recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Hermia Jooste (née De Wet).
**Hermia Jooste** (gebore De Wet, distrik Manana, Lichtenburg, Transvaal, 8 Februarie 1906 – Pretoria, 24 Maart 2004) was predikantsvrou in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk en van 1946 op Potchefstroom woonagtig waar haar man, prof. dr. J.P. Jooste (1900–1995), tot sy aftrede in 1970 aan die Teologiese Skool Potchefstroom verbonde was.

Hermia de Wet, 'n dogter van Wouter Johannes de Wet en Sophia Margaretha de Wet (née Geyer), het nadat sy die skooleindeksamen aan die Hoërskool Lichtenburg voltooi het, waarskynlik op Lichtenburg, na die Potchefstroomse Onderwyskollege gegaan, waar sy haar einde 1925 as onderwyseres bekwaam het. Van 1926 tot 1928 het sy eers op Sterkstroom-Wes, distrik Ventersdorp, en later op Manana (Lichtenburg) onderwys gegee, waarna sy op 31 Desember 1928 ontslag uit die onderwys gekry het.

Einde 1928 is sy met ds. J.P. Jooste getroud toe hy predikant was van Barkly-Oos. In 1931 het haar man predikant geword van Bethulie, waar hulle gewoon en gewerk het tot 1942, toe ds. Jooste ’n beroep na die pas gestigte gemeente Bloemfontein-Wes aangeneem het. In Bloemfontein het hulle gearbei tot 1946 toe haar man tot teologiese professor benoem is. Van toe af het sy saam met haar man tot sy dood in 1995, in Potchefstroom gewoon, en daarna tot en met haar dood in Huis Eikelaan in Potchefstroom.

Uit hul huwelik is vyf kinders gebore, onder wie die oudste seun, ds. J.A. Jooste (van 1955 tot aftrede in 1994 agtereenvolgens predikant van Koffiefontein, Windhoek, Burgersdorp en Noordrand.

Bronne
------

* (af)  Die Gereformeerde Vroueblad. 1959. *Die Gereformeerde vrou 1859-1959*. Potchefstroom: Potchefstroom Herald.
Kaart van die volkere in die omgewing van Rome in die 5de eeu v.C.
Die **Hernici** was 'n Italiese volk uit die Oudheid. Hul grondgebied was geleë in Latium tussen die Meer van Fucino en die Sacco-rivier (*Trerus*), begrens deur die Volsken in die suide en die Aequi en Marsi in die noorde.

Hulle kon lank hul onafhanklikheid bewaar, en was in 486 v.C. nog steeds sterk genoeg om 'n ooreenkoms op die basis van gelykwaardigheid te sluit met die Latyne (Dionysius van Halicarnassus, VIII 64, 68.). In 362 (Livius, VII 6 ff.) skei hulle hulself af van Rome en in 306 (Livius, IX 42.) word hul belangrikste stad Anagni ingeneem en gedegradeer tot *praefectura.* Maar Ferentinum, Aletrium en Verulae word beloon vir hul trou met die toestemming om 'n vry *municipium* te word, 'n posisie wat in daardie tyd verkieslik was bo die *civitas*.

Die naam van die Hernici, net soos dié van die Volsken, ontbreek op die lys van Italiaanse volke wat Polybius beskryf as leweransiers van troepe in 225 v.C.; teen hierdie tyd kan hul grondgebied dus nie apart gesien word van Latium in die algemeen nie, en dit is waarskynlik dat hulle toe al volledige Romeinse burgerskap gehad het. Die oudste Latynse inskripsies uit die gebied dateer van voor die Bondgenote-oorlog en vertoon geen lokale eienskappe.

Daar is geen bewys wat aantoon dat die Hernice ooit 'n dialek gepraat het wat werklik afgewyk het van dié van die Latyne nie; slegs een of twee aantekeninge toon aan dat hulle enkele eienaardighede in hul woordeskat gehad het, soos verwag kan word van 'n volk wat aan sy lokale gebruike vashou. Hul naam, met die agtervoegsel "*co*", plaas hulle egter in dieselfde groep as ander "co"-volke soos die Volsken (*Volsci*), wat klaarblyklik vroeëre bewoners van die weskus van Italië was, in teenstelling met byvoorbeeld die Latini wie se naam op die "no"-agtervoegsel eindig.
***Occident*** was in die tydperk tussen 1964 en 1968 'n verregse politieke beweging in Frankryk, wat dikwels ook as fascisties beskryf is. 'n Aantal lede van die groep het later bekende lede van regse politieke hoofstroompartye geword en selfs ampte as ministers beklee. 

Die groep, wat in 1964 deur Pierre Sidos gestig is, het hoofsaaklik studente as lede gewerf. *Occident* was uitgesproke anti-kommunisties, maar het tegelykertyd ook die regering van president Charles de Gaulle skerp aangeval en nou saamgewerk met die *pieds-noirs*, die Franse setlaars in Algerië. Die *pieds-noirs* het De Gaulle daarvan beskuldig dat hy hulle belange uitverkoop het.

Ná 'n aantal gewelddadige konfrontasies in Mei 1968, die maand waartydens die politieke onluste in Frankryk 'n hoogtepunt bereik het, is *Occident* deur die owerhede onwettig verklaar en ontbind. Baie van *Occident* se lede het by nuwe verregse groeperings soos *Groupe Union Droit* aangesluit.

*Occident* en die groeperings wat hom opgevolg het, maak almal gebruik van 'n Keltiese kruis as hulle simbool.

Bronne
------

* Charpier, Frédéric (2005). *Génération Occident*. Le Seuil. ISBN 978-2020614139.
* Shields, J.G. (2007). *The Extreme Right in France*. Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-09755-0.
**Stadsregte** het in Europa oorspronklik na die keiserlike of vorstelike voorreg verwys waardeur aan 'n nedersetting stadstatus toegeken is. Later is die term dikwels sinoniem gebruik vir die besondere regte wat aan stadstatus verbonde is, veral in teenstelling met die reg van landelike gebiede wat deur die plaaslike heersers bepaal is.

Die stadsregte wat vanaf die Middeleeue in Sentraal-Europa aan nedersettings toegeken is, het hulle oorsprong in Italiaanse voorbeelde wat by die Romeinse tradisie van stedelike selfbestuur aangesluit het.

Historiese ontwikkeling
-----------------------

### Markreg

Die ontwikkeling van stedelike nedersettings was nou gekoppel aan die stigting van permanente handelsplekke op die basis van bepaalde voorregte:

* met die sogenaamde *markvrede* is alle besoekers van 'n handelsplek teen enige vorm van geweldpleging beskerm;
* met die *markreg* het aanvanklik konings, later ook ander heersers die voorreg geniet om 'n handelsplek of markstad te stig; en
* onder die invloed van handelsgildes is die oorspronklike markreg uiteindelik tot 'n *stelsel van regsvoorskrifte* uitgebou waardeur aan die inheemse handel 'n reeks besondere voorregte verleen is soos byvoorbeeld die stapelreg: handelaars wat op hul reis deur 'n gebied 'n stad binnegekom het, was verplig om hul ware ook vir die plaaslike bewoners te koop aan te bied.

### Reg op versterkings, geregshowe en selfregering

Die oorkonde waarin aan die Duitse stad Höchst am Main op 12 Januarie 1356 stadstatus toegeken is
Die reg om 'n nedersetting te versterk was oorspronklik 'n koninklike voorreg wat later ook aan ander wêreldlike en geestelike heersers toegeken is. So het in Europa talle stedelike nedersettings ontstaan wat onder gesag van konings, biskoppe of plaaslike wêreldlike heersers gestaan het.

Vanaf die 13de eeu het talle stede reeds oor 'n aansienlike mate van selfregering beskik - naas die permanente markvrede en die immuniteit, wat stede geniet het, kon hulle nou ook 'n stelsel van laer geregshowe bestuur wat in die loop van die Middeleeue tot hoër howe uitgebrei is. Daarnaas is ook ander voorregte, wat deur heersers aan stede verleen is, geleidelik uitgebou tot 'n omvattende stelsel van stadsregte.

Die stedelike selfregering is vanaf die 12de en 13de eeu deur stadsrade en burgemeesters waargeneem, en met die afkondiging van stedelike grondwette het die stede ook regspersoonlikhede geword. In die Heilige Romeinse Ryk is die regsstelsels van 'n aantal ouer stede soos byvoorbeeld Maagdenburg en Lübeck ook deur nuutgestigte nedersettings oorgeneem sodat 'n aantal "regsfamilies" ontstaan het wat bepaalde regte gedeel het. As "regtelike moederstede" het Maagdenburg groot invloed op stedelike nedersettings in Sentraal- en Oos-Europa uitgeoefen, Lübeck op stede in die Oosseegebied en Freiburg im Breisgau op stede in Suidwes-Duitsland.

Bronne
------

* *Lexikon der Weltgeschichte*. Wiesbaden: Englisch 1977, bl. 353 en 490

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4125683-9

 |
2020 CD3 in kleur.
’n **Tydelike satelliet** is ’n voorwerp wat deur ’n planeet aangetrek is en dus ’n tydelike natuurlike satelliet van die planeet word. Anders as onreëlmatige mane van die groter buiteplanete van die Sonnestelsel, sal hulle eindelik óf hulle wentelbaan om die planeet verlaat óf teen die planeet bots. Die enigste voorbeelde wat waargeneem is, is 2006 RH120, ’n tydelike satelliet van die Aarde vir nege maande in 2006 en 2007, en 2020 CD3, wat in 2020 ontdek is. Sommige uitgediende ruimtetuie en vuurpyle is ook al in tydelike wentelbane waargeneem.

In astrofisika is ’n tydelike satelliet enige liggaam wat die Hill-sfeer van ’n planeet binnegaan – stadig genoeg dat dit vir ’n kort rukkie swaartekraggebonde aan die planeet raak.

Aantrek van satelliete
----------------------

Die dinamika van die aantrek van asteroïdes deur die Aarde is in simulasies op ’n superrekenaar ondersoek, en die resultate is in 2012 gepubliseer. Van 10 miljoen virtuele naby-aarde-asteroïdes, is 18 000 tydelik in ’n wentelbaan aangetrek. Die Aarde het minstens een tydelike satelliet van 1 m breed op enige gegewe oomblik, maar hulle is te dof om in huidige opnames op te spoor.

Volgens die simulasies word tydelike satelliete gewoonlik aangetrek en vrygelaat wanneer hulle een van twee punte (daar is altesaam vyf) verbysteek waar die Son en die planeet se swaartekrag in ewewig is, die Lagrange-punte L1 en L2. Die satelliet het gewoonlik wentelbane wat baie met die planeet s’n ooreenstem en word meestal aangetrek wanneer die planeet die naaste aan die Son (in die Aarde se geval in Januarie) of die verste van die Son af (Aarde: in Julie) is.

Net liggame wat ’n volle wentelbaan om ’n planeet voltooi, word streng gesproke as ’n tydelike satelliet beskou, maar sommige liggame word ook vir ’n korter tyd aangetrek.

Voorbeelde
----------

Tot in 2020 is twee voorwerpe waargeneem terwyl hulle tydelike satelliete was: 2006 RH120 en 2020 CD3. Volgens berekenings van sy baan om die Son kan 2006 RH120 die Aarde elke 20 tot 21 jaar teen ’n stadige spoed verbysteek, en kan in dié tyd ’n tydelike satelliet word.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die *Stolperstein* wat vir Hagar Brown aangebring in voor Marburgerstraße 9, Frankfurt am Main 
**Hagar Martin Brown** (14 Oktober 1889 tot 3 Junie 1940) ontvoeringsslagoffer, taxi-eienaar en slagoffer van die Duitse Nazi-bewind se mediese eksperimente. Brown is een van slegs vier swart Duitsers waarvoor daar herdenkingsstene, bekend as *Stolperstein* (Engels: *stumbling stone*, Afrikaans struikelsteen) aangebring is voor Marburgerstraße 9, Frankfurt am Main waar hy gewoon het tydens sy arrestasie. Daar is reeds meer as 75 000 *Stolpersteine* ter herdenking van Nazi-slagoffers in Duitsland aangebring. Hy is sover bekend die enigste voormalige Suid-Afrikaner waarvoor een aangebring is.

Lewensloop
----------

Volgens beskikbare Duitse rekords word Brown as gebore in Kaapstad, Kaapkolonie aangedui. Daar is ook verwysings na hom as komende van Liberië. Hy is nietemin in 1901 deur ‘n ryk bankier van Berlyn na Duitsland geneem teen sy wil. "Destyds is dit deur die aristokrate as elegant beskou om 'n Moor in diens te hê," het die toekomstige vrou Paula gesê. Twee jaar later het die bankier moeg geword vir sy "gelukbringer" en hom op straat gesit. Brown reis daarna na Hesse, waar hy later as chauffeur vir welgestelde gesinne werk. Paula, wat in Bisses in die noorde van Hesse gebore is, ontmoet Hagar Brown in 1923 in 'n restaurant in Frankfurt. Hulle trou in 1926 en het twee dogters, Hortense, gebore op 3 September 1926 en Lotte / Bijou, gebore op 5 Desember 1928. Die twee het die Sophia-skool in Bockenheim bygewoon. Hy het 'n taxi besigheid begin.

In 1936 word Brown en sy twee dogters gelys in die "Gekleurdes kaartstelsel" van die NSDAP se Rassepolitieke Kantoor vir 'Negers en Mulatto's' met die nommers 24 tot 26. Gedurende 1939 word Brown na 'n polisiestasie geneem en ernstig aangerand. Nazi-dokters het daarna hom gebruik om 'n chemikalie te toets. Dit het hom verlam. "Hulle het hom vier uur by hulle gehad, maar dit was genoeg om hom die res van sy lewe in die hospitaal te hou - dit was 'n jaar," het Paula Brown gesê. Hy is in Junie 1940 dood. Na die oorlog is sy graf na die "eredeel" van die Frankfurtse begraafplaas (*Gewann* I, M 2 42) verskuif ter erkenning van sy vervolging deur die Nazi's.
Verspreiding - Blou: epidemies; Groen: geïsoleerde gevalle.
**Slenkdalkoors**, ook genoem **sinkdalkoors** en tot 'n mindere mate **skeurdalkoors** of **skeurvalleikoors**, is 'n akute virussiekte wat deur insekte oorgedra word en hoefdiere soos skape, bokke en beeste aantas. Dit word hoofsaaklik deur muskiete versprei. Slenkdalkoors hou ook 'n groot gesondheidsgevaar vir die mens in.

Die naam "slenkdalkoors" kom van die Slenkdalgebied in Kenia, waar die siekte die eerste keer beskryf is. Die virus is die eerste keer in 1930 tydens 'n epidemie onder skape in die Slenkdalgebied in Afrika geïsoleer.

Die siekte kom gewoonlik in die laat somer voor as dit warm en die lugvogtigheid hoog is. Die grootste risiko vir besmetting kom by veeartse, veeboere en plaaswerkers voor.

Gebruik as biologiese wapen
---------------------------

Slenkdalkoors was een van meer as 'n dosyn agente waarop die Verenigde State van Amerika navorsing gedoen het as potensiële biologiese wapens voordat hulle hul biologiese program gestaak het.
**Hafez al-Assad** (Arabies: حافظ الأسد‎ '**Ḥāfiẓ al-ʾAsad'**, Levantynse Arabies: [ˈħaːfezˤ elˈʔasad], Moderne standaard Arabies: [ħaːfɪðˤ al'ʔasad]; 6 Oktober 1930 - 10 Junie 2000) was 'n Siriese politikus wat van 1971 tot 2000 as president van Sirië gedien het. Hy was ook premier van 1970 tot 1971, asook streeksekretaris van die Streekbevel van die Siriese streekstak van die Arabiese Sosialistiese Ba'ath-party en sekretaris-generaal van die nasionale bevel van die Ba'ath-party van 1970 tot 2000.

Assad het aan die Siriese staatsgreep in 1963 deelgeneem, wat die Siriese streekstak van die Arabiese Sosialistiese Ba'ath-party aan bewind gebring het, en die nuwe leierskap het hom aangestel as bevelvoerder van die Siriese lugmag. In 1966 neem Assad deel aan 'n tweede staatsgreep, wat die tradisionele leiers van die Ba'ath-party omver gewerp het en 'n radikale militêre faksie onder leiding van Salah Jadid aan bewind gebring het. Assad is deur die nuwe regering as minister van verdediging aangestel. Vier jaar later het Assad 'n derde staatsgreep geïnisieer wat Jadid verdryf en homself aangestel het as die onbetwiste leier van Sirië.

Assad het die Ba'ath-regering de-radikaliseer toe hy die mag oorgeneem het deur meer ruimte aan private eiendom te gee en die land se buitelandse betrekkinge met lande te versterk wat sy voorganger as reaksionêr beskou het. Hy het tydens die Koue Oorlog op die beurt by die Sowjetunie gestaan ​​op sy beurt vir steun teen Israel, en terwyl hy die pan-Arabiese konsep van die vereniging van die Arabiese wêreld in een Arabiese nasie laat vaar het, het hy probeer om Sirië te verdedig van die Arabiese belange teen Israel.. Toe hy aan bewind kom, het Assad staatsdienste volgens sektariese grense georganiseer (die Sunniërs het die hoofde van politieke instellings geword, terwyl die Alawiete die leër oor militêre, intelligensie en veiligheidsapparate oorgeneem het). Die vroeëre kollegiale magte van die Baath-besluitneming is ingekort en na die Siriese presidentskap oorgeplaas. Die Siriese regering het in die normale sin van die woord opgehou om 'n eenpartystelsel te wees, en is verander in 'n eenpartystaat met 'n sterk presidentskap. Om hierdie stelsel te handhaaf, is 'n persoonlikheidskultus wat op Assad en sy gesin gesentreer is, geskep deur die president en die Ba'ath-party.

Nadat Assad die belangrikste inisiatiefbron in die Siriese regering geword het, het Assad na 'n opvolger begin soek. Sy eerste keuse was sy broer Rifaat, maar Rifaat het probeer om die mag in 1983–84 aan te gryp toe Hafez se gesondheid twyfel. Rifaat is daarna in ballingskap gebring toe Hafez se gesondheid herstel het. Hafez se volgende keuse as opvolger was sy oudste seun, Bassel. Bassel is egter in 1994 in 'n motorongeluk oorlede, en Hafez draai na sy derde keuse - sy jonger seun Bashar, wat destyds geen politieke ervaring gehad het nie. Hierdie skuif is binne sommige kwartale van die Siriese regerende klas met kritiek beywer, maar Assad het volgehou met sy plan en het verskeie amptenare wat teen hierdie opvolging gekant was, gedemoveer. Hafez is in 2000 oorlede en Basjar het hom as president opgevolg.
**Tygervallei** was van 1966 se algemene verkiesing tot in 1994 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad. Sy grense het in sekere opsigte ooreengestem met die kiesafdeling Kaapse Vlakte, wat van 1929 tot voor die algemene verkiesing in 1958 bestaan het.

In die eerste verkiesing (1966) en die tweede (1970) in Tygervallei is Alexander van Breda onbestrede vir die Nasionale Party verkies. In 1974 stel die Verenigde Party 'n kandidaat, I.S. Lehr, teen hom, maar Van Breda wen met 'n meerderheid van 5 035, terwyl Lehr net 2 297 stemme kon kry. Van Breda bly jare lank Volksraadslid vir Tygervallei, wat 'n veilige N.P.-setel was tot in 1994.

Sien ook
--------

Bellville, Claremont, Constantia, De Kuilen, Durbanville, Groenpunt, Groote Schuur, Kaapse Vlakte, Kaapstad-Hawe, Kaapstad-Kasteel, Kaapstad-Sentraal, Kaapstad-Tuine, Liesbeek, Maitland, Mowbray, Nuweland, Parow, Pinelands, Rondebosch, Seepunt, Simonstad, Soutrivier, Suid-Skiereiland, Vasco, Woodstock, Wynberg

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (red.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* (af)  Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910-1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.
Die **sleutelblomme** (orde *Primulales*) bestaan uit drie families en ongeveer 1 700 spesies met 'n wêreldwye verspreiding. Die mirtingfamilie (*Myrsinaceae*) bestaan hoofsaaklik uit bome en struike wat in die tropiese wêrelddele groei, terwyl die sleutelblomfamilie (*Primulaceae*) merendeels uit meerjarige kruide bestaan wat in die gematigde en koue dele van die Noordelike Halfrond groei. Die sleutelblomme (orde *Primulales*) is 'n relatief klein plantegroep wat uit drie families en ongeveer 1 700 spesies bestaan.

*Primula officinalis*
Hulle het almal afwisselende, enkelvoudige blare en reëlmatige blomme, waarvan die kranse uit vyf dele bestaan. Die meeldrade is meestal aan die kroonblare vergroei. Die *Theophrastaceae* is 'n klein familie met vier genera en ongeveer 70 spesies wat slegs in Amerika en op die Wes-Indiese Eilande voorkom. Geeneen van die spesies het noemenswaardige ekonomiese of estetiese waarde nie. Die sleutelblomfamilie (*Primulaceae*) bestaan uit ongeveer 22 genera en 600 spesies, waarvan die meeste in die gematigde en koue dele van die Noordelike Halfrond voorkom.

Verreweg die meeste spesies behoort tot die genus *Primula* (egte sleutelblomme). Die meeste van die lede van die familie is laaggroeiende (25 tot 50 cm), meerjarige kruide, maar sommige van hulle word tot 120 cm hoog. Die gesteelde blomme word alleen of in skermvormige bloeiwyses gedra en die kroonblare van die blomme is gedeeltelik vergroei en vorm 'n buis met vyf lobbe. Baie van die spesies word vanweë hul aantreklike blomme, wat 'n groot verskeidenheid van kleure kan aanneem, in tuine aangeplant.

*Primula* *officinalis* en *Primula elatio*r is byvoorbeeld sleutelblomme wat dikwels in Suid-Afrikaanse tuine aangetref word. Die mirtingfamilie (*Myrsinaceae*) se blomme kom baie met die van die *Primulaceae* ooreen, maar in teenstelling met die meeste *Primulaceae* is die meeste *Myrsinaceae* bome of struike wat in die tropiese of subtropiese wêrelddele groei. Die familie bestaan uit ongeveer 32 genera en 1 000 spesies.

Die grootste genera is *Ardisia*, met ongeveer 240 spesies, *Rapanea*, met ongeveer 140 spesies, *Maesa*, met ongeveer 100 spesies, en *Embelia*, met ongeveer 60 spesies.

Van laasgenoemde drie genera, asook van die genus *Myrsine*, is daar ook verteenwoordigers (1 of 2 elk) in Suider-Afrika. Die bekendstes is die Kaapboekenhout (*Rapanea melanophloeos*), 'n algemene spesie in inheemse woude van Kaapstad tot in Zimbabwe en hoër op in Afrika, en die mirting (*Myrsine africana*) met hoofsaaklik dieselfde verspreiding. Die mirting is in Suid-Afrika en baie ander wêrelddele ’n gewilde tuinplant.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0-908409-66-4, volume 25, bl. 209, 210

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q1808297
* Fossilworks: 54918
* ITIS: 23879
* Plazi: E6F41538-ABEE-F130-FC5A-A545EDF62817
* Tropicos: 43000051

 |
**Thalys**  

Internasionale gemeenskaplike onderneming  


---

**Regsvorm**   

Koöperasie met beperkte verantwoordelikhede volgens Belgiese reg 

---

**Leuse**  

*Bienvenue chez nous*  
 ("Welkom by ons")

---

**Hoofkwartier**  

 België (Brussel)

---

**Stigting**  

1995

---

**Aandeelhouers**  

62% SNCF  
28% SNCB  
10% Deutsche Bahn

Agnès Ogier, CEO

---

**Produk**  

Hoëspoedtreindienste  



---

**Webtuiste**  

*www.thalys.com*

**Thalys** [ˈtaːlɪs] is 'n Europese hoëspoedtrein wat op die Franse TGV-tegnologie gebaseer is.

Thalys is nie afkorting nie, maar 'n kunswoord of ligatoom wat deur bemarkingstratege ontwikkel is. Hierdie kunswoord kan in alle taalgebiede, waar Thalys-treine loop, ewe maklik uitgespreek word.


|  |  |
| --- | --- |
|  | Hoëspoedtreine |
| Acela Express | Aérotrain | AGV | AVE | Eurostar | Eurostar Italia | Flytoget | Gautrein | InterCityExpress | JR-Maglev MLX01 Magneetsweeftreine | Pendolino | Sapsan |Shinkansen | Singapoerse MRT | TGV | Thalys | Treno Alta Velocità | Transrapid | X 2000 |
Die **Orde van Cisterciënsers van die Streng Observansie** (O.C.S.O.: *Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae*) is ’n Katolieke godsdiensorde van peinsende kloosterlinge wat die *Regula Benedicti* volg. Hulle is ’n tak van die Orde van Cisterciënsers (Bernardyne) en word gewoonlik **Trappiste** genoem.

Daar is sowat 170 Trappistekloosters in die wêreld, wat ’n tuiste bied vir omtrent 2 100 monnike en 1 800 nonne.

Geskiedenis
-----------

Die orde se naam is afgelei van La Trappe-abdy (of *La Grande Trappe*) in die Franse provinsie Normandië. ’n Hervormingsbeweging het in 1664 hier begin uit reaksie teen die verslapping van praktyke in baie Cisterciënsiese kloosters. Die hervorming is gelei deur Armand Jean le Bouthillier de Rancé, ’n leek wat tussen 1660 en 1662 amptelik by die abdy aangesluit en in 1663 die ab daarvan geword het. In 1892 het die hervormde "Trappiste" weggeskeur van die Orde van Cisterciënsers en met die goedkeuring van die pous ’n onafhanklike orde gestig.

Kloosterlewe
------------

Die Trappiste lewe volgens die *Regula Benedicti* van sint Benedictus, wat in die 6de eeu geskryf is en waarin die ideale en waardes van ’n kloosterlewe uiteengesit word.

"Streng observansie" dui op die Trappiste se doel om die *Regula Benedicti* streng te volg en die drie geloftes af te lê wat daarin uitgestippel word: stabiliteit, lojaliteit aan die kloosterlewe en gehoorsaamheid. Sint Benedictus se aandrang op min praat het in ’n mate ’n invloed op hul lewenswyse, hoewel hulle nie ’n gelofte van stilte aflê soos dikwels geglo word nie. Trappiste praat gewoonlik net wanneer dit nodig is; ’n geklets word dus sterk ontmoedig. Volgens sint Benedictus versteur ’n gepraat ’n dissipel se stilte en ontvanklikheid, en dit kan hom in die versoeking lei om sy eie wil te volg in plaas van dié van God. ’n Gepraat wat lei tot onwelwillende vermaak en gelag, word as boos beskou en is verbode.

’n Trappiste-gebaretaal, wat verskil van ander vorme van kloostergebaretaal, het ontwikkel sodat praat onnodig is. Maaltye word gewoonlik in algehele stilte genuttig omdat lede van die orde veronderstel is om na ’n voorlesing te luister.

Trappiste eet nie die vleis van "vierpotige diere" nie, maar wel vis. Hul maaltye bestaan hoofsaaklik uit "groente, bone en graanprodukte".
Die eilande van die Karibiese See, wat ook onder die term Wes-Indiese eilande saamgevat word, bestaan uit die Lucayan-argipel (Bahamas en die Turks- en Caicoseilande), die **Klein-Antille** (Engels: *Lesser Antilles*; Frans: *Petites Antilles*; Nederlands: *Kleine Antillen*; Papiaments: *Antias Menor*; Spaans: *Antillas Menores*) en die Groot-Antille. Die Klein-Antille sluit die Amerikaanse Maagde-eilande, die Britse Maagde-eilande, Anguilla, Sint Maartin met Saint-Martin in die noorde en Sint Maarten in die suide, Saba, Sint Eustatius, Sint Bartolomeus, St. Kitts en Nevis, Antigua en Barbuda, Montserrat, Guadeloupe, Dominica, Martinique, St. Lucia, Barbados, St. Vincent en die Grenadine, Grenada, Trinidad en Tobago Bonaire, Curaçao en Aruba in. 

Ligging van die Klein-Antille (groen) in die Karibiese gebied
Die Klein-Antille bestaan meestal uit jong vulkaniese rots of koraaleilande, terwyl die Groot-Antille uit kontinentale rots bestaan. Die Klein-Antille beslaan net 10% van Wes-Indië se oppervlakte en huisves ook net 10% van die bevolking.

Die Klein-Antille was vroeër 'n strategies belangrike hawe onderweg na die Amerikas. In die koloniale tydperk, toe die oorheersing van die see 'n land se mag gedefinieer het, was die eilande slagvelde vir verskeie imperiale magte, veral Spanje, Frankryk, Nederland en die Verenigde Koninkryk. Die eilande is aan die begin gekoloniseer vir hul hulpbronne, maar het later as belangrike vasmeerpunte vir skepe op hul reis tussen Europa en die Nuwe Wêreld gedien. Met die opkoms van kommersiële lugrederye het die strategiese waarde van die eilande stadigaan verminder.

Die eilande kan in kontras gebring word met die Groot-Antille.

Lande van die Klein-Antille
---------------------------

* Vlag van Amerikaanse Maagde-eilande Amerikaanse Maagde-eilande (Verenigde State)
* Vlag van Anguilla (eiland) Anguilla (Verenigde Koninkryk)
* Vlag van Antigua en Barbuda Antigua en Barbuda
* Vlag van Aruba Aruba (Koninkryk van die Nederlande)
* Vlag van Barbados Barbados
* Vlag van Bonaire Bonaire (Nederland)
* Flag of the British Virgin Islands Britse Maagde-eilande (Verenigde Koninkryk)
* Vlag van Curaçao Curaçao (Koninkryk van die Nederlande)
* Vlag van Dominica Dominica
* Vlag van Grenada Grenada
* Vlag van Guadeloupe Guadeloupe (Frankryk)
* Vlag van Martinique Martinique (Frankryk)
* Vlag van Montserrat Montserrat (Verenigde Koninkryk)
* Nueva Esparta (Venezuela)
* Vlag van Saba Saba (Nederland)
* Vlag van Sint Bartholomeus Sint Bartholomeus (Frankryk)
* Vlag van St. Kitts en Nevis St. Kitts en Nevis
* Vlag van St. Lucia St. Lucia
* Vlag van Saint-Martin Saint-Martin (Frankryk)
* Vlag van St. Vincent en die Grenadine St. Vincent en die Grenadine
* Vlag van Sint Eustatius Sint Eustatius (Nederland)
* Vlag van Sint Maarten Sint Maarten (Koninkryk van die Nederlande)
* Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago
* Federale afhanklikhede (Venezuela)

Bronne
------

* (en)  Rogonzinski, Jan (2000). *A Brief History of the Caribbean*. Londen: Penguin. ISBN 978-0-452-28193-6.
Die klawersimbool.
Klawerhere.
**Klawers** ♣ is een van die vier kleure, of stelle, speelkaarte in 'n Franse pak. Dit stem ooreen met die stel akkers  in 'n Duitse pak kaarte.

Die oorspronklike Franse naam is *Trèfle*, wat "klawer" beteken, en die kaartsimbool is 'n klawer met drie blare. Die Italiaanse naam is *Fiori* ("blom"). Die Engelse naam, *Clubs*, is afgelei van die stel *Bastoni* ("knuppels") in Spaanse kaarte.

In Duitsland is dié stel bekend as *Kreuz* ("kruis"), veral in die internasionale skatregulasies. In Oostenryk is dit weer feitlik uitsluitlik as *Treff* bekend, wat 'n verwysing na die Franse naam is, veral in brug waar Franse name gewoonlik oorheers. So word hartens *Cœur* genoem in plaas van *Herz*.

Eienskappe
----------

Die simbool vir dié stel is 'n baie gestileerde klawer met drie blare en 'n stingel wat na onder wys. Klawers is gewoonlik swart, maar kan ook groen wees, soos in 'n brugpak (waar dit saam met ruitens een van die minder belangrike kleure is.

Hier onder is die klawers van 'n Franse standaardpak van 52 kaarte (die klawerridder wat in tarotkaartspeletjies gebruik word, word nie vertoon nie):

* AasAas
* 22
* 33
* 44
* 55
* 66
* 77
* 88
* 99
* 1010
* BoerBoer
* VrouVrou
* HeerHeer

Vierkleurpakke
--------------

Die vier ase van 'n vierkleurpak. Klawers is hier groen.
Vierkleurpakke word soms in toernooie of aanlyn gebruik.
In vierkleurpakke kan klawers so lyk:

* groen ♣ in Amerikaanse brug en poker, Engelse poker en Franse en Switserse vierkleurpakke
* swart ♣ in Duitse skatpakke
* blou   ♣ in Engelse brug- en sommige Amerikaanse pakke of
* pienk ♣ in sommige vierkleurpakke.

Unicode
-------

In Unicode kom 'n swart simbool ♣ en wit simbool ♧ voor.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Klawers (speelkaarte).
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Herodotos** van Halikarnassos (Grieks: **Ἡρόδοτος Ἁλικαρνᾱσσεύς**, oftewel *Hēródotos Halikarnāsseús*) was 'n Griekse historikus van die 5de eeu v.C. (omstreeks 484 v.C. – omstreeks 425 v.C.) wat beskou word as die "Vader van Geskiedenis" as vakgebied in die Westerse kultuur. Hy was die eerste historikus sover bekend wat sy materiaal stelselmatig versamel het, die akkuraatheid daarvan tot 'n mate getoets het en dit op 'n goed geordende en lewendige manier aangebied het. Hy is byna uitsluitlik bekend vir sy bundel *Die Geskiedenisse*, 'n verslag van sy "ondersoeke" (Grieks: ἱστορίαι, 'n woord wat in Latyn oorgeneem is en die hedendaagse betekenis van "geskiedenis" aangeneem het) na die oorsake van die Grieks-Persiese oorloë wat plaasgevind het in 490 en 480-479 v.C. Hy het hom veral onderskei deurdat hy gebeure wat andersins kwalik gedokumenteer sou wees, in 'n vertellende trant weergegee het; maar ook weens sy dikwels omslagtige beskrywings van die verskillende plekke en volke wat hy tydens sy wye omswerwinge in die lande aan die Middellandse en Swartsee teëgekom het. Alhoewel sommige van sy stories nie volkome akkuraat was nie, het hy beweer dat hy slegs weergegee het wat aan hom vertel is.

Nota
----

1. ↑  New Oxford American Dictionary, "Herodotos", Oxford University Press

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BIBSYS: 90136153
* BNE: XX903903
* BNF: cb119073789 (data)
* CANTIC: a10492793
* CiNii: DA0057958X
* GND: 118549855
* ISNI: 0000 0001 2353 0125
* LCCN: n79086888
* LNB: 000030389
* MusicBrainz: 07b1876f-1afc-43c8-8d28-1d3498ef0654
* NDL: 00443136
* NKC: jn19981001510
* NLA: 35757038
* NLG: 18899
* NLI: 000062481
* NLK: KAC199612186
* NLP: A11876529
* NSK: 000051756
* NTA: 06894845X
* RERO: 02-A000079947
* RSL: 000082455
* The SBN id CFIV036084 is not valid.
* SELIBR: 60617
* SUDOC: 085720917
* Trove: 1073569
* ULAN: 500257721
* VIAF: 100225976
* WorldCat Identities: lccn-n79086888

 |
**Vauxhall Motors** ([ˈvɒksɔːl]; amptelik geregistreer as **General Motors UK Limited**) is 'n Britse motorvervaardiger en -verspreider wat sy hoofkwartier in Luton, Engeland het. Vauxhall Motors was 'n dogteronderneming van die Duitse Adam Opel AG wat op sy beurt deur die Amerikaanse motorreus General Motors (GM) besit was.

Die onderneming bemark passasiersvoertuie en ligte vragmotors onder die Vauxhall-handelsmerk, terwyl dit in die verlede ook busse en vragmotors onder die Bedford-handelsnaam verkoop het. Vauxhall is tans die motorhandelsmerk met die tweede meeste verkope in die Verenigde Koninkryk.

Vauxhall is in 1857 deur Alexander Wilson as 'n pomp- en mariene enjinvervaardiger in die Londense Vauxhall-buurt gestig, wat sy produkportefeulje in 1903 met die ontwikkeling van 'n enkelsilinder-voertuig na motors uitgebrei het. In 1925 is die onderneming, wat reeds in 1905 weens ruimtelike beperkings na Luton in Bedfordshire verskuif is, deur GM oorgeneem. Bedford Vehicles is in 1930 as 'n dogteronderneming van Vauxhall vir die vervaardiging van kommersiële voertuie gestig. Gedurende verskeie tye in sy geskiedenis was Vauxhall Motors by motorsport betrokke, so onder meer by die *British Touring Car Championship*.

Vauxhall het aanvanklik op die luukse motormark gefokus en eers ná die Tweede Wêreldoorlog begin om toenemend voertuie vir die massamark te vervaardig. Sedert 1980 is Vauxhall se motorreekse gerasionaliseer. So word die meeste modelle tans in Rüsselsheim, Duitsland ontwerp en ontwikkel en is die meeste Vauxhall- en Opel-reekse identies. Die Vauxhall-handelsnaam is sedert die 1980's beperk tot die Verenigde Koninkryk, die Kanaaleilande en die Eiland Man.

Vauxhall bedryf twee vervaardigingsaanlegte in Luton en Ellesmere Port. Die Luton-aanleg, waar hoofsaaklik kommersiële voertuie vervaardig word, het 'n kapasiteit van ongeveer 100 000 eenhede per maand, met sowat 900 werknemers in diens. Die fabriek in Ellesmere Port met 1 880 werknemers het 'n kapasiteit van 187 000 eenhede en vervaardig hoofsaaklik passasiersvoertuie.

'n Groot deel van die motors wat in die Verenigde Koninkryk onder die handelsnaam Vauxhall verkoop word, word in Opel-aanlegte in Duitsland, Spanje en Pole vervaardig, terwyl rofweg 80 persent van alle deur Vauxhall-vervaardigde motors vir uitvoer bestem is en merendeels onder die Opel-handelsnaam verkoop word.

Na 92 jaar van eienaarskap verkoop General Motors Vauxhall in 2017 aan die Franse motorvervaardiger Groupe PSA.
Die Vatopedi-klooster van die nabygeleë strand af gesien.
*Die Heilige Drie-eenheid*, ’n fresko aan die plafon van die ingang na die Katolikon.
Die klooster van naby af.
Die **Heilige en Groot Klooster van Vatopedi** (Grieks: Βατοπέδι) op Berg Athos in Griekeland is in die tweede helfte van die 10de eeu gebou deur drie monnike, Athanasius, Nicholas en Antonius van Adrianopel, wat dissipels van Athanasius van Athos was.

Verskeie geboue is sedertdien gebou, die meeste in die Bisantynse tydperk en tydens die 18de en 19de eeu toe die klooster op sy hoogtepunt was. Sowat 100 monnike woon vandag in die klooster en uitgebreide herstelwerk aan die groter geboue is op pad.

Vatopedi se skiti's
-------------------

Twee groot skiti's (kloostergemeenskappe) behoort tot Vatopedi: die Agiou Andrea (St. Andreas) in Karyes en die Agiou Dimitriou (St. Demetrius) naby die hoofklooster. Ander, kleiner skiti's val ook onder die klooster.

Hoofgeboue
----------

* Die Katolikon (hoofkerk)
* Die eetsaal
* Die kloktoring uit die Bisantynse tyd
* Die 10de-eeuse noordoos-toring wat nou die biblioteek huisves

Skatte
------

In die klooster is ’n gordel wat deur sommige geglo word aan die Maagd Maria behoort het en wat sy aan Tomas gegee het. ’n Silwer-reliekhouer met juwele versier en met die kopbeen van Johannes Chrysostomus word in die klooster gehou en kan volgens Oosters-Ortodokse Christene help met wonderhelings. Daar is ook verskeie ikone.

In die biblioteek is die *Vatopedi-handves*, ’n Middeleeuse koninklike handves uit die 13de eeu van Iwan Asen II van Bulgarye wat aan die klooster opgedra is. Dit is in 1929 in die klooster se argiewe ontdek. Die biblioteek bevat ook 2 000 manuskripte en 35 000 gedrukte boeke.

Ikone
-----

Daar is sewe ikone in die klooster van die Moeder van God wat glo wonderwerke kan meebring: Elaiovrytissa, Ktetorissa (Vimatarissa), Esphagmeni, Pantanassa, Pyrovolitheisa, Antiphonitria en Paramythia.
Die **patat** (*Ipomoea batatas*) is 'n dikotiele plant wat behoort tot die familie *Convolvulaceae*. Dit is 'n groot bron van stysel met 'n soet smaak, die knolagtige wortels is 'n wortelgroente. Die jong blare en lote word soms geëet as groenigheid. Van die sowat 50 genera en meer as 1 000 spesies van *Convolvulaceae*, is *I. batatas* die enigste gewas van groot belang - 'n paar ander word plaaslik gebruik, maar heelparty is eintlik giftig. Patats is net verlangs verwant aan die aartappel (*Solanum tuberosum*) en behoort nie aan die nastergalfamilie (*Solanaceae*) nie.

Die genus *Ipomoea* van die patat bevat ook verskeie tuinblomme genaamd "morning glories", alhoewel die term gewoonlik nie uitgebrei word na *Ipomoea batatas* nie. Sommige kultivars van *I. batatas* word as ornamentele plante gekweek.

Die plant is 'n meerjarige kruidagtige wingerdstok, met alternatiewe hartvormige of handvormige gelobde blare en mediumgrootte blomme. Die eetbare knolagtige wortel is lank en spits, met 'n gladde skil waarvan die kleur wissel tussen geel, oranje, rooi, bruin, pers en beige. Die vlees wissel van beige tot wit, rooi, pienk, geel, oranje en pers. Patatrasse met wit of liggeel vlees is minder soet en klam as diegene met rooi, pienk of oranje vlees. 

Patatkoek van Réunion
Die term **Hafiz** (Arabies: حافظ, ḥāfiẓ; afgelei van حفظ ḥafiẓa "behoed"; meervoud حفاظ ḥuffāẓ; vroulike vorm: *Hafiza*) verwys in Arabies na 'n Islamitiese gelowige wat die hele Koran gememoriseer het en by besondere geleenthede dele daarvan kan voordra. Koran-voordragte volg bepalde reëls wat uitspraak en intonasie betref en is sodoende spreeksange.

'n Hafiz word in Moslemgemeenskappe hoog gewaardeer omdat hy volgens hulle beskouing die Woord van God verinnerlik het. Blindes en ander liggaamlik gestremdes word tradisioneel dikwels *Hafiz* en geniet sodoende hoë aansien.

Die Koran kan in verhouding tot sy lengte vanweë sy ryme en metriek relatief maklik gememoriseer word. Baie Arabiese biografieë gee die ouderdom van geleerdes waarin hulle *Hafiz* (en later *Imam* of voorbidder) geword het. So het die geskiedkundige At-Tabari die Koran reeds in die ouderdom van sewe jaar gememoriseer en was een jaar later voorbidder. Die Persiese digter Hafez het sy erenaam gekry nadat hy as agtjarige seun die Koran gememoriseer het.
Hermogenes op die Millennium-monument in Weliki Nowgorod.
**Hermogenes** (Russies: Гермоген, *Germogen*; voor 1530 – 17 Februarie 1612) was van 1606 af die Russies-Ortodokse patriarg van Moskou en die hele Rusland. Hy het die volksopstand geïnspireer wat ’n einde aan die Tyd van Beroeringe gebring het. Hy is in 1913 tot heilige van die Russies-Ortodokse Kerk verklaar.

Lewe
----

Op die Heilige Sinode van 1589, waar die Moskouse patriargaat gestig is, is Hermogenes aangestel as biskop van die nuut verowerde stad Kazan. In die volgende twee eeue het hy aansien verwerf vir die getal Moslemse Tartare wat hy tot die Oos-Ortodokse geloof bekeer het.

In 1606 het Vals Dmitri I Hermogenes gelas om aan die nuwe senaat in Moskou deel te neem. Daar het Hermogenes gehoor dat die tsaar met ’n Katolieke vrou wou trou en dit teengestaan. Hy is uit die hoofstad verban, maar ’n paar maande later het hy triomfantelik teruggekeer nadat Vals Dmitri en die vorige patriarg, Ignatius, hul mag verloor het.

Die nuwe tsaar, Wasili IV, het Hermogenes gehelp om die nuwe patriarg te word. Nadat Wasili van die troon gesit is en die Pole die Moskouse Kremlin oorgeneem het, was Hermogenes teen hul plan om Wladyslaw IV van Pole op die Russiese troon te plaas tensy hy hom tot die Ortodokse Kerk bekeer. Hy het geweier om enige petisies te teken en so gekeer dat Wladyslaw gekroon word.

In onguns
---------

In Desember 1610 het Hermogenes verskeie Russiese dorpe gevra om hulle teen die Pole te verset. Hy is daarna gevange geneem en in die Tsjoedof-klooster aangehou. Toe hy hoor van die nuwe leër van vrywillgers onder Koezma Minin en prins Dmitri Pozjarski, het hy albei geseën. Hy is daarna geslaan en van honger laat omkom.

Sy oorskot is per toeval in 1913 gevind toe herstelwerk aan die Tsjoedof-klooster gedoen is. Hy is toe heilig verklaar. Sy feesdae is 17 Februarie (sy sterfdag) en 12 Mei (die dag van sy heiligverklaring).
**Hājar** (Arabies: هاجر), die Arabiese naam van die Bybelse Hagar, was die vrou van die patriarg en Islamitiese profeet Ibrahim (Abraham) en die moeder van Ismail (Ismael). Sy word in die Islam eerbiedig vir haar dapperheid en geloof. Volgens Moslems was sy die dogter van ’n farao en het dié haar vir Abraham as vrou gegee. Hoewel sy nie in die Koran by die naam genoem word nie, word daar van haar vertel in die verhaal van Abraham. Hagar se seun, Ismael, word beskou as ’n voorvader van die profeet Mohammed.

Die storie van Hagar
--------------------

Abraham was kinderloos. Hy was ’n profeet van Allah en was bekommerd oor wie hom sou opvolg, want hy was kinderloos. Die farao het sy dogter vir hom gegee as tweede vrou en sy het vir hom ’n seun, Ismael, gebaar. Dit beteken "God sal hoor".

Volgens Islamitiese geleerdes en bronne het Sara vir Abraham gevra om Hagar en haar seun weg te stuur omdat sy jaloers was. Abraham het hulle toe na Mekka geneem en in die woestyn gelos. Toe Hagar vir Abraham vra of Allah hom beveel het om dit te doen, het hy ja gesê. Hierop het sy geantwoord: Dan sal Allah ons nie verlaat nie.

Abraham het daarna teruggekeer huis toe en gebid:

> *Ons Heer! Ek het ’n deel van my nageslag in ’n onvrugbare dal digby U Heilige Huis gevestig, sodat hulle die gebed kan onderhou; laat die harte van sommige mense gunstig teenoor hulle gestem wees, en voorsien hulle van vrugte sodat hulle dankbaar kan wees.*
> – Koran 14:37
> 
> 
> 

Gou was die ma en kind dors en Hagar het tussen die heuwels Safa en Marwa heen en weer gehardloop op soek na water. Ná die sewende keer het sy na Ismael teruggekeer en gesien ’n fontein het ontspring op die plek waar haar seun lê. Dit word nou die Zamzam-put genoem en is in die moskee in Mekka, Al-Masdjid al-Haram, geleë.

Nalatenskap
-----------

Hagar word deur Moslems vereer as ’n wyse, dapper en vroom vrou. Moslems vier haar tog tussen Safa en Marwa tydens die hadj, waar hulle sewe keer heen en weer tussen die heuwels loop. Hulle drink ook water uit die Zamzam-put. Baie Moslems glo Hagar en Ismael is begrawe in die Kaäba, waarom hulle sewe keer loop tydens die hadj.
Betogings teen die Viëtnamoorlog in Amsterdam, 1968.
Die **opstande van 1968** het 'n wêreldwye eskalasie van sosiale konflikte behels, hoofsaaklik gekenmerk deur populêre protesaksies, opstande en rebellies teen staatsmilitêres en die burokrasieë.

In die Verenigde State was hierdie betogings 'n keerpunt vir die burgerregtebeweging, wat revolusionêre bewegings soos die Black Panther-party opgelewer het. In reaksie op die Tết Offensief het betogings ook 'n breë beweging in opposisie teen die Viëtnamoorlog oor die hele Verenigde State sowel as in Londen, Parys, Berlyn en Rome tot gevolg gehad. Massabewegings het nie net in die Verenigde State gegroei nie, maar ook elders. In die meeste Wes-Europese lande is die protesbeweging deur studente oorheers. Die mees skouspelagtige manifestasie hiervan was die Mei 1968-betogings in Frankryk, waarin studente aangesluit het by spontane stakings van tot tien miljoen werkers, en vir 'n paar dae het dit gelyk of die beweging in staat was om die regering omver te werp. In baie ander lande is stryd teen diktatorskap, politieke spanning en outoritêre heerskappy ook gekenmerk deur betogings in 1968, soos die begin van die probleme in Noord-Ierland, die Tlatelolco-slagting in Mexikostad, en die eskalasie van guerrilla-oorlogvoering teen die militêre diktatuur in Brasilië.

In die lande van Oos-Europa onder kommunistiese partye was daar betogings teen 'n gebrek aan vryheid van spraak en skending van ander burgerregte deur die Kommunistiese burokratiese en militêre elite. In Sentraal- en Oos-Europa was daar wydverspreide betogings wat eskaleer het, veral in die Praagse Lente in Tsjeggo-Slowakye, in Warskou, Pole en in Joego-Slawië.

Bronne
------

* Croker, Richard (2007), *The Boomer Century*, New York: Springboard Press
* Kurlansky, Mark (2004), *1968: The Year That Rocked the World*, New York: Random House Publishing Group
*Die Kerkbode* het op 8 September 1937 'n foto van die kerkgebou van die NG gemeente Johannesburg op sy voorblad geplaas ter viering van die 50ste bestaansjaar van die oudste gemeente aan die Rand. Daar was toe reeds 22 gemeentes in die gebied met 62 000 lidmate.
Ds. G.S. Malan, redakteur van 1913 tot 1918.
Ds. P.G.J. Meiring, redakteur van 1921 tot 1938.
Ds. Gideon Möller, redakteur van 1970 tot 1986.
Die ***Kerkbode*** is die amptelike orgaan van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat in 1849 deur dr. Abraham Faure as *De Gereformeerde Kerkbode* opgerig is. Later het dit as *De Kerkbode* en *Die Kerkbode* bekendgestaan, maar in 2003 is die "die" in die titel laat vaar. Die blad verskyn elke twee weke.

Dit is die oudste blad van sy soort in Suid-Afrika. In sy eerste 160 jaar het die *Kerkbode* 19 redakteurs gehad, onder wie bekende figure soos die omstrede teoloog prof. John du Plessis, ds. P.G.J. Meiring, latere leier van die Konserwatiewe Party dr. Andries Treurnicht, kerkleier en skrywer dr. Frits Gaum en skrywer en voormalige moderator Johann Symington.

Die *Kerkbode* se sirkulasie het deur die jare gewissel tussen 10 000 en 50 000 en dit was in 'n stadium veel invloedryker as wat die omset 'n mens sou laat vermoed.

In 2009 skakel die blad oor na 'n formaat wat meer aan 'n tydskrif as koerant herinner, maar dit dra steeds al die kerk se amptelike berigte asook die meeste betrekkings in die NG Kerk en in sy meer as 1 100 gemeentes. Dit word op Wellington uitgegee. Adri-Louise van Renen-Fourie was van 2011 die eerste vroulike redakteur van die *Kerkbode* tot sy in 2013 om gesondheidsredes moes bedank. Sy is op Sondag 15 Junie 2014 oorlede nadat lewerkanker twee jaar vantevore by haar gediagnoseer is.

Bronne
------

* Gaum, Frits, dr. (hoofred.), *Christelike Kernensiklopedie*, Lux Verbi.BM, Wellington, 2008.
**Hafez**

**Irannese digter**  
  


---

**Gebore**   

1325/1326   

in Shiraz, Iran

---

**Oorlede**   

1389/1390   

in Shiraz, Iran

---

**Literêre stroming**  

Persiese liriese digkuns

---

**Grafmonument**  
  

  

**Khwāja Shamsu d-Dīn Muhammad Hāfez-e Shīrāzī** (Persies: خواجه شمس‌ دین محمد حافظ شیرازی), beter bekend onder sy pennaam **Hāfez** (1325/26–1389/1390), was 'n Irannese digter. Die meeste Iraniërs, Afghane en Tadjikiërs besit sy versamelde werke en memoriseer sy gedigte om hulle as spreekwoorde en gesegdes te gebruik.

Hafez se lewe en gedigte is baie kere ontleed, en daar is talle kommentare en interpretasies. Die digter het meer invloed op die Persiese literatuur sedert die 14de eeu uitgeoefen as enige ander skrywer. 

Geliefdes, geloof en die ontmaskering van huigelary staan sentraal in sy *ghazals* of liriese gedigte. Hafez laat sy invloed steeds op die lewens van Iraniërs geld. So word dikwels lesings van sy werke (*fāl-e hāfez*, Persies: فال حافظ) gehou, sy gedigte as liedtekste in tradisionele Persiese musiek gebruik, of hulle dien as inspirasie vir visuele kuns en kalligrafie. Baie Iraniërs bring 'n besoek aan sy graf. Daar is bewerkings, imitasies en vertalings van Hafez se gedigte in die meeste belangrike tale.