recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ranavalona III** (22 November 1861 – 23 Mei 1917) was van 30 Julie 1883 tot 28 Februarie 1897 die laaste monarg van die Koninkryk Madagaskar. Haar bewind is gekenmerk deur voortdurende en eindelik vrugtelose pogings om Frankryk se koloniale planne teen te staan.

Bewind
------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
| Ranavalona se aankoms in Frankryk vir haar eerste amptelike besoek in 1901, vergesel van haar tante Ramasindrazana en niggie Marie-Louise (links); die drie in 1899 in Algiers (regs.) |

As jong vrou is Ranavalona uit verskeie *andriana* (adellikes) gekies om koningin Ranavalona II ná haar dood op te volg. Sy het nes die koninginne voor haar ’n politieke huwelik met die eerste minister aangegaan. Dié het die koninkryk se algemene en buitelandse sake behartig. 

Ranavalona het probeer om kolonialisme te keer deur handels- en diplomatieke bande met die VSA en Brittanje te versterk. Franse aanvalle op kusdorpe en ’n aanslag op die hoofstad, Antananarivo, het eindelik daartoe gelei dat die koninklike paleis in 1895 verower is. Dit het ’n einde gebring aan die soewereiniteit en politieke outonomiteit van die eeu oue monargie.

Die nuwe Franse koloniale regering het die eerste minister dadelik na Algiers verban. Ranavalona en haar hof is aanvanklik toegelaat om te bly as simboliese leiers, maar ’n weerstandsbeweging onder die volk en die ontdekking van anti-Franse politieke intriges in die hof het daartoe gelei dat Frankryk die koningin in 1897 na die eiland Réunion verban het. Die eerste minister is in dieselfde jaar oorlede, en Ranavalona en verskeie familielede is kort daarna na ’n villa in Algiers verban. Hulle het ’n toelaag gekry en ’n gerieflike lewenstandaard gehandhaaf, met onder meer besoeke aan Parys. 

Ondanks verskeie versoeke is Ranavalona nooit toegelaat om na Madagaskar terug te keer nie. Sy is in 1917 op 55-jarige ouderdom in Algiers oorlede. Sy is daar begrawe, maar haar oorskot is 21 jaar later na Madagaskar gebring en in die graftombe van koningin Rasoherina by die Rova van Antananarivo herbegrawe.
Die **Ooreenkoms oor vleilande van internasionale belang, veral as habitat vir watervoëls**, kortweg bekend as die **Ramsar Konvensie**, is 'n ooreenkoms vir internasionale samewerking om die voortbestaan van vleilande as habitat vir plante en diere, en veral watervoëls, te verseker.

Doel
----

Die doel van die ooreenkoms is die behoud en oordeelkundige gebruik van vleie, mere, panne, riviermondings, moerasse, strandgebiede en koraalriwwe deur middel van plaaslike, streeks- en nasionale optrede en internasionale samewerking. Lidlande moet onderneem om gebiede te identifiseer wat van internasionale belang is op die gebied van die ekologie en die plant- en dierkunde, veral wat betref die woonplek van watervoëls. Hierdie sensitiewe gebiede moet beskerm word teen besoedeling, inpoldering, die bou van paaie, brugge, keerwalle en damme, gronderosie en die onoordeelkundige gebruik van die gebiede vir ontspanningsdoeleindes soos swem, hengel, seiljag- en kanovaart en motorbote. So moet probeer word om die vleilande se voortbestaan te verseker.

Stigting
--------

Die konvensie is in 1971 in Ramsar in Iran onderteken en het in 1975 in werking getree. Dit maak dit die oudste verdrag oor omgewingsbewaring. Een maal per jaar vind 'n internasionale konferensie plaas. Die hoofkantoor van die organisasie is in Gland in Switserland.

Omvang
------

In 2018 het reeds 170 lande die Ramsar-verdrag onderskryf en saam het die lande 'n 2300 Ramsar-vleilande met 'n gesamentlike oppervlakte van 250 miljoen hektaar beheer. Groot-Brittanje het die meeste Ramsar-gebiede, naamlik 170. Bolivië is die land met die grootste oppervlakte in verklaarde vleilande, naamlik 1,4 miljoen hektaar. In Suid-Afrika is daar 23 sulke gebiede met 'n totale area van 557 000 hektaar.

Wêreld-vleilanddag
------------------

Elke jaar op 2 Februarie is dit Wêreld-vleilanddag. Dit word seder 1997 gevier om die sluit van die Ramsar Konvensie op 2 Februarie 1971 te herdenk en die belang van vleilande vir omgewingsbewaring in die belangstelling te hou.

Lees ook
--------

* Ramsar-vleilande in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* www.ramsar.org
* www.saramsar.com
In klassieke meganika, is **bewegingsvergelykings** vergelykings wat die gedrag van 'n fisiese sisteem beskryf in terme van sy beweging as 'n funksie van tyd. Meer spesifiek, die bewegingsvergelykings beskryf die gedrag van 'n fisiese sisteem as 'n stel van wiskundige funksies gedefinieer in terme van dinamiese veranderlikes. Normaalweg word ruimtelike koördinate en tyd gebruik, maar ander kombinasies is ook moontlik, soos momentum-komponente en tyd. Die mees algemene keuse is veralgemeende koördinate wat enige gerieflike veranderlikes kan wees wat kenmerkend van die fisiese sisteem is. Die funksies word gedefinieer in 'n Euklidiese ruimte in klassieke meganika, maar word vervang deur geboë ruimtes in relatiwiteit. As die dinamika van 'n stelsel bekend is, is die vergelykings die oplossings vir die differensiaalvergelykings wat die dinamika beskryf.

Daar is twee hoof beskrywings van beweging: **dinamika** en **kinematika**.

*Dinamika* is algemeen, aangesien momenta, kragte en energie van die deeltjies in ag geneem word. In hierdie geval, verwys die term soms na die differensiaalvergelykings waaraan die stelsel voldoen (bv. Newton se tweede wet of Euler–Lagrange-vergelykings), en soms na die oplossings vir daardie vergelykings.

Maar *kinematika* is eenvoudiger aangesien dit slegs beholpe is met veranderlikes afgelei van die posisies van die voorwerpe en ook tyd. Onder daardie omstandighede van konstante versnelling, word hierdie eenvoudiger bewegingsvergelykings gewoonlik na verwys as die "SUVAT" vergelykings, wat voortspruit uit die definisies van kinematiese hoeveelhede: verplasing (*s*), aanvanklike snelheid (*u*), finale snelheid (*v*), versnelling (*a*), en die tyd (*t*).

Bewegingvergelykings kan dus gegroepeer word onder hierdie hoof klassifikasies van beweging. In alle gevalle, is die belangrikste tipes van beweging: translasies, rotasies, ossillasies, of enige kombinasies hiervan.

'n Differensiaal beweginsvergelyking, gewoonlik geïdentifiseer as 'n sekere fisiese wet wat definisies van fisiese hoeveelhede toepas, word gebruik om 'n vergelyking vir die probleem daar te stel. Die oplossing van die differensiaalvergelyking sal lei tot 'n algemene oplossing met arbitrêre konstantes, wat 'n familie van oplossings voorstel. 'n Spesifieke oplossing kan verkry word deur die stel van die aanvanklike waardes, wat die waardes van die konstantes in die oplossing vas maak.

Geskiedenis
-----------

Histories het bewegingsvergelykings die eerste keer verskyn in klassieke meganika om die beweging van massiewe voorwerpe te beskryf. 'n Noemenswaardige toepassing was aan hemel meganika om die beweging van die planete te voorspel asof hulle wentel soos klokslag (dit was hoe Neptune voorspel was voor sy ontdekking) en ook om ondersoek te doen na die stabiliteit van die sonnestelsel.

Dit is belangrik om in ag te neem dat die groot liggaam werk wat kinematika, dinamika en die wiskundige modelle van die heelal behels, ontwikkel het in baba tree –met wankeling, opstaan en regstelling van self – oor meer as drie millennia en dit sluit bydraes van beide bekende name en ook ander wat sedertdien vervaag het uit die annale van die geskiedenis, in.
Die **Brahmaputra** (Assamees: ব্ৰহ্মপুত্ৰ, লুইত; Sanskrit: ब्रह्मपुत्र; Hindi: ब्रह्मपुत्र; Bengaals: ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদ [brɔmmɔput̪rɔ nɔd̪]; Tibettaans: ཡར་ཀླུངས་གཙང་པོ་) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Asië. Dié rivier, met 'n lengte van 2 900 km (1 800 myl), is ná die Indus die tweede langste rivier in Suid-Asië. Die naam van dié rivier beteken "seun van die Brahma" in Sanskrit. Die suidelike verloop van dié rivier word in Hindoeïsme as heilig beskou.

Boloop van die Brahmaputra in Tibet
Sononder aan die Brahmaputra in Dibrugarh
Die Brahmaputra ontspring aan die noordelike kant van die Himalaja in die Chinese outonome gewes Tibet, net noord van die grens tot Nepal en net oos van die Sutlej se bron, naby die berg Kailash. Hier word dié rivier in Tibettaans *Matsang* of *Tachog Tsangpo* en in Chinees *Mǎquán Hé* 馬泉河 / 马泉河 genoem. Aansluitend vloei dié rivier in 'n oostelike rigting en word in Tibettaans *Yarlung Tsangpo* ཡར་ཀླུང་གཙང་པོ en in Chinees *Yǎlǔ Zàngbù Jiāng* 雅魯藏布江 / 雅鲁藏布江 genoem. Aan die oostelike kant van die Himalaja maak die Brahmaputra 'n boog in 'n suidelike rigting en vloei deur die Yarlung Tsangpo Canyon, wat deur sommige as die diepste canyon ter wêreld beskou word. Dié rivier bereik die Indiese deelstaat Arunachal Pradesh, waar dit *Dihang* of *Siang* genoem word. Vanaf hier vloei die Brahmaputra deur die Assam-vallei in 'n suidwestelike rigting, waar Guwahati, die grootste stad aan dié rivier, geleë is. Hier vloei dié rivier deur die Groot Vlakte, wat een van die mees digbevolkte gebiede van die wêreld is. Aansluitend vloei die Brahmaputra in 'n suidelike rigting en bereik Bangladesj, waar dié rivier *Jamuna* genoem word. Net wes van dié land se hoofstad Dhaka vloei die Brahmaputra en die Ganges saam, om die Padma te vorm. Die Padma vloei verder in 'n suidoostelike en aansluitend in 'n suidelike rigting. Later mond dit in die Golf van Bengale uit.
Die meeste **plantbewegings** is reaksies op prikkels van buite, maar inwendige faktore kan ook ŉ rol in die beweging van plante speel. Laer plante, soos bakterieë en wiere, kan net soos diere selfstandig voortbeweeg. Hoewel hoër plante nie van een plek na 'n ander kan beweeg nie, kan hulle wel bewegings uitvoer.

Voortbeweging is nie net 'n eienskap van diere nie, maar ook van die laer plante soos bakterieë, blouwiere en die spore van skimmels, wat aktief kan swem of kruip. Nog 'n manier waarop hierdie laer plante hulself van een plek na 'n ander kan verplaas, is deur plasmastroming en die uitstoot van klein slymproppies. Op hierdie manier kry die plantjie 'n tipe straalaandrywing. Hierdie soort plantbeweging word gewoonlik *takse* genoem. Afhangende van die prikkel wat die beweging veroorsaak, word gepraat van *chemotakse* (chemiese prikkel) en *fototakse* ('n ligprikkel). Sulke bewegings, wat daartoe aanleiding gee dat die plante van posisie verander, kan nie deur hoër plante uitgevoer word nie.

In die geval van hoër plante is dit veral dele of organe van die plant wat baie stadig en onopsigtelik bewegings uitvoer. Voorbeelde hiervan is die oop- en toevou van blomme en die buig van stingels.

Bewegings wat nie deur 'n prikkel veroorsaak word nie, maar spontaan gebeur, word *outonome beweging* genoem. Dit is moeilik om te bepaal in hoeverre daar wel van outonome beweging gepraat kan word, omdat 'n hele aantal bewegings wat oënskynlik spontaan Iyk, deur swaartekrag beïnvloed word. 'n Voorbeeld hiervan is die spontane, reëlmatige slingerbeweging van die groeipunt van 'n stingel, veral in die geval van rankplante.

Indien die beweging van die plant deur lig veroorsaak word, word dit *fototropie* genoem. Indien die beweging deur swaartekrag veroorsaak word, word daar van *geotropie* gepraat. Onder die invloed van swaartekrag groei wortels altyd na onder en stingels na bo.

Baie plante voer die een of ander beweging uit as iets daaraan raak. 'n Interessante voorbeeld hiervan kan by die kruidjie-roer-my-nie *(Mimosa pudica)* gesien word. Hierdie plant se blaartjies vou toe as 'n mens daaraan raak.

In baie gevalIe is beweging by hoër plante turgorbewegings. In die dele van die plant waar die sogenaamde gewrig van die plant *(pulvinus)* voorkom wat die skarnierbewegings moontlik maak, is daar groot dunwandige selle met groot vakuole. Die deurlaatbaarheid van hierdie spesiale gewrigselle kan onder die invloed van 'n prikkel, soos byvoorbeeld temperatuursverandering, 'n verandering in die ligintensiteit en aanraking, verander, sodat hierdie selle water aan die omliggende selle afgee en sodoende pap word. Die plant sal nou in die omgewing van sy gewrigselle begin vou as gevolg van die swaartekrag of druk van die aangrensende selle.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, Vol. 3, 60-62, ISBN 0 908409 44 3
Dildo's.
’n Deurskynende dildo van 14 cm lank.
’n **Dildo** is ’n seksspeelding, wat dikwels soos ’n fallus lyk, vir gebruik om iemand te penetreer of vir ander seksdade soos masturbasie. Dildo's kan van ’n verskeidenheid materiale gemaak word om soos ’n stywe penis te lyk. Hulle is gewoonlik 10-15 cm lank, min of meer so lank soos ’n menslike ereksie, maar kan ook langer wees. Hulle wissel gewoonlik in dikte van 10-13 cm.

Beskrywing en gebruike
----------------------

’n Dildo is ’n voorwerp wat gewoonlik ontwerp is vir penetrasie van die vagina, mond of anus en is meestal solied en fallusvormig. Sommige is penisvormig en is duidelik vir penetrasie bedoel, maar almal lyk nie noodwendig presies soos ’n penis nie. Persone van beide geslagte en enige oriëntasie gebruik hierdie voorwerpe dikwels vir masturbasie of ander seksaktiwiteite.

Rubberdildo's, gewoonlik met ’n staalveer om dit hard te maak, het in die 1940's op die mark verskyn. Dit het die moontlikheid ingehou dat die veer beserings kon veroorsaak as die rubber sou kraak. Later het sagter PVC-dildo's gewild geraak. PVC-en jellierubberspeelgoed bevat onveilige ftalate, versagters wat by meeste soorte plastiek gevoeg word. Dit word verbind met gesondheidsprobleme soos kanker en voorgeboortelike defekte. Dit kan ook nie gesteriliseer word nie. 

Twee anale proppe.
Staaldildo's met chroom oorgeblaas en glasdildo's is ook gewild in BDSM. Dit kan verhit of verkoel word vir ’n verskeidenheid sensasies en kan gekook word om dit te steriliseer. Glasspeelgoed is meestal solied, en groter druk kan met hulle uitgeoefen word op byvoorbeeld ’n vrou se G-kol of ’n man se prostaat. 

"Cyberskin" is ’n sintetiese materiaal wat meer soos die menslike vel voel. Dit is poreus en kan nie gesteriliseer word nie. Dit word dikwels klewerig nadat dit gewas is en is delikater en skeurbaarder as silikoondildo's. 

Die meeste dildo's is bedoel om vir vaginale of anale penetrasie en stimulasie vir ’n persoon self of vir ’n seksmaat te gebruik. Hulle kan ook vir orale penetrasie gebruik word.

’n Dildo wat ontwerp is om in die anus te druk en daar te bly word ’n anale prop genoem. Sommige vroue gebruik dildo's met twee punte wat in verskillende rigtings wys vir dubbele vaginale of anaal-vaginale stimulasie. Dildo's kan ook aangegord word om ’n man of vrou te penetreer.

Bronne
------

* Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
'n Blender 2.45 skermkiekie wat die 3D toets-model Suzanne vertoon.
**Rekenaargrafika** is 'n dissipline van rekenaarwetenskap wat handel oor die vertoon van beelde met behulp van rekenaars.

Dit sluit aan die een kant die voorstelling van meetkundige inligting in rekenaargeheue, die sogenaamde geometriese modellering, en andersyds die omskakeling van hierdie meetkundige modelle in beelde, die sogenaamde weergawe, in.

Geskiedenis
-----------

Die wêreld van rekenaargrafika is amper so oud soos die rekenaar self. Vroeë rekenaars het 'n skerm gehad waar die beweging van die elektronstraal deur die rekenaar beheer is. Lyntekeninge kon gemaak word deur die elektronstraal herhaaldelik oor 'n sekere trajek te beweeg.

Ook 'n ou metode gebruik om lyntekeninge gedruk te kry, was deur 'n plotter, waar 'n merker oor 'n vel papier geskuif word.

Die oorskakeling is gou gemaak na moderne skermtegnologie, waarin die elektronstraal herhaaldelik langs 'n aantal beeldlyne afloop. Sedert daardie tyd beheer videoskyfies in rekenaars die beeld wat gegenereer word.

Die mees triviale implementering hiervan is 'n sogenaamde raambuffer. Dit is 'n tweedimensionele matriks wat kleurinligting vir elke pieksel bevat. In die vroeë dae van rekenaarwetenskap was rekenaargeheu egter dikwels te klein vir volwaardige raambuffers en meer komplekse stelsels is gebruik. Vandag is die VGA-teksmodus steeds 'n herinnering hieraan. Dit is 'n matriks wat die skerm in 80 by 25 bokse verdeel, waar elke blokkie 'n karakter bevat. Tegnieke soos hierdie kan die hoeveelheid skermgeheue wat benodig word tot 'n paar kilogrepe verminder.

In die 1970's, maar veral in die 1980's, is daar oorgeskakel na eenvoudiger raambuffers as gevolg van die veel groter buigsaamheid daarvan. Dit is hier waar rekenaargrafika werklik posgevat het omdat die tegnologie veel minder verhoed het wat op die skerm geplaas kon word. Dit was nou moontlik om datastrukture vir meetkundige inligting en die weergawe daarvan te ontwerp.

Die musiekvideo vir die liedjie *Money for Nothing* was een van die eerstes wat in 1985 met geanimeerde rekenaargrafika gemaak is.
Die ou NG kerk Volksrust, wat ds. P.J. Wolhuter, destyds leraar van Piet Retief, op 2 Desember 1905 ingewy.
Ds. J.I. de Wet.
Ds. J.I. de Wet, sedert 1910 die gemeente se eerste leraar, het die hoeksteen van die NG kerk Volksrust in 1930 gelê.
Die NG gemeente Volksrust is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode en die moedergemeente van dié kerkverband op die dorp Volksrust, Mpumalanga. in 2016 het die gemeente bestaan uit 426 belydende en 100 dooplidmate terwyl die proses van samesmelting met Volksrust-Suid na verwagting in daardie jaar afgehandel sou word. In die NGK Jaarboek van 2021 was die getalle van die verenigde gemeente 89 en 415. Die predikant was toe ds. Charl van Schalkwyk.

Die gemeente was eers deel van die moedergemeente Wakkerstroom, toe dit bearbei is deur ds. D.P. Ackerman. Reeds voor afstigting is dit egter heeltemal afsonderlik deur ’n hulpprediker, ds. J.I. de Wet, bearbei. Hy het op 2 Desember 1905 met sy werk begin. Op dieselfde dag is die kerkgebou ingewy deur ds. P.J. Wolhuter, destyds leraar van die gemeente Piet Retief.

Op 4 Junie 1910 het die Ringskommissie van Utrecht, in die dae toe die gemeentes in die gebied van die ou Nieuwe Republiek nog tot die Transvaalse Kerk behoort het, die gemeente Volksrust afgestig. Die eerste kerkraad het bestaan uit ses ouderlinge en nege diakens. Binne ses jaar is reeds die geliefde vader P.J. van Rensburg en twee diakens deur die dood weggeneem. Nie lank ná die stigting nie, is ds. J.I. de Wet tot eerste predikant van die nuwe gemeente beroep en word hy op 3 Desember 1910 as eerste leraar en herder bevestig. 

Die dorp Volksrust lê aan die grens van Mpumalanga en KwaZulu-Natal, nie ver van die voet van die geskiedkundig belangrike Majubaberg nie en dus in die Drakensberge op ’n hoogte van sowat 1 650 meter bo seespieël. Met sy stigting was die gemeente waarskynlik die enigste in Suid-Afrika wat lidmate in drie verskillende provinsies gehad het, naamlik Transvaal, Natal en die Oranje-Vrystaat. 

Die kerkgebou was reeds kort ná die gemeente se stigting heeltemal te klein, "en de gemeente hoopt door Gods genade binnekort of het kerkgebouw te vergroten, of een nieuw en doelmatig gebouw daartestellen". Ds. De Wet kon egter eers in 1927 die huidige kerkgebou se hoeksteen lê. Dit is ontwerp deur die vermaarde argitek Gerard Moerdyk.

Enkele lerars
-------------

* I.J. de Wet, 1910 – minstens 1930
* Johannes Matthëus Benade, 1939 – 1943

Bronne
------

* (nl)  Maeder, ds. G.A. en Zinn, Christian. 1917. *Ons Kerk Album*. Kaapstad: Ons Kerk Album Maatschappij Bpkt.
Die **Dikkop-ghieliemientjie** (*Barbus anoplus*) is 'n varswater vis wat in die meeste riviere van sentraal Suid-Afrika voorkom. In Engels staan dit bekend as die *Chubbyhead barb*.

Voorkoms
--------

Die wyfies (120 mm) word groter as die mannetjies (100 mm). Hulle het stomperige koppe met 'n klein mondjie. Daar is gewoonlik 'n paar baarde aan die mond vas. Gedurende broeityd is die mannetjies heldergoud van kleur anders is al die visse gryserig groen aan die bokant met 'n klein kol op die stertvin. Party mannetjies het 'n breë, bruin band op die sye.

Verspreiding
------------

Die vis kom wydverspreid voor in riviere vanaf die Hoëveld tot in KwaZulu-Natal, voormalige Transkei en die middel en boonste gedeelte van die Oranjerivier. Die spesie kom ook voor in die groot riviere van die Wes- en Oos-Kaap maar kom nie voor in riviere wat in die Kaapse Plooiberge ontspring nie.

Habitat
-------

Die vis verkies koeler waters om in te leef en kom voor in 'n verskeidenheid habitatte; van mere tot klein stroompies. Hier hou hulle in donker waters waar daar skadu's is, byvoorbeeld by omgevalle bome. Hulle broei gedurende die somer wanneer die riviere vol is na die reën.

Die wyfie lê haar eiers teenaan die plantegroei. Die larwes broei binne drie dae uit en begin om te swem en te eet na 6 tot 7 dae en bereik volwassenheid na een jaar. Die meeste mannetjies word slegs twee jaar oud en wyfies word tot drie jaar oud. Die spesie is 'n omnivoor en vreet insekte, soöplankton, groen alge en diatome. Hulle self is die prooi van groter visse en voëls.

Algemeen
--------

Die vis is geskik vir kouewater akwariums en visdammetjies.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bron
----

* *A Complete Guide to the FRESHWATER FISHES of Southern Africa.* Paul Skelton. 2001. ISBN 978-1-86872-643-1

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q2426059
* GBIF: 5205677
* ITIS: 163627
* Plazi: C75156FF-D446-4A49-5B0F-56BADC355CFB
* WoRMS: 275338
* ZooBank: FB39D67A-C783-4E9F-A146-349F9F4FB1A7

 |
**Vuurland** (Spaans: *Tierra del Fuego*, [ˈtjera ðel ˈfweɣo]) is 'n eilandgroep geleë aan die suidelike einde van Suid-Amerika wat verdeel is tussen die twee lande Argentinië en Chili en tot die streek van Patagonië behoort. Die eiland word in die noorde deur die Straat van Magellaan van die vasteland geskei, grens in die weste aan die Stille Oseaan en in die ooste aan die Atlantiese Oseaan. In die noordooste is die Falkland-eilande, in die ooste Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande en in die suide is Antarktika saam met die Suidelike Orkneyeilande en die Suidelike Shetlandeilande geleë. Verder suid volg die Suidelike Oseaan en die Antarktiese Skiereiland.

Nasa-Satellietbeeld van Vuurland
Isla Grande de Tierra del Fuego is in 1520 deur die Portugese ontdekkingsreisiger Ferdinand Magellaan tydens sy wêreldomwenteling vir Europa ontdek en na waargenome snagse ligte langs die kus genoem. Vuurland is in 1881 langs die lengtegraad 68° 36′ W in 'n oostelike deel vir Argentinië (Tierra del Fuego-provinsie) en 'n westelike deel vir Chile (Magallanes-streek) verdeel.

Vuurland beslaan 'n oppervlakte van 73 753 km², waarvan meer as die helfte aan die hoofeiland Isla Grande de Tierra del Fuego behoort.
'n Nitriel
**Nitiele** is organiese verbindings met 'n algemene formule R-C≡N. 

Die nitrielgroep (-C≡N) is nouverwant aan die sianied-ion maar dit het 'n kovalente binding met die res (R-) van die organiese molekuul en dit verander die eienskappe. Sianiede is byvoorbeeld baie giftiger as nitriele. Die voorvoegsel siano- word nogtans dikwels as sinoniem vir die agtervoegsel -nitriel gebruik. Sianometaan en metaannitriel is dus albei CH3CN. Die nitielgroep (-C≡N) het 'n driedubbelbinding nes die alkyne en het daardeur 'n lineêre vorm. 'n Verbinding wat uit twee nitielgroepe bestaan is sianogeen.

Vervaardiging
-------------

Nitriele kan uit halogenoalkane vervaardig word, byvoorbeeld:

{\displaystyle R-CH\_{2}Br+NaCN\to R-CH\_{2}CN+NaBr}
'n Ander sintese gaan uit van 'n amied:

{\displaystyle RCONH\_{2}{\xrightarrow {SOCl\_{2}}}RCN+SO\_{2}+HCl}

Reaksies
--------

Die elektronegatiwiteit van stikstof is hoër as koolstof s'n. Die gevolg daarvan is dat die koolstofatoom in -C≡N effens positief gelaai is en daardeur nes die karbonielgroep van ketone onderhewig aan elektrofiele aanvalle is.

Nitriele kan by verhitting met swawelsuur -met 'n amied as tussenstap- karboksielsure vorm:

{\displaystyle RCN{\xrightarrow {H\_{2}SO\_{4};\Delta }}RCOOH}

Sien ook
--------

* Bensonitriel
Ds. Gerrit Higgo, Vanstadensrus se derde leraar.
Die **NG gemeente Vanstadenrus** (oorspronklik Vanstadensrust) is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Vrystaat-provinsie en Sinode van die Vrystaat.

Stigting
--------

Op 27 Februarie 1925 is "Vanstadensrust" in die Staatskoerant as dorp verklaar. Die dorp is uitgesny op 'n deel van die plaas Mook, wat aan ene M.H. van Staden behoort het. 'n Standbeeld van hom staan vandag op een van die koppies wat die dorp omring. Die NG gemeente Vanstadensrust is in 1939 van die gemeentes Wepener, Zastron, Rouxville en Smithfield afgestig. Op 15 Mei 1939 is die eerste kerkraadslede gekies. Ds. H.S.M. Botha, voorsitter van die Ringskommissie, het as voorsitter van die vergadering opgetree.

Eerste leraars
--------------

Op 19 Augustus 1939 is ds. D.J. de Jager van Goedemoed na Vanstadensrust beroep, maar hy het bedank. Intussen het die oorlog uitgebreek, en onder die besef van hierdie donker wolk wat die wêreld kom oorskadu het, en daarby die jonkheid van die gemeente wat nog met skuld belaai was, het die kerkraad besluit om, wat die beroep van 'n leraar betref, ses maande uitstel by die Ringskommissie te vra. 

Eers op 13 Desember 1939 is 'n beroep op ds. J.I. de Wet van Otjiwarongo uitgebring. So het hy die eerste leraar van die gemeente geword en ses jaar hier gearbei om die fondamentstene van die gemeente heg te lê. Ná die vertrek van ds. De Wet is 'n paar beroepe uitgebring, totdat 'n geslaagde beroep op 8 Maart 1947 op ds. J.C. Botha van Fort Jameson, tans van Fort Victoria, uitgebring is. Ná 'n tydperk van meer as twee jaar het die gemeente weer vakant geraak, totdat prop. G. Higgo op 23 Junie 1951 met handoplegging bevestig is. Hierdeur het hy die eerste proponent geword wat hier bevestig is. 

Gedurende die lang vakature het ds. M. Jooste (emeritus) die gemeente bearbei. Gedurende hierdie tyd het die gemeente 'n besondere gees van eensgesindheid en samewerking ontwikkel, iets wat so nodig is, terwyl hierdie jong gemeente groot ontwikkelings tegemoetgaan. Die eredienste ens. is in 'n netjiese kerksaal gehou; die gemeente het destyds tussen 300 en 400 lidmate getel.

Sending
-------

Hier het ook 'n sendingwerkkring ontstaan wat onder toesig van die moedergemeente bearbei is. In 1951 is die werkkring tot gemeente gestig. 'n Evangelis het die gemeente bearbei totdat 'n sendeling. beroep kon word. In 1952 berig *Ons gemeentelike feesalbum*: "Die gemeente is nog jonk en klein, maar Vanstadensrust is dankbaar dat hy ook kan bou aan die mure van Gods Koninkryk op aarde."

Enkele leraars
--------------

* Johannes Cornelis Botha, 1947–1949

Bronne
------

* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller). 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Ds. J.J. Fourie is skielik aan 'n hartaanval oorlede op 21 September 1958 terwyl hy medeleraar van die NG gemeente Wonderboompoort was. Hy was Waterberg-Noord se leraar van 1944 tot omstreeks 1947.
Die **NG gemeente Vaalwater** is ’n gemeente in die Noordelike Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.

Die gemeente is op 7 Mei 1930 as die 95ste gemeente van die Ned. Herv. of Geref. Kerk in Suid-Afrika (die Transvaalse Kerk) gestig. Soos die oorspronklike naam, Waterberg-Noord, aandui, is dit van die gemeente Waterberg (Nylstroom) afgestig. Dit was een van die weinige gemeentes wat geen dorp binne sy grense gehad het nie, en sy grense het gestrek tot in distrik Potgietersrus. Die afstigting het onder leiding van ds. B. Alheit plaasgevind. Presies twee jaar later, op 7 Mei 1932, is die hoeksteen van die huidige kerkgebou deur ds. Koch gelê. As terrein vir die kerkaanleg is die waterryke oewer van die Melkrivier gekies, waar die kerkraad 'n gedeelte van die plaas Nooitgedacht aangekoop het. 

In Januarie 1935 het die gemeente sy eerste leraar in die persoon van ds. J.C. Botha ontvang. In hierdie tyd was die gemeente geweldig uitgestrek en die ledetal was nagenoeg 750. Onder groot opoffering het ds. Botha agt jaar sy baanbrekerswerk gedoen. Tydens sy bediening is 'n gedeelte van die gemeente aan Naboomspruit afgegee. Die tweede predikant van die gemeente, ds. J.J. Fourie, het die werk vanaf Mei 1944 voortgesit. Kort hierna is die gemeente Albertyn van Waterberg-Noord afgestig, sodat die gemeente toe aansienlik kleiner geword het. 

Ná die vertrek van ds. Fourie, is die vakature gevul deur ds. P.J. Viviers, wat sy werk in November 1947 begin het. Die ledetal van die gemeente het omstreeks 1951 net 360 getel. Destyds het haar medewerker in *Ons gemeentelike feesalbum* geskryf: "Ten spyte van die bietjie ongerief wat die plaaslewe meebring, besit die gemeente 'n wonderlike bekoring. Die stilte en rustigheid wat so kenmerkend is, verdryf alle vermoeienis, en wanneer dit somer is, is die hele omgewing een park."

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
* Small, Mario (samesteller). 2013. *Jaarboek van die NG Kerke*. Wellington: Tydskriftemaatskappy van die NG Kerk NPC - 'n divisie van Bybel-Media.

Sien ook
--------

* Gereformeerde kerk Vaalwater
*As You Like It*, soos in die Eerste Folio gepubliseer.
'n Toneel uit *As You Like It* deur Walter Deverell, 1853.
**As You Like It** is 'n komedie deur William Shakespeare wat in 'n woud afspeel en oor die huwelike en avonture van twee paartjies, Rosalind en Orlando, en Celia en Oliver, handel. Dit is in 1599 of vroeg 1600 geskryf.

Die toneelstuk is in die *Stationer's Company* (Papierwinkelvennootskap) se register bygevoeg op 4 Augustus, 1600, maar was nie in gedrukte vorm beskikbaar tot die uitgawe van die Eerste folio in 1623 nie.

Daar is geen rekord van enige opvoering voor die Engelse Restaurasie nie. Daar was egter 'n moontlike opvoering by Wilton House in Wiltshire, die setel van die Grawe van Pembroke. William Herbert, die 3e Graaf van Pembroke het James I en sy gevolg by Wilton House onthaal van Oktober tot Desember 1603. Die *King's Men* (Koning se manne) was £30 betaal om na Wilton House te kom en vir die koning 'n toneelstuk op te voer op 2 Desember, 1603. Volgens oorlewering van die Herbert-familie was die toneelstuk daardie aand *As You Like It*.

Die toneelstuk is aan die *King's Company* (Koning se geselskap) toegewys volgens koninklike bevel in 1669. Dit was in ook verwerkte vorm by die teater in Drury Lane in 1723 opgevoer onder die titel *Love in a Forest*. 'n Ander opvoering by Drury Lane, 17 jaar later, het weer teruggekeer na die oorpronklike Shakespeare teks (1740).

Bekende onlangse produksies van *As You Like It* sluit in die 1936 Old Vic Theatre opvoering, met Edith Evans in die hoofrol en die 1961 Shakespeare Memorial Theatre opvoering met Vanessa Redgrave in die hoofrol. Die langste aaneenlopende Broadway produksie was met Katharine Hepburn en Ernest Thesiger, met Michael Benthall as die regisseur. Dit het 145 opvoerings beloop in 1950.
Die sogenaamde **Regerende Party** (1910-1911) was die voorganger in die Suid-Afrikaanse politiek van die Suid-Afrikaanse Party.

Dit was 'n losse groepering wat in die verkiesing van 15 September 1910 - die eerste ná Uniewording - 82 kandidate gestel het, waarvan 46 onbestrede verkies is en 21 in hulle kiesafdelings geseëvier het, vir 'n somtotaal van 67 uit 121 setels. Die ander deelnemende partye was die Sosialiste Partye (geen setels), die Arbeidersparty (vier setels) en die Unionisteparty (39). Onafhanklikes en andere het 11 setels verower.

Die Regerende Party party was die voorloper van albei die groot partye wat die Suid-Afrikaanse politiek in een of ander gedaante van 1910 tot 1994 sou oorheers. Die Nasionale Party onder genl. J.B.M. Hertzog het in 1913 van die S.A.P. afgestig en weer op 5 Desember 1934 met die S.A.P. saamgesmelt om die Verenigde Suid-Afrikaanse Nasionale Party te vorm. En die *Gesuiwerde* Nasionale Party was op sy beurt 'n uitvloeisel van die vroeëre Nasionale Party.
**Cyrano de Bergerac** (6 Maart 1619 – 28 Julie 1655) was ’n Franse dramaturg en soldaat met 'n groot neus wat in meer as 1000 tweegevegte betrokke was. Sy naam is ook die titel van ’n beroemde toneelstuk oor sy lewe (geskryf deur Edmond Rostand), en etlike flieks is op dié verhaal gegrond.

Lewe
----

Hercule-Savinien Cyrano de Bergerac was die seun van ’n Franse edelman, hoewel minstens een skrywer, Ishbel Addyman, beweer hy was nie ’n aristokraat nie, maar die seun van ’n vishandelaar. Volgens haar het hy sifilis gehad en was hy moontlik homoseksueel. Hy was van 1640 tot omstreeks 1653 in ’n verhouding met die skrywer en musikant Charles Coypeau d'Assoucy. Daarna het hulle in ’n bitter stryd betrokke geraak en dit het tot ’n reeks satiriese werke deur albei mans oor die ander een gelei.

In fiktiewe werke oor sy lewe word hy met enorme groot neus uitgebeeld. Volgens portrette het hy wel ’n groot neus gehad, maar nie naastenby so groot soos wat in werke oor hom beskryf word nie.

Cyrano de Bergerac se werke *Les États et Empires de la Lune (Die State en Ryke van die Maan)* (in 1657 ná sy dood gepubliseer) en *Les États et Empires du Soleil (Die State en Ryke van die Son)* (1662) is klassieke voorbeelde van vroegmoderne wetenskapsfiksie. Sy mengsel van wetenskap en romanse in sy werke het as model vir latere skrywers gedien, onder andere Jonathan Swift, Edgar Allan Poe en moontlik Voltaire.

Werke oor hom
-------------

In 1897 het die Franse digter Edmond Rostand ’n toneelstuk, *Cyrano de Bergerac*, oor Cyrano se lewe geskryf. Dit vertel van sy liefde vir die pragtige Roxane, wat hy verplig is om die hof te maak namens ’n meer konvensioneel aantreklike, maar minder woordvaardige vriend, Christian de Neuvillette.

Die stuk is verskeie kere vir die silwerdoek aangepas; van die bekendste rolprente is die 1990-weergawe met Gérard Depardieu in die titelrol, die 1950-film met José Ferrer, waarvoor hy ’n Oscar gewen het, en die 1988-aanpassing *Roxanne* van Steve Martin.
"**Daar gaan uit vergange se dae**" is die Afrikaanse weergawe van die Duitse volksliedjie "**Die Lore-Ley**", ’n gedig deur Heinrich Heine uit 1824 wat ’n paar dekades later deur Friedrich Silcher getoonset is. 

Die Afrikaanse woorde is deur Jan F.E. Celliers geskryf.

Woorde
------

> 
> Daar gaan uit vergange se dae 'n beeld voor my oë verby;  
> 
> my hart is met weemoed geslae, maar voel tog ook rustig en bly.  
> 
> Die windjie roer sag deur die bome, die weste se glanse verdwyn;  
> 
> die berge, verlore in drome, staan ver in die aandsonneskyn.  
> 
>   
> 
> Die mooiste jong nooi'ntjie is myne, vanaand is my hart weer by haar.  
> 
> Haar oë, die sagste, die reine, is, net soos haar wese, so waar,  
> 
> eenvoudig en waar soos die velde, van wêreldse modetjies vry.  
> 
> Nie één is te kry nie, of selde, soos sy, daardie nooi'ntjie van my.  
> 
>   
> 
> O, kan ek die smart nie meer dra nie van skeiding se lang, lange dag,  
> 
> dan hoor ek 'n stem: "Moenie kla nie", en sien 'n lief mondjie se lag,  
> 
> dan lees ek betowerd die tale, in oë so diep en so trou:  
> 
> "Hier ver oor die berge en dale, is ene wat wag, net vir jou".
> 
> 
>

"Die Lore-Ley"
--------------

> 
> Ich weiß nicht was soll es bedeuten,  
> 
> Dass ich so traurig bin;  
> 
> Ein Märchen aus uralten Zeiten,  
> 
> Das kommt mir nicht aus dem Sinn.  
> 
>   
> 
> Die Luft ist kühl und es dunkelt,  
> 
> Und ruhig fließt der Rhein;  
> 
> Der Gipfel des Berges funkelt  
> 
> Im Abendsonnenschein.  
> 
>   
> 
> Die schönste Jungfrau sitzet  
> 
> Dort oben wunderbar;  
> 
> Ihr goldnes Geschmeide blitzet,  
> 
> Sie kämmt ihr goldenes Haar.  
> 
>   
> 
> Sie kämmt es mit goldenem Kamme  
> 
> Und singt ein Lied dabei;  
> 
> Das hat eine wundersame,  
> 
> Gewaltige Melodei.  
> 
>   
> 
> Den Schiffer im kleinen Schiffe  
> 
> Ergreift es mit wildem Weh;  
> 
> Er schaut nicht die Felsenriffe,  
> 
> Er schaut nur hinauf in die Höh.  
> 
>   
> 
> Ich glaube, die Wellen verschlingen  
> 
> Am Ende Schiffer und Kahn;  
> 
> Und das hat mit ihrem Singen  
> 
> Die Lore-Ley getan.
> 
> 
>
’n Voorbeeld van kleurindekse| Sterklas | B-V | U-B | Temp. (K) |
| --- | --- | --- | --- |
| O5V | -0,33 | -1,19 | 42 000 |
| B0V | -0,30 | -1,08 | 30 000 |
| A0V | -0,02 | -0,02 | 9 790 |
| F0V | 0,30 | 0,03 | 7 300 |
| G0V | 0,58 | 0,06 | 5 940 |
| K0V | 0,81 | 0,45 | 5 150 |
| M0V | 1,40 | 1,22 | 3 840 |

Die **kleurindeks** in sterrekunde is ’n eenvoudige numeriese uitdrukking wat die kleur van ’n voorwerp aandui, en in die geval van ’n ster sy temperatuur. Hoe kleiner die kleurindeks, hoe blouer (en dus warmer) is die voorwerp. Hoe groter die kleurindeks, hoe rooier (en kouer) is die voorwerp. Dit is ’n gevolg van die logaritmiese magnitudeskaal, waarvolgens helderder voorwerpe kleiner (meer negatiewe) magnitudes as dowwe voorwerpe het.

Om die indeks te meet, word die magnitude van ’n voorwerp deur twee verskillende filters waargeneem, soos U en B, of B en V. U is sensitief vir ultravioletlig, B vir blou lig en V vir sigbare (groen-geel) lig. Die stel filters word ’n fotometriese stelsel genoem. Die verskil in magnitudes wat met die filters gemeet word, word onderskeidelik die U-B- en die B-V-kleurindeks genoem. Laasgenoemde word dikwels in sterkatalogusse aangegee.

Voorbeelde
----------

Die gelerige Son het ’n B-V-indeks van 0,656 en die wit ster Deneb s’n is 0,09, terwyl die blouerige Rigel ’n B-V van -0,03 het (sy B-magnitude is 0,09 en sy V-magnitude 0,12; B – V = -0,03).
Clarence House, Londen
**Clarence House** is die koninklike woning van die Prins van Wallis in Londen wat aan "The Mall" geleë is. Dit is aan Sint James-paleis vas en deel die paleis se tuin. Byna 50 jaar lank, van 1953 tot 2002, was dit die tuiste van koningin Elizabeth die koninginmoeder, maar daarna was dit die amptelike woning van Charles, Prins van Wallis (nou Charles III), en Camilla tot met Charles se troonbestyging in 2022. Dit is sowat twee maande per jaar in die somer oop vir besoekers.

Die huis is tussen 1825 en 1827 na ’n plan deur John Nash gebou vir koning William IV, wat as die Hertog van Clarence bekend was voor hy die troon in 1830 bestyg het. Sy suster prinses Augusta Sophia het dit geërf en daarna, in 1840, Prinses Victoria van Sakse-Koburg-Saalfeld, die ma van koningin Victoria. In 1866 het dit die tuiste geword van koningin Victoria se tweede oudste seun, prins Alfred, Hertog van Sakse-Koburg en Gotha, tot met sy dood in 1900. Sy jonger broer, prins Arthur, Hertog van Connaught en Strathearn, het die huis van 1900 tot met sy dood in 1942 gebruik. Dit is in die Tweede Wêreldoorlog erg deur bomme beskadig en is vir die res van die oorlog deur die Rooi Kruis en St. John Ambulance gebruik as hul hoofkwartier. Daarna is dit aan prinses Elizabeth en haar man, die Hertog van Edinburg, gegee. Prinses Anne is in 1950 daar gebore. Ná die dood van George VI het die koninginmoeder en prinses Margaret in 1953 daar ingetrek, hoewel Margaret later na ’n woonstel in Kensington-paleis getrek het.
Die **Kleinteater** is 'n unieke klassieke dramateater in die hartjie van Pretoria se sentrale sakegebied. Die teater is ontwerp deur die Suid-Afrikaanse argitek, Norman Eaton. Die teater het sitplek vir 292 mense en word gebruik vir 'n verskeidenheid van optredes deur studente van Unisa en ander instellings.

Geskiedenis
-----------

Gedurende Maart 1940 het mej Norah McCullough wat in Suid-Afrika was om kinderkunssentra in die hoofstede te bevorder, die argitek Norman Eaton genader om die sentrum te ontwerp.
Bouwerk het in 1941 begin. Teenstrydighede ten opsigte van die funksies en ruimtelike vereistes van die gebou het konstruksie vertraag tot 1946. Intussen is mnr Le Roux Smith in 1943 as die nuwe direkteur van die sentrum aangestel, en hy ontwikkel 'n omvattende teater-ontwikkelingsprogram.

In 1957 is die teater onder die jurisdiksie van die Pretoriase Onderwyskollege geplaas. Weens 'n gebrek aan fondse en verskeie ander ongerymdhede is die teater eers in 1961 voltooi. In dieselfde jaar is die voltooide gebou amptelik aan dr Jordaan, dekaan van die Pretoriase Onderwyskollege oorhandig en die naam Kleinteater/Kunssentrum is amptelik in gebruik geneem.
In 1993 is planne deur Maree en Els Argitekte vir veranderinge met betrekking tot onderhoud en algemene instandhouding goedgekeur, en die veranderings is in Augustus 1994 voltooi.

In 1995 verkry Unisa eienaarskap van die Kleinteater/Kunssentrum. Dit is in 2004 tot 'n provinsiale erfenisterrein verklaar en die amptelike naam is verander na die Unisa Kleinteater. Verdere veranderings aan die binnekant van die teater is volgens die vereistes van Suid-Afrikaanse Erfenishulpbronagentskap (SAEHA) aangebring.

Bronne
------

* Eaton, Norman Pretoriana, no. 69/70, Aug 1972, *ONTSTAAN VAN DIE KLEINTEATER* Bl. 15, 16 www.artefacts.co.za. *URL besoek op 27 Junie 2014*
* Little Theatre: History Unisa. *URL besoek op 27 Junie 2014*
Jeremy Meeks, ’n oudgevangene en deesdae model, het talle tatoes, onder meer ’n traan by sy linkeroog.
’n **Traantatoe** is ’n simboliese tatoeëermerk in die vorm van ’n traan wat onder of naby ’n mens se oog aangebring word. Dit is oorspronklik deur Mexikaanse Amerikaners gebruik wat destyds veral in Kalifornië gewoon het. Bendelede is dikwels hier met sulke tatoes gesien.

Die betekenis van die tatoe was oorspronklik dat die draer iemand vermoor het. Tans beteken dit eerder iemand is spyt oor iets wat hy gedoen het of is hartseer oor iets, soos die verlies van ’n geliefde of jare wat in die tronk deurgebring is. Amy Winehouse het 'n traantatoe gehad om haar hartseer te wys oor haar man, Blake Fielder-Civil, wat in die Pentonvilletronk was.

In gevangenisse beteken die tatoe steeds dikwels dat die persoon iemand vermoor het. Dit kan ook beteken dat iemand in aanhouding verkrag is en deur sy verkragter getatoeëer is om aan te dui dat hy die verkragter se "eiendom" is, want gesigstatoes is onmoontlik om weg te steek.
Hepplewhite-stoel met skildvormige rugleuning
**George Hepplewhite** (1727? - 21 Junie 1786) was 'n kabinetmaker. Hy word as een van die 'drie groot' Engelse meubelmakers van die 18de eeuse Georgiaanse tydperk, saam met Thomas Sheraton en Thomas Chippendale, beskou. Daar is nie meer bestaande meubelstukke wat deur Hepplewhite of sy firma gemaak is nie. Hepplewhite word egter met 'n eiesoortige styl van ligte, elegante meubels wat tussen ongeveer 1775 en 1800 in die mode was, geassosieer. Reproduksies van sy ontwerpe is deur die daaropvolgende eeue voortgesit. Een eienskap wat in baie van sy stoelontwerpe gebruik is, is 'n skildvormige rugleuning, waar 'n uitvoerige skild in die plek van smaller ruglatte gebruik is.

Lewe en werk
------------

Daar is baie min oor Hepplewhite self bekend. Sommige gevestigde bronne het geen inligting oor sy geboorte nie; 'n sekere "George Hepplewhite" is egter in 1727  in Ryton, Durham-distrik, Engeland gebore. Volgens sommige bronne het hy sy vakleerlingskap by Gillows in Lancaster,  voltooi, maar die Oxford Dictionary of National Biography (Oxford woordeboek van nasionale biografieë), is skepties hieroor.  Dit is bekend dat hy homself in Londen gevestig het, waar hy 'n winkel geopen het. Nadat hy in 1786 oorlede is, is die onderneming deur sy weduwee, Alice, voortgesit. In 1788 het sy 'n boek gepubliseer met ongeveer 300 van sy ontwerpe, The *Cabinet Maker and Upholsterers Guide (Gids vir kabinetmakers en stoffeerders),* met twee verdere uitgawes wat in 1789 en 1790 gepubliseer is. 

Baie mense is vinnig om die ontwerper George Hepplewhite te prys, maar daar is teenstrydighede met betrekking tot sy roem. Die gepubliseerde gidsboeke wat George Hepplewhite as die skrywer aantoon, is eers na sy dood deur sy weduwee gepubliseer. Dit was eers jare na sy dood dat sy ontwerpe erkenning begin kry het. Daar is min bekend oor die man George Hepplewhite, en slegs sy doodsertifikaat lewer skynbaar werklike bewys van sy bestaan. Die vraag ontstaan of "George Hepplewhite" 'n regte persoon was of net 'n naam wat Alice Hepplewhite gebruik het om die gids onder te publiseer. 

Met tydgenote soos Thomas Chippendale, wat meubelstukke in 'n verskeidenheid style vervaardig het, is Hepplewhite se befaamde styl makliker identifiseeerbaar. Hepplewhite het meubels wat slanker, meer gerond, gekurfd en goed gebalanseerd was, ontwerp. Daar is 'n paar kenmerke wat op 'n Hepplewhite-ontwerp dui: korter, meer geboë stoelarms, reguit pote, en skildvormige stoelrugleunings, alles sonder uitkerfwerk. Die meubels is met verf en inlegsels wat op die stuk aangebring is, versier. 

Die boek het kabinetmakers en meubelvervaardigers vir etlike generasies beïnvloed. Die werke van hierdie geslagte het op hulle beurt namaaksels van die oorspronklike ontwerpe, en variasies daarvan, regdeur die 19de en 20ste eeu beïnvloed.

Galery
------

Hepplewhite-eetkamerstoel met skildrugleuning
Hepplewhite-eetkamerstoel
Hepplewhite-eetkamerstoel
Hepplewhite-bank

Sien ook
--------

* Luke Vincent Lockwood

Bron
----

* Geoff Nicholson, "America's First Lady and the Roddams of North West Durham" (familiegeskiedenis vir Hillary Clinton ), webblad: Unet-HRoddom .
Witali Klitsjko.
**Witali Wolodimirowitsj Klitsjko** (Oekraïens: Віталій Володи́мирович Кличко; gebore 19 Julie 1971 in Belowodskoje, Kirgisiese SSR, Sowjetunie) is 'n Oekraïense politikus en vroeëre professionele bokser. Hy is die stigter van die party Oekraïense Demokratiese Alliansie vir Hervormings, of OeDAR (Український демократичний альянс за реформи Віталія Кличка, УДАР: UDAR).

Op 25 Mei 2014 is Klitsjko tot burgemeester van die Oekraïense hoofstad, Kijif, verkies. Daarnaas is hy in die algemene verkiesing van 26 Oktober 2014 as afgevaardigde in die Oekraïense parlement verkies.

Klitsjko is 'n afgetrede kampioen (*WBC Emeritus Champion*) in die swaargewigklas van die Wêreldboksraad WBC asook vroeëre wêreldkampioen van die Wêreldboksorganisasie WBO. Altesaam 87,23 persent van sy teëstanders is uitgeslaan - een van die hoogste persentasies in die geskiedenis van professionele boks.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNE: XX5261164
* BNF: cb16617051t (data)
* GND: 123965381
* IMDb: nm0459889
* ISNI: 0000 0001 1490 9707
* LCCN: n2006068982
* NKC: xx0203199
* NLP: A27610792
* RERO: 02-A009341250
* SUDOC: 112460437
* VIAF: 43730672
* WorldCat Identities: lccn-n2006068982

 |
Die **Bewick-swaan** (*Cygnus bewickii*) is 'n kleiner swaan wat in die Noordelike halfrond voorkom. Sommige wetenskaplikes beskou hierdie swaan dieselfde as die fluitswaan, maar ander hou vol dat die twee tog verskillende spesies is.

Bewick-swane verkies kouer temperature en word in Noord-Rusland, Siberië, die Britse Eilande, Frankryk, Nederland, Wes-Duitsland en Denemarke aangetref. Pogings is al aangewend om hierdie swane in Suid-Afrika te teel, maar weens die hoë temperature was dit nog nie suksesvol nie.

Hierdie swane het 'n wit veredos met 'n swart snawel. Soos die fluitswaan en singswaan het die Bewick-swaan kenmerkende geel vlekke aan die basis van sy snawel. Die Bewick-swaan se vlekke is egter groter as dié by die fluitswaan, maar kleiner as dié van die singswaan: waar die Bewick-swaan se geel vlekke net tot by sy neusgate strek, strek die singswaan s'n oor die neusgate.

Die Bewick-swaan se geluid klink ook eenders as die singswaan s'n, maar is sagter en meer musikaal. Die voël se waarskuwingsroep is 'n kras "howk", wat verskeie kere herhaal word.

Hul dieet bestaan hoofsaak uit waterplante, graad, saad en gras, maar hulle sal ook die lê- en dryfkorrels van hoenders en eende vreet.

Bewick-swane bou hulle nes gewoonlik op 'n klein eiland van mos en watergras. Die wyfie lê drie tot vyf roomwit eiers wat na 27 tot 28 dae uitbroei. Die kuikens is self na vier jaar broeigereed.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name

Bronnelys
---------

* Hilko Insel, (2005): *Eksotiese Watervoëls*. LAPA Uitgewers, Pretoria. ISBN 0799334286

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q244325
* Avibase: 3D8F0A76A7CCD79F
* eBird: bewswa1
* Fauna Europaea: 96470
* Fossilworks: 368620
* GBIF: 6178421
* iNaturalist: 196538
* ITIS: 714735
* NCBI: 541010

 |