Samba-sirkel op 'n heuwel in Rio de Janeiro, in 1936.
**Samba** (Portugese uitspraak: [ˈsɐ̃bɐ]), ‘n Brasiliaanse musiekgenre is 'n naam of voorvoegsel wat gebruik word vir verskeie ritmiese musiek variante, soos samba urbano carioca (stedelike Carioca samba), samba de roda (soms ook genoem landelike samba). erken as deel van die Ontasbare Kulturele Erfenis van die Mensdom deur UNESCO. Baie ander vorme van samba, het meestal in die Rio de Janeiro en Bahia state ontstaan.

Ontwikkeling
------------

Samba is 'n breë term vir baie van die ritmes wat ontstaan het uit die Brasiliaanse musiekgenres vanuit die Afro-Brasiliaanse gemeenskappe van Bahia in die laat 19de eeu en vroeë 20ste eeu ontstaan het. Dit het verder ontwikkel in die gemeenskappe van Rio de Janeiro in die vroeë 20ste eeu. Met sy wortels in die Afro-Brasiliaanse Candomblé, sowel as ander Afro-Brasiliaanse en inheemse volkstradisies, soos die tradisionele Samba de Caboclo, word dit beskou as een van die belangrikste kulturele verskynsels in Brasilië.  en een van die land se simbole. Teenwoordig in die Portugese taal ten minste sedert die 19de eeu, is die woord "samba" oorspronklik gebruik om 'n "gewilde dans" aan te dui. Met verloop van tyd is die betekenis daarvan uitgebrei na 'n "batuque-agtige sirkeldans", 'n dansstyl, en ook na 'n "musiekgenre". Hierdie proses om homself as 'n musikale genre te vestig, het in die 1910's begin  en dit het sy eerste treffer gehad in die liedjie "Pelo Telefone", wat in 1917 bekendgestel is. Ten spyte daarvan dat dit deur sy skeppers, die publiek en die Brasiliaanse musiekbedryf as "samba" geïdentifiseer is, was hierdie baanbrekerstyl baie meer verbind vanuit die ritmiese en instrumentale oogpunt aan maxixe as aan samba self.

Samba was eers in die laat 1920's modern gestruktureer as 'n musikale genre  vanaf die woonbuurt Estácio en het gou uitgebrei na Oswaldo Cruz en ander dele van Rio deur sy pendelspoor. Vandag, sinoniem met die ritme van samba, het hierdie nuwe samba vernuwings in ritme, melodie en ook in tematiese aspekte gebring. Sy ritmiese verandering gebaseer op 'n nuwe perkussiewe instrumentale patroon het gelei tot 'n meer "batucado" en gesinkopeerde styl  – in teenstelling met die eerste "samba-maxixe" – veral gekenmerk deur 'n vinniger tempo, langer note en 'n gekarakteriseerde kadens ver verby die eenvoudige palms wat tot dusver gebruik is. Ook die "Estácio-paradigma" het vernuwe in die formatering van samba as 'n liedjies, met sy musikale organisasie in eerste en tweede dele in beide melodie en lirieke. Op hierdie manier het die sambistas van Estácio die stedelike Carioca-samba op 'n moderne en voltooide manier geskep, gestruktureer en herdefinieer as 'n genre. In hierdie proses van vestiging as 'n stedelike en moderne musikale uitdrukking, het die Carioca-samba die deurslaggewende rol gespeel van sambaskole, wat verantwoordelik was vir die definiëring en definitief legitimering van die estetiese basisse van ritme, en radio-uitsaaiwese, wat grootliks bygedra het tot die verspreiding en popularisering van die genre en sy sangers. Samba het dus groot projeksie regdeur Brasilië bereik en het een van die hoofsimbole van Brasiliaanse nasionale identiteit geword. Waar samba aanvanklik gekriminaliseer en verwerp is vir sy Afro-Brasiliaanse oorsprong, het die klasgeorienteerdheid en die mitiese oorsprong van die musiek ook aanklank gevind by lede van die hoër klasse en die land se kulturele elite. 

Terselfdertyd toe die samba gevestig is het die "Estácio-paradigma" die weg gebaan vir sy fragmentering in nuwe sub-genres en style van komposisie en interpretasie deur die 20ste eeu.Hoofsaaklik vanaf die sogenaamde "goue era" van Brasiliaanse musiek, Samba oorvloedige kategoriserings uitgelok, waarvan sommige soliede en goed-aanvaarde afgeleide weergawes aandui - soos bossa nova, pagode, partido alt, samba de breque, samba- canção, samba de enredo en samba de terreiro – terwyl ander nomenklature ietwat meer onakkuraat was – soos samba do barulho (letterlik "geraas samba"), samba epistolar ("epistolêre samba") of samba fonético ("fonetiese samba") – en sommige bloot neerhalend – soos sambalada, sambolero of sambão joia.

Die moderne samba wat aan die begin van die 20ste eeu ontstaan het, is hoofsaaklik in 'n 2 4-maatsoortteken het gevarieer  met die doelbewuste gebruik van 'n gesingde koor tot 'n batucada-ritme, met verskeie strofes van verklarende verse. Die tradisionele instrumentasie daarvan is saamgestel uit perkussie-instrumente soos die pandeiro, cuíca, tamborim, ganzá en surdo[-begeleiding – waarvan die inspirasie choro is – soos klassieke kitaar en cavaquinho.

In 2005 het Unesco Samba de Roda tot deel van die ontasbare kulturele erfenis van die mensdom verklaar, en in 2007 het die Brasiliaanse Nasionale Instituut vir Historiese en Artistieke Erfenis Carioca-samba en drie van sy matrikse verklaar - samba de terreiro, partido-alto en samba de enredo – as kulturele erfenis in Brasilië. Ook, in 2018 het die prefektuur van Salvador Samba Junino, ook bekend as Samba Duro, 'n stedelike variasie van Samba geproklameer as deel van sy kulturele erfenis.