recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Kaapse pelsrobbe te Kaap Kruis
**Kaap Kruis** (Engels: *Cape Cross*, Duits: *Das Kreuzkap*; Portugees: *Cabo da Cruz*) is 'n landpunt aan die Namibiese kus. Dit is langs die Skedelkus op die C34-hoofweg ongeveer 60 kilometer noord van Hentiesbaai en 100 kilometer noord van Swakopmund geleë. Kaap Kruis is ook 'n bekende reservaat vir 'n kolonie Kaapse pelsrobbe (*Arctocephalus pusillus*).

In die jaar 1484 vaar die Portugees Diogo Cão (ou Portugese spelling *Diogo Cam*) langs die Atlantiese kus van Afrika na die suide. Hy was die eerste Europeër wat hier langs die Namibiese kus gevaar het. Sy ontdekkingsreis eindig — letterlik — by Kaap Kruis. Hy gaan hier aan land en plant 'n gedenkteken, 'n kruis ('n padrão) met 'n inskripsie daarop. Die inskripsie lui:

Replika van Diego Cão se kruis

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | In die jaar 6685 na die skepping van die wêreld en 1485 na die geboorte van Christus het die briljante versiende koning Johannes II van Portugal Diego Cão, ’n ridder van sy hof, gestuur om hierdie land te ontdek en hierdie padrão hier op te rig. |  |

Diogo Cão is by Kaap Kruis oorlede en is hier begrawe. Die kruis wat hy opgerig het was vir opvolgende ontdekkingsreisigers — soos Bartolomeus Dias (1487-'88) en Vasco da Gama (1497-'99) — 'n baken onderweg na Kaap de Goede Hoop en verder aan. Die oorspronklike kruis is later na die museum vir oseanografie in Berlyn geneem en met 'n replika vervang. Hierdie replika is nie heeltemal op die oorspronklike plek geplant nie, waarna 'n tweede replika op die regte plek aangebring is.

Inskripsie in die oorspronklike Portugees, benewens Duits en Afrikaans
Duitse koerant van 1894 berig dat Keiser Wilhelm II die oprigting van 'n nuwe padrão gelas het, ná die oorspronklike in bewaring geneem is.
Tussen 1898 en 1903 was daar 'n gemeenskap by Kaap Kruis wat hulle met die versamel van ghwano bemoei het. 'n Begraafplaas herinner aan hierdie tydperk. Tans is die kolonie pelsrobbe die belangrikste trekpleister vir toeriste.
**Verfbal** is 'n mededingende spanskietsport waarin spelers teenstanders uit die spel elimineer deur hulle raak te skiet met sferiese kleurstof-gevulde gelatienkapsules genoem verfballe wat breek by impak. Verfballe word gewoonlik geskiet met lae-energie lugwapens wat verfbalmerkers genoem word wat deur saamgeperste lug of koolstofdioksied aangedryf word en oorspronklik ontwerp is om bome en beeste op afstand te merk.

Die speletjie is in Junie 1981 in New Hampshire uitgevind deur Hayes Noel, 'n Wall Street-aandelehandelaar, en Charles Gaines, 'n buitelugmens en skrywer. 'n Debat het tussen hulle ontstaan oor of 'n stadsbewoner die instink gehad het om in die bos te oorleef teen 'n man wat sy jeug aan jag, visvang en hutte bou spandeer het. Die twee mans het toevallig 'n advertensie vir 'n verfgeweer in 'n plaaskatalogus gesien en is geïnspireer om dit te gebruik om hul argument met 10 ander mans te besleg, almal in individuele kompetisie, wat uiteindelik tot die sport van verfbal gelei het.

Die sport word vir ontspanning gespeel en word ook op 'n formele sportvlak gespeel met georganiseerde kompetisie wat groot toernooie, professionele spanne en spelers behels. Speletjies kan op binne- of buitevelde van verskillende groottes gespeel word. 'n Speelveld kan natuurlike of kunsmatige terrein hê wat spelers vir taktiese dekking gebruik. Speltipes en -doelwitte verskil, maar sluit in om die vlag te buit, uitskakeling, verdediging of aanval van 'n spesifieke punt of area, of die neem van voorwerpe van belang wat in die speelarea versteek is. Afhangende van die variant wat gespeel word, kan speletjies van minute tot ure duur, of selfs dae in "scenariospel".

Die wettigheid van die sport en die gebruik van verfbalmerkers verskil tussen lande en streke. In die meeste gebiede waar gereguleerde spel aangebied word, word daar van spelers vereis om beskermende maskers te dra, veiligheidstoerusting vir loopblokkering te gebruik en veilige spelreëls streng toe te pas.
*Following the fashion*.   
Begerig om die nuutste modes te volg.  
Spotprent deur James Gillray (1794)
Kleurryke kontemporêre Afrika-modes
**Mode** (afgelei van die Franse *mode*; van Latyns *modus* "maat", "soort", met die oorspronklike betekenis "iets wat gemeet is" of "iets wat opgeneem is") verwys na die heersende smaak binne 'n bepaalde tydperk, die manier waarop iets gedoen, gekoop of aangetrek word. Die term word veral met kleremodes verbind.

Modestyle is onderhewig aan konstante verandering, die sogenaamde modesiklus, in pas met mense se leefstyl en lewensgevoel. As manifestasies van tydgees is modestyle kortstondig van aard; so word style, wat oor 'n relatief lang tydperk gewild bly, nie meer as modes in die nouer sin gekategoriseer nie, maar as klassieke style. Baie kortstondige modes, wat dikwels slegs om een enkele produk draai, word *fads* genoem. 

Die modesiklus bestaan uit vyf fases:

* bekendstelling,
* verhoging in gewildheid,
* piek van gewildheid,
* afname in gewildheid en
* verwerping.

Al is modeontwerp 'n erkende kunsvorm en 'n akademiese vak, het mode tot dusver nouliks ingang gevind tot die kanon van politieke of kulturele kennis, wetenskap en navorsing, ongeag die rol wat mode as maatskaplike tekenstelsel veral in die leefwêreld van jongmense speel. Jy kan 'n modebedryf kry sonder ondervinding.
Kaart van Italië wat die *Via Appia* en (die korter en nuwer) *Via Appia Traiana* aandui.
Die Appiese Weg by Quarto Miglio.
Voetspore van Jesus.
Die **Appiese Weg** (ook *Via Appia*, *Die weg van Appius*) was die eerste belangrike Romeinse pad. Die pad is in 312 v.C. van suid van Rome af tot by Brindisi aan die Adriatiese kus gebou. Dit is na die Romeinse amptenaar Appius Claudius Caecus genoem, wat dit vir militêre doeleindes gedurende die Samnitiese oorloë gebou het.

Die pad is tydens die Tweede Samnitiese Oorlog aangelê om die vinnige ontplooiing van troepe moontlik te maak. Die Appiese Weg was ook van groot ekonomiese belang en is vir die vervoer van goedere en persone tussen Rome en Kampanië (en verder) gebruik. Dit loop aanvanklik tot by Capua, maar is later tot by Brundisium (nou Brindisi, 'n hawestad wat die poort na die Ooste was) verleng.

Vanweë die pad se belang kry dit die bynaam *regina viarum* (koningin van paaie). Die natuurskoon langs die pad kon ook 'n rol hierin gespeel het. Die talle spore en afdrukke op en om die pad dui daarop dat dit eens swaar, druk verkeer hanteer het.

Die Quo vadis-kerk is langs die Appiese Weg by die ingang na Rome geleë. Dit is volgens oorlewering die plek waar die apostel Petrus vir Jesus raakgeloop het. Toe Petrus vra "*Heer, waar gaan u heen*", antwoord Jesus: "*Ek gaan na Rome om weer gekruisig te word*". Petrus bedink hom en draai na Rome terug, waarna hy in die Tullianum opgesluit en onderstebo in Nero se Sirkus gekruisig is. Die kerk bevat 'n klip met die beweerde voetspore van Jesus daarop.
'n Bottel amandelmelk.
Rou amandels.
**Amandelmelk** is 'n melkagtige drank wat van fyngemaalde amandels gemaak word. Anders as dieremelk, bevat amandelmelk geen cholesterol of laktose nie en kan dit as 'n plaasvervanger vir dieremelk gebruik word in baie resepte.

In die Middeleeue was amandelmelk bekend in beide die Islamitiese wêreld en die Christendom; aangesien amandels afkomstig van die amandelboom is, kon die neute, en produkte waarvan die neute 'n bestanddeel vorm, tydens vasting genuttig word. Amandelmelk was ook 'n stapel in middeleeuse kombuise omdat koeimelk nie lank gehou het voor dit suur geword het nie en dus byna dadelik gebruik was om botter of kaas te maak.

Die *Viandier*, 'n 14de eeuse resepteboek, bevat 'n resep vir amandelmelk en stel voor dat dit as 'n plaasvervanger vir dieremelk gebruik word tydens vasting.

Voor die Sjinese Burgeroorlog was amandelmelk meer algemeen as sojamelk in Taiwan.

Kommersiële amandelmelkprodukte is verkrygbaar in gewone, vanielje of sjokolade geure en word gereeld met vitamiene verryk. Dit kan ook tuis gemaak word deur fyngemaalde amandels met water in 'n versapper te meng. Vanielje en versoeters kan ook bygevoeg word.
Inskrywing by die Bartolomeus Dias-standbeeld in Kaapstad.
Die standbeeld by die Suid-Afrika Huis in Londen.
Daar bestaan drie standbeelde wat Bartolomeus Dias huldig.

Die standbeeld van Dias in Kaapstad staan op die kruising van die Heerengracht en Coen Steytler-boulevard. Op 12 Maart 1960 is hierdie beeld onthul op die grasperk voor die kunsgalery in die Kompanjiestuin. Later jare is hierdie brons beeld soos met die Maria van Riebeeck-standbeeld verskuif om naby die hawe-ingang, die Poort van Afrika, te staan.

Om die 300-jarige vestiging aan die Kaap die Goeie Hoop te herdenk, het die Portugese regering besluit om hierdie beeld deur prof. Barata Feyo aan die volk van Suid-Afrika te skenk. Die voetstuk van graniet is deur die argitek Fernandes de Sá.

Omdat daar geen afbeeldings van Dias uit sy lewe bestaan nie, is die gelaatstrekke denkbeeldig. Sy houding straal dapperheid, energie en volharding uit en dit eerder as sy gesig moet tot die toeskouer spreek. Hy dra 'n wye seemansjas en dit lyk of hy van die brug van sy skip teen die stormende suidooster in oor die wye oseaan tuur. Met sy regterhand klem hy sy pet en in sy linkerhand hou hy die astrolabium vas.

In 'n nis in die Suid-Afrika Huis, wat die Suid-Afrikaanse Kommissariaat huisves, aan Trafalgar Square in Londen staan 'n standbeeld van Dias wat Coert Steynberg reeds voor die Tweede Wêreldoorlog gemaak het. Langs die Poskantoorboom by die Dias-museum in Mosselbaai staan eweneens 'n beeld ter ere van die ontdekkingsreisiger.

Bibliografie
------------

* Dias 88. In: Lantern. Tydskrif vir Kennis en Kultuur. Jaargang 37, nr. 1, Januarie 1988
* Van Tonder, J.J.: Veertien gedenktekens van Suid-Afrika. Kaapstad: N.B.B. 1961.
Skoolmeisies sit in 'n klas onder 'n boom se skaduwee in Bamozai, Afghanistan.
**Onderwys** omsluit die onderrig en aanleer van spesifieke vaardighede asook ander minder tasbare maar moontlik meer ingrypend die oordrag van kennis, positiewe oordeel en goed ontwikkelde wysheid. Een van die grondliggende aspekte van onderwys is die oordrag van kultuur van geslag tot geslag. Onderwys fasiliteer die verwesenliking van selfpotensiaal en verborge talente van 'n indiwidu. Dit is 'n toepassing van pedagogie, 'n vak wat betrekking het op die teoretiese- en toegepaste navorsing wat verband hou met leer en onderrig en staatmaak op ander dissiplines soos sielkunde, filosofie, rekenaarwetenskap, taalkunde, sosiologie en antropologie.

Onderwysstelsel
---------------

'n Klaskamer by 'n kleuterskool in Afghanistan.
Onderwys en onderrig vind plaas wanneer 'n gemeenskap, 'n groep of 'n indiwidu 'n kurrikulum saamstel om mense te onderrig, gewoonlik jongmense. Onderrig kan sistematies en deeglik geskied. Soms kan onderwysstelsel gebruik word om bo en behalwe kennis ook ideologieë of ideale te bevorder, wat tot die misbruik van 'n stelsel kan lei. Daar is 'n noue verband tussen "onderwys" en die wetenskaplike vakgebied van opvoedkunde.

### Primêre Onderwys

Onderrig by die Fakulteit Biomediese Ingenieurswese aan die Tsjeggiese Tegniese Universiteit in Praag.
Jan Steen (1672)
Primêre of laer-onderwys bestaan uit die eerste jare van formele, gestruktureerde onderwys tydens die kinderjare. In die meeste lande is primêre onderwys verpligtend (hoewel sekere lande tuisonderrig toelaat). Primêre onderwys begin normaalweg wanneer kinders tussen die ouderdom van vier tot agt jaar. Die verdeling tussen primêre en sekondêre onderwys is ietwat arbitrêr, maar vind oor die algemeen rondom die ouderdom van elf tot twaalf jaar plaas; sommige onderwysstelsels het 'n afsonderlike middelskool wat die oorgang vorm van primêre tot sekondêre onderwys, gewoonlik tot die ouderdom van veertien jaar.

### Sekondêre onderwys

Teenswoordig bestaan sekondêre onderwys in die meeste onderwysstelsels van die wêreld uit die tweede fase van formele onderwys wat tydens adolesensie plaasvind. Dit word gekenmerk deur die oorgang van die gewoonlik verpligtende onderwys vir minderjariges na die opsionele, selektiewe tersiêre onderwys of hoëronderwys (bv. universiteite en beroepsopleidingskole vir volwassenes). Die skeiding tussen primêre en sekondêre onderwys verskil van land tot land en soms selfs binne die grense van 'n land, maar die skeiding vind gewoonlik plaas rondom die aanvang van die tienerjare. Die doel van sekondêre onderwys is gewoonlik daarop gemik om voldoende algemene kennis te vestig ter voorbereiding van hoëronderwys of beroepsopleiding.

Sien ook
--------

* Ontskoling
Parasiet *Onchocerca volvulus* klim uit die antenne van 'n swart vlieg
**Albert John Hesse** (1895–1987) was 'n Suid-Afrikaanse entomoloog. Hy was 'n kurator aan die Suid-Afrikaanse Museum vir een en vyftig jaar. Sy werk het hoofsaaklik op twee families van die vlieg gefokus, naamlik *Bombyliidae* en *Mydidae*. Hy het die monumentale werk *A revision of the Bombyliidae (Diptera) of Southern Africa* geskryf.

Biographie
----------

Hesse is op 4 November 1895 in Potchefstroom gebore, waar hy van 1904 tot 1909 skoolgegaan het. Hy was op hoërskool in Wellington (1909-1913), die South African College Schools in Kaapstad (1914) en het in 1915 aan die Hoërseunskool in Stellenbosch gematrikuleer.

Hy het sy universiteitsopleiding aan die Suid-Afrikaanse Kollege in Kaapstad in 1916 begin, maar in 1917 na die Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria verskuif, waar chemie, dierkunde en geologie sy hoofvakke was. In 1918 het hy 'n BSc.Hons-graad behaal en sy doktorsgraad in dierkunde en Parasitologie aan die Universiteit van Edinburgh in 1922 voltooi.

Hy het na-doktorale navorsing in parasitologie gedoen tot 1924 toe hy die pos van entomoloog aan die Suid-Afrikaanse Museum aanvaar het. Gedurende sy diensperiode het hy gereeld velduitstappies onderneem na Suidwes-Afrika, die Wes-Kaap, Oos-Kaap en die Karoo. 

Op 4 Oktober 1927 is hy met Elizabeth Susanna Hanekom getroud in Kaapstad.

Hy het in 1974 na 51 jaar diens by die Suid-Afrikaanse Museum afgetree. Hy is op 11 November 1987 in Somerset-Wes oorlede.
Salome Zurabisjwili in 2012.
**Salome Zoerabisjwili** (Georgies: სალომე ზურაბიშვილი, Frans: Salome Zourabichvili; gebore op 18 Maart 1952), is 'n Frans-Georgiese politikus en voormalige diplomaat wat nou dien as die vyfde president van Georgië. Sy is in die pos sedert Desember 2018. Sy is die eerste vrou wat verkies is tot president Georgië, 'n pos wat sy vir 'n termyn van ses jaar sal beklee. As gevolg van grondwetlike veranderings wat in 2024 in werking tree, sal Zurabisjwili na verwagting Georgië se laaste volkverkose president wees; alle toekomstige staatshoofde moet indirek deur 'n parlementêre kollege van kiesers verkies word.

Zoerabisjwili is in Parys, Frankryk, gebore in 'n familie van Georgiese politieke vlugtelinge. Sy het in die 1970's by die Franse diplomatieke diens aangesluit en het oor drie dekades 'n verskeidenheid toenemend senior diplomatieke posisies beklee. Van 2003 tot 2004 het sy gedien as die ambassadeur van Frankryk in Georgië. In 2004, deur onderlinge ooreenkoms tussen die presidente van Frankryk en Georgië, [ het sy Georgiese nasionaliteit aanvaar en die minister van buitelandse sake van Georgië geword. Tydens haar ampstermyn by die Georgiese Ministerie van Buitelandse Sake (MBS) het sy 'n landmerkverdrag beding wat gelei het tot die onttrekking van Russiese magte uit die onbetwiste dele van die Georgiese vasteland. Sy het ook by die VN-Veiligheidsraad se Iran-sanksiekomitee gedien as die koördineerder van die Paneel van Deskundiges.

Mikheil Saakashvili, het Zoerabisjwili in 2006 die politieke party Die Weg van Georgië gestig, wat sy gelei het tot 2010. Uiteindelik is sy in 2016 as 'n onafhanklike tot die Georgiese parlement verkies; sy het haar parlementêre setel ontruim nadat sy as president ingesweer is. Zoerabisjwili het as 'n onafhanklike kandidaat aan die Georgiese presidensiële verkiesing in 2018 deelgeneem en het geseëvier in 'n tweede stemming teen Grigol Vashadze, genomineerde van die Verenigde Nasionale Beweging. Tydens haar presidensiële veldtog is Zoerabisjwili deur die regerende Georgiese Droom-party onderskryf. Na die Georgiese politieke krisis van 2020–2021 het Zoerabisjwili egter toenemend vervreem geraak van die Georgiese regering, wat verder vererger het ná die Georgiese betogings in 2023.

Skryfwerk
---------

* *Une femme pour deux pays* ["*A Woman for Two Countries*"] deur Salome Zoerabisjwili (Édition Grasset, 2006) ISBN 978-2246695615
* *საქართველოსკენ* ["*Toward Georgia*"] deur Salome Zoerabisjwili (Litera, 2005) ISBN 978-9941-21-321-2
* *Les cicatrices des nations* ["*The Scar of Nations*"] deur Salome Zoerabisjwili (Édition François Bourin, 2008) ISBN 978-2849410752
* *La tragédie géorgienne* ["*The Georgian Tragedy*"] by deur Salome Zoerabisjwili (Édition Grasset, 2009) ISBN 978-2246753919
* *L’exigence démocratique* ["*The Democratic Necessity*"] by deur Salome Zoerabisjwili (Édition François Bourin, 2010) ISBN 978-2849412206
**Penelope ("Penny") Heyns** OIS (gebore 8 November 1974 in Springs) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse swemster wat bekendheid verwerf het as die enigste vrou in die geskiedenis van die Olimpiese Spele wat beide die 100 m en 200 m borsslagitems tydens die Olimpiese Spele in 1996 in Atlanta gewen het. Dit het haar die eerste Suid-Afrikaanse gouemedaljewenner na apartheid gemaak, met die hertoelating van Suid-Afrika tot die Spele in 1992. Vier jaar later wen sy 'n bronsmedalje by die Olimpiese Spele van 2000 in Sydney. Saam met die Australiese kampioen Leisel Jones is Heyns as een van die beste borsslagswemmers beskou.

Sportloopbaan
-------------

Heyns het op 'n jong ouderdom begin swem en goeie vaardighede getoon. Haar swem was buitengewoon en het haar gehelp om 'n beurs by die Universiteit van Nebraska in die Verenigde State te bekom.

Sy was die jongste lid van die Suid-Afrikaanse span by die Olimpiese Spele in 1992 in Barcelona. Sy was ook 'n lid van die Suid-Afrikaanse span by die Statebondspele van 1994, waar sy 'n bronsmedalje in die 200 m borsslagitem gewen het.

Heyns het in Maart 1996 vir die eerste keer die wêreldrekord in die 100 m borsslag vir vroue in Durban gebreek. Sy was in 1996 weer deel van die Suid-Afrikaanse Olimpiese span in Atlanta waar sy die goue medalje gewen het in die 100 m borsslag en die wêreldrekord verbeter het. Sy het ook die goue medalje vir die 200 m borsslag gewen en die Olimpiese rekord daarin verbeter. Dit het haar die enigste vrou in die geskiedenis van die Olimpiese Spele gemaak om albei die 100- en 200 meter borsslagitems te wen. Gedurende die 1998 Goodwill Games in New York het Heyns die wêreldrekord in die 50 m borsslag vir vroue opgestel. 

In 1999 het Heyns in drie maande elf wêreldrekords verbeter, wat op drie verskillende kontinente by byeenkomste geswem is. Dit het haar die gelyktydige houer van vyf uit die moontlike ses borsslagrekords gemaak, 'n prestasie wat nog nooit in die geskiedenis van swem herhaal is nie.

Sy was 'n lid van die Suid-Afrikaanse Olimpiese span by die Olimpiese Spele in 2000 in Sydney waar sy 'n bronsmedalje in die 100 m borsslagitem gewen het.

Heyns het in 2001 uitgetree uit kompeterende swem. Sy is 'n sakevrou, openbare- en motiveringspreker, en televisieaanbieder. Sy het haar outobiografie in 2004 geskryf.
'n Kaart met die Kretensiese See.
Die **Kretensiese See** (Grieks: Κρητικό Πέλαγος, *Kritiko Pelagos*) of **See van Kreta** is 'n see tussen Griekeland en Turkye. Dit vorm deel van die Egeïese See en lê in die suide daarvan. Dit het 'n totale oppervlakte van 45 000 km2. Die see strek tot noord van die eiland Kreta, oos van die eilande Kythera en Antikythera, suid van die Kuklades en wes van die Dodekanesos-eilande Rhodos, Karpatos en Kassos. 

Die Ioniese See lê in die weste en die Mirtoïese See in die noordweste. In die ooste en suidooste lê die res van die Middellandse See, wat soms die Levantynse See genoem word. Aan die suidekant van Kreta begin die Libiese See.

Bron
----

* Saundry, Peter; Hogan, C. Michael; Baum, Steve (2011). "Sea of Crete". In Pidwirny, M.; Cleveland, C. J. (reds.). *Encyclopedia of Earth*. Washington DC: National Council for Science and Environment.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* VIAF: 315149791
* WorldCat Identities (via VIAF): 315149791

 |
**Carlo Scarpa**  
  

**Italiaanse argitek en ontwerper**

---

**Skool**  

Moderne Internasionale Argitektuur

---

**Beduidende projekte**  
  

Castelvecchio-museum in Verona (restourasie)  
  

   
  


---

Olivetti-toonlokaal in Venesië  
  
   
  


---

Brion-grafmonument in San Vito d'Altivole, Treviso   
  


---

**Ontwerpkuns**  
  

Glaskuns vir Paolo Venini (1932−1947)   
  



---

**Carlo Scarpa** (\* 2 Junie 1906 in die *sestiere* Dorsoduro, Venesië; † 28 November 1978 in Sendai, Japan) was 'n Italiaanse argitek wat as een van die voorste verteenwoordigers van organiese argitektuur in Italië beskou word - 'n stroming binne die moderne argitektuur wat sterk deur Frank Lloyd Wright beïnvloed is. Met sy werksaamheid as dosent, maar veral sy ontwerpe en projekte, waarin lig 'n besondere rol gespeel het, het Scarpa beslissende invloed op 20ste eeuse argitektuur uitgeoefen. 

Opvallend is die aandag wat Scarpa selfs aan kleinste besonderhede geskenk het, en die noukeurigheid waarmee hy die boumateriale vir sy projekte gekies het. Rigtinggewend vir die moderne argitektuur was die manier waarmee hy nuwe elemente by bestaande historiese geboue gevoeg het. 

Onder Carlo Scarpa se belangrikste werke word die Castelvecchio-museum in Verona, die Olivetti-toonlokaal (*Negozio Olivetti*) in Venesië, en die Brion-grafmonument (*Tomba Brion*) in San Vito d'Altivole (provinsie Treviso) gereken. Ewe belangrik is meer as vierhonderd glaskuns-ontwerpe wat Scarpa tussen 1927 en 1947 gedurende sy werksaamheid vir die Venesiaanse glasblaserye van Giacomo Cappellin en Paolo Venini te Murano geskep het.

Carlo Scarpa het op 28 November 1978 aan beserings beswyk wat hy tien dae tevore tydens 'n val op 'n betontrap in Japan opgedoen het. Sy seun Tobia (\* 1935) het in sy pa se voetspore gevolg en hom as argitek en ontwerper bekwaam.
**Juan Sebastián Elcano** (Getaria, Spanje, 1486/1487 - Stille Oseaan, 4 Augustus 1526) was 'n Spaanse ontdekkingsreisiger. Onder sy leiding het die Victoria op 6 September 1522 met slegs 18 man na Spanje teruggekeer. Hierdie skip was die enigste van die vyf skepe wat in 1519 onder bevel van Ferdinand Magellaan vertrek het, wat ook daadwerklik die reis om die aarde voltooi het.

In 1525 is nog 'n ekspedisie na die Molukke onder leiding van García Jofre de Loaísa aangepak. Elcano was hier die tweede in bevel. Die doel van hierdie ekspedisie, wat uit vyf skepe bestaan ​​het, was om 'n Spaanse handelspos op te rig om die Portugese monopolie op die speseryhandel te verbreek. As gevolg van die storms wat die vloot langs die pad in die gesig gestaar het, was slegs twee skepe oor toe hulle die Stille Oseaan bereik het. In die Stille Oseaan is Loaísa aan skeurbuik dood, waarna Elcano bevel oorgeneem het. Slegs 5 dae later, op 4 Augustus 1526, sterf Elcano ook aan hierdie siekte. Slegs een van die skepe het uiteindelik daarin geslaag om die Molukke te bereik.

Bronne
------

* Auñamendi Encyclopedia: Elcano, Juan Sebastián de (in Spaans)
* Last will and testament of Sebastian Elcano
* PBS Secrets of the Dead: Magellan's Crossing
* The expedition of the first circumnavigation of the world, with Google Maps and Earth
* *Who First Circled the Globe? Not Magellan, Spain Wants You to Know*

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BIBSYS: 6043498
* BNE: XX979619
* BNF: cb16653567f (data)
* CANTIC: a12334947
* CiNii: DA05759895
* GND: 118681915
* ISNI: 0000 0000 8359 7447
* LCCN: n86011345
* MusicBrainz: dcd77522-5b6b-445d-8a89-cdaa3cdff96e
* NKC: xx0057588
* The NLP id a0000001677865 is not valid.
* NTA: 073220442
* RERO: 02-A011309111
* SNAC: w6st7pdj
* SUDOC: 234685565
* VIAF: 15563644
* WorldCat Identities: lccn-n86011345

 |
*Venenivibrio stagnispumantis* kry energie deur waterstofgas te oksideer.
**Chemosintese** is in biochemie die biologiese omskakeling van een of meer koolstofbevattende molekule (gewoonlik koolstofdioksied of metaan) en voedingstowwe in organiese materie deur die oksidasie van anorganiese verbindings (byvoorbeeld waterstofgas, waterstofsulfied) of ysterhoudende ione as 'n bron van energie, eerder as sonlig soos in fotosintese. 

Organismes wat koolstof deur chemosintese uit koolstofdioksied kry, is filogeneties uiteenlopend. Groepe sluit in die swaeloksiderende Gammaproteobacteria, die Campylobacterota en die Aquificota.

Baie mikro-organismes in donker streke van die oseane gebruik chemosintese om biomassa van enkelkoolstofmolekules te vervaardig. Twee kategorieë kan onderskei word. Op die seldsame plekke waar waterstofmolekules (H2) beskikbaar is, kan die energie beskikbaar van die reaksie tussen CO2 en H2 (wat lei tot die vervaardiging van metaan, CH4) groot genoeg wees om die vervaardiging van biomassa aan te dryf. 

Alternatiewelik, in die meeste oseaanomgewings, kom energie vir chemosintese van reaksies waarin stowwe soos waterstofsulfied of ammoniak geoksideer word.

Daar bestaan hipoteses dat anaërobiese chemosintese lewe kan onderhou onder die oppervlak van Mars, Jupiter se maan Europa en ander planete. Chemosintese kan ook die eerste soort metabolisme wees wat op Aarde ontstaan het en kon die weg gebaan het vir sellulêre asemhaling en fotosintese om later te ontwikkel.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
'n Horoskoop wat uitgewerk is vir 1 Januarie 2000 om 12:01:00 Oos-Amerikaanse Tyd in New York (lengtegraad: 074W00'23"; breedtegraad: 40N42'51").
'n **Horoskoop** is 'n astrologiese kaart of diagram wat die posisie van die son, maan, planete, astrologiese aspekte en sensitiewe hoeke verteenwoordig met die tyd van 'n gebeurtenis, soos 'n mens se geboorte. Die woord is afgelei van die Griekse woorde *ōra*, "tyd", en *scopos*, "waarnemer". Dit is ook bekend as 'n **geboortekaart**, **astrologiese kaart**, **lugkaart**, **kaartwiel** of bloot **kaart**.

Die kaart vorm die basis van astrologiese voorspellings. In koerante en tydskrift is daar dikwels 'n astrologiese rubriek wat berus op die son se invloed op 'n mens se geboortemaand (sy "sterreteken"), gebaseer op die tropiese diereriem. Omdat astrologie veronderstel is om die stand van hemelliggame in 12 huise in ag te neem, en nie net dié van die son nie, is dié soort voorspellings 'n eensydige aspek wat net 1⁄12 van die totale kaart verteenwoordig.

Chinese astrologie toon 'n nou verband met Chinese filosofie (die teorie van die drie harmonieë: hemel, aarde en mens) en die gebruik van begrippe soos jin en jang, die Vyf fases, die 10 Hemelstamme, die 12 Aardtakke en *shichen*, 'n manier van tydhouding vir godsdienstige doeleindes). Die vroeë gebruik van Chinese astrologie was hoofsaaklik beperk tot politieke astrologie, die waaneming van ongewone verskynsels, die identifikasie van voorbodes en die keuse van gunstige dae vir gebeure en besluite.:22,85,176

In Hindoe-astrologie word geboortekaarte *kundali* genoem en is dit na bewering geskoei op die beweging van die sterre en maan. Belangrike gebeurtenisse soos troues vind plaas nadat 'n mens se *kundali* geraadpleeg is.

Daar is geen wetenskaplike studies wat die akkuraatheid van astrologie bevestig nie, en die metodes om voorspellings te maak word beskou as 'n skynwetenskap.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Horoskoop.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die **Pfalz D.III** was 'n Duitse dubbeldekker vegvliegtuig wat eers in 1917 tydens die Tweede Wêreldoorlog in diens gestel was. Die ontwerp is beïnvloed deur die *LFG-Roland* vegvliegtuie wat Pfalz gebou het. Die *D.III* was 'n rats, beweeglike vliegtuig en maklik om te vlieg.

Aanvanklik was slegs die Beierse eenhede voorsien van die vliegtuig; hoofsaaklik omrede die Pfalz fabriek deur die Beierse Regering beheer was. Die *Pfalz D.XII* was ontwikkel uit die *D.III* en is in 1918 in massas begin produseer. Een van die verbeteringe was dat die verkoeler geskuif is van die boonste vlerk tot by die motor. Dit het verhoed dat vlieëniers brandwonde opdoen indien die verkoeler beskadig word in luggevegte. Die *Pfalz D.XII* was ook effens vinniger as die *Pfalz D.III*.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Pfalz D.IIIa:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 1 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Mercedes D.IIIa inlyn suiermotor |
| Kraglewering per motor | 180 perdekrag |
| Vlerkspan | 9,4 m |
| Lengte | 6,95 m |
| Hoogte | 2,67 m |
| Vlerkoppervlakte | 22,1 m2 |
| Normale opstygmassa | 935 kg |
| Maksimum snelheid | 165 km/h |
| Operasionele hoogte | 5 180 m |
| Togafstand | 2 uur en 30 minute |
| Klimvermoë | 250 m per minuut |
| Bewapening | Twee vaste 7,92 mm masjiengewere |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
'n Bladsy van Geoffrey Chaucer se *The Canterbury Tales*.
**Middelengels** was 'n vorm van die Engelse taal wat ná die Normandiese verowering in 1066 tot in die laat 15de eeu gepraat is. Die Engelse taal het duidelike variasies en ontwikkelings ondergaan na die Ou Engelse tydperk. Wetenskaplike opinies verskil, maar die *Oxford English Dictionary* spesifiseer die tydperk toe Middelengels gepraat is vanaf 1150 tot 1500. Hierdie stadium van die ontwikkeling van die Engelse taal het rofweg die Hoë tot Laat Middeleeue gevolg.

Middelengels het aansienlike veranderinge aan sy woordeskat, grammatika, uitspraak en ortografie gesien. Skryfkonvensies gedurende die Middelengelse tydperk het baie verskil. Voorbeelde van skryfwerk uit hierdie tydperk wat oorleef het, toon uitgebreide streeksvariasie. Die meer gestandaardiseerde Ou-Engelse taal het gefragmenteer, gelokaliseer en is meestal geïmproviseer. Teen die einde van die tydperk teen ongeveer 1470, en aangehelp deur die uitvinding van die drukpers deur Johannes Gutenberg in 1439, het 'n standaard gebaseer op die Londense dialekte, die *Chancery Standard*, gevestig geraak. Dit het grootliks die basis gevorm vir Moderne Engelse spelling, hoewel uitspraak sedert daardie tyd aansienlik verander het. Middelengels is in Engeland opgevolg deur Vroeë Moderne Engels, wat tot ongeveer 1650 geduur het. Skots het gelyktydig ontwikkel uit 'n variant van die Northumbriese dialek, wat in Noord-Engeland algemeen voorkom en in Suidoos-Skotland gepraat word.

Gedurende die Middelengelse tydperk het baie Oud-Engelse grammatikale kenmerke óf vereenvoudig óf heeltemal verdwyn. Selfstandige naamwoorde, byvoeglike naamwoorde en werkwoorde is vereenvoudig deur die vermindering, en uiteindelike uitskakeling, van die meeste grammatikale hoofletteronderskeidings.

Middelengels het ook aansienlike aanneming van Normandiese woordeskat gesien, veral op die gebied van politiek, reg, die kunste en godsdiens, sowel as poëtiese en emosionele diksie. Konvensionele Engelse woordeskat het hoofsaaklik Germaans in sy bronne gebly, met Oudnoorse invloede wat meer sigbaar geword het. Beduidende veranderinge in uitspraak het plaasgevind, veral met betrekking tot lang vokale en diftonge met, in die latere Middelengelse tydperk, die Groot klinkerverskuiwing.

Min oorleef van vroeë Middelengelse letterkunde, deels as gevolg van Normandiese oorheersing en die aansien wat gepaard gegaan het met die skryf in Frans eerder as Engels. Gedurende die 14de eeu het 'n nuwe styl van literatuur na vore gekom met die werke van skrywers soos John Wycliffe en Geoffrey Chaucer. Chaucer se *The Canterbury Tales* bly steeds die mees bestudeerde en gelese werk van dié tydperk. 

*
**Hiberno‐Engels** (Engels: *Hiberno-English*, soms ook Ierse Engels of Anglo-Iers genoem) is die Engelse dialek wat in Ierland (Latyns: *Hibernia*) gebesig word. Dit word gewoonlik in twee hoofgroepe verdeel:

* Suidelike Hiberno-Engels met 'n sterk invloed van Suidelike Britse Engels, en
* Noordelike Hiberno-Engels met 'n sterk Skots-Engelse invloed.

Taalkundiges gebruik die term *Hiberno-Engels* tans dikwels om spesifiek na dié variant van Engels te verwys wat deur Ierse sprekers met Gaeliese voorvaders gebesig word, terwyl *Anglo-Iers* in sy nouer betekenis slegs vir die gesproke en literêre taal van Engelse setlaars in Ierland en hul nakomelinge gebruik word.

Die Engelse taal is vir die eerste keer in die laat 12de eeu, die tydperk van die Normandiese inval, na Ierland gebring, veral deur soldate en setlaars, terwyl die destyds heersende Normandiese opperklas eerder Normandiese Frans as Engels gepraat het. Aanvanklik is Engels hoofsaaklik in 'n gebied rondom Dublin gebesig wat as 
die *Pale* bekend gestaan het, terwyl die res van die land steeds Ierssprekend was.

In die tyd van die Tudor-dinastie het die Ierse taal en kultuur die grootste deel van die gebied, wat aanvanklik aan die setlaars afgestaan moes word, herower, en selfs in die *Pale* het Iers sy oorspronklike status herwin. Saam met die Tudors se verowering van Ierland is die Engelse invloed en taal egter weer uitgebrei, veral in die tyd van die *plantations*, die stelselmatige kolonisasie van dele van Ierland.

Teen die middel van die 19de eeu was Engels al die meerderheidstaal in Ierland, en die taal het hierdie status tot vandag bewaar. Selfs Ierssprekendes kan gewoonlik vlot Engels praat.

Moderne Engels, soos dit vandag in Ierland gebesig word, toon sekere invloede van Iers ten opsigte van sy woordeskat, segswyses, grammatikale struktuur en uitspraak.

1. ↑  Loreto Todd & Ian Hancock: *International English Usage*. Londen: Guild Publishing 1986, bl. 231
**Haggis**  

**Die nasionale gereg van  
Vlag van Skotland Skotland**  
  


---

**Tipe gereg**  
  

Vleispoeding

---

**Hoofbestanddele**  
  

Hart, lewer, long en pens van 'n skaap (of worsderm); uie, hawermeel, niervet, speserye

**Haggis** is 'n tradisionele geurige Skotse vleisgereg bestaande uit die fyngemaalde harslag van 'n skaap (hart, lewer en long), met uie, hawermeel, niervet, speserye, sout en peper as smaakmiddels. Die hawermeel gee aan Haggis 'n ietwat swaarder tekstuur as wors.

Die vleisvulsel word met vleissop vermeng, in 'n skaappens geplaas, toegevou en sowat drie ure lank gekook. Industrieel vervaardigde haggis, soos dit in supermarkte aangebied word, word eerder in 'n worsderm as 'n skaappens berei.

Die Engelse 2001-uitgawe van *Larousse Gastronomique* gee 'n treffende beskrywing van die gereg: "Alhoewel sy beskrywing nie sommer aantreklik klink nie, het Haggis 'n uitstekende neutagtige tekstuur met 'n lekker geurige smaak."

Danksy die gedig *Address to a Haggis*, wat deur Robert Burns, Skotland se nasionale digter, in 1787 geskryf is, word Haggis as die nasionale gereg van Skotland beskou. Dit word tradisioneel met *neeps and tarties* (Skots: raap en aartappels) bedien, waarby die groente gekook en apart van mekaar fyngestamp word, en 'n *wee dram* ('n sopie Skotse whisky), veral as die hoofgereg van 'n sogenaamde Burns-aandete. 

* 'n Haggis voor bediening.'n Haggis voor bediening.
* 'n Oopgesnyde Haggis.'n Oopgesnyde Haggis.
**Abram Petrowitsj Gannibal**, ook **Hannibal** of **Ganibal** of **Ibrahim Hannibal** of **Abram Petrof**, (1696 – 14 Mei1781) was ’n slaaf uit Afrika wat deur Pieter die Grote na Rusland gebring is. Hy het generaal-majoor, ’n militêre ingenieur en goewerneur van Rewal geword. Hy is vandag meer bekend as die oupagrootjie van die Russiese skrywer Aleksander Poesjkin, wat ’n onvoltooide roman, *Pieter die Grote se Neger*, oor hom geskryf het.

Vroeë lewe
----------

Volgens een teorie het Gannibal gekom van ’n dorpie met die naam Logon in Noord-Ethiopië (toe bekend as Abissinië). Meer onlangse navorsing toon egter dat hy van Kameroen was. Nadat hy op sewejarige ouderdom eers na Konstantinopel geneem is, is hy deur Pieter die Grote na Rusland gebring. Dit was mode in dié tyd om swart kinders in die howe van Europese monarge te hê.

Gannibal is in 1705 in die St. Paraskeva-kerk in Vilnius gedoop, met tsaar Pieter as peetpa.

Opvoeding en loopbaan
---------------------

’n Brief geteken deur A. Ganibal, 22 Maart 1744. Tallinn-stadsargief.
In 1717 is Gannibal na Parys in Frankryk om verder te studeer in die kuns, wetenskappe en oorlogvoering. Hy het ook geveg onder Lodewyk XV van Frankryk en is bevorder tot die rang van kaptein. Dit was in dié tyd dat hy die van Gannibal aangeneem het ter ere van die Kartaagse generaal Hannibal (*Gannibal* is die Russiese transliterasie).

Teen 1722 het hy na Rusland teruggekeer. Ná die dood van tsaar Pieter is Gannibal in 1727 na Siberië verban. Hy het in 1730 grasie gekry danksy sy kennis van die militêre ingenieurswese. Onder Pieter se dogter, Elisabeth, wat in 1741 keiserin geword het, het sy aansien gestyg en hy het gevorder tot die rang generaal-majoor. Hy het ook in 1742 goewerneur van Rewal (nou Tallinn in Estland) geword.

Familie
-------

Gannibal was twee keer getroud. Sy eerste vrou was Ewdokia Dioper, ’n Griekse vrou. Hulle het een dogter gehad. Hy het haar in die tronk laat gooi toe hy uitvind dat sy ontrou aan hom was. Hy het later met Christina Regina Siöberg getrou. Sy het van Duitse en Skandinawiese adel afgestam. Sy en Gannibal het tien kinders gehad, onder andere ’n seun Osip. Dié se dogter was Nadezjda, die ma van Poesjkin.

’n Paar lede van die Britse aristokrasie stam van Gannibal af, soos Natalia Grosvenor, die hertogin van Westminster en George Mountbatten, 4de markies van Milford Haven.

Biografieë
----------

* *Life of Ganibal* deur D.S. Anuchin, 1899
* *Notes on prosody: And Abram Gannibal* deur Vladimir Nabokov, 1964
* *Абрам Петрович Ганнибал [Abram Petrovich Gannibal]* deur Georg Leets, Tallinn 1984 (sagteband)
* *Abraham Hanibal – l’aïeul noir de Pouchkine* deur Dieudonné Gnammankou, Parys 1996 (sagteband)
* *Жизнь Ганнибала – прадеда Пушкина [Die Lewe van Gannibal, Poesjkin se Oupagrootjie]* deur Natalja Konstantinowna Teletowa], Sint Petersburg 2004, (hardeband)
* *The Moor of St Petersburg: In the Footsteps of a Black Russian* deur Frances Somers Cocks, 2005 (sagteband)
* *Gannibal: the Moor of Petersburg* deur Hugh Barnes, 2005 (hardeband)
* *Abraham Hannibal and the Raiders of the Sands* deur Frances Somers Cocks, 2003 (sagteband) [historiese roman vir kinders]
*Hierdie artikel handel oor die Afrikaner Broederbond. Vir sy latere inkarnasie, sien Afrikanerbond (vereniging). Vir die politieke party wat in 1881 deur S.J. du Toit gestig is, sien Afrikanerbond (party).*
Die leiers van die Afrikaner Broederbond in 1918: Agter (vanaf links tot regs): Daniel H.C. du Plessis, J. Combrink, H. le R. Jooste.  
Voor: L.J. Erasmus, Henning J. Klopper, ds. William Nicol, J. E. Reeler
Ds. J.F. Naudé het die Bond help stig.
Prof. Wicus du Plessis, voorsitter van 1930 (toe hy sowat 33 jaar oud was) tot 1932.
Prof. Joon van Rooy, voorsitter van 1932 tot 1938.
Prof. H.B. Thom, voorsitter van 1952 tot 1960.
Dr. Piet Meyer, voorsitter van 1960 tot 1970.
Die **Afrikaner-Broederbond** (AB) was tussen 1918 en 1994 ’n geheime, eksklusief wit en manlike Protestantse kultuurorganisasie in Suid-Afrika. Die oogmerke was om vooruitstrewende eensgesindheid onder Afrikaners te skep en Afrikanertradisies en die Afrikanerkultuur op alle lewensterreine te bevorder. Die organisasie is in 1918 deur H.J. Klopper, H.W. van der Merwe, D.H.C. du Plessis en ds. J.F. Naudé, vader van ds. Beyers Naudé.
gestig. Die organisasie het tot 1920 as *Jong Zuid Afrika* bekend gestaan, waarna dit amptelik na die Afrikaner Broederbond hernoem is.

Die Broederbond was lank ’n politieke twisappel nadat genl. J.B.M. Hertzog dit in die jare dertig as eerste minister aangeval het en die volgende eerste minister, genl. J.C. Smuts, dit in die jare veertig gedoen het. In Desember 1944 is staatsamptenare verbied om lid te wees en die verbod het bly staan tot na die Nasionale Party in 1948 die bewind oorgeneem het.

Gedurende die apartheidsjare was meeste regeringsministers, asook invloedryke kerkleiers, akademici, professionele, militêre en polisiebeamptes lede van die vereniging. Dit was gereeld aangetyg en altyd ontken dat die belangrike besluite van die Suid-Afrikaanse staat deur die toe baie geheimsinnige Broederbond gemaak is. In Julie 1968 het appèlregter D.H. Botha in opdrag van die regering die sake van die Broederbond (saam met ander geheime organisasies) ondersoek. Hy het die Broederbond van alle blaam onthef.

In 1979 het die boek Broederbond: The Super-Afrikaners, deur Ivor Wilkins en Hans Strydom, groot opslae gemaak omdat dit nie net ’n exposé van die Broederbond was nie, maar ook ’n bylaag van 139 bladsye gehad het waarin die naam, beroep en ander inligting van elke lid van die Broederbond verskyn het.

Leiers
------

Die voorsitters van die Broederbond was:

| Naam | Titel | Van | Tot |
| --- | --- | --- | --- |
| Klopper, HJ |  | 1918 | 1924 |
| Nicol, W | Ds. | 1924 | 1925 |
| Greybe, JH |  | 1925 | 1928 |
| Potgieter, JW |  | 1928 | 1930 |
| du Plessis, LJ | Prof. | 1930 | 1932 |
| van Rooy, JC | Prof. | 1932 | 1938 |
| Diederichs, N | Dr. | 1938 | 1942 |
| van Rooy, JC | Prof. | 1942 | 1952 |
| Thom, HB | Prof. | 1952 | 1960 |
| Meyer, PJ | Dr. | 1960 | 1972 |
| Treurnicht, AP | Dr. | 1972 | 1974 |
| Viljoen, G | Prof. | 1974 | 1980 |
| Boshoff, CWH | Prof. | 1980 | 1983 |
| de Lange, JP | Prof. | 1983 | 1993 |
| de Beer, TL |  | 1993 | 1994 |
**Denis Duverne** (Lyon, 31 Oktober 1953) is 'n Franse entrepreneur, president van die raad van direkteure van AXA sedert 2016 en van die toesighoudende raad van die Franse Stigting vir Mediese Navorsing sedert 2017.

Biografie
---------

Denis Duverne is op 31 Oktober 1953 in Lyon, Frankryk, gebore. Hy studeer aan HEC Paris in 1974 en ENA in 1979.

Duverne het in 1995 by AXA aangesluit as senior vise-president van finansies en toesig gehou oor die groep se bedrywighede in die VSA en die VK. Hy was daarna ook verantwoordelik vir die herstrukturering van AXA in België en die VK na die samesmelting van AXA met UAP.

Sedert 2000 hou hy toesig oor die groep se finansiële bedrywighede.

In 2003 is hy in die direksie van AXA aangestel met verantwoordelikheid vir finansies, beheer en strategie, 'n pos wat hy beklee het tot 2009. Tydens sy ampstermyn het hy toesig gehou oor die integrasie van Winterthur, 'n verkryging van €8 miljard.

In April 2010 het hy 'n lid van die raad van direkteure en adjunk- uitvoerende hoof geword, verantwoordelik vir finansies, strategie en bedrywighede.

Op 1 September 2016 is hy aangestel as Voorsitter van die Direksie en Thomas Buberl is aangestel as HUB; hierdie twee funksies is geskei toe Henri de Castries die maatskappy verlaat het. Vir AXA was een van die doelwitte met die aanstelling van Duverne as president om sy regulatoriese ervaring in Frankryk en in die buiteland te benut.

Sy mandaat as eerste minister is in 2018 hernu.

Hy is ook bekend vir sy filantropiese werk.
Marcelo Valle Silveira Mello (polisiefoto)
**Marcelo Valle Silveira Mello** (Brasília, 9 Augustus 1985) is 'n Brasiliaanse sekuriteit-kuberkraker. Hy is in 2018 tydens Operação Bravata in hegtenis geneem vir die aanhits van geweld. Hy dien tans 'n vonnis van 41 jaar uit.

Marcelo, 'n voormalige IT-student, het sedert 2005 gewelddadige dade en die publikasie van beelde van moord en pedofilie aangemoedig, toe hy in die sosiale netwerk Orkut betrokke was. In 2009 word hy die eerste Brasiliaan wat op die internet antwoord vir rassisme-misdade. Hy was na bewering in kontak met Welligton Menezes de Oliveira, wat in 2011 12 kinders by die Tasso da Silveira munisipale skool in Realengo, Rio de Janeiro, vermoor het. Hy is aanvanklik in 2012 gearresteer, vrygelaat in 2013 en weer in 2018 aangehou, toe hy in Curitiba woon. Hy het die Argentynse Dolores Aronovich, 'n professor aan die Federale Universiteit van Ceará, wat 'n doktorsgraad in Engels het en jare lank aan die kaak gestel van die praktyke van Marcelo, gedreig en aangeval. Die optrede van Dolores, bekend as Lola, het die wet 13.642 / 2018 geïnspireer, wat verlede jaar goedgekeur is, wat die Federale Polisie magtiging gegee het om misogie op die internet te ondersoek.

BolsoCoin
---------

Marcelo Valle Silveira Mello is die skepper van die kripto-geldeenheid BolsoCoin, vernoem na Jair Bolsonaro. Dit is 'n vurk van Litecoin en is sedert sy bekendstelling nou gekoppel aan "Dogolachan". Die geldeenheid word in anonieme forums op die Tor-netwerk gebruik as 'n vorm van betaling vir aktiwiteite genaamd doxxing en swatting. Die eerste handel oor die diefstal van private data en die oordrag daarvan aan ander mense en die tweede word gebruik vir 'n tipe slenteroproep na nooddienste. Die doel van die eerste is om die persoon af te pers, terwyl die tweede slegs van plan is om die slagoffer in die verleentheid te stel. Die geldeenheid, beskikbaar op die GitHub-platform, is geskep deur die gebruiker psyclon, wat homself op sy bladsy as Marcelo Mello identifiseer. ’n Berig van die koerant Correio Braziliense laat weet dat dit Marcelo Valle Silveira Mello is. Daar is aanvanklik presies 1488 eenhede kripto-geldeenhede wat deur Psycl0n vrygestel is. 14/88 is twee nommers wat neo-Nazi's as hondefluitjies gebruik. Die 14 kom van die oppergesagsspreuk van Amerikaanse oorsprong ("ons moet die bestaan van ons mense en 'n toekoms vir wit kinders waarborg", 14 woorde) en die 88 verwys na "Heil Hitler", aangesien die H die 8ste letter van die alfabet is. Met die koms van Bitcoin het duisende kripto-aktiewe projekte ontstaan, baie van hulle egter met die uitsluitlike doel om fondse vir hul skeppers in te samel. Hierdie projekte, wat geen verbetering, bruikbaarheid of grondslag bied nie, is dié wat die gemeenskap as verwysingstermyn vir hul geldeenhede, die woord shitcoin, aanvaar het.
**Biologiese ingenieurswese** of **bio-ingenieurswese** is die toepassing van beginsels van biologie en die gereedskap van ingenieurswese om bruikbare, tasbare, ekonomies lewensvatbare produkte te skep. Biologiese ingenieurswese gebruik kennis en kundigheid van 'n aantal suiwer en toegepaste wetenskappe, soos massa- en hitte-oordrag, kinetika, biokatalisators, biomeganika, bioinformatika, skeidings- en suiweringsprosesse, bioreaktorontwerp, oppervlakwetenskap, vloeimeganika, termodinamika, en polimeer wetenskap. Dit word gebruik in die ontwerp van mediese toestelle, diagnostiese toerusting, bioversoenbare materiale, hernubare energie, ekologiese ingenieurswese, landbou-ingenieurswese, proses-ingenieurswese en katalise, en ander gebiede wat die lewenstandaarde van samelewings verbeter.

Voorbeelde van bio-ingenieurswese-navorsing sluit in bakterieë wat ontwerp is om chemikalieë te vervaardig, nuwe mediese beeldtegnologie, draagbare en vinnige siektediagnostiese toestelle, prostetika, biofarmaseutiese middels en weefsel-gemanipuleerde organe. Bio-ingenieurswese oorvleuel wesenlik met biotegnologie en die biomediese wetenskappe op 'n manier wat analoog is aan hoe verskeie ander vorme van ingenieurswese en tegnologie verband hou met verskeie ander wetenskappe (soos lugvaartingenieurswese en ander ruimtetegnologie tot kinetika en astrofisika).

Oor die algemeen poog biologiese ingenieurs om óf biologiese stelsels na te boots om produkte te skep, óf om biologiese stelsels te verander en te beheer. In samewerking met dokters, klinici en navorsers, gebruik bio-ingenieurs tradisionele ingenieursbeginsels en -tegnieke om biologiese prosesse aan te spreek, insluitend maniere om chemiese en meganiese prosesse te vervang, aan te vul, in stand te hou of te voorspel.