recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Geiranger** is 'n klein toeristedorpie in die Sunnmøre-streek van Møre og Romsdal, in die westelike deel van Noorweë. Dit lê in die munisipaliteit Stranda aan die hoof van die Geirangerfjord, wat 'n tak van die groot Storfjorden is. Die naaste stad is Ålesund. Geiranger is die tuiste van sommige van die skouspelagtigste natuurskoon ter wêreld en word deur Lonely Planet as die beste reisbestemming in Skandinawië aangewys. Sedert 2005 is die Geirangerfjord-omgewing gelys as 'n Unesco-wêrelderfenisgebied. Die Sewe Susters-waterval is net wes van Geiranger geleë, reg oorkant 'n ander waterval genaamd "The Suitor."  Geiranger Kerk is die hoofkerk vir die dorp en omgewing.

Toerisme
--------

Geiranger is die derde grootste skeepshawe in Noorweë en ontvang 140 tot 180 skepe gedurende die vier maande lange toeristeseisoen. In 2012 het ongeveer 300 000 passasiers in die somerseisoen Geiranger besoek. Afhangend van die grootte van die skepe, het die Geiranger-hawe 'n vaartweg, 'n seewandel en 3-4 ankerposisies. Die Seawalk, wat in 2013 gebou is, is 'n drie-segment geartikuleerde drywende pier. Dit is 236 m lank en 4,5 m breed op 10 pontons wat kan beweeg om tot 4 000 passasiers per uur te akkommodeer wat van 'n enkele boot afklim. 
Elke somer reis etlike honderdduisend mense deur die dorp, en toerisme is die belangrikste onderneming vir die 250 mense wat permanent daar woon. Daar is vyf hotelle en meer as tien kampeerplekke. Die toeristeseisoen strek van Mei tot begin September. Besoekers aan Geiranger kan besoek aflê by die historiese plase Knivsflå en Skageflå. 
Elke jaar in Junie vind die Geiranger - From Fjord to Summit- byeenkoms plaas. Dit bestaan uit 'n halfmarathon en 'n fietswedren, albei begin vanaf die seevlak by die fjord en eindig op die 1497 m kruin van die berg Dalsnibba, naby die Djupvatnetmeer. Aangesien daar nog baie sneeu in die tyd van die jaar op die berge oorbly, word die wedren ook 'Van die somer tot die winter' genoem.

Mediagalery
-----------

* Die Sewe Susters-waterval oor GeirangerfjordDie Sewe Susters-waterval oor Geirangerfjord
* Uitsig oor die dorp GeirangerUitsig oor die dorp Geiranger
* Storfossen val in GeirangerStorfossen val in Geiranger
* VissershuiseVissershuise
* Hutte rondom GeirangerHutte rondom Geiranger
* Uitsig op die GeirangerfjordUitsig op die Geirangerfjord
* Die kusuitsig verby die ou fjord plaas LundanesetDie kusuitsig verby die ou fjord plaas Lundaneset
* Uitsig op die fjord en van Geiranger vanaf FlydalsjuvetUitsig op die fjord en van Geiranger vanaf Flydalsjuvet
* Geiranger beweegbare seeplankweg op pontonsGeiranger beweegbare seeplankweg op pontons
Gemini 8 besig om te dok met die Agena. Gemini 9A kon egter nie daarin slaag om te dok nie (sien teks).
**Gemini 9A** (amptelik **Gemini IX-A**) was die sewende bemande ruimtevlug van NASA se Gemini-program. Dit was ook die dertiende bemande Amerikaanse ruimtevaart en die 23ste ruimtevaart ooit, insluitend twee vlugte van X-15. Die oorspronklike bemanning van Gemini 9, bevelvoerder Elliot See en Charles Bassett het verongeluk met 'n Northrop T-38 Talon opleidingsvliegtuig op pad na die McDonnell-fabriek in St. Louis, Missouri om hulle ruimtetuig te inspekteer. Die rugsteunbemanning Thomas P. Stafford en Eugene Cernan is toe bevorder tot hoofbemanning en Jim Lovell en Buzz Aldrin is aangestel as die rugsteunbemanning. 

Die sending is toe hernoem as Gemini 9A nadat die oorspronklike lanseerdatum van 17 Mei uitgestel is omrede die sending se Agena-teikenruimtetuig vernietig is in 'n ramp tydens lansering. Die sending het toe plaasgevind van 3-6 Junie 1966, nadat die rugsteunteikenruimtetuig gelanseer is. Gemini 9A het die teiken bereik maar kon nie daarmee dok nie, omrede die neusbedekking van die Agena-teiken nie afgeskiet het nie weens 'n lanseringsprobleem. 

Cernan het toe vir twee ure lank 'n ruimtewandeling onderneem waartydens hy onder andere 'n onafhanklike, selfaangedrewe ruimtepak van die Amerikaanse Lugmag sou gebruik om te demonstreer dat vrye vlug moontlik was. Hy slaag egter nie daarin nie weens uitputting, stres en oorverhitting.

Bemanning
---------

| Posisie | Ruimteman |
| --- | --- |
| Bevelvoerder | Thomas P. StaffordTweede ruimtevlug |
| Vlieënier | Eugene CernanEerste ruimtevlug |
*Vir **Boland**, die rugbyspan, sien Boland (rugbyspan).*
Duiwelspiek vanaf Tafelberg, met 'n uitsig oor die Boland. In die agtergrond is Tierberg, Perdeberg en Kasteelberg.
Gebied 4 is die Boland Bergkompleks.
Die **Boland** is die gebied van die Berg- en Breederiviervallei wat strek van Stellenbosch, Franschhoek en Worcester tot by Tulbagh in die noorde van die Wes-Kaap. Die gebied het oorspronklik as "Bovenland" bekend gestaan om dit van die res van die land te onderskei, wat as die "Onderveld" bekend gestaan het. Dit word soms ook die Kaapse Wynland genoem, omdat dit die primêre streek vir die verbouing van Wes-Kaapse wyne is.

Die streek sluit die hele Suidwes-Kaap in, met die uitsondering van Kaapstad. Dit word oor die algemeen geag as die gebied tussen die mond van die Bergrivier en Swellendam, hoewel 'n meer akkurate beskrywing sou wees die dorpe Wellington, die Paarl, Franschhoek, Stellenbosch, Somerset-Wes, Strand en Gordonsbaai.

Op sportgebied, weer, is die Boland alle gebiede in die Wes-Kaap wat nie deur die Westelike Provinsie en die Suidwestelike Distrikte (S.W.D.) beslaan word nie. Dit is onder andere die tuiste van die Boland Kavaliers en die Bolandse Krieketspan.

Sien ook
--------

* Lys van streeksname in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* Jansen, J.P.: Die Boland. In: Ons Land. 'n Reeks van 65 praatjies uitgesaai in die Afrikaanse diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie van 1 September tot 16 November 1967.
**Rhodes Internasionale Lughawe "Diagoras"** (Grieks: Διεθνής Αερολιμένας Ρόδου "Διαγόρας"), of **Diagoras Internasionale Lughawe** (IATA: **RHO**, ICAO: **LGRP**), is geleë aan die westekant van Rhodos (of Rhodes), Griekeland. Die fasiliteit is geleë net noord van die dorpie Paradeisi, ongeveer 14 km suidwes van die hoofstad, Rhodos. Rhodes Internasionale Lughawe was vanaf 2019 die vierde besigste lughawe in Griekeland, met 5 542 567 passasiers wat die lughawe gebruik het.

Geskiedenis
-----------

Inweeg by Rhodes Lughawe
Burgerlugvaart op Rhodes het ná die Tweede Wêreldoorlog begin, op die ligging van die nabygeleë militêre Rhodes Maritsa-lughawe.

Dit was die eiland se hooflughawe tot 1977, toe die nuwe Rhodes Internasionale Lughawe geopen is. Die behoefte aan 'n nuwe fasiliteit was groot, aangesien die ou Maritsa-lughawe nie aan die behoeftes van 'n moderne burgerlike lughawe voldoen het nie. Die nuwe "Diagoras"-lughawe is in 1977 gebou.

Verbeterings is aan die lughawe aangebring, soos uitbreiding van taxibane, platform- en lughawegeboue. Die mees onlangse opgradering is 'n nuwe passasiersterminaal, wat in 2005 geopen is, om die groeiende aantal huurvlugte en passasiers te akkommodeer. Die lughawe se aanlegte beslaan tans 'n totale oppervlakte van 60 000 m2
**Fotovoltaïese energie** is sonenergie wat deur middel van fotovoltaïese selle of sonpanele direk in elektrisiteit omgeskakel word. Fotovoltaïese selle word van halfgeleidende materiale, wat die fotovoltaïese effek vertoon, gemaak. Die verskynsel word bestudeer in fisika, fotochemie en elektrochemie. Die fotovoltaïese effek word kommersieel gebruik vir die opwekking van elektrisiteit en in fotosensors.

'n Fotovoltaïese (FV) stelsel se sonpanele kan op die grond, op 'n dak, op 'n muur gemonteer word of kan selfs op waterliggame dryf. Die monteering kan in 'n faste posisie wees of kan die son deur die dag volg.

Fotovoltaïese stelsels het spesifieke voordele as energiebron: sodra dit geïnstalleer is, lewer dit geen besoedeling nie en geen uitstoot van kweekhuisgasse nie; dit toon eenvoudige skaalbaarheid ten opsigte van kragbehoeftes en silikon is wyd beskikbaar in die aardkors. Dit is ook die goedkoopste bron van elektriese krag in gebiede met 'n hoë sonpotensiaal, met prysaanbiedings van so laag as US$ 0,017/kWh (R 0,23/kWh) in 2020.

Die stelsels word al lank in gespesialiseerde toepassings gebruik, aangesien alleenstaande installasies van elektriese sonkragstelsels sedert die 1990s gebruik is. Fotovoltaïese modules is die eerste keer in 2000 in massa vervaardig, toe Duitse omgewingsbewustes en die Eurosolar-organisasie regeringsbefondsing vir 'n tienduisend-dakprogram gekry het.

Vooruitgang in tegnologie en verhoogde produksieskaal het die koste verlaag, die betroubaarheid verhoog en die doeltreffendheid van fotovoltaïese installasies verhoog. Netto meting, waarmee verbruikers wat van hul elektrisiteit self opwek altyd daardie elektrisiteit kan gebruik in plaas van wanneer dit opgewek was, en finansiële aansporings, soos voorkeur invoertariewe vir sonkrag-opgewekte elektrisiteit, het sonkrag-installasies in baie lande ondersteun.

Die produksie van fotovoltaïese selle het die afgelope jare drasties toegeneem. In 2005 was die totale nominale spitskrag van geïnstalleerde sonpanele omtrent 3,7 GW en in 2019 het die geïnstalleerde kapasiteit wêreldwyd gestyg tot meer as 635 GW, wat ongeveer twee persent van die wêreldwye vraag na elektrisiteit dek. Na hidro- en windkrag is FV die derde grootste hernubare energiebron wat die globale kapasiteit betref. Die Internasionale Energie-agentskap verwag 'n groei van 700 tot 880 GW van 2019 tot 2024. Volgens voorspelling kan FV die tegnologie word met die grootste geïnstalleerde kapasiteit in die middel 2020s.

Sien ook
--------

* Hernubare energie
**Lasagne** (enkelvoud: **lasagna**) is groot, plat velle pasta en moontlik een van die oudste soorte pastageregte. Dit verwys gewoonlik na ’n gereg met verskeie lae souse en ander bestanddele soos vleis en kaas.

Oorsprong
---------

Lasagne het in die Middeleeue in Italië ontstaan, moontlik in die stad Napels. Die eerste resep wat aangeteken is, was in die vroeë 14de eeu. Dit het baie verskil van die latere tradisionele vorm van lasagne; dit het bestaan uit gegiste deeg wat in ’n plat vel gedruk en dan gekook, met kaas en speserye besprinkel en met ’n klein gepunte stokkie geëet is. Volgens latere resepte is die pasta in hoenderaftreksel gekook en met kaas en hoendervet gegeur.

Die tradisionele lasagne van Napels, *lasagne di carnevale*, bestaan uit lae plaaslike wors, klein gebraaide frikkadelle, hardgekookte eiers, ricotta en mozzarella, asook ’n sous. *Lasagne al forno*, wat lae vleis- en béchamelsous bevat en ooreenstem met die algemene weergawe van die gereg buite Italië, word tradisioneel verbind met Emilia-Romagna. In ander streke kan lasagne gemaak word van verskeie kombinasies van ricotta of mozzarella, tamatiesous, verskeie soorte vleis (soos gemaalde beesvleis, varkvleis of hoender) en verskeie soorte groente (byvoorbeeld spinasie, olywe of sampioene). Dit word gegeur met wyn, knoffel, uie en origanum. Dit word in al die gevalle gebak (al forno).

Pasta in Suid-Italië is tradisioneel van semolina en water gemaak en in die noorde, waar semolina nie beskikbaar was nie, van meel en eiers. Vandag mag net meel van durum vir kommersiële pasta gebruik word.

* Ongekookte lasagne op ’n laag béchamel- en vleissous.Ongekookte lasagne op ’n laag béchamel- en vleissous.
* Lasagne al forno*Lasagne al forno*
* ’n Vleissous vir lasagne.’n Vleissous vir lasagne.
EA 161, ’n brief deur Aziru, die leier van Amurru: een van die Amarna-briewe in wigskrif op ’n kleitablet.
Die **Amarna-briewe** (ook die **Amarna-tablette** of **Amarna-korrespondensie** genoem) is ’n hoofsaaklik diplomatieke briefwisseling tussen Antieke Egipte en sy verteenwoordigers in die Kanaänitiese Amurru tydens die Nuwe Ryk. Die briewe is by Amarna in Bo-Egipte ontdek, die moderne naam van die Egiptiese hoofstad Achetaten (el-Amarna), wat tydens die 18de Dinastie van Egipte deur farao Achenaten (1350's – 1330 v.C.) gestig is.

Inhoud
------

Die briewe is ongewoon omdat hulle in Akkadiese wigskrif, die amptelike taal van Mesopotamië, geskryf is in plaas van in Egipties. Daar is altesaam 382 tablette: 24 is ontdek sedert die Noorweegse Assirioloog Jørgen Alexander Knudtzon sy weergawe van die korrespondensie in 1907 en 1915 gepubliseer het. Die briewe strek oor byna 30 jaar.

Die Amarna-briewe is van groot belang vir die bestudering van die Bybel sowel as die Semitiese taalfamilie, want hulle werp lig op die kultuur en taal van die Kanaäniete in voorbybelse tye. Hoewel die letters in Akkadies geskryf is, is hulle deurspek van die moedertaal van die skrywers, wat ’n vroeë vorm van Kanaänities gepraat het – die taalfamilie wat later sou ontwikkel in Hebreeus en Fenisies. Hierdie "Kanaänismes" verskaf waardevolle insae in die proto-stadium van dié tale eeue voordat hulle ontstaan het.

Die briewe
----------

Een van die Amarna-briewe van die Nabye-Oosterse stad Alasjia.
Die eerste briewe, in wigskrif en hoofsaaklik Akkadies, die diplomatieke streekstaal in dié tydperk, is omstreeks 1887 deur plaaslike Egiptenare ontdek wat dit in die geheim in die verwoeste stad Amarna opgegrawe en aan antiekhandelaars verkoop het. Toe eers ontdek is waar die briewe is, is die terrein verder verken. Die eerste argeoloë wat nog briewe ontdek het, is Flinders Petrie, wat in 1891 en 1892 altesaam 21 fragmente ontdek het. Émile Chassinat van die Franse instituut vir Oosterse Argeologie in Kaïro, het in 1903 nog twee tablette ontdek. Sedert Knudtzon se uitgawe is nog sowat 24 fragmente ontdek – óf in Egipte óf in verskillende museums.

Die aanvanklike briewe wat deur plaaslike Egiptenare ontdek is, is versprei oor museums in Duitsland, Engeland, Egipte, Frankryk, Rusland en Amerika. Van hulle is 202 of 203 tablette in Berlyn, 99 in Londen, 49 of 50 in Kaïro, 7 in die Louvre in Parys, 3 in Moskou en 1 in Chicago.

Die argief bevat ’n skat van inligting oor kulture, koninkryke, gebeure en individue uit ’n tydperk waaroor min geskrewe bronne behoue gebly het. Dit sluit korrespondensie in uit Achenaten se bewind, asook van sy voorganger, Amenhotep III. Die tablette bevat meer as 300 diplomatieke briewe; die res is letterkundige en opvoedkundige materiaal. Dit ontbloot Egipte se betrekkinge met Babilonië, Assirië, Sirië, Kanaän, Alasjia (Siprus), Mitanni en die Hetiete. Die briewe bevat ook die eerste verwysing na ’n Nabye-Oosterse groep bekend as die *Habiru*, waaroor die verband met die Hebreërs – vanweë die ooreenkoms in woorde en geografiese ligging – steeds gedebatteer word.
Die **Groot Moskee van Doebai** is ’n moskee in Doebai in die Verenigde Arabiese Emirate. Dit is in 1900 die eerste keer gebou, daarna gesloop en in 1960 herbou. In 1998 is dit weer weer herbou in sy huidige vorm. Dit het plek vir 1 200 aanbidders.

Die moskee is die middelpunt van Doebai se godsdiens- en kultuurbedrywighede. Niemoslems word nie daarin toegelaat nie buiten in die minaret, van waar foto's geneem mag word.

Geskiedenis
-----------

Die moskee was oorspronklik ’n skool vir die bestudering van die Koran en het sy eerste studente in 1900 toegelaat. Die gebou is in 1960 deur ’n moskee vervang, en dié is in 1998 weer herbou. Die laaste gebou is meer in die styl van die oorspronklike skool van 1900.

Dit is een van die grootste moskees in Doebai.

Argitektuur
-----------

Die hoogste deel van die moskee is die minaret van 70 m, die hoogste in Doebai, wat soos ’n vuurtoring lyk. Die sandkleur-grys mure is hoofsaaklik onversier, maar daar is ’n groot inskripsie uit die Koran bo die vyf pilare van die ingangsfassade. Altesaam 45 klein en nege groot koepels bedek die dak.

Die houtvensters bevat handgemaakte, getinte glas en pas in by die ou stad, Boer Doebai. Die minaret is in die Anatoliese boustyl.
**Antarktiese pêrelkruid** (*Colobanthus quitensis*), is een van die min blomplante wat in die Antarktiese gebied aangetref word. Dit kom voor op die kontinentale rand sowel as die suid-Orkneyeilande en die Suid-Shetlandeilande. Antarktiese pêrelkruid het 'n kussingagtige groeiwyse. Dit lyk amper mosagtig met wit blomme. Dit bereik 'n hoogte van omtrent 5 cm (2 duim). Die Antarktiese pêrelkruid en Antarktiese smele verskil van ander plante in die opsig dat hulle 'n baie eenvormige flavonoïedbedekking het wat as 'n sonskerm teen Ultra-Violetstraling dien.

As gevolg van 'n onlangse opwaartse neiging in gemiddelde temperatuur ontkiem meer saad wat groot getalle saailinge en plante meebring. Die neiging word toegeskryf aan globale verhitting. Verslae dui 'n vyfvoudige vermeerdering in die plante aan wat hulle gebied verder suid uitgebrei het en groter oppervlaktes dek waar ook al hulle aangetref word. Die spesie kom verder suid as 56 grade S voor.

Sien ook
--------

* Antarktiese smele

Voetnotas
---------

1. ↑  ASU Antarctic research, *Green Sunscreen*. Besoek op 16 April 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q571413
* ARKive: colobanthus-quitensis
* EoL: 5203834
* GBIF: 5588218
* iNaturalist: 428806
* IPNI: 152837-1
* NCBI: 552857
* Plant List: kew-2731318
* Tropicos: 6301102

 |
Ed White buite Gemini 4
**Gemini 4** (amptelik **Gemini IV**) was die tweede bemande ruimtevlug van NASA se Gemini-program gedurende 1965. Dit was die tiende bemande Amerikaanse ruimtevlug (insluitend twee vlugte van die X-15); dit is almal vlugte hoër as 100 km d.w.s. hoër as die Kármán-lyn. 

Die ruimtevaarders James McDivitt en Ed White het in vier dae 66 keer om die aarde gewentel. Dit is ook die naaste wat 'n Amerikaanse ruimtevlug aan die Russiese Vostok 5 se vyf dae in die ruimte kom. Die hoogtepunt van die sending was die eerste ruimtewandeling deur 'n Amerikaner. Ed White het vir ongeveer twintig minute buite die tuig gesweef, alhoewel hy steeds met 'n lewenskoord aan die tuig verbind was.

Die vlug was ook die eerste waar daar gepoog is om met 'n ander ruimtetuig te dok, McDivitt het probeer om sy tuig tot naby die Titan II GLV (tweede stadium wat dit die ruimte in gestuur het) te bring maar was nie suksesvol nie.

Dit was ook die eerste Amerikaanse vlug waar daar wetenskaplike eksperimente in die ruimte gedoen is, insluitend die gebruik van 'n sekstant om navigasie met behulp van die sterre se posisie te doen, ter voorbereiding vir die Apollo-program.

Bemanning
---------


| Posisie | Ruimteman |
| --- | --- |
| Bevelvoerder | James McDivittEerste ruimtevlug |
| Vlieënier | Ed WhiteEnigste ruimtevlug |
Robert Nozick, op die voorblad van die Desember 1977-uitgawe van *The Libertarian Review.*
**Robert Nozick** (/ˈnoʊzɪk/; 16 November 1938 – 23 Januarie 2002) was 'n Amerikaanse filosoof. Hy het die Joseph Pellegrino Universiteitsprofessorskap aan die Harvard-universiteit beklee, en was president van die American Philosophical Association. Hy is veral bekend vir sy boeke *Anarchy, State, and Utopia* (1974), 'n libertêre antwoord op John Rawls se *A Theory of Justice* (1971), waarin Nozick ook sy eie teorie van utopie voorgehou het as een waarin mense vrylik kan die reëls van die samelewing wat hulle betree kan kies, en *Philosophical Explanations* (1981), wat sy kontrafeitlike teorie van kennis ingesluit het. Sy ander werk het etiek, besluiteorie, filosofie van gees, metafisika en epistemologie behels. Sy finale werk voor sy dood, *Invariances* (2001), het sy teorie van evolusionêre kosmologie bekendgestel, waardeur hy invariansies, en dus objektiwiteit self, na vore gekom het deur evolusie oor moontlike wêrelde heen.
**Skokverharding** is 'n proses wat gebruik word om metale en legerings te versterk, waarin 'n skokgolf atoomskaaldefekte in die materiaal se kristalstruktuur veroorsaak. Soos in koue bewerking, meng hierdie defekte in met die normale prosesse waardeur metaalmateriale vervorm, ( plastisiteit), wat die materiaal stywer, maar brosser maak. In vergelyking met tradisionele koue bewerking, lei so 'n uiters vinnige proses tot 'n ander tipe defek, wat 'n baie harder materiaal vir 'n gegewe vormverandering lewer. As die skokgolf egter vir té lank 'n te groot krag uitoefen, kan die verdunningfront wat daarop volg, leemtes in die materiaal vorm as gevolg van hidrostatiese spanning, wat die materiaal verswak en dit dikwels laat versplinter. Aangesien leemtes by groot defekte kernvorm, soos oksied-insluitings en korrelgrense, kan hoë-suiwerheid monsters met 'n groot korrelgrootte (veral enkelkristalle) groter skok weerstaan sonder om te versplinter, en kan dus baie harder gemaak word.

Skokverharding is in baie kontekste waargeneem:

**Ontploffing-smee** gebruik die ontploffing van 'n hoë plofstoflading om 'n skokgolf te skep. Penetreerders geskep deur hierdie effek, tesame met die Misznay-Schardin-effek, word gebruik om gegote komponente van spoorwegspore te verhard. Groter verharding kan verkry word deur 'n laer hoeveelheid van 'n plofstof met groter bryselwerking te gebruik, sodat die krag wat toegepas word groter is, maar die materiaal minder tyd onder hidrostatiese spanning verkeer.

**Laserskok**, soortgelyk aan traagheidsbeperking-samesmelting, gebruik die ablasiepluim wat deur 'n laserpuls veroorsaak word om krag op die laser se teiken toe te pas. Die terugslag van die uitgedryfde materiaal kan baie hoë druk veroorsaak, en die pulslengte van lasers is dikwels redelik kort, wat beteken dat goeie verharding bereik kan word met min risiko van afsplintering. Oppervlakte-effekte kan ook bereik word deur laserbehandeling, insluitend amorfisering .

Ligtegasgewere word gebruik om skokverharding te bestudeer. Alhoewel dit te arbeidsintensief is vir wydverspreide industriële toepassing, bied hulle 'n veelsydige navorsingstegniek. Hulle laat presiese beheer toe van beide grootte en profiel van die skokgolf deur aanpassings aan onderskeidelik die projektiel se mondingspoed en digtheidsprofiel. Studies van verskillende projektieltipes was van kardinale belang om 'n vorige teorie omver te werp, naamlik dat afsplintering by 'n drukdrempel plaasvind, onafhanklik van tyd. Eksperimente toon eerder dat langdurige skokke van 'n gegewe omvang meer materiaalskade veroorsaak.

Sien ook
--------

* Lys van laser-artikels
Die Hector Pieterson-museum
Die plek in Soweto waar Hector Pieterson na bewering deur die polisie geskiet is huisves nou 'n gedenkteken
Die Hector Pieterson-gedenkteken in Orlando-Wes, Soweto
Hector Pieterson se graf op die Avalon-begraafplaas in Soweto
**Hector Pieterson** (19 Augustus 1963 – 16 Junie 1976) het die Soweto-opstand van 1976 teen Apartheid verbeeld nadat 'n foto, geneem deur Sam Nzima, van die sterwende Hector wat deur 'n medeskolier gedra word dwarsoor die wêreld gepubliseer is. Hy is op 12-jarige ouderdom deur 'n dwaalkoeël getref en sterf nadat die polisie op betogende skoliere gevuur het. Hector het self blykbaar nie aan die betogings deelgeneem nie. Vir jare was 16 Junie (tans Jeugdag, 'n openbare vakansiedag in SA) een van die mees simboliese dae van die stryd teen apartheid.

Daar bestaan 'n algemene opvatting dat Hector die eerste kind was wat op daardie dag geskiet is, maar eintlik was dit Hastings Ndlovu, maar sý dood is deur geen fotograaf op film vasgelê nie en hy het nooit baie bekend geword nie. Toe Hector geskiet is en neergeval het op die hoek van Moema- en Vilakazistrate, is hy opgetel deur Mbuyisa Makhubo (toe 18 jaar oud), 'n medeskolier, wat saam met Hector se suster Antoinette (toe 17) in die rigting van Mzima se motor gehardloop het, waarmee hy na 'n nabygeleë kliniek gehaas is waar hy dood verklaar is. Beide Mbuyisa en Mzima is na die tyd deur die polisie geteister en moes hulle telkens ontduik. Mbuyisa se moeder het aan die Waarheids- en Versoeningskommissie vertel dat sy in 1978 'n brief van Mbuyisa uit Nigerië ontvang het maar sedertdien niks van hom gehoor het nie. Beide Hector Pieterson en Hastings Ndlovu lê begrawe in die Avalon-begraafplaas in Soweto.

Pitso of Petersen of Pieterson
------------------------------

Sedert Junie 1976 is Hector se van as *Petersen* in die pers gespel, maar die familie het aangedring daarop dat die korrekte spelling *Pieterson* is. Die Pietersonfamilie het oorspronklik *Pitso* geheet, maar het 'n Afrikaanse van aangeneem in 'n poging om as Kleurlinge geklassifiseer te word.

Omstrede hofsaak
----------------

Op 9 Augustus 2002 stel die Amerikaanse prokureur Ed Fagan 'n $50-miljard regsgeding namens die slagoffers in teen groot maatskappye wat die regering ondersteun het. Onder die eisers was *Dorothy Molefi*, Hector se ma. Die Suid-Afrikaanse regering, sowel as Nelson Mandela, Thabo Mbeki en Desmond Tutu het hulle hiervan gedistansieer. Fagan is bekend vir 'n string vals regsake wat hy oor menseregte-kwessies aanhangig gemaak het om maatskappye tot skikkings te dwing. Die saak is in 2004 uit die hof gegooi.

Hector Pieterson-museum
-----------------------

Die Hector Pieterson-museum het op 16 Junie 2002 die eerste museum geword om in Soweto te open. Dit huisves onder andere inligting oor wat tydens die Soweto-opstand gebeur het. Die museum is in Kumalostraat, Orlando-Wes in Soweto.
**Johannes Vermeer** (Nederlands: [joːˈɦɑnəs jɑn vərˈmeːr]; 1632 – Desember 1675) was 'n Nederlandse skilder. Hy word dikwels as een van die beste skilders in die geskiedenis van die Nederlandse kuns beskou. Die 17de eeu in die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande was 'n tydperk wat die hoogtepunt van die Nederlandse kultuur, wetenskap, handel en mag gevorm het.

Hy het in 1653 met Catharina Bolnes getrou. Hy was ook 'n handelaar in skilderye. Vermeer se bekendste skilderye is: *Aansig van Delft*, *Die kitaarspeler*, *Die melkmeisie* en *Meisie met die pêrel*.

Johannes Vermeer is naas Rembrandt die beroemdste skilder uit die Hollandse Goue Eeu. Die effek van sy bedrieglik eenvoudige skilderye is verkry deur transparante kleure, die gebalanseerde komposisie en koel, helder ligeffekte. Johannes Vermeer is op 31 Oktober 1632 gedoop; sy presiese geboortedatum is onbekend. 

Sy oeuvre is besonder klein: slegs sowat 30 skilderye kan met sekerheid aan hom toegeskryf word en die datering daarvan is uitsonderlik moeilik. Vermeer se vroegste gedateerde skildery, *Die koppelaarster* (1656; Gemäldegalerie, Dresden), toon min van sy latere meesterskap. 

In *Die* *offisier en die laggende meisie* (1660?; Frick Collection, New York) is daar reeds vordering ten opsigte van tegniek te bespeur, wat verder ontwikkel en verfyn is in *Jong vrou* *met brief* (na 1660; Rijksmuseum, Amsterdam), waarin alle handeling ontbreek en die klem op kleur en lig val. Dieselfde treffende eenvoud kenmerk ook *Die melkmeisie* (Rijksmuseum, Amsterdam) en *Die* *liefdesbrief* (Rijksmuseum, Amsterdam), wat al 'n komplekser komposisie vertoon. 

Vermeer is nie net die absolute meester van die genre-stuk nie, maar het ook 2 skitterende stadstonele, *Gesig op Delft* (Mauritshuis, Den Haag) en *Die straatjie* (Rijksmuseum, Amsterdam) geskilder. Die allegoriese werk *Die* *skilderkuns* (Kunshistoriese Museum, Wenen) was die enigste wat in Vermeer se besit was toe hy gesterf het, en dit kan beskou word as sy artistieke testament. 

Hierdie groot doek bevat 'n aantal elemente waarvan die betekenis nog nie volkome ontsyfer is nie, maar tegnies en artistiek is dit ongetwyfeld 'n meesterstuk. Hoewel Vermeer deur sy tydgenote na waarde geskat is, het hy na sy dood in die vergetelheid geraak en sy werk is eers in die 20e eeu herontdek. Hy is op 15 Desember 1675 in die Oude Kerk in Delft begrawe.

Beelde
------

* Die straatjie, 1657–58*Die straatjie*, 1657–58
* Die melkmeisie, ± 1658–1661, Rijksmuseum Amsterdam*Die melkmeisie*, ± 1658–1661, Rijksmuseum Amsterdam
* Aansig van Delft, 1660*Aansig van Delft*, 1660
* Brieflese vrou in blou, ± 1662–1663*Brieflese vrou in blou*, ± 1662–1663
* Meisie met die pêrel, ± 1665–1667*Meisie met die pêrel*, ± 1665–1667
* Dame en diensbode, ± 1666–1667*Dame en diensbode*, ± 1666–1667
* Die astronoom, ± 1668*Die astronoom*, ± 1668
* Die geograaf, 1669*Die geograaf*, 1669
* Skrywende vrou met diensbode, ± 1670–1671*Skrywende vrou met diensbode*, ± 1670–1671
* Die kitaarspeler, ± 1670–1672*Die kitaarspeler*, ± 1670–1672

Bron
----

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409699, volume 28, bl. 123, 124
Twee glimpenne
'n **Glimpen** is ’n viltpuntpen wat gebruik word om aandag te vestig op sekere dele van ’n teks deur ’n viewe, deursigtige kleur die papier mee te merk.  ’n Tipiese glimpen is geel, wat deur piranien gekleur is.

Geskiedenis
-----------

Die moderne viltpuntpen is in 1962 in Japan deur Yukio Horie ontwerp.  Die glimpen is ’n viltpuntpen wat met deursigtige fluoressentink gevul is. Avery Dennison Corporation het die naam Hi-Liter ontwerp en mee verhandel. Van daar het hierdie skryfgereedskap bekend gestaan as **highlighter**.

Style
-----

’n Geel glimpen op ’n gefotostateerde blad
Baie glimpenne is in helder fluoressentkleure. Omrede die ink fluoressent van aard is, gloei dit onder ’n swartlig.  Die algemeenste kleur is geel, maar dit is ook beskikbaar in pienk, blou, groen, oranje en pers. Rooi glimpenne kan ook aangekoop word saam met ’n groen deurskynende vel wat die onderstreepte materiaal versteek. Hierdie produk is in Japan, party ander lande en ook deur die internet te koop. Party geel glimpenne kan vir die blote oog ietwat groenerig vertoon.

Glimpenne is in ’n verskeidenheid vorm beskikbaar; party se viltpunte kan teruggetrek word, terwyl ander weer ’n uitveër het. Party het ’n driehoekige "trilighter" pen met verskillende kleure aan elke hoek van ’n enkele viltpunt.

Droë glimpenne (soms drooglyn glimpenne "dry line highlighters) genoem, het repies lint wat op dié lyk van klankkassetbande. Dit kan anders as standaard glimpenne maklik uitgevee word. Hulle word onderskei van die "drymark highlighters" wat nuttig is om boeke mee te merk wat baie dun bladsye het.

Ander gebruike
--------------

* Kunstenaars gebruik glimpenne om prente mee te teken.
* Glimpenne word ook in hedendaagse woordverwerkerprogrammatuur en webblaaiers gebruik.
**Denise Newman** is 'n Suid-Afrikaanse aktrise.

Biografie
---------

Newman het grootgeword in die Athlone-woonbuurt in Kaapstad, die dogter van 'n kleremaakster. Sy beskryf haarself as 'n eensame kind wat haar eie vermaak moes skep. Nadat sy in 1972 aan die Hoërskool Athlone gematrikuleer het, vertrek sy na die Verenigde State om 'n post-matriekleerlingskap te doen. Newman keer in 1974 terug na Suid-Afrika om maatskaplike werk te studeer en kry werk by die behuisingskantoor in Hanover Park. Sy ontdek die Ruimte-teater, die enigste teater in die land met gemengde akteurs en gehore sonder 'n permit, en word aangemoedig om daar te werk deur die regisseur Brian Astbury. Newman het gewerk deur die vloere te was en die akteurs se wasgoed te was voordat sy in 1979 'n verhoogbestuurder geword het. Haar eerste groot rol was in *Political Joke*, geregisseer deur Jean Naidoo en geskryf deur Peter Snyders.

In 1982 maak Newman haar filmdebuut as Yvonne Jacobs, 'n bruin supermarkklerk wat verlief raak op 'n witman, in *City Lovers*. In 1985 speel sy in die komediefilm *Two Weeks in Paradise*.

In 2009 speel Newman die hoofrol in *Shirley Adams*, onder regie van Oliver Hermanus. Haar karakter is die ma van 'n 20-jarige seun wat selfmoord beplan nadat hy 'n kwadrupleeg geword het weens 'n skoolskietery. Newman het die toekenning vir beste aktrise op die Carthage-rolprentfees ontvang vir haar spel. Ray Bennett van die *Associated Press* het geskryf dat sy 'n "buitengewone optrede" gelewer het wat "hierdie jaar die toonaangewende toekennings vir beste aktrise sal stel as Oliver Hermanus se *Shirley Adams* die wêreldwye gehore wen wat dit verdien."

Newman speel Tiny se ma in *The Endless River* in 2015, onder regie van Hermanus. Sy het Bridgette October begin speel in die sepie *Suidooster* in 2015.  Sy speel ook die anti-apartheidsaktivis Dulcie September in die eenbedryf *Cold Case: Revisiting Dulcie September* in 2015. Newman sê dat die rol baie betekenisvol was in vergelyking met haar rol as Daleen Meintjies in die sepie 7de Laan.  Die vertoning is herleef vir 'n kort tydperk in 2017. In 2019 het sy 'n gasrol gespeel in seisoen 2 van die TV-misdaadreeks *Die Byl*.

Gedeeltelike filmografie
------------------------

* 1982: *City Lovers*
* 1985: *Two Weeks in Paradise*
* 1995: *The Syndicate*
* 1998: *The Sexy Girls*
* 2004: *Forgiveness*
* 2005: *Gabriël*
* 2009: *Shirley Adams*
* 2012: *Material*
* 2015: *The Endless River*
* 2015–nou: *Suidooster* (TV-reeks)
* 2019: *Die Byl* (TV-reeks)
**Superioniese geleiding** is 'n vorm van elektriese geleiding waarby ione in 'n vaste stof, kristallyn of amorf, 'n uitsonderlik hoë beweeglikheid besit en die stof daardeur as 'n vaste elektroliet gebruik kan word.

Geskiedenis
-----------

Vastestowwe het gewoonlik baie lae ioniese beweeglikheid. Hulle spesifieke ioniese geleibaarheid is nie meer as σ= 10-12 - 10-7 [S/cm]. Dit geld ook vir 'n verbinding soos AgI tot sy fase-oorgang van β-fase na die α-fase teen 147°C. In die hoëtemparatuurvorm is die geleibaarheid baie groter. In 1967 is ondek dat daar ander stowwe MAg4I5 (M=Rb, K, NH4) bestaan wat hierdie fenomeen ook besit. In al hierdie stowwe is die silwer+-ioon verantwoordelik vir die hoë beweeglikheid. In Na-β-alumina is dit egter die Na+-ioon. Die geleibaarheid is σ~ 10-1 [S/cm], meer as a miljoen maal hoër.

Sedertdien is stowwe gevind waarin verskeie ander ione superioniese eienskappe besit, soos H+,Cu+,Li+,F- en O2-.

| Stof | Ioon | σ |
| --- | --- | --- |
| α-AgI | Ag+ | 1,34 |
| RbAg4I5 | Ag+ | 2,1x10-1 |
| KAg4I5 | Ag+ | 2,1x10-1 |
| β-Ag3SI | Ag+ | 1,0x10-2 |
| KAg4I4CN | Ag+ | 1,8x10-1 |
| α-CuBr | Cu+ | 5,0 |
| α-CuI | Cu+ | 9,0x10-2 |
| LiTa3O4 | Li+ | 5,0x10-4 |
| Na2Ga2O4 | Na+ | 3,0x10-2 |
Moving Picture Experts Group

working group| Onderdeel van | ISO/IEC JTC 1/SC 29: Coding of audio, picture, multimedia and hypermedia informationWysig |
| Datum van stigting of ontstaan | 1988Wysig |
| Kort naam | MPEGWysig |
| Amptelike webwerf | Wysig |
| Lêer uitbreiding | mpg, mpeg, mp2, mp3Wysig |
| Stack Exchange-etiket | Wysig |

Die MPEG-formaat word vir verskillende tipes media gebruik. Die voorstelling toon die verwantskap tussen sekere bekende tipes, die MPEG-weergawe en die PS- en TS-houers (PS=program stroom en TS=transport stroom).
Die **Moving Picture Experts Group** ([ˈmuːvɪŋ ˈpɪktʃəɹ ˈɛkspɜːts ɡɹuːp], afgekort **MPEG**, Engels vir "Groep van deskundiges vir bewegende prente") is 'n groep deskundiges wat hulle met die standaardisering van videokompressie en verwante velde soos oudiokompressie of houerformate besig hou. Die paneel is in 1988 deur lede van die Internasionale Organisasie vir Standaardisering (ISO) en die Internasionale Elektrotegniese Kommissie (IEC) in die lewe geroep. In die omgangstaal word die afkorting meestal nie gebruik om na die paneel deskundiges te verwys nie, maar eerder na een van die MPEG-standaarde, waaronder MP3.
Die Radisson Collection Hotel Oekraïne
Die **Hotel Oekraïne** (Russies: *Ukraina*) is ’n vyfsterhotel in die middestad van Moskou, op ’n draai van die Moskwarivier, onder bestuur van *Radisson Hospitality*. Aanvanklik is dit as *Radisson Royal Hotel Moscow* bedryf. Sedert Januarie 2019 maak die hotel deel uit van *Radisson Hospitality* se premium-handelsmerk *Radisson Collection*.

Geskiedenis
-----------

Die hotel is as die laaste van die sewe neoklassieke wolkekrabbers, waarna as *Sewe Susters* verwys word, deur Josef Stalin laat bou en ter geleentheid van die 300ste jubileum van Rusland en Oekraïne in 'n gemeenskaplike staat *Ukraina* genoem. Dit is deur twee van die Sowjetunie se leidende deskundiges vir staalraamkonstruksie-wolkekrabbers, Arkadi Mordwinof en Wjatsjeslaf Oltarzjefski, ontwerp as die tweede hoogste van Stalin se Moskouse wolkekrabbers: dit is 198 m hoog en het 34 verdiepings. Dit was sedert sy konstruksie die hoogste hotel in die wêreld tot in 1976, toe die Westin Peachtree Plaza Hotel in Atlanta, Georgia in die VSA, geopen het.

Die Hotel Oekraïne het op 25 Mei 1957 geopen - met 1 026 kamers wat hoofsaaklik op buitelandse gaste gemik was. Westerse rock-musici, wat ter geleentheid van die *Moscow Music Peace Festival* in 1989 in die hotel oornag het, was allesbehalwe gaande oor sy gerieflikhede. Die kamers was groot, maar nouliks gemeubileer, en baie van die musieksterre het - net soos gewone Sowjet-burgers - die werklike waarde van toiletpapier of "wit goud" leer waardeer as hulle dit toevallig in hande kon kry. Sommige musikante moes hul kamers met kakkerlakke deel.

In 2007 is die hotel gesluit vir ’n algehele restourasie. In 2009 het die eienaars ’n kontrak met die Rezidor-hotelgroep (tans *Radisson Hospitality*) geteken vir die bestuur van die hotel as die *Radisson Royal Hotel Moscow*. Vir sekere doeleindes behou die hotel egter sy ou naam.

Dit het op 28 April 2010 heropen met onder meer 505 slaapkamers, 38 woonstelle, 5 restaurante (intussen is daar 19 eetplekke en kroeë, waarvan sommige oorkant die straat geleë is), ’n konferensiesentrum, biblioteek, spa en ’n vloot rivierseiljagte.

Sowat 1 200 oorspronklike skilderye deur die mees vooraanstaande Russiese kunstenaars van die eerste helfte van die 20ste eeu is in die hotel te sien.
**Bryoni Natalie Govender** (geb. 17 Julie 1996) is 'n Suid-Afrikaanse model en skoonheidskoningin. Sy is as Mejuffrou Heelal Suid-Afrika 2023 gekroon en sal Suid-Afrika by die Mejuffrou Heelal 2023-kompetisie in El Salvador verteenwoordig.

Vroeë lewe en onderwys
----------------------

Govender is in Johannesburg gebore. Sy is van Indiese afkoms en is oorspronklik van Kemptonpark, Gauteng. Govender het Ashton International College in Benoni bygewoon. Sy het die Universiteit van Johannesburg in Johannesburg bygewoon waar sy haar regsgraad verwerf het.

Skoonheidskompetisie
--------------------

Op 17 Mei 2018 het Govender Gauteng verteenwoordig by Mejuffrou Suid-Afrika 2018, meegeding teen 27 ander kandidate by die SunBet Arena by Time Square in Pretoria en in die Top 12 geëindig.

Op 13 Augustus 2023 het Govender Gauteng by Mejuffrou Suid-Afrika 2023 verteenwoordig en teen ses ander finaliste by die SunBet Arena by Time Square in Pretoria meegeding. Sy het as die 1ste naaswenner geplaas en verloor teen uiteindelik wenner Natasha Joubert. Sy is aangekondig dat Govender deur die Mejuffrou Suid-Afrika Organisasie aangewys is om as Mejuffrou Heelal Suid-Afrika 2023 te dien.

Op 18 November 2023 sal Govender Suid-Afrika verteenwoordig by Mejuffrou Heelal 2023 in San Salvador, El Salvador.
| **Google-soekenjin** |
| --- |
|  |
|  |
| Tipe webblad | Soekenjin |
| Taal(e) | Veeltalig |
| Registrasie | Geen |
| Eienaar | Google, Inc. |
| Opgerig | 1996 (as BackRub)15 September 1997 (as Google) |
| Huidige status | Aktief |
| URL |  |

Die **Google-soekenjin** is ’n soekenjin wat deur Google besit en bedryf word. Dit kan gebruik word om trefwoorde (teks) op webblaaie te soek. Dit is op 15 September 1997 bekendgestel en het sedertdien die mees gebruikte soekenjin op die wêreldwye web geword. Die woord Google het mettertyd sinoniem met internetsoektogte geword en is sedert 2006 selfs as ’n werkwoord in die Oxford-woordeboek opgeneem. Dit kan ook in Afrikaans as ’n werkwoord gebruik word en wel met ’n kleinletter-g.

Algoritme
---------

Google se soekenjin gebruik ’n gepatenteerde algoritme wat as "*PageRank*" bekend staan. Die algoritme word gebruik om resultate vir die soekopdrag te rangskik. Net soos die waarde van ’n wetenskaplike artikel bepaal word deur die aantal sitasies (aanhalings) daarvan, bepaal *PageRank* die belangrikheid van ’n artikel aan die hand van die aantal skakels daarheen. Elke verwysing na ’n bladsy is inderwaarheid ’n stem ten gunste van die betrokke artikel. Google ontleed ook die geloofwaardigheid van die bladsye wat die stem uitbring. *PageRank* gebruik ’n skaal van 0 tot 10. ’n Hoë *PageRank* beteken egter nie dat ’n bladsy vir alle soekopdragte hoog sal wees nie.

Indeksering
-----------

Google gebruik ’n webkruiper genaamd *Googlebot* om die web te deurkruis en die teks van webbladsye te lees en in ’n indeks te katalogiseer. Die robot kan webskakels volg en spring so van die een webtuiste na die ander om sy bladsye op te slurp en by die indeks te voeg. As ’n soektog uitgevoer word, word die indeks geraadpleeg en resultate word in minder as ’n sekonde aan die gebruiker vertoon.

Opsoek van inligting
--------------------

Die soekproses word begin deur na Google se webwerf te navigeer en soekwoorde in die veld wat daarvoor aangedui is, in te sleutel. Spesiale sintaks kan gebruik word om beter resultate te verkry:

* Soek vir frases deur die woorde in aanhalingstekens te plaas, soos `"brooklax wat ek kou"`
* ’n Minus-teken kan gebruik word om woorde uit te sluit. As mens byvoorbeeld vir inligting oor springbokke soek, maar nie oor rugby of die dorp handel nie, kan die volgende opdrag gebruik word: `Springbokke -rugby -town`
* Soektogte kan tot ’n bepaalde webwerf beperk word. As voorbeeld, soek inligting oor spingbokke op Wikipedia met `Springbokke site:af.wikipedia.org`
* Soek net vir sekere tipes dokumente, soos `UNISA aansoekvorm type:pdf`

Google se koppelvlak is volledig in Afrikaans beskikbaar. Stel jou webblaaier se voorkeurtaal na "Afrikaans" om te verseker dat Google weet watter koppelvlak om op te dis. Soekresultate kan ook tot Afrikaanse artikels beperk word (kliek op "Soeknutsgoed" en verander "Enige taal" na "Afrikaans").

Mense wat nie deur al die resultate wil blaai nie, kan die kansvatterskortpad-funksie gebruik. Klik op die "*laat rol katrol*"-knop om direk na die eerste en beste bladsy oor die onderwerp te spring.
Eenheid en kompleksiteit - 'n beeldhouwerk by die besoekersentrum van die park
 Terugkeer van die verlore seun (sone "Christendom")
 Ganesha, 'n god met 'n olifantkop en 'n lingam-agtige slurp (sone "Hindoeïsme")
**Humanics Sanctuary and Sculpture Park** is 'n landmerk in Ottawa, die hoofstad van Kanada.

Dit is 'n landskappark in privaat besit wat oop is as 'n openbare besienswaardigheid. Dit bevat talle beeldhouwerke wat kultusfigure, gebeurtenisse en abstrakte konsepte van die wêreld se godsdienste, mitologieë en etiese leerstellings verteenwoordig.

Die park is 'n nie-winsgewende organisasie wat toegangsfooie op 'n baie lae vlak handhaaf.

Geskiedenis
-----------

'n Voorskou van die park vir die publiek is in Julie 2016 aangebied.

Die park is in Julie 2017 ingewy deur dr Ranjit Perera, wat 'n grondstuk in die munisipaliteit Cumberland, Ontario (tans die oostelikste deel van die stad Ottawa ) gekoop het. Die park is geleë op 3468 Old Montreal Road.

Die inhuldiging is bygewoon deur premier Justin Trudeau, premier van Ontario Caitlin Wynn, burgemeester van Ottawa Jim Watson en ander eregaste.

Nuwe beelde word elke jaar by die park gevoeg.

Beeldhouwerke
-------------

Tans sluit die park die volgende afdelings in:

* Sone A Eenheid van die werklikheid
* Sone B Menswaardigheid en respek
* Sone C Verbinding
* Sone D Boeddhisme
* Sone E Hindoeïsme
* Sone F Christendom
* Sone G Menslike verantwoordelikheid
* Sone H Konfusianisme
* Sone I Judaïsme
* Sone J Spiritualiteit van inheemse mense van Amerika
* Sone K Zoroastrisme
* Sone L Taoïsme en Sjintoïsme
* Sone M Djainisme
* Sone N Sikhisme
* Sone O Baha’i
* Sone P Islam

Sones H en van K tot P is nog in ontwikkeling.

Sommige beeldhouwerke is deur inheemse beeldhouers gemaak of vanaf Afrika na Kanada vervoer.

Besoekers spandeer gemiddeld 1 tot 1,5 uur in die park.
Die **Lughawensowerheid van Indië**, of **AAI**, is 'n statutêre liggaam onder die eienaarskap van die Ministerie van Burgerlugvaart, die regering van Indië. Dit is verantwoordelik vir die skep, opgradering, instandhouding en bestuur van burgerlugvaartinfrastruktuur in Indië. Dit verskaf kommunikasienavigasie-bewaking/lugverkeerbestuur (CNS/ATM) dienste oor die Indiese lugruim en aangrensende oseaangebiede. AAI bestuur tans 'n totaal van 137 lughawens, insluitend 34 internasionale lughawens, 10 doeane-lughawens, 81 binnelandse lughawens en 23 burgerlike enklawes by militêre vliegvelde.

AAI het ook grondinstallasies by alle lughawens en 25 ander plekke om die veiligheid van vliegtuigbedrywighede te verseker. AAI dek alle groot lugroetes oor die Indiese landmassa via 29 radarinstallasies op 11 plekke saam met 700 VOR /DVOR-installasies saam met Afstandmeettoerusting. 52 aanloopbane is voorsien van instrumentlandingstelsel (ILS) installasies met naglandingsfasiliteite by die meeste van hierdie lughawens en 'n outomatiese boodskapuitruilstelsel by 15 lughawens.

Belangrike deurlopende projekte
-------------------------------

AAI se implementering van die outomatiese afhanklikheidstoesigstelsel (ADSS) by Kolkata en Chennai-lugverkeerbeheersentrums, het Indië die eerste land gemaak wat hierdie tegnologie in die Suidoos-Asiatiese streek gebruik en sodoende lugverkeerbeheer oor oseaangebiede moontlik gemaak het deur middel van satellietmodus van kommunikasie. Prestasiegebaseerde navigasieprosedures is reeds by Mumbai, Delhi en Ahmedabad Lughawens geïmplementeer. AAI implementeer die GAGAN- projek in tegnologiese samewerking met die Indiese ruimtenavorsingsorganisasie (ISRO). Die navigasieseine wat dus vanaf die GPS ontvang word, sal aangevul word om die navigasievereiste van vliegtuie te bereik. Die eerste fase van die tegnologiedemonstrasiestelsel is in Februarie 2008 voltooi.


|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |
Bobby Sands muurskildery in Belfast, 2006.
**Robert Gerard Sands** (Iers: Roibeárd Gearóid Ó Seachnasaigh; 9 Maart 1954 – 5 Mei 1981) was 'n lid van die Provisionele Ierse Republikeinse Leër (IRA) wat aan hongerstaking gesterf het terwyl hy in die Maze tronk in Noord-Ierland gevange gehou is. Sands het gehelp om die 1976-bomaanval op die Balmoral Furniture Company in Dunmurry te beplan, wat gevolg is deur 'n skietgeveg met die Royal Ulster Constabulary. Sands is gearresteer terwyl hy probeer ontsnap het en tot 14 jaar gevonnis vir die besit van vuurwapens.

Hy was die leier van die 1981-hongerstaking waarin Ierse republikeinse gevangenes betoog het teen die verwydering van die spesiale kategorie status. Tydens Sands se staking is hy tot die Britse parlement verkies as 'n "Anti H-Blok"-kandidaat. Sy dood en dié van nege ander hongerstakers is gevolg deur 'n nuwe oplewing van IRA-werwing en -aktiwiteit. Internasionale mediadekking het aandag verleen aan die hongerstakers, en die republikeinse beweging in die algemeen, wat beide lof en kritiek ontlok het.