recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Loyiso Nongxa** (gebore op 22 Oktober 1953) is die voormalige visekanselier en rektor van die Universiteit van die Witwatersrand (Wits) in Johannesburg, Suid-Afrika.

Nongxa is op 19 Mei 2003 deur die Raad van die Universiteit as die eerste swart visekanselier van Wits aangestel, sy voorganger was Norma Ried Birley. Hy is 'n gekwalifiseerde wiskundige, en was voorheen die Dekaan van die Fakulteit Natuurwetenskappe by die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK). Hy is op 1 Junie 2013 deur Adam Habib as visekanselier opgevolg.

Vroeë lewe
----------

Nongxa is op 22 Oktober 1953 op Indwe digby die destydse Transkei gebore. Sy ouers was gekwalifiseerde onderwysers, en sy vader was 'n skoolhoof. Nongxa het aan Healdtown Kollege met onderskeiding as die top-matriek student in Suid-Afrika in 1972 gematrikuleer.

Nongxa het in 1976 'n BSc-graad aan die Universiteit van Fort Hare (UFH) verwerf. Nadat hy in 1978 sy MSc aan UFH verwerf het, het hy Suid-Afrika se eerste swart Rhodes-beurshouer geword. Hy het daarna in 1982 'n D. Phil aan Oxford Universiteit verwerf.

Akademiese loopbaan
-------------------

Nongxa het lesings in die wiskunde by UFH, die Nasionale Universiteit van Lesotho, die Universiteit van Natal en UWK aangebied. By die UWK het hy die posisie van Dekaan van die Fakulteit Natuurwetenskappe beklee. Hy was ook 'n besoekende navorser by die universiteite van Colorado, Harvard, Connecticut, Hawaii, en Baylor.
**Lsjbot** is 'n outomatiese wikipedia-artikelskeppende program, of Internetbot, ontwikkel deur Sverker Johansson vir die Sweedse Wikipedia. Die bot fokus hoofsaaklik op artikels oor lewende organismes en meer onlangs geografiese entiteite (soos riviere, damme en berge). 

Volgens die beskrywingsbladsy op die Sweedse Wikipedia was Lsjbot aktief op die Sweedse Wikipedia en op die Cebuano en Waray Wikipedia, en het die meeste Wikipedia-artikels in hierdie tale bygedra (tussen 80% en 99% van die totaal).

Geskiedenis
-----------

Sverker Johansson, die ontwikkelaar van Lsjbot.
Die program was teen Julie 2014 verantwoordelik vir 2,7 miljoen nuwe artikels, waarvan twee derdes op die Cebuano Wikipedia (die moedertaal van Johansson se vrou) verskyn; die ander derde verskyn op die Sweedse Wikipedia. Die bot kan tot 10 000 artikels per dag produseer. 

Op 15 Junie 2013 bereik die Sweedse Wikipedia een miljoen artikels, die agtste taal op Wikipedia om hierdie doelwit te bereik. Die miljoenste artikel is deur Lsjbot geskep - wat op daardie stadium reeds 454 000 artikels geskep het, byna die helfte van die totale artikeltelling van die Sweedse Wikipedia. Lsjbot was ook verantwoordelik om die Sweedse Wikipedia te help om die tweede uitgawe van Wikipedia te word om 2 miljoen artikels te bereik, wat gevolglik die tweede grootste uitgawe van Wikipedia was, slegs oortref deur sy Engelse eweknie.

In die pers
-----------

Die werking daarvan het kritiek opgelewer van diegene wat daarop dui dat die saadjie-artikels nie 'n betekenisvolle inhoud en 'n menslike aanvoeling het nie. Die *Sydney Morning Herald* het die bot vergelyk met Phil Parker, na bewering die mees gepubliseerde skrywer in menslike geskiedenis, wat meer as 85 000 boeke gepubliseer het, wat elk binne minder as 'n uur met rekenaars voltooi is. *Popular Science* het die bot vergelyk met die aankondiging in Associated Press in Julie 2014 dat hy beplan om bots te gebruik om artikels te skryf. Johansson het aanvalle op sy metodes teengewerk deur daarop te let dat as die bot nie artikels skryf nie, "sal dit hoofsaaklik deur jong, wit, manlike nerds geskryf word en manlike belangstellings weerspieël."
| Boeddhisme |
| --- |
|  |
| Stigter |
| Siddhartha Gautama |
| Volgelinge |
| 
488–535 miljoen |
| Geskiedenis |
| Geskiedenis van Boeddhisme • Kloosterlewe |
| Belangrike begrippe |
| Afhanklike ontstaan • Dharma • Drie Juwele • Drie kenmerke van die bestaan • Dukkha • Edel Agtvoudige Pad • Karma • Nirwana • Samsara • Verligting • Vier Edel Waarhede |
| Strominge |
| Mahayana • Suiwer Land • Theravada • Tibettaanse Boeddhisme • Vajrayana • Zen |
| Geskrifte |
| Boeddhavamsa • Pali-kanon • Lotussoetra |
| s • b • w |

Kringbeeld (Japannees: *Ensō*, 円相) deur Kanjuro Shibata as simbool van *Shunyata* (leegheid) en volmaaktheid
Zen-tuin in die Ginkaku-ji-tempel in Kyoto, Japan
*Zazen* (sittende meditasie)
**Zen** is 'n skool of stroming van Mahayana-Boeddhisme wat in die 6de eeu in China as *Chán* ontwikkel het. Dit het suidwaarts na Vietnam, na Korea en ooswaarts na Japan versprei.

Die term *Zen* is afgelei van die Japannese uitspraak van die Middel-Chinese woord 禪 [dʑjen], in moderne Mandaryn: *Chán*, wat op sy beurt van die Sanskriet-term *dhyāna* afgelei is en rofweg as "absorpsie" of "meditatiewe toestand" vertaal kan word..

Zen beklemtoon die fundamentele doel van geestelike verligting en regstreekse insig in die Boeddhistiese leerstellings. Sodoende word blote kennis van soetras en doktrines as minder belangrik geag en die voorkeur aan regstreekse kennis deur *zazen* (gedissiplineerde sittende meditasie) en interaksie met 'n bekwame meester en leraar gegee.

In die 9de eeu het Chinese meesters 'n nuwe leerstyl ontwikkel waarin paradoksale stories sentraal gestaan het wat in Japan *koan* genoem word. Leerders se aandag is op 'n moeilike intellektuele raaisel of 'n enkele woord gevestig waardeur hulle 'n soort geestelike verwekking sou beleef.

Japannese monnike het hierdie Chinese leerstellings omstreeks 1000 in hul eie land ingevoer, veral Dōgen Zenji (1200-1253), die stigter van die Soto-Zen-skool wat die belangrikheid van *zazen* vir geleidelike verligting beklemtoon het. 'n Ander skool, Rinzai-Zen, het die verligting of *satori* as 'n skielike ervaring beskou wat bewerkstellig kon word nadat 'n *koan* die gees van 'n leerder daarvoor toeganklik gemaak het.

Verligting word in Zen-Boeddhisme as 'n bron van diep innerlike vrede beskou wat eers bereik kan word nadat 'n mens slegte gewoontes en gevoelens te bowe gekom het. Sodra die gees wakker gemaak is, is dit volgens Zen 'n leë spieël wat alles op 'n volkome manier reflekteer sodat 'n verligte mens binne alle situasies in sy lewe gepas kan reageer.

Zen het gaandeweg 'n vaste bestanddeel van die Japannese kultuur en leefstyl geword wat onder meer na die kunslewe uitgestraal het. Boogskiet, blommerangskikking, tuinkuns, digkuns, kalligrafie en die teeseremonie gee uitdrukking aan die gees van Zen.
|  |  |
| --- | --- |
|  | Hierdie artikel bevat nie ’n bronnelys nie, wat beteken dat die inhoud nie geverifieer kan word nie. Enige bevraagtekende inligting mag dus ook mettertyd verwyder word. Help Wikipedia deur betroubare bronne tot die artikel by te voeg.
 |

**Negerhollands** is 'n Zeeuwse kreooltaal wat op die Deense Wes-Indië, wat nou as die Amerikaanse Maagde-eilande bekendstaan, gepraat is. Nederlands was die basis daarvan met invloede uit Deens, Engels, Frans, Spaans en Afrika-tale.

Morawiese en Deense sendelinge het 'n formele weergawe van die taal gevestig, wat as Hoog-Kreol bekend staan. In 1770 het hulle die eerste leerboek en 'n klein Lutherse kategismus gepubliseer, wat met 'n vertaling van die Nuwe Testament in 1781 gevolg is.

Die taal het aan die begin van 19de eeu begin verval toe Engels die oorheersende taal op die eilande geword het. Die Lutherse Kerk het diens in die taal vir die inboorlinggemeente tot die 1830's gehou. Die nuwe generasies het Engels as eerste taal begin leer en het stadig opgehou om Negerhollands te praat en dit het beperk tot kerkdienste geword. In alle waarskynlikheid was Mrs Alice Stevenson die laaste spreker, wat in 1987 gesterf het.

Mense het Negerhollands tot die 20ste eeu op die Morawiese Weeshuis by Nyherrehut naby Tutu aangehou praat. Die ou weeskinders was destyds vrywilligers en dus het hulle die ou kreool gepraat.
**Zenobia** is die naam wat oor die algemeen gebruik word vir die dogter van (= "*bat*") Zabaai ben Selim, 'n Arabiese vors. Sy was die weduwee van Septimius Odenatus en het van 267 tot 272 as koningin van Palmyra regeer as regent vir haar jong seun, Vaballatus.

Lewe en bewind
--------------

Zenobia was ietwat militant en het 'n veldtog aangepak wat haar uiteindelik die heerser van 'n groot deel van Sirië en Klein-Asië gemaak het. Haar verklaarde doel was om die oostelike deel van die ryk teen die Sassanidiese Ryk te beskerm, oënskynlik om Rome se onthalwe, maar eintlik om aan haarself die mag te besorg. Deur Persië in die ooste teen Rome in die weste teen mekaar af te speel, het sy gehoop om hulle albei te oorheers.

In 269 het sy 'n Egiptenaar oorwin wat teen Romeinse heerskappy in opstand gekom het en haarself tot koningin van Egipte verklaar. Sy het beweer dat sy van Kleopatra VII van Egipte en Marcus Antonius afstam (en baie hedendaagse geskiedskrywers glo dit), asook van Dido (volgens die *Aeneïde* die eerste koningin van Kartago) en het gesê dat sy hulle politieke erfgenaam is.

Die Romeinse keiser Aurelianus, met sy beleid van hereniging van die Romeinse Ryk en omdat hy besonder bewus was van die gevaar wat Zenobia ingehou het, het 'n militêre veldtog gelei wat uitgeloop het op die verowering van haar koninkryk in 272. Zenobia en haar seun is gevange geneem terwyl hulle gevlug het om by Persië hulp te soek. Aurelianus het haar na Rome gebring en haar, vasgebind met goue kettings, in 274 in sy triomftog ten toon gestel. Aurelianus was beïndruk deur haar skoonheid en waardigheid en het haar later bevry en 'n villa in Tibur (nou Tivoli, Italië) gegee, waar sy die res van haar lewe as 'n filosoof en sosiale figuur deurgebring het. Party geskiedkundiges (eertyds en modern) glo dat sy met 'n Romeinse senator getrou het en dat hulle kinders gehad het, sodat die geslagslyn tot in die 4de eeu voortgeduur het.

Bronne
------

### Antieke bronne

Die "Tyranni Triginta", 'n boek van die *Augustynse Geskiedenis* (wat in die 4de eeu geskryf is) bevat 'n halfspottende verslag van Zenobia se lewe en oorwinnings.

### Hedendaagse fiksie

* *Beloved*, deur Bertrice Small, is 'n denkbeeldige vertelling van Zenobia se lewensverhaal.

Sien ook
--------

* Lys van Romeinse keisers

Skakels
-------

* Inskrywing oor Vaballatus en Zenobia
* Zenobia-munte

* Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Zenobia.
* Vertaal uit die ooreenstemmende artikel in die Engelse Wikipedia.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BIBSYS: 90766131
* GND: 11896030X
* ISNI: 0000 0001 2279 7805
* LCCN: n82163157
* NKC: ola2002110064
* NLG: 141973
* NLI: 000249594
* VIAF: 50583284
* WorldCat Identities: lccn-n82163157

 |
Ds. J.D. Kestell, stigter in 1939 van die Reddingsdaad. Dié foto is in 1917 geneem.
Die **Reddingsdaadbond**, met die leuse: "’n Volk red homself!" was ’n beweging wat ds. J.D. Kestell op 8 Desember 1939 begin het vir die ekonomiese rehabilitasie van verarmde Afrikaners. Die Bond het in 1957 ontbind.

Die stigting het sowat ’n jaar na die reuse-saamtrek van Afrikaners tydens die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument in Pretoria op 16 Desember 1938 gevolg op ’n tydstip toe daar besondere samehorigheid onder Afrikaners geheers het. Leiers van die volk het hulle destyds daaroor bekommer dat sowat 300 000 Afrikaners (byna ’n derde) verarm was. 

Baie Afrikaners wat pas hul voete begin vind het ná die verwoesting wat die Anglo-Boereoorlog gesaai het, het tydens die Groot Depressie van die vroeë jare dertig weer alles verloor.

Terselfdertyd is Afrikaners se volksbesef aangewakker deur die Simboliese Ossewatrek na Pretoria in 1938. Daarom belê die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) onder aansporing van ds. Kestell ’n volkskongres in Bloemfontein vir Oktober 1939. Op dié kongres besluit afgevaardigdes om ’n volksorganisasie op te rig met ’n Christelik-Nasionale grondslag om die spaarkrag, koopkrag en mensevermoëns van Afrikaners te mobiliseer tot voordeel van die volk, en so ontstaan die Reddingsdaadbond.

Die Bond het binne vyf jaar 400 takke en 70 000 lede gehad wat elkeen maandeliks ’n lidmaatskapfooi van ses pennies bygedra het. ’n Derde van die fondse is vir administrasie gebruik, ’n derde vir die afbetaling van ’n lewenspolis of spaarplan vir elke lid en die orige derde as kommissie vir die persoon wat die fondse ingesamel het. 

Die bond het honderde Afrikaanse ondernemings op die been help bring, wat werksgeleenthede vir Afrikaners in veral die stede geskep het, onder meer Federale Volksbeleggings en die AHI. 

Die Reddingsdaadbond het in 1957 ontbind.

* Reddingsdaadbond stel voor Die Hanekoms en Geselskap in *Hans die Skipper*. Aanskou en Luister na die Storm op die See! Bliksemstrale. Donderslae. 'n Bruisende See en Huilende Wind!
* Reddingsdaadbond stel voor Die Hanekoms en Geselskap in *Hans die Skipper*. Dramatiese Meesterwerk. Sublieme toneelstuk met sy wisselende stemminge. Lag en Huil soos die stuwende en dalende branders van die woelige see.
* Die Hanekoms en Geselskap stel voor *Oom Paul*, vir die reddingsdaad.

Bronne
------

* (en)  Rosenthal, Eric (1978). *Encyclopaedia of Southern Africa*. Kaapstad en Johannesburg: Juta.
* "'n Volk help homself". Bravoland. Geargiveer vanaf die oorspronklike (html) op 13 Augustus 2009. Besoek op 14 Mei 2010.
*Branta leucopsis*
Die **witwanggans** (*Branta leucopsis*) is 'n opvallende gans met 'n pikswart nek en witgevlekte gesig. Ook die wetenskaplike naam "leucopsis" beteken "wit gesig".

Hulle word op eilande en kusgebiede in die Noord-Atlantiese Oseaan aangetref, soos Groenland, Skotland, Ierland, Islay, die Binne-Hebride, Nederland en noord van Siberië tussen die Barents- en Kara-see.

Mannetjies en wyfies het 'n identiese veredos, met 'n wit-grys onderlyf, 'n donkergrys en swart gestreepte rug en stert, 'n swart nek en agterkop en wit gesig. Hierdie ganse is oor die algemeen nie aggressief nie en kan in groepe met ander watervoëls aangehou word.

Witwangganse se dieet bestaan uit gras en saad. Hulle sal ook die lêkorrels van hoenders en eende vreet.

Broeityd is tussen November en Maart (winter in die Noordelike halfrond). Die ganse bou 'n nes op die grond, tussen plante en gras, wat met dons uitgevoer word. Die wyfie lê tussen drie en vyf gryswit eiers wat na 24 tot 26 dae uitbroei. Die kuikens is self na twee tot drie jaar broeigereed.

Bronnelys
---------

* BirdLife International (2004). *Branta leucopsis*. *2006 IUBN-rooilys van bedreigde spesies*. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur 2006. Verkry op 11 Mei 2006.
* Hilko Insel, (2005): *Eksotiese Watervoëls*. LAPA Uitgewers, Pretoria. ISBN 0-7993-3428-6

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: sh85011892

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q26680
* ADW: Branta\_leucopsis
* Avibase: 3163ED86A508BB83
* BioLib: 8442
* eBird: bargoo
* Fauna Europaea: 96483
* Fossilworks: 368611
* GBIF: 5232464
* IBC: barnacle-goose-branta-leucopsis
* iNaturalist: 7101
* ITIS: 175014
* IUCN: 22679943
* NCBI: 184711
* WoRMS: 159177
* Xeno-canto: Branta-leucopsis

 |
**Wladimir II** of **Wladimir Monomach** (Russies: Владимир Мономах; 1053 – 19 Mei 1125) het van 1113 tot met sy dood as grootprins oor Kiëf-Roes regeer. Hy was die seun van Wsewolod I en ’n dogter van keiser Konstantyn Monomachus van Bisantium van wie hy die bynaam *Monomach* oorgeneem het (uit Grieks: "μονόμαχος" = "eensame stryder"). Sy bewind word beskou as Kiëf-Roes se Goue Era.

Deur sy ma se ouma stam Wladimir af van keiser Romanus Argyrus en van die Skleroi (’n belangrike adellike familie in Konstantinopel). Hy kon sy stamboom terugspoor tot by belangrike keisers soos Romanus Lecapenus en Leo die Armeniër. Dié familiebande sou ’n belangrike rol speel in sy buitelandse politiek.

In sy beroemde *Riglyne* vir sy eie kinders, noem hy dat hy 83 militêre veldtogte gelei het. Van 1094 af het hy in besit gekom van die suidelike stad Perejaslaf, maar hy het ook Rostof, Soezdal en ander noordelike provinsies van Kiëf-Roes beheer. In dié gebiede het hy verskeie nuwe stede gestig, soos Wladimir, die toekomstige hoofstad van Rusland wat na hom genoem is. Hy het ook probeer om met diplomasie vrede te bewerkstellig tussen die ou Russiese vorstedomme wat teen mekaar meegeding het.

Toe Swjatopolk II in 1113 sterf, het die bevolking van Kiëf in opstand gekom en Wladimir genooi om oor die hoofstad te regeer. Hy is geesdriftig ontvang en het die stad tot met sy dood in 1125 regeer. Hy het ook hier hervormings ingevoer met die doel om sosiale spanning in die hoofstad te kanaliseer. Onder sy bewind het Kiëf-Roes ’n laaste bloeityd beleef voor dit 10 jaar ná sy dood sou verbrokkel.

Wladimir was drie maal getroud en het verskeie kinders gehad:

* Uit sy eerste huwelik: sy erfgenaam Mstislaf I
* Uit sy tweede huwelik: Joeri Dolgoroeki, die stigter van Moskou, en twee dogters.
Wladimir Pasjkof in 2020.
**Wladimir Igorewitsj Pasjkof** (Russies: Владимир Игоревич Пашков) is die eerste minister van die Volksrepubliek Donetsk, 'n wegbreekrepubliek in die ooste van Oekraïne. Pasjkof is sedert 6 Februarie 2020 die "waarnemende leier van die regering" in Donetsk.

Agtergrond
----------

Pasjkof is in die Siberiese stad Brask gebore en is 'n Russiese burger. Voor sy aanstelling as waarnemende eerste minister van Donetsk was hy tot 2014 die adjunkgoewerneur van Rusland se Irkoetsk-oblast. Pasjkof was ook tot 2005 die burgemeester van sy tuisdorp, Bratsk.

Omstredenheid
-------------

Die aanstelling van 'n voormalige senior Russiese amptenaar as waarnemende leier binne 'n wegbreekrepubliek in Oekraïne het tot fel kritiek teen Rusland gelei. In reaksie het Dimitri Peskof, woordvoerder van die Kremlin, gereageer dat "Rusland absoluut niks met daardie konflik te doen het nie. Dis nie 'n amptelike persoon wat amptelik soontoe afgevaardig is nie. In hierdie geval gaan dit moontlik oor die aktiwiteite van 'n private persoon wat as 'n gewone burger van die Russiese Federasie optree."
Ds. F.J.B. Naudé, van 1942 tot 1948 Kerkenberg se eerste leraar.
Die argitekte van die NG kerk Kerkenberg was Leendert en Geurt Geers.
Ds. Petrus Arnoldus de Wet was Kerkenberg se tweede leraar.
Ds. Daniël Johannes Malan, leraar van 1954 tot 1960.
Die NG gemeente Kerkenberg is die tweede gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Vrystaatse dorp Harrismith. Dit is deel van die Vrystaatse Sinode se Ring van Harrismith, waarin dit die tweede jongste gemeente is.

Stigting
--------

Op 21 Maart 1942 is die gemeente Kerkenberg offisieel deur die Ringskommissie afgestig van die moedergemeente Harrismith, wat in min of meer twee gelyke dele deur die afstigting verdeel is. Op dieselfde dag is 'n gemeentevergadering gehou om oor 'n gepaste naam vir die nuwe gemeente te besluit. Ná breedvoerige bespreking is besluit op die mooi historiese naam Kerkenberg, 'n plek op die Drakensberge wat in die gemeente val en waar Piet Retief in Oktober 1837 aangekom het. Hier het die Voortrekkers vertoef terwyl Retief na Dingaan is om te onderhandel oor 'n verblyfplek in Natal.

Eerste leraar
-------------

Op 30 Mei 1942 is onder voorsitterskap van ds. H.J.C. Reyneke as konsulent die eerste leraar van die gemeente beroep. Die keuse het op ds. F.J.B. Naudé van Heilbron-Suid geval, wat die beroep aangeneem het, en op 12 September hier bevestig is.

Kerkbou
-------

Onder die bekwame leiding van ds. Naudé is dadelik aan die werk gespring. Geld is ingesamel, 'n perseel is vir die bedrag van £5 000 aangekoop en op 'n gemeentevergadering gehou op 28 Julie 1943 is besluit om 'n kerk te bou. 'n Boukommissie is aangestel, argitekte is geraadpleeg, en op 4 September is die grondplan deur die argitekte Leendert en Geurt Geers goedgekeur. Op 4 Mei 1944 is die eerste sooi gespit, en op 11 November die hoeksteen sowel as 'n gedenksteen deur ds. Naudé en mev. Cielie Badenhorst respektiewelik gelê. 

Op 23 Maart 1946 het die plegtige inwyding van die sierlike Godsgebou plaasgevind. Die boukoste het £23 000 beloop, en die kerk is sonder skuld ingewy.

Tweede leraar
-------------

Op 31 Januarie 1948 het ds. Naudé 'n beroep na Boksburg aangeneem, en nadat die gemeente geruime tyd vakant was, het ds. P.A. de Wet van Queenstown 'n beroep hierheen aangeneem, en is hy op 25 Junie 1949 hier bevestig as leraar van die gemeente. Om alles af te rond moes 'n orrel nog geïnstalleer word. Ds. De Wet het hom daarvoor beywer, geld is ingesamel, en 'n elektriese driemanuaal-pyporrel is aangekoop teen 'n bedrag van £4 850. Op 2 Junie is hierdie prag-instrument ingewy, en kon leraar, kerkraad en gemeente 'n Ebenhaeser oprig en sê: "Vanaf die afstigting in 1942 tot hiertoe het die Here ons gehelp," aldus *Ons gemeentelike feesalbum* (1952).

Enkele leraars
--------------

* F.J.B. Naudé, 1942–1948
* Petrus Arnoldus de Wet, 25 Junie 1949 - ?
* Daniël Johannes Malan, 1954 – 1960
* Willem Brits, (vermoor in die pastorie)

Bronne
------

* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller). 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
**David Fyodorovich Oistrakh** (Russies: Давид Фёдорович Ойстрах; Dawid Fjodorowitsj Oistrach), 30 September [O.S. 17 September] 1908 – 24 Oktober 1974, was ’n Sowjetse vioolspeler en -virtuoos van Joodse afkoms. Sy opnames en uitvoerings van Dmitri Sjostakowitsj se concerto's is veral bekend, maar hy het ook klassieke concerto's uitgevoer. Hy het saam met orkeste in Rusland, Europa en die Verenigde State van Amerika gespeel.

Lewe
----

Oistrakh is in die stad Odessa aan die Swartsee gebore – sy pa was Fishl Oistrakh en sy ma Beyle (gebore Stepanovsky). Hy het op vyfjarige ouderdom viool en altviool begin bestudeer. Op ses het hy sy debuut in Odessa gemaak en in 1923 ingeskryf by die Odessa-konservatorium, waar hy tot in 1926 studeer het. Hy het in 1927 as solis opgetree in Kiëf, waar hy die Aleksander Glazoenof-vioolconcerto gespeel het – en dit het gelei tot ’n uitnodiging om die volgende jaar die Tsjaikofski-vioolconcerto in Leningrad uit te voer saam met die stad se filharmoniese orkes.

In dieselfde jaar het hy na Moskou verhuis, waar hy sy vrou, Tamara Rotarewa, ’n pianis, ontmoet het. Hulle is ’n jaar later getroud. Van 1934 af het hy aan die Moskouse Konservatorium klasgegee, waar hy in 1939 ’n professor geword het.

Internasionale roem
-------------------

Oistrakh het internasionaal bekend geword nadat hy verskeie nasionale en internasionale kompetisies gewen het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het in die Sowjetunie opgetree. In 1942 het hy die Stalin-prys gewen. Toe Nazi-Duitsland die Sowjetunie binneval, het hy na die voorste linies gegaan en onder uiters moeilike omstandighede vir die soldate en fabriekswerkers gespeel. Sy dapperste daad was om in die winter van 1942 Tsjaikofski se vioolconcerto tot aan die einde uit te voer tydens die Slag van Stalingrad terwyl die Duitse lugmag Stalingrad gebombardeer het.

Ná die oorlog is Oistrakh toegelaat om te reis. In 1949 het hy sy eerste concert in die Weste uitgevoer – in Helsinki. In 1951 het hy in Florence opgetree, in 1952 in Oos-Duitsland, in 1953 in Frankryk, in 1954 in Brittanje en eindelik, in 1955, is hy toegelaat om in die VSA te toer. Teen 1959 het hy ’n tweede loopbaan as dirigent begin vestig en in 1960 het hy die Lenin-prys gewen.

Teen sy sestigste verjaarsdag in 1968 is hy beskou as een van die grootste violiste van sy tyd. In 1964 het hy ’n hartaanval gehad en in 1974 is hy ná ’n tweede hartaanval oorlede.

Notas
-----


|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

 |
Die Petronas-torings in April 2010
Die **Petronas-torings**, ook bekend as die **Petronas-tweelingtoring** (Maleis: **Menara Petronas**, of **Menara Berkembar Petronas**), is 'n tweelingtoring in Kuala Lumpur, Maleisië. Volgens die "*Council on Tall Buildings and Urban Habitat*" (CTBUH) se ranglys was dit van 1998 tot 2004 amptelik die hoogste gebou ter wêreld, en is steeds die hoogste tweelingtoring ter wêreld. Die geboue, saam met die nabygeleë Kuala Lumpur-toring, is 'n onmiskenbare landmerk van Kuala Lumpur.

Geskiedenis
-----------

Die torings is deur die Argentyns-Amerikaanse argitek César Pelli ontwerp. Hy het 'n eiesoortige styl ontwikkel om die 21ste-eeuse ikoon vir Kuala Lumpur te ontwerp. Die beplanning van die torings het op 1 Januarie 1992 begin en het toetse en simulasies vir wind en las ingesluit. Sewe jaar se bouwerk het 
op die oorspronklike perseel van die *Selangor Turf Club* gevolg, met die uitgrawings wat op 1 Maart 1993 begin het.

Koördinate: 3°09′28″N 101°42′42″O﻿ / ﻿3.15785°N 101.71165°O﻿ / 3.15785; 101.71165
Die **NG gemeente Kimberley-Wes** is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Sinode Noord-Kaapland met sy middelpunt in die stad Kimberley.

Op Donderdagaand 4 Mei 1950 om seweuur die aand het die Ringskommissie van die Ring van Dutoitspan, in teenwoordigheid van 'n groot aantal gemeentelede, formeel daartoe oorgegaan om die wyke Weseinde, Homestead en die aangrensende buitewyke tot 'n selfstandige gemeente met die naam Kimberley-Wes af te stig. Met dieselfde geleentheid is Kimberley-Noord (wat nie meer selfstandig bestaan nie) ook afgestig. Dit was 'n belangrike mylpaal in die geskiedenis van die NG Kerk in die Diamantstad. Die verrigtinge het in die kerkgebou van die moedergemeente, die historiese Newtonkerk, plaasgevind.

Die gemeente is met 'n ledetal van ongeveer 700 afgestig. Ds. W. Fullard, leraar van die moedergemeente, was die eerste konsulent. Op Sondag 7 Mei 1950 het ds. J.P. Kriel, hospitaalleraar in Kimberley, die eerste openbare erediens in die jong gemeente waargeneem. Hierdie diens is in die Wesleyaanse kerkie op die hoek van Green- en Tuckerstraat gehou. Aan die begin is alle dienste en bidure van die gemeente hier gehou.

Die eerste beroep is op ds. S. B. Meyer, medeleraar van die moedergemeente, uitgebring. Hy het die beroep aangeneem, en op 21 Julie 1950 het die ontvangs in die St. Augustinesaal, Adamantweg, en Saterdagaand, 22 Julie, die bevestiging plaasgevind. Die konsulent het by dié geleentheid die rede uitgespreek. Aangesien die jong gemeente 'n pastorie asook 'n sentraalgeleë perseel as deel van hul bruidskat ontvang het, kon die kerkraad onmiddellik aandag skenk aan die daarstelling van 'n plek van samekoms vir die gemeente. Eenparig is besluit om 'n doelmatige saal met ongeveer 400 sitplekke op genoemde perseel op te rig.

Aan die einde van die stigtingsjaar het die argitek, J. T. du Toit, die planne en spesifikasies gereed gehad en die kerkraad het 'n tender van J.J. Venter, een van die ouderlinge van die gemeente, aanvaar. Met 'n lening deur die Kerkkantoor toegestaan, was die gemeente in staat om dadelik met die bouwerk 'n aanvang te neem. Op 31 Maart 1951 is die hoeksteen deur die plaaslike leraar gelê. Dr. W. Venter van Barkly-Wes het by dié geleentheid 'n treffende rede uitgespreek oor die woorde: "Die steen wat die bouers verwerp het, het 'n hoeksteen geword" (Ps. 118:22). Deur die inisiatief van oudl. P.J.P. Joubert is met die hoeksteenlegging ook 'n brosjure as herinnering aan hierdie belangrike mylpaal uitgegee. In September 1951 is dié saal ingewy.

Bron
----

* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller), 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
**Hans Krebs** (4 Maart 1898 – 1 Mei 1945) was 'n Duitse offisier wat in die Eerste Wêreldoorlog en die Tweede Wêreldoorlog gedien het.

Lewe
----

Hans Krebs is op 4 Maart 1898 as seun van Otto en Adele Krebs in Helmstedt, 'n dorpie in die Hertogdom van Brunswyk, gebore. In 1913 het hy na die dorp Goslar in Nedersakse getrek, waar hy glo op skool 'n talentvolle student was.

Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 begin het, het Krebs by die Duitse Weermag aangesluit en het in 1915 'n offisier geword.
Teen die einde van die oorlog het hy in die 17de Infanterie Regiment gedien. Hy het op 29 April 1920 met Ilse Wittkop getrou en twee dogters is uit die huwelik gebore.

Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 begin het, het Krebs Duitsland in Moskou verteenwoordig, totdat oorlog op die Sowjetunie in 1941 verklaar is.
In die laaste dae van die Tweede Wêreldoorlog het Krebs saam met Joseph Goebbels, Wilhelm Burgdorf en Martin Bormann, Hitler se testament geteken. Krebs het op 1 Mei 1945 selfmoord gepleeg.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 1025957229
* VIAF: 262604241
* WorldCat Identities (via VIAF): 262604241

 |
Sir **David Pieter de Villiers Graaff** was 'n Suid-Afrikaanse nyweraar en kabinetsminister en die vader van sir David De Villiers Graaff, leier van die Verenigde Party van 1956 tot 1977 en grootvader van sir David Graaff, Volksraadslid vir Wynberg van 1987 tot 1989.

David Graaff tydens sy ampstermyn as Kaapstad se burgemeester 1891/1892
Die eerste kabinet van die Unie van Suid-Afrika in 1910 onder leierskap van eerste minister Louis Botha.  

Agter: J.B.M. Hertzog, Henry Burton, F.R. Moor, C. O'Grady Gubbins, Jan Smuts, H.C. Hull, F.S. Malan, David Graaff  

Voor: J.W. Sauer, Louis Botha, Abraham Fischer
Graaff is in 1859 gebore op Villiersdorp in die Wes-Kaap, waar die plaaslike laer- en hoërskool later jare na hom genoem is, naamlik die Hoërskool De Villiers Graaff. Met die afsterwe van sy vader is hy in diens geneem deur sy oom, J. Anthony Combrinck, 'n vooraanstaande Kaapse slagter en word op vroeë ouderdom 'n bestuurder.

Toe Combrinck tot die politiek toetree, het Graaff en sy broer, sir Jacobus Arnoldus Graaff, die onderneming opgebou en die eerste moderne koelinstallasie in Suid-Afrika bekend gestel. Die onderneming het die "Imperial Cold Storage and Supply Company" geword, wat uiteindelik die ondersteuning van Cecil John Rhodes en Samuel Marks gekry het.

Graaff was 'n gesiene plaaslike politikus, stadsraadslid van 1882 en burgemeester van Kaapstad van 1891 tot 1892. Hy skenk die burgemeestersketting aan die stad wat vandag nog gebruik word. Gedurende hierdie tydperk rig hy die eerste elektriese beligtingstelsel op met die opening in 1904 van die Graaff Electric Lighting Works. Hy was 'n groot ondersteuner van die Afrikanerbond en is as sulks verkies tot die Kaapse Wetgewende Vergadering (1891 - 1897) en van 1908 tot 1910 is hy minister sonder portefeulje in die kabinet van John X. Merriman. In 1911 verleen die Britse koning aan hom die titel baronet en die reg om as "sir" bekend te staan.

Ná Uniewording word hy in die eerste algemene verkiesing in 1910 onbestrede verkies as Volksraadslid vir die kiesafdeling Namakwaland, maar in 1915 staan die Nasionale Party se A.H. Stander en die onafhanklike J. Studer teen hom. Graaff behaal 'n meerderheid van 432 stemme bo Stander. Hy bly LV tot 6 Februarie 1920.

Graaff was minister van openbare werke, pos en telegraafwese, toe minister sonder portefeulje van 1912 tot 1913 en minister van finansies van 1915 tot 1916. Hy het ook in 1914 in Londen as Hoëkommissaris waargeneem. Hy is op 13 April 1931 in Milnerton naby Kaapstad oorlede, toe sy seun De Villiers Graaff sy titel geërf het.

Bronne
------

* Eric Rosenthal, *Encyclopaedia of Southern Africa*, Juta and Company Limited, Kaapstad en Johannesburg, 1978.
Die grafsteen van Vaslav Nijinsky in Parys. Dit beeld Nijinsky as Petroesjka uit.
**Petroesjka** (Russies: Петру́шка, IFA: /pʲɪtˈruʂkə/, luister (hulp·inligting)) is ’n Russiese poppekaskarakter wat al sedert die 17de eeu bekend is. Petroesjkas is as handskoenpoppe of marionette gebruik. Hy is tradisioneel ’n soort grapjas met rooi klere en ’n punthoed, en dikwels ’n lang neus.

Etimologie
----------

Hoewel die Russiese homoniem van *petroesjka* pietersielie beteken, is die karakter se naam ’n verkleiningsvorm van die naam Pjotr (Pieter).

Geskiedenis
-----------

Keiserin Anna van Rusland se hofnar Pietro-Mira Pedrillo van Italië het as prototipe vir Petroesjka gedien. Daar was ’n paar basiese storielyne: die mediese behandeling van Petroesjka, hy as soldaat, ’n toneel met sy bruid en die koop van ’n perd.

Hy was aanvanklik ’n karakter van tipiese klugspele wat op volwasse gehore gemik was. As poppekaskarakter wat hoofsaaklik kinders vermaak het, het hy minder vulgêr en aggressief geraak. In die Sowjetunie is hy dikwels in propaganda gebruik, waar hy arm boere verdedig en die rykes aangeval het.

Die Russiese Kinderwelsynvereniging hou ’n jaarlikse Petroesjka-bal, met as tema die karakter wat verlief raak op ’n grasieuse ballerina.
Die kerkgebou by Kemptonweg 8, Kempton Park.
Ds. J.M. Louw, tweede leraar van Boksburg, van 1898 tot 1939, het Kempton Park bearbei toe dit nog deel was van die moedergemeente.
Ds. H.J. van Niekerk, leraar van 1970 tot 1975.
Die NG gemeente Kemptonpark is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Kempton Park.
Kempton Park het sedert die stigting van die eerste NG gemeente in 1943 geweldig gegroei sodat die stad tans (2015), ten spyte van die inlywing van Kemptonpark-Wes by Edleen en Esselenpark by Birchleigh-Noord, steeds 14 NG gemeentes het, naas die moedergemeente: Kempton-Hoogland, Kempton-Krag, Kempton-Kruin, Kemptonpark, Kemptonpark-Noord, Kemptonpark-Oos, Kemptonpark-Suid, Birchleigh, Birchleigh-Noord, Norkempark, Mooifontein, Bonaeropark, Edleen en Riebeeckpark. Die stad se naam word as twee woorde geskryf, maar die NG gemeentes wat dié naam bevat, as een.

Stigting
--------

Die gemeente Kemptonpark is in Junie 1943 met 'n ledetal van 620 afgestig van Boksburg, die ou moedergemeente van die Oos-Rand wat ongelukkig nie meer bestaan nie. Jare lank het ds. J.M. Louw, baanbreker van sy Kerk aan die Oos-Rand, ook hierdie omgewing as buitewyk van sy gemeente getrou bearbei, maar ná sy heengaan het dit ál meer selfstandig begin word. 

Reeds in 1940 is die hoeksteen van 'n doelmatige kerksaal deur mev. ds. Louw gelê, en hierdie gebou het die gemeente tot 1949 gedien, toe 'n sierlike kerk in Monumentweg verrys het. Presies 'n jaar ná die stigting van die nuwe gemeente is sy eerste leraar in die persoon van ds. R.M. de Villiers verwelkom. Dit het toe reeds duidelik geword dat hier 'n snelle ontwikkeling voor die deur was: nywerhede was aan die kom, sowel as die Jan Smuts Internasionale Lughawe (nou die O.R. Tambo Internasionale Lughawe) wat in die toekoms deur 'n personeel van 3 000 bedien sou word. Dan was dit die aangewese omgewing vir menige jong beginners wat binne maklike bereik van die stadskantoor 'n eie huis wou bou of kleinplasie wou aanskaf. 

Vroeg in 1949 is Kemptonpark-Oos, in samewerking met Benoni-Noord, al afgestig, dog ten spyte hiervan is dr. F.D. Moorrees kort daarna as medeleraar beroep om die steeds groeiende gemeente te help bearbei. 'n Heuglike dag was dit vir die gemeente toe sy kerkgebou op 1 Oktober 1949 ingewy is.

In 1951 berig Ons gemeentelike feesalbum: "Binne enkele jare is die ledetal verdubbel en nog groei die getalle, sodat Kempton Park oor 'n vyf of ses jaar, as gemeente van die NH of G Kerk, omring sal wees van selfstandige gemeentes Kempton Park-Oos, Kempton Park-Noord, Kempton Park-Suid en Kempton Park-Wes. So sien ons hierdie vroeër so stille, landelike dorpie op die grens van die Rand ál meer tot 'n belangrike stadsgemeente ontwikkel." Dié voorspelling het meer as waar geword.

Enkele leraars
--------------

* R.M. de Villiers
* Franciscus Dionysius Moorrees, 1949 – 1959 (aanvaar sy emeritaat)
* Hendrik Jonathan van Niekerk, 1970 – 1975

Bronne
------

* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller), *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
Ds. en mev. Kestell en hul gesin, Nico, Trudie en Lucy, hier afgeneem by geleentheid van Vader Kestell 80ste verjaardag.
**Geertruida Anna (Truida) Kestell** (21 Julie 1858 - 15 Augustus 1943) was die vrou van ds. John Daniel Kestell, ook bekend as Vader Kestell, 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, Bybelvertaler, skrywer en kultuurleier, en die dogter van een van die eerste twee professore aan die Kweekskool op Stellenbosch, prof. Nicolaas Hofmeyr.

Sy is op 28 Februarie 1882 met ds. Kestell getroud terwyl hy leraar van die NG gemeente Kimberley was. Dwarsdeur sy kleurryke en veeleisende loopbaan het sy getrou bygestaan en hom ook tot aan sy dood in 1941 versorg. Uit die huwelik is twee seuns en twee dogters gebore, onder meer die bekende Trudie Kestell, wat 'n gesaghebbende op die gebied van die voorgeslagte van die Afrikaner was.

Een van Truida Kestell se broers was die omstrede predikant ds. Adriaan Hofmeyr.

Bronne
------

* (af)  Swart, dr. M.J. (voorsitter redaksiekomitee). 1980. *Afrikaanse kultuuralmanak*. Aucklandpark: Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge.
Mashoof van die Eastern Star, 'n jaar voor dit per ossewa na Johannesburg gebring is en van toe af daar uitgegee is.
***The Star*** is 'n Johannesburgse dagblad wat deur Independent News & Media uitgegee word. Die koerant is nou verwant aan die *Saturday Star*.

Die koerant het sy ontstaan in Grahamstad gehad as die *Eastern Star* of  *Grahamstown Advertiser and Anglo-African* op 6 Januarie 1871. Dit is gestig deur 'n drukker, ene O'Brien, en het later in die besit gekom van die broers Thomas en George Sheffield, toe dit weekliks verskyn het.

Na die dood van die koerant se vernaamste finansiële ondersteuner, Dean Williams, is die toerusting per ossewa na die Witwatersrand gebring waar dit die eerste keer op 17 Oktober 1887, skaars 'n jaar na die stigting van die toekomstige Johannesburg, verskyn het. Dit het 'n ruk lank steeds as die *Eastern Star* bekend gestaan en twee maal per week verskyn.

Sedert 1 April 1889 verskyn dit daagliks. Die koerant het in 1897 met president Paul Kruger gebots, waarna dit tydelik opgeskort is en 'n ruk lank as *The Comet* verskyn het. In dieselfde jaar het Danie Theron die indertydse redakteur, W.F. Monypenny, afgeransel oor 'n aanval op die Boere (of volgens 'n bron die redakteur se vermeende chauvinisme jeens vroue). 

Die koerant het nie tydens die Tweede Vryheidsoorlog verskyn nie, maar wel weer in Januarie 1902.

Verspreiding en sirkulasie
--------------------------

*The Star* word versprei na alle uithoeke van die noordelike provinsies (Gauteng, Mpumalanga, Limpopo, Noordwes), en selfs dele van die Vrystaat, Noord-Kaap en KwaZulu-Natal. Dit word ook per vliegtuig beskikbaar gestel aan ander Suid-Afrikaanse stede, vanwaar dit na afgeleë plekke saam met Independent News & Media se ander koerante versprei word.

*The Star* was lank Suid-Afrika se grootste dagblad. Maar dit is eers deur die *Sowetan* verbygesteek en meer onlangs die *Daily Sun*. Omstreeks 2008 was sy daaglikse sirkulasie sowat 171 000, vergeleke met meer as 180 000 in 1980. Die *Saturday Star* se sirkulasie is sowat 130 000. Teen die eerste kwartaal van 2022 was die verkoopte sirkulasie 15 279, terwyl 12 705 eksemplare daagliks gratis versprei is.

Sien ook
--------

* Lys van Suid-Afrikaanse dagblaaie
Auro Technologies se kenteken en handelsmerk vir Auro-3D
'n Diagram (met 'n konvensionele 5.1-kanaalstelsel aan die linkerkant) verduidelik hoe die luisteraar in 'n Auro-3D-omringklankstelsel met klanklae omhul word. 
**Auro-3D** is 'n driedimensionele oudioformaat wat deur die Belgiese onderneming *Auro Technologies* ontwikkel is. Hoogtemikrofone word tydens klankopnames ingespan om natuurlike klankweerkaatsings op te neem wat in tuisteater- en omringklankstelsels deur hoogteluidsprekers weergegee kan word.

Tegnologie
----------

Die Auro-3D-formaat is gegrond op drie klanklae wat deur korresponderende omringklank-, hoogte- en oorhoofse plafon-luidsprekers weergegee word en die enkele horisontale klanklaag aanvul wat vir 5.1- of 7.1-kanaal-omringklank gebruik word. In die driedimensionele klankveld, waardeur gehore omhul word, word die laer omringklank aangevul met beide gelokaliseerde klanke en klank wat na bo gereflekteer word. Die benodigde inligting vir die hoër klanklaag word gedurende 'n ateljee-opname met 'n konvensionele 5.1-kanaal-omringklank-PCM-draer gemeng. Gedurende die weergawe rekonstrueer die Auro-3D-dekodeerder die oorspronklike hoogtekanale uit die datastroom. Die dekodeerder is daarnaas in staat om konvensionele tweekanaal-stereo-opnames te bewerk.

Auro-3D is 'n hibriedtegnologie wat sowel kanaal- asook objek-gebaseerde klankmateriaal kan verwerk. Die klemtoon val by Auro-3D op 'n kanaalgebaseerde klankuitleg, terwyl Dolby Atmos - 'n mededingende hibriedformaat - op 'n objek-gebaseerde uitleg fokus. Klankeffekte en -ervaring word versterk deur die hoë resolusie van klank in al sy dimensies. Die buitegewoon hoë klankgehalte maak van Auro-3D 'n omringklankformaat wat nie net beperk moet bly tot die akoestiese weergawe van videomateriaal in tuisteaterstelsels nie, maar ook geskik is vir liefhebbers van jazz- of klassieke musiek.

In 2015 het *Auro Technologies* ingestem om sy klankformaat versoenbaar te maak vir die weergawe in Dolby Atmos-tuisteaterstelsels.
Die familie **suikerbosvoëls** (*Promeropidae*) is die enigste voëlfamilie wat eie is aan Suider-Afrika. Kenmerkend vir die twee spesies is die buitengewoon lang sterte en die lang, geboë snawels. Die familie van die suikerbosvoëls (*Promeropidae*) bestaan uit slegs twee spesies, naamlik die Kaapse suikervoël (*Promerops cafer*) en die rooiborssuikervoël (*Promerops gurneyi*).

Verspreiding
------------

'n Rooiborssuikervoël (*Promerops gurneyi*)
Eersgenoemde kom net in die bergagtige streke van die ou Kaapprovinsie voor, terwyl laasgenoemde noord tot selfs by Zimbabwe aangetref word. Die opvallendste kenmerk van hierdie betreklik vaalkleurige voëls is hul buitengewoon lang sterte. Die stert van die mannetjie van die Kaapse suikerbosvoël kan tot 32 cm lank word en dié van die rooiborssuikerbosvoël tot 17 cm.

Die wyfies van albei spesies het korter sterte. Die rooiborssuikerbosvoël onderskei hom verder van die ander spesie deur sy rooibruin kroon en bors.

Voeding en voortplanting
------------------------

Suikerbosvoëls leef hoofsaaklik van insekte, maar suig ook graag nektar uit proteablomme met behulp van hul lang, geboë snawels. Die voëls word hoofsaaklik in gebiede aangetref waar proteas groei en maak ook by voorkeur hul neste hoog in proteabosse.

Die Kaapse suikerbosvoël broei in die herfs of winter en die rooiborssuikerbosvoël in die somer. Die wyfies bou die nes alleen en broei ook alleen die eiers (gewoonlik twee) uit.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0-908409-68-0, volume 27, bl. 28
Die **Kaapstad-hawe** is ’n hawe in Kaapstad, Suid-Afrika. Dit is in Tafelbaai geleë en was voorheen bekend as die **Tafelbaaise Hawe**.

Vanweë sy posisie aan een van die wêreld se besigste handelsroetes is dit een van die bedrywigste hawens in die land; dit hanteer die grootste hoeveelheid vars vrugte en is naas die Durban-hawe die grootste houerhawe. Dit het ook groot herstel- en onderhoudsgeriewe wat deur talle groot hengelvlote en ’n deel van Wes-Afrika se olienywerheid gebruik word. Danksy talle toeriste-attraksies in die hawe en omgewing doen baie passasierskepe ook daar aan.

Geskiedenis
-----------

Prins Alfred van Brittanje het in 1860 die eerste beton gegooi vir die bou van 'n breekwater.
Die hawe het deur die eeue saam met Kaapstad ontwikkel, vanaf 6 April 1652 toe Jan van Riebeeck van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC) ’n voorsieningstasie vir matrose daar begin het. Vroeëre ontdekkingreisigers het dit reeds van die laat 15de eeu af Tafelbaai genoem.

Die eerste konstruksie in die hawe was ’n hawehoof wat Van Riebeeck in 1654 laat bou het. Skepe het in die baai anker gegooi en goedere is met kleiner skuite na en van die land vervoer. 

Tafelbaai is bekend vir sy woeste storms in die winter. Die VOC het enorme verliese gely – in so ’n mate dat die hawe later vir die wintermaande gesluit is. Skepe het dan eerder Simonsbaai (deel van Valsbaai, waar Simonstad nou geleë is) aangedoen.

’n Hewige storm in 1858, lank ná die ontbinding van die VOC, het 30 skepe laat strand en tot groot lewensverlies gelei. Lloyd's of London het geweier om daarna skepe in die winter in Tafelbaai te verseker, en dit het daartoe gelei dat die Britse koloniale regering in 1860 begin het met die bou van die eerste breekwater en daarna die Victoria- en die Alfred-dok, die eerste veilige hawe. Sedertdien is die hawe in ’n groot mate uitgebrei.

Belangrikste dele
-----------------

Die hawe is deur die eeue aansienlik uitgebrei en bestaan vandag uit verskillende dele:

* Die Ben Schoeman-dok: Dit is die grootste buitenste dok in die hawe en is waar die houerterminaal geleë is. Verbeterings aan die dok in die 2000's het daartoe gelei dat die hawe nou 1,4 miljoen vraghouers van sowat ses meter lank (TEU's) per jaar kan hanteer, teenoor die 800 000 van vroeër.
* Die Duncan-dok: Dit is die kleinste en oudste binnedok, met meerdoelige en vrugteterminale sowel as ’n droëdok, herstelkaai en vasmeerplek vir tenkskepe. Groot passierskepe meer sedert 2013 ook daar vas.
* ’n Vasmeerplek vir seiljagte.
* Die Victoria- en die Alfred-dok: die hoofdokke van die oorspronklike hawe. Dit huisves nou die Victoria & Alfred Waterfront. Dit word egter steeds deur kleiner handelskepe, soos vissers- en plesierbote, gebruk.

Die hawe is 24 uur per dag, sewe dae per week oop. Dit word deur Transnet bestuur. Alle skepe wat die hawe binnekom, moet ’n haweloods aan boord hê.
Die Kaapstadse Internasionale Konferensiesentrum gesien vanaf Heerengracht.
Die Kiks se binnehof en hoofingang.
Die Kiks uit Breestraat se rigting gesien.
Die ontvangsportaal van die Kiks.
Die Kiks maak in sy openbare ruimtes uitvoerig van natuurlike lig gebruik om so krag te bespaar.
Die Westin-hotel op die perseel van die Kiks waar baie konferensiegangers tuisgaan.
Die **Kaapstadse Internasionale Konferensiesentrum** (Kiks) is ’n konvensiesentrum in Kaapstad, Suid-Afrika. Dit het in Junie 2003 geopen en word bedryf as vennootskap tussen die Stad Kaapstad en die Wes-Kaapse regering.

Die sentrum neem 6,1 ha in beslag op die stad se Strandgebied en is binne maklike bereik van die Victoria & Alfred Waterfront, vername hotelle en die middestad. Die Kiks word bedien deur die Westin Grand Hotel wat op in die noordwestelike hoek van dieselfde perseel geleë is. Die konvensiesentrum het tentoonstellings- en handelsuitstallingsruimte van sowat 11 200 m2 wat verdeel kan word in verskeie konferensie- of banketruimtes, asook ’n Groot Balsaal wat met klankdigte afskortings verdeel kan word. Spyseniering word op die perseel voorsien. Die sentrum het twee ouditoriums, een met sitplek vir 1 500 mense en die ander met tot 620.

Die Kiks het die finale loting van die 2010 Fifa-Wêreldbekertoernooi op 4 Desember 2009 gehuisves toe van die gaste onder andere oudpres. FW de Klerk en emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu was.

In 2013 het die Kiks 537 geleenthede aangebied, vergeleke met 514 in 2012. In 2014 het die sentrum na raming meer as R22 miljard tot die land se BBP bygedra en meer as R7 miljard tot die Wes-Kaapse ekonomie in die voorafgaande 11 jaar.

Danksy die sukses van die Kiks is dit in 2010 uitgebrei. ’n Tweede ronde uitbreidings het in Februarie 2015 begin en sal na verwagting in 2017 voltooi word. Dié uitbreiding gaan amper 10 000 m² se ekstra vloerruimte tot die sentrum bydra en word gebou aan die oorkant van Heerengracht op wat eens die Naspers Sentrum se parkeerterrein was. Langsaan dié perseel verrys intussen die nuwe Netcare Christiaan Barnard-gedenkhospitaal.

Bronne
------

* (en)  Besonderhede oor die uitbreidings aan die sentrum. URL besoek op 21 April 2015