recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| **Lorient**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** | Vlag van Frankryk Frankryk |
|  **Région (gewes)** |  Bretagne |
|  **Département** |  Morbihan |
|  **Koördinate** | 47°45′N 3°22′W﻿ / ﻿47.750°N 3.367°W﻿ / 47.750; -3.367 |
|  **Stigting** |  |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 17,48 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 0-46 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2011) | 61 548 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 3 521/vk km |
|  - Metropolitaanse gebied | 212 317 |
|  **Tydsone** | UTC +1 |
|  - Somertyd | UTC +2 |
|  **Burgemeester** | Norbert Métairie |
|  **Amptelike webwerf** | *lorient.fr* |
|

**Lorient** (Bretons: *An Oriant*) is 'n stad in die Bretonse département Morbihan (Noordwes-Frankryk) met 'n oppervlakte van 17,48 vierkante kilometer en 61 548 inwoners (2011). Die stad lê naby die monding van die Blavet- en Scorffriviere.

Geskiedenis
-----------

Lorient se jaghawe
Lorient is in 1666 gestig en het sy ontstaan aan Jean-Baptiste Colbert se Frans-Oos-Indiese Kompanjie (Frans: *Compagnie des Indes Orientales*) te danke, wat twee jaar vroeër in Port-Louis opgerig is. Naby die samevloeiing van die Blavet- en Scorffriviere ontstaan in die braakland van Faouëdic 'n skeepswerf. Die bou van die eerste skip, die *Le Soleil d'Orient*, is 'n opwindende gebeurtenis vir die plaaslike gemeenskap, en uiteindelik word die nuwe stad na hierdie skip "*L'Orient*" ("Die ooste") vernoem. 

Danksy die welvarende kompanjie groei die stad vinnig van 6 000 inwoners in 1702 tot 20 000 in 1720. Die groeitydperk eindig met Frankryk se ondertekening van die Verdrag van Parys in 1763, waarmee die Sewejarige Oorlog beëindig word en Frankryk sy besittings in Indië kwytraak.

In 1770 koop die Franse koning die hawe; 'n wapenfabriek dien as die belangrikste ekonomiese basis van Lorient. Napoléon Bonaparte ontwikkel die stad tot 'n vlootbasis. Ná die Eerste Wêreldoorlog begin danksy die uitvinding van die motorboot 'n groeitydperk vir die plaaslike vissersbedryf, en in 1920 word die vissershawe Kéroman ingewy.

Tydens die Tweede Wêreldoorlog besluit die Duitse besetters om Kéroman tot 'n duikbootbasis te ontwikkel. Ondanks geallieerde bomaanvalle bly die duikboothawe - in teenstelling met die res van die stad - tot by die einde van die oorlog bewaar, en die Duitse garnisoen lê eers op 10 Mei 1945 hulle wapens neer.

Ná die Tweede Oorlog dien Kéroman as 'n basis vir Franse dieselaangedrewe duikbote, tog word die basis in 1997 gesluit en sy aktiwiteite na Toulon in Suid-Frankryk verskuif.

Kultuur
-------

Bretonse volksdanse by die Groot Parade van die Festival Interceltique
Sedert die jaar 1971 tree Lorient as gasheerstad van die jaarlikse *Festival interceltique de Lorient* op, wat kunstenaars van dwarsoor die Keltiese gebiede in Europa lok. 4 500 kunstenaars uit Skotland, Ierland, Wallis, Cornwall, die eiland Man, Asturië, Galisië, Australië en Bretagne bekoor tien dae en nagte lank meer as 600 000 besoekers. 

Die Franse Vloot se bekende Bretonse musiekgroep Le Bagad de Lann-Bihoué is aan die vlootlughawe van Lorient-Lann Bihoué in Ploemeur, 'n dorp naby Lorient, verbonde.
**Turbo-folk** is 'n musikale genre wat sy oorsprong in Serwië (Suidoos-Europa) het. Alhoewel dit nog sterk met Serwiese musikante verbind word, het dit intussen ook in ander lande op die Balkan-skiereiland, waaronder Bosnië en Herzegowina, Slowenië, Kroasië en Montenegro gewild geword. Verwante musiekstyle is Laïka en Skyladiko in Griekeland, Manele in Roemenië en Chalga in Bulgarye.

Turbo-folk het in die laat 1970's as 'n subgenre van folkmusiek begin ontwikkel. Tradisionele volksmusiek is met dans en/of elemente van popmusiek (soos pop-folk, dans-pop, rock- en tegno-musiek) vermeng en elektroniese musiekinstrumente ingespan.
Turbo-folk is in die vroeë 1990's met nasionalistiese neigings in die voormalige Joego-Slawië verbind, maar het intussen gedepolitiseer sodat die bemarking van turbo-folk-kunstenaars oor landsgrense heen vergemaklik is.

Ontwikkeling
------------

Die ontwikkeling van turbo-folk het in die laat 1970's begin. Tot daardie tyd is volksmusiek (*Narodna Muzika*) hoofsaaklik met tradisionele musiekinstrumente soos akkordeon gespeel. Die klassieke kontrabas was die belangrikste basinstrument, die slagwerk was in enkele gevalle 'n snaredrum, maar meestal bongo's. Vanaf die middel van die 1970's het 'n verskeidenheid vorme van volksmusiek ontstaan wat soms deur 'n hele orkes ondersteun is, veral in die musikale werk van die sanger Šaban Šaulić. Die meeste musikante uit hierdie periode het egter intussen in vergetelheid geraak.

Vooruitgang op die gebied van ateljeetegniek en elektroniese instrumente het ook die ontwikkeling van Joego-Slawiese volksmusiek geraak. Geleidelik het ook die jonger generasie begin belangstel in hierdie genre en sodoende bygedra tot sy verandering.
Die **vlag van die NAVO** bestaan uit ’n donkerblou (Pantoon 280) veld belas met ’n wit kompasroos-embleem waaruit vier wit lyne uitstraal. Die vlag is op 14 Oktober 1953, drie jare ná stigting van die NAVO, aanvaar en word sedertdien as die organisasie se vlag gebruik. Die blou kleur simboliseer die Atlantiese Oseaan, terwyl die sirkel vir eenheid staan.

Geskiedenis
-----------

Die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie is op 4 April 1949 gestig, nadat twaalf lande die Noord-Atlantiese Verdrag onderteken het, om die vermeende bedreiging deur die Sowjetunie teen te staan. Dit het byna drie jaar geneem voordat die NAVO begin soek na ’n embleem, ’n taak wat hanteer is deur die nuutgestigte Inligtingsbeleid Werkingsgroep. Na verskeie besprekings is die gevolgtrekking gekom dat ’n vlag vir die organisasie met sy embleem nodig was en dat dit deur die Noord-Atlantiese Raad sou aanbeveel word.

Die raad het bepaal dat die ontwerp "eenvoudig en treffend" sal wees, bykomend tot die klem op die "vreedsame doeleindes" van die verdrag; verskeie voorstelle is verwerp. ’n Embleem van NAVO is uiteindelik op 14 Oktober 1953 aanvaar. Die besluit is aangekondig deur Hastings Ismay, 1ste Baron Ismay – die eerste sekretaris-generaal van die NAVO – presies twee weke later op 28 Oktober, waar hy ook oor die simboliek agter die gekose ontwerp gewerk het. Hy het die vlag as "eenvoudig en onskuldig" beskryf. Maar die vlag was nie universeel goed ontvang nie en en het kritiek van byvoorbeeld de Amerikaanse kongreslid John Travers Wood aangetrek, wie die vlag veroordeel het as ’n "vreemde en uitheemse lap". Hy het die uitlatings gemaak in die lig van 'n beweerde voorval waar die vlag van die Verenigde State glo vervang is deur die NAVO-vlag in Norfolk, Virginië, die hoofkwartier van die geallieerde Atlantiese opperbevelhebber.

Die vlag is vir die eerste keer by die opening van die Atlantiese Uitstalling op 9 November 1953 in Parys, Frankryk, gehys. Egter is min bekend oor die geleentheid, aangesien die toespraak by die geleentheid nie kon gevind word nie.

Simboliek
---------

Die kleure van die vlag dra kulturele, politieke, en plaaslike betekenisse. Die donker blou veld verteenwoordig die Atlantiese Oseaan, terwyl die sirkel vir eenheid onder die lidlande van die NAVO staan. Die kompasroos simboliseer die rigting van die pad ná vrede, die doel waarna die lidlande streef; dit is een keer opgedateer.
**Ds. Wilhelm Adolph Alheit** (Carnarvon, 25 Maart 1853 – Kleinmond, 31 Desember 1910) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, een van die groot leiersfigure in dié kerkverband tydens die tweede helfte van die 19de en vroeë 20ste eeu, saam met onder andere (in geen bepaalde volgorde nie) dr. Andrew Murray, ds. J.R. Albertyn, proff. Charles Murray, Nicolaas Hofmeyr, Adriaan Moorrees, dr. J.D. Kestell, di. D.S. Botha, P.G.J. Meiring, Daniël Jozua Pienaar, Paul Nel en ds. W.A. Joubert.

Herkoms en opleiding
--------------------

Alheit was die enigste seun van die Rynse sendeling eerw. Christoph Wilhelm Alheit (1817-’82). Sy vader is op 14 September 1847 op Tulbagh getroud met Magchel Johanna Sanetta Vos (7 Oktober 1817 - 13 Junie 1906), 'n dogter van Tulbagh se bekende ds. M.C. Vos. Een van ds. Alheit se susters is getroud met eerw. J. Gerdener, die vader van dr. G.B.A. Gerdener. Hy ontvang sy skoolopleiding aan die seunskool op Stellenbosch en sy teologiese opleiding aan die Kweekskool. Na sy legitimasie op 13 Augustus 1876 reis hy ’n tyd lank in Europa.

Gemeentebediening
-----------------

Die hoeksteen van die kerkgebou van die NG gemeente Dordrecht is vyf jaar voor ds. Alheit se koms gelê.
Eers op 16 Junie 1878 word hy in sy eerste gemeente, NG gemeente Colesberg, bevestig. Ná ’n geseënde bediening aanvaar hy op 22 September 1885 diens op Dordrecht. Hier beywer hy hom veral daarvoor om die Afrikaners wat verspreid in die Transkei gewoon het, kerklik te organiseer. Die totstandkoming van die nuwe gemeentes Elliot en Umtata was te danke aan sy en ander se ywer. Sy opvolger op Dordrecht was ds. D.S. Botha.

Op 19 Januarie 1894 aanvaar hy diens op Ceres in sy derde en laaste gemeente. In Maart 1900 verkry hy verlof van sy kerkraad om die Boerekrygsgevangenes in Groenpunt, Kaapstad, geestelik te bearbei.

In al sy gemeentes het hy uitstekende pastorale werk gedoen. Danksy sy geesdrif en bekwaamheid dien hy in talle Sinodale kommissies. Veral as lid van die Kakamas-kommissie verrig hy waardevolle werk en hy verdien die eer dat een van die nedersettings langs die Oranjerivier na hom vernoem is. As die seun van ’n sendeling het hy self ook ’n belangstelling in die sending getoon en was lid van die Binnelandse Sendingkommissie. Hy was ook lid van die Federale Raad van die NG Kerke, voor die totstandkoming van die Algemene Sinode die liggaam wat die vier provinsiale Sinodes saamgesnoer het.

Persoonlike lewe
----------------

Hy is op 12 Junie 1878 op Caledon getroud met Sibilia Margaretha Albertyn, ’n dogter van ds. P.K. Albertyn. Uit die huwelik is vier NG predikante gebore: di. C.W. P.A. J.R. en B. Alheit. 

Die Kerk is in rou gedompel toe hy saam met sy jongste dogter, Bella, op Oujaarsdag op Kleinmond verdrink. Hy was 56 jaar oud.

Bronne
------

* De Kock, prof. W.J. (tot 1970) en Krüger, prof. D.W. (sedert 1971, hoofred.). 1972. *Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel II*. Kaapstad en Johannesburg: Tafelberg-Uitgewers.
**Ontaarde materie**, of **gedegenereerde materie**, is materie wat so deur swaartekrag saamgepers word dat die teendruk van die materiedeeltjies, wat deur die uitsluitingsbeginsel van Pauli veroorsaak word, heersend raak in die totale druk. Volgens dié beginsel kan geen twee fermione van dieselfde soort (twee elektrone, twee protone, twee neutrone) dieselfde kwantumtoestand beset nie. Ontaarde materie word aangetref in metaliese waterstof, witdwerge, die kern van rooireusesterre (byvoorbeeld die voorstadiums van supernovas) en neutronsterre.

By ’n witdwerg word die teendruk veroorsaak deur die elektrone (ook die atoomkerns kan ontaard raak, maar dit gebeur by ’n veel hoër digtheid). Die digtheid van elektronontaarde materie in witdwerge kan tot ’n miljoen kilogram per kubieke sentimeter bereik. 

As die druk deur die swaartekrag groter is as die Chandrasekhar-limiet van 1,4 sonmassas, word die elektrone in die kern ingedruk en die elektrone en protone vorm neutrone. Die neutrone skep volgens die uitsluitingsbeginsel van Pauli weer eens ’n teendruk teen die swaartekrag. Hierdie vorm van ontaarde neutronmaterie word in neutronsterre aangetref. Die massa bedra sowat ’n miljard ton per kubieke sentimeter.

As die massa van ’n neutronster die Tolman-Oppenheimer-Volkoff-limiet van ongeveer 3-5 sonmassas oorskry, is die teendruk van die neutrone deur die uitsluitingsbeginsel van Pauli onvoldoende en word ’n swartkolk gevorm, afhanklik van die massa.

Bronne
------

* Hierdie artikel is vertaal uit die Nederlandse Wikipedia
Die **onthoofding van 21 Egiptiese Koptiese Christene in Libië** is op 15 Februarie 2015 aangekondig deur 'n groep wat beweer hulle is deel van die terreurgroep Islamitiese Staat (IS).

Gebeurtenis
-----------

In ’n berig van 12 Februarie deur die IS in sy internettydskrif *Dabiq* is foto's van die 21 Egiptiese Christene gepubliseer en word gedreig om hulle tereg te stel. Hulle was vissers en 13 was van die dorpie Al-Our (in die Minja-goewernement). Hulle het as ekspats gewerk in Sirte, Libië, en is op twee verskillende geleenthede in Desember 2014 en Januarie 2015 ontvoer. Die IS het gedreig om hulle dood te maak uit wraak vir "die ontvoering van Moslemvroue deur die Koptiese Kerk".

Vroeër in 2014 het ’n militante groep van Oos-Libië in Sirië en Irak hul affiliasie by die IS aangekondig. Einde 2014 het hulle die Libiese stad Derna verower.

Op 15 Februarie 2015 het die groep ’n video van vyf minute uitgereik waarin die onthoofding van die 21 Egiptenare te sien is. Soos in ander IS-video's het die slagoffers oranje oorpakke aan, ’n verwysing na die gevangenes in die Guantanamobaai-vlootbasis. Aan die einde van die video sê die verteller hulle sal "Rome verower met die toestemming van Allah".

Nasleep
-------

Die onthoofdings is op groot skaal deur die internasionale gemeenskap veroordeel. Die Egiptiese president, Abdel Fattah el-Sisi, het ’n nasionale routydperk van sewe dae afgekondig en ’n reisverbod na Libië ingestel. Op 16 Februarie het die Libiese lugmag kampe van die IS in die omgewing van Derna gebombardeer. In die aanvalle het tussen 40 en 50 militante omgekom. Minstens 20 000 Egiptenare het uit Libië gevlug in die dae ná die bekendmaking van die moorde.

Die Kopties-Ortodokse Kerk van Egipte het aangekondig dat hulle die vermoorde vissers as martelare beskou. Koptiese pous Tawadros II het op 21 Februarie 2015 gesê hulle word as heiliges erken.
**Paul Harvey Skelton** (29 Augustus 1948, Johannesburg – ) is 'n Suid-Afrikaanse igtioloog en kenner van varswatervisse.

Student
-------

Hy het in 1965 aan St. Benedicts College in Bedfordview gematrikuleer. Hy verwerf sy B.Sc.-graad (Dierkunde en Entomologie) aan die Rhodes Universiteit te Grahamstad in 1969, sy honneursgraad in 1970 en sy doktorsgraad Ph.D. (Igtiologie) in 1980. Sy tesis se titel is *Systematics and biogeography of the redfin minnows (Pisces, Cyprinidae) from Southern Africa*.

Loopbaan
--------

Skelton was vanaf 1972 – 1983 die kurator van visse by die Albanymuseum in Grahamstad. Vanaf Januarie 1984 – Maart 1995 was hy die kurator van varswatervisse by die *J.L.B. Smith Instituut van Igtiologie*, Grahamstad en vanaf 1995 – 1998 'n direkteur aan dieselfde Instituut. Die J.L.B. Smith Instituut word oorgedra na die *National Research Foundation* gedurende 1999 wat hernoem word na die *South African Institute for Aquatic Biodiversity* (SAIAB) gedurende 2003. Hy is die besturende direkteur van die SAIAB–*National Research Foundation* sedert Januarie 1999.

Publikasies
-----------

Skelton het verskeie boeke, artikels en dokumente geskryf. Sy bekendste werk is *A Complete Guide to the FRESHWATER FISHES of Southern Africa*. Hierdie boek het in 1993 vir die eerste keer verskyn en die eerste uitgawe was ook in Afrikaans beskikbaar en wel onder die titel  *'n Volledige Gids tot die VARSWATERVISSE van Suider-Afrika*.

Gesinslewe
----------

Hy is getroud met Anne Frances (née Heffer) en hulle het twee seuns en 'n dogter.

Bron
----

*
**RCH** (tans: *Racing Club Heemstede*) is 'n Nederlandse amateursokkerspan in Heemstede. Die span speel in die Vierde klasse. Tussen 1956 en 1971 het *RCH* professionele sokker gespeel. Die klub het twee keer die nasionale kampioenskap en twee keer die KNVB-Beker gewen.

Geskiedenis
-----------

In 1911 word die klub opgerig in Haarlem as *HFC Achilles*, maar dit verander spoedig na *Racing Club **Haarlem***. Die span wen in 1918 die *KNVB-Beker* en word in 1923 die nasionale kampioen. As gevolg van sterk mededinging met ander sokkerspanne in Haarlem (HFC, Haarlem en EDO) verhuis die klub in 1932 na Heemstede (pas in 1965 verander die naam na *Racing Club **Heemstede***).

In 1953 wen *RCH* vir die tweede keer die nasionale titel, maar met die invoer van professionele sokker in Nederland in 1956, begin die klub in die Eerste divisie (2de nasionale afdeling). In 1971 (na die tweede relegasie na die Tweede divisie in 1970) staak *RCH* professionele sokker. In 1989 wen die span die nasionale amateurkampioenskap.

Erelys
------

* **Kampioen Nederland (2)**

1922/23, 1952/53
* **KNVB-Beker (2)**

1918, 1928
* **Amateurkampioen Nederland (1)**

1989

Beroemde sokkerspelers
----------------------

* Loek Biesbrouck
* Johan Neeskens
* Kick Smit
**Paul J. Smit** is ’n Afrikaanse skrywer van jeugverhale en ook skrywer van verskeie werke oor sportwetenskap en liggaamlike opvoeding. Smith skryf ook onder die skuilnaam **Paul Jaco**.

Lewe en werk
------------

Paul Jacobus Smit behaal in 1964 die B.A. Honneurs-graad en in 1965 die M.A.-graad in Liggaamlike Ontwikkeling aan die Universiteit van Pretoria, laasgenoemde met ’n verhandeling oor *Die invloed van apnoïiese duike op sekere fisiologiese prosesse*. In 1969 verwerf hy ’n Ph.D.-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand met ’n proefskrif oor *Anthropometric motor performance and physiological studies on South African children involved in a nutritional status survey*. Hy is vir lank betrokke by die Universiteit van Pretoria se Sportnavorsing-instituut en skryf verskeie artikels in vakkundige tydskrifte en hoofstukke in boeke oor menslike groei en geestelike ontwikkeling. As fiksheidsfanatikus het hy Tasmanië te voet deurkruis en het al geduik reg rondom die Suidkus van Afrika, die Middellandse See en in Australië

Hy bly in Phalaborwa.

Skryfwerk
---------

Hy skryf die jeugreeks oor *Die Paddaman*, waarin ’n sportonderwyser ’n paar seuns leer diepseeduik en hulle dan spannende avonture beleef langs en in die water.

Onder die skuilnaam Paul Jaco skryf hy die jeugroman *Die luiperds van Sh’ong* wat handel oor die tiener Seevie, wat ’n passie het vir wildbewaring en op ’n plaas in Kwa-Violentia bly. Hy word groot as die seun van kolonel Merbe en Andrietti Bikoson, maar die raaisels oor sy familiegeskiedenis laat hom vermoed dat hy ’n aangenome kind is. Hy red ’n dagoud luiperdwyfie en noem haar Shuna. Sy help hom hierna in sy soeke na eie identiteit en in die proses van groot word. Daar is ook spanning tussen die plaaslike gemeenskap en ’n terroristegroep, waarby Seevie en sy meisie Tensy betrek word, met Shuma wat redding bring. Hierdie boek word ook in Engels vertaal.

Die South African Association for Sport Science, Physical Education and Recreation publiseer sy handleidings vir skoolleerlinge oor *Homework in Physical Education* en *Experiments in Physical Education*.

Publikasies
-----------

Werke uit sy pen sluit in:

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
| 1959 | *Die Paddaman* |
| 1960 | *Die Paddaman in die diepsee* |
| 1962 | *Die Fransman* |
| 1964 | *Die Paddaman se akwarium* |
|  | *Gerrie en die smokkelaars* |
| 1965 | *Die De Xaviers se nuwe vaderland* |
|  | *Gerrie se kroon* |
|  | *Shongwaneskop* |
| 1979 | *Groei en sport* |
| 2008 | *Die luiperds van Sh’ong* (Paul Jaco) |
|  | Vertalings |
| 1958 | *Moby Dick* – Herman Melville |
**Gunzo** (\* 6. Eeu) was 'n Allemannese hertog in die vroeë 7de eeu, en het sy setel *villa Iburinga*, vandag se Überlingen op die meer van Konstanz.

Die lewe en Werk
----------------

Sy presiese lewens- en heerskappydatums is nie oorgelewer nie. Gunzo was die vader van Fridiburga, wat aan die Frankiese koning, Sigibert III, verloof is.

Die Hertog Gunzo, het die geestelikes en die biskoppe van die omgewing in 635 na 'n Sinode te Konstanz uitgenooi, waar die diaken Johannes tot Biskop van Konstanz verkies is, as opvolger van die oorledene Biskop Gaudentius.

Of Gunzo identies is met Hertog Gundoin, die stigter van die klooster van Moutier-Grandval, of sy voorganger, die Alamanniese Hertog Uncilin, wat in dieselfde tyd geleef het is onseker. Dit is moontlik dat Gunzo slegs die oostelike helfte van Alamanniee beheers het.

Bronne
------

* Vita van St Gallus
* Fredegar

Literatuur
----------

* Otto Feger: *Duke Gunzo, en die bekendstelling van die Christendom onder die Alemanne.* In: Montfort. Bd. 12 (1960), p. 144-148.
* Dieter Geuenich: *'n geskiedenis van die Alemanne.* Kohlhamer, Stuttgart 2004, ISBN 3-17-018227-7 / ISBN 3-17-012095-6
**Wilhelm Hankel** (\* 10 Januarie 1929 in Langfuhr naby Danzig; † 15 Januarie 2014 in Keulen) was 'n Duitse ekonoom en bankbestuurder. Tussen 1959 en 1967 het hy die pos van hoofekonoom van die *Kreditanstalt für Wiederaufbau (KfW)*, 'n ontwikkelingsbank in staatsbesit, en tussen 1972 en 1974 dié van voorsitter van die *Hessische Landesbank* (Hessiese Deelstaatbank) beklee. Hy was professor honorêr aan die Johann Wolfgang Goethe-universiteit in Frankfurt am Main en was daarnaas gasprofessor aan verskeie Amerikaanse universiteite.

As ekonoom het Hankel geld- een kredietskepping as een van die swakpunte van die kapitalistiese finansiële stelsel uitgewys. Hy het krities gestaan teenoor 'n gemeenskaplike Europese geleenheid en was 'n voorstaander vir die daarstelling van parallele geldeenhede in lidstate van die Eurosone wat deur swak ekonomieë en gepaardgaande finansiële krisisse geknel word. As skrywer van talle publikasies het Hankel in onder meer na die gebrek aan "ekonomiese argeologie", dit wil sê navorsing oor die ekonomiese geskiedenis en struktuur van die Romeinse Ryk, verwys. In sy *Weltwirtschaft des alten Rom* (oorspronklik gepubliseer in 1978) trek hy parallele tussen die Romeinse Ryk en die Europese Unie.
**Helena Lotrie (Helena Catharina Beatrix Lotrie)**(ca. 1873–1888) was 'n Suid-Afrikaanse volksheldin wat op ongeveer 15-jarige ouderdom haar lewe gewaag het om 'n gewonde man te beskerm tydens 'n skermutseling met ’n inheemse stam in die destydse Betsjoeanaland. Sy word in die Kindermonument in Bloemfontein vereer.

Helena C.B. Lotrie het in die Noord-Transvaalse Bosveld grootgeword. In 1888, toe sy ongeveer 15 jaar oud was, het die Lotrie-gesin die konsul van die Zuid-Afrikaansche Republiek in Bulawayo, Pieter Grobler (1855–1888), na Matebeleland vergesel, waar laasgenoemde met Lobengula, die opperhoof van die Matabeles, moes gaan onderhandel.

Helena se pa, Francois B.R. (Frans) Lotrie, het as lid van 'n groep pontwagte saamgereis om die pont wat die waens oor die Limpopo moes bring, teen moontlike aanvallers te verdedig. Nadat Grobler sy onderhandelinge met opperhoof Lobengula voltooi het, het die terugtog op 8 Julie begin.

In die omgewing van die Metsemosakwanarivier is die waens deur 'n groep Mangwato's gestuit, waarna 'n ligte skermutseling gevolg het. Grobler het 250 beeste as vergoeding van hul leier, Mokoetswani, geëis. Tydens onderhandelinge oor dié eis het die groep van ongeveer 160 Mangwato's ’n aanval geloods. Grobler, wat deur 'n koeël getref is en baie swaar met kieries en stokke gewond was, kon nie vlug nie. Helena het hom te hulp gesnel en voor hom gaan stelling inneem sodat sy aanvallers nie kon sien waar hy lê nie. 'n Paar koeëls het haar rok deurboor, maar sy is nie gewond nie.

Terwyl die skietery nog voortgeduur het, het Helena en haar 8-jarige broertjie ook nog 33 gewere van die vyand bymekaargemaak.

Pieter Grobler is op 24 Julie 1888 by Pontdrif oorlede. Helena Lotrie is later in die Kindermonument in Bloemfontein vereer.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, Vol. 17, 126, ISBN 0 908409 58 3
**Shamima Salahuddin Shaikh** (14 September 1960 - 8 Januarie 1998) was 'n wel-bekende Suid-Afrikaanse vroueregte-aktivis, noemenswaardige Islamitiese feminis en joernalis.

Lewensgeskiedenis
-----------------

Shamima Salahuddin Shaikh is op 14 September 1960 in Louis Trichardt gebore. Sy was die tweede uit die ses kinders van Salahuddin en Mariam Shaikh.

Nadat sy haar eerste skooljare voltooi het, het haar gesin na Pietersburg verhuis. Sy het in 1978 gematrikuleer en daarna studeer sy aan die Universiteit van Durban-Westville om 'n BA-graad in Arabies en Sielkunde te verwerf.

In 1984 het sy betrokke by die Azanian People’s Organisation (AZAPO) geraak en in 1985 is sy verkies as een van die lede van die uitvoerende komitee van die Islamitiese Vereniging van UD-W. Op 4 September 1985 is Shamima in hegtenis geneem in verband met die verspreiding van pamflette wat 'n verbruikersboikot teen Wit-ondernemings bevorder het. Op 20 Desember 1987 trou sy met haar mede-aktivis Na'eem Jeenah, hulle het twee kinders.

Sy was die redakteur van al-Qalam, 'n Moslem-gemeenskapkoerant van die Moslemjeugbeweging van Suid-Afrika. Onder haar redaksie was al-Qalam die vlagskip vir 'n progressiewe uitdrukking van Islam in Suid-Afrika. In 1993 het Shamima die Taraweeh-gebede by die 23ste Straat-moskee in Fiestas, Johannesburg gelei.

Sy het verklaar dat die Moslemgemeenskap moet in die 1994-verkiesings vir bevrydingsbewegings soos die African National Congress (ANC) en die Pan Africanist Congress (PAC) stem.

In April 1997 het sy die Hajj-pelgrimstog na Mekka onderneem.

As gevolg van kanker is sy op 8 Januarie 1998 / 9 Ramadan 1418, oorlede. Die gebede by haar begrafnis is op haar versoek, deur 'n vrou (haar vriendin Farhana Ismail) gelei.

Publikasies
-----------

Sy het twee manuskripte geskryf,

* *Journey of Discovery: A South African Hajj*
* *Women & Islam – The Gender Struggle in South Africa: The Ideological Struggle*

Bronne
------

1. ↑
2. ↑  "Death of a Muslim Joan of Arc". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Augustus 2007. Besoek op 13 Junie 2016.
3. ↑  "The national liberation struggle and Islamic feminisms in South Africa" (PDF). Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 26 Mei 2011. Besoek op 13 Junie 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: n2002045236
* VIAF: 6752858
* WorldCat Identities: lccn-n2002045236

 |
Die **Chinhoyi-grotte** (Sinoia-grotte) in Masjonaland-Wes in Zimbabwe is ‘n unieke natuurverskynsel.

Ligging
-------

Hierdie kalksteengrotte is naby die Alaska-kopermyn en 9km van die dorp Chinhoyi. Dit is 136km noordwes van Harare, langs die hoofpad wat lei na Karoi en die Otto Beit-brug by Chirundu op die grens tussen Zimbabwe en Zambië.

Ontstaan
--------

Kalksteengrotte word veroorsaak deur die inwerking van water op die oplosbare dolomietiese klip. Hierdie doolhof is ‘n geskatte 600 miljoen jaar oud en vorm deel van ‘n reuse onderaardse stelsel. In die vlak grond het ‘n deel van die bogrond ingestort en die ronde sinkgat veroorsaak.

Grotte
------

Dit bestaan uit ‘n netwerk van gange, kanale en spelonke met stalagmiete en stalaktiete. Die opvallendste kenmerk is die sinkgat met vertikale wande waarin op ‘n diepte van ‘n 50m die Sleeping Pool lê. Die water daarin is so helder dat tot 52m ver daardeur gesien kan word. Kenners skat die meer se diepte op ‘n 170m. Dwarsdeur die jaar wissel die watertemperatuur slegs tussen die 22º en 24ºC.

Geskiedenis
-----------

Tydens die Steentydperk was die eerste mense reeds hier. Daarna het die bewoners die grotte as bêreplek vir voedsel en as skuilplek teen aanvallers gebruik. In 1830 is die bewoners aangeval en is slagoffers in die meer gegooi. Die grotte en die bos rondom het ‘n groot rol gespeel in die folklore van die oorspronklike bewoners. Rituele vir die maak van reën het hier plaasgevind en daarom moes die heilige bos ongeskonde bly. Uit 1888 dateer Frederick Courtney Selous se eerste beskrywing van die grottestelsel.

Toerisme
--------

Die Chinhoyi-grotte en die terrein daar rondom is in 1955 tot nasionale park verklaar. Ervare en professionele duikers gebruik die poel gereeld as oefenplek. In 1992 het duikers van die V.S.A. se vloot tot ‘n diepte van 136m daarin afgedaal. Vir voëlkenners is die oorspronklike plantegroei ‘n paradys.

Lees ook
--------

* Albionbron
* Draakasemgat
* Gerhardminnebron
* Guinasmeer
* Oog van Kuruman
* Otjikotomeer
* Schoonspruitoog
* Wondergat
* Zuurbekom
* Oog (fontein)
* Warmwaterbronne van Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* Green, Lawrence G.: Full many a glorious morning. Kaapstad: Howard Timmins, 1968.
Ds. **Rudolf Stefanus Jacobus van Wyk** (plaas Hamelfontein, distrik Colesberg, Kaapkolonie, 18 Maart 1906 – 26 Julie 1978) was tussen 1938 en sy emeritering in 1971 predikant in vyf gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerke.

Herkoms
-------

Van Wyk is op die plaas Hamelfontein gebore waar ds. Dirk Postma die Gereformeerde kerk Colesberg op 8 Desember 1860 gestig het. Hy was die sesde seun en sewende kind van Jacobus Daniël van Wyk en Magdalena Hendrina (née De Klerk). ln 1938 is hy in die huwelik bevestig met Hendrina Johanna Coetzee. Uit dié geseënde huwelik is twee seuns gebore. Die een was professor aan RAU en die ander een verbonde aan die assuransiewese.

Opleiding
---------

Ná voltooiing van sy skoolloopbaan, skryf hy as student in aan die PUK met die oog daarop om predikant te word. Einde 1930 behaal hy die B.A.-graad en einde 1933 die B.D.-graad, om einde 1934 sy kandidaats te voltooi. As proponent lewer hy diens in die gemeentes Venterstad en Klerksdorp.

Gemeentediening
---------------

Mev. ds. R.S.J. (Hendrina) van Wyk.
As predikant het hy agtereenvolgens bedien: Fauresmith-kombinasie van 1938–1942, Barkly-Oos van 1942–1945, Kuruman van 1945–1949, Kimberley 1949–1953 en Bronkhorstspruit 1954–1971. In die kerkverband het hy in verskeie deputategroepe en kommissies gedien en was hy jare lank deputaat vir korrespondensie van die Klassis Lydenburg. 
Uit sy pen het talle artikels asook twee kosbare bundels Skrifoordenkings met die titel: *Balsem van Gilead* verskyn.

Aftrede en dood
---------------

Ná 'n bedieningstyd van 33 jaar, waarvan 17 jaar op Bronkhorstspruit, emeriteer hy in 1971 en bly woon te Bronkhorstspruit, tot sy afsterwe op 26 Julie 1978. Die kerkraad en gemeente het selfs ná sy emeritering nog met groot waardering van sy dienste gebruik gemaak. Twee weke voor sy afsterwe het hy vir die laaste keer die Woordbediening van hierdie kansel af waargeneem. In die sowat sewe jaar vandat hy geëmeriteer het, het hy in verskeie gemeentes op versoek gepreek. Veral in Springs het hy etlike maande lank so te sê elke Sondag gepreek. 

Ds. P.A. Smit skryf in ds. Van Wyk se lewensberig in die *Almanak* van 1979: "As sy opvolger hier op Bronkhorstspruit, wil ek getuig van oom Roelf en tant Henna se pragtige gesindheid teenoor my en my vrou en die mooi samewerking wat daar tussen ons bestaan het. Kerkraad, gemeente en gemeenskap van Bronkhorstspruit, sowel as die kerkverband, bring in dankbare herinnering die mooi werk van hierdie dienskneg van die Here wat eg Gereformeerd wou wees en gebly het tot sy dood toe."

Bronne
------

* (af)  Smit, ds. P.A. in De Bruyn, ds. F.R.P. et al. 1979. *Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 1980.* Potchefstroom: Administratiewe Buro.
Montering van die SR-71 Blackbird in die Lockheed Skunk Works.
Lockheed se ***Skunk works*** (Engels "skunk" beteken "muishond") verwys na vertroulik projekte (ook swartprojekte) wat hoofsaaklik vir die Amerikaanse Lugmag onderneem is/word. Die term word ook gebruik vir projekte wat werknemers sonder kennis van die maatskappy se bestuur uitvoer.

Oorspronklik was die naam **Skunk Works** deur Lockheed Martin gebruik as 'n semi-amptelike naam vir die navorsing- en ontwerpsafdeling Skunk Werke, wat 'n belangrike rol gedien het in die ontwikkeling van baie, soms geheime, vliegtuigprojekte.

Ontstaan
--------

Ben Rich en "Kelly" Johnson gee die oorsprong aan as Junie 1943 in Burbank, Kalifornië. Hulle verskaf basies dieselfde kronologie in hul outobiografieë, nou die amptelike Lockheed Skunk Works-storie: 

Die "Air Tactical Service Command" (ATSC) van die U.S. Army Air Force het vroeg in 1943 aan Lockheed Aircraft Corporation sy behoefte vir 'n straaljagter verduidelik. 'n Vinniggroeiende Duitse stralerbedreiging het Lockheed die geleentheid gebied om 'n vliegtuig te ontwikkel met die kragtigste stralerenjin wat die geallieerde magte op daardie stadium toegang toe gehad het, nl. die Britse Goblin. Lockheed is gekies om die straalvegter te ontwikkel omrede sy vorige belangstelling in stralerontwikkeling en sy vorige kontrakte met die Amerikaanse Lugmag. Een maand na die ATSC-Lockheedvergadering, het die jong ingenieur Clarence "Kelly" Johnson en ander mede-ingenieurs die aanvanklike XP-80 voorstel per hand aan die ATSC afgelewer. Twee dae later is die groen lig aan Lockheed gegee om ontwikkeling te begin, en die Skunk Works is gebore, met Kelly Johnson aan die stuur. 

Die formele kontrak vir die XP-80 het Lockheed eers op 16 Oktober 1943 bereik; sowat vier maande nadat werk reeds begin het. Dit blyk later 'n algemene praktyk by die Skunk Works te wees. Vele kere het 'n kliënt by die Skunk Works opgedaag met 'n versoek vir 'n produk, en met slegs 'n handdruk het die projek begin, met geen kontrakte in plek of enige amptelike voorleggingsproses nie. Kelly Johnson en sy span by Skunk Works het die XP-80 in net 143 dae ontwerp en gebou, sewe minder as wat vereis was.
Shaktisme is ’n godin-gesentreerde tradisie van Hindoeïsme.
**Shaktisme** of **Sjaktisme** (Sanskrit: शाक्तं *Śāktaṃ*; letterlik "die leerstelling van energie, krag, die Godin") is een van die vier groot tradisies in Hindoeïsme; daar word geglo die metafisiese werklikheid is vroulik en die Devi (Godin) is die hoogste wese. ’n Verskeidenheid godinne word aanbid, maar almal word beskou as aspekte van dieselfde oppergodin, Adi Parashakti. Shaktisme het verskillende subtradisies, wat wissel van dié wat gefokus is op die grasieuse Lakshmi tot dié wat Kali aanbid, en sommige Shakti-subtradisies verbind hul godin met Shiva of Vishnu.

Die *Sruti*- en *Smriti*-geskrifte van Hindoeïsme is ’n belangrike historiese raamwerk van Shaktisme. Ook belangrik is die geskrifte *Devi Mahatmya* en *Devi-Bhagavata Purana*, en Shakta Upanishads soos die *Devi Upanishad*. Veral die *Devi Mahatmya* word in Shaktism net so belangrik beskou as die *Bhagavad Gita*.

Die panteon van godinne in Shaktisme het gegroei ná die agteruitgang van Boeddhisme in Indië; Hindoe- en Boeddhistegodinne is saamgevoeg om die Mahavidya, ’n lys van 10 godinne, te vorm. Die mees algemene aspekte van Devi in Shaktisme sluit in Durga, Kali, Amba, Lakshmi, Parvati en Tripurasundari. Die godin-gebaseerde tradisie is veral gewild in Wes-Bengale, Assam, Tripura, Nepal en die buurstreke, waar feeste soos die *Durga puja* plaasvind.

Shaktistiese idees het Vaishnavisme en Shaivisme beïnvloed, waarin die godinne beskou word as *shakti* van onderskeidelik Vishnu en Shiva.
Papieragtige en blaaragtige skutblare aan die hanekam. Al die blare op die foto is skutblare.
’n **Skutblaar** is in plantkunde ’n aangepaste of gespesialiseerde blaar wat veral verbind word met die voortplantingstelsel soos ’n blom, groeias of teëlskub. Skutblare verskil dikwels, maar nie altyd nie, van die gewone blare. Hulle kan kleiner of groter wees of ’n ander kleur, vorm of tekstuur hê. Hulle lyk gewoonlik ook anders as die res van die blom, soos die kroon- en kelkblare. ’n Plant met skutblare word **skutblaardraend** genoem.

Soorte
------

Sommige skutblare is helderkleurig en lok insekte, óf saam met die blomdek of in die plek daarvan. Voorbeelde van plante met sulke skutblare is die poinsettia en bougainvillea: albei het groot, helderkleurige skutblare wat die heelwat kleiner, minder kleurryke blomme omring.

By grasse is elke blommetjie toegevou in ’n paar papieragtige skutblare, wat die **lemma** (onderste skutblaar) en **palea** (boonste skutblaar) genoem word, terwyl elke blompakkie (groep blommetjies) nog ’n paar skutblare by sy basis het bekend as die **kelkkaffie** (of graandoppie). Hierdie skutblare vorm die kaf wat van die graan geskei word.

Sommige plante het borsel- of skottelvormige skutblare. ’n Voorbeeld van ’n plant met laasgenoemde soort is die *Marcgravia evenia*. Vlermuise kan akoestiese seine van hulle af opvang.

’n **Profillum** is ’n blaaragtige struktuur wat om die steel van die aar van sommige biesies sit.

Galery
------

* Die skutblare van die bougainvillea lok insekte.
* Gekleurde skutblare van die poinsettia.
* ’n Artisjok.
* ’n Lemma (die opstaande liggrys blaartjie regs) by die aar van glanshawer.
* Gekleurde skutblare by die piesangplant.
* Vrugte van ’n soort grenadellablom omring deur gekleurde, stekelrige skutblare.
* Die borselagtige skutblare van die eenarige wolgras.
**Giora "Hawkeye" Epstein** (Hebreeus: גיורא אפשטיין‎) (gebore 20 Mei 1938 in Negba) is 'n afgetrede generaal van die Israeliese Lugmag wat volgens beskikbare inligting meer straalvliegtuie neergeskiet het as enige ander vlieënier in die Arabies-Israeliese konflikte.

Epstein het 17 straalvliegtuie, almal Egipties, afgeskiet. Die algemeen aanvaarde wêreldrekord ("*ace of aces*") vir straalvliegtuig teen straalvliegtuig gevegte is 21, deur Nikolay Sutyagin.

Epstein was 'n aktiewe Israeliese Lugmagvlieënier van 1963 tot 1998, toe hy afgetree het. Hy het daarna, soos baie ander afgetrede Israeli Lugmagvlieëniers, vir die El-Al lugdiens gewerk.

Vroeë loopbaan
--------------

Epstein het tydens die Suez-oorlog in 1956 by die Israeliese weermag aangesluit. Hy word toelating geweier tot die vliegskool, weens 'n hartdefek, maar word as 'n valskermsoldaat opgelei. Epstein verlaat die weermag in 1959. Twee jaar later doen hy weer aansoek by die vliegskool.

Na hy aanvaar is, begin hy met vliegopleiding. Weens sy besonder goeie sigvermoë word hy die bynaam "Hawkeye" (Valkoog) gegee. Daar word beweer dat Epstein oor die vermoë beskik het om 'n vliegtuig vier-en-twintig myl ver te kon waarneem, ongeveer drie keer verder as die gemiddelde vlieënier.

Oorwinnings: 1967-1973
----------------------

Epstein skiet sy eerste vliegtuig af op 6 Junie 1967 (gedurende die Sesdaagse Oorlog), toe hy 'n Egiptiese Soechoi-7 by El Arish afskiet. Gedurende die Uitputtingsoorlog in 1969-1970, skiet Epstein 'n MiG-17, nog 'n Soechoi-7 en twee MiG-21s af. Die res van die vliegtuie wat hy afskiet het was gedurende die 1973 Jom Kippoeroorlog. Oor die verloop van drie dae (18-20 Oktober 1973), skiet hy 'n Mi-8 helikopter en agt vegvliegtuie af: twee Soechoi-7s, twee Soechoi-20s en vier MiG-21s. Op 24 Oktober 1973, skiet Epstein nog drie MiG-21s af.

Agt van die oorwinnings behaal Epstein agter die kontroles van die Fransvervaardigde Mirage III, 'n deltavlerk-vegvliegtuig wat ontwerp is as 'n onderskepvliegtuig. Sy nege ander oorwinnings was in 'n IAI Nesher, 'n Israeli-vervaardigde weergawe van die Mirage V.

Latere loopbaan en aftrede
--------------------------

Na die Jom Kippoeroorlog, ontvang Epstein die *Medal of Ideal*, een van Israel se hoogste militêre eerbewyse. Hy was later die bevelvoeder van Mirage- en Kfir-eskaders. Epstein het missies in die F-16 gevlieg tot sy 60ste verjaarsdag. Na sy aftrede by die Israeliese Lugmag het hy as vlieënier vir die El-Al Lugdiens gewerk.

Epstein was die primêre fokus van die "*Desert Aces*" episode van die History Channel se reeks *Dogfights*. Die episode is die eerste keer uitgesaai op 10 Augustus 2007.
Sint **Augustinus van Kantelberg** (?-605) was 'n Italiaanse priester wat deur pous Gregorius I na Engeland gestuur is om die mense daar tot die Christendom te bekeer. Hy was die eerste aartsbiskop van Kantelberg.

Portret gemerk "Augustinus", uit die middel van die 8ste eeu wat moontlik Augustinus van Kantelberg uitbeeld.
Graf van Augustinus in Canterbury.
Augustinus was die prior (Latynse titel wat *eerste* beteken) van die Sint Andreasklooster in Rome wat deur pous Gregorius I gestig is. Dieselfde pous stel hom in 595 as die hoof van veertig monnike aan om 'n sending na Britannia te onderneem. Die doel van die sending was om koning Æthelberht van Kent (die Bretwalda van Engeland) en sy onderdane in die Koninkryk van Kent te kersten. Hierdie onderneming staan as die *Gregoriaanse missie* bekend.

Kent is waarskynlik gekies omdat Æthelberht met 'n Christelike prinses, Bertha die dogter van Charibert I, die Merowingiese koning van Parys, getrou het. Hulle het gedink dat sy 'n positiewe invloed op haar man gehad het. Voor die sending Kent bereik het, het hulle oorweeg om eerder om te draai, maar pous Gregorius spoor hulle aan om deur te druk. In 597 land Augustinus en sy missie op die Isle of Thanet. Vandaar reis hulle na Canterbury, die belangrikste stad in Æthelberhts se koninkryk.

Die missie was suksesvol. Koning Æthelberht bekeer homself tot die Christendom en gee die sendelinge toestemming om sy koninkryk te bearbei. Hy gee hulle ook land om 'n klooster buite die stadsmure van Canterbury te stig. Augustinus is daar as die eerste aartsbiskop van Kantelberg gewy. Hy bekeer talle van die koning se onderdane. Tydens 'n massabyeenkoms op die Kersfees van 597 het hy selfs duisende mense gedoop. Aangemoedig deur die sukses, stuur pous Gregorius in 601 bykomende sendelinge na Kent. Hy stuur ook bemoedigende briewe en geskenke vir die kerke. Alle pogings om die inheemse Keltiese biskoppe te oorreed om hulle aan die kerk van Rome te onderwerp loop egter op niks uit nie.

In 604 is Rooms-Katolieke biskoppe in Londen en Rochester aangestel. 'n Skool is ook opgerig om Angel-Saksiese priesters en sendelinge op te lei. Augustinus, wat blykbaar sy dood voel naderkom het, reël ook die wyding van sy opvolger, Laurentius van Kantelberg, een van die manne wat hom vanaf Rome vergesel het, om die tweede aartsbiskop van Kantelberg te word.

Augustinus van Kantelberg sterf waarskynlik in Mei van die jaar 604 of 605. Hy is kort daarna as 'n heilige verklaar. Sy gedenkdag val op 27 en 28 Mei en in Engeland op 26 Mei.
**Telemundo** is 'n Amerikaanse Spaans-landtelevisienetwerk wat besit word deur NBCUniversal Telemundo Enterprises, 'n afdeling van NBCUniversal, wat op sy beurt deur Comcast besit word. Dit is die Verenigde State se grootste verskaffer van Spaanse taalinhoud nasionaal, gevolg deur mededinger Univision, met programmering wat wêreldwyd in meer as 100 lande in meer as 35 tale gesindikeer word.

Die kanaal saai programme en oorspronklike inhoud uit wat op Latyns-Amerikaanse gehore in die Verenigde State en wêreldwyd gerig is, bestaande uit telenovela's, sport, realiteitstelevisie, nuusprogrammering en films - ingevoerd of Spaans genoem. Daarbenewens bedryf Telemundo NBC Universo 'n aparte kanaal wat gerig is op jong Spaanse gehore; Telemundo Digital Media, wat oorspronklike programmeringsinhoud versprei oor massamedia, die Telemundo en NBC Universo webwerwe; Puerto Rico gratiskyk-stasie WKAQ-TV; en internasionale verspreidingsarm Telemundo Internacional.

Telemundo se hoofkantoor is in Miami en dit bedryf 'n ateljee- en produksiefasiliteit in die Miami-voorstad Beacon Lakes en het 1 900 werknemers wêreldwyd. Die meerderheid van die programme van Telemundo word in 'n ateljeefasiliteit in Miami verfilm, waar 85% van die netwerk-telenovela's in 2011 verfilm is. Die gemiddelde premie-drama kos $70 000 om te vervaardig.
Die **Rugby-uitdaagreeks** – om borgskapredes bekend as die **SuperSport Rugby-uitdaagreeks** – is ’n plaaslike rugbykompetisie in Suid-Afrika. Die kompetisie word deur die Suid-Afrikaanse Rugbyunie georganiseer en al veertien Suid-Afrikaanse streek-/provinsiale spanne, asook die Welwitschias van Namibië en 'n Zimbabwiese Akademiespan neem deel. Die aanvangseisoen van die kompetisie was in 2017 en dit dien as plaasvervanger vir die Vodacombeker wat in 2015 ten einde geloop het.

Die kompetisie word gelyklopend met die Superrugbyseisoen gespeel. Dit dien as ’n belangrike ontwikkelingskompetisie vir Suid-Afrikaanse rugbyspelers.

Formaat
-------

Die 16 spanne is geografies in twee afdelings – Noord en Suid – ingedeel. Elke span sal deur die loop van die seisoen een keer teen die ander spanne in dieselfde afdeling speel – óf ’n tuis- óf ’n wegwedstryd. Die wenner en tweede plek van elke afdeling sal dan in die halfeindronde speel. Sommige wedstryde word na 'n neutrale plek as deel van 'n 'SuperStack'-inisiatief verskuif, waartydens drie wedstryde – waaronder ’n plaaslike amateurklubwedstryd – op een terrein gespeel word, met gratistoegang tot hierdie wedstryde om rugby onder alle sosiale groepe te bevorder.

Spanne
------

Die spanne wat in 2019 in die Rugby-uitdaagreeks meeding is:

Rugby-uitdaagreeks is in Suid-AfrikaBlou BulleBlou BulleValkeValkeGoue LeeusGoue LeeusPumasPumasWelwitschiasWelwitschiasGriffonsGriffonsVrystaat XVVrystaat XVGriekwasGriekwasLuiperdsLuiperdsHaaie XVHaaie XVBoland KavaliersBoland KavaliersGrens BulldogsGrens BulldogsOP KingsOP KingsSWD ArendeSWD ArendeWestelike ProvinsieWestelike ProvinsieZimbabwiese AkademiespanZimbabwiese AkademiespanLigging van spanne in die **Rugby-uitdaagreeks**   
  Noordelike Afdeling   
  Suidelike Afdeling

| Noordelike Afdeling |
| --- |
| Span | Geborgde naam |
| Blou Bulle | Vodacom Blou Bulle |
| Griekwas | Tafel Lager Griekwas |
| Griffons | Down Touch Griffons |
| Goue Leeus | Xerox Goue Leeus XV |
| Luiperds | Luiperds |
| Pumas | Steval Pumas |
| Valke | Hino Valke |
| Welwitschias | Windhoek Draught Welwitschias |

| Suidelike Afdeling |
| --- |
| Span | Geborgde naam |
| Boland Kavaliers | Boland Kavaliers |
| Grens Bulldogs | Grens Bulldogs |
| Natalse Haaie | Cell C Haaie XV |
| Oostelike Provinsie | Oostelike Provinsie Kings |
| SWD Arende | SWD Arende |
| Vrystaat Cheetahs | Toyota Vrystaat XV |
| Westelike Provinsie | DHL Westelike Provinsie |
| Zimbabwiese Akademiespan | Zimbabwiese Akademiespan |

### Uitslae

Die uitslae van die Rugby-uitdaagreeks se eindstryde is soos volg:

| Rugby-uitdaagreeks-eindstryde |
| --- |
| Seisoen | Wenner | Telling | Naaswenner |
| 2017 | Westelike Provinsie | 28–19 | Griekwas |
| 2018 | Pumas | 32–30 | Griekwas |
| 2019 | Griekwas | 28–13 | Pumas |

Sien ook
--------

* Curriebeker
Attiese helm wat in 'n Basiliek gevind is.
Die **Attiese helm** was 'n tipe helm wat in Antieke Griekeland ontstaan het en wyd gebruik is in Italië en die Hellenistiese wêreld. Die naam is 'n moderne historiografiese konvensie: "Terme soos Illiries en Atties word in argeologie gebruik om 'n spesifieke tipe helm aan te dui en wys nie op sy oorsprong nie". 

Die Attiese helm was soortgelyk aan die Chalkidisiese helm, maar het nie oor 'n beskermende deel vir die neus beskik nie. Alhoewel die gebruik daarvan in Griekeland nie so wydverspreid was soos die Korintiese of Thraciese helmtipes nie, het die Attiese helm baie gewild geword in Italië, waar die meeste voorbeelde daarvan gevind is. Baie Italiaanse mense het variasies van die Attiese helm gebruik, maar argeologies was dit veral prominent in Samnitiese en Lukaniese begrafnisse en kuns (byvoorbeeld in freskos).

Sie ook
-------

* Chalkidisiese helm
* Korintiese helm
* Thraciese helm

Galery
------

* 'n Seremoniële Attiese helm uit Suid-Italië, omstreeks 300 v.C.'n Seremoniële Attiese helm uit Suid-Italië, omstreeks 300 v.C.
* 'n Romeinse "kwasi-Attiese" helm, 2de eeu v.C.'n Romeinse "kwasi-Attiese" helm, 2de eeu v.C.
* Die Praetoriaanse Reliëf wat deel vorm van die Boog van Claudius, toon die tipe Attiese helm wat algemeen gedra is deur Romeinse offisiere. Hierdie tipe helmtipe is slegs bekend uit uitbeeldings in kunsDie Praetoriaanse Reliëf wat deel vorm van die Boog van Claudius, toon die tipe Attiese helm wat algemeen gedra is deur Romeinse offisiere. Hierdie tipe helmtipe is slegs bekend uit uitbeeldings in kuns

Bronne
------

* Connolly, Peter (1998). *Greece and Rome at War*. Londen: Greenhill Books. ISBN 978-1-85367-303-0.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Attic helmets***. |
’n Groep sportfotograwe met telefotolense.
’n Verskeidenheid telefotolense.
’n **Telefotolens** of **langafstandlens** verwys in fotografie en kinematografie na ’n lens waarvan die fokusafstand aansienlik langer is as by ’n "normale" lens. Dit laat die fotograaf toe om voorwerpe nader te bring, want hoe langer die fokusafstand is, hoe meer word voorwerpe vergroot; dit is veral nuttig in sport- en landskapfotografie.

Die twee ander soorte lense is "normale" en wyehoeklense.

Op foto's wat met ’n telefotolens geneem is, lyk die afstand kompakter as normaalweg vanweë die perspektief vanuit die verder afgeleë posisie van die fotograaf. Met langer lense is dit ook makliker om die agtergrond te verdof, selfs al is die velddiepte dieselfde. Die fotograaf kan dié verskynsel gebruik om ’n voorwerp te laat uitstaan teen ’n dowwe agtergrond.

By ’n normale lens in stilfotografie is die fokusafstand min of meer so groot soos die diagonale lengte van die filmraampie of beeldsensor. Vir 35 mm-kameras is die diagonale lengte 43 mm en ’n tipiese "normale" lens het ’n fokusafstand van 50 mm. ’n Telefotolens se fokusafstand is 85 mm en langer.

* 28 mm
* 50 mm
* 70 mm
* 210 mm

Die foto's bo is met verskillende fokusafstande met ’n 35 mm-kamera geneem.