recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jo Onderstall** (née De Beer, 1929 – 2016) was 'n Suid-Afrikaanse amateur-plantkundige, wat bekendheid verwerf het weens verskillende publikasies, artikels en praatjies oor plantlewe en fungi van Mpumalanga, benewens haar bydraes tot natuurbewaring.

Sy is op 17 Mei 1929 in Harrismith gebore. Sy het in 1948 liggaamsopvoeding by die Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat studeer en vir 'n jaar daarna klasgegee voor sy getroud is met William "Bill" Onderstall.

Sy was vir baie jare verbonde aan die bestuur van die Laeveldse tak van die Botaniese Vereniging van Suid-Afrika, en was ook die voorsitter daarvan vir etlike jare. In 1984 het uit haar pen verskyn "Veldblomgids No 4 - Transvaalse Laeveld en Platorand" / "Transvaal Lowveld and Escarpment Wild Flower Guide", een van 'n reeks veldblomgidse van die Botaniese Vereniging. Dit was die eerste beskikbare gids tot die laeveldse veldblomme en is met haar eie foto's geïllustreer. In die volgende twaalf jaar het sy 'n voldoende fotografiese versameling opgebou om in 1996 'n tweede volume saam te stel, genaamd "Wild Flower Guide to Mpumalanga and Northern Province", wat deur Sappi geborg is. Benewens hierdie veldblomgidse het sy baie artikels vir verskillende publikasies geskryf.

Sy het gereeld praatjies gelewer oor plante, voëls of sampioene, laasgenoemde 'n onderwerp waaroor sy ook goed ingelig was. Sy was oor die jare in gereelde kontak met John Kluge (1947– ), wat eers natuurbewaringsbeampte van die Departement Bosbou te Witklip was, en later die kurator van die Laeveldse Botaniese Tuin sou word. In die 1970's was hulle samewerking instrumenteel om 'n ekologies belangrike stuk berggrasveld te bewaar, wat ondermeer ryk aan orgideespesies is. Hierdie gebied op die kruin van die platorand was bestem vir 'n nuwe denneplantasie, maar kon weens haar en John se samewerking in 'n reservaat omskep word.

Sy was die samesteller van die eerste plantlys vir die Buffelskloof Private Natuurreservaat op die Mpumalanga-platorand. Toe die reservaat 'n belangrike navorsingsgerief verkry het, is daar dikwels op haar botaniese kennis staatgemaak. Met haar dood was 'n derde boek, bestaande uit haar herinneringe, byna voltooid. Sowat 400 plantspesimens wat sy in die laeveld en platorand versamel het word in die herbaria van die Laeveldse Botaniese Tuin en Pretoria (PRE) bewaar.

Sy is op 28 Maart 2016 in Nelspruit oorlede, en word oorleef deur haar seun David (1953– ) wat ook belangstellings in plant- en dierkunde koester en 'n kranige plantversamelaar is.
Die **Better Residents Association** (voorheen die Bushbuckridge Residents Association) is 'n klein Suid-Afrikaanse politieke party wat deur ontevrede lede van die African National Congress gevorm is.

Dit beoog om die inwoners van die Bosbokrand-streek in Mpumalanga te dien.

Verkiesingsuitslae
------------------

Die party het sy eerste setels op plaaslike regeringsvlak in die Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing van 2011 gewen, en na die 2016 munisipale verkiesing setels in die Bosbokrand en Bela-Bela Plaaslike Munisipaliteite bekom.

Die party het in die nasionale verkiesing van 2014 een setel in die Mpumalanga provinsiale wetgewer gewen. In die verkiesing het die party 15 271 stemme gekry maar geen nasionale setel nie. Die party het ook aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem.

### Nasionale verkiesings

| **Verkiesing** | **Stemme** | **%** | **Setels** |
| --- | --- | --- | --- |
| 2019 | 9 179 | 0,05 | 0 |
| 2014 | 15 271 | 0,08 | 0 |

Vigilantisme
------------

In Februarie 2017 het die party se president, Delta Mokoena, begin om sy 10-jaartronkstraf vir vigilantisme uit te dien. Hy is in 2013 skuldig bevind weens die dreigement om 'n inwoner en sy huis aan die brand te steek as die man, wat hy daarvan beskuldig het dat sy seun 'n dief was, nie die gebied verlaat nie. Die party word daarvan beskuldig dat dit 'n skrikbewind gevoer het, van boendoe-howe gebruik gemaak het, vermoedelik misdadigers gemartel het en inwoners verban het wat daarvan beskuldig is dat hulle hekse of Sataniste is.
Paul Kruger
**Kruger Miljoene** is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1967 vrygestel is. Ivan Hall was die regisseur. Die storie is deur Jan Perold en Fanus Rautenbach geskryf.

Genre
-----

Die rolprent is ’n aksiebelaaide oorlogsdrama en musiekblyspele. Dit het 'n OL-ouderdomsperk (ouerleiding) vir geweld.

Akteurs
-------

Die hoofspelers is:

* Leon le Roux as Chris Botha
* Brenda Bell as Joan Gray
* Helga van Wyk as Dinah (Parker se dogter)
* Carel Trichardt as Ben Burghers
* Bob Courtney as Majoor Turner
* Dirk de Villiers
* Gerald Bellamy as Parker
* James White as O'Grandy
* Michael du Preez
* James Norval
* George Moore as militêre dokter
* Gé Korsten as Du Toit, die singende Bolandse rebel (sy rolprentdebuut)

Storielyn
---------

Die rolprent is 'n histories drama wat oor die lot van die vermiste Kruger-miljoene spekuleer. Dit speel in die middel van die Anglo-Boereoorlog in die jaar 1900 in Suid-Afrika af. Boere-president Paul Kruger het geld nodig om ammunisie te koop, maar die enigste internasionaal aanvaarde geldeenheid is goue munte. Kruger gee sy mees betroubare soldate, die Kavaliers, 30 dae om 'n berg goudstawe in munte te slaan. Die Kavalier-leier, Chris Botha, stel die plan in werking, maar die geheime aktiwiteit trek gou aandag van die Britte, sowel as 'n mynkaptein se jong dogter, wat op Botha verlief raak. Hy het egter sy hart op 'n Engelse verpleegster. Teen die tyd wat die munte geslaan is, kan die Kavaliers nie ontsnap nie omdat hulle deur duisende Britse troepe omring is. Die twee vroue en die mintmeester, Ben slaag daarin om die situasie op merkwaardige wyse te beredder.

Sien ook
--------

* Kruger-miljoene
* Lys van Afrikaanse rolprente
Kogmanskloof.
Die **Kogmanskloof** (gewoonlik Cogmanskloof) is 'n bergpas in die Wes-Kaap, Suid-Afrika as deel van R62 provinsiale pad. Die pas verbind Ashton in die Boland met Montagu in die Klein Karoo en gaan oor die Langeberg. Die pas is deur Thomas Bain gebou en in 1877 voltooi. Dit was een van die eerste deurgange deur die Langeberg na die binneland.

Geskiedenis
-----------

Die eerste pas was 'n ruwe waspoor. Dit het die loop van die Kogmansrivier deur die kloof gevolg en die rivier verskeie kere gekruis. Oorstromings het gereeld die pas gesluit. Thomas Bain en sy span het in 1873 begin werk aan die pas. Die nuwe pas is op 28 Februarie 1887 geopen. Die koste van die pas was £12 000. Die pad is gedurende 1931 geteer. 'n Kenmerk van die pas is die tonnel van 15m lank en 5m hoog deur die Kalkoenkrans. Die bouval van 'n fort wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog bo-op die Kalkoenkrans gebou is, is nog sigbaar.

Hede
----

Die nuwe moderne hoofweg is gedurende 1953 voltooi.

Sien ook
--------

* Lys van bergpasse in Suid-Afrika

Bron
----

* *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*, deel 3. Kaapstad: Nasou, 1971
**Benedetto** "**Bettino**" **Craxi** (UK: /ˈkræksi/ *KRAK-see*, Italiaans: [betˈtiːno ˈkraksi], Siciliaanse: [ˈkɾaʃʃɪ]; 24 Februarie 1934 - 19 Januarie 2000) was 'n Italiaanse politikus, leier van die Italiaanse Sosialistiese Party van 1976 tot 1993 en Eerste minister van Italië van 1983 tot 1987. Hy was die eerste lid van die PSI wat die amp beklee het en die derde premier van 'n sosialistiese party. Hy het die derde langste regering in die Italiaanse Republiek gelei en word beskou as een van die magtigste en prominentste politici van die sogenaamde Eerste Republiek.

Craxi was betrokke by ondersoeke wat deur Mani Pulite-beoordelaars in Milaan gedoen is, en uiteindelik skuldig bevind is aan korrupsie en onwettige finansiering van die PSI. Hy het altyd die aanklagte van korrupsie verwerp terwyl hy toegegee het aan die onwettige finansiering wat kostelike politieke aktiwiteite moontlik gemaak het, terwyl die PSI minder finansieel magtig was as die twee groter partye, die Christelike Demokrasie en die Kommuniste. Craxi se regering en party is ook ondersteun deur die toekomstige premier Silvio Berlusconi, 'n media-magnaat en persoonlike vriend van Craxi.

Craxi het sterk bande gehad met baie leiers van die Europese linkse, waaronder François Mitterrand, Felipe González, Andreas Papandreou en Mário Soares en was een van die belangrikste verteenwoordigers van die Mediterreense of Suid-Europese sosialisme. Ondersteuners van Craxi het veral geprys vir sy buitelandse beleid, wat selfgeldend en dikwels tot konfrontasies met die Verenigde State gelei het, oor kwessies soos Palestina, terrorisme en Craxi se noue betrekkinge met Arabiese sosialistiese regerings.

Vanweë sy fisieke grootte is Craxi dikwels die bynaam van sy afskuwers *il Cinghialone* ('The Big Boar'). Hierdie naam is aan hom gegee deur sy jarelange bondgenoot en teenstander op dieselfde tyd, die Christen-Demokratiese leier Giulio Andreotti.
Ann Nosworthy in 2008
**Ann Margareta Nosworthy** (1927 – 17 April 2016) was 'n Suid-Afrikaanse Impressionistiese skilder wat in Constantia, Kaapstad, gewoon het. Sy is twee keer deur die Suid-Afrikaanse Kunstenaarsvereniging as olieverfskilder van die jaar genomineer. 

In 1936 was sy die sewende leerling ingeskryf op die dag wat die Laerskool Groote Schuur in Rondebosch, Kaapstad, gestig is, nadat haar moeder, wat 'n lidmaat van die NG gemeente Rondebosch was, te hore gekom het van die stigting van 'n Afrikaansmediumskooltjie in die onafrikaanse suidelike voorstede. Ná sy haar laerskoolopleiding eers in die NG kerksaal en daarna in die skool se tweede tuiste, die herehuis Forest Lodge, ontvang het, was sy 'n jaar lank 'n leerling aan die Hoërskool Jan van Riebeeck tot sy na die Hoër Meisieskool La Rochelle op Stellenbosch gegaan het. 

Ann Nosworthy op Kersdag 2006 in Blouwaterbaai, Saldanha.
Sy het drie jaar lank studeer aan die Michaelis-kunsskool in Kaapstad, maar het lank nie geskilder nie, om 'n gesin groot te maak. Haar eerste solo-uitstalling was byna uitverkoop en dié wat daarop gevolg het, almal so te sê ook. Skilder was egter altyd in haar bloed en in haar vroeë vyftigerjare het sy opnuut met mening begin skilder. Dertig jaar later het Nosworthy steeds haar ryke ervaring en innerlike vrede op doek oorgedra. Sy skilder met olieverf en haar werk word dikwels met die Impressioniste vergelyk. Dit word beskryf as sagkens en mooi. Haar onderwerpe is wyd uiteenlopend en sy was altyd bereid om nuwe onderwerpe op die proef te stel. 

Nosworthy het kursusse in die Verenigde Koninkryk sowel as in Provence en Spanje bygewoon. Talle skilderye beeld Griekse tonele uit, aangesien Griekeland haar gunstelingplek op aarde was en haar oneindig begeester het. Italië, waar sy al meermale vertoef het, was ook 'n inspirasie, sowel as plattelandse tonele en die see.

Eerbewyse
---------

Nosworthy is tweekeer benoem as die Beste Olieskilder van die Jaar deur die Suid-Afrikaanse Kunstenaarsvereniging. Haar werke is binnelands sowel as in die buiteland verkoop, en sy het op die TV-joernaalprogram Top Billing verskyn tydens 'n tentoonstelling in Johannesburg. 

Benewens haar huis in Constantia, het sy ook jare lank 'n vakansiehuis op Blouwaterbaai, Saldanha, gehad waar sy baie van haar skilderwerk gedoen het.
***Die Jongspan*** was die eerste weeklikse Afrikaanse tydskrif vir kinders. 

Dit het ontstaan uit *Die Kleinspan*, wat die eerste maal op 13 Februarie 1925 verskyn het as 'n rubriek in en later bylaag tot die *Huisgenoot* onder redaksie van M.E.R. (mev. M.E. Rothmann) toe sy redakteur was van die vroueafdeling van sowel *Die Burger* as die *Huisgenoot*. Sy is oorspronklik bygestaan deur mej. Ida Theron. 

*Die Kleinspan* is op 16 November 1935 herdoop tot *Die Jongspan* en verskyn vanaf 24 Januarie 1936 as 'n selfstandige weekblad. Vanaf 1958 is *Kleinspan* bykomend tot *Die Jongspan* gepubliseer, maar in 1962 smelt die twee blaaie saam. Met die uitgawe van 7 April 1969 hou *Die Jongspan* op bestaan en word vervang deur *Vonk*, waarin van kleur gebruik gemaak is. Die redakteurs was Abraham Jonker (Januarie tot Augustus 1936), dr. C.F. Albertyn (1936 tot 1945), dr. P.J. Olckers (1945 tot 1946) en C. Mostert (1947 tot 1969).

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundieg Uitgewers Ltd.
***Die Dood van Sokrates*** (Frans: *La Mort de Socrate*) is ’n olieverfskildery van 1787 deur die Franse skilder Jacques-Louis David. Soos baie van sy werk uit dié dekade is die onderwerp van die skildery ’n klassieke tema, in dié geval die verhaal van die teregstelling van Sokrates, soos vertel deur Plato in sy *Phaedo*. In die storie word Sokrates skuldig bevind aan die korrupsie van die jeug van Athene en die bekendstelling van vreemde gode. Hy word tot die dood veroordeel deur die drink van gif. Eerder as om te vlug, gebruik Sokrates die geleentheid as ’n laaste les vir sy studente, en hy gaan sy dood kalm tegemoet.

Op die skildery sit ’n ou man in ’n wit kleed regop op ’n bed, met sy een hand oor ’n beker en die ander hand in die lug. Hy word omring deur ander mans van verskeie ouderdomme, van wie die meeste ontsteld lyk, anders as die ou man. Die jong man wat vir hom die beker aangee, kyk weg en staan met sy vry hand oor sy gesig. Nog ’n jong man hou die ou man se been vas. ’n Ou man sit aan die voetenent van die bed; hy sit vooroor gebuig en kyk na sy skoot. Links op die skildery is daar ’n boog in die muur, met nog mense op die agtergrond.

Die skildery
------------

Hoewel David ’n kenner van die onderwerp geraadpleeg het, bevat die skildery baie historiese onakkuraathede. Hy het baie karakters, onder andere Sokrates se vrou, uitgelaat om die skildery eenvoudiger te maak. Hy het egter vir Apollodorus ingesluit; dit is die man wat in die boog teen die muur staan. Sokrates het hom egter voor die tyd weggestuur omdat hy te openlik getreur het. David het ook die ouderdomme van die verskillende studente verkeerd gehad, insluitende dié van Plato. Plato sou ten tyde van Sokrates se dood ’n jong man gewees het, maar op die skildery is hy die ou man aan die voetenent van die bed. Selfs Sokrates se gesig lyk anders as op die klassieke borsbeeld wat beskou word as die ideale verwysingsportret van hom.

David gebruik kleur om die emosie te beklemtoon. Die skakerings van rooi is dowwer aan die buitekant en word helderder na binne, waar dit ’n hoogtepunt bereik in die rooi kleed van die man wat die beker gif vashou. Die enigste twee kalm mans, Sokrates en Plato, is in wit en grys geklee.

David het die skildery op twee plekke geteken – sy volle naam onder die man wat Sokrates se been vashou, Crito, en sy voorletters onder Plato. Daarmee gee hy erkenning aan Plato om te wys die storie kom van hom af en uit erkenning vir die inspirasie vir die skildery. Sy naam onder die ander man wys dit is die karakter waarmee hy hom die beste identifiseer. Dit kan wees omdat Crito Sokrates se been vashou; so het David gewys hy klou vas aan die morele waardes wat Sokrates verteenwoordig.

Bronne
------

* De Nanteuil, Luc. *Jacques-Louis David.* New York: Harry N. Abrams, Inc. 1990.
* Lajer-Burcharth, Ewa. *Necklines: The Art of Jacques-Louis David after the Terror.* New Haven: Yale, 1999.
* Plato, Eva T. H. Brann, Peter Kalkavage, Eric Salem. *Phaedo*. Focus Publishing/R. Pullins: Bloomington,1998.
’n Kaart van die Nabye-Ooste omstreeks 1400 v.C. wys die staat Mitanni toe dit op sy grootste was.
**Mitanni** (IFA: mɪˈtæni; Hetitiese wigskrif: KUR URU; ook genoem **Hanigalbat**, Akkadies: Ḫa-ni-gal-bat) was ’n Horitiessprekende staat in Noord-Sirië en Suidoos-Anatolië van omstreeks 1500 tot 1300 v.C. Dit is gestig deur ’n Indo-Ariese heersersklas wat oor ’n hoofsaaklik Horitiese bevolking regeer het. Dit het ’n streeksmag geword ná die Hetitiese verwoesting van Amoritiese Babilon en nadat ’n paar onbekwame Assiriese konings ’n magsvakuum in Mesopotamië geskep het. 

Aan die begin van sy geskiedenis was Mitanni se grootste vyand Antieke Egipte onder sy 18de-dinastiese farao's. Met die opkoms van die Hetitiese Ryk het Mitanni en Egipte egter ’n bondgenootskap gesluit om mekaar se belange teen die Hetiete te beskerm. 

Op die hoogtepunt van sy mag in die 14de eeu v.C. was Mitanni se buiteposte gesentreer om sy hoofstad, Washukanni, wat volgens argeoloë aan die bolope van die Khaburrivier geleë was. Eindelik moes die staat swig onder Hetitiese en later Assiriese aanvalle en het dit ’n provinsie van die Middel-Assiriese Ryk geword.

Hul invloedsfeer is duidelik in Horitiese plekname en voorname asook die voorkoms van ’n spesifieke soort pottebakkerswerk deur die hele Sirië.
**Irina Aleksandrowna Allegrowa** (Russies: Ирина Александровна Аллегрова, wetenskaplike transliterasie: *Irina Allégrova*) is 'n Russiese sangeres van Russies-Armeense afkoms.

Biografie
---------

Irina Allegrowa is op 20 Januarie 1952 in Rostof aan die Don gebore. Haar Armeense voorouers het hulle Armeense van Sarkissian (Саркисян) gerussifiseer en na Sarkissof gewysig. Haar vader het sy geboortenaam Aleksander Sarkissof (Александр Саркисов) later verander na Aleksander Allegrof, volgens sy bynaam *Allegris* wat deur sy kollegas in die skouburg op die ouderdom van 17 aan hom gegee is. Haar Russiese moeder was Serafima Sosnofskaja.

Irina het in 'n gesin groot geword wat baie lief was vir toneelkuns en het reeds in haar kinderjare in aanraking met bekende toneelpersoonlikhede gekom. Sy het in Bakoe, Azerbeidjan opgegroei waar sy klaviermusiek en balletkuns gestudeer het. Sy was twee keer getroud, en uit die tweede huwelik is 'n dogter, Lala, gebore wat deur haar ouers grootgemaak is nadat Irina op die ouderdom van 22 jaar na Moskou verhuis het.

In die Russiese hoofstad het sy aanvanklik as kelnerin gewerk. Nadat sy kennis met die musiekvervaardiger Wladimir Doebowitski gemaak het, het sy op 26-jarige leeftyd saam met die sanger Igor Talkof en David Toechmanof se groep *Elektroklub* opgetree. In die laat 1980's het Oskar Feltsman haar die kans gegee om 'n solo-loopbaan te begin en 'n aantal liedjies vir haar geskryf.

Haar debuutalbum is deur haar destydse buurman en vriend Igor Nikolajef geskryf en vervaardig. Die enkelsnit *Strannik* ("Wandelaar") het 'n groot treffer geword, net soos die album wat nommer een op die trefferlys bereik en daar byna een jaar lank gebly het. Vir haar tweede album *Oegonsjitsa* (1994) het sy die Russiese toekenning *Owatsija* as beste vroulike popster ontvang en 'n konserttoer in die Verenigde State onderneem.

Irina het daarna met Igor Kroetoi begin saamwerk, in die huwelik getree en - nadat haar eerste kleinseun gebore is - 'n huis aan die stadsrand van Moskou gekoop. Irina en Igor het in 1996 en 1998 twee albums opgeneem. Ná haar egskeiding het Irina die langspeler *Teatr* ("Teater") opgeneem en haar slag met 'n wêreldkonserttoer gewys. 

In 2005 het Irina haar samewerking met Aleksei Garnizof begin waaruit die album-trilogie "Po Lezwijoe Ljoebwi" sou voortspring. Daarnaas het die sangeres drie liefdesverhale geskryf en haar eie prystoekenningsplegtigheid in die lewe geroep waar sy saam met ander sterre die "Goue Eend"-prys aan joernaliste toeken wat die grootste leuens in die media verkondig het.

Irina Allegrowa het aangekondig dat sy haar musikale loopbaan in Maart 2012 met 'n laaste konsert sal beëindig waartydens ook al haar vriende sal optree.
*Vir ’n artikel oor die oblast met dieselfde naam, sien Irkoetsk-oblast.*

**Irkoetsk** (Russies: Иркутск) is een van die grootste stede in Siberië en die hoofstad van die Irkoetsk-oblast. Dit is 5 185 km per spoorlyn van Moskou en het 'n bevolking van 612 973 (2014-sensus).

Geskiedenis
-----------

Irkoetsk vanuit die ruimte gesien
Historiese versterkings in Irkoetsk se Argitektoniese en Etnografiese Museum Тальцы (Taltsi)
Irkoetsk het gegroei uit die winterkwartiere wat in 1652 deur Jakof Pochabof gestig is vir goudhandel en die insameling van belasting in die vorm van pelse (*jasak*) van die Boerjate.

Dit het in 1686 amptelike stadstatus van die Russiese regering gekry. Die eerste pad tussen Irkoetsk en Moskou, die Siberiese Pad (Сибирский Тракт; *Sibirski Trakt*), is in 1760 gebou. Die stad se ekonomie het baatgevind by dié pad en talle produkte wat voorheen van China ingevoer is, was vir die eerste keer vrylik beskikbaar, soos goud, diamante, pelse, hout, sy en tee.

In die 19de eeu is talle Russiese kunstenaars, offisiere en adellikes na Siberië verban en Irkoetsk het 'n groot sentrum geword vir die sosiale en intellektuele lewe van die bannelinge. 'n Groot deel van die stad se kulturele erfenis is van hulle afkomstig. Baie van die houthuise, wat met die hand versier is, vorm 'n skerp kontras met die standaard-Sowjetwoonstelblokke daar naby.
Die Mount Hypipamee Krater op die Atherton Plato.
Die **Atherton Plato** (Engels: Atherton Tablelands) is 'n vrugbare plato wat deel vorm van die Groot Skeidingsgebergte in Queensland, Australië. Dit is wes tot suid-suidwes binnelands vanaf Cairns geleë, diep in die trope maar sy hoë ligging gee daaraan 'n klimaat wat dit geskik maak vir melkboerdery. Die gebied beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 32 000 km² met 'n gemiddelde hoogte van tussen 600 tot 900 m bo seevlak.

Die hoofrivier wat oor die plato vloei is die Barronrivier wat deur die Tinaroomeer opgedam word om besproeingsboerdery te bevorder.

Nywerheid
---------

Atherton is vir die eerste keer deur James Mulligan in 1875 verken, maar John Atherton was die eerste pionier om homself in 1877 daar te vestig naby die dorp wat nou sy naam dra.

John Atherton was dan ook die persoon wat tin daar ontdek het. 'n Toeloop van myners het op hierdie ontdekking gevolg. Die bou van 'n pad deur die plato het 'n tweede toeloop tot gevolg gehad, naamlik die houtkappers wat op soek was na die gesogte rooi seder van die reënwoud. Alhoewel tin die aanvanklike rede was waarom Atherton gevestig is, bestaan die dorp deesdae hoofsaaklik as gevolg van die bosboubedrywighede in die gebied.

Voor Atherton self ontwikkel is, het 'n groot Chinese dorp daar ontstaan. Die Chinese was oorspronklik werkers op die Palmerrivier se goudvelde. Die Chinese setlaars daar het 'n groot rol gespeel in die ontwikkeling van die landbou in die noorde van Queensland aangesien soveel as 80% van alle gewasse deur hulle op die plato verbou is en het hulle daarom ook 'n belangrike rol gespeel om verdere nedersettings in die gebied moontlik te maak. Hulle was ook die eerstes om melkboerderye daar te vestig. Soos die bevolking van die Chinese dorp toegeneem het, is klein winkeltjies opgerig, en putte gegrawe vir watervoorsiening. Daar was ook kruiedokters, dokters en handelaars. Die rowwe strooihutte is vervang met houthuise met stoepe en sinkdakke. Teen 1909 het die Chinese dorp tot 'n bevolking van 1100 gegroei. Vandag herinner die Hou Wang Tempel aan die voormalige Chinese bevolking op die Atherton Plato.

Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Australiese troepe in die gebied gestasioneer voordat hulle na die front vertrek het en ook met hulle terugkeer. Baie soldate is ook in die militêre begraafplaas in Atherton begrawe.

Gewasse wat in en rondom Atherton verbou word is suikerriet, mielies, avokados, aarbeie, macadamianeute, veselperskes en sitrusvrugte. Tabak was voorheen ook hier verbou. Bees- en pluimveeboerderye word ook op die plato aangetref. Toerisme dra ook by tot die ekonomie van die plato, met die Tinarroodam as die middelpunt. Yungaburra is ook vinnig besig om 'n gewilde bestemming te word met verskeie restaurante en oorslaapgeriewe.

Plekke van belang
-----------------

* Barrinemeer
* Eachammeer
* Gordynvyeboom - sowat 1km voor die dorp Yungaburra geleë.
* Undara Vulkaniese Nasionale Park
* Hann Plato Nasionale Park
* Mount Hypipamee-krater en Dinner-valle - sowat 23 km suidwes van Atherton op die Kennedy-hoofweg geleë.
Mitose verdeel die chromosome in ’n selkern om twee dogterselle te vorm.
**Mitose** of **somatiese kerndeling** is ’n kerndelingproses in liggaamselle (of somatiese selle) om dogterkerns te vorm wat dieselfde chromosome as die ouerkern het en so genetiese kontinuïteit te verseker.

Hierdie kariokinese (verdeling van die selkern) word gewoonlik gevolg deur sitokinese, waar die sitoplasma, organelle en selmembrane verdeel word in twee nuwe selle wat rofweg ’n ewe groot deel van die oorspronklike selkomponente bevat. Mitose en sitokinese vorm saam die **mitotiese fase** van die selsiklus – die verdeling van die ouersel in twee dogterselle wat geneties identies aan mekaar en aan die ouersel is.

Werking
-------

Die proses van mitose is vinnig en hoogs kompleks. Die volgorde van gebeure word verdeel in fases volgens die einde van een stel aktiwiteite en die begin van die volgende stel. Dié fases is die pro-, prometa-, meta-, ana- en telofase. Tydens mitose verdig die chromosome, wat reeds gerepliseer is, en heg aan drade wat een kopie van elke chromosoom na teenoorgestelde kante van die sel trek. Die sel verdeel dan deur sitokinese en vervaardig twee geneties identiese dogterselle.

Gelyke deling vind dus hier plaas in teenstelling met meiose, of reduksiedeling, wat met geslagtelike voortplanting te doen het en waar die getal chromosome gehalveer word.

Mitose vind net plaas in die selle van eukariote (diere, plante, swamme ens.) en die proses verskil van organisme tot organisme.
**John Flamsteed** (19 Augustus 1646 – 31 Desember 1719) was ’n Engelse sterrekundige en die eerste koninklike sterrekundige (Engels: Astronomer Royal). Hy het meer as 3 000 sterre aangeteken.

Lewe
----

Flamsteed is in 1646 in Denby, Derbyshire, Engeland, gebore. In ’n tyd toe hy sy studies moes staak weens siekte, het hy ’n belangstelling ontwikkel in wiskunde en sterrekunde. Op 12 September 1662 het hy sy eerste gedeeltelike sonsverduistering gesien. Hy het ook verskeie boeke gelees wat sy belangstelling in verskeie aspekte van sterrekunde geprikkel het. In Augustus 1665 het hy op 19-jarige leeftyd sy eerste sterrekunde-artikel, *Mathematical Essays*, geskryf oor die ontwerp, gebruik en bou van ’n sterrekundige hoekmeter.

Op 4 Maart 1675 is hy deur koning Karel II aangestel as die eerste koninklike sterrekundige. In Junie 1675 is die stigting van die koninklike Greenwich-sterrewag gelas. In Februarie 1676 het hy ’n fellow van die Royal Society geword en in Julie het hy in die sterrewag ingetrek, waar hy tot in 1684 gewoon het toe hy as priester in Burstow, Surrey, aangestel is. Hy was ’n priester en die koninklike sterrekundige tot met sy dood.

Wetenskaplike werk
------------------

Flamsteed het die sonsverduisterings van 1666 en 1668 korrek bepaal. Hy was verantwoordelik vir die eerste bekende waarneming van die planeet Uranus, hoewel hy dit vir ’n ster aangesien en as "34 Tauri" in sy katalogus aangeteken het.

As koninklike sterrekundige het Flamsteed sowat 40 jaar bestee aan die bestudering van sterre vir sy katalogus, waarin die inskrywings in Tycho Brahe se lugatlas eindelik verdriedubbel is. Hy wou nie sy werk bekend stel met ongeverifieerde data nie en daarom het hy sy onvolledige rekords in Greenwich toegesluit. In 1712 het Isaac Newton, toe president van die Royal Society, en Edmund Halley die data verkry en ’n katalogus gepubliseer. Flamsteed het 300 van die 400 gedrukte eksemplare in die hande gekry en hulle verbrand.

In 1725 is Flamsteed se eie weergawe van die *Historia Coelestis Britannica* ná sy dood gepubliseer. Dit het ’n katalogus ingesluit met 2 935 sterre waarvan die gegewens akkurater was as in enige vorige werk. Dit is beskou as die eerste merkwaardige bydrae van die Greenwich-sterrewag en die numeriese Flamsteed-name vir sterre wat in daaropvolgende Franse weergawe verskyn het, word vandag steeds gebruik.

Die krater Flamsteed op die maan is na hom genoem, asook die asteroïde (4987) Flamsteed en verskeie skole en kolleges in Derbyshire.
**Roland Athol Price Trollip** (gebore 12 Maart 1964) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en sedert Februarie 2022 'n lid van ActionSA. Hy was etlike jare lank 'n lid en leier van die Demokratiese Alliansie en was vanaf 18 Augustus 2016 tot 27 Augustus 2018 burgemeester van die Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit in die Oos-Kaap.

Vroeë lewe
----------

Athol Trollip is op Bedford in die Oos-Kaap gebore waar hy ook skoolgegaan het. By Woodridge College het hy onderhoofseun geword en was hy kaptein van rugby, swem, waterpolo en branderplankry en lewensredding se eerste spanne. Hy is met Angela getroud en hulle het twee kinders, Roland en Kate.

Loopbaan
--------

Trollip is in 1999 tot die Oos-Kaapse Provinsiale Wetgewer verkies nadat hy van 1995 as munisipale raadslid in die Amathole-distriksmunisipaliteit gedien het. Hy het in 2002 provinsiale leier geword toe hy die voormalige Nasionale Party provinsiale leier, Tertius Delport, naelskraap verslaan het. Trollip se oupa, ook Athol Trollip, was parlementslid vir die Verenigde Party vir Port Elizabeth-Sentraal in die 1950's en sy vader, Douglas, was 'n afdelingsraadslid van die Smaldeel-afdelingsraad.

Op 11 Januarie 2007 het hy by 'n perskonferensie aangekondig dat hy vir die Demokratiese Alliansie se leierverkiesing in Mei sou staan. In Oktober 2011 het Lindiwe Mazibuko hom verslaan in die stryd om die DA se parlementêre leier te word.

Hy was die leier van die Demokratiese Alliansie in die Oos-Kaapprovinsie totdat hy op 6 Mei 2017 deur Nqaba Bhanga vervang is.

Trollip is aangewys as burgemeester van Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit nadat hy die DA tot 'n oorwinning gelei het in die munisipale verkiesing op 3 Augustus 2016. Sy party het 57 van die 120 raadsetels gewen, vergeleke met die ANC se 50. 

Hy is op 27 Augustus 2018 na 'n mosie van wantroue uit hierdie amp verwyder en met Mongameli Bobani van die UDM vervang. Die politieke wiel draai en Bobani is sélf op 5 Desember 2019 deur middel van 'n mosie van wantroue uit sy amp as burgemeester verwyder. Trollip bedank ook hierdie dag "finaal" uit die politiek.

Hy het by Herman Mashaba se "Action SA" politieke party aangesluit op 9 Februarie 2022, en is dadelik die pos van provinsiale voorsitter van ActionSA in die Oos-Kaap aangebied.
Die NG kerk Kroonstad-Noord, ontwerp deur Gerard Moerdyk en ingewy op 3 April 1937.
Ds. J.G.C. Steyn was Kroonstad-Noord se leraar van 1946 tot 1948 en daarna weer van 1951 af. Intussen was hy leraar van die NG gemeente Koppies.
Die **NG gemeente Kroonstad** is die tweede oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Vrystaatse dorp Kroonstad. 

Die gemeente is op 23 Mei 1927 met sowat 1 200 lidmate van die moedergemeente afgestig, wat Kroonstad die tweede dorp naas Bloemfontein gemaak het wat 'n tweede NG gemeente gekry het; die ander geval in die Vrystaatse Kerk was die stigting van Rietfontein naas die moedergemeente Winburg, maar in daardie geval was dit weens die Rebellie van 1914 en nie vanweë 'n moedergemeente wat te groot geword het nie.

Kroonstad-Noord se eerste herderpaar, ds. en mev. J.S. Bosman, is op 20 April 1928 ontvang en hulle het die gemeente tot 18 November 1950 bedien toe ds. Bosman sy emeritaat aanvaar.

Kerkbou
-------

In Augustus 1929 is die pastorie, wat £2 300 gekos het en nog dekades lank gedien het, ingewy. Weens die depressiejare het die moeder- en dogtergemeente byna 10 jaar lank van een kerkgebou gebruik gemaak en het die jong gemeente intussen sy boufonds opgebou sodat die hoeksteenlegging van die sierlike klipgebou op 13 April 1935 en die inwyding op 3 April 1937 kon plaasvind. Die gebou bied sitplek aan 1 100 persone en het £22 000 gekos; die banke het £2 000 gekos en die Duitse eggo-orrel ook £2 000. Die argitek was Gerard Moerdyk en die kontrakteur A. Fairweather van Kroonstad.

Uitbreiding
-----------

Intussen het die gemeente so snel aangegroei dat ds. J.G.C. Steyn op 6 September 1946 as medeleraar ontvang is; op 19 September 1948 het die herderspaar na Koppies vertrek en is ds. J.W.W. du Preez en gade van Oudtshoorn op 18 Februarie 1949 ontvang. 

Die noodsaaklikheid van die afstigting van 'n eerste dogtergemeente het op 24 Junie 1950 gelei tot die afstigting van Kroonheuwel en is ds. Du Preez daarheen beroep. Die moedergemeente kon die dogter ’n bruidskat van £10 500 gee. Op 2 Maart 1951 is ds. en mev. J.G.C. Steyn weer in die boesem van die gemeente ontvang. 

Onder hierdie gemeente het destyds die meeste onderwysinrigtings op Kroonstad, soos die Volkskool, die grootste in die Unie met oor die 1 400 leerlinge op die rol, die Hoërskool en die Hoër Tegniese Skool asook vier skoolkoshuise geressorteer. Die skriba-kassier van die stigting van die gemeente in 1927 tot minstens 1952 was J.J. Botes.

Enkele leraars
--------------

* J.S. Bosman, 20 April 1928 – 18 November 1950 (aanvaar sy emeritaat)
* J.G.C. Steyn, 6 September 1946 – 19 September 1948, 2 Maart 1951 – ?
* J.W.W. du Preez, 18 Februarie 1949 – Junie 1950

Bronne
------

* (af)  Olivier, ds. P.L. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Die kerkgebou afgeneem deur die amateurkerkfotograaf John Conroy.
Die **NG gemeente Kroonrand** was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Ring van Turffontein en die Sinode Hoëveld.

Kroonrand het op 6 September 1961, dieselfde dag as NG gemeente Mondeor van die moedergemeente Johannesburg-Suid afgestig. So vinnig het die Afrikaanse bevolking van die suide van Johannesburg destyds toegeneem dat van die gemeente Johannesburg-Suid ook nog Danie Theron in 1957 en Spioenkop in 1959 kon afstig. Kroonrand en Mondeor was twee van agt gemeentes wat in 1961 in die Sinode van Suid-Transvaal afgestig het. In die aangrensende Noord-Transvaal het in dieselfde jaar ses gemeentes afgestig.

Kroonrand het 10 jaar ná sy stigting 586 belydende en 353 dooplidmate gehad. In 1985 was dit 465 en 219, in 1995 433 en 172 en in 2005 317 en 72. Die gedurige afname het voortgeduur in die volgende 10 jaar, want in 2016 was die syfers 216 en 34.

Ná die naamsverandering en die verengelsing van die Hoërskool J.G. Strijdom en die verengelsing van die Hoërskool Die Fakkel, is dit nog net die nou tweetalige Hoërskool President binne die gemeentegrense van Kroonrand wat sekondêre onderrig in Afrikaans in die suide van Johannesburg aanbied.

Kroonrand is omstreeks 2019 of 2020 by Deo Gloria ingelyf, wat sedertdien bekendstaan as Deo Gloria Gemeenskapskerk.

Bron
----

* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller). (1952). *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
'n Kurkeik, wat deur die Mistral gevorm is 'n Lenticulariswolk Die **Mistral** (*mistrau* in Provensaalse Oksitaans, *mistral* in die Oksitaans van Languedoc, *mestral* in Katalaans en *maestrale* in Korsikaans) is 'n sterk tot baie sterk wind, wat uit 'n noord- tot noordwestelike rigting oor die noorde van Wes-Mediterreense bekken, veral Frankryk en Italië, waai. Die naam *Mistral* is afgelei van die Provensaalse woord vir "meester". Die wind word in Suidwes-Frankryk *tramontane* genoem, terwyl die term *mistral* oorwegend in Provence en langs die Côte d'Azur gebruik word. Die wind kan egter tot by die suide van die Baleariese Eilande en die noordelike Tunisië waai.

Die wind word ook *Aurassos* genoem, die baie koue Mistral *Cisampo*. Tipiese kenmerke is 'n wolklose donkerblou hemel, 'n uitstekende vergesig, 'n indrukwekkende nagtelike sterrehemel en soms ook 'n skielike daling in temperatuur. 'n Duidelike voorbode van 'n weersgesteldheid, waarby die Mistral skielik begin waai, is die opvallende Lenticulariswolke. Die Mistral waai dikwels dae lank aaneen. Dit kom gereeld voor, sowat 100 dae in 'n jaar. Talle bome in die Rhônevallei word in 'n suidelike windrigting gebuig as gevolg daarvan.

'n Skematiese diagram van die Mistralwind
Die Mistral het sy oorsprong in Arktiese poollug, wat die Mediterreense gebied binnestroom. Die bergreekse van die Alpe en Pireneë vorm 'n natuurlike versperring, maar tussen hierdie gebergtes dring die koue lugmassas die Rhônevallei binne. As gevolg van hierdie kanalisering of trefter-effek bereik die windsnelhede hier gereeld 50 tot 75 kilometer per uur, in buie selfs meer as 100 km/h. Die Mistral is baie droog en absorbeer vog van die grond. Dit beïnvloed dus ook die bosbrandgevaar in Provence.

Die Mistralwind het tydens die FIFA Wêreldbekertoernooi in 1998 groot probleme vir die sokkerspanne van Suid-Afrika en Frankryk geskep. Die span, wat tydens die wedstryd teen die wind gespeel het, kon die bal soms nouliks vorentoe skop nie. 

'n Tipiese weersituasie, waarby die Mistral optree, is 'n hoogdrukgebied oor die Golf van Biskaje en 'n laagdrukgebied oor Italië as gevolg van Arktiese lugmassas uit die noorde, wat oor die Britse Eilande tot by die noord-westelike gebiede van die Middellandse See stroom. Naby Genua ontstaan dikwels 'n depressie.

Sommige bronne definieer die Mistral ook as 'n valwind uit die berge van die Sentraalmassief, wat in vergelyking met die warmer Mediterreense lug as koud waargeneem word.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb119732446 (data)
* GND: 4170157-4
* SUDOC: 02775829X

 |
**Die Leonardo** is 'n hoë toringgebou vir gemengde gebruik met 55 verdiepings in Sandton, Suid-Afrika. Dit is in April 2019 voltooi en is amptelik die hoogste gebou in Afrika, met 'n hoogte van 234 meter. Die wolkekrabber is by Maudestraat 75 geleë, ongeveer 100 meter van die Johannesburgse Effektebeurs. 

Die toringgebou is oorspronklik met 'n hoogte van 238 meter beplan, die hoogste gebou in Afrika.

Die dakwoonstel met drie verdiepings en 'n oppervlakte van 2 100 vierkante meter is vir R180 miljoen op die eiendomsmark aangebied. Indien dit verkoop word, sal dit die duurste deeltiteleiendom ooit in Suid-Afrika word. Die hele struktuur sal R2 miljard kos en bestaan uit 200 woonstelle en 11 vloere van kommersiële kantore.

Die ontwikkeling sluit winkels op straatvlak in asook 'n bogrondse podium waar 'n swembad, restaurant en 'n paar ander fasiliteite geleë is.
Die toringgedeelte van die gebou het op hierdie podium met vier verdiepings ontstaan. 

Die ontwerp het aansienlik verander sedert dit bekend gemaak is, en was oorspronklik geskeduleer om ontwerp te word deur die AMA argitek firma en moes voltooi wees teen 2010.

Op 17 November 2015 het konstruksie van die Leonardo begin..

Teen die einde van April 2018, was die Leonardo die hoogste gebou in Sandton, hoër as die Sandton City Kantoortoring, wat 141 m hoog is. In April 2019 is die Leonardo voltooi, en dit is nou amptelik die hoogste gebou in Afrika. Die "Iconic Tower" in aanbou in die New Administrative Capital van Egipte het reeds 'n hoër hoogte bereik (250 m in Okt 2020), maar word nie in berekening gebring totdat die gebou voltooi is nie.

Sien ook
--------

* Lys van die hoogste geboue in Suid-Afrika
**Die Eensame Krokodil** is 'n Afrikaanse liedjie.

Lirieke
-------

Die krokodil se hart is seer  

Kom ons vra hom wat makeer  

Hy's te yslik groot en lank  

Om nog so te lê en tjank  

Ek is 'n eensame krokodil  

Mense kyk vir my en gril  

Ek soek maters hoog en laag  

Maar almal sê ek vreet te graag  

Stilletjies hier op my plek  

Kyk hoe mooi en soet is ek  

Kom maar naby want ek hou  

Elke oomblik meer van jou  

Ek is 'n eensame krokodil  

Mense kyk vir my en gril  

Ek soek maters hoog en laag  

Maar almal sê ek vreet te graag  

Spring maar gou die water in  

Jy is baie na my sin  

Kom nou laat ons kennis maak  

Ons vriendskap sal so lekker smaak  

Ek is 'n eensame krokodil  

Mense kyk vir my en gril  

Ek soek maters hoog en laag  

Maar almal sê ek vreet te graag  

O krokodil jy wil my vang  

Maar ek is vir jou te bang  

Kennis maak op jou manier  

Nee, weg is ek totsiens ou dier  

Ek is 'n eensame krokodil  

Mense kyk vir my en gril  

Ek soek maters hoog en laag  

Maar almal sê ek vreet te graag
**Glen Coe** (Skots-Gaelies: *Gleann Comhann*, [klan̪ˠˈkʰo.ən̪ˠ]) is 'n vallei (*glen*) in die weste van die Skotse Hoogland met landskapsvorme wat deur vulkaanuitbarstings en gletsers gevorm is. Dit is in die noorde van die graafskap Argyll naby die grens met die historiese provinsie Lochaber geleë. Vandag maak dit deel uit van die administratiewe distrik (*council area*) Highland. Die belangrikste nedersetting is Glencoe.

Die Glencoe Mountain-skisentrum
Die A82-grootpad, wat Glasgow met Fort William in die Skotse Hoogland verbind, loop deur Glen Coe
Landskapstoneel in Glen Coe. Klein bergstroompies uitspring uit die pieke wat duisende jaar gelede deur gletsers geslyp is
Een van die mees afgeleë hotelle op die Britse Eilande - *Kings House Hotel*
Die Skotse toerismebedryf doen moeite om toergidse maklik herkenbaar te maak vir Engelse en Amerikaanse toeriste
Die vallei was die bakermat van Skotse bergklimsport en is vandag ook gewild by stap- en wintersporttoeriste (die Glencoe Mountain-skisentrum is met skihysers toegerus). Histories word die vallei verbind met die sogenaamde Glencoe-slagting van 13 Februarie 1692 waartydens 38 manlike familielede van die Clan MacDonald of Glencoe in die nasleep van die Jakobiete-opstand deur regeringsmagte doodgemaak is. Tientalle ander, onder wie vroue en kinders, is aan blootstelling oorlede.
Michel Barnier in 2018
**Michel Bernard Barnier** (gebore 9 Januarie 1951) is 'n Franse politikus en teenwoordige Europese Hoofonderhandelaar vir die Uittrede van die Verenigde Koningkryk uit die Europese Unie sedert Desember 2016.

Hy dien in verskeie Franse regeringsposte, waaronder Minister van Buitelandse Sake van 2004 tot 2005, Minister van Buitelandse Sake vir Europa van 1995 tot 1997, en Minister vir die Omgewing en Lewenswyse van 1993 tot 1995. Hy dien ook op Europese vlak as Europese Kommissaris vir Streeksbeleid (1999-2004) en Europese Kommissaris vir Interne Mark en Dienste (2010-2014); hy was ook Vise-president van die Europese Volksparty van 2010 tot 2015.

Barnier is op 18 Junie 2007 as Minister vir Landbou in die Franse regering aangestel, maar bedank op 7 Junie 2009 na sy verkiesing as Lid van die Europese Parlement (LEP). Hy dien as Europese Kommissaris vir Interne Mark en Dienste onder José Manuel Barroso.

Die Europese Kommissie het hom aangestel as hul Hoofonderhandelaar in beheer van die Voorbereiding en Gedrag van die Onderhandelinge met die Verenigde Koninkryk onder Artikel 50 van die Verdrag op Europese Unie (VEU).
Die **Nuwe Groep** het in 1938 in Suid-Afrika ontstaan toe 'n groep jong kunstenaars saamgestaan het om teen die konvensionele, ouderwetse kunsopvattings van die kritici en die publiek te rebelleer.

Die grootste rede waarom die Suid-Afrikaanse publiek nie met nuwe kunsrigtings wou konformeer nie, was dat die gesaghebbendste en invloedrykste figuur in die Suid-Afrikaanse kunswêreld sedert die einde van die 19e eeu, Edward Roworth, 'n voorstander van die Britse akademiese tradisie gebly het. 

Roworth was hoogleraar in die skone kunste aan die Universiteit van Kaapstad, asook president van die Suid-Afrikaanse Vereniging van Kunstenaars en direkteur van die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsgalery. Die lede van die Nuwe Groep het hulle egter daarvoor beywer om nuwe kunsrigtings onder die aandag van die Suid-Afrikaanse kritici en publiek te bring. 

Die 6 stigterslede van die groep was Gregoire Boonzaier (geb. 1909), Freida Lock (1902-1962), Terence McGaw (geb. 1913), Lippy Lipshitz (geb. 1903), Walter Battiss (1906-1982) en Alexis Preller (geb. 1911). Hulle het hulle eerste uitstalling saam met 17 genooide kunstenaars in Mei 1938 in Kaapstad gehou.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409621, volume 21, bl. 71

| * l
* b
* w
Die Nuwe Groep |
| --- |
| Stigters | 
* Gregoire Boonzaier
* Freida Lock
* Terence McGaw
* Lippy Lipshitz
* Walter Battiss
* Alexis Preller

 |
| Ander lede | 
* Judith Gluckman
* Louis Maurice
* Solly Disner
* Moses Kottler

 |
**Michelle Botes** is 'n Suid-Afrikaanse aktrise wat in verskeie televisiesepies, TV-reekse, verhoogstukke, advertensies en rolprente gespeel het.

Biografie
---------

Michelle is op 12 Oktober 1962 in Kaapstad, Suid-Afrika, gebore. Sy het aan die Universiteit Stellenbosch 'n Uitvoerendekunste-diploma in Spraak en Drama (Tweetalig) verwerf en aan die Universiteit van Kaapstad 'n Onderwysdiploma. Haar ondervinding behels onderwys in Afrikaans, Engels en drama, aromaterapie en kostuum-en-klerekasontwerp. Sy is ook as vertaler en aanbieder opgelei.

Michelle se eerste werk as aktrise was toe sy deur die Kaap getoer het en literatuur aangebied het deur Library Tours. Haar grootste inspirasie is die stories wat vertel móét word. Die rol wat haar bekend gemaak het, was dié van Princess in die Afrikaanse TV-reeks *Arende*. Op die stel het sy Ian Roberts ontmoet. Aanvanklik kon hulle mekaar nie verdra nie (of so het dit voorgekom), maar hulle het gou erken dat hulle verlief is. Op 27 het Michelle met 'n ivoor trourok by die paadjie afgestap kansel toe. Michelle en Ian het 'n dogter en seun. Die egpaar is na elf jaar geskei, maar is steeds vriende. 

Michelle was vir 'n lang tyd bekend vir haar rol as die superfeeks Cherel de Villiers in die TV-reeks *Isidingo*. Sy het *Isidingo* in Maart 2007 verlaat en in Junie 2007 by M-Net se daaglikse sepie *Binneland Sub Judice* aangesluit. Sy het egter in 2010 weer na Isidingo teruggekeer.

In *Binneland Sub Judice* vertolk sy die rol van die sterk, maar saggeaarde Ingrid Jordaan. Ingrid is die enigste vrou wat kans gesien het om At Koster (Hans Strydom) "mak te maak" en in die storie is sy met hom getroud. Sy maak nou-en-dan steeds verskynings op Binneland.

Toekennings
-----------

* In 2005 is Michelle deur die tydskrif *Elle*, *JFPI Corporation* en die koerant *Sunday Times* vereer as die stylvolste Suid-Afrikaanse beroemde.
* Sy het die Duku Duku-toekenning vier jaar agtereenvolgens ontvang, onder andere in 2005 as "Best Onscreen Villian" (en boonop was sy die enigste vrou wat in die kategorie benoem is).
* Sy het die *Crystal Award* vir Beste Aktrise drie keer gewen. Sy en Robert Whitehead (Barker Haines) het ook 'n toekenning ontvang vir Beste TV-paartjie in *Isidingo*.
* By die 19de jaarlikse Avanti-toekennings is Michelle benoem as Beste Aktrise vir haar rol in Isidingo.
* Die koerant *The Star* se Top-100 het haar in 2002 onder die top-10 op televisie geplaas.
* *G-Sport* het Botes as "Vrou van die Maand" aangewys in Oktober 2006 (sien eksterne skakels).

Filmografie
-----------

* *Minnaar onder die Wapen*, 1987
* Liewe Hemel, Genis!, 1987 as Santie
* *Palang van Dwaal* as Mary
* *Arende* as Princess
* *Konings* as Santie
* *Triptiek* as Bibi (Barbara Brinkman) (1993)
* *Ingrid Jonker, 'n Kind Vol Geheime* (KKNK, 1995)
* *Tot die Dood Ons Skei* (verhoog, 2001)
* *Isidingo* as Cherel de Villiers
* *Binneland Sub Judice* as Ingrid Jordaan
* Bakgat 2, 2010 as 'n ouer vrou in 'n rooi rompie