recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Boekverbranding op die Opernplatz in Berlin op 10 Mei 1933
Boekverbranding 1933 as ’n „Veldtog teen die onduitse gees"
Boekverbranding op die Opernplatz
Die **boekverbranding** was ’n veldtog wat deur die owerhede van Nazi-Duitsland van stapel gestuur is om alle boeke in Duitsland te verbrand wat nie met die Nazi-ideologie ooreengestem het nie.

Op 6 April 1933 het die Hoofkantoor van die Pers en Propaganda van die Duitse Studentevereniging (Deutsche Studentenschaft) ’n landwye *veldtog teen die Onduitse Gees* van stapel gestuur, wat oplaas die klimaks van die letterkundige "reiniging" (*Säuberung*) met vuur uitgemaak het. 
Die studente het die hierdie optrede beskryf as 'n reaksie teen ’n wêreldwye Joodse smeerveldtog teen Duitsland en 'n bevestiging van die tradisionele Duitse waardes.

Op 10 Mei 1933 het die studente meer as 25 000 "onduitse" boeke verbrand, wat ’n era van staatsensuur en kultuurbeheer ingelui het. Nasionalistiese studente het op die aand van 10 Mei in die meeste universiteitstede in fakkelparades "teen die onduitse gees" opgeruk. Hierdie ritueel het die hooggeplaasde Nazi-amptenare, professore, rektore en studenteleiers genoop om die deelnemers en toeskouers aan of toe te spreek te spreek. In Berlyn het ongeveer 40 000 mense op die Opernplatz Joseph Goebbels se toespraak aangehoor: *Nee vir dekadensie en morele korrupsie! Ja vir beskaafdheid en moraliteit in die gesin en die staat!*

Van die skrywers wie se boeke die studenteleiers daardie aand verbrand het was bekende sosialiste soos Bertolt Brecht en Augustus Bebel, die stigter van die konsep van kommunisme, Karl Marx, kritiese "bourgeois" skrywers soos die Oostenrykse dramaturg Arthur Schnitzler, en "buitelandse invloede" onder meer die Amerikaanse skrywers Ernest Hemingway, Jack London en Helen Keller, Engelse skrywer H.G. Wells en Joodse skrywers soos Franz Werfel, Max Brod en Stefan Zweig. Opvallend onder diegene wie se werke verbrand is, is die geskrifte van die negentiende-eeuse Duits-Joodse digter, Heinrich Heine, wat in sy 1820-1821 toneelspel, Almansor, die bekende vermaning neergepen het: 
*Dort, wo man Bücher verbrennt, verbrennt man am Ende auch Menschen.* 
(*Daar, waar hulle boeke verbrand, sal hulle op die ou end ook mense verbrand.*)
Die **Boeing Insitu ScanEagle** is 'n klein, laekoste, lang-uithouvermoë onbemande vliegtuig (UAV) wat deur Insitu, 'n filiaal van Boeing gebou word. Die ScanEagle is ontwerp deur Insitu gebaseer op die Insitu SeaScan, 'n kommersiële UAV wat bedoel was vir die opsporing van vis. Die ScanEagle word steeds opgegradeer met verbeterde tegnologie en betroubaarheid.

Ontwerp en ontwikkeling
-----------------------

ScanEagle is 'n afstammeling van 'n ander Insitu UAV, die Insitu SeaScan, wat ontwerp is as 'n afgeleë sensor vir die versameling van weerdata asook om kommersiële vissers te help om skole tuna op te spoor. ScanEagle het na vore gekom as gevolg van 'n strategiese alliansie tussen Boeing en Insitu. Die gevolglike tegnologie-uitruil was suksesvol en 'n draagbare, onbemande vliegstelsel (UAS) vir outonome dophou van die slagveld het onstaan, wat sedert Augustus 2004 tydens die oorlog in Irak ontplooi is.

ScanEagle dra 'n gestabiliseerde elektro-optiese en/of infrarooikamera op 'n liggewig inertia-gestabiliseerde platform. Dit beskik oor 'n geïntegreerde kommunikasiestelsel met 'n reikafstand van meer as 100 km en het 'n vlieguithouvermoë van meer as 20 uur. Die ScanEagle het 'n 3,1 m vlerkspan,'n lengte van 1,4 m en 'n massa van 20 kg en kan funksioneer tot 150 km/h, met 'n gemiddelde spoed van 90 km/h. Die Blok D vliegtuig beskik oor 'n hoëresolusiekamera, 'n spesiaalontwerpte transponder en 'n nuwe videostelsel. 'n Blok D vliegtuig het 'n uithourekord van 22 uur en 8 minute opgestel by Boeing se toetsbaan in Boardman, Oregon.

Die ScanEagle gebruik nie 'n vliegveld vir sy ontplooiing nie. In plaas daarvan, word dit gelansseer met behulp van 'n pneumatiese lanseerder, gepatenteer deur insitu, bekend as die "SuperWedge" lanseerder. Dit word herwin met behulp van die "skyhook" herwinningstelsel, wat gebruik maak van 'n haak op die vlerkpunte wat 'n tou wat van 'n 9-15 m hoë paal hang, vang. Dit word moontlik gemaak deur hoë-gehalte differensiaal-GPS-eenhede wat op die bopunt van die paal en die UAV gemonteer is. Die tou is verbind aan 'n skokkoord om spanning op die vliegtuig, wat deur die skielike stop veroorsaak word, te verminder.

Elke ScanEagle stelsel kos VS$ 3.2 miljoen (2006). 'n Volledige stelsel bestaan uit vier hommeltuie of UAVs, 'n grondbeheerstasie, 'n afstandbeheerde videoterminaal, die "SuperWedge" lanseerstelsel en "Skyhook" herwinningstelsel.
Die **Boeing B-47 Stratojet** was 'n straalaangedrewe bomwerper wat deur die Amerikaanse Lugmag gebruik is. Toe die Tweede Wêreldoorlog na 'n einde se kant staan het die *United States Army Air Forces* reeds begin met 'n program om hulle skroefaangedrewe bomwerpers te vervang. Vier kontrakteurs is genader om met ontwerpe vorendag te kom. Die spesifikasie was vir 'n subsoniese, hoëhoogte bomwerper met 'n medium togafstand. Boeing se ontwerp, die sesmotorige XB-47, is as die beste ontwerp aanvaar.

Die ontwerp het voorsiening gemaak vir swiepvlerke; wel teen 'n hoek van 35° met die romp. Die rede vir die ses motore was omrede die eerste geslag straalmotore se stukrag maar swak was, tewens die eerste generasie van die vliegtuig was toegerus met 18 soliedestaatversterkervuurpyle. 

Toe die vliegtuig in 1952 in diens gestel is, het interkontinentale ballistiese missiele nog nie bestaan nie en was die Boeing B-47 die grootste afskrikmiddel waaroor die VSA toe beskik het. Ander unieke ontwerpeienskappe was die afstandbeheerde stertskiettoring en driewieltipe-onderstel. Die vliegtuig was swaar vir sy tyd, swaarder as die bomwerpers van die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig moes 'n valskerm tydens landing ontplooi om betyds te kon stop, een van die eerste vliegtuie wat sodanig toegerus was. 

Die vliegtuig het 'n bomvrag van 9 080 kg (20 000 pond) gehad en kon dus twee van die destydse atoombomme dra. Omrede die vliegtuig oor 'n togafstand van slegs 5 794 km beskik het moes die VSA met vriendelike nasies onderhandel om hulle vliegvelde te kon gebruik, soos Brittanje, Spanje en Marokko, en natuurlik ook hulle eie deelstaat, Alaska. Dit het verseker dat hulle binne reikafstand van Rusland kon kom. Die vliegtuig is later toegerus met invlug-brandstofhervultoerusting.

Die B-47 is vervang deur die Convair B-58 Hustler.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Boeing B-47 Stratojet:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motore | 6 |
| Tipe motor | Straalmotor |
| Vervaardiger | General Electric J47-GE-25 turbostraal |
| Kraglewering per motor | 3 269 kg stukrag |
| Vlerkspan | 35,36 m |
| Lengte | 33,48 m |
| Hoogte | 8,51 m |
| Vlerkoppervlakte | 132,66 m2 |
| Maks. opstygmassa | 89 973 kg |
| Maks. snelheid | 975 km/h |
| Operasionele hoogte | 12 352 m |
| Togafstand | 5 794 km |
| Klimvermoë | 1 326 m per minuut |
| Bewapening | Twee 20 mm kanonne in stertskiettoring
tot 9 080 kg bomme |

Bron en verwysings
------------------

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9

1. ↑  Knaack 1988, p. 142.
2. ↑  Cook, 1991, p. 152
3. ↑  Bowers Boeing, 1989, p. 383
Die **Clanwilliam-rooivlerkie** (*Barbus calidus*) is 'n varswatervis wat endemies is aan die Olifantsrivier in die Namakwaland van die Wes-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die *Clanwilliam redfin*.

Voorkoms
--------

Die vis se kop is gepunt met groot oë en daar is ook twee baarde om die mond. Die vis is bruin aan die bokant, silwer aan die onderkant met 'n breë donker band wat horisontaal strek oor die lyf vanaf die kieue tot by die stert. Daar is onreëlmatige donker kolle op die bokant van die vis. Die basis van die vinne is helderrooi. Die vis word 82 mm lank.

Habitat en broeigedrag
----------------------

Die vis leef in groot, diep poele in helder strome. Hulle vreet hoofsaaklik insekte wat hulle vang op die wateroppervlakte. Gedurende die broeiseisoen in die somer, ontwikkel beide geslagte tuberkels op die kop en rug.

Bewaring
--------

Die spesie is bedreigd en word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie. Hul grootste vyand is die uitheemse baars, familie *Micropterus*.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bron
----

* *A Complete Guide to the FRESHWATER FISHES of Southern Africa.* Paul Skelton. 2001. ISBN 978-1-86872-643-1
Beaumont Schoeman was redakteur van *Die Afrikaner* van 1970 tot omstreeks 1984.
***Die Afrikaner*** was ’n koerant wat as mondstuk van die Herstigte Nasionale Party (HNP) opgetree het.

Die eerste uitgawe het op 16 Januarie 1970 verskyn nadat die HNP op 25 Oktober 1969 van die Nasionale Party weggebreek het weens laasgenoemde se, volgens die HNP, afwyking van die beleid van apartheid. Die eerste hoofredakteur was dr. Willie Lubbe, wat as redakteur van *Die Kerkbode* bedank het om dié betrekking by die nuwe koerant te aanvaar. Sy voorganger, ds. Andries Treurnicht, by die NG Kerk se orgaan het op sy beurt in 1968 as redakteur bedank om die eerste redakteur van die Pretoriase middagblad *Hoofstad* te word. Die HNP het ’n groot nederlaag in die 1970-verkiesing gely, waarna Lubbe en nog senior lede op die party se kongres later in 1970 bedank het. *Die Afrikaner* het die leierskap se weergawe gegee van die gebeure wat daartoe aanleiding gegee het. 

Die blad het voortgegaan onder redakteurskap van Beaumont Schoeman, 'n gewese assistent-redakteur by *Hoofstad*, waar hy onder Treurnicht gewerk het. *Die Afrikaner* het later ’n nuustydskrif met aantreklike buiteblaaie geword, maar later teruggekeer na ’n koerantformaat.

Dit is ’n tyd lank as ’n volgrootte-koerant uitgegee, maar verander later terug na die oorspronklike ponieformaat, wat die blad daarna behou het. Beaumont Schoeman het die koerant omstreeks 1984 verlaat. In 1995, met sy 25-jarige viering, was Hannes Ferguson die redakteur.

Bronne
------

* (af)   Geargiveer 29 November 2017 op Wayback Machine. URL besoek op 7 November 2016.
* (af)  mediamense.co.za*[dooie skakel]*. URL besoek op 7 November 2016.
**Sean Justin Penn** (gebore op 17 Augustus 1960) is ’n Amerikaanse akteur, rolprentmaker en politieke aktivis. Hy het al twee Oscars gewen: vir sy rolle in die raaiseldrama *Mystic River* (2003) en die biografiese fliek *Milk* (2008).

Loopbaan
--------

Penn het sy toneelloopbaan in televisieprogramme begin, in ’n 1974-episode van *Little House on the Prairie*, wat deur sy pa, Leo Penn, geregisseer is. Ná sy rolprentdebuut in die 1981-drama *Taps* en ’n verskeidenheid ander fliekrolle in die 1980's, onder meer *Fast Times at Ridgemont High*, het Penn begin aandag trek vir rolle in die misdaaddramas *At Close Range* (1986) en later *Carlito's Way* (1993). 

In 1997 by die Cannes-rolprentfees.
In 2008 met die verfilming van *Milk*.
Hy het bekend geraak as ’n uitnemende hoofakteur in die 1995-drama *Dead Man Walking*, waarvoor hy sy eerste Oscar-benoeming gekry het, asook die Silver Bear vir beste akteur op die Berlynse Rolprentfees. Penn het nog twee Oscar-benoemings gekry, vir Woody Allen se komediedrama *Sweet and Lowdown* (1999) en die drama *I Am Sam* (2001) voordat hy sy eerste Oscar in 2003 gewen het vir *Mystic River* en sy tweede een in 2008 vir *Milk*. Hy het ook ’n prys vir beste akteur gewen op die Cannes-rolprentfees vir *She's So Lovely* (1997), en twee op die Venesiese Rolprentfees vir die indie-prent *Hurlyburly* (1998) en die drama *21 Grams* (2003).

Penn het in 1991 sy regisseursdebuut gemaak met *The Indian Runner*. Hy was ook die regisseur van die drama *The Crossing Guard* (1995) en die raaiselfliek *The Pledge* (2001). In 2002 was hy die regisseur van een van die 11 segmente van *11'09"01 September 11*, ’n saamgestelde rolprent oor die aanvalle op 11 September 2001. Sy vierde vollengteprent, die biografiese oorlewingsdrama *Into the Wild* (2007), het groot lof en twee Oscar-benoemings gekry.

Persoonlike lewe
----------------

Benewens sy rolprentewerk, is Penn bekend as politieke en sosiale aktivis, veral vir sy kritiek op die regering van George W. Bush, sy kontak met die presidente van Venezuela en Kuba asook vir sy humanitêre werk ná Orkaan Katrina en die 2010-aardbewing in Haïti. Hy het ook koerante en tydskrifte gehaal met sy huwelike met die sangeres Madonna en die aktrise Robin Wright. Hy was ook ’n ruk lank in ’n verhouding met die Suid-Afrikaans gebore aktrise Charlize Theron.

In Januarie 2016 het Penn ’n onderhoud (wat hy in Oktober 2015 gevoer het) met die Mexikaanse dwelmbaas Joaquín "El Chapo" Guzmán in die tydskrif *Rolling Stone* gepubliseer. Die Mexikaanse owerheid het die belangrikheid verwerp wat die Amerikaanse media aan Penn gegee het met die eindelike herinhegtenisneming van Guzman, en eerder klem geplaas op die aktrise Kate del Castillo se kommunikasie met Guzman.
**Ernst Heinrich Göring** (Emmerich, 31 Oktober 1838 - München, 7 Desember 1913) was die eerste administrateur van Duits-Suidwes-Afrika en die vader van die Nazi-politikus Hermann Göring.

Hy studeer in die regte in Bonn. Hy was soldaat in die Duitse oorlog van 1866 en in die Frans-Duitse Oorlog van 1870 tot 1871. 

Ná die verkryging van Suidwes-Afrika as Duitse gebied, word Göring die eerste rykskommissaris van die nuwe gebied in Augustus 1885 deur Otto von Bismarck na Angra Pequena, later Lüderitz, gestuur. Sy setel het hy op Otjimbingwe gevestig na hy oorland na Okahandja gereis en verskeie verdrae met plaaslike hoofmanne gesluit het om hulle onder beskerming van die Duitse keiser te plaas.

Hy het die eerste reservaat vir die San, destyds Boesmans genoem, opgerig omdat hulle deur die kolonialiste en swart volkere erg vervolg en afgemaai is.

In Augustus 1890 verlaat hy Suidwes-Afrika en word konsul in Haïti. Sy seun, veldmaarskalk Hermann Göring, is in 1893 gebore terwyl sy vader met tuisverlof was en het wêreldwye berugtheid verwerf as stigter van die Gestapo voor die Tweede Wêreldoorlog en die uitvinder van die konsentrasiekampe waarin miljoene Jode, gays, Sinti en Roma en ander "ongewenste mense" uitgewis is.

Sien ook
--------

* Lys van Goewerneurs van Suidwes-Afrika

Bronne
------

* Rosenthal, Eric; "Encyclopaedia of Southern Africa*; Juta and Company Limited, Cape Town & Johannesburg, 1980.*
* Crystal, David (ed.); *The Cambridge Encyclopedia*; Cambridge University Press; Cambridge; 1994.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 136044239
* VIAF: 80455069
* WorldCat Identities (via VIAF): 80455069

 |
Ballotina, geleë by Kerkstraat 43, Tulbagh, is omstreeks 1815 gebou vir die weduwee van ds. H.W. Ballot.
Agterkant van die gebou.
**Ballotina** is 'n neoklassieke Kaaps-Hollandse huis by Kerkstraat 43, Tulbagh.

Die huis is omstreeks 1815 vir die weduwee van ds. Hendrik Willem Ballot, Tulbagh se NG leraar van 1803 tot sy dood in 1814, gebou. Dit is moontlik dat die vermaarde argitek Louis Thibault 'n aandeel gehad het aan die ontwerp van die huis met sy oorgroot skuimraamvensters en buitengewone dubbeldeur. Hy was verwant aan mev. Ballot en het waarskynlik hier tuisgegaan tydens die oprigting van Tulbagh se drosdy, 3 km die dorp uit op die Winterhoekpad.

In 1860 is 'n staatskool op Tulbagh gestig en word Ballotina ingerig om dit te huisves. Ná die inwyding van die nuwe kerk van die Tulbagh-gemeente in 1878 verskuif die skool na die Oude Kerk, maar twee jaar later terug na Ballotina. Hier bly dit tot 1905 toe die eerste volwaardige skoolgehou op die dorp gebou word. Die gebou was in gebruik as sodanig tot die aardbewing van 29 September 1969, toe dit gesloop moes word.

Intussen het die akademikus en kampvegter vir die bewaring van die inheemse Kaapse boustyl Mary Cook van 1950 tot 1970 in Ballotina gewoon. Selfs voor die aardbewing was die huis en gewel gevaarlik na aan ineenstorting; daarom het sloping ná die ramp na al uitweg gelyk. Tog het die restourasiekomitee besluit om dit te herstel en so is dit gestroop van toevoegings en moderniserings en die gewel verstewig. Die argitek Gawie Fagan het in 1973 die Suid-Afrikaanse Instituut van Argitekte se prys vir verdienstelikheid ontvang vir die restourasie van die gebou.

In 2011 is die huis weer gerestoureer en van 'n formele tuin tot teen aan die Kliprivier voorsien.

Bronne
------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***43 Church Street, Tulbagh***. |

* Inligtingsbord voor die huis.
* Jordaan, Rosette en Theron, Suzanne. 1993. *N.G. Gemeente Tulbagh 1743–1993*. Tulbagh: NG kerkraad.
**Johan Botha** is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Botha se vertolking van die pa in David Eldridge se *Festén* (vertaal deur Hennie van Greunen; onder regie van Heinrich Reisenhofer) word allerweë as sy meesterwerk beskou. Hy is met die aktrise Lida Botha getroud. Die egpaar verskyn in talle TV- en rolprentproduksies en was by al die Afrikaanse kunstefeeste vir hul *Oupa en Ouma*-stories bekend.

Lewensloop
----------

Johan Botha begin sy skoolloopbaan by Laerskool De Kroon buite Brits, het later verder skoolgegaan op Lydenburg en sluit daarna as 'n akteur by die eertydse Truk aan. Hy was ook by die Goudstadse Onderwyskollege en Springbokradio betrokke. Deur die jare het hy in talle toneelstukke gespeel en deur die hele land getoer.

In die vroeë 1970's word hy die eerste hoof van toneel by Swaruk in Suidwes-Afrika (hedendaagse Namibië). Kort na sy terugkeer na Suid-Afrika begin hy vryskutwerk in Johannesburg, en veral by die SAUK, te doen. Hier volg TV-produksies soos Nommer Asseblief, *Suidpunt Hotel*, *Ou Grote*, *Moord op die lug*, *Sand*, *Hagenheim streng Privaat* en talle ander. Hy doen ook stemwerk en regie vir oorklanking en is gereeld in radioverhale te hoor. Hy het ook in stukke soos *Faan se Trein* en *Festén* gespeel.

In 2009 het hy en Lida Botha in die TV-reeks *Oupa en Ouma sit op die stoep* gespeel wat deur Leon Kruger vir hulle geskryf en geregisseer is, gevolg deur die 2012-opvolg, *Oupa en Ouma sit op die stoep en raak romanties*, ook deur Kruger. In 2012 het hulle JohanLida Produksies gestig om met die stuk te toer onder regie van Johan.

Verhoogrolle
------------

Dit sluit in:

* *Faan se Trein*
* *Festén*
* *Oupa en Ouma sit op die stoep*, 2012 as Stanley Vermeulen
* *Oupa en Ouma sit op die stoep en raak romanties* as Stanley Vermeulen

Filmografie
-----------

TV-programme:

* Nommer Asseblief
* Arende
* Vyfster
* *Suidpunt Hotel*
* *Ou Grote*
* *Moord op die lug*
* *Sand*
* *Hagenheim streng privaat*
* *De la Rey*, 1980 (TV-fliek)
* *Gideon Scheepers*, 1982 as getuie (TV-fiek)
* *Halfmanspunt*, 1986 as Inspekteur Jones (TV-fliek)
* *Meester*, 1992 as Antoon Albertyn
* *Oupa en Ouma sit op die stoep*, 2012 as Stanley Vermeulen
* *Oupa en Ouma sit op die stoep en raak romanties* as Stanley Vermeulen
* *Die Byl*
* 7de Laan
* *Meeulanders*
* *Buurtwag*

Rolprente:

* *Pad na jou hart*, 2014 as Oupa Jan
* *Anderkant die stilte*, 2012 as Piet
* Die storie van Klara Viljee, 1992 as Neels
* *Circles in a Forest*, 1989 as Mostert
* *Verkeerde nommer*, 1982 as Frans Joubert (nie gekrediteer)
* *Nommer asseblief?*, 1981 as Frans Joubert (rolprent)
* *Charlie word 'n ster*, 1979 as die verslaggewer
* Die Spaanse vlieg, 1978 as die man met die verkyker
**Eienskappe**| **Algemeen** |
| --- |
| Naam | Sianogeen  |
| Ander name | Oksalonitriel, dimetielsianoarsien |
| Struktuurformule van  |  |
| Chemiese formule | (CN)2 |
| Molêre massa | 52,036 [g/mol] |
| CAS-nommer | 460-19-5   |
| Reuk | stekend, amandelrig |
| **Fasegedrag** |
| Smeltpunt | -27,83°C |
| Kookpunt | -21,83°C |
| Digtheid | 0,462 m3/kg (@25°C) |
| Oplosbaarheid |   |
| Kritieke temperatuur | 59°C  |
| Kritieke druk | 127 bar  |
| Henry se konstante | 0,2 [L/mol.atm]  |
| **Suur-basis eienskappe** |
| pKa |  |
| **Veiligheid** |
| Flitspunt | onbekend  |
| Selfontbrandingspunt | 850°C |
| Tensy anders vermeld is alle data vir standaardtemperatuur en -druk toestande. |
|   |  |

**Sianogeen** is 'n baie giftige chemiese verbinding met formule (CN)2. Dit is 'n pseudohalogeen.

Dit kan polimeriseer tot parasianogeen:

Parasianogeen

Reaksies
--------

Nes die halogene kan sianogeen onder invloed van lig in die gasfase in radikale ontbind:

{\displaystyle (CN)\_{2}\to 2CN^{.}}
En dit kan ook as oksidant optree:

{\displaystyle (CN)\_{2}+2e^{-}\to 2CN^{-}}
Sianogeen is die dinitriel van oksaalsuur. In verdunde suur hidroliseer sianogeen en vorm eerst die diamied van oksaalsuur, wat oksamied genoem word:

{\displaystyle NC-CN{\xrightarrow {H^{+}}}H\_{2}NOOC-COONH\_{2}}
Die amiedgroepe kan verder hidroliseer en eers oksamiese suur en dan oksaalsuur vorm:

{\displaystyle H\_{2}NOOC-COONH\_{2}{\xrightarrow {H^{+}}}H\_{2}NOOC-COOH{\xrightarrow {H^{+}}}HOOC-COOH}
Hierdie hidrolise was die eerste reaksie waarmee Friedrich Wöhler aangetoon het dat organiese stowwe ook in die laboratorium vervardig kan word. Dit het egter nouliks die aandag getrek.

Sianogeen kan ook gereduseer word en eteendiamien oplewer

{\displaystyle NC-CN{\xrightarrow {Sn;HCl}}H\_{2}N-CH\_{2}-CH\_{2}-NH\_{2}}
’n Angiogram.
**Angiografie** of **arteriografie** is ’n mediese beeldingstegniek wat gebruik word om die binnekant van are en organe in die liggaam te sien, veral are, slagare en hartkamers. Dit word gewoonlik gedoen deur die pasiënt met ’n kontrasagent in te spuit en deur X-straalgebaseerde tegnieke soos fluoroskopie.

Die woord kom van die Griekse woorde ἀγγεῖον *angeion*, "aar", en γράφειν *graphein*, "om te skryf of aan te teken". Die film of beeld van die aar word ’n **angiograaf** of **angiogram** genoem. Hoewel die woord vir beide ’n "arteriogram" en "venogram" gebruik kan word, word die terme angiogram en arteriogram in alledaagse taalgebruik dikwels as sinonieme gebruik, terwyl "venogram" ’n meer presiese betekenis het.

Tegniek
-------

Na gelang van die soort angiogram, word toegang tot die bloedvate meestal verkry deur die dyslagaar om na die linkerkant van die hart en die slagaarstelsel te kyk, of deur die nek- of dyaar om na die regterkant van die hart en die aarstelsel te kyk. Met behulp van gidskabels en kateters word ’n soort kontrasagent by die bloed gevoeg – dit absorbeer X-strale en die bloed kan dan op X-straalfoto's gesien word.

Beelde word meestal geneem teen ’n tempo van 2-3 raampies per sekonde sodat die bloedvloei deur die are gemonitor kan word. Bene en ander organe wys nie op die foto's nie, net die are wat met die kontrasagent gevul is. Beelde van die hart word geneem teen ’n tempo van 15-30 raampies per sekonde. Albei dié tegnieke stel die radioloog of kardioloog in staat om blokkasies en vernouings in die are te sien wat die vloei van bloed belemmer en pyn veroorsaak.

Die plek waar toegang tot die slagaar verkry is (indien dié tegniek gebruik is) word ná die tyd verseël om komplikasies te voorkom.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11930896j (data)
* GND: 4002030-7
* LCCN: sh85005025
* LNB: 000298608
* NKC: ph118428

 |
Ondersteuners voor 'n wedstryd in die Champions League teen Chelsea FC in 2007.
**Olympiacos FC** (in Grieks: *ΠΑΕ Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς*) is 'n Griekse sportklub in Piraeus (die hawe van Athene). Sokker is die bekendste en gewildste sport wat hulle beoefen. 

Die sokkerspan speel in die Griekse Super Liga (die hoogste nasionale liga) en die span se tuisveld is die Karaiskakis Stadion, wat 'n kapasiteit van 32 000 toeskouers het. 

*Olympiacos* is die suksesvolste klub in Griekeland met 47 nasionale titels. *Olympiacos* kry sterk mededinging van 'n ander klub uit *Athene*: Panathinaikos. Die derby tussen beide spanne is wêreldwyd bekend as die Derby van die ewige vyande.

Erelys
------

* **Kampioen Griekeland (47)**

1930/31, 1932/33, 1933/34, 1935/36, 1936/37, 1937/38, 1946/47, 1947/48, 1950/51, 1953/54, 1954/55, 1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1965/66, 1966/67, 1972/73, 1973/74, 1974/75, 1979/80, 1980/81, 1981/82, 1982/83, 1986/87, 1996/97, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2016/17, 2019/20, 2020/21, 2021/22
* **Griekse Beker (28)**

1947, 1951, 1952, 1953, 1954, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1965, 1968, 1971, 1973, 1975, 1981, 1990, 1992, 1999, 2005, 2006, 2008, 2009, 2012, 2013, 2015, 2020
* **Griekse Supercup (4)**

1980 1987, 1992, 2007
* **Balkan cup**

1963

Bekende sokkerspelers
---------------------

* Vlag van Griekeland Alexandros Alexandris
* Vlag van Griekeland Nikos Anastopoulos
* Vlag van Griekeland Tasos Mitropoulos
* Vlag van Brasilië Rivaldo
* Vlag van Ivoorkus Yaya Touré
Die **Ryukyu-eilande** (Japannees: 琉球諸島, *Ryūkyū-shotō*, [ɾʲɯːkʲɯː]), in Japan bekend as **Nansei-eilande** (南西諸島, *Nansei-shotō*, letterlik: "Suidwestelike eilande") en **Ryukyu-boog** (琉球弧, *Ryūkyū-ko*) is 'n vulkaniese argipel in die suidweste van Japan tussen die Oos-Chinese in die noordweste en die Filippynse See in die suidooste. Die eilande strek sowat 1 100 km suidwes van Kioesjoe in die noordooste tot by Taiwan in die suidweste. Die grootste van die eilande is Okinawa. Op die eilande word die Ryukyu-tale gepraat, wat saam met Japannees tot die Japannese tale behoort.

Nasa-Satellietbeeld van die Ryukyu-eilande
Die Ryukyu-eilande se vulkane behoort tot die Ring van Vuur wat die Stille Oseaan van Nieu-Seeland tot Chili omsirkel.

In 1429 is die eilande in die Koninkryk van Ryukyu verenig, wat in 1879 deur Japan geannekseer is. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het op 1 April 1945 die enigste veldslag op die grondgebied van Japan plaasgevind, sien Slag van Okinawa. Die Verenigde State het die eilande van 1945 tot 1972 beset, toe hulle teruggegee was aan Japan.
Die **Baltische Rundschau** ist die grootste Duitstalige maandelikse tydskrif in die Baltiese lande en verskyn sedert 1994 in Estland, Litaue en Letland. Die tydskrif is deur Ingvar Heinrich Lotz gestig wat ook die pos van hoofredakteur beklee. Die tydskrif het sy hoofkwartier in Vilnius, Litaue.

Onderwerpe
----------

Die *Baltische Rundschau* doen verslag oor nuusgebeure in Litaue, Letland en Estland, maar dek daarnaas ook gebeurtenisse en aktuele onderwerpe uit Wes-Europese lande mits hulle die Baltiese lande raak, asook die situasie in die buurlande Pole, Rusland, Wit-Rusland en die Oblast Kaliningrad.

Teikengroep
-----------

Die *Baltische Rundschau* se hoofteikengroep is Duitssprekende sakelui en sakereisigers in die Baltiese lande asook lesers uit Wes- en Sentraal-Europa, veral Duitsland, Switserland en Oostenryk, wat belang stel in Baltiese onderwerpe. Intekenaars sluit ook regerings en instellings van die Europese Unie, ambassades, kamers van koophandel, banke, assuransies, internasionale maatskappye, toerisme- en kulturele instellings, universiteite en privaat persone in. By die laasgenoemde groep staan die *Baltische Rundschau* veral by plaaslike internasionale sakelui, studente, deskundiges en 'n groot aantal toeriste en ander besoekers as 'n medium van relatief hoë gehalte bekend.
**Olivier Panis** (gebore op 2 September 1966) is 'n Franse professionele renjaer. Panis het vir tien seisoene in Formule Een gejaag en 'n oorwinning behaal tydens die Monaco Grand Prix in 1996 vir die Ligierspan. Hy was die laaste Franse jaer wat 'n Grand Prix in Formule Een gewen het voor Pierre Gasly se oorwinning in die 2020 Italiaanse Grand Prix in September 2020.

Sy seun is die renjaer Aurélien Panis.

Loopbaan
--------

Panis is in Oullins, Lyon gebore, en soos meeste Formule 1 wedrenbestuurders, het hy vroeg in sy loopbaan met knortjorre gejaag. Hierna het Olivier etlike jare in 'n aantal "junior" reekse gejaag voordat hy in die Franse Formule 3 gejaag het. Hy het in 1989 'n kampioenskap in Formule Renault verower en in 1991 tweede geëindig in die Franse Formule 3. Uiteindelik bevind hy hom in die Formule 3000, en hy wen die reeks se kampioenskap in 1993.

Formule Een
-----------

Die 27-jarige Panis het in 1994 'n F1-plek bekom in die Franse Ligierspan. Hy het sy debuut in Brasilië gemaak en elfde geëindig. Hy het 'n verrassende tweede plek daardie seisoen op Hockenheim behaal en eindig 11de in die puntelys vir die merk. Hy het elke wedren behalwe Frankryk voltooi. Hy is egter in Portugal gediskwalifiseer weens onwettige verweer van sy skuifblokkies.

Panis jaag vir Ligier tydens die Britse Grand Prix in 1995 .
Hy het 'n verrassende tweede plek behaal tydens die Australiese Grand Prix in 1995, ondanks die feit dat hy twee rondes agter die voorloper Damon Hill was.

Panis het 'n skokoorwinning behaal in die Grand Prix van Monaco in 1996. Panis het 14de op 'n nat baan begin en ander mededingers op die smal baan verbygesteek, waaronder Martin Brundle, Mika Häkkinen en Johnny Herbert, en die verandering na gladde bande perfek bereken. Hy het Eddie Irvine by die Lowes-haarnaald verbygesteek en het in die derde plek gelê voordat die Williams-Renault van Damon Hill en Benetton-Renault van Jean Alesi albei tegniese probleme ondervind het. Panis se oorwinning was die Ligier-span se eerste oorwinning in 15 jaar (en hul laaste), en dit was die eerste oorwinning in 'n Franse motor in Monaco in 66 jaar.
**Gian Franco Corsi Zeffirelli**, KBE, Grande Ufficiale OMRI ([ˈfraŋko dzeffiˈrɛlli]; \* 12 Februarie 1923 in Florence; † 15 Junie 2019 in Rome), beter bekend as **Franco Zeffirelli**, was 'n Italiaanse regisseur en vervaardiger wat in drie genres – operas, rolprente en televisie – tuisgevoel en hier groot sukses met sy dikwels opulente werke behaal het. Zeffirelli het sy reputasie as meesterregisseur veral met Shakespeare-werke behaal wat hy vir die silwerdoek bewerk het.

In *Romeo and Juliet* (1967/68), wat met 'n internasionale span in Engels vervaardig is, het hy die twee hoofrolle deur sestienjarige akteurs laat vertolk, Leonard Whiting en Olivia Hussey, wat dus so oud was soos die karakters in Shakespeare se toneelstuk *Romeo and Juliet*. Zeffirelli is vir 'n Oscar genomineer. Vir die verfilming van *The Taming of the Shrew* het hy in 1967 met Elizabeth Taylor en Richard Burton saamgewerk, terwyl Mel Gibson in 1990 *Hamlet* (*Amleto*) vertolk het.

Vir die lewensverhaal van Jesus van Nasaret het Zeffirelli in 1977 'n televisiereeks met ses aflewerings vervaardig. As operaregisseur was Zeffirelli verbonde aan befaamde operahuise soos die Milaanse Scala, die *Comédie-Française* en New York se Metropolitan Opera. Van die mees gesofistikeerde kostuums het hy self ontwerp. Hy het 'n aantal jare met die operasangeres Maria Callas saamgewerk. Haar laaste lewensjaar staan sentraal in die rolprent *Callas Forever* wat in 2002 ontstaan en waarin Fanny Ardant die hoofrol vertolk het. In een van sy laaste groot rolprente, *Un tè con Mussolini* (*Tea with Mussolini*), wat in 1999 ontstaan het, is enkele outobiografiese trekke herkenbaar. Die gunstelingrol, wat hy in sy privaat lewe met groot passie gespeel het, was dié van swierbol en kettingroker.

Politieke loopbaan
------------------

Tussen 1994 en 2001 was Franco Zeffirelli 'n lid van die Italiaanse Senaat vir die kiesafdeling Catania – as afgevaardigde van Silvio Berlusconi se party *Forza Italia*.

Afsterwe
--------

Franco Zeffirelli se seun Luciano het die wêreld op 15 Junie 2019 meegedeel dat sy pa in vrede heengegaan het. Die Franco Zeffirelli-stigting het op sy webtuiste afskeid geneem met twee woorde – *Ciao Maestro*. Franco Zeffirelli, wat in 1997 vrymoedig oor sy homoseksualiteit gesels het en die Rooms-Katolieke Kerk se standpunt daaroor gedeel het, word oorleef deur twee seuns wat hy aangeneem het.
**Sven Olof Joachim Palme** (/ˈpɑːlmə/; Sweeds: [²uːlɔf ²palːmɛ] (luister); 30 Januarie 1927 - 28 Februarie 1986) was 'n Sweedse politikus en staatsman. Hy was 'n jarelange protégé van die destydse eerste minister Tage Erlander, en het die Sweedse Sosiaal-Demokratiese Party gelei van 1969 tot sy sluipmoord in 1986. Hy het twee keer as premier van Swede gedien, en was van 1969 tot 1976 aan die spits van 'n regerings-raad, en 'n kabinetsregering van 1982 tot sy dood. Die verkiesings van 1976 en 1979 het die einde van die Sosiaal-Demokratiese hegemonie in die Sweedse politiek beteken, wat bestaan het uit 'n bewind van 40 ononderbroke jare. Terwyl hy leier van die opposisie was, het hy binnelandse en internasionale belange geskei en as spesiale bemiddelaar van die Verenigde Nasies in die oorlog tussen Iran en Irak gedien. Hy was in 1979 president van die Nordiese Raad. 

Palme was vanaf die 1960's 'n belangrike en polariserende figuur in die plaaslik sowel as in die internasionale politiek. Hy was standvastig in sy nie-belyningsbeleid teenoor die supermoondhede, gepaard met steun vir talle derdewêreldse bevrydingsbewegings na dekolonisasie, insluitend, op kontroversiële wyse, sy ekonomiese en vokale steun vir 'n aantal Derde Wêreldse regerings. Hy was die eerste Westerse regeringshoof wat Kuba ná die rewolusie besoek het, en hy het in Santiago 'n toespraak gelewer waarin hy die hedendaagse Kubaanse en Kambodjaanse rewolusionêres geprys het.

Hy was dikwels 'n kritikus van die Verenigde State en die Sowjet-buitelandse beleid en het gebruik gemaak van hewige en dikwels polariserende kritiek om sy verset teen imperialistiese ambisies en outoritêre regimes uiteen te sit, waaronder dié van Francisco Franco van Spanje, Leonid Brezjnef van die Sowjetunie, António de Oliveira Salazar van Portugal en Gustáv Husák van Tsjeggo-Slowakye, asook John Vorster en PW Botha van Suid-Afrika. Sy veroordeling van die die Hanoi-bomaanvalle in 1972, veral die taktiek om dit met die Treblinka-vernietigingskamp te vergelyk, het gelei tot 'n tydelike verkoeling in die verhouding tussen Swede en die Verenigde State.

Die moord op Palme op 28 Februarie 1986 by 'n straat in Stockholm was die eerste sluipmoord op 'n nasionale leier in Swede sedert Gustav III (1792), en het 'n groot impak op Skandinawië gehad. Die plaaslike veroordeelde en verslaafde Christer Pettersson is oorspronklik in die distrikshof skuldig bevind aan die moord, maar is vrygespreek op appèl deur die Svea-appèlhof. Die Sweedse staatsaanklaers het op 10 Junie 2020 'n perskonferensie gehou om aan te kondig dat daar "redelike bewyse" is dat Stig Engström vir Palme vermoor het. Aangesien Engström in 2000 selfmoord gepleeg het, het die owerhede ook aangekondig dat die ondersoek na Palme se dood gesluit sou word.
**Luciano Pavarotti** (\* 12 Oktober 1935; † 6 September 2007 in Modena) was 'n gevierde Italiaanse tenoor wat naas die operabedryf ook 'n suksesvolle loopbaan in die populêr-klassieke musiekgenre gehad het waar hy met sy buitengewone sangvermoëns miljoene mense bekoor het. Sy konserte is op televisie uitgesaai, en as een van *The Three Tenors* ("Die Drie Tenore") het Luciano Pavarotti verskeie kere fondse vir vlugtelinge help sterk en ook geld vir onder meer die Rooi Kruis ingesamel.

Pavarotti se graf in Montale (naby Modena)
Pavarotti het sy Italiaanse tenoorloopbaan in 1961 begin en later in verskeie Europese operateaters soos dié van Wene en Londen opgetree. Met sy debuut in die Verenigde State saam met die sopraan Joan Sutherland, wat hom in Miami uitgenooi het om haar op 'n konserttoer te begelei, het hy in 1965 waardevolle ervarings opgedoen en ook erkenning gekry. In die tydperk tussen 1966 en 1972 het hy sy reputasie as 'n eersterangse operasanger in die Milanese Scala-operateater en ander groot Europese konserthuise gevestig. Sy debuut op 23 November 1968 in die New Yorkse Metropolitan Operahuis as Rodolfo in La Traviata het groot byval gevind.

In die laat 1970's het Pavarotti wêreldwye bekendheid verwerf en was befaamd vir die buitengewone kwaliteit van sy helder tenoorstem met sy skitterende en natuurlike bo-tone. Hy het gevolglik die bynaam "Koning van die hoë C's" gekry. In die 1970's en 1980's het Pavarotti in die wêreld se voorste operateaters opgetree en hom as een van die grootste moderne sangkunstenaars onderskei.

Met sy uitvoering van *Nessun Dorma* uit die opera *Turandot* tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1990 in Italië, wat onder meer deur die Britse BBC uitgesaai is, het hy internasionale sterstatus bereik. By geleentheid van die laaste wedstryd van die kampioenskap het hy saam met sy bekende operakollegas Plácido Domingo en José Carreras opgetree en treffers wat tot in daardie stadium tot die operawêreld beperk was by 'n groter gehoor gewild gemaak. Pavarotti het sy invloed op die populêre musiekmark met popkonserte en televisie-advertensies verder uitgebrei, maar hoewel hy verskeie kere saam met popsterre opgetree het, het hy nogtans nooit sy identiteit as operasanger ingeboet nie.

In sy laaste jare het sy groot liggaamsgewig sy vermoë om in operas en konserte op te tree duidelik beperk, en sy laaste opvoering het in Maart 2004 in die Metropolitan Opera-huis in New York plaasgevind. Sy laaste konsert het ter geleentheid van die openingsplegtigheid van die Olimpiese Winterspele 2006 in Turyn (Italië) plaasgevind waar hy *Il principe ignoto* uit *Nessun Dorma* gesing het, terwyl die stadiongehoor die koorrefrein bygedra het.

Op 14 Augustus 2019 was daar 'n berig op Maroela Media geplaas dat Pavarotti se lewensverhaal eersdaags op die silwerdoek verewig sal word in die vorm van 'n dokumentêre program, met die bekroonde regisseur Ron Howard wat aan die stuur van sake sal wees.
Die **Kurumanrivier** in die Kalahari is 'n hoofsaaklik droë boloop van die Oranjerivier.

Hierdie rivier ontspring by die Oog van Kuruman in die Kuruman-heuwels. Daarna vloei dit noordweswaarts verby Seodin tot by Frylinckspan (Aansluit) en daarna weswaarts verby Van Zylsrus en Askham. So 'n 10 km noordwes van Askham vloei die rivier in die Moloporivier. Hierdie samevloeiing is ongeveer waar die R360-pad (tussen Upington en die Kgalagadi-vredespark) en die R31-pad (tussen Kimberley via Daniëlskuil, Kuruman, Blackrock, Van Zylsrus en Askham na Rietfontien op die grens met Namibië) kruis.

Twee noemenswaardige sytakke vloei in die Kurumanrivier. Die Moshawengrivier kom vanaf Vryburg en Severn en sluit by Aansluit aan. 'n Suidelike tak is die Gamogararivier en dit sluit naby Blackrock aan. Dit bring water vanaf 'n gebied rondom Daniëlskuil en die Wonderwerkgrot oos van die Langberge in Griekwaland-Wes.

Hierdie hele rivierstelsel is meer rivierbedding as stromende rivier. As die rivier vloei, loop dit vir 'n kort afstand voordat die water vinnig in die sand verdwyn. Daarom is dit nutteloos vir besproeiing. Vermoedens dat die Kurumanrivier se water ooit via die Molopo die Oranje bereik het, is nooit bewys nie. Die water het wel in 1894, 1896 en in 1920 tot by die Molopo gekom.

Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Suid-Afrikaanse regering op etlike plekke langs die rivier boorgate gesink om water te kan verskaf aan die troepe wat aan daardie oorlog in Namibië deelgeneem het. Na die oorlog is 'n aantal boere as boorgatwagters langs die rivier gevestig met as vergoeding gratis weiding vir hul vee. So het die dorp Van Zylsrus ontstaan.
**Kuswoud van Maputaland** is 'n WWF-ekostreek wat die kusstreke tussen die Mosambiekse stad Xai-Xai en Kaap St. Lucia in KwaZulu-Natal omvat.

Die streek
----------

Dié streek is meesal vlak en laer as 150 m hoogte geleë. Net aan sy wesrand in die Lebomboberge styg dit tot ongeveer 600 m. Hierdie berge vorm die ekostreek se grens.

Die klimaat is vogtig en subtropies. Aan die kus val 1000 mm per jaar neerslag. In die binneland verminder dit tot 600 mm, maar die Lebomboberge ontvang 'n bietjie meer, ongeveer 800 mm per jaar. Die somer is warm en nat, die winter koel en droog. Die gemiddelde temperatuur is rondom 22 °C. Daar is heelwat moerasse en mere. Die St. Luciameer beslaan 350 km² en die Sibayimeer, wat die grootste varswatermeer van Suider-Afrika is, beslaan 60 km².

Flora
-----

Op die Lebomboberge groei bos. Die kroon is 10 - 35 m hoog. Van die boomspesies is *Chrysophyllum viridifolium*, *Homalium dentatum*, *Combretum kraussii* en verskeie *Ficus*, *Celtis* en *Strychnos* spp. 

'n Besondere soort woud is die sandbosse wat groei op wat vroeër kusduine was, maar nou landwaarts geleë is. Hierdie soort bos is ryk aan boomspesies en het talle endemiese spesies, soos *Vitex ferruginea* subsp. amboniensis, *Hyperacanthus microphyllus* en *Combretum mkuzense*. In Mosambiek kom in die sandbos *Afzelia quanzensis* voor. Ander kenmerkende spesies is *Cleistanthus schlechteri*, *Newtonia hildebrandtii*, *Hymenocardia ulmoides*, *Psydrax fragrantissima*, *Croton pseudopulchellus* en *Drypetes arguta*.

Sien ook
--------

* Licuáti-reservaat
Die NG kerk George met sy oorspronklike toring (dit het op 15 September 1905 ineengestort en is herbou nes dit gelyk het voor die ineenstorting). Ds. Ballot het die hoeksteen in 1832 gelê, die gebou ingewy in 1842 en deurentyd self as boumeester opgetree.
Ds. Johan Ballot.
Ds. **Johan Stephen Simeon Ballot** (Tulbagh, 3 Desember 1804 – George, 5 November 1868), was predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en 'n boekeliefhebber. Sy dienstyd in die NG gemeente George van 1828 tot 1862 is vandag nog die langste van enige leraar daar.

Ballot was die enigste kind van ds. Hendrik Willem Ballot en sy tweede vrou, Elisabeth Wilhelmina Cruywagen. Hy het van 1815 af sy skoolonderwys in Nederland ontvang waar hy op 31 Mei 1820 aan die Universiteit van Leiden ingeskryf word as student in die regte sowel as die teologie. Kort ná sy terugkeer in 1827 is hy deur die regering as predikant van George aangestel, waar hy ds. T.J. Herold opgevolg en gearbei het van Oktober 1827 tot hy in 1862 aftree. 

Veertien jaar lank het hy gewerk om die kerkgebou wat nou nog op George as moederkerk dien, op te rig. Hy ontwerp self die kerk en hou self oor die bouwerk toesig. Omdat geld karig was, moes hy hom lank inspan om geld vir die kerkgebou in te samel. Hy lê self die hoeksteen (14 April 1832) en op 9 Oktober 1842 wy hy die kerk plegtig in. 

Sy gemeente het 'n uitgestrekte gebied beslaan waaruit later ongeveer 15 gemeentes van die NG Kerk afgestig is. Op huisbesoek het hy per ossewa, oor berge en deur woude gereis sonder behoorlike paaie; soms was hy op sy reise weke lank van sy huis af weg. Hy het skole opgerig, 'n sendinggemeente gestig en was ook die stigter van 'n openbare biblioteek op George. Die naam Ballotsbaai herinner vandag nog aan sy pogings om 'n vissershawe langs die kus aan te lê. 

Hy het sy vader se boekery, en ook dié van sy skoonvader, geërf en dit mettertyd aangevul. Die versameling is in 1945 deur die biblioteek van die Universiteit van Kaapstad aangekoop. 

Hy was 'n helder denker met gesonde insig en luimig in sy gesprekke, begaafd met 'n fyn humorsin, maar daarby vasberade en 'n man met groot deursettingsvermoë. 

Ds. Ballot het op 20 Oktober 1830 met Christina Elizabeth Kicherer, die enigste kind van ds. J.J. Kicherer, vroeër van Graaff-Reinet, ten tyde van dié huwelik van Tulbagh. Daar was ses seuns en vier dogters. Volgens sy portret (De Jager, infra) was hy 'n baie gesette man, soos sy vader; hy het blykbaar geen blakende gesondheid geniet nie en moes weens toenemende liggaamswakte sy emeritaat aanvra. Die gemeente laat by sy aftrede vir hom 'n huis bou op George, want op latere leeftyd verkeer hy in geldnood, hoewel hy vroeër betreklik welgesteld was. Hy is in die kerkhof agter die kerk begrawe en 'n gedenksteen is in 1872 deur die kerkraad van George op sy graf ge-plaas.

Bronne
------

* (af)  De Jager, D.M. 1942. *Gedenkboek van die gemeente George, by die geleentheid van die honderdjarige herdenking van die kerkinwyding, 1842-1942*. George: NG gemeente George.
* (af)  De Kock, W.J. (hoofred.). 1968. *Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek*. Kaapstad: Nasionale Boekhandel Beperk.
**Natalie Böck - La Fille mal gardeé**
Ballet maak meer as die meeste ander beroepe van sy eie "taal" gebruik. Daar is byvoorbeeld 'n groot aantal Franse terme vir passies, posisies en houdings, wat ook 'n bewys is van die belangrikheid van Frankryk en die Franse in die ontwikkeling van hierdie kunsvorm. Die term *ballerina* is 'n Italiaanse benaming vir 'n danseres met 'n "hoë rang". Die begrip *prima ballerina* het ook sedertdien ontstaan en word gebruik vir die belangrikste danseres in 'n groep van 2 of 3 ballerinas. 

'n *Pas de deux* is 'n dans vir twee persone. In klassieke ballet kan 'n *prima ballerina* en 'n *premier danseur* (hoofdanser) hul vaardigheid vertoon in 'n grand pas de deux, wat gewoonlik uit 'n entrée, ŉ adagio, variasies vir die man en vir die vrou en 'n skouspelagtige coda (slotgedeelte) bestaan. Benewens die pas de deux, is daar ook die pas de troix (vir drie), die pas de quatre (vir vier) en so meer, tot en met die pas de dix (vir tien). Die optel van 'n dansmaat word deurgaans met die Engelse woord *lift* aangedui. 

Nog moderne Engelse dansterme wat gereeld gebruik word, is *contraction* en *release*, wat op die saamtrek en ontspan van die liggaamspiere dui. Balletskoene met verstewigde punte word *pointes* genoem. In 1880 het die *tutu*, 'n kort balletrokkie van verskeie lae gaasmateriaal, ontstaan. Die romantiese tutu, wat tot by die enkel reik en soms 'n *jupponage* genoem word, is sedert 1830 gebruik. Nog balletterme wat dikwels gebruik word, is die volgende:

*Assemble*: 'n Sprong wat op twee voete begin en eindig.

*Batteren*: 'n Springpassie waartydens die bene een of meer keer in die lug gekruis of teen mekaar geslaan word.

*Cambre*: 'n Beweging waarin die liggaam van die middel af onder toe gebuig word.

*Chasse*: 'n Passie waartydens die voete nie van die grond gelig word nie.

*Développé*: 'n Beweging waarin die been met 'n hoek van 45 of 90 grade

vorentoe, sywaarts of agtertoe gestrek word.

*Echappé*: 'n Passie waartydens die voete gelyktydig van 'n geslote posisie na die tweede posisie beweeg word.

*Fouetté*: 'n Vinnige swaaibeweging van die been.

*Glissade*: 'n Glystap wat in 'n geslote posisie begin en eindig.

*Jete*: 'n Sprong van die een been na die ander.

Pirouette: 'n Draai op een been.

Bronnelys
---------

* Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409435, volume 2, bl. 159, 160
Die **kuswurgvy** (*Ficus natalensis*) is 'n boom en deel van die wurgvye. In Suid-Afrika kom die spesie in KwaZulu-Natal en Limpopo voor. In die res van Afrika is die boom inheems in Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Gaboen, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe.

Die boom ontkiem op 'n gasheerboom hoog bokant die grond en stuur dan fyn wortels af grond toe. Die wortels word algaande sterker en verwurg uiteindelik die gasheerboom. Hierdie boom lyk byna net soos die Bosvy maar die vrugte is baie groter. Die boom se FSA-nommer is 57.

Die spesie het drie subspesies:

* *Ficus natalensis subsp. graniticola* J.E.Burrows
* *Ficus natalensis subsp. leprieurii* (Miq.) C.C.Berg
* *Ficus natalensis subsp. natalensis*

Fotogalery
----------

* VrugteVrugte
* Loof en vrugteLoof en vrugte
* LugwortelsLugwortels

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bron
----

* *Watter Boom is dit?* Eugene Moll 2013 ISBN 978 1 77007 832 1