recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Makhonjwaberge**, ook bekend as die **Barbertonse Groensteengordel** of **Barbertonse Bergland**, is 'n reeks van klein berge en heuwels wat 'n oppervlakte van 120 by 60 km beslaan, waarvan ongeveer 80% in Mpumalanga is, 'n provinsie van Suid-Afrika, en die res in die naburige Eswatini.

Geografie
---------

Die gebied wissel in hoogte van 600 tot 1 800 m bo gemiddelde seevlak. Dit het 'n aantal rotsagtige heuwels, met klam grashooglande en beboste valleie. Die streek lê in die Barbertonse sentrum van endemisme. Die gemiddelde jaarlikse neerslag is 600–1 150 millimeter (24–45 dm), met nat somers en droë winters.

Geologie
--------

Die berge lê op die oostelike rand van die Kaapvaal-kraton. Die reeks is die beste bekend vir die feit dat dit van die oudste blootgestelde rotse op die Aarde bevat, na raming tussen 3,2 en 3,6 miljard jaar oud, wat dateer uit die Paleoarcheïcum. Die bergreeks se uiterste ouderdom en uitsonderlike bewaring het sommige van die oudste onbetwiste tekens van lewe op aarde opgelewer en bied insig in die vyandige aard van die Prekambriese omgewing waaronder lewe ontwikkel het. Dit het gelei tot die gebied wat andersins bekend staan as die "Ontstaan van lewe".

Die reeks is ook bekend vir sy goudneerslae en 'n aantal komatiïetes, 'n ongewone tipe ultramafiese vulkaniese rots genoem na die Komatirivier wat deur die gordel vloei.

In April 2014 het wetenskaplikes bewyse berig van die grootste aardse meteoriet impak gebeurtenis tot op hede, naby die gebied. Hulle beraam dat die impak ongeveer 3,26 miljard jaar gelede plaasgevind het en dat die impak ongeveer 37 en 58 km (23 tot 36 km) breed was. Die krater as gevolg van hierdie geleentheid, as dit nog bestaan, is nog nie gevind nie.

Geskiedenis
-----------

Swazi's en ander pastorale mense het waarskynlik hul vee daar laat wei, maar nie in groot getalle, tot en met die aankoms van Europese setlaars in die 1860's. Goud was ontdek naby Kaapsehoop in 1875, maar dit was die vonds deur George Barbier en sy neefs Fred en Harry Barbier wat aanleiding tot 'n goudstormloop in 1884 gegee het en gelei het tot die stigting van die dorp Barberton. Dit was later oorskadu deur die Witwatersrand goudstormloop van 1886.

Ekonomies gesproke is mynbou besig om af te neem en die belangrikste aktiwiteite is nou bosbou en weiding. Kommersiële plantasies groei denne en bloekombome.

In 2009 is 'n voorlegging gedoen vir die streek se klassifikasie as 'n wêrelderfenisgebied. In 2018 is dit deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
'n Lineêre peristaltiese pomp
'n Peristaltiese pomp
Animasie van 'n radiale peristaltiese pomp
Animasie van 'n lineêre peristaltiese pomp
'n **Peristaltiese pomp** is 'n soort positiewe verplasingspomp wat vir die pomp van 'n verskeidenheid vloeistowwe gebruik word. Die vloeistof word binne 'n buigbare buis binne in 'n normaalweg ronde (lineêre pompe is egter ook al gebou) pomphulsel gehou. 'n Rotor met 'n aantal nokke op die omtrek daarvan pers die buis saam. Soos die rotor draai, word die deel van die buis onder die nok toegedruk, wat die vloeistof forseer om in die buis af te beweeg soos die nok in die rigting van die vloeibeweging draai. Verder keer die buis terug na sy oorspronklike toestand wanneer die nok daarby verbybeweeg het. Die proses word peristalsis genoem en kom ook in biologiese stelsels voor, soos in die slukderm.

Peristaltiese pompe word tipies aangewend om skoon of steriele vloeistowwe te pomp omdat die pomp nie die vloeistof kan kontamineer nie, of andersins om korrosiewe vloeistowwe te pomp omdat die vloeistof nie in kontak met die pompmateriaal (buiten die buis self) kom nie. Algemene toepassings van hierdie tipe pomp sluit in die pomp van korrosiewe chemikalieë, flodder met 'n hoë vastestoflading en ander materiale waar dit belangrik is om die produk van die omgewing te isoleer of dan andersom.

Hoë druk peristaltiese pompe wat teen drukke van soveel as 16 bar kan bedryf, het tipies skoene en hulsels wat met smeermiddel gevul word om te voorkom dat die buis van die pomp verweer, en ook om hitte te verwyder. Lae druk peristaltiese pompe het tipies droë hulsels en gebruik rollers. Hoë druk peristaltiese pompe gebruik gewoonlik versterkte buise. Lae druk pompe aan die ander kant gebruik onversterkte buise en word ook soms na verwys as buispompe.

Aangesien die enigste deel van die pomp wat in kontak met die vloeier is, die binnekant van die buis is, is dit baie maklik om die binneste oppervlak van die pomp skoon te maak en te steriliseer. Verder omdat geeneen van die bewegende dele met die vloeier kontak maak nie, is peristaltiese pompe ook goedkoop om te vervaardig. Die gebrek aan kleppe, seëls en pakstukke (drukstukke) beteken ook dat die onderhoud van hierdie pomp relatief goedkoop is wanneer dit met ander pompsoorte vergelyk word.

Tipiese aanwendings
-------------------

* Dialisemasjiene
* Voedselvervaardiging
* Masjiene wat drankies afmeet
* Farmaseutiese vervaardiging
* Rioolflodder (slyk)
* Fontein- en watervalversierings

Sien ook
--------

* Sentrifugale Pomp
* Dompelpomp
* Borrelpomp
Die **Comanche** is ’n inheemse Amerikaanse stam. Hulle het in ongeveer 1700 van die *Wind River Shoshoni* of Oostelike Shoshone afgesplinter en bewoon ’n groot gebied in die suidweste van die Verenigde State van Amerika. Die Comanche noem hulself *Neme-ne* (Nʉmʉnʉʉ) en was veral as goeie perderuiters en krygers bekend.

Vlag van die Comanche-nasie.
Die Comanche bestaan uit 'n aantal groepe: Yampareekuh, Penaterkuh, Nawjekuh, Kwerarenuh en Kutsoteko. Die stam se woongebied strek van die huidige Nieu-Meksiko, gedeeltes van Texas, Oklahoma, tot die suide van Colorado en Kansas. In hul bloeityd was die stam waarskynlik 20 000 lede sterk. Deesdae bestaan die stam uit ongeveer 10 000 lede.

Die naam Comanche kom van die Meksikane, wat hulle *komantsia* (vyand, vreemdelinge) genoem het. Hulle was die dominante stam op die Suidelike Vlaktes en het dikwels lede van swakker stamme tydens oorlogvoering gevange geneem. Hulle het ook jare lank teen die wit setlaars geveg, totdat hulle in 1875 oorgegee het.

Die stam se vroue het Indianetente gemaak en wilde aartappels, vrugte, neute en bessies versamel. Hulle het ook gekook, skoongemaak en klere gemaak. Die klere is van beer-, takbok-, bison-, buffel-, wolf- en coyote- (prêriewolf) velle gemaak.

Sien ook
--------

* Indiane
Goue renoster van Mapungubwe
Die **goue renoster van Mapungubwe** is 'n Middeleeuse artefak gemaak van hout wat bedek was met bladgoud uit die Middeleeuse Koninkryk van Mapungubwe, wat in die hedendaagse Suid-Afrika geleë is. Dit is in Desember 1932 in 'n koninklike graf op Mapungubwe heuwel deur Jerry van Graan gevind. Goue artefakte waaronder die goue renoster is deur die Universiteit van Pretoria aangekoop. Figure van ‘n buffel en kat asook bladgoud fragmente is gevind. Net drie grafte het goud bevat. Goud van Suidelike Afrika was reeds bekend aan Indiese en Semitiese handelaars vroeg in die eerste millennium. Dravidiese handelaars het in die tyd handel gedryf in goud insluitende met Suidelike Afrika. Die artefak word beskryf as "klein genoeg om in die palm van 'n hand te staan".

Toorbakke afkomstig vanuit Sumer in die eerste millennium voor Christus is algemeen gebruik in die Midde Ooste. Dit het in die sesde eeu v.C. na die Dravidiese mense in Suid-Indië versprei. Toorbakke was ook deel van verskeie Afrikakulture soos die Westelike Shona, BaVenda en BaKaranga, moontlik weens kontak met die Dravidiese mense. 'n Toorbak is 'n instrument van 'n waarsêer. Water en sade word gebruik wat dan deur toordokters geïnterpreteer word. Die gerestoureerde goue renoster, buffel en kat wat by Mapungubwe gevind is, toon ooreenkomste met die toorbakke van die genoemde Afrikakulture. Hierdie figure is dieselfde grootte en het houtkerfwerk bedek wat moontlik deur dieselfde kunstenaar gekerf is. Al hierdie voorwerpe het uit dieselfde graf gekom en was dus waarskynlik deel van een voorwerp. Die gevolgtrekking is dat die diere, insluitende die renoster, moontlik van 'n toorbak afkomstig is. Die diere is ook ietwat gekrom wat in lyn sou wees met die siening dat hulle op die rand van 'n toorbak geplaas kon word. Addisionele goue fragmente dui ook daarop dat daar moontlik ook 'n olifant en krokodil kop op die toorbak kon gewees het. Ander fragmente kon versierings en spykers wees wat op die toorbak gebruik kon word.

Die opgrawing by Mapungubwe onthul die bestaan van 'n heersende elite wat apart in 'n heuwelagtige nedersetting gewoon het. Dit is die eerste bekende voorbeeld van 'n klasgebaseerde samelewing in Suidelike Afrika. Hierdie artefak bevestig ook Mapungubwe as 'n ryk handelsentrum.

Van 26 Oktober 2016 tot 27 Februarie 2017 is dit in die Britse Museum uitgestal as deel van 'n tentoonstelling ter viering van die kuns van Suid-Afrika.

Sien ook
--------

* Mapungubwe
* Mapungubwe-museum
* Mapungubwe- Nasionale Park
* Orde van Mapungubwe
**Gourdon** is 'n dorp in die Suid-Franse département Alpes-Maritimes (région Provence-Alpes-Côte d'Azur) met 453 inwoners (2008). Gourdon lê in die hinterland van Nice, en danksy sy ligging 800 meter bo seevlak bied dit 'n pragtige uitsig oor die Mediterreense kus van Nice, Antibes, Cap d'Antibes, Cannes en die Îles des Lérins tot by die Massif de l'Esterel.

Geografie
---------

'n Uitsig oor Gourdon
Die dorp Gourdon lê teen 'n asemrowende hoogte op 'n bergspits, wat bo-oor die vallei van die Louprivier verrys. Danksy die buitengewone ligging het Gourdon die bynaam *Nid d'Aigle* ("Arendnes") gekry.

Vandag behoort dit volgens die otganisasie Les Plus Beaux Villages de France tot die 148 mooiste dorpe van Frankryk en is met twee "blomme" by die *Concours des villes et villages fleuris* geklassifiseer - 'n organisasie, wat hom sedert 1959 vir 'n groener Frankryk beywer.

Geskiedenis
-----------

Die sentrum van Gourdon
Gourdon was vanweë sy strategiese ligging eeue lank 'n plek wat maklik verdedig kon word. Uit sy militêre verlede het egter behalwe vir die oorblyfsels van 'n Romeinse kamp met 'n dubbele muur en 'n siviele nedersetting, en die indrukwekkende versterking aan die noorderkant van die dorp niks oorgebly nie. Die Romeinse poort, wat die toegang tot die dorp verseker het, is aan die begin van die 20ste eeu verniel.

Besienswaardighede
------------------

Die plaaslike Château (kasteel) uit die 13de eeu is in die 17de eeu omgebou en vergroot. Die kasteel is sedert 1950 toeganklik vir die publiek en sedert 1971 as 'n historiese monument geklassifiseer. Vandag huisves die Château 'n museum met antieke wapens, 16de en 17de eeuse en naïewe skilderye. Die kasteel beskik oor 'n uitgestrekte park, wat deur die Franse tuinier en landskapargitek André Le Nôtre (1613-1700) ontwerp en terrasvormig aangelê is.
**Wiener Zentralfriedhof**  


---

**Ligging**  

Distrik Simmering  

Wene, Oostenryk

---

**Opening**  

1 November 1874

---

**Oppervlakte**  

2,5 km² (250 hektaar)

---

  

**Permanente grafte**  

330 000

---

**Status**

Steeds in gebruik

Die ***Wiener Zentralfriedhof*** ("Sentrale Begraafplaas van Wene") is die grootste begraafplaas in die Oostenrykse hoofstad Wene wat as laaste rusplek vir aanhangers van alle gelowe dien. Die dodeakker, een van die grootstes in Europa wat 2,5 km² met 330 000 permanente grafte beslaan, is tegelykertyd 'n parklandskap wat met sy ryk fauna en flora as ontspanningsterrein by hoofstadbewoners en toeriste gewild is. 'n Groot aantal eregrafte vir bekende persoonlikhede en geboue in die Jugendstil maak van die *Wiener Zentralfriedhof*, wat in 1874 geopen is, een van die mees besoekte besienswaardighede in Wene.

Ligging
-------

Anders as wat die naam aandui, is die *Wiener Zentralfriedhof* nie in die Weense middestad geleë nie, maar aan die suidoostelike stadsrand gevestig – in Simmering, 'n nedersetting wat in 1874 nog nie deel uitgemaak het van die stadsgebied nie en eers in 1892 by Wene ingesluit is. Die begraafplaas – een van 'n vyftigtal in die Oostenrykse hoofstad – vervul nogtans 'n sentrale funksie as die grootste dodeakker in Wene, met grafkoste wat aansienlik laer is as op ander, meer sentraal geleë begraafplase met beperkte kapasiteite.

Simmering se hoofstraat, die belangrikste verkeersaar in die distrik, bied maklike toegang tot die begraafplaas. In die onmiddellike omgewing van die *Wiener Zentralfriedhof* het talle klipmesselaars, bloemiste en ander besighede, wat dienste in die begraafplaas lewer, hul bedrywe gevestig. Alhoewel die begraafplaas tussen die besige hoofstraat en die spoorlyn, wat die Weense middestad met die lughawe in Schwechat verbind, geleë is, word die uitgestrekte terrein grotendeels teen verkeersgeraas beskerm. Dit is nogtans reg onder een van die vlugroetes na die nabygeleë lughawe geleë, met talle vliegtuie wat op 'n lae hoogte invlieg.
Die **pampashert** (*Ozotoceros bezoarticus*) is ’n spesie herte wat op die lae graslande van Suid-Amerika voorkom. Hul habitat sluit water en heuwels in, dikwels met droogte in die winter, en gras wat hoog genoeg is om ’n staande hert te verskuil.

Beskrywing
----------

Pampasherte het taankleurige pelse, wat ligter onder hul mae en aan die binnekant van hul bene is. Anders as by die meeste takbokke verander hul pelse nie met die seisoene van kleur nie. Hulle het wit kolle bo hul lippe en wit vlekke aan hul keel.

Ooie se skouerhoogte is van 60 tot 65 cm en hul gewig van 22 tot 29 kg; ramme s’n is van 65 tot 70 cm en van 24 tot 34 kg. Hul sterte is kort en bosserig, en sowat 10 tot 15 cm lank. Wanneer hulle hardloop, lig hulle hul sterte en ’n wit vlek kan gesien word.

Hulle is ’n klein spesie en min geslagsdimorfie kom voor. Ramme het klein, ligte gewei (horings), wat hulle in Augustus of September afgooi; hulle groei nuwes teen Desember. Ooie het haarkranse wat soos kort geweiknoppe lyk.

Gedrag
------

Pampasherte verdedig nie hul gebied of maats nie, maar vertoon wel dominansie deur hul kop omhoog te hou en stadig te beweeg. Wanneer twee ramme mekaar konfronteer, vryf hulle hul gewei teen plante en skraap dit teen die grond. Hulle vryf ook die reukkliere aan hul kop teen voorwerpe. Hulle baklei nie gewoonlik nie, maar skerm wel en byt soms. ’n Skermsessie word begin deur ’n kleiner ram wat die neus van ’n groter ram aanraak. Daar is gewoonlik twee tot ses herte in ’n groep, maar as die kos volop is, sal meer diere ’n groep vorm. Hulle het nie monogame maats nie en ook nie harems nie.

Habitat
-------

Menslike bedrywighede het hul oorspronklike habitat baie verander. Hulle kan tot 12 jaar in die natuur leef en langer in gevangenskap, maar hul habitat word bedreig deur ontwikkeling en jagtogte. Baie mense is bekommerd omdat ’n gesonde takbokbevolking ’n gesonde grasland beteken, en ’n gesonde grasland is die tuiste van baie spesies, waarvan sommige ook bedreig word. Baie voëls migreer suid na dié streke, en as die pampashert se habitat verlore gaan, kan dié voëlspesies ook afneem.

Daar is altesaam sowat 80 000 pampasherte, waarvan die meeste in Brasilië voorkom.
**Pamukkale**, wat "katoenkasteel" in Turks beteken, is ’n natuurterrein in die Denizli-provinsie in Suidwes-Turkye. Daar is warmwaterbronne en travertyne, terrasse van kalksteen wat deur die vloeiende water agtergelaat word. Dit is geleë in Turkye se Binne-Egeïese streek, in die Menderes-riviervallei, waar die temperatuur die grootste deel van die jaar gematig is.

Die antieke stad Hiërapolis is gebou bo die wit "kasteel", wat altesaam 2 700 m lank en 160 m hoog is. Dit kan 20 km ver gesien word vanaf die heuwels aan die oorkant van die vallei.

Toerisme
--------

Toerisme is belangrik in die gebied. Mense het duisende jare lank in die water geswem. Tot so onlangs as die middel van die 20ste eeu is hotelle oor die ruïnes van die Hiëropolis gebou en aansienlike skade is aangeirg. ’n Pad is van die vallei oor die terrasse gebou en motorfietse is toegelaat om op en af met die hange te ry. Toe die gebied in 1988 saam met Hiërapolis as ’n Unesco-wêrelderfenisgebied verklaar is, is die hotelle gesloop en die pad verwyder.

Die eertydse Romeinse bad van Hiërapolis is sedert 1984 die terrein van ’n argeologiese museum. Talle artefakte van verskeie gebiede, selfs uit die Bronstydperk, word hier uitgestal.

Galery
------

* Panoramiese uitsig oor Pamukkale.Panoramiese uitsig oor Pamukkale.
* Warmwaterbronne van Pamukkale.Warmwaterbronne van Pamukkale.
* ’n Deel van die "katoenkasteel".’n Deel van die "katoenkasteel".
* ’n Kalksteenmuur.’n Kalksteenmuur.
Die **Estadio José Amalfitani** is 'n sportstadion geleë in die Liniers omgewing van Buenos Aires, Argentinië, naby Liniersstasie. Die stadion is die tuiste van die Argentynse sokkerklub Vélez Sársfield en is ook bekend as *El Fortín de Liniers* of *Vélez Sarsfield*. Die Estadio José Amalfitani is tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 vir drie groepwedstryde gebruik.

Rugby
-----

'n Volgepakte stadion tydens 'n sokkerwedstryd
Die Estadio José Amalfitani is die tuisstadion van die Jaguares, 'n Argentynse superrugbyspan gebaseer in Buenos Aires. Die stadion huisves ook gereeld toetswedstryde van die Argentynse nasionale rugbyspan (die *Los Pumas*).

Met die Springbokke se besoek aan Argentinië in November 2005 by Vélez Sársfield, het hulle teen 'n sterk Pumaspan te staan gekom. Die Pumas het halftyd met 20–16 voorgeloop, voor hulle in die tweede helfte verswak, en die onderspit gedelf het met 34–23.

In die tweede toets in 2006 teen Wallis, by Vélez Sársfield, het die Pumas met 45–27 geseëvier, Argentinië se grootste oorwinning ooit oor Wallis. *Los Pumas* se volgende gaste was die wêreld se topspan, die All Blacks, op Vélez Sársfield. Die All Blacks oorleef 'n Pumas-aanslag in die laaste minute om met 25–19 te wen, en Argentinië van 'n groot opskudding te ontneem.

Wedstryde
---------

### FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978

*Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978.*

| Datum | Tyd | Span 1 | Telling | Span 2 | Rondte | Toeskouers |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 3 Junie 1978 | 13:45 | Vlag van Oostenryk Oostenryk | 2–1 | Vlag van Spanje Spanje | Groep 3 | 40 841 |
| 7 Junie 1978 | 13:45 | Vlag van Oostenryk Oostenryk | 1–0 | Vlag van Swede Swede | Groep 3 | 41 424 |
| 11 Junie 1978 | 13:45 | Vlag van Spanje Spanje | 1–0 | Vlag van Swede Swede | Groep 3 | 46 765 |
Die Transvaalse Vierkleur
Die Transvaalse **Vierkleur** was die amptelike vlag van die Zuid-Afrikaansche Republiek en is deur ds Dirk van der Hoff ontwerp. Die vlag het amptelik as die ZAR se landsvlag gedien vanaf 1858 tot 1902, met periodes waartydens die ou Voortrekkervlag (1874-75) en die Union Jack (1877-1881) as amptelike vlag gehys is.

Die rede vir die kleure is nie heeltemal bekend nie, maar daar word algemeen aanvaar dat ds. van der Hoff in gedagte gehad het dat die Nederlandse vlag nie geskik sou wees vir die nuwe republiek nie. Die oranje in die Nederlandse vlag is dus deur rooi vir die Boererepubliek vervang, terwyl 'n vertikale groen streep bygevoeg is.

Die vlag is die eerste keer op 6 Januarie 1857 in Potchefstroom en op 23 Februarie 1857 in Pretoria gehys. Op 18 Februarie 1858 het die Volksraad die Vierkleur as die amptelike vlag van die Zuid-Afrikaansche Republiek verklaar. 

Na die Britse anneksasie van die ZAR in April 1877, het die Eerste Vryheidsoorlog uitgebreek. In 1880 is Heidelberg tot tydelike hoofstad verklaar en die Vierkleur is weer op Geloftedag van 1880 daar gehys. 

Op 31 Mei 1902 is die Vierkleur en die Vrystaatse vlag gestryk, maar is tog later geïnkorporeer in die vlag van die Republiek van Suid-Afrika van 1928 tot 1994.
***Dirkie*** is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1969 deur Mimosa Films vervaardig en uitgereik is. Jamie Uys was die regisseur en sy seun, Wynand Uys, het die naamrol vertolk onder die naam Dirkie Hayes. Dit is in Engels bekend as *Lost in the Desert* en het in 1972 ’n prys op die Teheranse Filmfees gewen.

Genre
-----

*Dirkie* is ’n avontuurprent.

Akteurs
-------

Van die akteurs wat in die fliek gespeel het sluit in:

* Wynand Uys as Dirkie (as Dirkie Hayes)
* Jamie Uys as Anton (as Jamie Hayes)
* Wilhelm Esterhuizen as Smitty
* Sue Burman as Joan
* Jan Bruyns as kolonel (as Jan Bruijns)
* Pieter Hauptfleisch as oom Pete
* Johan du Plooy as Jack
* Bill Brewer as redakteur
* Jacques Loots as dokter (as Jaques Loots)
* Heinrich Marnitz as Hoffman
* Eugene Erasmus as operateur

Storielyn
---------

Die verhaal speel in die Kalahari-woestyn af en gaan oor ’n agtjarige seun en sy hond wat ná ’n vliegtuigongeluk alleen in die woestyn agterbly. Die seun trotseer allerhande ontberings terwyl ’n groot soektog na hom van stapel gestuur word.

Ander tale
----------

Dirkie is ook in Engels gemaak onder die naam *Lost in the Desert*. Dit word ook soms *Dirkie Lost in the Desert* of *Adventure in the Red Desert* genoem. ’n Baie gewilde weergawe is in 1972 gemaak in Telugu, ’n Suid-Indiese taal, met die naam *Papam Pasivadu*. ’n Paar veranderings is aan die storielyn aangebring ter wille van die plaaslike gehoor.

Sien ook
--------

* Lys van Afrikaanse rolprente
**Dirk Ziervogel** (\*12 November 1917, Ermelo – †26 Maart 1977, Belfast, Mpumalanga) was ’n akademikus en kenner van Bantoetale.

Ziervogel was die seun van Carl Frederik Ziervogel en sy vrou, Cecilia Johanna Kemp. Ziervogel het op Ermelo skoolgegaan en in 1935 aan die Hoërskool Ermelo gematrikuleer. Hierna het hy onder prof. J.A. Engelbrecht, hoogleraar in Bantoekunde aan die Universiteit van Pretoria gestudeer en die volgende grade behaal: B.A. (1938), M.A. (1941) en D.Litt. in 1948. Terwyl hy nog student was, is hy reeds in 'n tydelike hoedanigheid aan die universiteit aangestel en in 1941 is hy as lektor in Bantoetale aangestel. In 1945 was hy ook as lokasiesuperintendent van die Pretoriase stadsraad werksaam, terwyl hy nog deeltyds klas aan die UP gegee het. Dit was egter net 'n gedeeltelike onderbreking van sy akademiese werk, want in 1947 het hy 'n senior lektoraat in Bantoetale aan die UP aanvaar. In 1954 het hy die akademiese wêreld verlaat toe hy as navorsingsbeampte by die destydse Departement Naturellesake aangestel is. In dieselfde jaar nog het hy egter 'n aanstelling as hoogleraar en hoof van die Departement Bantoetale aan die Universiteit van Suid-Afrika aanvaar en was tot sy dood aan hierdie inrigting verbonde.

Ziervogel het 'n deeglike kennis van die Ngunitale, veral Swazi, gehad en daarnaas van die Sothotale, veral Noord-Sotho. Hy het later ook 'n besondere studie van die Vendataal gemaak. Onder sy leiding het die dosering van die Bantoetale aan Unisa uitgebrei om al die erkende Bantoetale van Suid-Afrika in te sluit. Die departement het in die 23 jaar wat hy daaraan verbonde was, voortdurend uitgebrei, sodat daar met sy afsterwe 'n personeel van sowat 77 was. Hy het as hoof van die departement tot 1973 gedien, toe sy menigvuldige aktiwiteite hom genoodsaak het om dit in te perk. Hy was lid van verskeie belangrike komitees van Unisa en het van 1971 tot 1973 as dekaan van die Fakulteit Lettere en Wysbegeerte gedien.

Deur sy toedoen is die Mqhayi-prys vir Bantoeletterkunde ingestel en hy het 'n belangrike aandeel gehad in die keuring van die publikasies wat vir dié toekenning in aanmerking gekom het. Hy was ook jare lank betrokke by die werk van die Gemeenskaplike Matrikulasieraad en was by sy afsterwe die verteenwoordiger van Unisa in hierdie raad. Hy het 'n aansienlike bydrae gelewer tot die uitbouing van die leergange van die Bantoetale op skoolvlak. Hy was ook lid van die destydse Bantoetaalraad en van sommige van die raad se taalkomitees, en het 'n besondere aandeel gehad in die saamstelling van die ortografieë van die Sothotale. Verder was hy vanaf die instelling daarvan, lid van die Inboorlingtaalraad van Suidwes-Afrika/Namibië. By sy afsterwe was hy reeds geruime tyd lank lid van die raad van die Universiteit van die Noorde.
Prinses Eugenie, 2017
**Prinses Eugenie** (Eugenie Victoria Helena; gebore 23 Maart 1990) is 'n lid van die Britse koninklike familie. Sy is die jonger dogter van Prins Andrew, Hertog van York, en Sarah, Hertogin van York. By geboorte was sy die sesde aanspraakmaker op die Britse troon en is nou 11de. Sy het 'n ouer suster, Beatrice.

 Prinses Eugenie saam met haar suster by *"Trooping the Color"* in 2013
 Eugenie by haar eerste openbare afspraak, die opening van Teenage Cancer Trust se eenheid in Leeds, Oktober 2008
Eugenie is in Portland Hospitaal, Londen, gebore. Sy was op skool by St George's School en Marlborough College voordat sy aan die Newcastle Universiteit gestudeer en 'n baccalaureusgraad in Engelse letterkunde en kunsgeskiedenis behaal het. Sy het by die veilingshuis Paddle8 aangesluit voordat sy 'n regisseurspos by die kunsgalery Hauser &amp; Wirth beklee het. Eugenie werk ook privaat saam met 'n aantal liefdadigheidsorganisasies, insluitend Children in Crisis en Anti-Slavery International.

Sy is in 2018 met Jack Brooksbank, 'n handelsmerkambassadeur, getroud. Hulle het 'n seun, August Philip Hawke Brooksbank, wat op 9 Februarie 2021 gebore is.

Eugenie se ouers is vriendskaplik geskei toe sy ses jaar oud was. Die hertog en hertogin van York het ingestem tot gesamentlike toesig oor hul twee kinders. Eugenie en haar suster het gereeld saam met een of albei hul ouers na die buiteland gereis. 

In Oktober 2002 het die 12-jarige Eugenie 'n rugoperasie by die Royal National Ortopediese Hospitaal in Londen ondergaan om skoliose reg te stel;  twee 12-duim titaniumstawe is in haar rug gesit. Sy het ten volle herstel en het nie enige verdere operasies ondergaan nie. 

Eugenie ontvang geen toelae van die Privy Purse nie. Sy onderneem egter af en toe openbare afsprake, wat gewoonlik verband hou met die liefdadigheidsorganisasies wat sy ondersteun, insluitend die Teenage Cancer Trust en Children in Crisis. In 2018 het Children in Crisis saamgesmelt met Street Child, 'n liefdadigheidsorganisasie vir kinders wat in verskeie lande aktief is, met Eugenie wat steeds as 'n ambassadeur dien.
**Kerli Kõiv** [ˈkerli ˈkɤ.iv] (\* 7 Februarie 1987 in Elva, Tartumaa, Estland), beter bekend onder haar voor- en kunstenaarsnaam **Kerli**, is 'n Estniese pop-sangeres wat met haar debuutalbum *Love Is Dead* (2008) internasionale bekendheid verwerf en 'n posisie in die Amerikaanse *Billboard 200*-trefferlys behaal het.

Biografie
---------

Kerli is in 1987 in die Estniese dorp Elva gebore. As tiener het sy sang-, dans-, toneel- en klavierlesse geneem. In 2002 het Kerli die sangkompetisie *Fizz Superstar*, wat in die drie Baltiese lande gehou word, gewen en twee jaar later 'n tweede plek in die *Eurolaul*-kompetisie behaal waartydens die Estniese verteenwoordiger vir die Europese Uitsaaikorporasie *EBU* se Eurovision-sangfees van 2004 bepaal is. In 2005 het sy saam met haar ma na Los Angeles verhuis.

Danksy haar talent as sangeres en liedjieskryfster het sy in 2006 die kans gekry om 'n sangoudisie by L.A. Reid te doen wat haar 'n platekontrak met *Island Def Jam* verseker het. Kerli het met die produsent, liedjieskrywer en klankmenger David Maurice saamgewerk om 'n reeks outobiografiese liedjies op te neem waarvan die eerstes in 2007 op die digitale EP *Kerli* vrygestel is. Haar debuutalbum *Love Is Dead* is op 29 Februarie 2008 deur *Universal Music Group* vrygestel, en op 20 Mei 2008 het haar musiekvideo *Walking On Air* première op die musiekkanaal *MTV Overdrive* gehad. Hierdie liedjie is vir die week van 21 Julie 2008 as *iTunes* se "Enkelsnit van die week" gekies.

In die somer van 2009 het haar debuutalbum ook op beduidende Europese markte soos Duitsland verskyn. Kerli is tans besig om haar tweede album op te neem wat na verwagting vroeg in 2010 vrygestel sal word.
Israel se tydsones: liggeel is standaardtyd, grys dele volg nie IST of IDT nie.
**Israeliese Standaardtyd** (IST) (Hebreeus: שעון ישראל Sha'on Yisra'el, letterlik "Clock of Israel") is die standaardtydsone in Israel. Dit is twee uur voor UTC, dus UTC+02:00.

Geskiedenis
-----------

Aan die begin van die Britse mandaat is die tydsone van die mandaatgebied (die hedendaagse Israel en Jordanië) op Kaïro se tydsone gestel (dieselfde as Athene), wat twee uur voor Greenwich-gemiddelde tyd is. Die unieke "Israeliese Standaardtyd" het in werking getree met die stigting van die Staat Israel in 1948, wat Israel die gesag gegee het om hul eie tyd te bepaal, spesifiek om dagligtyd te bespaar.

Verskille tussen ander lande
----------------------------

Die verskil van UTC is gedurende die grootste deel van die jaar dieselfde as Oos-Europese Tyd (UTC+02:00). Omdat Israel na die somertyd oorskakel op 'n Vrydag, eerder as op 'n Sondag, soos die meeste ander lande, vind die tydsverandering in die lente twee dae voor of vyf dae na die oorgang na somertyd in Europa plaas. Die oorskakeling op 'n Vrydag is te wyte aan die feit dat die Joodse Sabbat die gewone rusdag van die week is. Voor 2013 het die Israeliese tydsperiode vroeër in die herfs geëindig, en die Israeliese tyd was gedurende hierdie maande tussen 2 en 7 weke identies aan Middel-Europese Somertyd.

Israel deel die UTC+02:00-tydsone met al sy buurlande: Egipte, Jordanië, Libanon en Sirië.

Dagligbesparingstyd
-------------------

Israel handhaaf dagligbesparingstyd, plaaslik bekend as Israel Summer Time (Hebreeus *She'on Kayits*, soms in Engels afgekort as IDT). 

Sedert Julie 2013 begin IDT op die Vrydag voor die laaste Sondag van Maart, en eindig op die laaste Sondag van Oktober.
Prins Luiz Gastão in 1922.
**Prins Luiz Gastão** (19 Februarie 1911 – 8 September 1931) was 'n lid van die Huis van Orléans-Braganza, 'n afstammeling van die Brasiliaanse Keiserlike Familie.

Prins Luiz Gastão is in Cannes, Frankryk, gebore, die tweede seun van prins Luiz van Orléans-Braganza (1878–1920), en sy vrou, prinses Maria di Grazia van Bourbon-Twee Sicilië (1878–1973). Sy pa was die tweede seun van Prins Gaston, graaf van Eu, en Isabel, Prinses Imperial van Brasilië.

Prins Luis Gastão se ouma aan vaderskant, Isabel, Prinses Imperial van Brasilië, was die erfgenaam van die Brasiliaanse troon. Haar pa, Pedro II, was die laaste keiser van Brasilië totdat hy in 1889 afgesit is. Isabel se oudste seun, Pedro de Alcântara, Prins van Grão-Pará, het in 1908 afstand gedoen van sy opvolgregte en die opvolging aan sy jonger broer, Prins Luiz, oorgedra. Toe prins Luiz in 1920 gesterf het, het sy oudste seun, en Luiz Gastão se ouer broer, prins Pedro Henrique, die hoof van die Brasiliaanse keiserlike huis geword, met prins Luiz Gastão as sy nominale erfgenaam.

Luiz Gastão het op 'n vroeë ouderdom ongetroud gesterf en is in die Orléans-mausoleum in Dreux begrawe. Ná sy dood het sy suster, prinses Pia Maria, die titulêre erfgenaam van haar broer Pedro Henrique geword, tot die geboorte van Pedro Henrique se seun, ook genoem prins Luiz, in 1938.


|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* VIAF: 8180159477971127990008
* WorldCat Identities (via VIAF): 8180159477971127990008

 |
Kerkstraat 32, Tulbagh.
**Kerkstraat 32** is ’n meer as twee eeue oue gebou in ’n Kaaps-Hollandse Styl op Tulbagh, Wes-Kaap, Suid-Afrika.

Die gebou is in 1801 opgerig en is as die eerste vrye Engelse skool op Tulbagh gebruik van 1822 af. In 1866 het H.A. Fagan sr. dit gekoop. In 1885 het hy Kerkstraat 30, net langsaan, vir sy seun Henry Allan Fagan jr. gekoop. Vier jaar later is die latere politikus, skrywer, hoofregter en vertaler van *Die Stem* in Engels, Henry Fagan, bes moontlik in no. 30 gebore aangesien dit nog tot 1923 in sy ouers se besit was. Die Fagans het 'n winkel en wetsagentskap uit die twee aanliggende huise bedryf.

Terwyl no. 30 nog tot 1923 in die Fagans se besit was, het no. 32 van 1912 af aan rabbi S. Hurwitz behoort. Die kunstenaar Erik Laubscher is in 1927 in dié huis gebore.

Bronne
------

* (en)  Richardson, Deirdré. 2001. *Historic sites of South Africa*. Cape Town: Struik.

Koördinate: 33°17′10″S 19°8′19″O﻿ / ﻿33.28611°S 19.13861°O﻿ / -33.28611; 19.13861
**Prins Leopold, die Hertog van Albany** (Leopold George Duncan Albert; 7 April 1853 – 28 Maart 1884) was ’n seun van koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk en prins Albert van Sakse-Koburg en Gotha. Leopold het later die titels Hertog van Albany, Graaf van Clarence en baron Arklow gekry. Hy het hemofilie gehad en dit het eindelik tot sy dood gelei.

As die seun van ’n Britse monarg het hy van geboorte af die titel SKH prins Leopold gehad. Sy ouers het hom genoem na koningin Victoria se oom koning Leopold I van België.

Huwelik
-------

Weens sy hemofilie het hy moeilik ’n vrou gekry. Nadat verskeie vroue sy huweliksaanbod van die hand gewys het, het sy ma tussenbeide getree. Sy het ’n ontmoeting met prinses Helena van Waldeck en Pyrmont, die dogter van Georg Viktor, Prins van Waldeck en Pyrmont, gereël. Op 27 April 1882 is hulle getroud in die Sint George-kapel in Windsor-kasteel. Hulle was gelukkig, maar kort getroud.

Hulle het twee kinders gehad: Prinses Alice, Gravin van Athlone en Charles Edward, Hertog van Sakse-Koburg en Gotha.

Dood
----

In Februarie 1884 is die prins na Cannes, Frankryk, omdat die warmer klimaat die gewrigspyn weens sy hemofilie sou verlig. Sy vrou, wat toe swanger was, het tuis gebly maar hom aangemoedig om te gaan. Op 27 Maart het hy gegly en geval in die seiljagklub in Villa Nevada, Cannes. Hy het sy knie beseer en ernstige kopbeserings opgedoen en is in die vroeë oggendure van die volgende dag aan breinbloeding dood.

Deur sy seun, Charles Edward, wat vier maande na Leopold se afsterwe gebore is, is Leopold die oupagrootjie van die huidige koning Carl XVI Gustaf van Swede.
'n **Kakieverkiesing** is 'n algemene verkiesing waarin die uitslag baie beïnvloed is deur heersende oorlogsomstandighede of deur 'n oorlog waarin die land kort tevore betrokke was.

Dit is vir opposisiepartye baie moeilik om 'n regerende party tydens 'n verkiesing in oorlogstyd te ontsetel. Om 'n sittende regering tydens 'n verkiesingsveldtog in oorlogstyd te bekritiseer is moeilik omdat die uitdagers maklik beskuldig kan word van 'n gebrek aan patriotisme onder die moeilike omstandighede. Die soldate stem boonop ook oor die algemeen vir die sittende regering omdat hulle geïndoktrineer is in die regverdigheid van die oorlog. By die kiesers bestaan ook die vrees vir die gevolge van 'n regeringsverandering tydens krisistye.

Die eerste kakieverkiesing in Groot-Brittanje was in Oktober 1900, in die middel van die Tweede Vryheidsoorlog. Hierdie was die eerste groot oorlog waarin die Britse leër kakiekleurige uniforms gebruik het as plaasvervanger vir die bekende rooi uniforms. Ook die Britse verkiesings van 1918, 1945 en 1983 was kakieverkiesings.

In Suid-Afrika was dit die geval met die verkiesings van 20 Oktober 1915 en 7 Julie 1943. Die verkiesings tydens die Suid-Afrikaanse Grensoorlog van 1966 tot 1989 kan as kakieverkiesings beskryf word, omdat die vrees by die publiek vir die kommunistiese gevaar deur politici uitgebuit is.
**Joan Alison Morice** (1904-1944) was die eerste vrou om as 'n veearts in Suid-Afrika te kwalifiseer en 'n veaartspraktyk te bedryf. Sy het aan  Onderstepoort Veeartsenykundige Instituut, Suid-Afrika in 1927 gekwalifiseer en dit was negentien jaar later dat die volgende vrou, Maud Bales, as veearts in Suid-Afrika gekwalifiseer het. Morice het 'n privaat veeartsenykundige praktyk begin wat sy tot 1935 bedryf het. Sy het vroeg in 1944 aan kanker gesterf.

Lewe en loopbaan
----------------

Morice is in 1904 in Barberton, Suid-Afrika gebore aan Andrew Morice en Alice Mary Morice (née Roberts). Sy is na Engeland gestuur vir haar vroeë onderwys. In 1922 het sy na Suid-Afrika teruggekeer en in 'n veeartsenykundige kursus ingeskryf. Morice het die eerste twee jaar van die graad aan die Universiteit van die Witwatersrand en die laaste jaar aan die Onderstepoort Veterinêre Instituut van die Transvaalse Universiteitskollege voltooi.

In 1927 het Morice haar graad verwerf en by Onderstepoort en die Allerton Laboratorium gewerk as 'n tydelike veeartsenykundige beampte tot Desember 1928, waarna sy haar eie privaat praktyk in Johannesburg begin het.

 Windhond in 'n kompetisie
In 1930 het sy met Maurice Connell Robinson, wat in 1928 as veearts gekwalifiseer het, getrou en hulle het haar veeartspraktyk saam bestuur. Hulle het die praktyk in 1935 gesluit, maar Morice het haar aanstelling as veearts by die Johannesburgse Windhondwedrenklub en die Randse Jagklub behou. Morice het ook liefdadigheidswerk gedoen vir die voorganger van die Dierebeskermingsvereniging en die Bantu Dierewelsynsvereniging terwyl haar man by die munisipale diens van Johannesburg aangesluit het.

Morice is in 1944 aan longkanker oorlede.
Die **Kalambo-waterval** op die grens van Tanzanië en Zambië is die tweede hoogste waterval in Afrika.

Ligging
-------

Die Kalamborivier vloei suidwaarts in Tanzanië. By die grens met Zambië draai die rivier weswaarts om 8 km verder by die suidoostelike punt van die Tanganjikameer uit te mond. Dit is net suidoos van die punt waar die lande Tanzanië, Zambië en die Demokratiese Republiek van die Kongo bymekaarkom. Die val lê by 8° 35′ 47″ suid en 31° 14′ 25″ oos, 1390 m bo seevlak, suidoos van Kasanga (voorheen Bismarcksburg) in die Ruvumastreek van Tanzanië en 33 km noordwes van Mbala (voorheen Abercorn) in die noordelike provinsie van Zambië.

Waterval
--------

Weens sy ononderbroke val van 221 m is hierdie waterval naas die Tugelawaterval die hoogste in Afrika en op 11 na in die wêreld. In ‘n baie droë seisoen is die val slegs 2 m breed, maar in ‘n goeie reënvaljaar word dit soms tot 18 m breed. Dit val in ‘n kloof van ‘n kilometer breed en 300 m diep. Effens stroomaf is daar nog twee stroomversnellings. Die waterval is moeilik bereikbaar. Dit verg ‘n voetslaantog van ‘n hele paar uur.

Argeologie
----------

In 1953 is daar net bo die val ‘n droë meerbekken ontdek. Dit is een van die belangrikste argeologiese vondsplekke in Afrika. Bewyse is hier gevind van deurlopende bewoning sedert die Steentydperk en vroeë Ystertydperk.

Maraboeneste
------------

Op die rotslyste by die val is neste en broeiplekke van die skaars maraboe.

Wêrelderfenisgebied
-------------------

In 2009 is die waterval ingesluit in Unesco se voorlopige lys van wêrelderfenisgebiede. Dit is weens die besondere waterval sowel as die belangrike oudheidkundige terrein. Die hele gebied is tot nasionale monument verklaar.

Bibliografie
------------

* Green, Lawrence G.: Great North Road – a journey by land and water, on and off the highway, in search of lonely places and cities, strange tales and the old characters of tropical Africa. Kaapstad: Howard Timmins, 1961.
* 
* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, deel 6. Kaapstad: Nasou, 1972. ISBN 0-625-00322-5
* whc.unesco.org
* world-of-waterfalls.com
* zambiatourism.com
Motorsport: Ford Chicanes 24 uur van Le mans
Verkeersvertraging: 'n chicane in 'n woonbuurt se straat
'n **Chicane** is 'n kunsmatige draai of boog in 'n rypad of straat met die doel om die verkeer te vertraag. Die bekendste toepassing van 'n chicane word in motorsport gevind.

Motorsport
----------

Dit is deurgaans 'n s-vorm, bedoel om die renjaers stadiger te laat ry en so ongelukke te voorkom. Chicanes word daarom dikwels aan die einde van 'n pylvak of reguitstuk gevind. Dit vorm vir die jaers dan ook 'n ideale geleentheid om in te haal.

Verkeersvertraging
------------------

Op gewone verkeersweë word chicanes ook gebruik, soos ook verkeerssirkels. Dit behels 'n horisontale verskuiwing op die ryvlak: daar word van 'n kunsmatige draai of vernouing gebruik gemaak om die verkeer te "kalmeer".

Voetgangerschicane

Vir voetgangers
---------------

Hier word chicanes toegepas om voetgangers te dwing om goed links of regs te kyk, bv. by die oorsteek van 'n besige pad, of vir voetslaanpaaie wat treinspore kruis. Chicanes kan ook dien om toegang tot voetpaaie te verhinder, bv. vir motorfietsryers.
Die **Israeliese Lugmag** (IAF; זְרוֹעַ הַאֲוִויר וְהַחָלָל, Zroa HaAvir VeHahalal, "Air and Space Arm", algemeen bekend as חֵיל הַאֲוִויר, Kheil HaAvir) bedryf as die lugoorlogvoeringstak van die Israeliese Verdedigingsmagte. Dit is op 28 Mei 1948 gestig, kort ná die Israeliese onafhanklikheidsverklaring. Sedert Augustus 2017 dien generaal Amikam Norkin as die lugmagbevelvoerder.

Ontstaan
--------

Die Israeliese Lugmag het ontstaan tydens die stigting van die staat Israel in 1948. Die lugmag het klein begin met vroeëre burgerlugvaartvliegtuie wat omgebou is vir militêre gebruik. Die eerste vegvliegtuie wat die Israeliese Lugmag verkry het was Avia S-199's van Tsjeggo-Slowaakse maak. Ander vliegtuie uit die vroeë jare was die Tweede Wêreldoorlogse Messerschmitt Bf 109's en Supermarine Spitfires. Op tegnologiese vlak het die land toe nog ver agter sy teenstanders gestaan.

Lugaanvalle
-----------

Op 7 Junie 1981 het die Israeliese Lugmag met Operasie Opera 'n suksesvolle lugaanval op die Irakse kerninstallasie Osirak geloods. 'n Jaar later volg die inval van Libanon toe die lugmag die geleentheid het om sy tegnologiese oorheersing te toon. Op 1 Oktober 1985 volg 'n aanval op die hoofkwartier van die PLO, naby die Tunisiese hoofstad Tunis, as wraak na 'n aanslag van Force 17, 'n gewapende eenheid van die PLO, op Israeliese burgers. Die lugaanval word uitgevoer met F-15 Eagles wat invlug brandstof inneem. Dit was tegnies 'n sukses, maar is skerp veroordeel deur die internasionale gemeenskap, insluitende die VSA.

Volgehoue modernisering
-----------------------

In die 1990's het die Israeliese Lugmag met die modernisering van sy vloot begin, deur gebruik te maak van gevorderde tegnologie uit eie bodem. Die land het ook AH-64 Apache-helikopters van die VSA aangekoop en hulle met sy eie missiele toegerus. In 1991 kanselleer Israel egter die ontwikkeling van hul IAI Lavi, wat Israel se eerste volledig-selfgeboude vegvliegtuig sou wees, weens die hoë koste. 

In 2004 is die eerste van meer as honderd splinternuwe en uiters gevorderde F-16I's afgelewer en ook die nuutste variant van die F-15 is aangekoop. Die Israeliese lugmag koop ook die nuutste plaaslike missiele aan, en verkry sy eie variant van die Apache-helikopter. Die land koop ook Gulfstream G550-stralers, toegerus met die modernste inligtingstelsels, van Israel Military Industries aan. Met al hierdie modernisering het die Israeliese Lugmag gegroei tot een van die gevorderdste ter wêreld.


|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Nederlandse Wikipedia vertaal. | 

 |
**Prinses Alice van Battenberg**, later **prinses Andreas van Griekeland en Denemarke** (Victoria Alice Elizabeth Julia Marie; 25 Februarie 1885 – 5 Desember 1969), was die ma van prins Philip, Hertog van Edinburg, en die skoonma van koningin Elizabeth II.

Lewe
----

Portret deur Philip de László, 1907. (Privaat versameling van prins Philip, Hertog van Edinburg.)
Alice was ’n agterkleindogter van koningin Victoria en het in Duitsland, Engeland en die gebied om die Middellandse See grootgeword. Sy was doof weens oorerflike faktore. Nadat sy in 1903 met prins Andreas van Griekeland en Denemarke getroud is, het sy in Griekeland gewoon totdat die Griekse koninklike familie in 1917 uit die land verban is. Toe haar man ’n paar jaar later terugkeer, is hy gedeeltelik geblameer vir die feit dat Griekeland die Grieks-Turkse Oorlog (1919–1922) verloor het en die gesin is weer eens verban tot met die herstel van die Griekse monargie in 1935.

In 1930 is skisofrenie by haar gediagnoseer en sy is in ’n inrigting in Switserland opgeneem. Daarna het sy en haar man nie meer saamgewoon nie. Ná haar herstel het sy die meeste van haar tyd aan welsynwerk in Griekeland gewy. Sy het ook ’n Oosters-Ortodokse kloosterorde vir nonne gestig met die naam Christelike Susterskap van Martha en Maria.

Ná die val van koning Konstantyn II van Griekeland en die militêre oorname van die land in 1967 is sy deur haar seun en skoondogter genooi om in Buckingham-paleis in Londen te woon waar sy twee jaar later oorlede is.
**Prins Edward, die Hertog van Edinburg** (Edward Antony Richard Louis; gebore 10 Maart 1964) is die jongste seun van koningin Elizabeth en prins Philip. Met sy geboorte was hy die derde aanspraakmaker op die Britse troon, maar is tans die 13de aanspraakmaker. Hy is op 10 Maart 2023, sy 59ste verjaardag, die Hertog van Edinburg gemaak. Dit is 'n titel wat voorheen aan sy pa, prins Philip, behoort het en van 2021-2022 aan sy broer, koning Charles III. 

Die wapen van Edward, die Hertog van Edinburg.
Hy het in 1986 ’n BA-graad behaal en het so slegs die vierde lid van die Britse koninklike familie geword wat ’n universiteitsgraad behaal.

Edward was betrokke by die teater en het in die laat 1980's vir twee teatermaatskappye gewerk, onder andere Andrew Lloyd Webber se Really Useful Group, waar hy deel was van produksies soos *Phantom of the Opera*, *Starlight Express* en *Cats*. Hy het daarna betrokke geraak by televisieproduksies, maar is daarvan beskuldig dat hy sy koninklike konneksies gebruik vir persoonlike gewin. Hy het hom daarna toegespits op sy openbare pligte. Hy het in die afgelope paar jaar baie van sy pa se rolle oorgeneem.

Edward is in 1999 getroud met Sophie Rhys-Jones. Hulle het twee kinders, lady Louise Mountbatten-Windsor en James Mountbatten-Windsor, Graaf van Wessex.
'n **Isotoopverhouding** is 'n maat vir die verhouding waarin isotope van 'n chemiese element in 'n monster voorkom.

Talle elemente het meer as een stabiele isotoop. Chloor het byvoorbeeld twee: chloor-35 met 18 neutrone en chloor-37 met 20 neutrone. Gewoonlik is ongeveer 3/4 van die chlooratome in 'n monster 35Cl en slegs 1/4 37Cl. Die isotoopverhouding is dus ongeveer 3:1 en hierdie verhouding het lank gelede tydens die nukleosintese van die atoomkerne so ontstaan.

Die chemiese eienskappe is amper dieselfde. Maar daar kan 'isotoop-effekte' optree tydens fisiese prosesse soos verdamping of chemiese prosesse soos chemiese reaksies. Die isotoopverhouding kan hierdeur effens van monster tot monster verskil. 'n Ander bron van wisseling in hierdie verhouding is kernreaksies soos die verval of splyting van radio-aktiewe kerne of kosmogene effekte soos die splinterreaksies wat soms in die atmosfeer of die bolaag van die grond deur kosmiese straling veroorsaak word.

Delta-notasie
-------------

Die verskille wat tussen monsters gevind word is dikwels taamlik klein en hulle word gewoonlik aangegee in promille. Die isotoopverhouding van chloor word gewoonlik geskryf as:

{\displaystyle \delta ^{37}Cl=\left({{\frac {{\frac {Cl^{37}}{Cl^{35}}}\_{monster}}{{\frac {Cl^{37}}{Cl^{35}}}\_{standaard}}}-1}\right)\*1000} ‰
Hierdie grootheid δ37Cl word byvoorbeeld aangewend om die verskille tussen die aërobiese en anaërobiese ontbinding van trichloroëteen te bestudeer.

Watter standaard gebruik word om die 'normale' isotoopverhouding (gewoonlik: op aarde) as nulpunt vas te lê, wissel van element tot element.

Dikwels gebruikte verhoudings
-----------------------------

* δ2H
* δ13C
* δ15N
* δ18O

Minder gebruik
--------------

* δ24Mg
* δ37Cl
* δ49Ti
***Chilesaurus*** is ’n uitgestorwe genus van teropode-dinosourusse waarvan fossiele in 2004 vir die eerste keer ontdek is deur die sewejarige Diego Suárez in die Toqui-formasie in Chili. Die genus bevat net een spesie, ***Chilesaurus diegosuarezi***. *Chilesaurus* het sowat 150 miljoen jaar gelede in die Laat Jura-periode gelewe.

Ontdekking
----------

’n Illustrasie van die kakebeen.
Fossiele van *Chilesaurus*, ’n rugwerwel en ’n rib, is op 4 Februarie 2004 deur die sewejarige Diego Suárez ontdek terwyl hy saam met sy ouers, die geoloë Manuel Suárez en Rita de la Cruz, in die Aysén-streek op soek was na sierstene. Nog bene is in 2008 ontdek en daar is geglo dat dit dié van verskeie spesies dinosourusse was wat saam gesterf het. Eers later is besef die bene behoort tot dieselfde spesie met ’n vreemde kombinasie van eienskappe.

In 2015 is die tipe-spesie *Chilesaurus diegosuarezi* genoem, na Chili en Diego Suárez.

Die holotipe, **SNGM-1935**, is gevind in die Toqui-formasie uit die geologiese tydsnede Laat Titonium. Dit bestaan uit die redelik volledige skelet en kopbeen van ’n jong dier, maar die pote en die grootste deel van die stert ontbreek. Nog vier skelette en verskeie bene van jong en volwasse diere is daarna gevind.

Beskrywing
----------

Herkonstruksie
Grootte in vergelyking met 'n wolf
*Chilesaurus* was sowat 3,2 meter lank van sy neus tot sy stert. Sy mees buitengewone eienskap is sy tande, wat dié van ’n herbivoor is, terwyl sy dinosourusverwante, onder meer die *Tyrannosaurus rex*, vleisvreters was.