recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bevolking:**

1,503,182 (Julie 2008 beraming)
**Ouderdomstruktuur:** (2008 beraming)

*0-14 jaar:* 41% (manlik 307,353; vroulik 308,726)
*15-64 jaar:* 55.9% (manlik 404,747; vroulik 436,245)
*65 jaar en oor:* 3.1% (manlik 18,819; vroulik 27,292)
**Bevolkingsgroeikoers:**

2.035% (2008 beraming)
**Geboortesyfer:**
36.4 geboortes/1,000 bevolking (2008 beraming)

**Sterftesyfer:**
16.05 sterftes/1,000 bevolking (2008 beraming)

**Swerfsyfer:**
0 migrante/1,000 bevolking (2008 beraming)

**Geslagverhouding:**

*by geboorte:* 1.03 manlik/vroulik
*onder 15 jaar:* 1 manlik/vroulik
*15-64 jaar:* 0.93 manlik/vroulik
*65 jaar en oor:* 0.69 manlik/vroulik
*totale bevolking:* 0.95 manlik/vroulik (2008 beraming)
**Kindersterftesyfer:**

*totaal* 101.64 sterftes/1,000 geboortes
*manlik* 111.74 sterftes/1,000 geboortes
*vroulik* 91.25 sterftes/1,000 geboortes (2008 beraming)
**Lewensverwagting by geboorte:**

*totale bevolking:* 47.52 jaar
*manlik:* 45.71 jaar
*vroulik:* 49.39 jaar (2008 beraming)
**Vrugbaarheidsyfer:**

4.72 kinders/vrou (2008 beraming)
**MIV/VIGS:**

2 jaar en ouer: 10% (2003 beraming)
mense met MIV/VIGS: 17 000 (2001 beraming)
VIGS sterftes: 1200 (2001 beraming)
**Nasionaliteit:**

*selfstandige naamwoord:*
*byvoeglike naamwoord:*
**Etniese groepe:**

swart 99% (Balanta 30%, Fula 20%, Manjaca 14%, Mandinka 13%, Papel 7%), wit en mulatto minder as 1%
**Gelowe:**
Islam 50%, inheemse belowe 45%, Christelik 5%

**Tale:**

Portugees, Kreools, Afrikatale
**Geletterdheid:**

*definisie: 15 jaar en ouer kan lees en skryf*
*totale bevolking:* 42.4%
*manlik:* 58.1%
*vroulik:* 27.4% (2003 beraming)
Die **wandelende jood** (*Tradescantia fluminensis*) is ’n spesie driemasterplante wat inheems is aan Suid-Amerika waar dit in Argentinië, Brasilië, Paraguay en Uruguay voorkom .

Eienskappe
----------

Die blom van die wandelende jood.
*T. fluminensis* is ’n meerjarige dekplant wat op die grond kruip met sagte, haarlose stamme en blare. Die vlesige stamme skiet wortel by enige stingelknoop wat aan die grond raak. Dit het ovaalvormige, donkergroen en puntige blare wat blink, glad en effens vlesig is, sowat 3 tot 6 cm lank. Die blomme is wit met drie kroonblare van sowat 1,27 tot 2,5 cm breed. Hulle kom in klein trosse voor in die somer, maar vervaardig nie saad nie.

Dit word as ’n tuin- of huisplant gekweek, veral die soorte met gestreepte blare. Sommige kultivars se blare is pienk getint. Dit groei maklik en vinnig en is uiters geskik vir ’n hangmandjie.

Die plant het klam grond nodig, maar hou nie van koue streke nie, veral waar daar ryp of sneeu is. Dit kan baie skaduwee verdra. Omdat dit vogtigheid nodig het, groei dit stadig, indien enigsins, op sonnige plekke waar die grond vir lang tydperke uitgedroog word. Omdat dit water behou, kan dit egter droë periodes weerstaan; dit begin dan weer groei as die toestande verbeter.

Probleme
--------

As die plant se lote lank en dun is, kry dit te min lig. As die blare bruin word, is dit te droog. Plantluise kan ook voorkom.

Indringerplant
--------------

Die wandelende jood is 'n kategorie 1b-indringerplant dwarsoor Suid-Afrika, en moet beheer word volgens artikel 75(1), (2) en (3) van Wet op Biodiversiteit, 2004 (Wet 10 van 2004). Hierdie plant het die potensiaal om dik plantmatte te vorm en plaaslike habitatte oor te neem. Dit word hoofsaaklik versprei deur tuiniers wat steggies daarvan aan ander tuiniers gee, of dit in tuinvullis plaas waar dit weer kan wortelskiet en groei.

Sien ook
--------

* Lys van indringerplante in Suid-Afrika
**Mark Reed Levin** (/ləˈvɪn/; gebore op 21 September 1957) is 'n Amerikaanse prokureur, skrywer en radio omroeper. Hy is die aanbieder van die gesindikeerde radioprogram *The Mark Levin Show*, sowel as *Life, Liberty & Levin* op Fox-nuus. Levin was werksaam in die administrasie van President Ronald Reagan as die hoof van personeel vir Prokureur-Generaal Edwin Meese. Hy is die voormalige president van die Landmark Legal Stigting. Verskeie van sy boeke was topverkopers, en hy lewer kommentaar aan mediahuise soos *National Review Online*. Levin is sedert 2015 hoofredakteur van die *Conservative Review* en is bekend om sy insiggewende kommentaar.

Hy is al beskryf as regs wat sy politieke beskouings betref. Hy is bekend vir sy strawwe kritiek teenoor die Demokrate en aanmoediging van voorverkiesings teen Republikeine wat hy beskou as "Republican In Name Only" (RINO). Hy het Senator Ted Cruz tydens die Republikeinse presidensiële voorverkiesing in 2016 onderskryf en homself verklaar as 'n "Never Trumper", maar tog uiteindelik vir die toe-kandidaat Donald Trump onderskryf nadat Trump die Republikeinse benoeming gewen het. Levin se kommentaar was sedert die begin van President Trump se ampstermyn sterk pro-Trump.
**Ashley Wass** is 'n Britse klassieke pianis.

Biografie
---------

Wass, wat op 26 Maart 1977 in Lincolnshire, Engeland, gebore is, is die enigste Britse wenner van die Londense internasionale klavierkompetisie, 'n pryswenner by die Leeds-klavierkompetisie, en 'n voormalige BBC Radio 3 *New Generation Artist*. 

Wass het al in vele van die wêreld se voorste konsertsale opgetree, waaronder Wigmore Hall, Carnegie Hall en die Wene Konzerthaus. Hy het opgetree as solis met talle toonaangewende ensembles, waaronder al die BBC-orkeste, die Philharmonia, *Orchester National de Lille*, Wene Kamerorkes, Hong Kong Filharmoniese Orkes, RLPO, en onder leiding van dirigente soos Simon Rattle, Osmo Vanska, Donald Runnicles, Ilan Volkov en Vassily Sinaisky. 

In Junie 2002 het Wass saam met Thomas Allen, Mstislav Rostropovich en Angela Gheorghiu in 'n galakonsert in die Buckingham-paleis ter viering van die Goue Jubilee van koningin Elizabeth II verskyn, 'n opvoering wat regstreeks aan miljoene kykers regoor die wêreld uitgesaai is. Die afgelope paar jaar het Wass 'n gereelde gas by die BBC Proms geword. Hy het in 2008 sy debuut gemaak met Vaughan Williams se klavierconcerto, en in die daaropvolgende seisoene teruggekeer met opvoerings van werke deur Foulds Strawinski, Antheil en McCabe. 

Wass het kritieke lof ontvang vir sy opnames uit 'n wye verskeidenheid style en tydperke. Hy is veral bekend vir sy interpretasies van komponiste soos Liszt, Franck, Beethoven en Bridge. Wass se opname van Bax se klaviermusiek is genomineer vir 'n Gramophone-toekenning en sy diskografie spog met 'n aantal Gramophone 'Redakteurkeuse'-opnames en BBC Music Magazine *Choices*. 

Wass het ook in vennootskap met baie van die voorste kunstenaars van sy generasie opgetree, waaronder Mitsuko Uchida, Steven Isserlis, Emmanuel Pahud, Richard Goode en lede van die Guarneri-Kwartet en Beaux Arts Trio. 

Ashley Wass is tans die artistieke direkteur van die Lincolnshire Internasionale Kamermusiek-fees. Hy was van 2008 tot 2018 professor in klavier aan die Koninklike Musiekkollege, en is tans die adjunkhoof van klawerbordstudies aan die Koninklike Noordelike Musiekkollege in Manchester. Wass is 'n medewerker aan die Koninklike Musiekkollege.

Notas
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |
Plakkaat van *Carmen* se première, 1875
**Carmen** is 'n opera van die komponis Georges Bizet (1838–1875). Die opera het vier bedrywe en handel oor ’n Spaanse sigeunerin genaamd Carmen. Die libretto (teks) is deur Henri Meilhac en Ludovic Halévy geskryf, en is op 'n novelle van Prosper Mérimée gebaseer. Die eerste opvoering het op 3 Maart 1875 in Parys (in die Opéra-Comique) plaasgevind.

Rolle
-----

Bedryf 4: 'n Plein in Sevilla
* Carmen – mezzo-sopraan
* Don José – tenoor
* Micaëla – sopraan
* Escamillo – bariton

Die verhaal
-----------

Magdalena Kožená as Carmen en Jonas Kaufmann as Don José tydens die Salzburg-fees van 2012.
Carmen is 'n sigeunerin wat in 'n fabriek werk. Sy raak op 'n soldaat genaamd Don José verlief, wat haar ook liefkry. Hy is egter reeds aan iemand anders verloof. Later verlaat hy die weermag en die meisie aan wie hy verloof was vir Carmen. Terwyl hulle saam wegloop, is hulle vir 'n rukkie gelukkig. Carmen raak egter op 'n bulvegter, genaamd Escamillo, verlief en hul paaie skei. Een dag terwyl Carmen na 'n stiergeveg kyk, wag Don José haar in en probeer haar oorreed om na hom terug te kom. Sy weier volstrek en hy steek haar dood. Hy is met afgryse gevul oor wat hy gedoen het. In die laaste toneel staan die huilende Don José met haar liggaam in sy arms en sing "*Ma Carmen adorée!*". My geliefde Carmen!

Sien ook
--------

* U-Carmen eKhayelitsha
| **Saint-Tropez**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** | Vlag van Frankryk Frankryk |
|  **Région (gewes)** |  Provence-Alpes-Côte d'Azur |
|  **Département** |  Var |
|  **Koördinate** | 43°16′N 6°38′O﻿ / ﻿43.267°N 6.633°O﻿ / 43.267; 6.633 |
|  **Stigting** |  |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 11,18 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 0-115 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2009) | 4 903 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 439/vk km |
|  - Metropolitaanse gebied | 8 159 |
|  **Tydsone** | UTC +1 |
|  - Somertyd | UTC +2 |
|  **Burgemeester** | Jean-Pierre Tuveri |
|  **Amptelike webwerf** | *saint-tropez.fr* |
|

**Saint-Tropez** is 'n klein hawestad in die département Var (Frankryk) met sowat 5 000 inwoners. Die dorp lê aan die Côte d'Azur (Blou Kus) en aan die voet van die Massif des Maures (Maures-gebergte). Saint-Tropez is sedert die vyftigerjare 'n gewilde vakansieoord met jaarliks sowat vyf miljoen toeriste en 'n bekende kunstenaarskolonie. 

Bo-oor die stad lê die sitadel uit die jaar 1592 (Frans: "La Citadelle"), wat as uitkykplek dien en 'n museum vir seevaart en die plaaslike geskiedenis huisves.

Geskiedenis
-----------

Die kerk van Saint-Tropez
Volgens 'n ou legende is die naam van die stad afgelei van die Romeinse martelaar Tropes. Na sy onthoofding word sy lyk in 'n boot gegooi, wat later in die golf van Saint-Tropez strand.

Sedert die twintigerjare is die stad 'n ontmoetplek van Frankryk se modebedryf, en na die Tweede Wêreldoorlog kom bekende Franse eksistensialiste hier bymekaar. Danksy die rolprentster Brigitte Bardot raak Saint-Tropez vanaf die vyftigerjare as 'n vakansieoord van die welgesteldes gewild.

* Die hawe van Saint-TropezDie hawe van Saint-Tropez
* Saint-TropezSaint-Tropez
* Die hawe van Saint-TropezDie hawe van Saint-Tropez
Generaal **Georg Meiring** (\* 18 Oktober 1939) is 'n Suid-Afrikaanse oud-militêre bevelvoerder van Ladybrand. Na die verkryging van 'n MSc-graad in fisika aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, het hy in 1963 as 'n seinbeampte by die Suid-Afrikaanse Leër aangesluit. In 1974 is hy as die direkteur van die sein-afdeling (DSigs) van die Suid-Afrikaanse Leër aangestel.

Hy het van 1982 tot 1983 as adjunk-hoof van die leër gedien en van 1983 tot 1987 as die hoof van die Suidwes-Afrika Gebiedsmag. Hy was later die hoof van die Verre Noord Bevel, weer adjunk-hoof van die leër, hoof van die leër van 1990 tot 1993, die laaste hoof van die Suid-Afrikaanse Weermag van 1993 tot 1994, en die eerste hoof van die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag van 1994 tot 1998.

Meiring ontvang in 1998 die Suid-Afrikaanse Orde van die Ster (goud). Hy het ook die orde van "*Cloud and Banner*" 4de klas van Taiwan ontvang.

Op 5 Februarie 1998 oorhandig Meiring in sy kapasiteit as hoof van Militêre Inligting 'n verslag aan president Nelson Mandela oor 'n organisasie genaamd die "*Front African People's Liberation Army*". Hierdie verslag impliseer verskeie van die hooggeplaastes in die regering van sameswering tot 'n staatsgreep. Volgens die verslag sou die president en regters vermoor word, waarna die Parlement en uitsaaistasies beset sou word en verdere chaos gesaai sou word. Later, nadat dit ondersoek is, blyk dit dat die verslag foutief was of moontlik toegesmeer is.
Hierdie voorbeeld van 'n natuurlike pseudoknoop kom in die RNA komponent van die menslike telomerase voor.
Driedimensionele struktuur van 'n pseudoknoop van 'n menslike telomerase-RNS. (A) stokke (B) ruggraatmodel. Die pdb-lêer is gebaseer op PDB: 1YMO.
'n **Pseudoknoop** is 'n sekondêre struktuur van nukleïnsure waar ten minste twee stamlusstrukture voorkom, en waar die helfte van die een stam tussen die twee helftes van 'n ander stam geïnterkaleer is. Die pseudoknoop is in 1982 vir die eerste keer waargeneem in die raap-geelmosaïekvirus. Pseudoknope vou hulself in knoopvormige driedimensionele konformasies op, maar is nie ware topologiese knope nie.

Voorspelling en identifikasie
-----------------------------

Die strukturele konfigurasie van pseudoknoope leen homself nie tot opsporing deur bioberekening nie, as gevolg van sy kontekssensitiwiteit of oorvleuelingskarakter. Die basis-paring in pseudoknope is nie goed "genes" nie, met ander woorde, basispare kom voor wat in die volgorde oorvleuel. Dit maak die teenwoordigheid van pseudoknope in ribonukleïensuur (RNS)-reekse moeiliker voorspelbaar deur standaardmetodes van dinamiese programmering: hulle gebruik meesal 'n rekursiewe puntestelsel om gepaarde stingels te identifiseer en kan gevolglik nie ongeneste basispare opspoor nie. Nuwer metodes van stogastiese konteksvrye grammatika ly ook aan hierdie probleem. Gewilde sekondêre struktuurvoorspellingsmetodes soos Mfold Geargiveer 26 April 2006 op Wayback Machine en Pfold Geargiveer 10 Mei 2012 op Wayback Machine sal dus nie pseudoknoopstrukture uitken nie; hulle sal slegs die meer stabiele een van die twee pseudoknoopstamme uitken.

Dit is moontlik om 'n beperkte klas van pseudoknope te identifiseer deur die gebruik van dinamiese programmering, maar hierdie metodes is nie volledig nie, en skaleer swakker as 'n funksie van die soeklengte as die algoritmes wat nie pseudoknope soek nie. Die algemene probleem om pseudoknope met die laagste vrye energie te voorspel is reeds as NP-volledig bewys.

Biologiese betekenis
--------------------

Verskeie belangrike biologiese prosesse maak staat op RNS-molekules wat pseudoknope vorm; dikwels RNS-molekules met 'n uitgebreide tersiêre struktuur. Die pseudoknoopstreek van RNase P is byvoorbeeld een van die mees gekonserveerde elemente in die hele evolusie. Die telomerase RNS-komponent bevat 'n pseudoknoop wat van kritieke belang is vir sy aktiwiteit, en verskeie virusse gebruik 'n pseudoknoopstruktuur om 'n tRNS-agtige motief te vorm, en sodoende die gasheersel te infiltreer.
**Pietro Longhi** (\* 5 November 1701 as ***Pietro Falca***; † 8 Mei 1785 in Venesië) was 'n skilder in die laaste stylperiode van die Republiek Venesië, die Rokoko-tydperk, wat veral met sy skilderye van alledaagse 18de eeuse genretonele verbind word. Hierdie werke het dikwels fyn satiriese trekkies. Daarnaas het hy fresko's, altaarskilderye en portrette geskep.

Longhi is as seun van 'n Venesiaanse goudsmid gebore en het sy eerste opleiding deur Antonio Balestra (1666−1740) ontvang, 'n skilder van historiese tonele. Gedurende sy verblyf in Bologna was hy 'n leerling van Giuseppe Crespi (1665−1747), ook bekend as *Lo Spagnuolo* ("die Spanjaard"), in wie se werk, wat onder die invloed van Nederlandse meesters geskep is, tonele van die alledaagse lewe sentraal gestaan het. Nog voor 1732 – die jaar waarin hy in die huwelik getree het – het Longhi na Venesië teruggekeer waar hy 'n tyd lank historiese skilderye geskep het. Hierdie werke het egter min aanklank gevind. Die eerste gedateerde voorbeeld van sy studies van Venesiaanse binnevertrekke het in 1741 ontstaan.

Pietro Longhi se seun Alessandro (1733−1813) het as skilder in die voetstappe van sy vader gevolg en hom hoofsaaklik op portretskilderye van Venesiaanse adellikes toegespits.

Galery
------

* Venesiaanse gesin (1760−1765)Venesiaanse gesin (1760−1765)
* Clara, die renoster (wat in Venesië vertoon is, 1751)Clara, die renoster (wat in Venesië vertoon is, 1751)
* Eendjagters in die strandmeer (omstreeks 1760)Eendjagters in die strandmeer (omstreeks 1760)
* Voorstelling (1741)Voorstelling (1741)
* Die aankoms van die Signore (uit die skilderyreeks "Die jag in die vallei", 1765−1770)Die aankoms van die Signore (uit die skilderyreeks "Die jag in die vallei", 1765−1770)
Die Hindenburg op die grond.
Sitkamer met wêreldkaart teen die muur.
Eetsaal.
Die Hindenburg besig om te brand. ( *'n lang video*)
Die **Hindenburg** was 'n Duitse lugskip wat op 6 Mei 1937 in vlamme uitgebars het by Lakehurst in New Jersey. Dié ramp het 'n einde aan die lugskipera gebring.

Voorkoms
--------

Die Hindenburg was sigaarvormig en 245 m lank. Dit het sestien kompartemente gehad wat met waterstof gevul was en is deur vier Daimler-Benz 16-silinder dieselenjins aangedryf. Die lugskip se maksimumspoed was 135 km/h.

Die passasiersdek het bestaan uit twee dekke met kajuite vir 72 passasiers. Daar was 'n promenade-area met groot vensters wat kon oopmaak tydens die vlug, 'n restaurant, 'n lees-en-skryfkamer en 'n spesiale rookkamer. Die rookkamer het 'n hoër lugdruk gehad sodat waterstof nie na binne kon lek nie. Die stuurkajuit was voor, onder aan die lugskip.

Die Hindenburg was veronderstel om met nie-ontvlambare helium te sweef, maar Amerika wou nie dié stof aan Duitsland verkoop nie, uit vrees dat Nazi-Duitsland die tuie teen Amerika sal gebruik. Dus moes die Duitsers vlambare waterstof inspan.

Die lugskip het die registrasienommer *D-LZ129* gehad. Dit staan vir *Luftschiff Zeppelin no. 129*.

Laaste vlug
-----------

Voor die ongeluk het die **Hindenburg** reeds sewentien retoervlugte oor die Atlantiese Oseaan gemaak; tien na Amerika en sewe na Brasilië. Tydens die ongeluk was daar 36 passasiers en 61 bemanningslede aanboord.

Sy laaste vlug het op 3 Mei 1937 in Frankfurt begin en volg 'n roete oor Keulen, Nederland, oor die Engelse Kanaal en langs die suidelike kus van Brittanje. Hiervandaan volg dit 'n roete suid van die kus van Groenland, oor Newfoundland, na New York en dan na Lake Hurst. Die verwagte aankomstyd was om 06:00 maar die lugskip word vertraag deur 'n sterk wind en die aankoms was eers na 18:00.

Om 18:22 word die bevelvoeder kapt. Max Pruss ingelig dat 'n donderstorm opgeklaar het en hy nader Lake Hurst uit die suidweste. Om 19:00 kry hy toestemming om te land. Hy vlieg oor die lughawe om hom te vergewis van toestande op die grond en nader die landingstoring uit die weste – teen die wind soos vereis was. Tydens die proses word gas vrygelaat om hoogte te verminder en die enjins word in trurat gesit om spoed te verminder.

Die wind draai skielik suidwes en kapt. Pruss word verplig om 'n s-daai skerp na regs uit te voer sodat hy sy neus in die wind kon hou. Om 19:25 sien ooggetuies hoe materiaal naby die agterste vin flap asof daar gas uitlek. Die vlamme is gou sigbaar en binne 40 sekondes brand die hele skip uit en ses-en-dertig mense sterf.

Die radioman, Herb Morrison, het die ramp regstreeks oor die radio beskryf.

Vertroue in dié vorm van vervoer het na die ramp ineengestort. Die verfrommelde aluminiumraam is terug na Duitsland verskeep waar dit gesmelt is om vliegtuie te bou.

Bron
----

* Rapport. *Hindenburg 75 jaar*. 6 Mei 2012

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4348092-5
* LCCN: n50075337
* WorldCat Identities (via LCCN): n50-075337

 |
**Willemien "Minki" van der Westhuizen** (gebore 26 Februarie 1984) is 'n Suid-Afrikaanse model en televisiepersoonlikheid.

Vroeë lewe
----------

Van der Westhuizen is in Durbanville, Wes-Kaap, gebore en matrikuleer aan Hoërskool Stellenberg, naby Bellville.

Loopbaan
--------

### Modelwerk

Van der Westhuizen het op die ouderdom van 16 met modelwerk begin. In haar matriekjaar, 2002, is sy gekies deur 'n modehuis, Guess, om deel van 'n internasionale veldtog te wees. Van der Westhuizen word deur Max Models in Kaapstad verteenwoordig. In 2002, 2003, 2006 en 2007 verskyn sy in die swemdraguitgawe van die Suid-Afrikaanse tydskrif *Sports Illustrated*, asook op die voorblad van die tydskrif *GQ*.

Sy is deur die tydskrif, Maxim, as nommer 24 van 100 mooiste vroue in 2003 gelys en is as die sexy’ste vrou ter wêreld aangewys deur die lesers van die tydskrif *FHM* in 2004. In 2003 is sy ook gekies as die gewildste prikkelpop deur die Amerikaanse weermagtroepe wat diensplig in Irak gedoen het.

### Televisie

Van der Westhuizen het in die spesiale uitsending van 2006 *Sports Illustrated* se swemdrag uitgawe verskyn op die M-Net kanaal. In 2007 was sy in 'n episode van *Behind the Name*, 'n dokumentêre reeks op E.tv wat in elke episode op 'n bekende persoon fokus. Van der Westhuize het haar eerste ontmoeting met televisieaanbieding gehad met die SABC2-reeks, Pasella in 2007. Kykers kon haar as persoon beter leer ken en haar toenemendheid en sprankelende persoonlikheid het die vloei van die onderhoudvoering vergemaklik. 

Van der Westhuizen was ook vir twee seisoene die aanbieder van die realiteitsreeks op kykNET, Boer Soek 'n Vrou, wat ook gemaak het dat sy die Aanbieder van die Jaar-toekenning gewen het by die Huisgenoot Tempo-toekennings. Sedert 2019 het sy haar eie geselsprogram op die Via-kanaal op DStv, *Minki*.

Film
----

In 2007 vertolk van der Westhuizen die rol van Mimi in die film, *Big Fellas*.

Toekennings
-----------

* Huisgenoot Tempo-toekenning: Aanbieder van die Jaar (2018)

Persoonlike lewe
----------------

Van der Westhuizen het vanaf 2004 tot 2006 met oud-Proteakrieketkaptein Graeme Smith uitgegaan. In 2007 is sy met 'n sakeman van Stellenbosch, Constant Visser, getroud, maar in November 2009 is hulle geskei. 

In Junie 2012 is sy met die rugbyspeler Ernst Joubert getroud. Die egpaar het drie dogters: Katerien (gebore Julie 2013), Elise (gebore Augustus 2014) en Elsa (gebore Maart 2018).

Bronnelys
---------

* 
* 
* 
*
Die **Hindustan HF-24 Marut** is die eerste vegvliegtuig wat deur Indië ontwikkel en gebou is, as deel van hulle plan om onafhanklik te word met betrekking tot straalvliegtuig produksie. In die 1950's het die Indiese Lugmag oor geen lugvaart kundiges beskik met kennis oor straalvliegtuie nie. Hulle het toe Kurt Tank, beroemde vliegtuig ontwerper van Focke-Wulf, genooi om deel te wees van die projek in Indië. Daar het later tot 18 Duitse ingenieurs op die projek gewerk. 

Die span het in 1957 begin werk aan 'n plan om 'n alle weerstoestande, multi-rol vliegtuig te ontwerp wat Mach-2 kan haal. Die prototipe het sy nooiensvlug op 17 Junie 1961 voltooi. Dit was aangedryf deur twee Rolls-Royce Bristol Orpheus 703 turbostraler motors. Die produksie modelle was egter toegerus met Indiese vervaardigde (onder lisensie) Orpheus motors. Die *Marut* is in April 1967 in diens gestel en was die eerste supersoniese vliegtuig wat deur 'n nie-supermag vervaardig is.

Teen die einde van 1975 was 100 eenhede afgelewer. In 1971 het die vliegtuie aksie gesien tydens die oorlog met Pakistan waar hulle in luggevegte met die vyandelike F-86 Sabre betrokke was. 

Die *Marut* het nie heeltemal aan die verwagtinge as 'n vegvliegtuig voldoen nie maar was in diens in die Indiese Lugmag tot in die middel van 1990.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Hindustan HF-24 Marut:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 2 |
| Tipe motor | Straalmotor |
| Vervaardiger | HAL/Rolls-Royce Orpheus Mk 703 turbostraler |
| Kraglewering per motor | 2 200 kg stukrag |
| Vlerkspan | 9,0 m |
| Lengte | 15,87 m |
| Hoogte | 3,6 m |
| Vlerkoppervlakte | 28,0 m2 |
| Maks. opstygmassa | 10 908 kg |
| Maks. snelheid | 1 112 km/h |
| Operasionele hoogte | 12 200m |
| Togafstand | 1 000km |
| Klimvermoë | 12 200 m in 9 minute en 20 sekondes |
| Bewapening | Vier 30 mm kanonne
50 x 68mm vuurpyle in die romp
punte op vlerke om ander wapens te dra |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
Oosterskeldekering
Maeslantkering
Water het nog altyd 'n sentrale rol in die Nederlandse geskiedenis gespeel. Na die laaste groot watersnoodramp in 1953, is daar besluit om die **Deltawerke** te bou; een van dié grootste waterbeheerprojekte ter wêreld. Die Deltakommissie is in die lewe geroep 20 dae na die Noordseevloed, op 21 Februarie 1953. 

Hierdie kommissie het advies gegee oor die verbetering van veiligheid in die rampgebied. Hulle gee egter nie om hoe veilig die gebied moet word nie, solank die Nuwe Waterweg en die Westerskelde oop bly vir die ekonomiese belange van die hawens van Rotterdam en Antwerpen. Uiteindelik, op 18 Oktober 1955, het die Deltakommissie 5 voorstelle gehad wat gelei het tot die Deltaplan. Uiteindelik het die Deltawerke altesaam 5 miljard euro gekos.

Die damme
---------

Uiteindelik het die Oosterskeldekering die grootste waterkering geword in die wêreld. Die stormvloedkering, met ’n totale lengte van 3 km, sou bestaan uit 65 voorvervaardigde betonpilare waartussen 62 staalskuiwe bevestig sal word.

Hierdie nuwe kering, die Maeslantkering, is die enigste kering ter wêreld met sulke groot beweegbare dele. Die twee deure is elk 240 m lank. Hierdie kering sou in die Nuwe Waterweg geplaas word.

Die Deltawerke is 'n wêreldwye model vir tegnologiese ontwikkeling waar die veiligheid van mens en natuur die hoofrol speel. Nederland het daardeur sy invloed op waterveiligheid vergroot. Die Deltawerke vorm 'n unieke kompromie tussen veiligheid, ekonomie, ontspanning en die natuur.
**Nan Lubbe** (\*1 Desember 1885, Fauresmith – †Onbekend) was ’n Afrikaanse skrywer van ’n biografiese roman oor die Anglo-Boereoorlog.

Lewe en werk
------------

Gertruida Petronella Oberholzer was op 1 Desember 1885 op die plaas Kleinhartbeesfontein in die distrik Fauresmith in die Vrystaat gebore. Tydens die Anglo-Boereoorlog word sy in die konsentrasiekampe aangehou, waar sy as vrywillige verpleegster diens doen. Na die oorlog gaan die gesin terug na hulle verwoeste plaas toe, waar hulle in ’n kafskuur woon terwyl hulle die plaas weer van die grond af moet opbou. Nadat die plaas verkoop is, gaan woon die gesin op Fauresmith. Hier trou sy met die onderwyser Andrew du Toit van Fauresmith en die egpaar verhuis later na Pretoria. Die egpaar het drie dogters en ’n seun. Na haar eerste man se dood trou sy met die wewenaar J.A. (Oom Japie) Lubbe. Hulle woon op Grabouw en na haar tweede man se dood woon sy op ’n kleinhoewe by The Willows by haar dogter, mevrou Loura Carstens.

Skryfwerk
---------

In die roman *Die jongste spioen* skryf sy oor haar wedervaringe tydens die Anglo-Boereoorlog, met die titel wat na haar suster Lettie verwys. ’n Uittreksel uit die roman word in Augustus 1968 in *Standpunte* gepubliseer. Die roman word ook oor die radio in die program *Uit my kontrei* voorgelees.

Publikasies
-----------

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
| 1969 | *Die jongste spioen* |

Bronnelys
---------

### Boeke

* Kannemeyer, J.C. *Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur 2*. Academica. Pretoria, Kaapstad en Johannesburg. Eerste uitgawe. Eerste druk, 1983.
* Van Coller, H.P. (red.) *Perspektief en Profiel Deel 2.* J.L. van Schaik-Uitgewers. Pretoria. Eerste uitgawe, 1999.

### Tydskrifte en koerante

* De Villiers, Annakie. *Tant Nan Lubbe skryf nou eers lekker.* Hoofstad, 13 April 1972.

### Ander verwysings

1. ↑  Lewensbesonderhede vervat in Annakie de Villiers se artikel in *Hoofstad* van 13 April 1972
**Keltiberies** (ook bekend as **Hispano-Kelties**) is 'n uitgestorwe Keltiese taal wat deur die Keltiberiërs in Portugal en sentraal Spanje gepraat is voor en tydens die Romeinse Ryk se besetting van die gebiede. Baie min van die Keltiberiese taal het behoue gebly. Getuienis van die taal se bestaan kan gesien word in sommige voor-Romeinse plekname in die Iberiese Skiereiland wat lank genoeg oorleef het om in dokumente opgeneem te word het, in die formules wat in sommige persoonlike eiename gebruik is (wat wenke gee oor die grammatika van die taal), en in inskripsies op brons en lood gedenkplate wat in die Keltiberies skrif geskryf is wat Fenisiese en Griekse eienskappe kombineer. Genoeg het behoue gebly om aan te toon dat Fenisiese 'n *Q*-Keltiese (soos Goidelies), en nie *P*-Kelties soos Gallies was nie. Aangesien Britonies ook *P*-Kelties is, maar as 'n Eiland-Keltiese taal is wat nader verwant is aan Goidelies as aan Gallies, volg dit dat die *P*/*Q* verdeling parafylieties is: die verandering van *kw* na *p* het in in Britonies en Gallies plaasgevind op 'n stadium toe dit reeds aparte tale was eerder as wat dit 'n verdeling aandui wat 'n aparte tak in die "stamboom" van die Keltiese tale aandui. 'n Verandering van PIE *kw* (*q*) na *p* het ook in sommige Italiese tale plaasgevind: vergelyk Oskies *pis, pid* ("wie, wat?") met Latyn *quis, quid*. Keltiberies en Gallies word gewoonlik saam gegroepeer as die Vasteland-Keltiese tale, maar die groepering is ook parafylieties: geen bewyse dui daarop dat die twee enige gemene innovasie apart van Eiland Kelties deel nie.

Inskrif op die Botorrita-plaat I
Die langste Keltiberiese inskripsies wat getuienis oor die taal verskaf is die op drie Botorrita-plate, bronsgedenkplate uit Botorrita naby Zaragoza, wat dateer uit die vroeë 1ste eeu v.C.

Keltiberies vertoon 'n ten volle geïnflekteerde betreklike voornaamwoord *ios* wat nie in ander Keltiese dialekte bewaar is nie, en die partikels *kue* "en", *nekue* "nog", *ve* "of". Soos in Wallies is daar 'n *s*-subjunktief, *gabiseti* "hy sal neem" (Oud-Iers *gabid*), *robiseti*, *auseti*. Vergelyk Umbries *ferest* "hy sal maak".

Bronne
------

* Jordán Cólera, C. (2005). *Celtibérico*. Zaragoza.
* Hoz, Javier de. (1996). *The Botorrita first text. Its epigraphical background*; in: *Die größeren altkeltischen Sprachdenkmäler.* Akten des Kolloquiums Innsbruck 29. April – 3. Mai 1993, ed. W. Meid and P. Anreiter, 124–145, Innsbruck.
* Meid, Wolfgang. (1994). *Celtiberian Inscriptions*, Archaeolingua, edd. S. Bökönyi and W. Meid, Series Minor, 5, 12–13. Budapest.
*Moenie verwar word met die voormalige Hooggeregshof van Suid-Afrika nie.*

|  |
| --- |
| **Suid-Afrikaanse politiek** |
| Parlement van Suid-AfrikaNasionale VergaderingNasionale Raad van Provinsies |
| PresidentAdjunkpresidentMinistersSpeaker van die Nasionale VergaderingOpposisieleier |
| PoliticiPolitieke partye |
| Konstitusionele HofHoogste Hof van AppèlHooggeregshof |
| Verkiesings |

Die **Hoogste Hof van Appèl van Suid-Afrika** (voorheen bekend as die Appèlafdeling van die Hooggeregshof) is Suid-Afrika se hoogste appélhof. Die hof is in Bloemfontein, die setel van die land se regterlike gesag, geleë.

Geskiedenis
-----------

Gebou van die Appèlhof van Suid-Afrika in Bloemfontein
Die Unie van Suid-Afrika is in 1910 uit vier Britse kolonies gestig. Die hoogste howe van hierdie kolonies het provinsiale afdelings van die nuwe Hooggeregshof van Suid-Afrika geword. 'n Appèlafdeling is geskep as 'n suiwer appélhof met 'n hoër gesag as die provinsiale afdelings. Dit was die setel van 'n paar van die land se mees uitgelese regters, soos James Rose-Innes, Ernest Frederick Watermeyer, J.A. Galgut, John Wessels en J.A. Schreiner.

In 1994 is die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika geskep, wat 'n hoër gesag as die Appèlafdeling het, maar dit kon slegs grondwetlike aangeleenthede aanhoor. Die Appèlafdeling was dus steeds die hoogste hof vir nie-grondwetlike aangeleenthede.

In 1997 word die Appelafdeling die Appèlhof van Suid-Afrika en kry dit grondwetlike jurisdiksie, hoewel die stelsel van twee hooggeregshowe gebly het: die Grondwetlike Hof was die hoogste hof rakende grondwetlike aangeleenthede, maar die Appèlhof van Suid-Afrika was die hoogste hof rakende nie-grondwetlike aangeleenthede. Die Grondwetlike Hof het hul jurisdiksie egter breed geïnterpreteer. Die situasie is in Augustus 2013 regulariseer met 'n wysiging aan die Grondwet van Suid-Afrika wat die Grondwetlike hof algemene jurisdiksie gee.
Ds. A.M. Murray.
Ds. **Andrew Milne Murray** (Middelburg, Kaap 4 Julie 1862 - Kaapstad 26 Januarie 1932) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en Moderator van die Kerk se Sinode in Natal.

Predikantefamilie
-----------------

Ten tyde van sy geboorte was Murray se pa, ds. William Murray, predikant van die NG gemeente Middelburg, Kaap. Sy oupa was die stamvader van die Murrays in Suid-Afrika, ds. Andrew Murray sr. van wie vyf uit ses seuns wat volwassenheid bereik het, predikant geword het: John (15 September 1826 - 27 Desember 1882), Andrew (9 Mei 1828 - 18 Januarie 1917), William (29 Oktober 1829 - 16 Junie 1899), Charles (26 Februarie 1833 - 31 Oktober 1904) en George (7 Augustus 1845 - 18 Mei 1921). Vier van sy oupa se dogters het ook met predikante getrou, waarvan die een en haar man, ds. Jan Hendrik Hofmeyr, ook vyf predikanteseuns gehad het. Sy ouma, gebore Maria Stegmann, was die suster van die Lutherse en later NG predikant ds. Georg Stegmann.

Opleiding en eerste standplaas
------------------------------

Ds. Murray ontvang sy eerste skoolonderwys op Worcester en ná die beëindiging van sy vierjarige kursus aan die Kweekskool op Stellenbosch is hy aan die einde van 1887 gelegitimeer. As hulpprediker van die gemeente Glen Lynden is hy op 16 Desember 1888 op Adelaide, wat toe nog deel was van die moedergemeente, georden.

Na Natal
--------

In 1891 neem hy 'n beroep aan na die gemeente Weenen in Natal. Dit sou sy lewensarbeid word. Daar het hy hom geheel en al met sy gemeente en met die Kerk in die Tuinkolonie vereenselwig en in geen geringe mate deel gehad aan die leiding en ontwikkeling van die kerklike lewe in Natal. Telkens het hy die hoogste betrekking in die Kerk, dié van moderator, beklee en dikwels die Natalse Kerk op vergaderings van die Raad der Kerken verteenwoordig. Hy het die gemeente Weenen 36 jaar lank met vrug bearbei en in 1927 die herderstaf neergelê en emeritaat aanvaar.

Hy is oorlede in 'n hospitaal in Kaapstad ná 'n ernstige operasie.

Sy blymoedige opgeruimdheid, beskeidenheid en vriendelikheid het harte na hom getrek en sy gesonde oordeel en verstandige beleid het vertroue in hom by die Kerk geskep, skryf eerw. Andries Dreyer in sy lewenskets in die NG Kerke se 1933-Jaarboek.

Bronne
------

* Dreyer, eerw. A. (samesteller). 1932. *Jaarboek van die Nederduits-Gereformeerde Kerke in Suid-Suid-Afrika vir die jaar 1933*. Kaapstad: Jaarboek-Kommissie van die Kerke.
* Olivier, ds. P.L.. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
**Eugene Jantjies** (gebore 10 Augustus 1986 in Gobabis) is 'n Namibiese rugbyspeler.

Klub loopbaan
-------------

Hy het vir die Western Suburbs klub gespeel vanaf 2004 tot 2007. Daarna verhuis hy na Farul Constanţa, vir die Roemeense Rugbykampioenskap, waar hy van 2008 tot 2010 gespeel het, en weer van 2012 tot 2014. Hy het in 2010 en 2011 vir die Namibiese span in die Suid-Afrikaanse Vodacombeker gespeel, en vir die Suid-Afrikaanse Luiperds in die 2012 Vodacombeker. Hy het vir die 2013- en 2014-seisoen na Farul Constanţa teruggekeer voordat hy vir 2015 by Dinamo București aangesluit het.

In 2016 het hy na Namibië teruggekeer om vir die Welwitschias in die Curriebeker Eerste Afdeling 2016 te speel.

Internasionale loopbaan
-----------------------

Jantjies het sedert sy debuut in 2006 gespeel in Windhoek teen Kenia. Hy het al 67 wedstryde vir Namibië gespeel, wat die algehele nasionale rekord vir die meeste getal toetse is. Hy het vier drieë gedruk, 15 omskakelings, 8 strafskoppe en een doelskop (77 punte).

Hy het gespeel in die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk. Hy het weer gespeel in die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland, en in die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland in 2015, waar hy in drie wedstryde gespeel en 'n drie gedruk het teen Argentinië.

Sy keuring vir Rugbywêreldbeker 2019 in Japan maak hom die eerste Namibiër wat in vier RWC-toernooie verskyn.

Jantjies se 50ste toetswedstryd was die oorwinning van 34-32 teen Spanje tydens die 2016 Wêreldrugby Nasiesbeker-toernooi in Boekarest.
Memnon se vertrek na Troje, omstreeks 550-525 v.C. (Koninklike Museum van Kuns en Geskiedenis, Brussel, België).
**Memnon** (Grieks: Μέμνων) was in die Griekse mitologie ’n Ethiopiese koning en die seun van Titonos en Eos. As ’n vegter was hy amper in Achilles se klas. Tydens die Trojaanse Oorlog het hy ’n leër na Troje gebring en Antilochos in ’n woeste geveg doodgemaak. Die dood van Memnon is soortgelyk aan dié van Hektor, nog ’n verdediger van Troje wat Achilles doodgemaak het uit wraak vir die moord op Patroklos.

Ná Memnon se dood is Zeus geraak deur Eos se trane en het hy hom onsterflik gemaak. Memnon word in besonderhede gedek in die verlore epiese gedig *Aitiopis*, wat ná die *Ilias* geskryf is, omstreeks die 7de eeu v.C. Quintus van Smirna beskryf Memnon se dood in *Posthomerika* en Philostratos in *Beelde*.

Dictys Cretensis, ’n Griekse vegter in die Trojaanse Oorlog en die skrywer van ’n skynkroniek oor die oorlog, skryf: "Memnon, die seun van Titonos en Aurora, het gearriveer met ’n groot leër van Indiane en Ethiopiërs, ’n werklik merkwaardige leër wat bestaan het uit duisende en duisende manne met verskeie soorte wapens, en het die hoop en gebede van selfs Priamos oortref."

Memnon in *Posthomerika*
------------------------

Geveg tussen Achilles (links) en Memnon. Suid-Italië, 330 v.C.
Memnon het van die westelike oseaan gereis met sy leër Ethiopiërs, wat so groot was dat hulle nie getel kon word nie, en ’n banket is ter ere van hom gehou. Daar het Memnon en Priamos oorlogstories uitgeruil en Memnon se verhale het daartoe gelei dat Priamos verklaar het die Ethiopiese koning sou Troje red.

Memnon was so gewild dat Zeus die ander gode laat belowe het hulle sou nie in die volgende dag se gevegte inmeng nie. Memnon het Nestor se seun, Antilochos, doodgemaak nadat Antilochos Memnon se geliefde kameraad Aisop doodgemaak het. Nestor wou uit wraak teen Memnon veg, maar dié het geweier om teen so ’n ou man te veg. 

Nestor het by Achilles gepeit om teen Nestor te veg en Antilochos se dood te wreek. Die twee mans het gebots, terwyl albei goddelike wapenrusting gedra het wat deur Hefaistos gemaak is. Zeus was ten gunste van albei en het gemaak dat hulle nie moeg word nie, sodat die hele slagveld kon kyk hoe hulle as halfgode baklei. Eindelik het Achilles Memnon deur die hart gesteek en dit het gemaak dat die hele leër vlug.

Ter ere van Memnon het die gode al sy druppels bloed versamel en ’n groot rivier daarvan gemaak sodat die rivier elke jaar met die herdenking van Memnon se dood die reuk van menslike vlees sou hê. Die Ethiopiërs wat gebly het om hulle leier te begrawe is in voëls verander (wat nou die "Memnonides" genoem word). Hulle het by sy graftombe gebly om stof wat daarop versamel te verwyder.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Memnon.

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb15054493s (data)
* GND: 1123048533
* LCCN: sh2002007534
* SUDOC: 229086306
* VIAF: 315182907
* WorldCat Identities: lccn-no2015031900

 |
USS *Sturgeon*
Die **Sturgeon-klas duikboot** is 'n kernaangedrewe klas duikbote van die Amerikaanse Vloot wat ontwerp is vir teenduikboot-operasies in die laat 1960's en vroeë 1970's. Daar is 39 duikbote in die klas gebou, wat vir 20 jaar diens gedoen het in die spanningsvolste tye van die Koue Oorlog. Hulle het dieselfde aandrywingstelsel gebruik as die USS Thresher, dus is spoed ingeboet vir 'n meer effektiewe stelsel wat groter aanvalsvermoë bied. Dit was 'n wyse strategie. 

Later is ses van die duikbote aangepas en toegerus met die *SEAL Dry Deck Shelter* vir spesiale operasies, dus kon persone die duikboot onderwater binnegaan of verlaat. Hierdie fasiliteit is baie gebruik; maar inligting daarvan is uiters skaars.

Die *Sturgeon*-duikbote is aanvanklik toegerus met *Harpoon*-missiele en later met die *Tommahawk-*kruisermissiele asook Mk 48 torpedo's. Die duikplate is aan die toring geheg en kon vertikaal draai wanneer die duikboot deur die ys moes breek in die Arktiese streke. Die laaste tien vervaardig van die klas se romp was 3 m langer om beter werks- en leefspasie vir die bemanning te verseker tydens lang patrollies. 

Die *Sturgeon*-klasduikbote was die eerste keuse vir spesiale operasies tydens die Koue Oorlog. Hulle het min publisiteit gekry vir al die operasies wat uitgevoer is. Na 'n vyf jaar ondersoek is vasgestel dat die *Sturgeons* se lewensduur verleng kon word van 20 na 30 jaar. Daar word egter na elke saak op meriete gekyk omrede kernbrandstofvervangings duur is en dit goedkoper is om die duikbote uit diens te stel.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Sturgeon-klas duikboot:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Verplasing (oppervlak) | 4 183 metrieke ton |
| Verplasing (onderwater) | 4 704 metrieke ton |
| Lengte | 89 m |
| Breedte | 9,75 m |
| Aandrywing | 1 x S5W kernreaktor2 x stoom turbines van 11,185.5 kW |
| Spoed (oppervlak) | 20,0 knope |
| Spoed (onderwater) | 25,0 knope |
| Bemanning | 110 persone |
| Wapens | 4 x 533 mm torpedobuiseMk 48 torpedo'sHarpoonmissieleMk 57 diepwater seemyneMk 60 Captor seemyne |

Bron
----

* *The Illustrated Encyclopedia Of Destroyers Frigates & Submarines*, Bernard Ireland en John Parker, 2015, ISBN 978-0-85723-601-2
Die vlag van Memelland
Die ligging van Memelland in Litaue
Posseëls wat tussen 1920 en 1925 in Memelland uitgereik is
**Memelland** of **Memelgebied**, Litaus *Klaipėdos kraštas*, was 'n geografiese term wat tussen die Eerste en die Tweede Wêreldoorlog na dié gedeelte van Oos-Pruise verwys het wat noord van die Memel- (Duits) of Nemunas-rivier (Litaus) geleë is, in 1920 deur die geallieerde en geassosieerde magte onder Franse administrasie geplaas en in 1923 deur Litaue geannekseer is. 

Die term Memelland word in die Duitse taalgebied nog steeds gebruik om na die rivier- en kultuurlandskap tussen Kaunas en Klaipėda te verwys waar die Nemunasrivier vyf eeue lank 'n natuurlike grens tussen Sentraal- en Oos-Europa gevorm het. Sowel in geografiese asook in historiese opsig is dié streek tussen Litaue, Duitsland en Rusland geleë en weerspieël sy kultuur en boukuns invloede uit al drie taal- en kultuurgebiede.

Die landstrook met 'n lengte van 140 en 'n wydte van maksimaal 20 kilometer is in 1939 deur 145 000 mense bewoon. Die grootste stad was Memel (tans Klaipėda) met 'n bevolking van 40 000, Heydekrug (Litaus *Šilutė*) met 'n bevolking van 5 0000 en Pogegen (*Pagėgiai*) met 2 800 inwoners.
**Alfredo James** "**Al**" **Pacino** (geb. 25 April 1940) is ’n Amerikaanse rolprent- en verhoogakteur asook ’n regisseur en draaiboekskrywer. Hy word dikwels beskou as een van die beste akteurs van alle tye. Sy loopbaan strek oor meer as 50 jaar waarin hy talle pryse en erepryse ontvang het, onder meer ’n Oscar, twee Tonys, twee Emmys, vier Golden Globes en pryse vir sy lewenslange bydrae tot die rolprentbedryf. Hy is een van min akteurs wat al minstens een Oscar, Emmy en Tony ontvang het.

Pacino is ’n metode-akteur en voormalige student van die Herbert Berghof Studio en die Actors Studio in New York-stad. Hy het sy rolprentdebuut in 1969 gemaak met ’n klein rol in *Me, Natalie* en in 1971 het hy lof gekry vir sy hoofrol as ’n heroïenverslaafde in *The Panic in Needle Park*. Hy het internasionaal beroemd geraak vir veral sy rol as Michael Corleone in Francis Ford Coppola se *The Godfather* (1972). Hy het sy eerste Oscar-benoeming daarvoor gekry en sou die rol ook in die opvolgprente *Part II* (1974) en *Part III* (1990) vertolk. Sy spel as Corleone word nou beskou as een van die beste vertolkings ooit op die silwerdoek.

Pacino het sy eerste Oscar-benoeming vir beste akteur vir *Serpico* (1973) ontvang; hy is ook benoem vir *The Godfather Part II*, *Dog Day Afternoon* (1975) en *...And Justice for All* (1979), en het die prys gewen vir sy rol in *Scent of a Woman* (1992). Vir sy spel in *The Godfather*, *Dick Tracy* (1990) en *Glengarry Glen Ross* (1992) is hy benoem vir ’n Oscar vir beste manlike byspeler. Ander noemenswaardige rolle was in onder meer *Scarface* (1983), *Carlito's Way* (1993), *Heat* (1995), *Donnie Brasco* (1997), *The Insider* (1999) en *Insomnia* (2002). Hy was op TV in verskeie reekse, soos die minireeks *Angels in America* (2003), en die fliek *You Don't Know Jack* (2010) – vir albei het hy ’n Emmy gewen vir uitmuntende akteur in ’n hoofrol in ’n minireeks of TV-fliek.

Pacino het ook ’n lang lys rolle op die verhoog agter die rug en het twee Tonys gewen, in 1969 en 1977, vir onderskeidelik *Does a Tiger Wear a Necktie?* en *The Basic Training of Pavlo Hummel*. Hy is ’n groot aanhanger van Shakespeare en was die regisseur van *Looking for Richard* (1996), ’n dokumentêr oor die toneelstuk *Richard III*, ’n rol wat hy in 1977 op die verhoog vertolk het. Hy het ook self in die dokumentêr gespeel. Hy was ook te sien in ’n 2004-rolprentweergawe en 2010-verhoogproduksie van *The Merchant of Venice*.
**Melvyn Tan** (Chinees: 陈万荣}}; gebore op 13 Oktober 1956) is 'n Singapoers-gebore Britse klassieke pianis wat bekend is om sy studie van historiese uitvoeringspraktyke op outentieke - of periode-instrumente.Hy het van 'n jong ouderdom af na Engeland gereis ten einde musiek te studeer, eers by die Yehudi Menuhin-skool toe hy twaalf jaar oud was, en later by die Koninklike Kollege van Musiek in Londen.Nadat hy in 2005 na Singapoer teruggekeer het, was hy beboet omdat hy nie diensplig gedoen het nie, alhoewel hy gedurende die tyd waarop die klagte betrekking het in Londen aan't studeer was, en reeds 'n besige konsertloopbaan begin het en Britse burgerskap verkry het.Gedurende sy ontwikkeling as pianis het Tan 'n passie ontwikkel vir die fortepiano, welke hy regdeur sy loopbaan bevorder het. Hy het hierdeur ander musici se persepsies betreffende die instrument verander. Hy het nou hoofsaaklik na die pianoforte teruggekeer en gee dikwels uitvoerings van 'n wye repertorium van Bach tot Messiaen. Hy woon sedert 1978 in Londen en gee wêreldwyd konserte. In 2007 het hy by die Koninklike Akademie van Kunste vir Jasper Conran se Londense Modeweek versameling opgetree.
Giant's Castle in 3D
**Giant's Castle** is 'n bergpiek in die Noordelike Drakensberge van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Giants Castle bied besoekers aan die streke stapgeleenthede met 'n besonderse panoramiese uitsig. Die natuurreservaat bied afgeleë akkommodasie, Boesmanrotskuns met maklike toegang vir almal, en die beste basis om 'n Drakensberg-stapervaring vanaf te begin. Die gebied is een van Suid-Afrika se avontuurgebiede, en speel gasheer vir die reuse-uitdaging bergfiets marathon in April elke jaar.

Giant's Castle lê aan die suidelike punt van die sentrale Drakensberg en kry sy naam van die omtrek van die berge en platorand wat kombineer om soos die profiel van 'n slapende reus te lyk. Dit is in wese 'n grasplato wat onder die diep dale van hierdie deel van die Drakensberg nestel.

Giants Castle Wildreservaat word beskou as die tuiste van die eland sowel as die baardaasvoël. Nog 'n Giants Castle hoogtepunt is die wonderlike Boesmanrotskuns by die hoofgrotte wat maklik is om te vind en goed aangebied is.

Voorheen was die bekende Lammergeiersteek oop vir besoekers om die baardaasvoëls en ander bedreigde voëlspesies te aanskou. Hierdie fasiliteit het sedertdien verval.

Boesmanrotskuns
---------------

Die rotskuns in die natuurreservaat is deur Boesmans wat ongeveer 8 000 jaar gelede in die gebied gevestig het, geskilder. Dit beeld meestal diere en mense uit. Die hoofgrotte, op die Boesmansrivier-staproete, is een van die bekendste rotskunsterreine in Suid-Afrika. Dié grotte bevat meer as 450 boesmantekeninge.

Staproetes
----------

Daar is meer as 25 staproetes in die Giant’s Castle Natuurreservaat. Hierdie staproetes vorm 'n netwerk van 285 km en sluit maklike roetes van 3 km (ongeveer 1 uur) tot lang roetes van 30 km (oornag) in.

Die staproetes is hoofsaaklik boomloos en stappers moet liefs sonbrandroom voor staptogte aanwend. 'n Groot hoed en voldoende water word ook aanbeveel.

Van die meer bekende staproetes sluit in:

Kort staproetes:

* Hoofgrotte (3,5 km; 3 ure)
* Kol. Durnfort se kamp en "Rock 75"
* *Grysbuch Bush* (8 km; 3,5 ure)
* *River Walk 1* (3 km; 1,5 ure)
* *River Walk 2* (4,5 km; 2 ure)
* *Champagne Pools* (3 km; 1 uur)
* *Bergview Walk* (5 km; 2 ure)

Lang staproetes:

* *Giant's Hut via Giant's Ridge* (21 km; 7,5 ure)
* *Langalibalele Pass* (26,8 km; 8 ure)
* *World's View* (14 km; 4,5 ure)
* *Meander Hut via Beacon Ridge* (14 km; 5 ure)
* *Bannerman's Path – Contour Path – Langalibalele Path* (15,6 km; 5,5 ure)