recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **sneeuluiperd** of **sneeupanter** (***Uncia uncia***) is ’n kat van middelmatige grootte wat in die berge van Sentraal- en Suid-Asië hou. Die klassifikasie van dié spesie kan verander nadat verdere deeglike studies gedoen is.

Sneeuluiperds hou tussen 3 000 en 5 500 meter bo die seevlak in die rotsagtige berge van Asië. Hulle is baie geheimsinnig en dit is onseker hoeveel van hulle oor is, hoewel dit geskat word op tussen 3 500 en 7 000 in die natuur en tussen 600 en 700 in dieretuine wêreldwyd.

Beskrywing
----------

Sneeuluiperds is kleiner as ander groot katte, maar wissel nes hulle van grootte, tussen 27 en 54 kg. Die lengte van die lyf wissel tussen 75 en 130 cm, met ’n stert van 75 tot 90 persent van die dier se lengte. Hulle het ’n lang, dik pels wat wissel van rokerig grys tot gelerig. Anders as ander katsoorte is hul oë dofgroen of grys.

Hulle het sekere eienskappe om hulle in die koue te help oorleef. Hulle is fris gebou met ’n dik pels en klein, ronde ore. Hul breë pote help hulle oor die sneeu loop en hul lang sterte help hulle hul balans hou in die bergagtige dele en die diep klowe waaroor hulle spring. Hulle gebruik ook hul sterte om hul gesigte warm te hou.

Taksonomie
----------

In die verlede is die sneeuluiperd in die genus *Panthera* geplaas saam met die ander groter oorlewende Felidae, maar hy is later in sy eie genus, *Uncia*, geplaas. Daar is gemeen hy is nie na verwant aan die luiperd (*Panthera pardus*) nie. ’n Onlangse studie het hom egter reg in die genus *Panthera* geplaas, met sy naaste verwant die tier (*Panthera tigris*), hoewel sy presiese posisie steeds onduidelik is. Talle bronne beskou dit steeds as *Uncia* totdat verdere studies gedoen is.
**Richard Rive** (\* 1931 in Kaapstad, † 1989 in Kaapstad) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer wat in sy werke die werklikheid van die rasseskeiding in Suid-Afrika, soos dit deur nie-blankes ervaar is, behandel het. Rive was betrokke in die stryd teen apartheid en in teenstelling met baie van sy kollegas het besluit om in Suid-Afrika te bly.

Rive is in 1931 in Distrik Ses, een van Kaapstad se bekendste bruin-werkersbuurte gebore. Hy volg 'n akademiese loopbaan en studeer aan Suid-Afrikaanse en oorsese universiteite. In 1965 is 'n Fulbright-beurs en later 'n beurs vir verdere navorsingswerk aan die Universiteit van Oxford (Verenigde Koninkryk) aan hom toegeken. Hier doen hy ook sy doktoraal oor die Suid-Afrikaanse skryweres Olive Schreiner.

'n Groot deel van Rive se literêre werke verskyn in die sestigerjare, soos die kortverhale *Daggasmoker's Dream* en *The Bench*, wat op die gruweldade van die apartheidstelsel konsentreer. Aanvanklik bly kortverhale Rive se literêre gunstelingvorm, en hy publiseer sy verhale in bundels of in tydskrifte soos *Drum* en *Fighting Talk*. Daarnaas skryf hy drie romans: *Emergency* (1964), '*Buckingham Palace', District Six* (1986) en *Emergency Continued* (1990). Sy outobiografie *Writing Black* verskyn in 1981.

Sy laaste roman is postuum gepubliseer, nadat Rive in 1989 in sy huis in Kaapstad vermoor is.
Die **inligtingsdebakel** (ook bekend as die **inligtingskandaal** en die **Muldergate-skandaal**) was ’n Suid-Afrikaanse politieke skandaal.

Gedurende die sewentigerjare het die regering R75 miljoen aan ’n geheime inligtingsprogram spandeer. Die fondse was deur die kabinet, en met mnr. P.W. Botha se samewerking, in die begroting van Verdediging weggesteek – sonder Parlementêre goedkeuring. ’n Kabinetskomitee, onder voorsitterskap van mnr. Vorster, het die projekte gemonitor en die finansiering met die Minister van Finansies, eers dr. Nic Diederichs en daarna dr. Owen Horwood deurgevoer. Nadat sekere geheime projekte aan die pers gelek is het die Suid-Afrikaanse politieke landskap onomkeerbaar verander. Die Minister van Inligting, dr. Connie Mulder, is uit sy amp ontslaan en hy is saam met dr. Eschel Rhoodie en genl. Hendrik van den Berg as die sogenaamde skuldiges in die koerante afgemaak. Die Engelse pers het die debakel *Muldergate* gedoop.

Nadat P.W. Botha oorgeneem het as staatshoof het hy mnr. Rudolph Erasmus aangestel om ondersoek te doen na die besteding van geheime fondse. Die Erasmus-kommissie het aangevoer dat die staat niks geweet het van die besteding van geheime fondse nie en dat drs. Connie Mulder en Eschel Rhoodie, wat onderskeidelik as Minister en Sekretaris van Inligting deur die staat opgedra is om die programme uit te voer, die enigste verantwoordelike persone was. 

Die Erasmus-kommissie het in verskeie hofsake betrokke geraak maar nie een daarvan gewen nie. Ook dr. Eschel Rhoodie is deur die Appèlhof onskuldig bevind. Op 31 Januarie 1979 het Mulder as LV vir Randfontein bedank en op 6 April 1979 is hy uit die Nasionale Party geskors omdat hy geweier het om hom ongekwalifiseerd by die eerste twee verslae van die Erasmus-kommissie neer te lê.
**Aartappelskyfies** is dun snye aartappels, wat in diepolie, in 'n oond of in 'n mikrogolfoond gebak word. Hulle dien as bykos of versnappering en word in 'n groot aantal variante aangebied.

Geskiedenis
-----------

Aartappelskyfies
Die eerste aartappelskyfies is vermoedelik op 24 Augustus 1853 deur George Crum, 'n kok van die Moon Lake Lodge-hotel in Saratoga Springs (New York, Verenigde State) gebak, nadat 'n gas - na bewering die bekende nyweraar Cornelius Vanderbilt - verskeie kere gekla het dat sy gebraaide aartappels te dik gesny was. Crum het die aartappels uiteindelik so dun gesny dat hulle nie meer met die vurk geëet kon word nie. Nogtans was Vanderbilt mal oor die aartappelskyfies, en hulle is voortaan onder die naam *Saratoga Chips* op die hotel se spyskaart gelys en het vinnig orals in Nieu-Engeland bekend geraak.

Saratoga tjips
Die industriële vervaardiging van aartappelskyfies begin sedert die twintigerjare van die 20ste eeu ontwikkel, nadat Herman Lay, 'n middelman uit die suide van die VSA, 'n aartappelskiller uitgevind het. Die aartappelskyfies is aanvanklik nie gekruie nie, wat hulle gewildheid nadelig beïnvloed het.

Die eienaar van 'n klein familiebedryf in Dublin (Ierland), Tayto, het in die veertigerjare 'n metode ontwikkel waarmee speserye en geurmiddels toegevoeg kon word. Ná 'n aantal eksperimente het Tayto die eerste gekruide aartappelskyfies vervaardig, wat as *Cheese and Onion* (kaas-en-uie) en *Salt 'n' Vinegar* (sout-en-asyn) aangebied is. Vir die laasgenoemde soort is 'n pakkie sout saam met die aartappelskyfies verkoop, sodat die verbruiker die sout volgens smaak kon byvoeg.

Tayto se idee het vir baie opwinding in die voedselbedryf gesorg, en die bestuurders van leidende aartappelskyfie-vervaardigers uit die VSA het na Dublin gekom om die nuwe produk te proe en 'n lisensie vir die vervaardiging in Noord-Amerika te kry. Danksy die verkoop van die regte het Tayto 'n welvarende man geword, en sy onderneming is nog steeds die grootste vervaardiger van aartappelskyfies in Ierland.

Metode
------

Die basiese resep vir die bereiding van aartappelskyfies het steeds dieselfde gebly. Rou aartappels word geskil, in dun snye van sowat een millimeter gesny, in soutwater geplaas, gedroog en in diepolie gebak. Nadat die oortollige olie verwyder is, word die aartappelskyfies gesout en met speserye gegeur. Hulle kan warm of koud bedien word. Aangesien die water byna volledig verwyder is, hou die skyfies baie lank as hulle lugdig verpak word.

Rou aartappelskyfies kan ook met sout en ander speserye in die mikrogolfoond gaargemaak word. Ná dertien minute baktyd teen 800 Watt is die skyfies bros. Hulle is ook geskik vir mense wat 'n vetvrye dieet behoort te volg.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4292257-4
* LCCN: sh85105622
* NKC: ph912115

 |
**Sadie Bosman** is ’n Afrikaanse skrywer.

Lewe en werk
------------

Sy skryf in "*Langs kronkelende weë*" oor die tydperk van die Rebellie en die 1914-veldtog teen Duits-Suidwes. Hannes en Miemie is verloof, maar hulle vaders sit aan verskillende kante van die politieke draad, waar Hannes se pa die veldtog in Duits-Suidwes ondersteun en Miemie se pa die Rebellie. Dit lei tot vyandskap tussen die families. Hannes kom eindelik tot ander insigte na sy omswerwinge in die Vrystaat en aan die einde van "kronkelende weë" kry hy tog vir Miemie. Die roman gaan gebuk onder ’n skryfstyl van sentimentele oordadigheid en mooiskrywery, met gebrekkige sielkundige motivering vir die karakters se optrede. Die boodskap staan sentraal en die verhaal is daaraan ondergeskik, in stede van andersom. Aanvanklik het hierdie roman in 1916 in Hoog-Hollands verskyn. In 1924 publiseer sy in *Die Huisgenoot* die lang verhaal "*Stemme van die vlaktes*", wat die lief en leed (veral laasgenoemde) van ’n Bolandse meisie wat in die Noordweste gaan skoolhou as onderwerp het. Terwyl die verhaal self min om die lyf het, is daar tog verbetering in styl en tegniek te bespeur en ’n poging word aangewend om ook die innerlike gevoelens van die karakters sielkundig te ontleed. Sy is op haar beste in enkele kortverhale, waaronder "*Melima*" wat in 1924 in *Die Huisgenoot* verskyn.

Publikasies
-----------

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
| 1921 | Langs kronkelende weë |

Bronnelys
---------

### Boeke

* Kannemeyer, J.C. "Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur 1" Academica, Pretoria en Kaapstad Tweede druk
* 1984
* Schoonees, P.C. "Die prosa van die tweede Afrikaanse beweging" J.H. de Bussy, Pretoria / Hollandsch-
* Afrikaansche Uitgevers Maatschappij v/h J. Dusseau & Co. Kaapstad 1939 (derde druk)
* Van Coller, H.P. (red.) "Perspektief en Profiel Deel I" J.L. van Schaik-Uitgewers Pretoria Eerste uitgawe 1998

### Internet

* Esaach:
* Schoonees, P.C. Dbnl:

### Ander verwysings

1. ↑  Primêre bron van inligting is P.C. Schoonees se "Die prosa van die tweede Afrikaanse beweging":
'n SunRay werkstasie.
**Sun Microsystems** was 'n rekenaarmaatskappy wat wêreldwyd sake gedoen het. Hulle hoofkantoor was in Santa Clara, Kalifornië, VSA geleë. Hulle was op 'n stadium een van die grootste rekenaarmaatskappye ter wêreld. In 2007 het Sun 33 900 werknemers gehad wat oor 170 lande werksaam was. Op 20 April 2009 het Sun Microsystems aangekondig dat hulle ingestem het dat Oracle hulle uitkoop.

Sun Microsystems het ook kantore in Suid-Afrika gehad, vanwaar ondersteuning gebied en opleiding verskaf is om mense in staat te stel om die maatskappy se produkte te kon gebruik.

Geskiedenis
-----------

Op 12 Februarie 1982 stig Vinod Khosla, Andy Bechtolsheim en Scott McNealy die Sun Microsystems maatskappy. Die maatskappy se naam is afgelei van *Stanford University Network*, waar die stigterslede gestudeer het. Die maatskappy se leuse is "die netwerk is die rekenaar". Vanaf die begin af het hulle ten doel gehad om rekenaars in netwerke met mekaar te laat saamwerk.

Hardeware
---------

Sun vervaardig die SPARC-rekenaarverwerker en ook stelsels wat die verwerkers gebruik. Naas SPARC gebruik hulle ook verwerkers van AMD en Intel.

Sagteware
---------

Sun se bedryfstelsel is Solaris. Die bedryfstelsel se bronkode word onder die naam OpenSolaris beskikbaar gestel.

Die maatskappy is ook bekend vir hulle platform onafhanklike Java ontwikkelingstaal.

Sun besit ook 'n kantoorpakket genaamd StarOffice (en die gratis variant OpenOffice.org). Onlangs het Sun ook die oopbron MySQL-databasisbestuurstelsel oorgekoop.

Lêersisteme
-----------

Sun het die Network File System (NFS), wat op meeste Unix en Linux stelsels beskikbaar is, ontwerp. Meer onlangs het hulle ook die Zettabyte File System (ZFS) vrygestel.
Die **Shasherivier** of **Shashirivier** is 'n groot sytak van die Limpoporivier in Zimbabwe. Dit strek noordwes vanaf Francistown, Botswana, en vloei in die Limpopo in op die grens tussen Suid-Afrika, Botswana en Zimbabwe. Die samevloeing is direk noord van die Mapungubwe Nasionale Park.

Hidrologie
----------

Die Shasherivier is nie 'n standhoudende rivier nie, en vloei gewoonlik slegs 'n paar dae van die jaar. Die rivier dra slegs 12,2% van die gemiddelde jaarlikse vloei van water in die Limpopokom by.

Groot sytakke van die Shasherivier sluit die Simukwe-, Shashani-, Thuli-, Tati- en Ramokgwebanariviere in.

Die Shasherivier is grootliks 'n kanaal wat met sand gevul is, met wydverspreide alluviale akwafers in die rivierkanaal onder die alluviale plein. Hierdie akwafers voorsien water aan 'n klompie besproeiingskemas, insluitende die Sibasa en Shashi.

Meer as 2 miljoen jaar gelede het die boonste Zambezirivier suidwaarts deur die Makgadikgadipan geloop na die Shasherivier.

Damme
-----

Die Shashedam is in die Shasherivier naby Francistown gebou, met die doel om die nywerheidsdorp Selebi-Phikwe van water te voorsien. Die dam voorsien ook die omliggende dorpe, die Phoeniks-nikkelmyn en Pupane-goudmyn van water.

Die Dikgatlhongdam (in Desember 2001 voltooi) is verder stroomaf gebou naby die dorp Robelela. Die dam se bakmaat is 400 000 000 kubieke meter.
’n Foto van die oppervlak van Antarktika.
**Sneeubalaarde** is ’n hipotese dat die aarde se oppervlak een of meer kere heeltemal of feitlik heeltemal met ys bedek was, meer as 650 miljoen jaar gelede. Dit is ’n onderwerp van debatvoering in die wetenskapwêreld.

Hipotese
--------

Voorstanders van die hipotese meen dit is die beste verduideliking daarvoor dat afsettings wat gewoonlik met gletsers verbind word, op al die kontinente aangetref word, selfs in gebiede wat volgens paleogeografiese getuienis in dié tyd naby die ewenaar geleë was. 

Teenstanders bevraagteken die implikasies van die getuienis en die geofisiese haalbaarheid van ’n oseaan wat met ys of half gesmelte ys bedek is. Hulle lê klem op hoe moeilik dit vir die aarde sou wees om uit so ’n toestand te ontsnap. Daar is steeds ’n paar onbeantwoorde vrae, soos of die aarde heeltemal met ys bedek was en of daar ’n dun strook om die ewenaar was waar oop (of seisoenale oop) water voorgekom het.

Die sneeubalaarde-episodes het vermoedelik plaasgevind voor die skielike "ontploffing" van veelsellige organismes tydens die Kambrium. Die mees onlangse episode kon ’n sneller gewees het vir die evolusie van meerselligheid. ’n Ander, veel vroeër en langer episode, die Paleoproterosoïese verysing wat 2,4 tot 2,1 miljard jaar gelede sou plaasgevind het, kon veroorsaak gewees het deur die eerste verskyning van suurstof in die atmosfeer, bekend as die Groot Suurstofkatastrofe.
Isuzu se logo
**Isuzu Motors Suid-Afrika (Edms.) Bpk.** is 'n voertuigvervaardiger met sy hoofkwartier in Sandton (Johannesburg), Suid-Afrika.

Isuzu Trucks South Africa is in November 2006 gestig met 'n totale belegging van 80 miljoen rand as 'n gesamentlike onderneming tussen Isuzu van Japan en General Motors Suid-Afrika (Pvt.) Bpk. met beide beleggers wat elk 50% besit het. Isuzu Motors Bpk. van Japan het sy aandeel in Isuzu Trucks South Africa tot 70% verhoog deur 'n 20%-belang van GM Suid-Afrika in 2013 te koop. In 2017 is aangekondig dat General Motors Suid-Afrika gesluit sal word, en Isuzu het die oorblywende 30% van die aandele van Isuzu Trucks South Africa gekoop en dit saamgesmelt met die ander bates van GM Suid-Afrika wat Isuzu ook verkry het, om Isuzu Motors Suid-Afrika te vorm.

Isuzu Trucks South Africa het destyds slegs vervaardiging, verkope en ondersteuning van Isuzu kommersiële vragmotors (N-reeks en F-reeks) hanteer. Isuzu KB-bakkies is benewens sy Chevrolet en Opel-modelle deur GM Suid-Afrika behartig. Die nuwe Isuzu Motors Suid-Afrika hanteer beide Isuzu-bakkies en kommersiële vragmotors.

Produksiekapasiteit is 5 000 eenhede kommersiële vragmotors per jaar en 23 000 eenhede bakkies per jaar. Die aanlegbestuur rapporteer aan die maatskappy se president, Masanori Katayama.

Die aanlegperseel beslaan 'n oppervlakte van 16 602 vierkante meter in die General Motors Kempstonweg-aanleg in Gqeberha, asook 'n verdere 790 vk. meter by sy hoofkwartier in Sandton. Daar is ook uitvoere na Malawi, Mauritius, Mosambiek, Zambië en Zimbabwe. Die Suid-Afrikaanse maatskappy het sowat 50 administratiewe personeellede.
Safair Lockheed L-100-30 Hercules
Safair L100-30 ZS-RSC staan op die "Deep Freeze" blad by Christchurch Internasionale Lughawe tussen missies na Zucchelli Stasie in Terra Nova-baai, Antarktika.
**Safair** (IATA: **FA**, ICAO: **SFR**) is 'n lugvaartmaatskappy gebaseer op die O.R. Tambo Internasionale Lughawe in Kempton Park, Suid-Afrika  Dit bedryf een van die wêreld se grootste vlote van die burgerlike Lockheed L-100 Hercules vragvliegtuig, dit onderneem ook huurvlugte; doen vliegtuigverhuring en verkope; kontrakbedrywighede en verhuringsdienste; huur van vlugbemanning en opleiding; die instandhouding en modifikasie van vliegtuie; lugvaartveiligheid en mediese opleiding; en kan bedrywighede ondersteun.

Vloot
-----

Teen Julie 2019 bestaan die vloot van Safair uit:


**Safairvloot**| Vliegtuig | In vloot |
| --- | --- |
| Boeing 737-800 | 7 |
| Boeing 737-400 | 10 |
| Boeing 737-400 Combi | 1 |
| Lockheed L-100-30 Hercules | 6 |
| Totaal | 24 |

FlySafair
---------

*Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: FlySafair.*
In 2013 het Safair 'n laekosteredery filiaal genaamd FlySafair begin, wat tans plaaslike passasiersdienste in Suid-Afrika bedryf.

Geskiedenis
-----------

Safair is aanvanklik deur Safmarine in Maart 1969 as 'n lugredery gestig en het begin bedryf op 18 Maart 1970. Sy primêre kliënt in die 1980's was die Suid-Afrikaanse Weermag. Tot die 1990's bedien dit hoofsaaklik die streeks- en plaaslike lugvragmark. In 1991 word dit gediversifiseer tot instandhouding van vliegtuie en oornagkoerierdienste, maar gaan ook voort met verhurings. In 1998 koop dit 'n 49%-belang in "Air Contractors", gebaseer in Ierland, en is self deur "Imperial Holdings" vir VS$ 40 miljoen gekoop in Desember 1998. In Julie 1999 verkry Safair beheer oor "National Airways Corporation" en "Streamline Aviation" ('n huurvlug- en vliegtuigverkoopmaatskappy). Dit is 'n volfiliaal van "ASL Aviation Group Ltd" gebaseer in Dublin, Ierland,  'n filiaal van die Belgiese groep Compagnie Maritieme Belge
**Itoeroep** (Russies: Остров Итуру́п, *Ostrof Itoeroep*; Ainoe: エツ゚ヲロㇷ゚シㇼ, *Etoeworop*; Japannees: 択捉島, *Etorofu-tō*), histories ook "Etrof" en "Jetoroep" genoem, is een van die Koerile-eilande. Dit was voorheen bekend as "Staten-eiland". Dit is die grootste en noordelikste eiland van die suidelike Koerile, en Rusland sowel as Japan maak daarop aanspraak.

Die eiland was sedert 1855 Japannese eiendom, tot in 1945 aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, toe Sowjet-soldate besit geneem het van al die Koerile-eilande en Japannese bewoners uitforseer het. Die eiland word steeds deur Japan opgeëis, wat 'n terrein op Itoeroep beskou as sy noordelikste punt.

Itoeroep is naby die suidelike punt van die Koerile-argipel geleë, tussen Koenasjiri (19 km suidwes) en Oeroep (37 km noordoos). Die dorp Koerilsk, die administratiewe sentrum van Koerilski-distrik, is rofweg in die middel van die weskus geleë.

Itoeroep en Oeroep word geskei deur die Straat van Vries, genoem na die Nederlandse ontdekkingsreisiger Maarten Gerritsz Vries, sover bekend die eerste Europeër wat die gebied verken het.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Itoeroep.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* NDL: 00628282
* VIAF: 257266238
* WorldCat Identities: viaf-257266238

 |
Donkervoort S7
Donkervoort S8
Donkervoort D8 GTO
**Donkervoort** is 'n Nederlandse sportmotorvervaardiger wat ultra-liggewig voertuie met die hand vervaardig.

Die maatskappy is in 1978 deur Joop Donkervoort gestig.

Donkervoort het 'n verskeidenheid voertuie vervaardig wat begin met die S7 tussen 1978 tot 1984, wat later vervang is met die S8 wat tussen 1980 en 1994 vervaardig is. Die D10 is in 1988 vir Donkervoort se 10de bestaansjaar vervaardig en die D8 tussen 1993 en 2022. Die D8 was die maatskappy se topverkopermodel en Donkervoort het dit in verskillende weergawes vervaardig. Die maatskappy se huidige model is die F22 wat die D8-reeks vervang het.

Die Donkervoort D8-voertuigtipe is herontwerp deur die stigter Joop Donkervoort.

Danksy die uiters ligte massa van die Donkervoort-voertuie is versnelling tot 100 km/h in 2,8 sekondes (vir die Donkervoort D8 GTO) asook uiterste draaisnelhede en stilhou moontlik.

Donkervoort gebruik materiale soos koolstofveselversterkte plastiek (CFRP) en ander moderne saamgestelde materiale vir sy motors.
Die mees onlangse penlop van Trongsa.
**Penlop van Trongsa** (Dzongkha: ཀྲོང་གསར་དཔོན་སློབ་, Wylie: *Krong-gsar dpon-slob*), ook genoem **penlop van Chötse** (Dzongkha: ཆོས་རྩེ་དཔོན་སློབ་, Wylie: *Chos-rtse dpon-slob*), is ’n Bhoetanese titel wat gewoonlik gaan aan die land se kroonprins. Die mees onlangse titelhouer is koning Jigme Khesar Namgyel Wangchuck – hy het dit gekry toe hy die kroonprins was. Hoewel die huidige regmatige troonopvolger sy seun, Jigme Namgyel Wangchuck, is, word die titel gehou vir die amptelik aangewese opvolger, wat deur die koning (of Druk Gyalpo, "Draakkoning") verander kan word. Die regerende Druk Gyalpo kan ook die titel behou of dit ná sy kroning aan ’n ander persoon gee.

Penlop is ’n titel wat min of meer ooreenstem met "provinsiale goewerneur" of "hertog". Die Huis van Wangchuck het die titel penlop van Trongsa gehad voordat die land ’n monargie geword het. Daar was oorspronklik penlops vir elk van die land se nege provinsies, maar hulle is onder die 12de penlop van Trongsa, Ugyen Wangchuck, gekonsolideer toe hy in 1907 die eerste koning van Bhoetan word.
'n **Pentose** is 'n monosakkaried met vyf koolstofatome. Pentoses word in twee groepe onderverdeel: aldopentoses het 'n aldehied funksionele groep op die koolstofatoom by posisie 1, en ketopentoses het 'n ketoon funksionele groep op die koolstofatoom by posisie 2 of 3.

Aldopentoses
------------

Die aldopentoses het drie chirale sentrums en het dus elkeen agt (23) verskillende stereoisomere.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

D-Arabinose | 

D-Lixose | 

D-Ribose | 

D-Xilose |
| 

L-Arabinose | 

L-Lixose | 

L-Ribose | 

L-Xilose |

Ribose is 'n bestanddeel van RNA, en die verwante molekule, deoksiribose, is 'n bestanddeel van DNA. Gefosforileerde pentoses is belangrike produkte van die pentosefosfaat pad, spesifiek ribose 5-fosfaat (R5P), wat gebruik word in die sintese van nukleotiede en nukleïensure, en eritrose 4-fosfaat (E4P), wat gebruik word in die sintese van aromatiese aminosure.

Ketopentoses
------------

Die 2-ketopentoses het twee chirale sentrums, en dus vier (23) verskillende stereoisomere. Die 3-ketopentoses is skaars.

|  |  |
| --- | --- |
| 

D-Ribulose | 

D-Xilulose |
| 

L-Ribulose | 

L-Xilulose |

Eienskappe
----------

Die aldehied en ketoon funksionele groepe van pentoses reageer met die naburige hidroksiel funksionele groepe om intramolekulêre hemiasetale en hemiketale, onderskeidelik, te vorm. Die gevolglike ringstruktuur is verwant aan furan, en staan bekend as 'n furanose. Die ring gaan spontaan oop en toe, in 'n omkeerbare reaksie, sodat rotasie van die binding tussen die karbonielgroep en die aangrensende koolstofatoom plaasvind, waardeur twee verskillende konfigurasies (α en β) ontstaan. Hierdie proses word mutarotasie genoem.

'n Polimeer wat bestaan uit pentose-eenhede staan bekend as 'n pentosaan.

### Toetse vir pentoses

Die belangrikste toetse vir pentoses maak staat op die omskakeling van die pentose na furfuraal, wat dan reageer met 'n chromofoor. In Tollens se toets vir pentoses (wat nie verwar moet word met Tollens se silwer-spieël toets vir reduserende suikers) reageer die furfuraalring met floroglucinol om 'n gekleurde verbinding te vorm; in die anilienasetaat toets reageer dit met anilienasetaat; en in Bial se toets reageer dit met orsinol. In elkeen van hierdie toetse, reageer pentoses baie sterker en vinniger as heksoses.
Die kerk van Honningsvåg dateer uit die jaar 1884
Honningsvåg in die winter
'n Tipiese winterse hemel oor Honningsvåg
**Honningsvåg** (Samies: **Honnesváhki** of **Áváhki**) is 'n klein stad en visserhawe in die munisipaliteit Nordkapp van die Noord-Noorse provinsie Finnmark. Honningsvåg lê op die eiland Magerøya en het 'n bevolking van sowat 2 400 mense.

Honningsvåg is die derde grootste kruisvaarthawe in Noorweë en word ook deur skepe van Hurtigruten aangedoen, maar het veral bekendheid verwerf vanweë sy ligging naby die Noordkaap (Noors: *Nordkapp*). Die hawe is in die somer gevolglik 'n belangrike bestemming vir plesierbote. Die lugredery *Widerøe* bied daarnaas gereelde vlugte na die lughawe Valan naby Honningsvåg aan. Die toerisme in verband met die Noordkaap, wat sowat 40 kilometer van die stad af lê, en vissery is die vernaamste bronne van inkomste vir Honningsvåg.

Alhoewel Honningsvåg homself sedert die 1990's as die "noordelikste stad ter wêreld" bemark (en gelyktydig ook na sy ligging naby die Noordkaap verwys), is daar in geografiese opsig nog ander stede soos Barrow in die Amerikaanse deelstaat Alaska wat aanspraak kan maak op hierdie titel.

Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog is alle nedersettings op die eiland Magerøya deur die Duitse Weermag aan die brand gesteek nadat hulle op bevel van Adolf Hitler 'n beleid van verskroeide aarde gevolg het. Net Honningsvåg se kerk uit die jaar 1884 het destyds bewaar gebly.

Geografie en klimaat
--------------------

Honningsvåg lê in die Subarktiese klimaatsone, maar danksy die matigende invloed van die warm Golfstroom is temperature langs die kus sowat 20 °C hoër as in ander gebiede van dieselfde breedtegraad (71°). Daar word jaarliks sowat 800 millimeter se neerslae aangeteken wat veral op die sowat 150 dae van die jaar val wanneer die kwik benede vriespunt daal.

Die Middernagson, 'n tipiese verskynsel in die Nordiese lande, kan in die Noordkaapgebied in die periode tussen die middel van Mei en laat Julie bewonder word. Op 20 November verdwyn die son tot by 22 Januarie heeltemal agter die horison.

Die plato van die Noordkaap se rotswand lê sowat 34 kilometer van Honningsvåg af en is die noordelikste punt van Europa op 'n breedtegraad van 71° 10'. Die rotswand het lankal as 'n belangrike baken vir seevaarders gedien.
Trongsa-dzong, die setel van die penlop van Trongsa.
**Penlop** (Dzongkha: དཔོན་སློབ་; Wylie: *dpon-slob*; ook gespel ponlop of pönlop) is ’n Dzongkha-term wat rofweg as "goewerneur" vertaal kan word. Die penlops van Bhoetan was voor die land se vereniging in ’n monargie die heersers van sekere gebiede, maar het nou ’n administratiewe amp. Penlops is nou ondergeskik aan die Huis van Wangchuck. 

Bhoetan het tradisioneel uit nege provinsies bestaan: Trongsa, Paro, Punakha, Wangdue Phodrang, Daga, Bumthang, Thimphu, Kurtoed en Kurmaed. Laasgenoemde twee is onder een plaaslike administrasie verenig en dit bring die huidige getal goewerneurs in die land op agt te staan. Sommige heersers was penlops, terwyl ander die titel **dzongpen** (Dzongkha: རྗོང་དཔོན་; Wylie: *rjong-dpon*; ook jongpen of dzongpön) gehad het; dit kan ook as "goewerneur" vertaal word.

Onder die land se ou dubbele regeringstelsel het die penlops en dzongpens teoreties oor hul eie gebiede geheers, maar hulle was dienaars van die Druk Desi. In die praktyk was daar egter min regeringsbeheer oor hulle, en die penlops van Trongsa en Paro het die res van die plaaslike goewerneurs oorheers. En hoewel alle goewerneurs amptelik deur die Shabdrung Rinpoche (en later die Druk Desi) aangestel is, was sommige ampte soos die penlop van Trongsa de facto erflik. Penlops en dzongpens het dikwels ook ander ampte beklee, soos Druk Desi of Je Khenpo.

In 1907 is die mag in Bhoetan gekonsolideer onder die 12de penlop van Trongsa, Ugyen Wangchuck, en het hy die eerste koning van Bhoetan (Druk Gyalpo, "Draakkoning") geword. Die koning of aangewese troonopvolger van Bhoetan hou steeds vir ’n tydperk die titel penlop van Trongsa.
**Sharpeville** is 'n woonbuurt van Vereeniging, Republiek van Suid-Afrika, sowat 50 kilometer ten suide van Johannesburg, in die huidige provinsie Gauteng (vroeër Transvaal).

Die Sharpeville-slagting
------------------------

*Hoofartikel: Sharpeville-slagting.*
Die buurt, wat na John Sharpe, 'n burgemeester van Vereeniging, vernoem is, was op 21 Maart 1960 die toneel van die sogenaamde Sharpeville-slagting, waarvan die internasionale gemeenskap met skok kennis geneem het en wat aanleiding tot landwye onluste gegee het. Daar is beweer dat die swart betogings in Sharpeville tot 'n paniekbevange reaksie deur die polisie gelei het. 'n Geregtelike ondersoek het egter aangetoon dat die meeste van die 69 slagoffers van agter geskiet is. Die regering van Hendrik Verwoerd het 'n noodtoestand verklaar en 'n verbod op die African National Congress en die Pan Africanist Congress, van Robert Sobukwe, geplaas. Nelson Mandela het daaropvolgens sy beleid van vreedsame verset laat vaar en die ANC se militêre vleuel, die *Umkhonto we Sizwe*, gestig.

| * l
* b
* w
Sedibeng-distriksmunisipaliteit, Gauteng |
| --- |
| Setel: **Vereeniging** |
| Emfuleni | Boipatong • Bophelong • Evaton • Sebokeng • Sharpeville • Vanderbijlpark • Vereeniging | Sedibeng within South AfricaSedibeng within South Africa |
| Lesedi | Devon • Heidelberg • Ratanda |
| Midvaal | Henley on Klip • Meyerton • Randvaal • Risiville • Vaal Marina • Walkerville |
Netwerk se logo.
**Netwerk** is 'n onafhanklike, nie-politiese, vrywillige, Christelike Afrikaner organisasie in Namibië, gerig op die bevordering van die belange van Afrikaners in Namibië om sodoende die land en die breë gemeenskap te dien, sonder om ander groepe se belange te benadeel. Voorts streef die organisasie om die ontwikkeling van Afrikaners tot uitnemendheid op elke terrein van die samelewing te bevorder en die bemagtiging van Afrikaners om hulle welvaart te help verbeter, ten einde ander gemeenskappe te bemagtig.

Geskiedenis
-----------

Weens kommer oor die bewaring van die Afrikanerkultuur en ekonomiese tradisies sowel as die uitbou daarvan in Namibië het ŉ paar individue die organisasie Netwerk in 2006 gestig om Afrikanerbelange te bevorder.

Netwerk het uitgereik na die enkele oorblywende Afrikanerorganisasies en begin om die werksaamhede te koördineer. Voorts het Netwerk Afrikaner eiendomme en finansiële bates in Namibië gekonsolideer in samewerking met die Selfhelp Trust, sodat die bates meer gekonsolideerd aangewend kan word vir die bevordering van die Afrikanerkultuur in Namibië.

Die Selfhelp Trust het in die middestad van Windhoek ’n bymekaarkomplek vir Afrikaners opgerig en dit "Ons Erfdeel" genoem. Op die terrein is die Bittereinder-monument, een van die min Afrikaner-monumente in Namibië. Ons Erfdeel huisves vandag ’n Afrikaner argief, biblioteek en is ’n bymekaarkomplek vir Afrikaanse taal- en kultuurorganisasies.

Doelstelling van Netwerk
------------------------

* Bevordering van die belange van Afrikaners om daardeur die land en die breë gemeenskap te dien, sonder die benadeling van die ander se belange;
* Bydrae tot die ontwikkeling van Afrikaners tot uitnemendheid op elke terrein van die samelewing; en
* Bemagtiging van Afrikaners om hulle welvaart te help verbeter, ten einde ander gemeenskappe te bemagtig.

Aksies
------

Netwerk poog om netwerke in die breë gemeenskap uit te brei, deur om Afrikaanse besighede aan mekaar voor te stel en te laat netwerk met die doel om verdere onderlinge besigheidsverhoudings te versterk. Aktuele sprekers word ook genooi om waarde toevoeg tot besighede en individue. Netwerk bevorder ook kontak en interaksie met ‘n veelheid van Namibiese en Suid-Afrikaanse Afrikaanse belangegroepe.

Bronne
------

* 
* *Die Republikein*
* Netwerk Prospektus, Januarie 2023.
**Leonard Norman Cohen** (21 September 1934–7 November 2016) was 'n Kanadese sanger, liedjieskrywer, musikant, digter en romanskrywer wat in die 1960’s gewild geword het. Hy het ’n baie lae sangstem gehad en sy vroeë liedjies is bekend vir hul hartseer en neerslagtige toon.

Cohen het sy grootste suksesse in die 1960's behaal en word naas Bob Dylan en Paul Simon as een van die invloedrykste musikale kunstenaars van dié periode beskou. Hy het tot in die 21ste eeu gehore met sy unieke diep stem en melancholiese sangstyl vermaak. Sy werk behandel dikwels temas van godsdiens, seksualiteit en die verhoudinge tussen mense. Onder sy bekendste liedjies tel "*Suzanne*" (1968) en "*I’m Your Man*" (1988). Sy lirieke het vir meer as vyftig jaar lank 'n beslissende invloed op ander musikale kunstenaars en skrywers uitgeoefen.

Leonard Cohen is deur die Amerikaanse *Rock and Roll Hall of Fame* asook die Kanadese *Music Hall of Fame* en *Songwriters Hall of Fame* vereer. Die sanger het daarnaas die hoogste burgerlike toekenning in Kanada, die *Ordre du Canada/Order of Canada,* ontvang.

Biografie
---------

Cohen is op 21 September 1934 in Westmount, 'n Engelssprekende voorstad van Montreal, Quebec, in 'n Joodse middelklasgesin gebore. Sy ma, Marsha (Masha) Klonitsky, 'n boorling van Kaunas, was die dogter van 'n Talmoediese skrywer van Litaus-Joodse afkoms, Rabbi Solomon Klonitsky. Sy oupa aan vaderskant, wat saam met sy gesin in 1927 uit Pole na Kanada geïmmigreer het, was die stigterspresident van die Kanadese Joodse Kongres.

Sy pa, Nathan Cohen, die eienaar van 'n betreklike groot klerebesigheid, is oorlede toe Cohen nege jaar oud was. Die Cohens was aanhangers van Ortodokse Judaïsme, 'n stroming binne die Joodse godsdiens waarin tradisie en 'n streng onderhouding van die Wet van Moses sentraal staan, en lede van die Shaar Hashomayim-kongregasie, 'n Joodse Asjkenasi-gemeente in Westmount waarmee Cohen gedurende sy gehele lewe bande gehandhaaf het.

Hy is op 7 November 2016 in Los Angeles in die Verenigde State oorlede. Sy vyftiende ateljee-album *Thanks for the Dance* met nege nuwe liedere, waaraan Leonard Cohen kort voor sy afsterwe nog aan gewerk het, is deur sy seun Adam voltooi. Dit is in November 2019 postuum vrygestel.
Uitsig oor die Griebnitzmeer na Berlyn Truman-villa in Neubabelsberg. Hier het die Amerikaanse president Harry S. Truman in 1945 sy toestemming vir die atoombom-aanval op Hirosjima gegee
**Neubabelsberg** is 'n villawyk wat deel uitmaak van die Potsdamse stadsbuurt Babelsberg en omstreeks 1900 ontstaan het. Dit strek van die stadstreinstasie Griebnitzsee langs die Griebnitzmeer tot naby die kasteel Babelsberg.

Aanvanklik was Neubabelsberg 'n gewilde woonbuurt vir welvarende Berlyners en het later - vanweë sy nabyheid tot die rolprentateljees in Babelsberg - ook rolprentsterre soos Marika Rökk, Sybille Schmitz, Lilian Harvey, Willy Fritsch of Brigitte Horney gelok. Hier is ook die vroeëre gastehuis van die rolprentmaatskappy *UFA* geleë waar sterre soos onder meer Heinz Rühmann, Marlene Dietrich en Hans Albers gebly het terwyl hulle rolprente geskiet is.

Bekende argitekte soos Ludwig Mies van der Rohe, Hermann Muthesius en Alfred Grenander het in Neubabelsberg 'n aantal villa's gebou terwyl die argitekfirma Peter Behrens met sy medewerkers Walter Gropius, Adolf Meyer en Le Corbusier hier hul ontwerpe gemaak het.

In die tydperk van die Nasionaalsosialisme is talle Joodse inwoners gedwing om te emigreer. Hul huise is teen lae pryse verkoop of deur Nasionaalsosialistiese organisasies gebruik. Die villa van die *UFA*-regisseur Alfred Zeisler het as woonhuis van Marika Rökk en Georg Jacoby gedien, terwyl die Joodse bankier Jacob Goldschmidt se villa 'n NS-vroueskool gehuisves het. Die laaste Neubabelsbergse Jode is in Januarie 1943 deur die Gestapo vanuit 'n ouetehuis na 'n konsentrasiekamp gedeporteer. Net Otto Liebknecht, die broer van die politikus Karl Liebknecht, en sy Joodse eggenote het dié lot tot by die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945 gespaar gebly.

Tydens die Potsdam-konferensie in 1945 het die onderhandelaars in Neubabelsberg gebly. Hier is onder meer die Churchill-, Stalin- en Truman-villa geleë. Die laasgenoemde gebou word vandag deur die politieke Friedrich-Naumann-stigting benut. Die huidige stadstreinstasie is in 1862 opgerig en oorspronklik *Neubabelsberg* genoem. Sy naam is in 1938 gewysig tot *Babelsberg-Ufastadt*, maar sedert 1949 staan dit bekend as *Griebnitzsee*.

Met die bou van die Berlynse Muur in 1961 is Neubabelsberg deur grensgeriewe van die Griebnitzmeer se oewer afgesny. Die treinstasie *Griebnitzsee* het 'n streng bewaakte Berlynse grenspos geword. Ná die stigting van die Oos-Duitse rolprentateljee *DEFA* is 'n aantal geboue in Neubabelsberg deur die *Hochschule für Film und Fernsehen* - 'n tersiêre instelling vir die opleiding van rolprent- en televisiepersoneel - benut.

Die eiendomsregte van enkele villas in Neubabelsberg het ná die Duitse hereniging in 1990 onduidelik gebly. Sommige huise staan leeg, hul tuine is verwaarloos.
**Leonard Matsoso** is in 1949 in Pimville, Soweto, gebore. Hy het sy kunsopleiding aan die Polly Street Art Centre in Johannesburg onder Cecil Skotnes, en later ook onder Bill Hart, ontvang. Hy het sy eerste eenmanuitstalling in 1971 in die Goodman-galery in Johannesburg gehou:

In 1973 is 'n spesiale prys vir tekenwerk by die São Paulo-Biënnale aan hom toegeken. In 1972 het hy aan die Bill Ainslei Studio studeer en Frankryk, Engeland en Italië besoek. Daarna het hy as grafiese kunstenaar by die destydse SAUK gewerk.

In 1980 is een van sy werke wat oorspronklik vir die São Paulo-Biënnale van 1979 gekies is, by die *Houston Festival of Art* in die VSA en later ook by die Spoleto Festival in Suid-Carolina, en in Washington, D.C. Chicago en New York uitgestal nadat Suid-Afrika se deelname aan die biënnale gekanselleer is.

Matsoso is nie net 'n uitstekende tekenkunstenaar nie, maar ook 'n goeie skilder wat sy figure in drie dimensies opbou. Hy werk in ink, pastel, houtskool en conté-kryt, en maak hoofsaaklik van aardkleure gebruik. Hy beeld die gees van die Swartman met sy mites en legendes te midde van verstedeliking uit. Hy is ook 'n realistiese ekspressionis wat die alledaagse probleme van die township-lewe uitbeeld.

Gedurende sy loopbaan het Matsoso verskeie werke in opdrag van die Staatsteater, Pretoria, geskep, en hy het ook in Preston, Londen en Miami uitgestal.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, Vol. 18, ISBN 0 908409 591
* Sack, S. (1988). *The Neglected Tradition: Towards a New History of South African Art (1930–1988)*, Johannesburg: Johannesburg Kunsgalery.
**Sharon Alida Maria (Sharon) Dijksma** (gebore op 16 April 1971 in Hoogkerk, Groningen) is 'n Nederlandse politikus van die PvdA.

Sedert 17 Desember 2020 is sy die burgemeester van Utrecht.

Biografie
---------

Dijksma volg Voorbereidende Wetenskaplike Onderwys (VWO) aan die Kamerlingh Onnes College in Groningen en studeer aanvanklik regte aan die Rijksuniversiteit Groningen en daarna bestuurskunde aan die Universiteit Twente, maar voltooi nie een van die twee nie.

Sy was reeds op 23-jarige ouderdom (vanaf 1994 tot 2007) lid van die Tweede Kamer van die State-Generaal namens die sosialisties-demokratiese Party van die Arbeid. Van 2007 tot 2010 het sy in die Balkenende IV-kabinet as adjunk-minister van Onderwys, Kultuur en Wetenskap gedien. Van 2010 tot 2012 was sy weer Tweede Kamerlid, en van 2012 tot 2015 adjunk-minister van Ekonomiese Sake. Sy was vanaf 2015 tot 2017 adjunk-minister van Infrastruktuur en Omgewingsake vir die Rutte II-kabinet.

Vanaf 2018 tot 2020 het sy gedien as adjunk-burgemeester van Amsterdam.

Persoonlik
----------

Sy is getroud en sy en haar man het drie kinders: twee dogters en 'n seun. Hulle het 'n geruime tyd lank in Enschede, 'n Nederlandse stad in die provinsie Overijssel gewoon, maar is tans woonagtig in Amsterdam.
**Wjatsjeslaf Mikhailovich Molotof** (/ˈmɒləˌtɒf, ˈmoʊ-/; né **Skryabin**; 9 Maart 1890 - 8 November 1986) was 'n stalinistiese Sowjet-politikus en diplomaat, 'n Oud-Bolsjewis, en 'n toonaangewende figuur in die Sowjet-regering vanaf die 1920's, toe hy aan bewind gekom het as protégé van Josef Stalin. Molotof was van 1930 tot 1941 voorsitter van die Raad van Volkskommissarisse (Premier), en van 1939 tot 1949 en weer van 1953 tot 1956 as Minister van Buitelandse Sake. Hy was van 1942 tot 1957 Eerste Adjunk Premier, toe hy ontslaan is deur die Presidium van die Sentrale Komitee Nikita Chroesjtsjof. Molotof is in 1961 uit alle poste verwyder na 'n paar jaar waar hy nie 'n prominente posisie beklee het nie.

Molotof was die belangrikste Sowjetondertekenaar van die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-verdrag van 1939 (ook bekend as die Molotof-Ribbentrop-verdrag), waarvan die belangrikste bepalings bygevoeg is in die vorm van 'n geheime protokol wat 'n inval in Pole en verdeling van dié land tussen Nazi-Duitsland en die Sowjetunie. Hy was bewus van die Katyn-slagting wat deur die Sowjet-owerhede in hierdie tydperk gepleeg is.

Na die Tweede Wêreldoorlog (die Groot Patriotiese Oorlog) was Molotof betrokke by onderhandelinge met die Westerse bondgenote, waarin hy bekend geword het vir sy diplomatieke vaardighede. Hy het sy plek behou as 'n toonaangewende Sowjet-diplomaat en politikus tot Maart 1949, toe hy uit Stalin se guns verval het en die leierskap van die ministerie van Buitelandse Sake aan Andrey Vyshinsky afgestaan het. Molotof se verhouding met Stalin het verder versleg, terwyl Stalin Molotof in 'n toespraak op die 19de Party-kongres gekritiseer het. Na Stalin se dood in 1953 was Molotov egter hewig gekant teen Chroesjtsjof se de-stalinisasiebeleid. Molotov het Stalin se beleid en nalatenskap tot sy dood in 1986 verdedig en kritiek op die opvolgers van Stalin, veral Chroesjtsjof, gekritiseer.
**Sulette Thompson**, is ŉ Suid-Afrikaanse aktrise, wat bekend is vir haar rol as Suzie Bruwer in die televisiereeks, *Agter Elke Man*, vanaf 1985 tot 1988. In die televisiereeks, *Agter Elke Man*, was daar ŉ verskeidenheid karakters: welgesteld en die wat ŉ karige bestaan gevoer het, saamgegroepeer. Die dramareeks is as grensverskuiwend beskou in Suid-Afrika se televisiegeskiedenis en daarom was kykers ook baie lief vir die karakters omdat hulle kon identifiseer daarmee.

In 1982 het sy haar BA Drama-graad behaal aan die Noordwes Universiteit van Potchefstroom. In 1983 het Thompson ŉ jaarkontrak by Sukovs gehad om in verskeie produksies te kan speel en aan die einde van die termyn het sy vanaf 1983 tot 1996 as ŉ vryskut aktrise gewerk. Sedert Maart 1996 behartig sy die boekhouding van die akteursagentskap, *Thespians*.

Film
----

* *Molly en Wors*, vertolk die rol van Susan (2013)
* *Kampus: ŉ Varsity-Storie*; vertolk die rol van Heila (1986)
* *Tawwe Tienies*; vertolk die rol van die winkeleienaar (1984)

Die Jare; vertolk die rol van Anita Slabbert (1984)
---------------------------------------------------

* *Ampie*; vertolk die rol van Annetjie (1982)
* *Gazette*; vertolk die rol van du Plessis se dogter (1981)

Televisie
---------

* *Gabriël*; vertolk die rol van Louisa (2005)
* *Plek van die Vleisvreters*; vertolk die rol van Dr. Van Pletzen (2004)
* *Hoekie vir Eensames*; vertolk die rol van Punkie (1986)
* *Agter Elke Man*; vertolk die rol van Suzie Bruwer (1985)

Radio
-----

Thompson het ook rolle in radiovervolgverhale vertolk, onder andere:

* *Hartebreker*; geskryf deur Leon van Nierop vir Radio Sonder Grense (2018)
* *Môregloed*; geskryf deur Jo Klynhans vir Maroela Media (2018)

Persoonlik
----------

Sulette en haar oorlede man, met wie sy 22 jaar getroud was, Hennie Cronjé, het vier kinders. Aan die einde van 2018 is Thompson weer getroud met Dieter Wiese en woon tans op ŉ kleinhoewe in Johannesburg.

Lees ook
--------

* Agter Elke Man

Bronnelys
---------

* 
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* IMDb: nm4346961

 |
Sir **David Gill** (12 Junie 1843 − 24 Januarie 1914) was 'n Britse sterrekundige, gebore in Aberdeen, Skotland. Hy is opgelei as 'n horlosiemaker, iets wat hom goed te pas gekom het in sy werk. Lord Crawford (graaf van Lindsay) het hom in 1872 aangestel as hoof van sy private sterrewag by Dun Echt. In 1877 gaan hy saam met sy vrou na Ascension-eiland om die Venus-oorgang waar te neem. 

In 1879 is hy as Haar Majesteit se Astronoom in Kaapstad aangestel, 'n amp wat hy amper 30 jaar lank beklee het. Onder hom het die Kaapse Sterrewag wêreldbekend geword en menigte vername besoekers gelok. Gill se uitstaande werk sluit onder andere in, 'n opname van die Suidelike Hemel, die fotografering van die maan, die begin van die Geodetiese Opname, die opmeting van sterafstande en 'n poging tot die bou van die *Perfekte Klok* om die aarde se omwenteling te meet. Die Bruce-medalje word in 1900 aan hom toegeken. 

Gill verlaat die Kaap in 1907 en is in 1914 in Engeland oorlede.

Bronne
------

* Rosenthal, Eric (red.). *Ensiklopedie van Suidelike Afrika*. Londen en New York: Frederick Warne & Kie Bpk.
Die Moskouse moltreinstasie Majakofskaja is na die digter genoem. Sy futuristiese ontwerp is 'n argitektoniese hommage aan Wladimir Majakofski
**Wladimir Wladimirowitsj Majakofski** (Russies: Владимир Владимирович Маяковский, wetenskaplike transliterasie *Vladimir Vladimirovič Majakovskij*; \* 19 Julie 1893 in Bagdadi, goewernement Kutaissi, Russiese Ryk, tans Georgië; † 14 April 1930 in Moskou) was 'n Sowjet-Russiese digter en dramaturg wat as die leidende verteenwoordiger van die Futurisme in Rusland beskou word. As veelsydige kunstenaar het Majakofski naas gedigte ook tonele geskryf waarvoor hy ook die regie behartig het, as akteur in rolprente opgetree en redaksiewerk verrig vir die avantgarde-kunsjoernaal *LEF* wat hy saam met die digter en kritikus Osip Brik en sy vrou Lilja as 'n literêre platform vir Russiese dadaïsme en konstruktivisme in die lewe geroep het.

Majakofski, wat hom ná die afsterwe van sy vader in 1906 in Moskou gevestig het, was aanvanklik 'n entoesiastiese aanhanger van die Russiese Rewolusie en die nuwe Sowjetbewind; sy werk sluit agitprop-plakkate vir die Kommunistiese Party tydens die Russiese Burgeroorlog en die Russiese Staatstelegraafagentskap in. Vanaf die laat 1920's het Majakofski egter begin om openlik kritiek uit te spreek teen negatiewe ontwikkelinge en misstande in die Sowjet-samelewing, veral die toenemende burokrasie, soos beskryf in sy satiries-fantasties-utopiese drama Клоп («Die weeluis», 1929). Siekte en teleurstellings in sy privaat lewe het - net soos die kritiek en druk van die kant van literatuur-funksionarisse - 'n skaduwee oor sy lewe gegooi. Op 14 April 1930 het Majakofski sy eie lewe geneem.

Josef Stalin het na Majakofski in 1935 verwys as die Sowjettydperk se "beste en mees begaafde digter". Sy verheffing tot die Sowjetunie se kwasi-amptelike digter was vir westerse literatuurwetenskaplikes rede genoeg om Majakofski se werk grotendeels te ignoreer - ondanks sy sterk invloed op ander digters. Die eerste Majakofski-biografie, wat buite die Sowjetunie gepubliseer is, was Bengt Jangfeldt se *Med livet som insats : berättelsen om Vladimir Majakovskij och hans krets* wat in 2007 in Swede verskyn het en in 2015 in Engels vertaal is.