Verenigde State. Paul was 'n kandidaat vir die Republikeinse nominasie tydens die 2016 presidensiële verkiesing. Hy het egter die veldtog in Februarie 2016 ontbind, nadat hy in vyfde plek geëindig het tussen die ander twaalf Republikeinse kandidate tydens die Iowa koukusse.


|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 1081514949
* IMDb: nm3948647
* ISNI: 0000 0003 7355 2896
* LCCN: no2011039480
* NDL: 001216559
* SNAC: w61w660v
* US Congress: P000603
* VIAF: 169556843
* WorldCat Identities: lccn-no2011039480

 |