recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bacha Khan Internasionale Lughawe** (IATA: **PEW**, ICAO: **OPPS**), voorheen bekend as **Pesjawar Internasionale Lughawe**, is 'n internasionale lughawe geleë in Pesjawar, Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan. Dit is geleë in die suidwestelike punt van die stad Pesjawar en is die vierde besigste lughawe in Pakistan.

Een van die hoofaanloopbane van die lughawe word gekruis deur 'n spoorlyn bekend as die Khyber-treinsafari, wat na die dorp Landi Kotal in die Khyberpas loop, alleenlik met toerisme ten doel. Die lughawe is op 27 Januarie 2012 herdoop na Abdul Ghaffar Khan (met die bynaam *Bacha Khan*), 'n prominente Brits-Indiese vryheidsvegter en later Pakistanse Pasjtoene-aktivis. Die lughawe is van 2016 tot 2018 omvattend herbou.

Geskiedenis
-----------

Bacha Khan Internasionale Lughawe is strategies geleë in die hartjie van Pesjawar, ongeveer 180 km vanaf Islamabad (die federale hoofstad van Pakistan) wat dit sowat twee uur se ry vanaf die hoofstad via die M-1-snelweg maak. Aangesien Pesjawar die hoofstad van die Khyber Pakhtunkhwa-provinsie is, bied dit wêreldverbindings vir die meerderheid van die noordwestelike streek van die land en aangrensende gebiede van Afghanistan. Aangesien die provinsie 'n groot Afghaanse Pasjtoen-gemeenskap het wat binne KPK woon, is Afghaanse vlugte nog altyd aan die toeneem.

Struktuur
---------

Pesjawar is 'n belangrike passasierspilpunt met 75% internasionale vlugte. Die lughawe het 'n paar fasiliteite om die basiese behoeftes van reisigers te hanteer, soos telefoonhokkies, valutawissel, outomatiese tellermasjiene (OTM'e), internetstasies, inligtingstoonbanke, geskenk- en aandenkingswinkels, peuselhappiewinkels, huurmotordienste en 'n poskantoor.

Die aanloopbaan is 2 700 meter lank en 40 meter wyd met 3 meter skouers aan weerskante wat ooreenstem met die Internasionale Burgerlugvaartorganisasie Kategorie 4E. Dit word gekruis deur 'n (selde werkende) spoorlyn, een van die min sulke aanloopbane in die wêreld. Maksimum kapasiteit: Boeing 777-300ER. Daar is neus-in-parkering vir 4 wyerompvliegtuie op 'n slag of 3 Airbus- en 2 smalrompvliegtuie op 'n slag. Die lughawe het 2 lugbrûe wat in 2018 gebou is.

Lugrederye en bestemmings
-------------------------

* Air Arabia – Aboe Dhabi, Ras Al Khaimah, Sharjah
* Air Arabia Abu Dhabi – Aboe Dhabi
* airblue – Aboe Dhabi, Doebai–Internasionaal, Djedda, Karatsji, Sharjah
* AirSial – Karatsji
* Emirates – Doebai–Internasionaal
* Gulf Air – Bahrein
* Pakistan International Airlines – Aboe Dhabi, Al Ain, Dammam, Doha, Doebai–Internasionaal, Fujairah, Djedda, Karatsji, Muscat, Quetta, Ras Al Khaimah, Riaad, Sharjah
* Qatar Airways – Doha
* Saudia – Djedda, Medina, Riaad
* Serene Air – Doebai–Internasionaal, Djedda, Karatsji, Sharjah
Qasem Soleimani (links) en Abu Mahdi al-Muhandis (regs) is in die aanval dood.
Te midde van toenemende spanning tussen die Verenigde State (VSA) en Iran, het die VSA op 3 Januarie 2020 'n hommeltuigaanval geloods op 'n konvooi wat naby Bagdad Internasionale Lughawe gereis het. Tien passasiers in die voertuie is dood, waaronder die Iranse generaal-majoor in die Islamitiese Revolusionêre Wagkorps (IRGC) en bevelvoerder van die Koeds-mag, Qasem Soleimani, die adjunk-bevelvoerder van Irak se *Volksmobilisasie-magte* (PMF of PMU) Abu Mahdi al-Muhandis, vier senior Iranse offisiere en vier Irakse offisiere. ‘n General Atomics MQ-9 Reaper hommeltuig van die Amerikaanse Lugmag is gebruik in die aanval.

Die aanval het plaasgevind tydens die krisis in die Persiese Golf van 2019 tot 2020, wat begin het nadat die VSA in 2018 aan die 2015-kernooreenkoms met Iran onttrek het. Op 27 Desember 2019 is die K-1-lugbasis in Irak, wat Irakse en Amerikaanse personeel huisves, aangeval en 'n Amerikaanse kontrakteur is dood. Die VSA het gereageer deur lugaanvalle oor Irak en Sirië te loods en 25 Iran-gesteunde Kata'ib Hezbollah-militante is gedood. Op 31 Desember 2019 het Sjia-milisies en hul ondersteuners gereageer deur die Amerikaanse ambassade in die Groen Sone in Bagdad aan te val.

Die dood van Qasem Soleimani het die spanning tussen die VSA en Iran skerp verhoog en die vrees vir 'n konflik ontlok. Iranse leiers het belowe om wraak te neem op die Verenigde State, terwyl Amerikaanse amptenare gesê het dat hulle enige paramilitêre groepe in Irak, wat hulle as 'n bedreiging beskou, eerste sal aanval.

Verteenwoordigers uit China, Rusland, Duitsland, Frankryk, Kanada, Indië, Pakistan en die Verenigde Koninkryk het oproepe tot selfbeheersing en diplomasie gedoen.
Die **Treurrivier-ghieliemientjie** (*Barbus treurensis*) is 'n varswatervis wat in die bolope van die Blyderivier, Mpumalanga voorkom. Dit het ook voorheen in die Treur- en Sabieriviere voorgekom. In Engels staan die vis bekend as die *Treur river barb*.

Voorkoms
--------

Die vis is deuskynend olyfbruin aan die bokant en silwer aan die onderkant. Daar is 'n donker, horisontale band op die agterste helfte van die vis se lyf tot by die stertvin. Daar is twee pare baarde om die mond. Die vis word tot 95 mm lank.

Habitat
-------

Die vis leef in rotspoele in helder, koue strome. Hulle vreet insekte wat in strome voorkom. Broeityd is in die vroeë somer; dan ontwikkel beide geslagte tuberkels op hulle koppe. Die vis leef saam met die Natalse bergbaber. Die spesie is bedreigd verklaar en die reënboogforel teiken graag die vis. Die spesie is suksesvol hervestig in 'n tweede stroom.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bron
----

* *A Complete Guide to the FRESHWATER FISHES of Southern Africa.* Paul Skelton. 2001. ISBN 978-1-86872-643-1
**Trekvervorming** of **rek** is 'n natuurkundige grootheid wat die geometriese vervorming (deformasie) van 'n materiaal beskryf as gevolg van 'n bepaalde spanning waaraan 'n materiaal onderhewig is. Rek is 'n dimensielose getal wat die verhouding tussen die lengteverandering (*dl*) en die oorspronklike lengte (*l0*) van 'n stuk materiaal aandui.

Die rek word gedefinieer as

{\displaystyle \varepsilon ={\frac {\Delta \ell }{\ell \_{0}}}}
Rek ontstaan deur die uitoefening van 'n krag, byvoorbeeld 'n trekkrag op 'n staaf. Die rekindeks hang af van die elastisiteitsmodulus van die materiaal waarop die krag inwerk. 'n Mens kan die verhouding tussen spanning en rek in 'n grafiek uiteensit om sodoende 'n spanning-rekdiagram te verkry.

Die *rekstyfheid* is 'n grootheid wat die weerstand van die materiaal teen rek weergee. Dit word meestal aangegee deur *EA = E · A* , uitgedruk in N

* E = Young se modulus in N/mm2
* A = oppervlakte in mm2.

Vir die meet van rek word dikwels 'n rekstrokie gebruik.
Die **Rijksmuseum Navorsingsbiblioteek** is die grootste openbare biblioteek vir kunsgeskiedenis navorsing in Nederland. Die biblioteek is deel van die Rijksmuseum Amsterdam.

Versameling
-----------

Die biblioteek se versameling is vergelykbaar met die van die museum. Die aanlyn katalogus bevat meer as 400000 monografieë, 3400 periodieke publikasies en 90000 katalogusse vir kunsverkope. Omtrent 50000 katalogusse vir kunsverkope wat voor 1989 gepubliseer is, is nog nie in die aanlyn katalogus opgeneem nie.Die versameling groei jaarliks gemiddeld teen 10000 boeke, veiling katalogusse, en periodieke publikasies.

Besoekers
---------

Na die opknapping wat in 2004 begin is, is die biblioteek omskep in 'n klassieke leeskamer, met inligting oor die versamelings van die museum. 'n Uitgebreide versameling naslaanboeke en vaktydskrifte is in die leeskamer beskikbaar.

Sedert 14 April 2013 is die biblioteek in die hoofgebou van die Rijksmuseum gehuisves by 1 Museumstraat, Amsterdam. Die biblioteek is van Maandag tot Saterdag oop van 10:00 tot 17:00. Dit is op Sondae en op openbare vakansiedae gesluit.

Sien ook
--------

* Navorsingsbiblioteek
Francesco Maria Piave, die librettis van *Rigoletto*
***Rigoletto*** is 'n opera in drie bedrywe deur Giuseppe Verdi. Die Italiaanse libretto is deur Francesco Maria Piave geskryf, en is gebaseer op die toneelstuk *Le roi s'amuse* deur Victor Hugo. Oostenrykse sensors het destyds nog beheer oor die noord-Italiaanse teaters uitgeoefen, en het ernstige besware daaroor gehad. Nogtans kon die opera 'n triomfantelike premiere beleef by die La Fenice-operahuis in Venesië op 11 Maart 1851.

Dit word algemeen beskou as die eerste van die opera-meesterstukke wat Verdi se middel- tot laat-loopbaan sou oplewer. Die tragiese verhaal wentel om die wellustige Hertog van Mantua, sy boggelrug-hofnar Rigoletto, en Rigoletto se aanvallige dogter Gilda. Die opera se oorspronklike titel, *La maledizione* (Die vloek), verwys na die vervloeking van die hertog en Rigoletto deur 'n howeling wie se dogter deur die hertog verlei is ná Rigoletto se aanmoediging. Die vloek tree in werking wanneer Rigoletto se dogter Gilda op die hertog verlief raak en haar lewe opoffer om hom te red van die sluipmoordenaars wat deur haar vader gehuur is.

Rolverdeling
------------

* Rigoletto, 'n nar – bariton
* Gilda, Rigoletto se dogter – sopraan
* Giovanna, Rigoletto se huishoudster – mezzosopraan
* Hertog van Mantua – tenoor
* Gravin van Ceprano – sopraan
* Graaf van Ceprano – bariton
* Sparafucile, 'n huurmoordenaar – bas
* Maddalena, Sparafucile se suster – mezzosopraan

Bronne
------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Rigoletto***. |

* Budden, Julian (1984). *The Operas of Verdi*, Volume 1: From *Oberto* to *Rigoletto*. London: Cassell. ISBN 0-304-31058-1
* Casaglia, Gherardo (2005). "Rigoletto" Geargiveer 30 Desember 2013 op Wayback Machine. Almanacco Amadeus. Besoek op 20 April 2012 (it) .
* Holden, Amanda (ed.) (2001). *The New Penguin Opera Guide*, New York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
* Kimbell, David (1985). *Verdi in the Age of Italian Romanticism*. Cambridge: Cambridge University Press Archive. ISBN 0-521-31678-2
* Melitz, Leo (1913) *The Opera Goer's Complete Guide*. New York: Dodd, Mead

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb13920581r (data)
* GND: 300166222
* LCCN: n82152343
* MusicBrainz work: 2dc7fb62-ae9b-4e0d-9296-42c9234923f5
* SELIBR: 169712
* VIAF: 177752833
* WorldCat Identities (via VIAF): 177752833

 |
**Treurgrond** is 'n Afrikaanse rolprent wat op 29 Mei 2015 vrygestel is met Steve Hofmeyr in die hoofrol en Darrell Roodt as regisseur. Die rolprent het R749 286 in sy openingsnaweek by die loket verdien.

Genre
-----

Die film handel oor plaasmoorde in Suid-Afrika en hoe hierdie moorde elkeen op die plaas en omgewing raak. Die dramaprent is van Engelse onderskrifte voorsien. Dit het 'n ouderdomsperk van 16(TG) vir taal en geweld.

Hoofrolspelers
--------------

* Steve Hofmeyr as Lukas van Staden
* Erika Wessels as Mellie van Staden
* Shaleen Surtie-Richards as Katie
* Boikie Pholo as Daniel Lebona
* Richard van der Westhuizen as voorsitter
* Vicky Kente as die regter
* Jana Strydom as Helena Schoeman
* Richard Lkunku as Sersant Morena
* Barbara Marie Immelman as Christa van Staden
* Andre Frauenstein as Andre van Staden
* Gaeme Kriega as Edwin Labona

Storielyn
---------

Treurgrond vertel die storie van Lukas van Staden (gespeel deur Steve Hofmeyr) wat sy bes doen om sy familie, vriende en plaas te beskerm. Dit wys hoe ineengevleg die lewe van almal in die boeregemeenskap is. Sonder die boere en die gemeenskap, sal daar geen kos geproduseer word nie en sal die land nie kan eet nie. Dit vertel verder hoe die boere voortgaan met hul boerdery, ten spyte van die plaasaanvalle en grondeise wat hulle moet trotseer. Elke moord laat 'n klomp mense sonder heenkome en 'n inkomste.

Sien ook
--------

* Lys van Afrikaanse rolprente
Die Gereformeerde kerk Senekal.
Ds. J.H. Venter het die hoeksteen van die Gereformeerde kerkie op Marquard op 27 Februarie 1954 gelê. Dis nou (2016) 'n AGS-kerk.
Die **Gereformeerde kerk Senekal** was die 13de oudste van die 22 gemeentes in die GKSA se Klassis Noord-Vrystaat. Einde 2015, toe hier 42 belydende en sewe dooplidmate was, was dit die vyfde kleinste gemeente in dié Klassis. Op 1 Maart 2020 het die gemeente ontbind toe minder as 10 lidmate oorgebly het, van wie amper almal weduwees was.

Senekal was eers ’n wyk van die Gereformeerde kerk Ficksburg en vir Sondae se leesdienste het die lidmate op Senekal gebruik gemaak van die NG gemeente Senekal se kerksaal, met sekere voorwaardes van die wyksouderling, naamlik dat geen NG lidmaat die dienste mag bywoon nie.

In 1949 is besluit om ’n eie kerkgebou op te rig waarvan ds. A. Duvenhage toe die hoeksteen op 29 Oktober daardie jaar gelê het. Die gebou is in wese ’n saalkerk met ’n Kaaps-Hollandse gewel sowel voor as agter. Die toring met die kerkklok daarin staan los van die gebou. 

Die lidmate hier en op Marquard het eers in 1961 amptelik as die Gereformeerde kerk Senekal afgestig.

Bronne
------

* (af)  Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Schalekamp, ds. M.E. (voorsitter: redaksiekommissie). 2001. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2002*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Van der Walt, dr. S.J. (voorsitter: deputate almanak). 1997. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 1998*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Vogel, Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.

Sien ook
--------

* NG gemeente Senekal
Die kerkrade van Skeurvallei en Edloret in 1958 afgeneem saam met die Klassis van Trans-Limpopo. In die middelste ry sit: (van links) oudl. G.B. Enslin van Skeurvallei, ds. J.J. Venter van Koperstreek (vroeër genoem Nkana), ds. W.J. Maritz (Salisbury), ds. A.L. Aucamp (Burgersdorp), ds. H.J. Kruger (Bulawayo), ds. G.H. Buys (Lusaka), oudl. C.J. Roets van Eldoret en G. Botha (Skeurvallei).
Die **Gereformeerde kerk Skeurvallei** was die tweede gemeente van die GKSA in Kenia.

Die gemeente is op 19 Augustus 1950 gestig met sy middelpunt op die dorp Naivasha. Die bestaan van ’n Afrikaanse skool, waarin die NG Kerk ’n groot rol gespeel het, op Thomson's Falls (Nyahururu), het gelei tot die uitbreiding van dié omgewing en het tot die ontstaan van die gemeente Skeurvallei aanleiding gegee. Heelparty lidmate het in die omgewing van Naivasha gewoon.

Die gemeente was in kombinasie met die Gereformeerde kerk Eldoret en het selfs ’n boufonds gestig, maar die meeste van die lidmate het tydens en kort ná Kenia se onafhanklikwording teruggetrek na Suid-Afrika sodat Skeurvallei in 1963 ontbind het en Eldoret in 1966. In 1960 het Skeurvallei 42 belydende en 27 dooplidmate gehad en Eldoret onderskeidelik 123 en 85.

Bronne
------

* (af)  Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Venter, ds. A.A. (hoofred.) 1960. *Almanak van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika vir die jaar 1961*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Vogel, Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.

Sien ook
--------

* NG gemeente Loubser
Die **isopiëstiese metode** is 'n metode in die termodinamika om die aktiwiteit van die oplosmiddel van 'n oplossing te bepaal.

Die woord **isopiësties** beteken *onder gelyke dampdruk*. In hierdie metode word twee verskillende oplossings (byvoorbeeld BaCl2-water en KCl in water) noukeurig afgeweeg en in 'n ruimte gebring wat afgesluit word en by 'n konstante temperatuur gehou word. Die oplosmiddel het by dié temperatuur 'n verskillende dampdruk vir die twee oplossings. Daardeur sal die een oplossing oplosmiddel deur verdamping verloor wat sal kondenseer in die ander een. Ná voldoende tyd sal 'n ewewig bereik word, waarby die dampdrukke, en daarmee die aktiwiteite gelyk geword het. Die oplossings word uitgeneem en opnuut afgeweeg om hulle molaliteit te bepaal.

Oplossings van soute soos NaCl en KCl word gebruik as standaarde. Hulle osmotiese koëffisiënt ɸ en aktiwiteit is baie goed bekend as funksie van die molaliteit. Die osmotiese koëffisiënt van die ander onbekende oplossing ɸ\* kan bepaal word met die formule:

{\displaystyle \phi ^{\*}={\frac {\nu \_{r}m\_{r}\phi \_{r}}{\nu ^{\*}m^{\*}}}}
Die molaliteit van die onbekende oplossing: m\*
Die molaliteit van die standaard oplossing: mr
Die aantal ione in die onbekende oplossing: ν\* = 3 vir BaCl2
Die aantal ione van die standaard oplossing: νr = 2 vir KCl
|  |
| --- |
| **Liliputas** |
| Liliputas-kaasLiliputas-kaas |
| Herkoms | Belvederis, distrik Jubarkas, Litaue |
| Vetgehalte | 50 % |
| Vorm | Silindries, deursnee 7,0−8,5 cm |
| Hoogte | 7,5−13 cm |
| Gewig | 400−700 g |
| Tipe | Halfharde kaas |
| Oorsprong | Koeimelk (gepasteuriseer) |

Met sy kartonverpakking het Liliputas 'n gewilde aandenking geword
**Liliputas** is 'n halfharde, handvervaardigde Litause kaas wat van gepasteuriseerde koeimelk gemaak word. Dit het 'n vars smaak, wat deur die melksuurinhoud bepaal word, en 'n sagte tekstuur. Liliputas-kaas word met 'n waslaag bedek. Die enigste vervaardiger is 'n klein kaasmakery, die oudste in Litaue, wat in Belvederis geleë is, 'n klein nedersetting aan die regteroewer van die Nemunas-rivier in die distrik Jubarkas.

Die Europese Kommissie het Liliputas as 'n kaas van uitstekende gehalte erken. Die kaas is 'n produk van beskermde geografiese oorsprong en het 'n Iranse halal-sertifikaat verkry.

Liliputas word as versnapering geniet of as geurmiddel by 'n verskeidenheid geregte gevoeg.
**TSV Osterholz-Tenever**|  |
| **Volledige naam** | Turn- und Sportvereins Osterholz-Tenever e.V. |
| **Stigtingsdatum** | 1909 |
| **Tuisveld** | Bezirkssportanlage Schevemoor, Bremen |
| **Kapasiteit** | 1 000 |
| **Kompetisie** | Oberliga Bremen |
|

 **TSV Osterholz-Tenever**  is 'n sportklub uit Bremen in die deelstaat Vrye Hansestad Bremen in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook onder meer afdelings vir pluimbal, basketbal, handbal, prelbal, tafeltennis, hokkie, vlugbal, atletiek, skaak, swem, dans en gimnastiek. *Osterholz* en *Tenever* is stadsdele van Bremen.

Die klub is in 1909 gestig as 'n gimnastiekklub genaamd *Freie Turnerschaft Osterholz-Tenever*. Die sokkerafdeling is in 1926 gevestig. In 1933 is die klub, tesame met sy buurklub *Turnverein Frei-Heil Ellen*, deur die Nazi’s ontbind wat ook beslag gelê het op die klub se bates. Op 14 Junie 1933 het die lede van die twee ontbinde klubs toe 'n nuwe klub, met 'n konstitusie aanvaarbaar vir die nuwe politieke bedeling, in die lewe geroep met die huidige naam. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub weer ontbind, hierdie keer deur die Geallieerdes. Op 4 November 1945 is die klub weer herstig as *Sportgemeinschaft Osterholz-Tenever* en kort daarna is die huidige benaming weer aangeneem.

Die klub se grootste prestasie was om die 2de rondte van die DFB-Pokal in die 1988/89-seisoen te haal waar hulle met 0-6 deur Bayer Leverkusen uitgeskakel is. Die eerste rondte van die DFB-Pokal is ook in die 1975/76- en 1992/93-seisoene gehaal.

Onlangse ligaposisionering
--------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * 1998-99 (VI) Landesliga Bremen 1ste
* 1999-00 (V) Verbandsliga Bremen 3de
* 2000-01 (V) Verbandsliga Bremen 6de
* 2001-02 (V) Verbandsliga Bremen 4de
* 2002-03 (V) Verbandsliga Bremen 9de
* 2003-04 (V) Verbandsliga Bremen 11de
 | * 2004-05 (V) Verbandsliga Bremen 16de
* 2005-06 (VI) Landesliga Bremen 2de
* 2006-07 (V) Verbandsliga Bremen 10de
* 2007-08 (V) Verbandsliga Bremen 8ste
* 2008-09 (V) Oberliga Bremen 12de
* 2009-10 (V) Oberliga Bremen
 |
'n Elektriese CC 6570-lokomotief van SNCF
Die **TEE Mistral** of **TEE le Mistral** was 'n luukse sneltreindiens van die Franse spoorwegmaatskappy SNCF wat die hoofstad Parys met die Mediterreense hawestede Marseille en Nice verbind het. Dit is vernoem na die koue Mistral-wind wat vanuit 'n noordwestelike rigting oor Frankryk en die Mediterreense gebied waai. Met 'n reissnelheid van 127,7 kilometer per uur is die TEE Mistral tot 1981 as die snelste gereelde treindiens in Europa beskou.

Sy voorloper *Rapide Mistral* is in 1951 met eersteklaswaens tussen Parys en Marseille ingestel. Die treindiens se roete is in 1952 tot by Nice verleng. Sedert 1954 is nuwe Inox-waens van vlekvrye staal vir die trein gebruik.

Die treindiens is in die somer van 1965 in die Trans Europ Express-netwerk geïntegreer. Dit het as TEE 1 Parys met Nice verbind en as TEE 2 in die teenoorgestelde rigting geloop. Die trein het op Dijon (tot Februarie 1969 net die trein Nice toe), Lyon, Valence, Avignon, Marseille, Toulon, Saint-Raphaël, Cannes en Antibes stilgehou.

Die TEE 1 het om 13:10 uit Parys vertrek en om 23:20 (later om 22:25) in Nice gearriveer. Die trein uit die teenoorgestelde rigting het om 13:10 (later 14:35) uit Nice vertrek en om 23:25 (23:35) uur in die Franse hoofstad gearriveer.

Sedert 1969 is die trein met 'n nuwe reeks moderne hoësnelheidslokomotiewe, die tipes BB 9300 en CC 6500 en Inox-waens van die tipe Mistral 69 toegerus.

Met die instelling van die hoësnelheidstrein TGV is die TEE-spoorwegverbindings, wat intussen TEE 10 en TEE genoem is, in die winter van 1982/1983 gestaak.
**Achelata** (*Stekelkrewe*) is 'n *infraorde* wat behoort tot die orde *Decapoda*. 'n Kenmerk van dié infraorde is dat geeneen van hul bene oor knypers beskik nie. Die kop en toraks (nekarea) is vas aan mekaar en word bedek met 'n harde karapaks. Almal het twee stelle antennas, waarvan een paar buitegewoon lank en vergroot aan die basis is. Die pens- en stertarea is breed en eindig in 'n goed ontwikkelde waaier. *Achelata's* het vyf pare bene om mee te loop, en wanneer hulle bedreig voel swem hulle agteruit deur die stert op te rol en weer af te rol. Potensiële aanvallers word afgeweer deur 'n basagtige klank wat die dier opwek deur die antennas teen die lyf te vryf. Die wyfie dra die eiers onder haar lyf.

In Suidelike Afrika word in Engels na die groep verwys as *Crayfish* terwyl die res van die wêreld dit *Spiny lobsters* noem.

Bron
----

* *The Reef Guide: Fishes, corals, nudibranchs & other invertebrates: East & South Coasts of Southern Africa*, deur Dennis King & Valda Fraser, Struik Nature, 2014. ISBN 978-1-77584-018-3

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q1191353
* Fossilworks: 255729
* iNaturalist: 342928
* ITIS: 1147564
* NCBI: 6730
* WoRMS: 383017

 |
**Nuer** (*Thok Naath*) is 'n Nilo-Sahariese taal wat deur die Nuer-volk van Suid-Soedan en westelike Ethiopië (Gambela) as moedertaal gepraat word.

Duitstalige taalkundige kaart van Soedan. Let op die ou grens tot op 9 Julie 2011, wanneer Suid-Soedan sy onafhanklikheid verkry het
'n Man uit Suid-Soedan gee 'n voorbeeld van Nuer
Nuer is die naaste verwant aan Dinka, die taal van die Nuer se tradisionele aartsvyande, die Dinka; albei is van Oos- en Sentraal-Afrika se mees verspreide inheemse tale. Luo is ook nou verwant.

Nuer is nes baie Afrikatale tonaal met 'n onderwerp-werkwoord-voorwerp-volgorde. Dit word in die Latynse alfabet met bykomende letters geskryf.

Die Nuer-volk bly veral langs die Nylrivier, in die besonder die oostelike oewer van die Wit Nyl – 'n belangrike sytak wat in 'n noordelike rigting deur Suid-Soedan vloei – noord en suid van die Sudd in die suidelike Sudan se drie voormalige provinsies: Bahr el Ghazal, Bo-Nyl en suidelike Kordofan. Sedert 9 Julie 2011 behoort die gebied tot Suid-Soedan.
Die **Gereformeerde kerk Steynsrus** was die naasjongste gemeente in die GKSA se Klassis Oos-Vrystaat, maar het in 2011 ontbind nadat hier reeds in 2001 net 13 belydende en ses dooplidmate oorgebly het, vergeleke met onderskeidelik 28 en 12 vier jaar vantevore. Nog vier gemeentes het in daardie jaar ophou bestaan: Krugersdorp-Oos (gestig in 1978), Noordbrug (1957), Potchefstroom-Noord (1949, met Noordbrug saamgesmelt as Die Bult) en Westonaria (1961). Twee jaar ná Steynsrus het ook die naasoudste gemeente in die Klassis Oos-Vrystaat, Tweespruit, ontbind toe ook daar net sowat 13 belydende lidmate oor was.

Die geskiedenis van die Gereformeerde kerk Steynsrus is nou vervleg met dié van die Gereformeerde kerk Lindley. Op 3 Januarie 1911 het 'n groep lidmate van die NG gemeente Lindley byeengekom aan huis van P.C. Oosthuizen om vas te stel hoeveel bereid was om hulle lidmaatskap van die NG Kerk te beëindig weens allerlei besware. Op 'n gemeentevergadering op 25 Maart 1911 op die plaas Klipdrif is saam met Steynsrus 'n gemeente gestig wat sou bekendstaan as die Gereformeerde Kerk onder die Kruis. In 1913 of '14 sou hulle met die Gereformeerde Kerk verenig. 

Op 'n gemeentevergadering op Steynsrus op 22 Oktober 1912 is besluit om 'n kerkgebou op Steynsrus op te rig. Met 'n volgende vergadering is besluit om die kerkgebou liewer op Lindley te bou. In 1916 het die Steynsrus-wyk amptelik tot stand gekom en is daar met die oprigting van 'n kerkgebou begin. P.C. Oosthuizen het 'n pastorie aan die gemeente geskenk. Die predikant van die Gereformeerde kerk Lindley het op Steynsrus gewoon. Later is albei geboue verkoop en die predikant het op Lindley gaan woon. In 1952 is ’n nuwe kerkgebou op Steynsrus in gebruik geneem, maar eers in 1983 is die Gereformeerde kerk Steynsrus amptelik afgestig.

Predikant
---------

1. Boshoff, Marthinus Christoffel, 1983 – 1985 (in kombinasie met Lindley)
2. Malan, Daniël Jacobus, 1986 – 2001 (in kombinasie met Lindley (aanvaar sy emeritaat om mediese redes)

Bronne
------

* Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* Schalekamp, ds. M.E. (voorsitter: redaksiekommissie). 2001. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2002*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* Van der Walt, dr. S.J. (voorsitter: deputate almanak). 1997. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 1998*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* Venter, ds. A.A. (hoofred.) 1960. *Almanak van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika vir die jaar 1961*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* Vogel, Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.

Sien ook
--------

* NG gemeente Steynsrus
Ds. Jeremia Moletsane word in 2014 deur dr. Callie Opperman as leraar van die Gereformeerde kerk Sanveld bevestig.
Die kerkgebou op Drimiopsis.
Die **Gereformeerde kerk Sanveld** is die jongste van die 14 gemeentes in die GKSA se Klassis Etosha, wat uitsluitlik uit Namibiese gemeentes bestaan. Daar is egter altesaam 18 Gereformeerde kerke in dié land, maar vier het afgeskei. 

Die gemeente is in 2009 gestig as uitvloeisel van die Gereformeerde Kerke se sendingwerk onder die San in die ooste van Namibië. Lidmate kom vir eredienste bymekaar in die Primêre Skool Hippo op die plaas Hippo in die omgewing van Drimiopsis, sowat 40 km noord van Gobabis in die Omahekestreek. Die belydende lidmate het einde 2015 150 getel en die dooplidmate 422 vir ’n sieletal van 572, die grootste Gereformeerde gemeente in Namibië, hoewel vyf gemeentes meer belydende lidmate gehad het.

Predikante
----------

1. Kotzee, Dirk, 2010 – 2012
2. Moletsane, Tshidiso, 2013 – hede

Bronne
------

* (af)  Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Vogel, Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
Die **Gereformeerde kerk Secunda-Oos** was die tweede gemeente van die GKSA op die nywerheidsdorp Secunda in Mpumalanga en het, buiten die oostelike dele van die dorp, ook Trichardt en Charl Cilliers ingesluit. 

Die gemeente het in 1981 afgestig van die Gereformeerde kerk Secunda, wat self net twee jaar vantevore uit die Gereformeerde kerk Evander ontstaan het. Secunda-Oos het nooit haar eie kerkgebou gehad nie, maar steeds die kerkgebou van die moedergemeente op die hoek van Goedehoop- en Bosjesspruitstraat op Secunda gedeel, die eerste kerkgebou op die dorp. Die twee gemeentes het saam aanddiens gehou, maar Secunda se oggenddiens was byvoorbeeld in 1997 om 08:30 en Secunda-Oos s’n 10:15. 

Nadat Secunda-Oos in 2006 by Secunda ingelyf is, moes die kerkgebou vergroot word deur die aanbring van ’n galery om al die kerkgangers tydens die gesamentlike oggenddiens te huisves. In 2016 het die saamgestelde gemeente twee predikante gehad wat in elk van die voormalige gemeentes se pastorie gewoon het. Evander het omstreeks dieselfde tyd as Secunda-Oos deel van Secunda geword.

Die verdeling tussen Secunda-Oos en Secunda was blykbaar deurentyd baie gelykop: In 1997 het Secunda-Oos 'n sieletal van 543 gehad en Secunda 560; in 2001 was dit 541 en 517.

Predikante
----------

1. Grové, dr. Andreas Hendrik, 1981 – 1990
2. Tiemensma, Eduard Jacob, 1990 – 1999
3. Oosthuizen, Ockert Almero,1999 – 2005

Bronne
------

* (af)  Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Schalekamp, ds. M.E. (voorsitter: redaksiekommissie). 2001. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2002*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Van der Walt, dr. S.J. (voorsitter: deputate almanak). 1997. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 1998*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Vogel, Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
**Amelda Brand** is 'n Suid-Afrikaanse dramaturg, akteur en drama-terapeut.

Lewe en werk
------------

Amelda Brand matrikuleer aan die D.F. Malan Hoërskool in Bellville in die Kaap. Sy studeer drama aan die Universiteit van Stellenbosch en behaal haar M.A.-Drama-graad met ’n tesis oor gemeenskapsteater. Hierna is sy betrokke by die Klein Libertasteater in Stellenbosch en spandeer dan twee jaar in Kanada saam met haar man, ’n dokter. Hulle bly hier in Lac La Biche in die Alberta-provinsie. By haar terugkeer raak sy as aktrise, sanger, poppemeester en regisseur betrokke by gemeenskapsteater by die Klein Libertasteater (waarvan sy tussen 1995–1998 die voorsitter is) en die Breughel-teater in Stellenbosch. Sy werk hoofsaaklik met die groepe Pretty Ladies en Blue Belles, waarvan meeste van die lede op die plaas Nagenoeg naby Stellenbosch woon. Sy werk onder andere hier nou saam met Saartjie Botha en vanaf 1998 is sy regisseur van verskeie produksies van die groepe by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees en elders. Oor haar ondervinding met gemeenskapsteater skryf sy later die boek "*Drama therapy community intervention among the Western Cape rural poor: setting the stage*". As aktrise tree sy op in opvoerings soos "*Rooikêppetjie*" in 2002 en "*Drie susters: ’n plek*" in 2003, terwyl sy as regisseur saam met die Pretty Ladies in 1998 die drama "*Hoe issie lewe oor die Krismis*" opvoer. In 2004 behartig sy die regie van die drama "*Meermin*" van Malan Steyn by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees.

Sy verwerf haar M.A. graad in Kreatiewe Kuns terapie vanaf die Concordia Universiteit in Montreal, Kanada in 2009. Sy werk ook as 'n gerigestreede drama-terapeut.

Skryfwerk
---------

Sy is medeskrywer (saam met Erik de Waal en Angerie van Wyk) van die poppekabaret "***Waarvan die mond van vol is***" wat in 1994 by die ATKV-Kampustoneelfees opgevoer word. Die stuk handel op een vlak oor die vraatsug en geestelike honger van die mens. Die poppe én manipuleerders word deel van die uitdra van die storielyn, met die poppemeesters wat nie soos normaalweg in die pop se skadu beweeg nie.  Sy debuteer as dramaturg in 2002 wanneer haar drama "***Vuur***" by Aardklop opgevoer word. Hierin ondersoek sy die menslike behoefte aan geestelike sekuriteit en hoe dit deur sekere geestelike leiers misbruik word vir eie gewin. Sy skryf saam met Malan Steyn die drama "***Drie susters: ’n plek***" wat tydens Aardklop in 2003 naaswenner van die toekenning vir beste teks is en vertolk self ’n belangrike rol daarin. Sy is ook grootliks verantwoordelik vir die teks van "***Where’s the love/Watse liefde?***" Hierin word liefde met baie dinge vergelyk, onder andere met ’n rivier in vloed wat alles verwoes as dit deur die plek gespoel het. Die liefde maak seer en die liefde bring hoop. Hierdie produksie word ook met die Pretty Ladies op die planke gebring.

Publikasies
-----------

| Jaar | Titel van publikasies |
| --- | --- |
| 2008 | Drama therapy community intervention among the Western Cape rural poor: setting the stage |
Die Gereformeerde kerk Stilbaai, Januarie 2017.
Nog 'n aansig van die kerkgebou.
Die kerk van voor gesien.
Die **Gereformeerde kerk Stilbaai** is die vierde jongste van die 20 gemeentes in die GKSA se Klassis Boland. Einde 2015 was hier 116 belydende lidmate en 13 dooplidmate vir ’n sieletal van 129, die sewende kleinste van die gemeentes in die Klassis Boland. Einde 2011 was die syfers onderskeidelik 96 en sewe.

Die suidwestelike wyke van die Gereformeerde kerk Mosselbaai, afgestig van die Gereformeerde kerk George in 1985, het eers eredienste in die rolbalsaal op Stilbaai gehou. Later het hulle oorgeskuif na die Palinggatoord tot die Gereformeerde kerk Stilbaai in 2002 tot stand gekom het, een van agt Gereformeerde kerke wat tussen 1976 en 2006 aan die Wes-Kaapse kus tot stand gekom het. 

Die gemeente het ’n erf van die NG gemeente Stilbaai gekoop en begin beplan aan ’n veeldoelige saalkerk. Dit is so beplan dat dit moontlik sal wees om dit later te ontwikkel tot ’n volwaardige kerkgebou. Die argitek was André Venter en die bouaannemer Daan Kruger, ’n lidmaat. Venter het opdrag gekry om die ontwerp van die gebou met die omgewing te laat inskakel en dit dus in ’n Kaaps-Hollandse of Hugenotestyl te beplan. Hiervoor is ’n gebou in die Hugenotestyl op Riversdal en nog ’n gebou as voorbeeld gedien.

Die kerkgebou is op 26 Maart 2004 voorlopig in gebruik geneem, waarna die amptelike ingebruikneming op 22 Maart 2005 plaasgevind het.

Die Gereformeerde kerk Stilbaai sluit, buiten die kusdorp waaraan sy naam ontleen is, ook die dorpe Albertinia, Heidelberg, Jongensfontein, Riversdal en Witsand in.

Predikante
----------

* Ds. Peet Coetzee (hulpdiens)

Bronne
------

* (af)  Harris, C.T. Noëth, J.G. Sarkady, N.G. Schutte, F.M. en Van Tonder, J.M. 2010. *Van seringboom tot kerkgebou: die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Schalekamp, ds. M.E. (voorsitter: redaksiekommissie). 2001. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2002*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Vogel, Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
* (af)  Gereformeerde Kerk Stilbaai webblad. 2018 (gkstilbaai.co.za)
'n 1912 ALCO
Die **American Locomotive Company**, dikwels verkort tot ALCO, het stoomlokomotiewe, diesel-elektriese lokomotiewe, dieselenjins en kragopwekkers, gespesialiseerde smeestukke, hoëgehalte staal, gepantserde tenks en motors ontwerp, gebou en verkoop en kernkrag vervaardig.

Die American Locomotive Company is in 1901 gevorm deur die samesmelting van "Schenectady Locomotive Engine Manufactory" van Schenectady, New York met sewe kleiner lokomotiefvervaardigers. Die "American Locomotive Automobile Company"-filiaal het motors ontwerp en vervaardig onder die Alco-merk van 1905-1913 en kernkrag vervaardig van 1954-1962. Die maatskappy het in 1955 sy naam verander na Alco Products, Incorporated. In 1964 het die Worthington Corporation die maatskappy verkry. Die maatskappy is ontbind in 1969.

Stoomlokomotiewe
----------------

Milwaukee Road 261, 'n American 4-8-4 stoomlokomotief van 1944
Alco was die tweede grootste stoomlokomotief bouer in die Verenigde State van Amerika (na Baldwin), die vervaardiging van meer as 75.000 lokomotiewe. Onder hulle was 'n groot aantal bekende lokomotiewe. Spoorweë wat Alco produkte verkies het, sluit in die Delaware and Hudson Railway, die "New York, New Haven and Hartford Railroad", die "New York Central Railroad", die "Union Pacific Railroad" en die "Southern Pacific Railroad". Alco was bekend vir sy stoomlokomotiewe: die 4-6-4 *Hudson* en die 4-8-4 *Niagara* gebou vir die Nuwe York Central en die 4-6-6-4 (Challenger) gebou vir die Union Pacific is goeie voorbeelde. Alco het baie van die grootste lokomotiewe ooit gebou, insluitende die "Union Pacific Big Boy" (4-8-8-4).

Diesel-elektriese lokomotiewe
-----------------------------

'n Alco dieselrangeerder by die MidContinent Railway Museum, North Freedom.
ALCO lokomotief in 'n museum in Finland.
Alhoewel sterk verbind tot die stoomlokomotief, het Alco die eerste kommersieel suksesvolle diesel-elektriese lokomotief in 1924 geproduseer in 'n konsortium met General Electric (elektriese toerusting) en Ingersoll-Rand (dieselenjin). Dit lokomotief is verkoop aan die "Central Railroad of New Jersey", en die daaropvolgende lokomotiewe is vir 'n aantal van die spoorweë, insluitend die "Long Island Rail Road" en die "Chicago and North Western Railway" gebou.
Hubert en Jan van Eyck, *Die lam van God*, 1432.
Die **Vlaamse Primitiewes** was 'n groep kunsskilders van die 15de en begin 16de eeu uit Nederland wat veral in die bloeiende stede Brugge, Gent, Leuven, Doornik en Brussel werksaam was. 'n Paar bekende verteenwoordigers van dié skool was Robert Campin, Jan van Eyck, Jheronimus Bosch, Rogier van der Weyden, Hugo van der Goes, Hans Memling, Dirk Bouts en Gerard David. Die werke van die Vlaamse Primitiewes was 'n hoogtepunt in die kunsgeskiedenis van die ou Nederland. 

Die woord "primitief" beteken hier "vroeg", en nie "eenvoudig" of "onontwikkeld" nie.

In die kunsstroming was verteenwoordigers uit die hele Nederland, maar hulle was hoofsaaklik in die suide van die land gevestig, waarskynlik omdat dit die ekonomiese en politieke magssentrum was. Danksy die internasionale handel in Brugge het die werk van die Vlaamse Primitiewes vinnig elders in Europa bekend geraak en het dit van Italië tot aan die Oossee 'n invloed op ander skilders gehad. In Italië word hierdie herontdekking van die werklikheid via die voorbeelde uit die klassieke oudheid tereg die Renaissance genoem – 'n wedergeboorte van die ou kuns. 

Noord van die Alpe was daar geen ou kuns wat hergebore kon word nie en kunshistorici gebruik eerder die term *ars nova* in analogie met die term wat vir die nuwe musiek uit die ou Nederland gebruik is, of "Noordelike renaissance", na aanleiding van die soortgelyke beweging in Italië.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Nederlandse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: sh2003003479

 |
**Duiwelspiek** is deel van die Tafelbergreeks in Kaapstad, Suid-Afrika. Indien die piek vanaf die hawe suidwaarts besigtig word, is die spitspunt van Duiwelspiek links van die plat tafelkruin van Tafelberg, waarna (regs en wes van Tafelberg) die koepel van Leeukop en dan Seinheuwel volg.

Duiwelspiek vanuit Nuweland-krieketveld gesien
Die oorspronklike Kaapstadse nedersetting (wat deesdae die stadskom genoem word) lê in die natuurlike amfiteater wat deur hierdie natuurverskynsels gevorm word.

Duiwelspiek, soos die res van hierdie heuwels, is gevorm uit Tafelbergsandsteen. Daaronder lê graniet en skalie, maar hierdie materiale word nie aan Duiwelspiek se hange aangetref nie.

Duiwelspiek is 1 000 meter hoog, laer as Tafelberg se 1 087 meter. Die plantegroei aan die hange is tipiese Kaapse fynbos.

Aan die suidekant van Duiwelspiek is die Rhodes-gedenkteken, 'n aandenking aan Cecil Rhodes, asook die Universiteit van Kaapstad wat oor die suidelike voorstede van Kaapstad uitkyk: oor die Kaapse Vlakte na Stellenbosch, Somerset-Wes en die Hottentots-Hollandberge in die verte.

Benaming
--------

Himalajathargeit op die Duiwelspiek
'n Kopergravure uit Jürgen (of Georg) Andersen se reisbeskrywing van 1644 dui Duiwelspiek aan as die *Blaseballch*, oftewel Blaasbalk. Die berg se eerste amptelike naam was egter *Windberg*, maar dit is *Duiwelsberg* genoem deur die inwoners as 'n soort bynaam. Al hierdie name kan moontlik verbind word met die idee dat die berg vir die stormagtige suidoostewind verantwoordelik was wat baie skade aan skepe in Tafelbaai aangerig het. Terwyl daar eintlik 'n suidwestewind waai, draai die piek die wind sodat 'n suidooster gevorm word wanneer dit by die berg verbytrek.

In Nederlands het die berg nooit Duiwelspiek geheet nie, maar eerder *Duiwelsberg*. Vroeg in die 19e eeu het die Engelse benaming *Devil's Peak* egter in gebruik gekom, en Duiwelspiek is waarskynlik 'n direkte vertaling hiervan.

Daar bestaan ook 'n volkslegende wat die benaming op 'n ander manier verduidelik. Duiwelspiek se naam kom glo uit 'n volksverhaal oor 'n man genaamd Van Hunks.

Sien ook
--------

* Tafelberg
Die **Duiwenhoksrivier** (soms Duivenhoksrivier) loop deur die dorp Heidelberg, Wes-Kaap aan die Tuinroete.

Hierdie rivier ontspring op 'n hoogte van 'n 1 500 m bo seespieël in die Boosmansbos-wildernisgebied en die Grootvadersbosch-natuurreservaat op die suidelike hellings van die Langeberge. Na 'n loop van 83 km mond die rivier in die Indiese Oseaan by Puntjie, St. Sebastiaanbaai uit. Die koers van die hele rivier is rofweg suidwaarts en dit loop aan die oostekant van Heidelberg en wes by Vermaaklikheid verby.

Dit het 'n opvanggebied van nagenoeg 'n duisend km² en geniet 'n hoë reënval. In die rivier se boloop sluit die Buffelsbos-, Palm- en Keurriviere en in die benedeloop die Kransrivier aan. Die natuurlike vloei is egter onreëlmatig. Sedert die bou van die Duivenhoksdam het die besproeiingsboerdery op die oewers toegeneem.

By die mond van die rivier is die Duiwenhoksmond privaat natuurreservaat. Dit is daar 16 km van die mond van die Breederivier.

Lees ook
--------

* kapstylhuise
* Duivenhoksdam

Bibliografie
------------

* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, deel 4. Kaapstad: Nasou, 1971. ISBN 0-625-00320-9
* topografiese kaarte van Suid-Afrika
Die **Nuer** (Nuer: *Naath*) is 'n Nilo-Sahariese etniese groep inheems aan Suid-Soedan en westelike Ethiopië. Hulle bly veral langs die Nylrivier (Wit Nyl). Die Nuer verwys na hulself as *Naath*.

Historiese prent van Nuer in 1906, National Geographic Society
Die Barorivier in Gambela, Ethiopië
Volgens die 2011-skatting bly sowat 3 miljoen Nuer in Suid-Soedan, amper 15,6% van die totale bevolking en die tweede grootste etniese groep in dié land, net ná die Dinka. Hulle is veral herders wat beeste vir 'n bestaan aanhou. Hul beeste dien ook as 'n soort metgeselle en lewensstyl. Beeste word gedurende die droë seisoen langs riviere, die Sudd en grasvlaktes aangehou, maar gedurende die reënseisoen na hoër velde geneem om vloede en water te voorkom. Die Nuer behoort tot die Nilo-Sahariese volke, hoofsaaklik gevestigde volke van die Wit Nyl en Groot Mere van Afrika wat landbou en veeteelt beoefen en Nilotiese tale soos Dinka, Luo en Nuer praat.

Die Nuer is in historiese sensusse as gevolg van hul nomadiese leefwyse ondergetel, maar ook wens 'n gebrek aan behoorlike nasionale sensusinligting oor die gemeenskap. Daarbenewens tel die Nuer net ouer gemeenskapslede van die gesin. Die Nuer glo byvoorbeeld dat die aantal kinders wat getel word, ongeluk kan bring, en dat die gemeenskap minder mense wil aanmeld as hulle in werklikheid baie kinders het. Hul Ethiopiese eweknieë is die mees westelike inwoners van die Horing van Afrika.

Hul gelyknamige taal, deur hulle *Thok Naath* genoem, is een van die Nilotiese tale se Oos-Soedannese tak. Dit word in die Latynse alfabet met bykomende letters geskryf.
'n Replika van die Tsaar Bomba in die Sarof-atoombommuseum
Terrein waar die Tsaar Bomba getoets is.
**Tsaar Bomba**, bynaam vir die AN602 H-bom, was die grootste en kragtigste kernwapen wat ooit gebruik is. Dit is oorspronklik deur die Sowjetunie op 30 Oktober 1961 getoets. Dit was 'n driefase-waterstofbom en word soms die "Vader van Bomme" genoem.

Die ontploffing het 'n krag van 56 000 000 ton TNT (56 megaton) gelewer. Dit is oorspronklik as 'n 100 megaton-bom ontwerp, maar as gevolg van die tegniese uitdaging om so 'n groot bom af te sit, is dit deur tegnici na 56 megaton afgeskaal. Dit was steeds 10 keer kragtiger as al die plofstowwe wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is.

Die bom is oor Nowaja Zemlja in die noorde van Rusland getoets. Radioaktiewe uitval is beperk omdat dit op 'n hoogte van 4 kilometer bokant die grond gedetoneer is.

Die bom is deur 'n Sowjet-bomwerper, die Toepolef Tu-95 (Bear) vervoer. Dit was een van die min vliegtuie ter wêreld wat die bom kon dra. Toe die bom ontplof het, het die bomwerper as gevolg van die skokgolf een kilometer in hoogte geval.
**Alain Marion** (25 Desember 1938 – 16 Augustus 1998) was 'n Franse fluitspeler wat beskou word as een van die beste fluitspelers van die laat-twintigste eeu.

Biografie
---------

Marion was in Marseille op Kersfees-dag 1938, gebore. Hy het by die Marseille Konservatoria onder die gerekende fluitspeler, Joseph Rampal, studeer, en die *premier prix de flûte* toekenning ontvang toe hy maar slegs veertien jaar oud was. Hy het later onder Rampal by die Paryse Konservatoria (Frans: Conservatoire de Paris) gestudeer waar hy uiteindelik 'n professor sou word. Hy het bekendheid verwerf nadat hy 'n prys gewen het tydens die Genève Internasionale Musiekkompetisie.In 1964 het *Radiodiffusion-Télévision Française*, die Franse nasionale uitsaaier, vir Marion as Eerste Fluitspeler aangestel. Hy is later na die Orchestre de Paris. In 1972 het hy 'n solis vir die Orchestre National de France geword. Hy het in 1977 by die *Ensemble InterContemporain* kamerorkes aangesluit waar hy saam met Pierre Boulez gewerk het.Hy het elke somer by die *Académie internationale d'été* in Nice klas gegee, en in 1986 die direkteur daarvan geword. As gevolg van sy statuur en aansien kon hy sommige van die wêreld se beste musici na die organisasie as onderwysers aantrek, insluitende die bekende Jean-Pierre Rampal, Jessye Norman en Henryk Szeryng.

Marion het 'n goue fluit bespeel wat deur die Sankyo Fluitmaatskappy van Japan gemaak was, en sy oeuvre het 'n groot variëteit musikale style ingesluit. Hy het egter groot bewondering gehad vir die groot Barok fluit-komponiste sowel as vir die Tsjeggiese komponis Bohuslav Martinů.Marion het op die ouderdom van nege-en-vyftig jaar aan 'n Miokardiale infarksie beswyk terwyl hy op toer was in Seoul, Suid-Korea.
**Mary Read** (1685 - 28 April 1721), ook bekend as **Mark Read**, was ’n Engelse seerower. Sy en Anne Bonny is twee van die bekendste vroulike seerowers in die geskiedenis en van die min vroue wat sover bekend aan seerowery skuldig bevind is in die 18de eeu, wat die goue eeu van seerowery was.

Mary Read op ’n sigaretkaart.
Read is in 1685 in Engeland gebore. Sy het van jongs af soos ’n seun aangetrek, aanvanklik sodat haar ma erfgeld kon kry en as ’n tiener om by die Britse weermag aan te sluit. Sy is daarna getroud en het in 1715, ná haar man se dood, na die Wes-Indiese Eilande getrek. In 1720 het sy "Calico Jack" Rackham ontmoet en saam met Anne Bonny by sy bemanning aangesluit. Hulle het albei soos mans aangetrek om hulle geslag weg te steek.

Haar tyd as ’n seerower was kort, want sy, Bonny en Rackham is in November 1720 gevang. Hoewel Rackham gou tereggestel is, het beide Read en Bonny beweer hulle is swanger en hulle teregstelling is uitgestel. Read is in April 1721 dood, waarskynlik aan komplikasies van die swangerskap. 

Dit is onbekend wat van Anne Bonny geword het, want daar is geen verdere rekords van haar nie.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Mary Read.

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 122168690
* ISNI: 0000 0000 1218 2981
* LCCN: n94023847
* SNAC: w60d5jmj
* SUDOC: 235525197
* VIAF: 50101648
* WorldCat Identities: lccn-n94023847

 |