recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jean-Dominique Bauby** (Frans: [ʒɑ̃ dɔminik bobi]; 23 April 1952 – 9 Maart 1997) was 'n Franse skrywer en redakteur van die Franse modetydskrif *Elle*. Hy het twee kinders gehad saam met Sylvie de la Rochefoucauld, 'n seun genaamd Théophile en 'n dogter genaamd Céleste.

Vroeë lewe en loopbaan
----------------------

Bauby is gebore in die 14de arrondissement van Parys. Hy begin sy joernalistieke loopbaan by die koerant *Combat* en hierna by *Le Quotidien de Paris*. Op 28-jarige leeftyd word hy bevorder tot hoofredakteur van *Le Matin de Paris*, voordat hy redakteur word van die kulturele afdeling van *Paris Match*. Hierna sluit hy aan by die redaksie van *Elle*.

Memoires
--------

Bauby het, op 43-jarige leeftyd, op 8 Desember 1995 'n reuse beroerte gehad. Toe hy twintig dae later in die hospitaal wakker word, ondervind hy dat hy nie daartoe in staat is om te praat nie; hy kon slegs sy linker ooglid knip. Dié sindroom, wat bekend staan as ingeslote sindroom (Engels: "locked-in-syndrome"), is 'n kondisie waartydens die geestelike vermoëns van die lyer steeds onaangeraak is, maar die grootste deel van die liggaam verlam is. 

Hy het, ten spyte van sy toestand, die boek *Le Scaphandre et le Papillon* geskryf deur telkens sy linkeroog te knip wanneer die korrekte letter deur 'n persoon uitgelees word wat tydsaam die alfabet herhaal. Bauby het die boek geheel en al in sy kop geskryf en verwerk en dit een letter op 'n keer gedikteer. Om die diktasie meer doeltreffend te maak het Claude Mendibil, Bauby se amanuensis, die letters gelys volgens die frekwensie waarin dit voorkom in die Franse taal. Die boek is op 7 Maart 1997 in Frankryk gepubliseer. Bauby sterf egter hierna skielik aan longontsteking op 44-jarige leeftyd, twee dae na die publikasie van sy boek. Hy is begrawe in 'n familiegraf by die Père-Lachaise-begraafplaas in Parys, Frankryk.

Erfenis
-------

### Rolprente

Jean-Jacques Beineix het 'n kortfilm getiteld *Assigné à résidence* geregisseur wat handel oor Bauby se tyd by Berck-sur-Mer. Die film is in 1997 vrygestel. Bauby verskyn self in die film, sowel as sy gespreksgenoot Claude Mendibil, en sy minnares Florence Ben Sadoun.

*Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: Le Scaphandre et le Papillon.*
In 2007 het die skilder-regisseur Julian Schnabel Le Scaphandre et le Papillon verwerk vir film. Die rolverdeling sluit Mathieu Amalric in as Bauby. Dit is met kritiese lof begroet, en het verskeie pryse en benoemings ontvang, insluitend die prys vir Beste Regisseur tydens die Cannes-rolprentfees en Golden Globes vir Beste Film in 'n Buitelandse Taal, en Beste Regisseur, sowel as vier Oscar benoemings.

Die draaiboek wat vir die rolprent geskryf is, is gekritiseer deur Bauby se naaste vriende omrede dit volgens hulle nie getrou was aan gebeure nie en bevooroordeeld was ten gunste van sy gewese minnares.  Florence Ben Sadoun beweer dat sy 'n lojale metgesel was en hom gereeld besoek het by Berck-sur-Mer, die hospitaal waar hy tydens sy laaste dae woonsaam was. Bauby maak melding van haar besoeke in sy memoires. Sylvie de la Rochefoucauld beweer ook dat sy hom gereeld in die hospitaal besoek het.
**Karl Mannheim** (\* 27 Maart 1893 – † 9 Januarie 1947) of **Károly Mannheim** was ’n Hongaarsgebore Duitse ekonoom en sosioloog en een van die grondleggers van die klassieke sosiologie. Hy was ook die stigter van die "sosiologie van kennis".

Lewe
----

Mannheim is in Budapest gebore en het daar en in Berlyn, Parys en Heidelberg gestudeer. In Budapest, aan die Universiteit van Budapest, het die D.Phil.-graad behaal. In 1914 het hy lesings van Georg Simmell bygewoon. Gedurende die kortstondige periode van Sowjet Hongarye in 1919 het hy klas gegee in onderwyskolleges. Die werk was te danke aan sy vriend György Lukács wie se politieke omskakeling na kommunisme hy egter nie gedeel het nie. Na die opkoms van die harde teen-rewolusionêre regime in Hongarye, het Mannheim na Duitsland uitgewyk. In Duitsland het Mannheim van Freiburg na Heidelberg getrek en in 1921 het hy met Julia Lang, ’n sielkundige, getrou. Van 1922 tot 1925 het hy in Heidelberg gewerk onder die Duitse sosioloog Alfred Weber, broer van die bekende sosioloog Max Weber. In 1926 het Mannheim voldoen aan die vereistes om te kan klas gee in sosiologie in Heidelberg. In 1930 het hy ’n sosiologieprofessor geword aan die Goethe-Universiteit Frankfurt am Main. Gedurende hierdie periode (die lente van 1930 tot die lente van 1933) was Norbert Elias en Hans Gerth sy assisstente met Elias die senior vennoot. Gretha Kuckhoff het ook vir hom gewerk maar in 1933 vertrek om aan die Londense Skool vir Ekonomie (LSE) te gaan studeer en om voor te berei vir Mannheim se emigrasie daarheen.

Nadat hy in 1933 sy professorskap verloor het, het hy voor die nuwe regering gevlug en in Brittanje gaan woon waar hy aangestel is as lektor in sosiologie aan die LSE. In 1941 is hy deur sir Fred Clarke, direkteur van die Instituut vir Opvoeding aan die Universiteit van Londen, genooi om op tydelike basis klas te gee naas sy werk aan die LSE. In Januarie 1946 het hy die voorsitter geword van onderwys aan die Instituut vir Onderwys. Hy het die pos beklee totdat hy ’n jaar later oorlede is. Gedurende sy tyd in Engeland het Mannheim ’n sentrale rol vervul in ‘The Moot’ wat deur J.H. Oldham saamgeroep is. Dit was ’n Christelike dink-tenk wat gemoeid was met die rol van kultuur in die gemeenskap.

Mannheim se biografie, een van intellektuele en geografiese migrasie, is geskryf in drie oorhoofse dele: Hongaars (tot 1919), Duits (1919-1933) en Brits (1933-1947). Onder sy waardevolle intellekruele bronne was György Lukács, Oszkár Jászi, Georg Simmel, Martin Heidegger, Edmund Husserl, Karl Marx, Alfred en Max Weber, Max Scheler en Wilhelm Dilthey. In sy werk het hy gepoog omafgeleide elemente van Duitse historisisme, Marxisme, fenomenologie, sosiologie en Anglo-Amerikaanse pragmatisme te sintetiseer.
Die Poolse stamme wat onder die heerskappy van hertog Mieszko verenig is: Polane (*Polanie*), Silesiërs (*Ślężanie*), Masoviërs (*Mazowszanie*), Pomorane (*Pomorzanie*) en Lędzianers (*Lędzianie*). Poolse kaart
Die naam **Polane** verwys na twee Slawiese stamme:

Die westelike **Polane** (Pools: *Polanie*) was die magtigste van die Wes-Slawiese stamme in die gebied van die huidige Pole en het ook hulle naam aan die land gegee. Tydens die groot volksverhuisings het Slawiese groepe vanuit Oos-Europa weswaarts tot by die Elbe-rivier en suidwaarts tot by die Balkan-skiereiland uitgebrei. Die Wes-Slawe het hulle omstreeks die 6de eeu onder meer in die gebied tussen die Oder- en die Weichsel-rivier gevestig, met Gnesen (Gniezno) as een van hulle beduidendste nedersettings. Hulle het vinnig tot die magtigste stam in die gebied ontwikkel en is deur 'n dinastie geregeer wat later as Piaste sou bekend staan.

Vors Mieszko I het tot by die einde van die 10de eeu daarin geslaag om alle Poolse stamme onder sy heerskappy te verenig, te kersten en 'n staat te stig waarna vanaf die 11de eeu as *Pole* verwys is. Sy seun Bolesław I het die sentrale gesag gevestig en koning van Pole geword.

Die historiese bronne verwys ook na oostelike **Polane** of **Poljane** wat in die gebied rondom die Pripjat-rivier in die huidige Belarus en rondom Kiëf (nou Kijif) gewoon het. Hulle het gedurende die staatwording van die Kiëf-Roes met ander Oos-Slawiese stamme versmelt.

Die term Polane is oorspronklik van *Polan* afgelei wat in die Oudslawiese taal na 'n veldbewoner verwys het. Die etimologie van die naam insinueer dat die Polane 'n oorwegend agrariese bevolking was. Ook in die moderne Slawiese tale beteken *pole* "veld".
**Jacobus Frederik Botha** die oue (Kaapkolonie – Humpata, Angola, Januarie 1915), was 'n bemiddelde boer en leier van die derde en laaste Dorslandtrek. 

Sy geboortedatum is vergete en van sy jeugjare is niks bekend nie, maar hy bevind hom teen 1864 in Soutpansberg. Op 24 April 1877 verlaat hy sy plaas en trek met agt families in agt waens van Daniël Robbertse se plaas Dwarsspruit na die Krokodilrivier om hom by ander trekkers aan te sluit. Die trek verloop voorspoedig tot by die eerste waterplek, Tlabala, en vertoef daar terwyl Botha die pad op die spoor van vorige trekkers verken tot by Inkuane. Hy kom onder die besef van hul teenspoed en laat gevolglik vier waens met twee spanne osse trek tot by die volgende waterplek. Daarna laat hy die oorblywende vier haal. So word Inkuane, Tlakane en eindelik Meersrivier bereik. 

Hy lei sy mense sonder noemenswaardige verliese verder na Sibbetonsdrif, waar hy hulle nie meer bymekaar kon hou nie en hulle groepe vorm en hul by ander leiers aansluit. Hulle dwaal hierna in die streek suid van die Okavangorivier rond, verduur nood en ellende en ly swaar verliese totdat al die oorlewende trekkers in Februarie 1878 op Leeuwpan bymekaarkom, die beweging herorganiseer en Botha tot algemene kommandant kies. 

Hy laat trekregulasies opstel en stuur verkenners uit wat eindelik die fonteine op Otjitunduna ontdek, waar die trekkers 'n tydelike nedersetting, Rusplaas, stig. Botha beywer hom onvermoeid vir die saak van die trekkers, laat die voorrade haal wat van Kaapstad na Walvisbaai gestuur is om hul ellende te lenig, en onderhandel met W.C. Palgrave en andere om 'n geskikte nedersettingsgebied te verkry. Toe sy pogings faal, stuur hy W.W. Jordan as onderhandelaar na die Portugese goewerneur en verkry van hom toestemming dat die trekkers hulle op Humpata kan vestig. 

Botha trek met 55 gesinne en 61 waens oor die Kunenerivier en kom op 4 Januarie 1881 op Humpata aan. Daar word 'n nedersetting gestig waarvan hy landdros is tot sy dood. 

Botha was, volgens prof. G.P.J. Trümpelmann in die *Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek*, ongetwyfeld die bekwaamste leier van die Dorslandtrekkers en hy is as kommandant gekies vanweë die agting wat hy geniet het. In sy optrede was hy altyd besadig, ferm en onbaatsugtig. Hy het getrek ter wille van sy geloof en sy politieke beginsel om nie onder die Britse vlag te leef nie. 

Botha was getroud met Maria Aletta Grobler van die Kaapkolonie en het vier kinders gehad. In 1881 het sy vyftienjarige dogter Jacomina met die Portugese bevelhebber van die pos, kol. Artur da Peiva, in die huwelik getree.

Bronne
------

* (af)  Krüger, prof. D.W. (hoofred. tot 1972) en Beyers, C.J. (hoofred. sedert 1973). 1977. *Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel III*. Kaapstad: Tafelberg-Uitgewers, namens die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing.
Die pulptydskrif *The Spider*.
**Pulptydskrifte** was goedkoop fiksietydskrifte wat van 1896 tot die laat 1950's verskyn het. Die term "pulp" verwys na die houtpulp wat gebruik is om die goedkoop papier te maak waarop hulle gedruk is, in teenstelling met die glanspapier van tydskrifte van goeie gehalte. Die tipiese pulptydskrif was 128 bladsye dik; dit was 18 cm breed en 25 cm lank, met rowwe rande. 

Hoewel baie gerespekteerde skrywers vir die pulptydskrifte geskryf het, was die tydskrifte veral bekend vir hulle sensasionele inhoud, al het dit eintlik 'n klein deel daarvan uitgemaak. Moderne strokiesverhale van superhelde word soms beskou as die opvolgers van pulptydskrifte, want pulptydskrifte het dikwels stories oor helde ingehad, soos The Spider, Flash Gordon en Doc Savage.

Die term **pulpfiksie** is afgelei van die woord pulptydskrif. Dit verwys na letterkunde van lae gehalte. Die opvolgers van pulptydskrifte sluit in fotoverhaalboekies, speurverhale en erotiese fiksie.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Harold Theopolis** "**Harry**" **Osborn** is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics en word verbind met die superheld Spider-Man. Die karakter is deur die bekende span Stan Lee en Steve Ditko geskep en verskyn die eerste keer in *The Amazing Spider-Man* #31 (Desember 1965).

Harry is die beste vriend van Peter Parker (Spider-Man se alter ego) en Flash Thompson, een van die oudkêrels van Mary Jane Watson, die seun van Norman Osborn, die man van Liz Allan en die pa van Normie en Stanley Osborn. Hy is die tweede karakter wat die naam **Green Goblin** gebruik, terwyl een van sy klone as die superheld **American Son** 'n gebruiker van die Iron Patriot-wapentuig is. 

Die karakter het in baie aanpassings van Spider-Man verskyn, benewens strokiesverhale, soos videospeletjies. James Franco vertolk die rol van die karakter in die *Spider-Man*-rolprenttrilogie (2002-2007).

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die **NG Gemeente Delportshoop** is ‘n gemeente in die Sinode van Noord-Kaapland.

Beginjare
Die omgewing van die Hartsrivier in Griekwaland-Wes is in die beginjare deur leraars van Dutoitspan bedien. Dit het ook die Vaalrivierdelwerye ingesluit. Op 2 Junie 1883 word die Ned. Geref. Gemeente Cathcart-Wes op die skoolplaas Boetsap gestig. Dít is genoem na sir George Cathcart, ’n voormalige goewerneur aan die Kaap. Die naam Wes is daaraan toegevoeg om dit te onderskei van Cathcart in die Oostelike Provinsie. Die nuwe gemeente het ook die inwoners van die Vaalrivier ingesluit. Met die besoek van die ringskommissie aan Boetsap word ds. JD Kestell as eerste konsulent van Cathcart-Wes benoem. In 1888 keur die sinode goed dat die naam van die gemeente na Boetsap verander.

In 1890 gee die ring van Colesberg toestemming dat dit na Klein-Boetsap verander. Die later bekende dr. JD Kestell het moeite gedoen om toe ook die delwers en boere in die omgewing van Barkly-Wes te besoek. Per proklamasie 34, gedateer 28 November 1871 is die diamantgronde van Hebron, Good Hope, Gong-Gong, Union Kopje, Keiskamma, Forlorn Hope, Esterhuisen’sRush, Winters Rush en Delport’s-Hope, in die distrik Barkly-Wes geproklameer. Die proklamasie van die diamantgronde het ’n miernes van menslike bedrywighede tot gevolg gehad. Die alluviale delwerye te Delportshoop het tot ’n delwerskamp ontwikkel. Die kamp is vernoem na ’n sekere mnr. Delport, wat ’n delwer en prospekteerder was. Teen 1931 het die Delportshoopwyk reeds oor ’n kerkgebou, ’n woonhuis "as sendingkerkgebou" en ’n pastorie beskik. In 1943 oorweeg die kerkraad van Barkly-Wes om die gemeente in twee te verdeel. Op 17 Februarie 1945 is die gemeente Delportshoop gestig. Die gemeente het op hierdie stadium 345 lidmate gehad. Ds. CA. van Schalkwyk het die gemeente in tydelike hoedanigheid bearbei. Hy word deur ds. IDJ Murray opgevolg, wat ook in tydelike hoedanigheid die gemeente bedien. Sy traktement was £400 per jaar, ’n "Lewenskoste toelaag volgens onderwysskaal" en inwoning is vry. Op 22 Junie 1946 word ds. Murray beroep. Broer W Kleingeld se huis is aanvanklik gehuur om as pastorie te dien. Op 7 September 1946 is besluit om die "huis en eiendomme" van mnr. PW Buys as pastorie vir die gemeente aan te koop.

Predikante:
I D J Murray 1946 –
Bronne
Van der Merwe, G. 1993. Onverganklike rykdom: Nederduits-Gereformeerde gemeente Barkly-Wes 1918-1993

Kyk ek kom gou!: NG Gemeente Delportshoop – 1945-1995

Bronne
------

*
Die **R555** is 'n streeksroete wat die R29-provinsiale in Springs, Gauteng met die R36-provinsiale pad in Mpumalanga, noord van Ohrigstad, verbind. Die roete begin waar dit aftak van die R29 in Boksburgweg in Springs en via Welgedacht, Main en Stoffbergstrate oor die Gauteng/Mpumalanga-grens gaan. Die roete gaan nou deur Sundra, Delmas en word medebeskryf met die R545 deur Ogies vir 580 m en kruis dan die N12-nasionale pad. Die roete gaan verby die R547 en kruis die N4-nasionale pad. Dit word dan medebeskryf met die R554 deur Witbank, verby die R575 en gaan deur Middelburg. Dit word medebeskryf met die N11-nasionale pad en gaan verby die R35 in Middelburg. Dit word medebeskryf met die R33 vir 3 km by Stoffberg en gaan verby die R577 by Roossenekal en word medebeskryf met die R37 tot in Burgersfort waar laasgenoemde aftak. Die roete eindig waar dit aansluit by die R36, 5 km noord van Ohrigstad.

Sien ook
--------

* Lys van streeksroetes in Suid-Afrika
* Genommerde roetes in Suid-Afrika

Bron
----

* Dept. Transport

| * l
* b
* w
Genommerde roetes in Mpumalanga |
| --- |
| Nasionale roetes | 
* N2
* N4
* N11
* N12

 |
| Provinsiale roetes | 
* R33
* R35
* R36
* R37
* R38
* R40
* R42
* R50

 |
| Streeksroetes | 
* R517
* R532
* R533
* R534
* R535
* R536
* R537
* R538
* R539
* R540
* R541
* R542
* R543
* R544
* R545
* R546
* R547
* R548
* R555
* R568
* R569
* R570
* R571
* R575
* R577
* R580

 |
**Fraates IV** (Parties: 𐭐𐭓𐭇𐭕 *Frahāt*), was van 37 tot 2 v.C. die Arsakidiese koning van konings van die Partiese Ryk. Hy was die seun en opvolger van Orodes II en het die troon geërf ná die dood van sy broer prins Pakoros. 

Fraates IV het kort daarna al sy broers, en moontlik ook sy pa, laat vermoor. Sy optrede het die Armene geskok, veral die edelman Monaeses, wat na die Romeinse triumvir Marcus Antonius gevlug het, maar hy het kort daarna teruggekeer en met Fraates IV versoen geraak.

’n Nabyskoot van die borsplaat op die standbeeld *Augustus van Prima Porta*. Dit wys ’n Parter wat die Aquila aan Augustus teruggee.
Omstreeks 34 v.C. is Fraates se troon afgeneem deur Tiridates II, maar hy het vinnig sy troon teruggewen en sy heerskappy met die hulp van Skitiese nomades herstel. Tiridates het na Rome gevlug en een van Fraates se seuns met hom saamgeneem.

In onderhandelings in 20 v.C. het Fraates die vrylating van sy seun bewerkstellig. In ruil daarvoor het die Romeine die verlore Aquila (veldteken) teruggekry wat die Parters in 53 v.C. in die Slag van Carrhae gebuit het, sowel as enige oorlewende oorlogsgevangenes. Augustus het die terugkry van die veldteken beskou as ’n politieke oorwinning oor Partië; dié propaganda is gevier met die munt van nuwe geld, die bou van ’n nuwe tempel om die veldteken te huisves en selfs in beeldende kuns, soos die borsplaattoneel op sy standbeeld *Augustus van Prima Porta*.

Saam met die prins het Augustus ook aan Fraates IV ’n Italiaanse slawemeisie gegee wat later koningin Musa van Partië geword het. Sy het gou 'n gunsteling van Fraates geword. Om te verseker dat haar kind, Fraatakes, die troon sou erf, het Musa Fraates IV oorreed om sy ouer seuns as gyselaars aan Augustus te gee. 

Weer eens het Augustus dit as propaganda gebruik om die oorgawe van Partië aan Rome te verkondig.

In 2 v.C. het Musa vir Fraates IV laat vergiftig en haar en haar seun medeheersers van die ryk gemaak.

Bronne
------

* Garthwaite, Gene Ralph (2005), *The Persians*, Oxford & Carlton: Blackwell Publishing, Ltd. ISBN 978-1-55786-860-2 .
* Strugnell, Emma (2006), "Ventidius' Parthian War: Rome's Forgotten Eastern Triumph", *Acta Antiqua* **46** (3): 239–252, doi:10.1556/AAnt.46.2006.3.3
* Brosius, Maria (2000). "Women i. In Pre-Islamic Persia". *Encyclopædia Iranica, online edition*.

* Bivar, A.D.H. (1983). "The Political History of Iran Under the Arsacids". In Yarshater, Ehsan (red.). *The Cambridge History of Iran*, Volume 3(1): "The Seleucid, Parthian and Sasanian Periods". Cambridge: Cambridge University Press. pp. 21–99. ISBN 0-521-20092-X.
* Curtis, Vesta Sarkhosh (2007). "Religious Iconography on Ancient Iranian coins". *Journal of Late Antiquity*. London: 413–434.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Voorganger**← Orodes II** | **Fraates IV** | Opvolger**Fraates V →** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BIBSYS: 90892397
* GND: 119498774
* VIAF: 151149106256968492081
* WorldCat Identities: viaf-62359814

 |
**Norman Osborn**, oftewel die **Green Goblin**, is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics. Die karakter is deur Stan Lee en Steve Ditko geskep en het die eerste keer verskyn in *The Amazing Spider-Man* #14 (Julie 1964). Hy is een van Spider-Man se grootste vyande, saam met Doctor Octopus en Venom.

Osborn word uitgebeeld as 'n amorele sakemagnaat en die hoof van die wetenskapkomglomeraat Oscorp. Hy is ook die vader van Harry Osborn, die beste vriend van Spider-Man se alter ego, Peter Parker. Osborn, deels uit reaksie op sy vrou se dood, het 'n koue houding en 'n obsessie om soveel mag as moontlik bymekaar te maak. Hy behandel ook sy seun koud en verkies Peter danksy sy intellek. Dit lei daartoe dat Harry dikwels daarvoor probeer vergoed. 

In die oorspronklike storie word Norman blootgestel aan 'n eksperimentele formule wat sy fisieke vermoëns en intellek verhoog, maar hom ook tot waansin dryf. As die Goblin dra hy 'n kostuum met 'n Halloween-tema: 'n aardgees wat in 'n "Goblin Glider", met die voorkoms van 'n vlermuis, ry en 'n arsenaal hoëtegnologiewapens gebruik, soos handgranaatagtige "Pumpkin Bombs", om New York mee te terroriseer.

Osborn was al deel van baie Spider-Man-stories, veral "The Night Gwen Stacy Died" en die "Clone Saga". Hoewel Spider-Man sy grootste vyand is, het hy ook al te staan gekom teen Iron Man, Captain America en ander superhelde in die Marvel Universe. Hy werk soms saam met ander superskurke soos Doctor Doom en Loki en groepe soos die Sinister Six en die Dark Avengers, maar dit duur gewoonlik nie lank nie weens sy behoefte na algehele mag.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Cao Xueqin** (Chinees: 曹雪芹, Pinyin: Cáo Xuěqín, Wade-Giles: Ts'ao Hsueh-ch'in; (1724 of 1715 tot 1763 of 1764) was 'n Chinese skrywer, digter, filosoof en skilder. Hy is veral bekend as die skrywer van Droom van die Rooi Kamer. Sy geboortenaam was **Cao Zhan** (曹 霑).

Biografie
---------

Daar is amper geen bronne oor die lewe van Cao bewaar nie, daarom is daar baie onsekerhede oor hom. Sy presiese geboortejaar is byvoorbeeld nie bekend nie. In elk geval kom Cao uit 'n Han-Chinese familie, wat later deel geword het van die Wit Tak (正 白旗) van die Mantsjoes-baniere. Sy familie het 'n tydperk van glorie gehad onder die regering van keiser Kangzi. Cao Xueqin was self die seun van Cao Fu of Cao Yong. Cao Yong se enigste seun is in 1715 gebore.

Byna alles wat mense vandag van Cao Xueqin weet, is afkomstig van wat familie en vriende later van hom vertel het. Later in die lewe het Cao hom in 'n voorstad van Beijing gaan vestig, waar hy die grootste deel van sy lewe deurgebring het. Hy het in armoede geleef; sy enigste inkomste kom uit die verkoop van skilderye. Volgens sy vriende en kennisse was hy intelligent en baie talentvol. Sy skilderye was hoofsaaklik beelde van rotse en landskappe.

Na bewering het Cao Xueqin meer as tien jaar gewerk aan die manuskrip wat uiteindelik gegroei het tot Droom van die Rooi Kamer. Ten tyde van sy dood was die roman nie heeltemal klaar nie. 

Cao Xueqin was ongeveer 40 tot 50 jaar oud ten tyde van sy dood, maar sy presiese sterfdatum word ook bespiegel. Hy is oorleef deur sy vrou en minstens een seun. Hy het postuum beroemd geword toe sy boek gepubliseer is.
Die **austenitiese vlekvrye stale** verteenwoordig die grootste tonnemaat van al die vlekvrye staal wat geproduseer word. Die belangrikste stale in die 300-reeks is dié wat ongeveer 18% chroom en 8% nikkel per gewig bevat; waarna gewoonlik verwys word as "18/8", en wat beskou kan word as die basis van die reeks. As gevolg van die hoë prys van nikkel word dié element soms vervang met stikstof en mangaan.

Die 300-reeks het goeie korrosieweerstand, meganiese eienskappe en vervaardigbaarheid, maar die teenwoordigheid van chloried-ione kan nadelig wees. Vlekvrye staal wat aan temperature tussen 425 en 815°C blootgestel word, is onderhewig aan "sensitering" wat meegebring word deur die reaksie van die koolstof in die staal met chroom op korrelgrense om die chroomkarbied Cr23C6 te vorm. Hierdie reaksie lei tot die verdunning van die chroom in korrelgrensgebiede tot onder die vlak van 18% wat nodig is vir die handhawing van die beskermende chroomoksiedlaag. "Gesensiteerde" staal word dus maklik deur korrosiewe media aangeval. Dit is veral ‘n probleen as vlekvrye staal gesweis word. Om die probleen te bowe te kom, is spesiale laekoolsof-variëteite ontwikkel, soos 304L en 316L. ‘n Ander strategie is om elemente in die staal te inkorporeer wat meer stabiele karbiedes as chroom vorm, soos niobium en titaan, bv in stale 347 en 321.

Die 300-reeks bied die moontlikheid van vervormingsversterking deur middel van koue bewerking. 

Austenitiese vlekvrye stale is onderhewig aan (transkristallyne) chloried-spanningskorrosie-kraking. Hierdie tipe faling vereis die teenwoordigheid van ‘n toegepaste trekspanning of ‘n trekresspanning en kom selfs voor in elektroliete wat net ‘n paar dele per miljoen chloried-ione bevat. Om stale meer bestand teen chloried te maak word molibdeen (2 tot 4%) in die legering ingevoer (bv in die gevalle van 316 en 317)

Tipes 302 en 304 bevat hoër konsentrasies legeringselemente. Tipe 304 word wyd gebruik in 'n reeks hoëtemperatuur-toepassings. Sy hoë nikkelinhoud maak tipe 305 selfs meer stabiel as tipe 304. Tipes 309, 310 en 314 kan ook by hoë temperature gebruik word. Tipes 316 en 317 het goeie algemene korrosieweerstand en is ook aanwendbaar by hoë temperature.
Matam, Haifa

industrial zone| Geografiese ligging | 32°47′19″N 34°57′33″E |
| Amptelike webwerf |  |

**Matam** (Hebreeus מת"ם - מרכז תעשיות מדע *Merkaz Ta'asiyot Mada*, geleë by die suidelike ingang van Haifa, is die grootste en oudste toegewyde hoëtegnologiepark in Israel. Die park is 'n internasionale tegnologiesentrum, met van die wêreld se voorste hoëtegnologie-maatskappye wat navorsing en ontwikkelingsfasiliteite instand hou, insluitend Amazon.com, Intel, Microsoft, Yahoo!, Philips, Google, Qualcomm, CSR, NDS Group, Elbit Systems, Apple Inc. Plus500, Matrix, Aladdin Knowledge Systems, NetManage, ProcessGene en Neustar.

Ligging
-------

Uitsig oor Matam hoëtegnologiepark in Haifa
Die park is geleë op 'n hoofweg, tussen snelweg 2 en snelweg 4, en naby die openbare vervoermiddelpunt van die Carmel Beach-treinstasie en Sentrale Busstasie. Die Carmel Tonnels se westelike portale, wat in Desember 2010 geopen is, bied maklike toegang per motor tot die park vanaf gebiede noord en oos van Haifa.

Geskiedenis
-----------

Matam Park is in die 1970's deur die Haifa Economic Corporation gestig, en is sedertdien geleidelik uitgebrei. Een van die eerste huurders in die park was Intel, wat sy Haifa-navorsing en ontwikkelingsentrum in 1974 hier opgerig het, en het vandag meer as 5 000 werknemers in Matam. Vandag word die park 51% besit deur Gav-Yam Bayside Land Corporation en 49% deur die Haifa Economic Corporation.

Beskrywing
----------

Matam Park is 'n ingeslote kampus, wat 'n area van ongeveer 220 000 vierkante meter beslaan met byna 8 000 werknemers. Die Park se sentrale bestuur- en onderhoudsmaatskappy verskaf verskeie dienste aan huurders, soos sentrale lugreëling, kafeterias, kinderdagsorg, 'n mediese kliniek, vervoerfasiliteite, 'n poskantoor, vulstasie en parkeerareas.

|  |
| --- |
| * Microsoft House by Matam
* Google se ontwikkelingsentrum by Matam
* Yahoo! se ontwikkelingsentrum by Matam
 |
Nigella Lawson in 2017.
**Nigella Lucy Lawson** (gebore in Londen, 6 Januarie 1960) is 'n Engelse aanbieder en joernalis, veral bekend vir haar kookrubrieke en -programme.

Nigella is die dogter van Nigel Lawson, of baron Lawson van Blaby, en Vanessa Salmon. Vanessa is op die ouderdom van 48 aan lewerkanker oorlede. 

Nigella Lawson studeer Middeleeuse en moderne tale aan die Universiteit van Oxford, waarna sy 'n loopbaan in joernalistiek begin. Sy lewer 'n aantal bydraes in hierdie veld, onder meer as assistentletterkunderedaktrise by The Sunday Times, en later as vryskutskrywer by The Guardian, The Daily Telegraph en Time Magazine.

Haar verbintenis met kook en die media begin toe sy 'n restaurantrubriekskrywer in The Spectator en later by Vogue word. In 1998 word haar eerste kookboek gepubliseer: *How to Eat*. Daarna bied sy 'n kookprogram, genaamd *Nigella bites*, in 2001 op Channel 4 aan, gevolg in 2002 deur *Forever summer with Nigella*. In 2012 maak sy die program *Nigellissima* vir die BBC.

In 1992 ontmoet en trou sy met John Diamond, haar destydse kollega by The Sunday Times. Hulle het twee kinders. Diamond het keelkanker ontwikkel en is in 2001 oorlede. In September 2003 is Lawson getroud met Charles Saatchi, medestigter van die advertensie-agentskap Saatchi en Saatchi. In 2013 was Saatchi negatief in die nuus weens moontlike mishandeling van Nigella. Hy het haar 'n keer in die openbaar aan die keel gegryp. Op 7 Julie 2013 is aangekondig dat die twee besig is om te skei.

Lawson begin in 2013 die kookprogram *The Taste* vir die Amerikaanse kanaal ABC. Die Britse weergawe vir Channel 4 volg ’n jaar later. Weens teleurstellende kyksyfers word albei programme in 2015 gestaak. Later daardie jaar begin *Lawson Simply Nigella* vir die BBC.
**Eugene** "**Flash**" **Thompson** is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics. Hy is geskep deur die skrywer-redakteur Stan Lee en kunstenaar Steve Ditko en het die eerste keer verskyn in *Amazing Fantasy* #15 (Augustus 1962).

'n Cosplayer as Agent Venom.
Flash Thompson is op hoërskool 'n goeie voetbalspeler en hy boelie sy skoolmaat Peter Parker, maar bewonder Spider-Man. Mettertyd raak hulle goeie vriende op universiteit nadat Flash volwasse geword en ontdek het Peter is Spider-Man. 

Nadat hy graad gevang het, sluit hy by die weermag aan, maar word gery deur sy gevegsondervindings, en dit lei tot alkoholisme. Nadat hy albei sy bene in die oorlog verloor het, word Flash Thompson die superheld **Agent Venom** toe hy verbind met die simbioot Venom, wat hy met dwelms beheer. Ná 'n argument met Eddie Brock oor die Venom-simbioot word hy die gasheer van die simbioot **Anti-Venom**.

Die karakter verskyn in verskeie ander media, veral in sy hoedanigheid as die skoolboelie. Hy verskyn onder meer in die rolprente in die *Spider-Man*-trilogie, *The Amazing Spider-Man* en The Marvel Cinematic Universe.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Eienskappe**| **Algemeen** |
| --- |
| Naam | Silikontetrafluoried  |
| IUSTC-naam | Silikontetrafloried |
| Struktuurformule vanStruktuurformule van  |  |
| Chemiese formule | SiF4 |
| Molêre massa | 104 [g/mol] |
| CAS-nommer | 7783-61-1   |
| Voorkoms | Kleurlose gas, vorm wit rook met vog   |
| Reuk | skerp, verstikkend |
| **Fasegedrag**   |
| Selkonstantes | a=545,9 pm    |
| Ruimtegroep | I43m  |
| Nommer | 217   |
| Strukturbericht | D1₂ |
| Smeltpunt | -86,8 °C (onder druk) |
| Kookpunt | -94,8 °C |
| Digtheid | 4,31 [kg/m3] @ 21 °C, rel. 3,6  |
| Oplosbaarheid | reageer met water  |
| Kritieke temperatuur | -14,2 °C  |
| Kritieke druk | 37,1 [bar] |
| **Suur-basis eienskappe** |
| pKa |  |
| **Veiligheid** |
| Flitspunt | onbrandbaar  |
| LC50 | 922 ppm/h (rot) |
| Tensy anders vermeld is alle data vir standaardtemperatuur en -druk toestande. |
|   |  |

**Silikontetrafluoried** (SF4) is 'n verbinding van silikon en fluoor. Silikon is in sy hoogste oksidasietoestand +4.

Molekuulstruktuur
-----------------

Die stof is by kamertemperatuur 'n baie toksiese. onbrandbare gas en sy molekules het 'n tetraëdriese vorm. Die molekule het geen dipool nie.

Kristalstruktuur
----------------

Die vaste fase onder sy sublimasietemperatuur van -94,8 °C kristalliseer in 'n liggaamsgesentreerde kubiese rooster. Dit is die argetipe van die D1₂-struktuur in die strukturbericht-klassifikasie.

Chemiese eienskappe
-------------------

Die stof is deur Scheele in 1771 ontdek. Dit kan gevorm word deur kalsiumfluoried (vloeispaat) met kwarts (sand) en gekonsentreerde swawelsuur te verhit:

{\displaystyle 2CaF\_{2}(s)+2H\_{2}SO\_{4}(l)+SiO\_{2}(s)\xrightarrow {hitte} SiF\_{4}(g)\uparrow +2CaSO\_{4}(s)+2H\_{2}O(l)}
Dit gebeur in oormaat swawelsuur om die gevormde water op te neem. Anders sal silikonfluoried (onvolledig) hidroliseer en 'n mengsel van HF, waterstoffluorosilikaat H2SiF4 en 'n gel van kieselsuur vorm.

'n Ander manier om kleinskaalse hoeveelhede van SiF4 te vervaardig is om bariumflurorosilikaat BaSiF6 te verhit:

{\displaystyle BaSiF\_{6}(s)\xrightarrow {hitte} BaF\_{2}(s)+SiF\_{4}(g)\uparrow }
Die droë gas kan bo kwik versamel word.
Die **Nasionale Sequoia-park**  (Engels: *Sequoia National Park*) is 'n nasionale park in die Amerikaanse deelstaat Kalifornië, geleë oos van die San Joaquin-vallei in die suidelike Sierra Nevada. Die park, wat op 25 September 1890 gevestig is, beslaan 'n oppervlakte van 631,35 myl² (1 635,2 km²). Met 'n vertikale reliëf van byna 13 000 voet (4 000 m) behels die park onder meer die hoogste punt in die 48 samehangede vastelandse Amerikaanse deelstate, Mount Whitney, op 14 505 voet (4 421 m) bo seevlak.

'n Gevalle reuse-sequoiaboom kan nie maklik verwyder word nie en vereis besondere padboumaatreëls
Die Nasionale Sequoia-park grens in die noorde aan die Nasionale Kings Canyon-park. Die twee parke word deur gemeenskaplik deur die Verenigde State se Nasionale Parkdiens (*National Park Service*) bestuur as die *Sequoia and Kings Canyon National Parks*. In 1976 is hulle deur Unesco as die Sequoia-Kings Canyon-biosfeerreservaat gelys.

Die Nasionale Sequoia-park word veral geassosieer met reuse-sequoiabossies, gemengde koniferebosse waarin reuse-sequoiabome (*Sequoiadendron giganteum*) groei. Hierdie boomsoort is beperk tot die westelike hellings van die Kaliforniese Sierra Nevada-bergreeks, met 'n natuurlike habitat wat op hoogtes tussen 4 000 en 8 000 voet (1219 en 2438 m) bo seevlak geleë is. In die meeste bossies kom reuse-sequoias minder voor as ander boomsoorte, maar is nogtans die opvallendste en indrukwekkendste bome danksy hulle grootte. Binne die parkgrense is daar sowat veertig sequoiabossies, met tussen een en tienduisende reusebome, waarvan sommige deur 'n netwerk van paaie vir besoekers ontsluit word en ander slegs via staproetes.
Sprinkane met lang spriete of voelhorings behoort tot die suborde **Ensifera**. Dit is springende insekte waarvan die springbeendye vergroot is. Die insekte het soms timpaanorgane aan hul voorpote en sluit krieke en vlerklose sprinkane in.

'n Langsprietsprinkaan
Sprinkane en krieke wat tot die orde behoort, striduleer deur hul vlerke oormekaar te vryf. Lede van die orde is omnivore en sommige spesies is selfs vleisetend. Die krieke van die familie Prophalangopsidae jag ander insekte en hou veral onder klippe.

Die diere is – soos al die ander kriekfamilies – bekend vir hul skril geluide. Die suborde Ensifera is 'n groot groep insekte wat 'n verskeidenheid liggaamsvorme het. Die langsprietsprinkane behoort tot die familie Tettigoniidae. Die familie Prophalangopsidae bevat die boggelvlerkkrieke, die gewone krieke is lede van die familie Gryllidae, die molkrieke is van die familie Gryllotalpidae, terwyl die vlerklose langsprietsprinkane tot die familie Gryllacrididae behoort.

Sien ook
--------

* Kortsprietsprinkaan
* Treksprinkaan

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0-908409-67-2, volume 26, bl. 126
**Avatar: The Way of Water** is 'n Amerikaanse wetenskapfiksiefilm geregisseer deur James Cameron en 'n opvolg van die film Avatar (2009). Die rolprent, wat die begin is van altesaam vier beplande vervolgverhale, sal na verwagting op 16 Desember 2022 in Amerikaanse rolprentteaters verskyn.

Verhaal
-------

Meer as tien jaar nadat oudsoldaat Jake Sully sy menslike liggaam verlaat het deur Pandora se "neurale netwerk" te gebruik en uiteindelik met sy avatar herenig is en nou self 'n Na'vi is, het hy en Neytiri 'n gesin begin. Hulle kinders is die oudste Neteyam, sy broer Lo'ak en hul kleinsus Tuktirey, genaamd Tuk. Hulle het ook die menslike seun Javier en die Na'vi-tiener Kiri aangeneem.

Die Hulpbronontwikkelingsadministrasie (RDA) probeer steeds Pandora myn om belangrike grondstowwe daar te ontgin en wil die hele maan koloniseer omdat die aarde onbewoonbaar geword het. Sedert die dood van kolonel Miles Quaritch het generaal Ardmore beheer oor die RDA oorgeneem. Sy het DNS-gekloonde Na'vi-soldate geskep, een van dié met die genetiese materiaal van Quaritch, wat, gewapen met sy herinneringe, persoonlik probeer wraak neem op Jake.

Jake en sy gesin leer van die terugkeer van die *Sky People* van 'n nuwe ster in die lug. Met hul tuiste onveilig, word Neytiri, Jake en hul vyf kinders gedwing om hul oerwoudhuis van Omaticayan te verlaat en by 'n ander Na'vi-stam skuiling te soek.

Die Metkayin-mense woon op 'n atol of ringvormige eiland met koraalriwwe, langs die kus van die maan Pandora, en word gelei deur Tonowari en sy swanger vrou Ronal. Vir Jake, Neytiri en veral hul kinders, wat maklik as halfbloed herken kan word, sal dit 'n moeilike uitdaging wees om te leer hoe om in hierdie waterwêreld te navigeer. Hulle het nou baie om te leer, soos die regte asemhalingstegniek om so lank as moontlik onder water te bly, hoe om onder water te kommunikeer met net jou hande en hoe om met die waterdiere van die Rifmense om te gaan.

Terwyl Kiri dit makliker vind om by die nuwe omgewing aan te pas, is daar botsing tussen die prikkelbare Lo'ak en 'n jong Metkayin. Hulle gebruik 'n truuk om Lo'ak oor 'n onsigbare drumpel in die see te lei, waar hy net-net die aanval van 'n roofvis vryspring. ’n Tulkunbul, wat deur sy eie soort verwerp is, red hom.

Wanneer Quaritch verneem van Jake se nuwe verblyfomgewing, slaan hy en sy span op eiland na eiland toe, dreig om die Metkayin dood te maak en steek hul hutte aan die brand.
Die **Fantastic Four** is 'n superheldspan in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics. Die span se eerste verskyning was in *The Fantastic Four* (November 1961) en hulle het 'n nuwe vlak van realisme in die medium ingelui. Dit was die eerste superheldspan wat deur die skrywer-redakteur Stan Lee en kunstenaar Jack Kirby geskep is en was die begin van die Marvel-styl.

Die vier karakters wat tradisioneel verbind word met die Fantastic Four (wat superkragte gekry het deurdat hulle aan kosmiese strale blootgestel is tydens 'n wetenskapsending in die buitenste ruim) is: Mister Fantastic (Reed Richards), 'n wetenskaplike genie en die leier van die groep wat sy liggaam in ongelooflike lengtes en vorms kan rek; die Invisible Woman (Susan "Sue" Storm-Richards), Reed se meisie en later vrou wat haar onsigbaar kan maak; die Human Torch (Johnny Storm), Sue se jonger broer wat vlamme kan skep, hom daarmee omring en vlieg; en die monsteragtige Thing (Ben Grimm), hulle nors maar liefdadige vriend, 'n voormalige voetbalster, Reed se kamermaat op universiteit en 'n ervare vlieënier war bomenslike krag het.

Sedert hulle bekendstelling in 1961 is die Fantastic Four uitgebeeld as 'n ietwat disfunksionele, maar lieftallige familie. Anders as destydse helde het hulle gestry, wrokke gehad en anonimiteit bo sterstatus verkies. Hulle is ook bekend vir hulle herhaalde gevegte teen karakters soos die skurk Doctor Doom; die planeetverorberende Galactus; die Kree-ryk se onverskrokke Ronan the Accuser, ensovoorts.

Die Fantastic Four is aangepas vir ander media, soos videospeletjies en rolprente.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 1243775920
* LCCN: sh2005004857

 |
Nongquase (regs) met medeprofetes, Nonkosi.
Die **Nasionale Selfmoord van die Xhosas** was die sterf weens hongersnood van duisende Xhosas in 1857 in die Transkei. Nongquase, 'n veertienjarige profetes, het voorspel dat die dag sou aanbreek dat die Britte in die see gedryf sou word.

Nongquase
---------

Sy is in die Kentani-distrik gebore en is deur haar toordokteroom, Mhlakaza, grootgemaak. Sy het beweer dat sy die geeste van die voorvaders in 'n poel in die Gxararivier gesien het. Hulle boodskap was dat al die Xhosas hulle beeste moes doodmaak en hul oeste moes vernietig. Op 'n sekere dag sou die son bloedrooi opkom, die beeste en oeste sou wonderbaarlik herstel word en die voorvaders sou saam met al die krygers uit hulle grafte opstaan en die Britte die see indryf.

Hongersnood
-----------

Ten spyte van pogings van die Britse owerhede en sendelinge het die Xhosas tussen 200 000 en 300 000 stuks vee doodgemaak en byna al hul oeste vernietig. Die groot dag was 18 Februarie 1857. Hierdie dag het egter soos enige ander dag gekom en gegaan. Die gevolg was dat duisende Xhosas oor die volgende paar maande van die honger gesterf het. Die ramp het die militêre mag van die Xhosas gebreek.

Nongquase is deur die Britte gevange geneem. Sy het 'n tydperk op Robbeneiland deurgebring en was later na die plaas Glen Shaw (distrik Alexandria) gebring waar sy die res van haar lewe deurgebring het. Sy is in 1898 oorlede en op die plaas begrawe.

Sien ook
--------

* Grootste rampe in Suid-Afrika

Bronne
------

* *Ensiklopedie van Suidelike Afrika*, Eric Rosenthal, 1967
* *Op Pad in Suid-Afrika*. B.P.J. Erasmus. 1995 ISBN 1-86842-026-4
* Jeffrey Brian Peires: *The Dead will Arise*. Ravan Press, Johannesburg 1989, ISBN 0253205247.
Die **Sanipas** is 'n bergpas in die Drakensberge wat begin in Suid-Afrika en eindig in Lesotho. Dit is die enigste toegangspad met Lesotho se oostekant. Dit is die hoogste bergpas in Suidelike Afrika wat deur motorvoertuie gebruik kan word; al is dit slegs vierwiel-aangedrewe voertuie.

Geskiedenis
-----------

Padbordjie
Sanipas in Lesotho, ooswaarts
Suid-Afrikaanse grenspos by die Sanipas
Die Sanipas, met wolke oor die Suid-Afrikaanse kant van die grens
Hierdie pas gaan tussen *Hodgson se Piek* en die *Twaalf Apostels* oor die Drakensberg en is eerste deur die Boesmans gebaan. Later het veewagters die roete gevolg wat vee gebring het om mee handel te dryf. Daarna het pakdiere gevolg, hoofsaaklik Basoetoponies wat gebruik is om produkte en noodsaaklike voorraad na die Sothovolk te neem.

Die eerste groot verbetering op die voetpad was in 1912 toe 'n pad van 2 m breed gebou is. Dit het die roete aansienlik makliker gemaak vir pakdiere en dit het so gebly tot na die Tweede Wêreldoorlog. In 1949 het David Alexander 'n vervoerdiens met jeeps ingestel om vrag tussen Himeville en Mokhotlong te vervoer. Die pad is weer in 1958 verbeter.

Die Roete
---------

Die pas verbind Himeville en Mokhotlong oor 'n afstand van 93 km. Die afdraai na die pas is 3 km noord van Himeville. Van die voet van die pas (2 255 m), 23 km van Himeville af, klim die pad 600 m oor 14 km langs die boloop van die Mkomazanarivier tot by die grenspos, ook genoem Sanipas, op die grens van Lesotho (2 865 m). Die kruin van die Drakensberg word 3 km verder bereik. Van hier af styg die pad steeds oor die Saniplato tot by die kruin van Swartberg (3 200 m). Die piek is 10 km suid van Thabana Ntlenyana (3 482 m) wat die hoogste punt van die Drakensberg en in Suidelike Afrika is. Hiervandaan daal die pad met die loop van die Sehonghongrivier tot by Mokhotlong.

Sien ook
--------

* Lys van bergpasse in Suid-Afrika
* Grensposte van Suid-Afrika
Victoriaanse huis by *The Baths*, naby Citrusdal in die Olifantsriviervallei, Wes-Kaap, Suid-Afrika.
**The Baths** (ook **Die Bad** genoem) is 'n warmwaterbron naby Citrusdal.

Hierdie bron lê waar 'n nou kloof doodloop by 32°44′26.4″S 19°2′4.8″O﻿ / ﻿32.740667°S 19.034667°O﻿ / -32.740667; 19.034667Koördinate: 32°44′26.4″S 19°2′4.8″O﻿ / ﻿32.740667°S 19.034667°O﻿ / -32.740667; 19.034667, op die westelike oewer van die Olifantsrivier en 14 km suid van die dorp. Die kloof is dig begroei met inheemse bome. Daagliks lewer die bron 1½ miljoen liter water teen 42.8°C. Die water is smaakloos.

Die terrein rondom die bron is goed ontwikkel. Daar is swembaddens, rotspoele, vakansiehuise, kampeerplekke, wandelpaaie, 'n winkel en 'n restaurant.

In Oktober 1773 het die Sweedse plantkundige Carl Pehr (Peter) Thunberg en die Skotse reisiger, tuinier en plantversamelaar Francis Masson die bron besoek. Vroeg in die 19de eeu is hulle gevolg deur Jacob Abraham de Mist en Hinrich Lichtenstein in Oktober 1803 en die Wesleyaanse Metodiste-sendeling eerw. Barnabas Shaw in 1818.

Bibliografie
------------

* Booyens, Bun: Bronwaters van genesing. Die tradisionele warmbron-waterkuur in ons volksgeneeskunde. Kaapstad: Tafelberg, vir die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing, 1981. ISBN 0-624-01584-X
* Waring, Gerald A. en hersien deur Reginald R. Blankenship en Ray Bentall: Thermal springs of the United States and other countries - a summary. Washington: US Government Printing Office, 1965. (Geological Survey Professional Paper 492). Internet-aanlyn beskikbaar.
* www.thebaths.co.za
**Vlekvrye stale** (ook bekend as roesvrye stale) is yster-gebaseerde legerings wat 'n minimum van ongeveer 11% chroom bevat (die minimum hoeveelheid wat nodig is om roesvorming van te verhoed)(. Min vlekvrye stale bevat meer as 30 persent chroom of minder as 50% yster. Hierdie stale bereik hul roesvrye kenmerk deur die vorming van 'n dun, onsigbare en vasklewende chroomoksied-ryke oppervlakfilm. Die oksied heel homself voordurend in die teenwoordigheid van suurstof. Ander elemente wat bygevoeg word om sekere karakteristieke te verbeter, sluit in nikkel, koper, aluminium, silikon, niobium, stikstof, swael en selenium. Koolstof is normaal teenwoordig in hoeveelhede wat strek van minder as 0.03% tot meer as 1% in sekere martensitiese grade.

Met enkele uitsonderings kan vlekvrye stale met konvensionele metodes deur middel van tegnieke soos giet, wals, smee, dieptrek en poeiermetallurgie gevorm word. Fabrisering geskied deur masjinering en laswerk is moontlik met sweis-, hardsoldeer-, soldeer- en plak-tegnieke. Vlekvrye staal kan ook gebruik word as 'n bekleding vir gewone koolstof of lae-legeerde stale, sowel as op sekere nie-ystermetale en legerings.

**Designasie en klassifikasie van vlekvrye stale**

Die drie-syfer designasies van die AISI (*American Iron and Steel Institute*) word algemeen in die wêreld gebruik. Die 200 en 300 reekse dui austenitiese stale aan, terwyl die 400 reeks martensitiese en dupleks-stale aanndui. Verandering in die samestelling word deur een- en tweeletter agtervoegsels aangedui.
Vlekvrye staal kan verdeel word in 5 families waarvan 4 gebaseer word op 'n karakteristieke kristallografiese of mikrostruktuur van die familie. So word onderskei tussen Austenitiese, Ferritiese, Martensitiese en Dupleks vlekvrye stale, plus ‘n vyfde familie, Presipitasie-verhardbare (PH-) stale, waar die onderskeidende kenmerk die hittebehandeling is wat gebruik word, eerder as die mikrostruktuur.

**Verwysings**

1. ↑  Davis JR, editor. Stainless steels. ASM international; 1994.