recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| **Rustenburgiet** |
| --- |
|    |
| Formule | Pt3Sn  |
| Nickel-Strunz (10) | 1.AG.10    |
| Kleur | wit met geel tint  |
| Glans | metallies  |
| Hardheid | 5  |
| Strukturbericht-kode | L1₂  |
| Strukturbericht-kode | A1  |
| Eenheidsel | a=3,991 A |
| \* Lys van minerale |

**Rustenburgiet** is 'n mineraal met formule Pt3Sn. Dit is 'n PGE-mineraal wat nouverwant aan die minerale atokiet en zvyagintseviet is. Navorsing met sintetiese materiale het getoon dat die drie minerale lede is van een reeks mengkristalle met 'n algemene formule MI3MII waar MI = Pt of Pd en MII = Sn of Pb.

| Mineraal | MI | MII |
| --- | --- | --- |
| Rustenburgiet | Pt | Sn |
| Atokiet | Pd | Sn |
| Zvyagintseviet | Pd | Pb |

Natuurlike rustenburgiet het gewoonlik Pd en Pb as onsuiwerhede, maar is gedefinier as Pt>Pd en Sn>Pb. Die sintetiese rustenburgiet- en atokietkristalle, wat stadig uit die smelt afgekoel is, het die geordende Cu3Au-struktuur gehad (ourikupried- L1₂), maar die natuurlike mineraal is baie aan spanning blootgestel, waarskynlik tydens die ertsverwerking en het 'n wanordelike rooster getoon, wat met die kubiese digpakking van die koperstruktuur (A1) ooreenkom. In binêre allooie van hierdie tipe is dit gebruiklik dat skielike afkoeling of later meganiese beskadiging die ordening kan verhoed of weer versteur. 

Die mineraal is na die Rustenburgmyn naby Rustenburg genoem, maar dit kom op heelparty plekke in platinummyne in Suid-Afrika voor, soos Driekop, Sandsloot, Thabazimbi, Onverwacht, Amandelbult en Impala.
**Vinicius de Moraes**  

**Brasiliaanse digter, essayis,   
komponis en diplomaat**

---

**Alma mater**  
  

Universiteit van die Deelstaat Rio de Janeiro (UERJ)  

Universiteit van Oxford

---

**Literêre stroming**  
  

Simbolisme, modernisme (onder andere)

---

**Musiekgenre**  
  

Bossa nova, samba, Música Popular Brasileira (MPB)

---

**Handtekening**  
  



---

**Amptelike webtuiste**  
  

*viniciusdemoraes.com.br*

**Vinicius de Moraes** ([viˈnisjuʃ dʒi moˈɾajʃ], gebore as **Marcus Vinicius de Moraes**, die afwykende spelling **Vinícius de Moraes** kom eweneens voor; \* 19 Oktober 1913 in Gávea, Rio de Janeiro; † 9 Julie 1980 in Rio de Janeiro) was 'n Brasiliaanse digter, essayis, toneelskrywer, joernalis, sanger en komponis wat 'n beslissende invloed op die ontwikkeling van moderne Brasiliaanse literatuur en musiek uitgeoefen het. Hy het internasionale bekendheid verwerf met sy bossa nova-komposisies en die toonsetting van sy gedigte. 

Danksy 'n studiebeurs, wat deur die *British Council* aan hom toegeken is, het Vinicius de Moraes die geleentheid gekry om Engelse taalkunde en literatuur aan die Universiteit van Oxford te studeer. Hy was vervolgens werksaam by die BBC te Londen. Naas sy skryfwerk het hy 'n diplomatieke loopbaan gevolg en poste in Brasilië se diplomatieke sendings in Los Angeles, Montevideo, Parys en Rome beklee. 

Brasiliane het aan hom die erebynaam *O Poetinha* ("die klein digter") gegee. 'n Straat in Rio de Janeiro se befaamde strandbuurt Ipanema (*Rua Vinicius de Moraes*) is na hom vernoem.
'n Keiserlike Ordinansie wat op 27 Desember Meiji 28 (1895) uitgevaardig is
**Japan Standaardtyd** of **JST** (日本標準時 of 中央標準時) is die standaardtydsone van Japan, en is 9 ure voor UTC. As dit byvoorbeeld middernag (00:00) in UTC is, is dit 9 vm (09:00) in Japan Standaardtyd. Japan pas nie somertyd toe nie. Die invoer van somertyd het egter reeds verskeie kere onder bespreking gekom. Japan Standaardtyd is dieselfde as Korea Standaardtyd, Indonesiese Oostelike Standaardtyd en Jakoetsktyd. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is dit baie keer in Westerse konteks **Tokio Standaardtyd** (Engels: *Tokyo Standard Time*) genoem. 

Voor die Meiji era (1868–1912) het elke plaaslike gebied sy eie tydsone gehad waarin middag gestel is na die tyd wanneer die son sy hoogste punt bereik het. Soos moderne vervoermiddels soos treine ingestel is, het die gebruik onprakties begin raak as gevolg van die verwarring wat dit veroorsaak het. 'n Verskil van ongeveer 5 lengtegrade tussen Tokio en Osaka lei tot 'n verskil van 20 minute tussen die stede. In 1886 is Ordinansie 51 uitgevaardig om die probleem op te los. Hiervolgens is standaardtyd (標準時, *Hyōjunji*?) 9 ure voor GMT gestel (UTC was toe nog nie gevestig nie.) In die ordinansie noem die eerste klousule GMT, die tweede definieer oostelike lengtegraad en westelike lengtegraad en die derde sê dat die tydsone van 1888 sou geld. Die stad Akashi in Hyogo-prefektuur is toevallig presies op 135 grade Oos geleë en het gevolglik as *Toki no machi* (Dorp van Tyd) bekend geword.

Met die anneksasie van Taiwan in 1895 is Ordinansie 167 uitgevaardig waarin die vorige standaardtyd na *Sentrale Standaardtyd* (中央標準時, *Chūō Hyōjunji*?) hernoem is en die nuwe *Westelike Standaardtyd* (西部標準時, *Seibu Hyōjunji*?) by 120° Oos gevestig is. Westelike Standaardtyd, wat in Taiwan en dele van Okinawa gebruik is, is deur Ordinansie 529 in 1937 afgeskaf. Gebiede wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Japan beset is, insluitend Singapoer en Maleisië, het Japan Standaardtyd vir die duur van die besetting aangeneem, maar het na Japan se oorgawe hulle eie tye heraangeneem.

In 1948–1951 het die besette Japan somertyd toegepas vanaf die eerste Sondag in Mei teen 02:00 tot die tweede Saterdag in September teen 02:00, behalwe die 1949 lentevoorwaartsskuif wat op die eerste Sondag in April geval het. meer onlangs is pogings aangewend om somertyd weer in Japan in te voer, maar tot dusver is dit nie deurgevoer nie.
**Kitchener** is 'n stad in die Sentraal-Kanadese provinsie Ontario suidwes van Toronto met 219 000 inwoners. Saam met die nabygeleë universiteitstad Waterloo vorm Kitchener die tweelingstad (Engels: *Twin Cities*) Kitchener-Waterloo met 'n totale bevolking van 447 000. Kitchener is die setel van die Waterloo-streeksmunisipaliteit (*Waterloo Regional Municipality*).

Tot by die jaar 1916 het Kitchener, wat in die vroeë 19de eeu deur Mennoniete uit Pennsylvanië gestig is, as Berlin bekend gestaan en was 'n belangrike sentrum van Duitse immigrante. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die naam van die stad ter ere van generaal Horatio Herbert Kitchener gewysig tot Kitchener. Die stad word nog steeds deur 'n sterk Duitse invloed gekenmerk en pronk met die grootste Oktoberfest buite Duitsland en die *Christkindl Market*, 'n gewilde kersfeesmark.

Die Kitchener-Waterloo-gebied is nog steeds een van die sentrums van Ontario se sowat 40 000 Mennoniete. Hulle is die nasate van Duitse Mennoniete uit die Palts wat hulle in die vroeë 18de eeu in Pennsylvanië gevestig het. Omtrent 1800 het 'n groot aantal Mennoniete met hulle ossewaens (*Conestoga wagons*) na Ontario getrek. Die vreedsame naasbestaan tussen Mennoniete en die plaaslike Eerste Nasies is deur ruilhandel verseker: Die Indiane het hul visse en wildsvleis teen die setlaars se melk en brood geruil.

Tans is daar sowat 17 Mennoniete-groeperings in Ontario, waarvan twee derdes "gematigdes". Die res is progressiewe of Mennoniete van die "ou orde" wat nog steeds gekant is teen moderne uitvindings soos elektrisiteit, motors en telefone en ook hul tradisionele landboumetodes bewaar het.

Besienswaardighede
------------------

### Markte

Die weeklikse *German Market* ("Duitse Mark"), wat op Sondae plaasvind, lok talle besoekers met sy uitsluitlik Duitse produkte wat deur plaaslike immigrante vervaardig word, soos byvoorbeeld kaas, wors, vleis en brandewyn, of uit Duitsland ingevoer word (soos koekoekhorlosies en bierglase).

Die *Kitchener Farmers' Market* in Frederickstraat word reeds sedert 1839 gehou; plaaslike Mennoniete het destyds hul selfvervaardigde produkte teen goedere geruil wat hulle nie self kon produseer nie, soos byvoorbeeld suiker, bakvet en papier. Vandag is daar meer as 300 stalletjies waar kaas, ham, brood, vleis, wors, heuning, esdoringstroop, groente, blomme, ingemaakte voedsel en Mennoniete-handwerk verkoop word.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4272430-2
* ISNI: 0000 0004 0416 4256
* LCCN: n82108099
* MusicBrainz: 3e4e751b-0838-428f-a44c-ba54b69508f4
* NARA: 10045614
* VIAF: 130899477
* WorldCat Identities: lccn-n82108099

 |
YAG
'n YAG-kristal met neodimiumdotering
**YAG** in 'n afkorting van **yttriumaluminiumgranaat**. Dit is 'n sintetiese vastestof met formule Y3Al5O12 of {Y3}[Al2](Al3)O12. YAG vorm kubiese kristalle wat 'n struktuur het wat dieselfde is as die mineraal granaat s'n. Dit is moontlik om groot enkelkristalle daarvan te vervaardig, byvoorbeeld met die Czochralski-metode.

Granate soos YAG kan maklik mengkristalle vorm waarin die Y3+-ione deur lantanied-ione vervang word. Dotering met byvoorbeeld 0,3% gewigspersent Nd is gebruiklik. Die yttriumione het 'n dodekaëdriese omringing deur suurstofione, die kleiner aluminiumione het 'n oktaëdriese of tetraëdriese omringing. Die grootte van die lantaniedione en die yttriumione verskil min en kan daardeur ook die dodekaëdriese holtes beset.

Dotering met hierdie ione verander nogtans die kristal se optiese eienskappe. YAG self is 'n kleurlose stof, maar die lantaniedione absorbeer lig in die sigbare gebied van die elektromagnetiese spektrum. Verder het hierdie ione hoër energietoestande wat lang leeftye besit en gestimuleerde uitlaat van straling kan vertoon. Dit maak gedoteerde YAG-kristalle gewilde laserkristalle.

Van die lantaniede wat as dotering aangewend word is neodimium, disprosium, samarium, holmium, erbium en tulium

Nd:YAG
------

Die energietoestande van Nd in 'n YAG-kristal
Veral Nd:YAG word dikwels in laboratoria aangetref. Dit het die vermoë 'n sterke bundel infrarooilig met 'n golflengte van 1064 nm te genereer.
Mary Ann Bevan
**Mary Ann Bevan** (née Webster; 20 Desember 1874 – 26 Desember 1933) was 'n Engelse vrou wat, nadat sy akromegalie ontwikkel het, deur die byvertoning-kring getoer het as "die lelikste vrou ter wêreld".

Vroeë jare
----------

Mary Ann Webster was een van agt kinders wat in 'n werkersklasgesin in Plaistow, Oos-Londen, gebore is. Sy het later 'n verpleegster geword. In 1902 trou sy met Thomas Bevan met wie sy vier kinders gehad het. Thomas Bevan is skielik in 1914 oorlede.

Byvertoning loopbaan
--------------------

Bevan het die simptome van akromegalie begin vertoon kort nadat sy getroud is, omstreeks die ouderdom van 32. Sy het begin ly aan abnormale groei en gesigsvervorming, wat gelei het tot haar "huislike" voorkoms, tesame met erge hoofpyne en vervaagde sig. Ná die dood van haar man in 1914 het sy nie meer die inkomste gehad om haar en haar vier kinders te onderhou nie. Bevan het besluit om munt te slaan uit haar voorkoms en het deelgeneem aan 'n "Lelikste vrou"-kompetisie wat sy gewen het.

In 1920 is sy deur Sam Gumpertz gehuur om in Coney Island se Dreamland-byvertoning te verskyn, 'n vorm van fratsvertoning, waar sy die grootste deel van die res van haar lewe deurgebring het. Sy het ook tot haar dood vir die Ringling Brothers Circus verskyn. Sy is by Brockley- en Ladywell-begraafplase begrawe.

Nalatingskap
------------

In die vroeë 2000's is Bevan se beeld gebruik op 'n verjaardagkaartjie in die Verenigde Koninkryk wat deur Hallmark Cards gemaak is. Die kaart het verwys na die uitneemvertoning *Blind Date*. 'n Klag is deur 'n Nederlandse geneesheer gemaak dat dit oneerbiedig was teenoor 'n vrou wat as gevolg van 'n siekte misvorm geraak het. Hallmark het ingestem dat dit onvanpas was en het voortgegaan om die verspreiding van die kaart te stop.
Die **Aérospatiale Alouette II** (Franse uitspraak: [alwɛt], Engels: *Lark*) is 'n ligte helikopter oorspronklik vervaardig deur Sud Aviation en later deur Aérospatiale, albei van Frankryk. Die Alouette II was die eerste produksiehelikopter om 'n gasturbine-enjin in plaas van die konvensionele swaarder suierkragbron te gebruik.

Die Alouette II is meestal gebruik vir militêre doeleindes in waarneming, fotografie, lug-see-redding, skakeling en opleiding, maar dit het ook oor anti-tenkmissiele en volgtorpedos beskik. As 'n burgerlike helikopter is dit gebruik vir ongevalle-ontruiming (met twee eksterne draagbaarpanniers), gewasbespuiting en as 'n vlieënde hyskraan, met 'n 500 kilogram (1 100 lb) eksterne drakrag.

In April 1956 is die eerste produksie Alouette II voltooi, wat dit die eerste produksie turbine-aangedrewe helikopter in die wêreld maak. Na voltooiing is 'n paar van die aanvanklike produksiemodelle gestuur vir 'n reeks evalueringsvlugte in die Alpe. Op 13 Junie 1958 het 'n enkele SE 3130, gevlieg deur Boulet, die rekord herower deur 'n hoogte van 10 984 m (36 027 vt) te bereik. In 1975 is die produksie van die Alouette II gestaak ná meer as 1300 gebou is; en in 1969 is 'n nuwe hoë-hoogte variant, die Aérospatiale SA 315B Lama ontwikkel om dit te vervang in hierdie niskapasiteit.

Operasionele geskiedenis
------------------------

Die Alouette II het die nuus gehaal op 3 Julie 1956, toe dit die eerste helikopter geword het om 'n bergredding uit te voer deur 'n bergklimmer te red wat 'n hartaanval gekry het op meer as 4000 m (13 000 vt), en weer op 3 Januarie 1957 toe die hulp van 'n Alouette II ingeroep is om die bemanning te red van 'n neergestorte Sikorsky S-58, wat op soek was na die vermiste bergklimmers Jean Vincendon en François Henry op Mont Blanc.

Die Alouette II se plaaslike sertifikaat van lugwaardigheid is op 2 Mei 1957 uitgereik.

Die produksie het aanvanklik begin ter vervulling van bestellings van Franse militêre en burgerlike kliënte. Dit was die eerste helikopter wêreldwyd om toegerus te word met anti-tenk ammunisie (Nord SS.11s), en teen die tyd dat produksie gestaak is in 1975, is oor die 1 300 Alouette IIs gebou en in gebruik geneem in meer as 80 lande, insluitend 47 gewapende magte. Dit is onder lisensie geproduseer in Brasilië, Swede, Indië en die Verenigde State van Amerika. Indië se Hindustan Aeronautics Limited SA 315B Lamas, genoem die "Cheetah", is gereeld ontplooi teen 7 500 meter (24 600 vt) om vorentoe waarnemingsposte en lugmagbasisse van die Indiese Lugmag in die Himalajas te besoek.

* SE 313 Alouette II van die Franse Leër.SE 313 Alouette II van die Franse Leër.
* 'n Aérospatiale SA 318 BW Alouette II van die Duitse Weermag.'n Aérospatiale SA 318 BW Alouette II van die Duitse Weermag.
* Alouette II van die Portugese Lugmag.Alouette II van die Portugese Lugmag.
**Sentraal-Jersey Streekslughawe** (IATA: **JVI**, FAA LID: **47N**) is 'n privaat-besit, openbare gebruik lughawe in Somerset County, New Jersey, Verenigde State. Die lughawe is 2 km suid van die sentrale sakekern van Manville. Dit is in Hillsborough-buurt geleë en was voorheen bekend as **Kupper-lughawe**. Hierdie fasiliteit is ingesluit in die Nasionale Plan van Geïntegreerde Lughawestelsels vir 2011–2015, wat dit as 'n algemene lugvaartverligterlughawe gekategoriseer het.

Die lughawe is oorspronklik deur Charles Kupper besit wat 'n eiendomsbelegger was en deur Manville Aviation bestuur is. Een van die noemenswaardige kenmerke van die lughawe is sterk dwarswinde uit die noordweste, wat vliegtuiglandings soms uitdagend maak. In die 1970's is 'n kort 2 000 voet onverbeterde grasaanloopbaan gebou wat loodreg met die geplaveide aanloopbaan loop wat ongeveer 100 vt noordoos van die begin van aanloopbaan 7 begin, wat suidoos strek.

Fasiliteite en vliegtuie
------------------------

Sentraal-Jersey Streekslughawe beslaan 'n oppervlakte van 48 ha op 'n hoogte van 26 m bo seevlak. Dit het een aanloopbaan wat as 7/25 aangewys is met 'n teeroppervlak wat 1 070 x 15 m meet. 

Vir die 12 maande wat op 1 Mei 2008 geëindig het, het die lughawe 24 300 algemene lugbewegings gehad, 'n gemiddeld van 66 per dag. Op daardie tydstip was daar 107 vliegtuie gebaseer op hierdie lughawe: 85% enkelmotor, 6% ultraligte, 6% multi-enjin, 2% sweeftuig en 1% helikopter.
Chakeperre **Senoesret II** was die vierde farao van die 12de Dinastie van Antieke Egipte. Hy het van 1897 tot 1878 v.C. regeer en is ná sy dood in sy piramide by el-Lahoen begrawe.

Bewind
------

Senoesret II het ’n groot belangstelling getoon in die Faijoem-oasestreek en het ’n uitgebreide besproeiingstelsel van Bahr Joesoef na die Moeris-meer aangelê deur ’n groot dyk by el-Lahoen en ’n netwerk kanale te bou. Die doel was om die gebied wat bewerk kon word, te vergroot. Die belangrikheid van die projek word beklemtoon deur die feit dat Senoesret die koninklike dodeakker van Dahsjoer na el-Lahoen geskuif het, waar hy sy piramide gebou het. Dié gebied sou die politieke hoofstad bly tydens die 12de en die 13de Dinastie van Egipte. Hy het ook die eerste bekende werkerskwartier op die nabygeleë dorp Senoesrethotep (Kahoen) gebou.

Anders as sy voorgangers het Senoesret goeie verhoudinge gehad met sy nomarge (provinsiale goewerneurs), wat amper net so ryk soos hy was. Sy sesde bewindsjaar word uitgebeeld in ’n muurskildering in die grafkelder van ’n plaaslike nomarg met die naam Chnoemhotep by Beni Hasan. Die akademikus Eugene H. Merrill het gemeen Senoesret II was dalk die farao sonder naam wat in die Bybelse storie van Josef genoem word.

Grafskatte
----------

’n Borssiersel van Senoesret II (grafkelder van Sithathorioenet).
In 1889 het die Engelse Egiptoloog Flinders Petrie ’n "fantastiese goue koninklike oeraeoes" wat oorspronklik deel van Senoesret se geroofde grafskatte moes gewees het, ontdek in ’n oorvloeide kamer van die koning se grafkelder. Dit is nou in die Kaïro-museum.

Argeoloë het sy dogter, prinses Sithathorioenet, se grafkelder ook daarnaby gevind. Verskeie juweliersware daarin sluit twee borssiersels en ’n kroon in.

In 2009 het Egiptiese argeoloë aangekondig dat hulle tydens nuwe uitgrawings ’n kis naby die Lahoen-piramide ontdek het met mummies in helder geverfde houtkiste. Dit was na berig word die eerste mummies wat in die sandbedekte woestynrotse om die piramide ontdek is.
**Olga Grjasnowa**  

**Duitse skryfster**  
  


---

**Debuutroman**  
  

*Der Russe ist einer, der Birken liebt*

**Olga Grjasnowa** (\* 14 November 1984 in Bakoe, Azerbeidjan) is 'n Duitse skryfster. Sy woon in Berlyn.

Lewe
----

Olga Grjasnowa se pa was in die Sowjetunie as juris, haar ma as musiekwetenskaplike werksaam. In 1996 het die gesin as sogenaamde kontingent-vlugtelinge na Duitsland geëmigreer en hulle in die deelstaat Hesse gevestig. Hier het Olga op die ouderdom van elf Duits aangeleer en in Frankfurt am Main die Duitse matriekeksamen (*Abitur*) geskryf.

Vanaf 2005 het sy aanvanklik kunsgeskiedenis en Slawistiek aan die Georg-August-universiteit in Göttingen, Nedersakse, gestudeer en daarna in Leipzig 'n kursus in Literêre skryfwerk by die Duitse Literatuurinstituut gevolg. Hier het sy in 2010 haar B.A.-graad behaal. Sy het met studies in Pole, Rusland en Israel voortgegaan en studeer tans Danswetenskappe aan die Vrye Universiteit te Berlyn.

Literêre loopbaan
-----------------

Olga Grjasnowa het in 2007 in Oostenryk aan die „Klagenfurter Literaturkurs" deelgeneem. In die volgende jaar het sy 'n beurs van die Rosa-Luxemburg-stigting ontvang en was in 2010 'n deelnemer by die Jürgen-Ponto-skryfwerkwinkel. In dieselfde jaar is haar debuut-toneelstuk *Mitfühlende Deutsche* met die *Wiener Wortstätten* se dramaprys bekroon. In 2011 het sy die Robert Bosch-stigting se "Grensganger-beurs" ontvang om navorsing in Azerbeidjan te kan doen.

Grjasnowa het van haar literêre werk in tydskrifte en antologieë gepubliseer. Haar debuutroman *Der Russe ist einer, der Birken liebt* ("Die Rus is iemand wat van beukebome hou"), waaraan sy drie jaar gewerk het, was in 2012 'n onmiddellike sukses wat deur literêre kritici in 'n verskeidenheid feuilletons gewaardeer is. In hierdie roman het sy haar eie ervarings as vlugtelingskind in Duitsland, soos byvoorbeeld haar moeilikhede met vreemde kulturele kodes, maar ook dié van ander mense soos ooggetuies van die pogroms teen Armeniërs in 1991 in Bakoe, verwerk.

Olga Grjasnowa stel daarnaas in interdissiplinêre mediakuns belang. Binne die bestek van die projek *Ansichtssache*, wat in 2009 deur die Robert Bosch-stigting en die Goethe-instituut in die Poolse stad Łódź georganiseer is, is een van haar kortfilmdraaiboeke verfilm.

Bibliografie
------------

* *Der Russe ist einer, der Birken liebt*, Hanser, München 2012 ISBN 978-3-446-23854-1
* Oudioboek: Hörbuch Verlag, Hamburg 2012, ISBN 978-3-89903-364-9.
Die **Aïr** (Hausa: *Abzin*) is 'n bergreeks van vulkaniese oorsprong in die noorde van Niger. Idoukal-n-Taghès is met 2 022 meter bo seevlak die hoogste bergpiek van die Aïr. Noord van die Aïr is die Ahaggar en oos van albei is die Tibesti geleë. Al drie bergreekse oorheers die sentrale gedeelte van die Saharawoestyn in Noord-Afrika.

Die Guelta naby die dorp Timia in die sentrale Aïr bied die hele jaar water in 'n andersins droë streek
Die Aïr streek sowat 200 km in 'n wes-oostelike rigting en 300 km in 'n noord-suidelike rigting. Dit beslaan 'n oppervlakte van sowat 84 000 km².

Die noordelike deel van die Aïr is in 1991 saam met die noordoostelike deel van die Ténéré-woestyn deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. Die Aïr en Ténéré natuurreservaat is met 'n oppervlakte van sowat 77 000 km² die grootste bewaringsgebied in Afrika.

Die Aïr-streek vorm as 't ware 'n Sahel-enklawe in die Saharawoestyn en is die noordelikste punt, waar na 'n deurkruis van dié woestyn volop plantegroei te vinde is. In die Aïr-streek bly veral Berbers en Hausas; hulle handhaaf 'n nomadiese leefwyse.

Sien ook
--------

* Lys van Wêrelderfenisgebiede
Ligte Azerbeidjanse versnaperings
Die **Azerbeidjanse kookkuns** is deur die eeue heen beïnvloed deur die voedsel van verskillende kulture maar is terselfdertyd ook uniek gebly. 

Die afwisselende natuur, die verskeidenheid klimaatsones en die lang geskiedenis met verskillende kulturele invloede word in Azerbeidjan se kookkuns weerspieël. Al is dit nog weinig bekend in die buiteland, word dit deur kenners as een van die mees gesofistikeerdes ter wêreld beskou. Oosterse en Kaukasiese invloede word gekombineer met vars speserye en kruie wat dikwels slegs in Azerbeidjan beskikbaar is en hier gebruik word om 'n verskeidenheid vleisgeregte te verfyn. Die hoë lewensverwagtig van Azerbeidjanners word dikwels naas die gematigde klimaat en gesonde leefwyse ook aan sy gesonde kos toegeskryf.

Net soos in ander Islamitiese lande word veral skaap-, bok- en hoendervleis, selde ook beesvleis bedien. Danksy die nabyheid van die Kaspiese See is daar ook 'n groot verskeidenheid visgeregte, waarby elke gewes sy eie spesialiteite het. Restaurante in Bakoe bedien alle streekkosse van Azerbeidjan.

Sopdisse met 'n sterk boeljon as basis staan as hoofgereg sentraal op Azerbeidjanse spyskaarte. Hulle word met talle speserye gegeur. Ander disse word sowel as voor- asook as hoofgeregte bedien. Vir tipiese geregte soos *piti* en *kufta-bosbasj* (gekookte vleisbolletjies) word eers die aftreksel as sop en daarna die vleis en ander bestanddele, wat daarin gaar gemaak is, geniet.

Ryspilaf is die bekendste en kenmerkendste gereg in Azerbeidjan se kookkuns. Elke gewes het sy eie resep met verskillende bestanddele soos vleis, vis, vrugte en speserye. Gewilde variante uit 'n totaal van sowat veertig streekresepte is Kaurma-pilaf met bokvleis, tojug-pilaf met hoendervleis, Sjirin-pilaf met soet gebakte vrugte of Sjoedli-pilaf met melkrys.

Net soos gewild soos pilaf is dolma, 'n maalvleisgereg met rys, uie, eiervrugte en vars kruie wat in uitgeholde tamaties en rissies gevul of in kool- of wynblare toegedraai en gebraai word. Nog 'n feitlik daaglikse Azerbeidjanse maaltyd, wat dikwels ook op feesdae bedien word, is sjasjlik - kleiun stukkies vleis of maalvleis wat met bokstervet gebraai word.

Vars kruie, tamaties en komkommers word by alle geregte bedien. Tipiese nageregte soos baklava en halva, wat dwarsoor die Turkse kultuurgebied geniet word, is ook in Azerbeidjan gewild. Elke maaltyd word met Azerbeidjanse tee afgerond, waarby verskillende soorte konfyt as soetmiddel dien.
4 "Wingerdstok" houtskoolstokke en 4 saamgeperste houtskoolstokke. Tekenmateriaal.
**Kunstenaarshoutskool** is 'n vorm van 'n droë kunsmedium gemaak van fyngemaalde organiese materiaal wat bymekaar gehou word met gom of wasbinder.
Hierdie houtskool word dikwels gebruik deur kunstenaars vir hul veelsydige eienskappe, soos die growwe tekstuur wat merke minder permanent maak as ander kunsmedia. Houtskool kan lyne produseer wat baie lig is, of intens swart is, terwyl dit maklik verwissel, maar dit kwesbaar maak vir vlekke op die papier gelaat. Die medium droë toegepas kan word op byna enige oppervlak van gladde baie grof. Fikseermiddels word dikwels gebruik om houtskooltekeninge in hul posisie te stol, deur te verhoed dat die houtskoolstof afgevee word. 

Die metode wat gebruik word om kunstenaarshoutskool te vervaardig is soortgelyk aan ander velde, soos die vervaardiging van kruit en kookbrandstof ((en)  *charcoal*). Die tipe houtmateriaal en voorbereidingsmetode laat toe dat 'n verskeidenheid van houtskoolvorme en -teksture geproduseer word.

Tipes houtskool
---------------

Daar is verskillende tipes en gebruike van houtskool as 'n kunsmedium, maar die algemeen gebruikte tipes is: saamgeperste, wingerdstok en potlood.

**Saamgeperste houtskool** (ook na verwys as houtskoolstokke) word gevorm in 'n blok of 'n stok. Intensiteit van die skakering word bepaal deur die hardheid, wat weer afhang van die hoeveelheid gom of wasbande wat gebruik is tydens die produksieproses. 'n Sagter houtskoolstok produseer intense swart merke terwyl 'n harder een ligter merke oplewer.

**Wingerdstokhoutskool** is lang, dun houtskoolstokke wat verkry word deur die verbranding van wingerdlote in 'n oond sonder lug. Die verwyderbare eienskappe van wingerdstokhoutskool in 'n skets deur afstof en skoonmaak is 'n voordeel vir kunstenaars in die maak van voorlopige sketse of basiese komposisies. Dit maak ook wingerdstokhoutskool minder geskik vir die skep van gedetailleerde beelde.

**Houtskoolpotlode** bestaan uit saamgeperste houtskool, toegevou in 'n omslag van hout. Dit word ontwerp om soortgelyk te wees aan grafietpotlode, met behoud van die meeste eienskappe van houtskool. Hulle word dikwels gebruik vir fyn en bros gedetailleerde tekeninge, terwyl die gebruiker se hande skoongehou word.

Ander vorme van kunstenaarshoutskool soos **houtskoolkryt** is gedurende die 19de eeu ontwikkel en word deur karikatuurtekenaars gebruik. **Houtskoolpoeiers** word gebruik om patrone en plonsing te skep, 'n oordragmetode van patrone van een oppervlak na die ander.

Daar is groot verskille in kunstenaarshoutskool, afhangende van die verhouding van die bestanddele: saamgeperste houtskool, verbrande bas, klei, lampswart pigment, en 'n klein hoeveelheid van ultramaryn. Hoe langer die mengsel verhit word, hoe sagter word dit.
**Cato die ouere** (Latyn: Cato Major; 234-149 v.C), gebore as **Marcus Porcius Cato**, was ’n Romeinse senator en historikus wat bekend was vir sy konserwatisme en teenstand teen hellenisering (vergrieksing). Hy was ook bekend as Cato die sensor (*Cato Censorius*), Cato die wyse (*Cato Sapiens*) en Cato die antieke (*Cato Priscus*) en was die eerste skrywer van geskiedenis in Latyn. 

Hy het gekom uit ’n antieke plebejiese (burgerlike) familie wat bekend was vir hul militêre diens. Soos sy voorouers was Cato verknog aan landbou wanneer hy nie in die weermag was nie. Nadat hy Lucius Valerius Flaccus se aandag getrek het, is hy na Rome gebring waar hy die reeks ampte bekend as *cursus honorum* gevolg het: Hy was agtereenvolgens *tribunus militum* (214 v.C.), *quaestor* (204 v.C.), *aedile* (199 v.C.), *praetor* (198 v.C.), junior konsul (195 v.C.) saam met Flaccus en sensor (184 v.C.). As sensor het hy probeer om Rome se antieke gebruike (*mos maiorum*) te bewaar en "verderflike" Hellenistiese invloede teengestaan.

Sy bynaam "die ouere" onderskei hom van sy ewe beroemde kleinseun Cato die jongere, wat Julius Caesar teengestaan het.
**Tekslinguistiek** vorm deel van die taalwetenskap wat te make het met die studie van teks as ‘n kommunikasie medium. Teks verwys in hierdie sin na die geheel van ŉ groepering woorde en sinne met die doel om die konteks daarvan te verstaan. Tekslinguistiek fokus dus op die verband tussen grammatiese eenhede in sinne om te analiseer hoe sinne gegroepeer word om konteks aan ŉ saak te gee, hierdie kontekste sluit die interpersoonlike kontekste, eksperimentele kontekste en logiese kontekste in.

Om die konteks en verband tussen sinne te analiseer word daar klem gelê op die kohesie tussen sinne, of te wel hoe sinne aan mekaar gekoppel word om samehangende eenheid te vorm, teks kan gevolglik nie gesien word as afsonderlike eenhede nie maar as ’n semantiese eenheid. 

Daar word egter onderskeid getref tussen gesproke en geskrewe teks in tekslinguistiek omdat daar sekere faktore is wat in gesproke taal nie geanaliseer kan word nie. Hierdie faktore sluit in nie-verbale tekens soos fonetiese uitspraak, liggaamshouding, vorme van gebaretaal en ander paralinguistiese eenhede. In geskrewe teks speel die bogenoemde faktore geen rol nie en dus kan alle vorme van geskrewe teks geanaliseer word. 

Tekslinguistiek kan dus gesien word as ’n vorm van uitgebreide diskoers analise met die doel om kohesie en ander faktore in die gebruik van stringe sinne en woorde te analiseer en beter verstaan.
**Alexandra Palace**  

**in Alexandra Park, Haringey, Londen**  
  

Engeland  
 Verenigde Koninkryk  


---

**Geopen**  

24 Mei 1873  
 (oorspronklike gebou)  

1 Mei 1875  
 (huidige gebou)

---

**Eienaar**  

Haringey London Borough Council

---

**Bedryf deur**  

Alexandra Park and Palace Charitable Trust

---

**Webtuiste**  

*Alexandra Palace*

**Alexandra Palace** is 'n historiese vermaakplek in Alexandra Park, Londen. Die paleis is tussen Muswell Hill en Wood Green in die noorde van die Britse hoofstad geleë.

Die paleis is oorspronklik in 1873 geopen, maar in 1875 ná 'n vernietigende brand herbou. Alexandra Palace is as 'n openbare ontspannings- en vermaakplek vir die publiek ontwerp, maar het ook opvoedkundige funksies vervul. Dit is daarnaas as Noord-Londen se eweknie vir die Crystal Palace in die suide van die stad gebou.

In twee van die paleis se groot sale, *Great Hall* en *West Hall*, word uitstallings en konferensies gehou en musiekkonserte aangebied. Die sale word deur die sakeafdeling van die liefdadigheidstrust bedryf wat die paleis en omliggende park namens die publiek bestuur. Daar is ook 'n kroeg, 'n ysskaatsbaan en 'n palmsaal.
**Inaccessible** is 'n eilandjie in die Tristan-argipel in die suidelike Atlantiese Oseaan. Die ander eilande in die groep is Tristan da Cunha, Nightingale en Gough en twee rotspunte bekend as Middle en Stoltenhoff. Hulle is dele van die bergreeks (die mid-Atlantiese rif) wat van noord na suid op die bodem van die Atlantiese Oseaan loop en bo die oppervlak van die see uitsteek.

Inaccessible is 14 km2 groot en het 'n vierkantige en plat piek. Die hoogste punt is aan die westekant en is 560 m bo die seevlak. Dit is 'n rustende vulkaan en die krater is gevul met water. Die onbewoonde eiland is 29 km van Tristan da Cunha, 32 km suidwes van Nightingale en 370 km noord van Gough. Middle en Stoltenhoff is op gesigsafstand.

In 1821 het die skip *Blenden Hall* in digte mis by die eilandjie vergaan. Vyftig oorlewendes het vir 3 maande hier oorleef deur voëleiers te eet voordat hulle deur inwoners van Tristan da Cunha gewaar en gered is. Vanaf November 1871 het twee jong Duitse avonturiers, die broers Frederick en Gustav Stoltenhoff, vrywillig op die eilandjie gaan woon. Hulle is in Oktober 1873 deur die navorsingskip *HMS Challenger* gered en na Kaapstad gebring.

Fauna en flora
--------------

'n Inaccessible-eilandriethaan (*Atlantisia rogersi*)
Al hierdie eilandjies is in wetenskaplike kringe bekend om hul ongerepte flora en fauna. Veral die "eilandriethaan" (*Atlantisia rogersi*), wat ooreenkomste met die kiwi van Nieu-Seeland toon, is uniek. Die Inaccessible-streepkoppie (Nesospiza acunhae) is endemies aan die eiland. Inaccessible is 'n wêrelderfenisgebied.

Bibliografie
------------

* Green, Lawrence G.: Strange Africa. Kaapstad: Howard Timmins, 1982. ISBN 0-86978-081-6
* Green, Lawrence G.: Where men still dream. Kaapstad: Howard B. Timmins, s.j.
* Rosenthal, Eric: Shelter from the spray. Being the true and surprising story of the brothers Fredrick and Gustav Stoltenhoff, lately of Cape Town, their various adventures on a desert island and elsewhere, their love affairs and subsequent fate. Kaapstad: Howard B. Timmins, 1952.
**S.J.A. (Ina) de Villiers** (1919–2010) was die skrywer van die Afrikaanse kookboek, Kook en Geniet, wat ook in Engels vertaal is. Daar is in 2005 geskat dat meer as 'n half miljoen Afrikaanse eksemplare verkoop is. Teen die tyd van die skrywer se dood het verkope in beide tale meer as 'n miljoen oortref, wat dit die suksesvolste Suid-Afrikaanse kookboek ooit maak. Sedert die eerste uitgawe tot die outeur se dood was die boek nooit uit druk gewees nie.

Biografie
---------

Stoffelina Johanna Adriana van Schalkwyk is op 24 Februarie 1919 op Boshof, Oranje-Vrystaat gebore. Haar ouers was Johannes Zacharias en Eunice Mehetabeel (née Ferreira). Sy het huishoudkunde aan die Universiteit Stellenbosch studeer en verwerf in 1940 die graad BSc Huish.

Sy skryf haar eerste kook- en kombuisgids (*Kook en Geniet*) om jong vroue te help, maar niemand wou dit publiseer nie. In 1951 besluit sy om die boek saam met haar man, Japie de Villiers, 'n geoloog, en met die hulp van prof. Mattie Jooste te publiseer. Die boek word 'n reuse sukses.

In 1961 publiseer sy die Engelse vertaling, *Cook and Enjoy It*, wat net so 'n groot sukses was.

In 1990 tree hulle uit die drukkersbedryf en Human & Rousseau neem die regte (vir produksie en bemarking) oor. In November 2009 publiseer Human & Rousseau 'n opgedateerde weergawe met die hulp van Ina se dogter, Eunice van der Berg.

Die ATKV het in Mei 2010 aan haar die Afrikroon-prys toegeken.

De Villiers is op 20 September 2010 op 91-jarige ouderdom oorlede. Sy was getroud met Jacob Eliza de Villiers (1912-1990). Sy word oorleef deur haar twee dogters en ses kleinkinders.

Bibliografie
------------

* Kook En Geniet, ISBN 978-0-7981-4918-1
* *Cook and Enjoy*, ISBN 978-0-7981-4919-8
* Die Klein Kook en Geniet (mede outeur: haar dogter, Eunice van der Berg), ISBN 978-0-7981-5251-8
* *Cook and Enjoy for Kids*, ISBN 978-0-7981-5252-5
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Vrywaring: Die mediese inligting verskaf op Wikipedia dien slegs as 'n riglyn en dra geen waarborg van feitelike korrektheid nie. Enige vrae of klagtes oor u persoonlike gesondheid behoort na 'n dokter verwys te word.* |

| Indapamied |
| --- |
| Indapamied se chemiese struktuur |
| Chemie |
|  |
| Chemiese formule | C16H16ClN3O3S |
| Molêre massa | 365.835 g/mol |
| Voorkoms | wit tot geel, kristallyn |
| Smeltpunt | 161 |
| Oplosbaarheid | 75 mg/L |
| CAS-registernommer | 26807-65-8 |
| Farmakokinetika |
| Proteïengebonde | 71-79% |
| Metabolisme/uitskeiding | Lewer |
| Eliminasie-halfleeftyd | 14–18 uur |
|

**Indapamied** is 'n tiasied-verwante diuretikum wat algemeen gebruik word in die behandeling van hipertensie (hoë bloeddruk), asook tydens hartversaking.

Indapamied is in 1974 op die mark geplaas deur *Servier Laboratoires* van Frankryk. Dit word sedertdien onder verskeie handelsname, ook generies, bemark. Die bekendste name is *Natrilix*, *Fludex* en *Lozol* (VSA). Kombinasiepreparate met perindopril ('n AOE-remmer) is ook beskikbaar.

Farmakologiese werking
----------------------

Indapamied bevorder die uitskeiding van water en soute deur die niere, wat dan die bloeddruk verlaag. Die werking is soortgelyk aan tiasied-diuretika, maar indapamied val in die chemiese indool-tipe van chlorosulfoonamied en beskik nie oor 'n tiasied-ring soos die tiasied-diuretika nie.

Vorm en samestelling
--------------------

Indapamied is generies beskikbaar as 1.25 mg en 2.5 mg nie-gekeepte tablette.

Aanwysings
----------

Hipertensie en edeem as gevolg van hartversaking. Daar is tydens die HYVET-ondersoek bewys dat indapamied beroerte verminder wanneer dit met of sonder perindopril toegedien was aan persone ouer as 80 jaar, vir die behandeling van hipertensie.

Dosis en toediening
-------------------

Die volwasse dosis is 1.25 tot 5 mg, eenkeer daagliks per mond, gewoonlik in die oggend toegedien.

Teenaanwysings
--------------

Indapamied is teenaangedui waar bekende hipersensitiwiteit vir sulfoonamiede voorkom, erge nier- of lewerversaking en hipokalemie (lae bloedvlakke van kalium).

Daar bestaan onvoldoende veiligheidsdata om indapamied te gebruik tydens swangerskap of borsvoeding.

Interaksies
-----------

Die kombinasie van indapamied met litium moet vermy word.

Voorsorgmaatreëls
-----------------

Serumvlakke van kalium en uriensuur behoort gemonitor te word, veral wanneer die pasiënt moontlik kan lei aan jig of hipokalemie.

Newe-effekte
------------

Algemene newe-effekte is hipokalemie, moegheid, ortostatiese hipotensie (bloeddrukafname wanneer persoon skielik opstaan) en allergiese reaksies.

Oordosis
--------

Simptome van oordosering word geassosieer met die diuretiese effek, m.a.w. elektroliet-versteurings, hipotensie en spierswakheid. Behandeling behoort simptomaties te wees, gerig op die herstel van die elektrolietwanbalans.
*Moet nie verwar word met **Petra Diamonds**, 'n mynbougroep met diamantemyne in Suid-Afrika, nie.*

**Petra** (Arabies: البتراء, *Al-Batrāʾ*; Antieke Grieks: Πέτρα), onder die Nabateërs bekend as **Raqmu**, is 'n ruïnestad in suidwestelike Jordanië en was in antieke tye die hoofstad van die Nabatese ryk asook 'n belangrike kruispunt in die Midde-Ooste. Die stad is bekend vir sy graftempels wat uit die rotse gebeitel is. Petra is in 1985 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys en word as een van die sewe nuwe wonders van die wêreld beskou. Die stad is Jordanië se bekendste en mees besoekte toeristebestemming. Petra word weens sy rooi sandsteen "'n roosrooi stad die helfte so oud soos tyd" genoem.

Ligging van Petra
-----------------

Petra is halfpad tussen die Dooie See in die noorde en die Golf van Akaba in die suide, oos van die grens met Israel op 'n plato, geleë. Sy ligging is as strategies gunstig beskou omdat hier verskeie belangrike handelsroetes ontmoet het, maar die stad kon ook net deur nou nisse tussen die rotse bereik word.

Ontstaansgeskiedenis
--------------------

Petra is in die 5de eeu v.C. gestig en ná die stad word onder andere deur Strabo, Plinius die ouere en Flavius Josephus verwys. Tussen die 3de eeu v.C. en die 1ste eeu n.C. het Petra sy bloeitydperk beleef. Nadat die gebied deur die Arabiere in 663 verower is, het die laaste inwoners die stad verlaat. Petra was tot in 1812 nie in die Westerse wêreld bekend nie, toe dit deur die Switserse ontdekkingsreisiger Johann Ludwig Burckhardt herontdek is.

Die stad is van water voorsien, wat uit omliggende reservoirs met akwadukte na die stad gelei is. Petra se argitektuur toon 'n Grieks-Romeinse invloed wat met die plaaslike Nabatese stil vermeng is.

Galery
------

* Ligging van Petra in die Midde-OosteLigging van Petra in die Midde-Ooste
* Kaart van PetraKaart van Petra
* Khazne al-Firaun, "die farao se skatkis"*Khazne al-Firaun*, "die farao se skatkis"
* Die rotsgraf Ad Deir, "die klooster"Die rotsgraf *Ad Deir*, "die klooster"
* Die rotsgraf Ad Deir, "die klooster"Die rotsgraf *Ad Deir*, "die klooster"

Sien ook
--------

* Lys van Wêrelderfenisgebiede
* Madain Saleh
'n **Platagt** of **horisontaal-teenoorstaande agtsilinder** is 'n binnebrandenjin in 'n plat opset, met 8 silinders.

Jabiru 5100 platagt-vliegtuigenjin
'n Bekende enjin van hierdie tipe is die Porsche lugverkoelde plat-8 enjin. Dit was ingestel as 'n 1,5-liter-enjin vir Formule Een, en het gegroei tot 'n 3-liter-weergawe wat gebruik is in die Porsche 908.

Continental en Lycoming het beide plat-8 vliegtuigenjins geproduseer. Die Lycoming IO-720 en Continental IO-720 reeks van enjins was vir 'n paar dekades in produksie.

Vergelyking tussen platagts en platsesse
----------------------------------------

'n Plat-8 loop effens gladder as 'n plat-6, maar aangesien beide tipes baie glad is, is dit gewoonlik makliker en goedkoper om 'n plat-6 te spesifiseer. Die belangrikste rede om 'n plat-8 te gebruik sou wees as die enjin se kubieke kapasiteit so groot is dat die silindergrootte in 'n plat-6 nie meer optimaal sal wees nie. As voorbeeld, vervaardig die Australiese Jabiru Vliegtuigmaatskappy drie verskillende bokserlugverkoelde vliegtuigenjins: 'n 2.2 liter plat-4, 'n 3.3 liter plat-6, en 'n 5.1-liter-plat-8. 'n 5.1-liter-plat-8 het agt silinders van 638cc, terwyl 'n 5.1-liter-plat-ses silinders van 850 cc sou hê.
Die **Platterivier** (Engels: *Platte River*; afgelei van Frans: "plat rivier" en Chiwere: "plat water"; ook *Nebraska River* of *Shallow River* (in Engels); *Ñíbraxge* (in Chiwere); *Pȟaŋkéska Wakpá* (in Lakota); *Ní Btháska* (in Siouan); *Kíckatus* (in Caddoan) genoem) is 'n groot oos-vloeiende rivier in die sentrale Verenigde State. Die Platterivier het 'n lengte van 500 km en vloei deur die Amerikaanse deelstaat Nebraska. Die Platterivier bestaan uit twee hooftakke, die Noord-Platterivier met 'n lengte van 1 152 km en die Suid-Platterivier met 'n lengte van 707 km. Die Platterivier is 'n sytak van die Missouririvier, wat op sy beurt 'n sytak van die Mississippirivier is en in die Golf van Meksiko uitmond.

Die Platterivier in Sentraal-Nebraska
Die Platterivier ontstaan uit die saamvloei van die Noord- en Suid-Platterivier by North Platte, Lincoln County in Nebraska, waarna dit in 'n suidelike boog deur die suide van Nebraska in 'n oostelike rigting vloei. In die ooste van Nebraska bereik die Platterivier Columbus, net voordat dit tussen Omaha en Lincoln in die Missouririvier uitmond. Die grootste stad, wat langs die hele Platterivierstelsel lê, is Denver langs die Suid-Platterivier in Colorado.

In die verlede het veral Franse pelshandelaars na dié rivier as Nebraskarivier verwys. Franse was teen 1714 die eerste Europeërs wat die Platterivier bereik het; hulle het die rivier eers *Nebraskier* (Nebraska) genoem, 'n vertaling van die inheemse Otoe-naam wat "plat water" beteken. Dié betekenis is baie naby aan die Franse *rivière plate* ("plat rivier"), die moontlike oorsprong van die Platterivier se naam.
'n **Plasmabrander** is 'n toestel wat 'n plasmavloei in 'n spesifieke rigting bewerkstellig. Die plasmastraal kan gebruik word vir:

* Plasmasnywerk
* Plasmasproei
* Plasmaboog afvalverbranding

'n Plasmabrander werk deur 'n elektriese boog deur 'n gas te ontlaai wat deur 'n beperkte opening gespuit word. Induktief gekoppelde plasmabranders wat radiofrekwensie opwekking gebruik word hoofsaaklik in die halfgeleier- en optiese veselbedrywe gebruik. Daar is ook nuwe ontwikkelinge waar die plasma met mikrogolwe opgewek word en daar sodoende weggedoen kan word met elektrodes. Anders as 'n gewone brander hoef die gas nie 'n brandstof te wees nie en kan dit uit enige gas soos lug, argon, stikstof, suurstof ensovoorts wees. Streng gesproke is enige brander wat met brandstof aangedryf word ook 'n plasmabrander aangesien die vlamme uit 'n plasma bestaan. 'n Plasmabrander word egter onderskei van gewone branders in die opsig dat die plasma nie deur die termiese energie van verbranding opgewek word nie.
Die **Azerbeidjanse Sosialistiese Sowjetrepubliek** (Azerbeidjans: Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikası; Russies: Азербайджанская Советская Социалистическая Республика, Azerbaidjanskaja Sowjetskaja Sotsialistitsjeskaja Respoeblika), ook bekend as die Azerbeidjanse SSR, was een van die republieke van die Sowjetunie. 

Die republiek is op 28 April 1920 gestig. Van 12 Maart 1922 tot 5 Desember 1936 was dit saam met die Armeense Sosialistiese Sowjetrepubliek en die Georgiese Sosialistiese Sowjetrepubliek deel van die Transkaukasiese SFSR – dié het in Desember 1922 deel geword van die pas gestigte Sowjetunie. Die TSFSR is in 1936 ontbind.

Op 19 November 1990 is die Azerbeidjanse SSR hernoem tot die Republiek van Azerbeidjan, wat deel gebly het van die Sowjetunie tot sy verbrokkeling in 1991.

Omgewingsake
------------

Buite die groot olie- en nywerheidstede het Azerbeidjan tydens die Sowjet-Russiese heerskappy sy oorspronklike landboukarakter behou. Dikwels is na die land as 'n uitgestrekte vrugte- en groentetuin verwys. Die ander kant van die werklikheid is dat die landboupraktyke aan grootskaalse agrochemiese omgewingbesoedeling gekoppel was. Buiten Oesbekistan is geen ander Sowjetrepubliek op só 'n ongekende skaal deur pesdoders soos DDT vergiftig nie. 

Die toediening van insekdoders het in die Azerbeidjanse SSR rekordvlakke bereik: terwyl die gemiddeld vir die hele Sowjetunie tussen twee en vyf kilogram per hektaar beloop het, is op Azerbeidjanse katoenvelde en groenteplantasies 40 kilogram, en in wingerde selfs 183 kilogram per hektaar toegedien. Tagtig persent van die pesdoders was volgens internasionale standaarde skadelik vir die mens en die natuurlewe. DDT is nog tot in 1988 toegedien, alhoewel hierdie pesdoder reeds in 1970 deur die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) verban is.

Wortels, kool, aartappels en uie was vanweë die hoë nitraatvlakke in plaaslike watervoorrade eintlik ongeskik vir menslike gebruik. Siektes soos anemie, asma, lewerskade of tuberkulose was wydverspreid onder die landelike bevolking.
**Anthony Gatto** (\* 14 April 1973, regte naam **Anthony Commarota**) is 'n Amerikaanse jongleur (*juggler*) wat verskeie wêreldrekords in jonglering hou. Hy het op tienjarige ouderdom in Las Vegas begin optree.

Gatto is in Manhattan gebore, en het in Maryland grootgeword. Hy was 'n jongleer-wonderkind: teen negejarige ouderdom het hy reeds wêreldklas bereik. Hy het sy eerste TV-verskyning op die ouderdom van 8 jaar op die program *That's Incredible!* gemaak. Gatto se vroeë blootstelling aan jongleer, en baie van sy aanvanklike optredes, kan toegeskryf word aan sy aangenome vader Nick Gatto, wat jare lank as 'n jongleur opgetree het.

In 1998 het Gatto sy toekomstige vrou, Danielle, ontmoet, wat later sy assistent tydens sy optredes sou word. Danielle was reeds 'n professionele danseres, en het sirkusvaardighede bygeleer om haar man op sirkustoere te vergesel. Danielle en Anthony is in 1999 getroud en hulle het twee kinders.

In 2000 het hy die eerste en tot dusver enigste jongleur geword om die gesogte Goue Nar-toekenning te wen, 'n eer wat hom by die 24ste Internasionale Circus Festival van Monte-Carlo te beurt geval het. Tussen 2007 en 2009 was Gatto se optrede deel van die Cirque du Soleil se vertoning *Koozå*. Van 2010 tot 2012 was hy deel van die Cirque du Soleil se vertoning La Nouba.

In 2012 het Gatto as kunstenaar by Cirque Du Soleil afgetree om 'n betonhervlakkingsbesigheid "*Big Top Concrete Resurfacing LLC*" in Orlando, Florida onder sy geboortenaam Anthony Commarota te bedryf.

Vaardighede
-----------

Gatto is 'n vorige rekordhouer vir die meeste ringe gejongleer en ten minste een keer gevang. Hy hou tans die volgende 10 jongleer-wêreldrekords:

Ringe
* 7 ringe vir 15 minute 5 sekondes in 2011.
* 8 ringe vir 1 minuut 17 sekondes in 1989.
* 9 ringe 235 keer gevang in 2005.
* 10 ringe 47 keer gevang in 2005.
* 11 ringe 17 keer gevang in 2006.

Knuppels
* 6 knuppels vir 7 minute en 38 sekondes in 2005.
* 7 knuppels vir 4 minute 23 sekondes in 2005.
* 8 knuppels 16 keer gevang in 2006.

Balle
* 8 balle vir 1 minuut 13 sekondes in 2006.
* 9 balle vir 54 sekondes in 2006.
Lidmaatskapsertifikaat, 1876
**B'nai B'rith** (Hebreeus: *בני ברית*; Afrikaans: *Kinders van die verbond*) is 'n internasionale organisasie van Jode wat anti-Semitisme bestry en Joodse mense oor die wêreld help. Dit is die oudste Joodse diensorganisasie ter wêreld. Die organisasie beywer hom vir die veiligheid en kontinuïteit van die Joodse volk en die staat Israel, asook die bekamping van antisemitisme en onverdraagsaamheid. Sy missie is om persone van die Joodse geloof te verenig en die Joodse identiteit deur middel van die bevordering van Joodse gesinslewe te versterk, om breë-gebaseerde dienste tot voordeel van senior burgers te lewer, en om voorspraak en aksie namens Jode oor die wêreld te fasiliteer.

B'nai B'rith is op 13 Oktober 1843 deur 12 Duits-Joodse immigrante onder leiding van Henry Jones in New York Stad gestig. Die historiese wortels van die organisasie stam uit 'n stelsel van broederlike losies. Soos broederlike organisasies in die Verenigde State van Amerika afgeneem het, het die organisasie in 'n tweeledige stelsel van beide losies en eenhede ontwikkel.

Die organisasie het honderde duisende lede met ondersteuners uit lande oor die wêreld. Dit het 'n begroting van ongeveer $14 000 000. Nagenoeg 95% van sy lede is in die Verenigde State.

B'nai B'rith is by die Joodse Wêreldkongres geaffilieer.