recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Withaarbroodboom** (*Encephalartos friderici-guilielmi*) is 'n endemiese Suid-Afrikaanse broodboom wat in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal voorkom. Alhoewel dit wydverspreid en relatief volop voorkom, het die aantal bome wat in die natuur voorkom geleidelik met ongeveer 20 persent oor die afgelope 90 jaar afgeneem as gevolg van versameling deur tuiniers en tradisionele genesers of hul verskaffers. Die boom is ’n byna-bedreigde spesie op die IUBN-rooilys.

Die boom se FSA-nommer is 4.

Beskrywing
----------

Die boom word ongeveer 4 m hoog en die diameter van die boomstam bereik 600 mm. Die blare is blougroen van kleur, 1 tot 1,5 m lank, redelik reguit, en brei horisontaal uit wanneer die keëltjies verskyn. Wanneer die boom 'n hoogte van ongeveer 4 m bereik, begin die stam leun en beland uiteindelik op die grond, waar dit aanhou groei met die kroon wat dan na bo buig. Manlike plante produseer tot 12 keëls en vroulike plante tot 6. Die keëls is wollerig en liggeel van kleur en die sade wat deur die keëls gevorm word verander van geel na oranje wanneer dit ryp word.

Verspreiding
------------

Dit kom op 'n hoogte van 700 tot 1 400 m bo seevlak in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal voor. Die hoofverspreidingsgebied is in die Cathcart- en Komani-distrikte. Kleiner subpopulasies word verder noord gevind, naby Mthatha en in die omgewing van Kokstad op die grens tussen die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal.

Geskiedenis
-----------

*Encephalartos friderici-guilielmi* is in 1834 deur die Duitse botanikus professor Johann Georg Christian Lehmann beskryf, en ter ere van Friedrich Wilhelm, koning van Pruise genoem.

'n Withaarbroodboom by Kirstenbosch

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
In die eenvoudige argument en argumentvorm wat ons as voorbeeld gebruik het, kan mens onmiddellik, as't ware met een gedagtegreep, insien dat dit geldig is, dus dat die konklusie waar moet wees as die premisse waar is. By meer ingewikkelde argumente kan daar 'n groter begripsgaping wees tussen premisse en konklusie – 'n gaping wat ons volgens sekere reëls moet oorbrug met tussenstappe wat ons 'n bewys noem. 'n Voorbeeld:

* (i) Andries of Bettie gaan; A Ú B.
* (ii) As Andries of Chris gaan, dan gaan Bettie ook; (A Ú C) ® B.
* (iii) Dus gaan Bettie; B.

Omdat dit nou nie so maklik is om onmiddellik in te sien dat die argument geldig is nie, bou mens 'n bewys op wat tussenstappe in die argument invoeg, op so 'n wyse dat elke tussenstap se geldigheid onbetwisbaar is.
Die leser word gevra om self sulke tussenstappe in die argument te verskaf. Hier is 'n wenk: Dit is sekerlik 'n logiese waarheid wat ons mag aanvaar dat Andries nie gaan nie of wel gaan; ¬A Ú A. As ons dié twee moontlikhede afsonderlik ondersoek, word dit duidelik dat Bettie in beide gevalle wel gaan.

In die wiskunde noem ons die premisse waarmee ons 'n argument begin die aksiomas en die gevolgtrekkings van bewyse noem ons stellings of teoremas. Om 'n bewys (volgens sekere bewysreëls) vir 'n geldige argument in die wiskunde of elders op te stel, is dikwels uiters moeilik.

Die logikus Kurt Gödel (1906–1978) het in 1930 bewys dat in die proposisie- en predikaatlogika (hieronder) daar vir elke geldige argument wel 'n bewys volgens die betrokke reëls opgestel kan word. Daarteenoor het die logikus Alonzo Church (1903–1995) in 1936 bewys dat daar vir die predikaatlogika geen algemene prosedure (en dus geen rekenaarprogram) bestaan om vir enige argument te beslis of dit geldig of ongeldig is nie.
’n Bladsy uit die *Qinding Gujin Tushu Jicheng*, die grootste *leishu* wat ooit gedruk is.
***Leishu*** (Chinees: 類書, "kategorieboeke") is ’n genre verwysingsboeke wat histories in China en omliggende lande saamgestel is. Die term word gewoonlik as "ensiklopedie" vertaal, hoewel dit grootliks verskil van die moderne betekenis van ’n ensiklopedie.

Oorsig
------

Die *leishu* bestaan soms uit lang aanhalings uit ander werke, en bevat dikwels kopieë van volledige werke, nie net uittreksels nie. Die werke word geklassifiseer volgens ’n stelselmatige stel kategorieë, wat weer in subkategorieë verdeel word. *Leishu* kan beskou word as bloemlesings, maar hulle is ensiklopedies in die sin dat hulle die hele omvang van kennis met die tyd van samestelling dek.

Sowat 600 *leishu* is saamgestel van die vroeë 3de eeu tot met die 18de eeu, waarvan 200 bewaar gebly het. Die grootste een was die *Yongle Dadian* van 1408 wat 370 miljoen Chinese karakters bevat het. Die grootste een wat ooit gedruk is, is die *Gujin Tushu Jicheng*, met 100 miljoen karakters op 852 408 bladsye.

Bronne
------

* Lehner, Georg (2011). *China in European Encyclopaedias, 1700–1850*. BRILL. ISBN 90-04-20150-5.AS1-onderhoud: ref=harv (link)
* Wilkinson, Endymion (2000). *Chinese History: A Manual*. Harvard University Asia Center. ISBN 978-0-674-00249-4.AS1-onderhoud: ref=harv (link)
* Zurndorfer, Harriet T. (2013). "Fifteen hundred years of the Chinese encyclopaedia". *Encyclopaedism from Antiquity to the Renaissance*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-47089-7.AS1-onderhoud: ref=harv (link)
**Marsili** is ’n ondersese vulkaan, wat deel uitmaak van die sogenaamde Italiaanse "vuurgordel" en tussen die aktiewe landvulkane Vesuvius in die noorde en Aetna in die suide lê. Marsili is een van die Aarde se twintig supervulkane en is eers in die laat 20ste eeu ontdek. Marsili lê in die suidelike Tirreense See, noord van die eiland Sisilië.

Marsili behoort tot ’n ondersese bergmassief wat oor ’n vlakte van sowat 2 000 vierkante kilometer strek (of twee keer so groot soos die Italiaanse hoofstad Rome) en in 1999 deur die onbemande duikroboter Geostar 1 ontdek is. Geostar 1 was deel van ’n projek wat navorsing in verband met die swawelagtige gasuitbarstings in die gebied van Marsili, wat dikwels visse in die gebied laat vrek en vissers rondom die Lipariese Eilande lankal pla en soms gedoen het. Die voet van die vulkaan lê teen ’n diepte van sowat 4 000 meter, en sy spits skuil net 500 meter benede die seevlak. Marsili se magmakamer is so groot soos Switserland.

Digby Marsili is die Afrika-plaat besig om homself onder die Eurasiese Plaat te skuif. Gesteentes, wat in die diepte smelt, styg deur die vulkaan se openings weer na bowe. Marsili word deurgaans deur seismoloë gemonitor, aangesien ondersese aardbewings in sy gebied tot grootskaalse tsoenami’s in die Middellandse See kan lei.
Lugfoto van die Marsveld.
Die Marsveld in die vroeë 19de eeu.
Die Ewige Vlam.
Die **Marsveld** of **Marsowo Polje** (Russies: Ма́рсово по́ле) is ’n groot park in die middel van Sint Petersburg, Rusland, wat na die god Mars uit die Romeinse mitologie genoem is. Dit beslaan sowat 9 ha. In die noorde grens die veld aan die Marmerpaleis, Soeworowa-plein en die Betskoi- en Saltikof-wonings. Aan die westekant is die kasernes van die Pawlofski-regiment. Die Moikarivier vorm die grens in die suide.

Geskiedenis
-----------

Die geskiedenis van die Marsveld begin in die eerste jare van Sint Petersburg se bestaan, toe dit die **Groot Veld** genoem is. Later is vierings van die Russiese oorwinning in die Groot Noordelike Oorlog daar gehou en is dit hernoem na die **Plesierveld**. In die 1740's is die Plesierveld vir ’n kort rukkie verander in ’n wandelpark met paadjies, grasperke en blomme. Sy volgende naam, die **Tsarinaveld**, is begin gebruik nadat die Somerpaleis vir keiserin Katharina I gebou is. Na aan die einde van die 18de eeu het die Tsarinaveld egter ’n militêre paradegrond geword waar monumente opgerig is ter viering van die oorwinnings van die Russiese leër.

Een van die generaals wat daar vereer is, was Aleksander Soeworof, wat uitgebeeld is as die Romeinse god Mars. In 1805 is die Tsarinaveld amptelik hernoem tot die Marsveld. Ná die Februarie-rewolusie het die Marsveld sy funksie as militêre paradegrond verloor en het dit ’n gedenkteken geword. In die somer van 1942 is die Marsveld toegeplant met groente om kos te verskaf tydens die Beleg van Leningrad.

Grafte
------

Op 23 Mei 1917 is deelnemers aan die Februarie-rewolusie daar begrawe. Altesaam 184 van die 1 382 burgers wat tydens die rewolusie dood is, is daar ter ruste gelê in een gesamentlike graf. In 1917 tot 1919 is ’n monument ter ere van "vegters van die rewolusie" daar opgerig. In 1918 is die plein se naam verander na **Plek van Slagoffers van die Rewolusie**, maar in 1944 is die naam terugverander.

Die Ewige Vlam
--------------

Op 6 November 1957 is ’n Ewige Vlam, die eerste in Rusland, in die middel van die Marsveld aangesteek. Van hier is die vlam in 1967 na Moskou geneem en naby die Kremlinmuur op die Graf van die Onbekende Soldaat geplaas. Die vlam van die Marsveld brand ook by ander gedenktekens in Sint Petersburg.
| **Ecatepec de Morelos**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** | Vlag van Meksiko Meksiko |
|  **Deelstaat** |  México |
|  **Koördinate** | 19°37′N 99°04′W﻿ / ﻿19.617°N 99.067°W﻿ / 19.617; -99.067 |
|  **Gestig op** | 1 Oktober 1877 |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 186,9 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2010) | 1 656 107 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 8 860,93/vk km |
|  - Metropolitaanse gebied | 21 200 000 |
|  **Tydsone** | CST (UTC -6) |
|  **Somertyd** | CDT (UTC -5) |
|
|  **Burgemeester** | Indalecio Ríos Velázquez |
|  **Amptelike Webwerf** | *ecatepec.gob.mx* |
|

Die Iglesia de San Cristóbal.
Die kultuurhuis van Ecatepec de Morelos.
**Ecatepec de Morelos** (Spaans: *San Cristóbal Ecatepec de Morelos*, Nahuatl: *Ehécatl*, *tépetl*, "Ehécatl/wind", "tépetl/heuwel") is die grootste stad in die Meksikaanse deelstaat México en is op 1 Oktober 1877 gestig. Die stad het 'n bevolking van 1 656 107 en van 21 200 000 in die metropolitaanse gebied van Meksikostad in 2010 gehad en het 'n oppervlakte van 186,9 km².

Ecatepec de Morelos is geleë net noordoos van die hoofstad Meksikostad, net noord van Nezahualcóyotl en is een van die armste stede in Meksiko. Tydens die Asteekse tydperk in die 12de eeu het dit as 'n belangrike stad gedien. Die stad is vernoem ná José María Morelos, 'n held tydens die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog, wat op 22 Desember 1815 deur Spanjaarde in dié stad tereggestel is.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Ecatepec de Morelos***. |
*UV Ceti*, deur Andrew Posa (1982).
**Luyten 726-8** (ook bekend as **Gliese 65**) is een van die naaste dubbelsterre aan die Aarde – sowat 8,7 ligjare weg in die sterrebeeld Walvis. Dit is die prototipe van die veranderlike sterre bekend as opvlamsterre.

Sterstelsel
-----------

Die sterstelsel is in 1948 deur Willem Jacob Luyten ontdek toe hy ’n katalogus opgestel het van sterre met die grootste eiebeweging. Hy het die ster se besonder groot eiebeweging van 3,37 boogsekondes per jaar opgemerk en dit aangeteken as Luyten 726-8.

Die twee sterre, wat feitlik ewe helder is met skynbare magnitudes van 12,7 en 13,2, wentel elke 26,5 jaar om mekaar. Die afstand tussen die twee sterre wissel van 2,1 tot 8,8 astronomiese eenhede. Die stelsel is sowat 8,58 ligjare van die Aarde af en is dus die 7de naaste sterstelsel aan die Aarde. Die naaste ster aan hom is Tau Ceti, 2,87 ligjare weg.

Luyten-726-8A is ’n veranderlike ster en het die naam **BL Ceti** gekry. Dit is ’n rooidwerg van spektraaltipe M5,5e. Dit is ook ’n opvlamster en ’n UV Ceti-veranderlike, maar dit is nie naastenby so merkwaardig soos sy metgesel-ster, UV Ceti, nie.

Kort ná die ontdekking van Luyten 726-8A, is die metgesel-ster, Luyten 726-8B, ontdek. Nes Luyten 726-8A was dit ’n veranderlike ster en dit het die naam **UV Ceti** gekry. Howel UV Ceti nie die eerste opvlamster is wat ontdek is nie, is dit die merkwaardigste bekende ster van dié soort, en soortgelyke opvlamsterre word nou geklassifiseer as UV Ceti-veranderlikes. Dié ster ondergaan buitengewone wisselings in helderheid: in 1952 het sy helderheid in net 20 sekondes met 75 keer toegeneem. UV Ceti is ’n rooidwerg van spektraaltipe M6,0e.

In sowat 31 500 jaar se tyd sal Luyten 726-8 ’n nabye ontmoeting hê met Epsilon Eridani by ’n minimale afstand van sowat 0,93 ligjare en dit kan ’n paar langperiode-komete versteur. Die verbybeweeg van die twee stelsel binne ’n ligjaar van mekaar sal sowat 4 600 jaar duur.
Ds. Barend Rudolph Buys, leraar van 1950 tot 1952.
Die NG kerk op Usakos.
Ds. W.V. Reynierse, leraar van 1966 tot 1971, toe hy terug keer na die Republiek.
Die **NG gemeente Usakos** is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Namibië en hoewel dit eers in 1946 afgestig is, die moedergemeente van al vyf gemeente aan die Namibiese kus, buiten Lüderitz.

Stigting
--------

Met sy afstigting het die gemeente Usakos buiten die dorpie Usakos ook Swakopmund en Walvisbaai ingesluit. Dit was 'n uitgestrekte distrik en het die naam gedra van wat destyds die hoofsentrum was, hoewel die kusdorpe Usakos in grootte lank al verbygesteek het. Die pastorie het op Usakos gestaan en van daar moes die enkele leraar die hele gemeente bedien. Teen 1952, ses jaar ná afstigting, het die gemeente 900 lidmate getel en 1 400 siele, van wie meer as tweederdes binne Usakos se dorp en distrik gewoon het. Teen 2010 het die lidmate meer as verdriedubbel tot 2 774, maar hiervan het nou minder as 4% (96) op Usakos gewoon, maar 36% op Swakopmund, 43% op Walvisbaai en 17% op Hentiesbaai. 

Die destydse groot gemeente het gestrek van die dorre Namibkus vanwaar die plantegroei geleidelik op pad na Usakos al digter word totdat dit bosryk word met reekse berge by Usakos en verder. 

Die gemeente is op 16 November 1946 van NG gemeente Omaruru afgestig, wat skaars vyf jaar vantevore 'n dogtergemeente geword het van die NG gemeente Otjiwarongo, wat in 1902 tot stand gekom het as die gemeente Moria. Die kerkie op Usakos se hoeksteen is gelê op 10 April 1936 deur ds. F.J.W. Koch, leraar van die gemeente Moria, en dieselfde jaar is die gebou ingewy. Op Walvisbaai is die NG kerkie op 2 Julie 1949 deur ds. B.J. Pienaar, die spoorwegleraar, ingewy. Die eerste leraar van Usakos, ds. P. Visser, wat na enkele jare na Vanrhynsdorp vertrek het, het die hoeksteen daar gelê. Op Swakopmund is ook in die beginjare 'n kerkie gebou waarvan die hoeksteen gelê is deur mev. A.F.W. Tydeman, een van die oudste lidmate van die gemeente wat haar jare lank beywer het vir die bou van 'n kerk op die strandoord van Suidwes. Voorheen is een maal per maand dienste gehou in die Duitse kerk.

Voor die afstigting is die drie dorpswyke van die groot gemeente Moria bedien deur ds. F.J.W. Koch en daarna deur ds. I.C. Schutte as wyke van Otjiwarongo, en sedert 1941 deur. di. L.W. Lemkuhl en G.P. du Toit as wyksdorpe van Omaruru. Die eerste leraar van die afgestigte gemeente was ds. P. Visser van 1947 tot 1949 en daarna kom ds. B.R. Buys wat van 1950 af aan die hoof gestaan het van die gemeente Usakos (Walvisbaai-Swakopmund), soos dit destyds bekend was. 

Walvisbaai stig in 1952 van Usakos af en Swakopmund in 1957 van Walvisbaai af.

Enkele leraars
--------------

* Barend Rudolph Buys, 1950 - 1952
* Nicolaas Johannes Mostert, 1958 - 1960
* Christiaan Hendrik Pauley Malan, 1960 - 1963
* Willem Victor Reynierse, 1966 tot 1971
* Adriaan Jacobus Bezuidenhout, 5 Februarie 1972 - 1977

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L. (samesteller). 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-Uitgewers.
*Der Sonntagsspaziergang* (*Die Wandeltoer op Sondag*)  
Skildery deur Carl Spitzweg (1841), een van die hoofverteenwoordigers van die Biedermeier-stylperiode
Die historiese en kunsterm **Biedermeier** verwys na die tydperk tussen 1815 (die jaar waarin die Weense Kongres gehou is) en 1848 (die begin van die burgerlike rewolusie) in die deelstate van die Duitse Bond.

Ten opsigte van sy politieke betekenis word die term veral met die sogenaamde Restourasietydperk en die staatspolitieke ontwikkeling ná die einde van die Napoleontiese periode en die Weense Kongres verbind. Ewe belangrik is Biedermeier as sambreelterm vir 'n kuns- en kultuurperiode, alhoewel dié periode nie suiwer afgebaken kan word nie. So dateer baie assosiasies met die Biedermeierperiode uit die laat 19de eeu. Hulle word tans as ooglopende projeksies uit dié tyd beskou.

Die teenoorgestelde beweging, wat in dieselfde periode val, staan as *Vormärz* (die tyd voor die rewolusionêre bewegings van Maart 1848) bekend. Dit word verbind met pogings om die politieke situasie in Duitssprekende lande rewolusionêr te verander en vind sy literêre neerslaag onder meer in die werke van skrywers soos Georg Büchner en Heinrich Heine.

Biedermeier as kunsterm verwys enersyds na die spesifieke kultuur en kuns van die burgersklas, wat sy uitdrukking byvoorbeeld in tuismusiek, binne-argitektuur en mode gevind het, andersyds na die destydse literatuur wat dikwels as kleingeestig, vervelend of behoudend afgestempel word. Kenmerkend is die onttrekking aan die politiek en die vlug na die private sfeer en na 'n idilliese leefstyl en geluk.

Biedermeier in die skilderkuns
------------------------------

In die skilderkuns van die tydperk merk mens veral genrestukke, familieportrette en landskappe.

* Josef Ziegler: *Familie Sidorowicz*, 1824
* Karl Adolph Mende: *Familie Vonderbank*, 1824
* Georg Wachter: *Familieportret*, 1849
* Joseph Anton Koch: *Das Wetterhorn mit dem Reichenbachtal*, 1924
* Adrian Ludwig Richter: *Meisjes op de weide*, 1923
* Adolf Menzel: *Bouwplaats met wilgen*, 1846

Peter Fendi was as skilder/kunstenaar 'n belangrike verteenwoordiger van die tydperk gewees.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4006499-2
* LCCN: sh85013928

 |
’n Model met ’n sespak.
’n **Sespak**, ook bekend as 'n blokkiesmaag, is die gespierde maag van ’n mens wat met strawwe oefening verkry word. Die naam kom van die feit dat dit lyk soos byvoorbeeld ’n sespak bier. Die spiere staan vertikaal drie-drie en horisontaal twee-twee uit. Dit kan ook ’n agt- of tienpak vorm, want daar is eintlik vyf vertikale seksies aan elke kant. Die onderste twee seksies aan weerskante is egter net bo die skaambeen geleë en is gewoonlik nie sigbaar nie.

Die reguit buikspier.
Anatomies beskou, is ’n sespak die kontoere van die vlak reguit buikspier (musculus rectus abdominis). Die horisontale bane word deur spierveselkruisings gevorm. Die vertikale bane lê weerskante van die linea alba.

Voordat ’n mens met ’n sespak kan spog, moet al die buikspiere intensief geoefen word. ’n Laevetdieet is ook nodig sodat die spiere onder die vetlaag beter sigbaar is.

Die volgende faktore is ook belangrik:

* Oor die algemeen moet die vetpersentasie by mans onder 12% van die liggaamsgewig wees.
* Die vogbalans maak ’n verskil. Spierbouers drink min voor ’n kompetisie (ligte dehidrasie) sodat die spiere beter vertoon.
* Eierwitryke, laevetkos word geëet omdat die liggaam meer kilojoules verbruik vir die vertering van eierwit as vir die vertering van koolhidrate.
Die **Rem-vlinderrog** (*Gymnura natalensis*) is 'n haai wat endemies is aan Suider-Afrika, en wat aan die Namibiese kus tot by die suidkus van Mosambiek voorkom. In Engels staan die rog bekend as die *Diamond butterfly ray*.

Voorkoms
--------

Die kop, lyf en pektorale vinne gee die rog 'n diamantvormige voorkoms. Die oë is aan die bokant van die lyf en vyf pare kieue aan die onderkant. Die stertjie is kort en die rog het geen dorsale of stert vinne nie. Die rog se kleur wissel van grys, na bruin of selfs groen aan die bokant terwyl daar ook dowwe kolle op die bokant is. Die kleur van rog pas gewoonlik aan by sy habitat.

Habitat en gewoontes
--------------------

Hierdie rog toon 'n voorliefde vir strandmere, riviermondings en sanderige areas en kom nie voor in water van dieper as 75 m nie. Hulle kan tot 2.5 m groot word van vlerkpunt tot vlerkpunt en weeg dan 90 kg. Die rog is vivipaar en 5 - 10 kleintjies word gebore na 'n dratyd van 12 maande. Die rog is eetbaar, maar word gewoonlik in die see teruggegooi nadat dit gevang is.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van visse
* Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
* Lys van varswater visfamilies
* Lys van visfamilies

Bron
----

* Coastal Fishes of Southern Africa. Phil & Elaine Heemstra. 2004. ISBN 1-920033-01-7
**Dil Na'od** was die laaste *negus* (koning) van die Koninkryk Aksum voor die stigting van die Zagwe-dinastie van Ethiopië. Hy het in óf die 9de óf die 10de eeu gelewe. Dil Na'od was die jongste seun van Ged'a Jan (of Degna Djan) en het sy ouer broer, 'Anbasa Wedem, as *negus* opgevolg. Hulle was van die Salomoniese Dinastie. Volgens E.A. Wallis Budge was Dil Na'od se bewind "kort, miskien sowat 10 jaar". Die skotse reisiger en skrywer James Bruce vertel egter van ’n ander tradisie, waarvolgens Dil Na'od ’n baba was toe koningin Gudit die prinse wat op Debre Damo gevange gehou is (sy familielede) uitgemoor het. Adellikes het hom toe uit die koninkryk geneem om sy lewe te red.

Dil Na'od het na berig word op die Ethiopiese Hoogland suid van Aksum veldtogte gevoer en sendelinge na die streek gestuur. Hy het ook die kerk van Debre Igziabher help herbou.

Volgens een tradisie is Dil Na'od deur Mara Takla Haymanot, ’n prins van die Lasta-provinsie, verslaan. Laasgenoemde het met Dil Na'od se dogter, Masaba Warq, getrou. Volgens tradisie is ’n seun van Dil Na'od na Amhara geneem waar hy versteek is totdat sy afstammelinge die Zagwe-dinastie omvergewerp en die Salomoniese Dinastie hervestig het.

Skakels
-------

* Michael, Belaynesh "Del-Nä’ad". *Dictionary of African Christian Biography*.  "Dié artikel is voorheen gepubliseer in B. Michael, S. Chojnacki en R. Pankhurst (reds.), *The Dictionary of Ethiopian Biography, Vol. 1: From Early Times to the End of the Zagwé Dynasty c. 1270 A.D* (Addis Abeba, 1975)."

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Lorsch** is 'n stad in die administratiewe distrik Bergstraße van die Duitse deelstaat Hesse. Dit is die enigste nedersetting in Hesse waar 'n Unesco-wêrelderfenisgebied te midde van die stadsgebied geleë is - die klooster van Lorsch wat van die Karolingiese tydperk dateer en aan die stad die bynaam *Karolingerstadt* besorg het. In 2014 het Lorsch sy 1250-jaarfees gevier.

Die Benediktynse abdy, wat in 764 gestig en aan die martelaar Nazarius gewy is, het as Karel die Grote se ryksklooster gedien en tot een van die welvarendste abdye van sy tyd ontwikkel. Die Codex van Lorsch bevat 'n lys van meer as 4 000 besittings van die klooster wat dwarsoor die ryk, tussen Noordsee en die Alpe, geleë was. Naas hierdie besittings het die klooster sy internasionale status as wêrelderfenis aan sy argitektoniese geskiedenis en sy geesteswetenskaplike tradisies te danke. 'n Karolingiese opelugmuseum, wat tegelykertyd as navorsingsentrum dien, behandel die geskiedenis van die abdy.

In Lorsch se historiese stadskern het historiese geboue uit die Baroktyd bewaar gebly. Die Ou Raadsaal huisves op sy eerste verdieping die sogenaamde Nibelungensaal wat sy naam aan muurskilderye met tonele uit die Nibelungen-saga te danke het. Die paleis *vom Hausen* is die enigste patrisiërhuis in Lorsch.
**e'Lollipop** (In die Verenigde State vrygestel as ***Forever Young, Forever Free***) is 'n Suid-Afrikaanse dramarolprent uit 1975 wat deur Ashley Lazarus geregisseer is en met José Ferrer en Karen Valentine in die hoofrolle.

Storielyn
---------

'n Wit weeskind, Jannie, word afgelaai by 'n weeshuis wat deur 'n priester en non in Lesotho, Suider-Afrika, bestuur word. Die seuntjie raak bevriend met 'n ander weeskind, Tsepo, wat swart is. Terwyl hy met 'n trekkerband speel, rol Jannie teen 'n krans af en beseer homself ernstig. Tydens hierdie beproewing het hy terugflitse oor die dood van sy ouers. Jannie word deur 'n Amerikaanse Lugmag noodvlug na New York ontruim om sy niere te laat opereer weens sy beserings. Die plaaslike dorpie samel geld in sodat vader Alberto en Tsepo na New York kan gaan. Op die lughawe word Tsepo verkeerdelik as 'n skoolstudent beskou en op 'n skoolbus gesleep voordat hy uit die skoolbus in Harlem ontsnap het. Na 'n ontmoeting met 'n Zoeloe-spreker, word Tsepo na die polisie geneem en herenig met vader Alberto, voordat hy met Jannie herenig word, en New York verken. Hulle gaan dan terug na Lesotho.

Rolverdeling
------------

* José Ferrer as Father Alberto
* Karen Valentine as Carol Anne
* Muntu Ndebele as Tsepo
* Norman Knox as Jannie
* Bess Finney as Suster Marguerita
* Simon Sabela as Rakwaba die toordokter
**Asa Briggs, Lord Briggs of Lewes** (7 Mei 1921 – 15 Maart 2016) was 'n Engelse geskied- en opvoedkundige en akademiese administrateur wat as een van die vernaamste kenners op die gebied van die Victoriaanse tydperk en die geskiedenis van uitsaaiwese beskou is. Met sy navorsing en publikasies oor verskillende aspekte van moderne Britse geskiedenis het Briggs gedurende sy langdurige wetenskaplike loopbaan internasionale erkenning geniet. Baanbrekend was sy bydraes tot onderwys vir volwassenes.

Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Briggs as medewerker by Bletchley Park betrokke, die Churchill-oorlogskabinet se militêre dekoderingsbasis waar geheime Duitse kommunikasie gedekodeer is - waaronder die Enigma-kode. Later sou Briggs ook Winston Churchill se historiese werk oor die Engelssprekende wêreld in vier boekdele, *A History of the English-speaking Peoples*, proeflees.

As dosent was Asa Briggs aan die Universiteit van Sussex verbonde, die eerste van sewe sogenaamde *New Universities* of *plateglass universities* (wat ten opsigte van die moderne glas-en-staal-en-beton-argitektuur van hul kampusse met die historiese klassieke of Gotiese boukuns van historiese instellings gekontrasteer het) wat gedurende die 1960's nuut gestig is en waar hy - as een van die medestigters - ook verskeie administratiewe poste beklee het. Sy bydraes tot onderwys en navorsing by ander tersiêre instellings sowel as openbare en hoër onderwys in die algemeen was ook instrumenteel in die vestiging van die *Open University*.

In 1976 is hy as lewenslange lid van die Britse Hoërhuis benoem en in 1980 as *Fellow of the British Academy* (Vennoot van die Britse Akademie) verkies. Reeds in 1970 is hy as lid van die *American Academy of Arts and Sciences* verkies.

Eers later in sy lewe sou hy onthul dat hy in 1952 as dosent aan die Worcester-kollege te Oxford enkele van sy studente op 'n onkonvensionele pad- en kampeervakansie in die Midde-Ooste saamgeneem het - onder wie die latere Australiese persmagnaat Rupert Murdoch.

Werke
-----

Asa Briggs se gunstelingwerk, die Victoriaanse trilogie (bestaande uit *Victorian Things*, *Victorian People* en *Victorian Cities*) was baanbrekend op die gebied van historiografie met sy nuwe benadering tot Victoriaanse geskiedenis. Briggs het nie geskroom om lig te gooi op die hele bandwydte van die Victoriaanse samelewing nie, sy alledaagse lewe, sy verbruikersgoedere, en selfs sy vulgariteit - aspekte wat voorheen in klassieke geskiedskrywing nouliks aandag geniet het nie. In 1985 is Briggs se werk oor die geskiedenis van die BBC gepubliseer, *The BBC: A Short Story of the First Fifty Years*. 'n Meer omvattende werk, *The History of Broadcasting in the United Kingdom*, het in vyf boekdele tussen 1961 en 1995 verskyn.
**Gaineswood**  

**naby Demopolis, Marengo County, Alabama**   
  

Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State  


---

**Opgerig**  

Tussen 1843 en 1861

---

**Boustyl**  

Griekse herlewing

---

**Argitek**  

Nathan Bryan Whitfield

---

**Webtuiste**  

*Gaineswood* (nie-amptelik)

**Gaineswood** is 'n plantasie- en herehuis in Demopolis, Alabama wat as een van die vernaamste voorbeelde van die Griekse herlewingsboukuns in dié deelstaat en selfs die hele Verenigde State beskou word.

Generaal Nathan Bryan Whitfield (1799-1868), 'n welvarende planter in Marengo County, het die herehuis met sy indrukwekkende buite-aansig en ryk versierde interieur self ontwerp, ofskoon hy geen formele opleiding as argitek gehad het nie, en, ná 'n boufase van byna twee dekades, in 1861 op die vooraand van die Amerikaanse Burgeroorlog voltooi.

Die bouwerk is hoofsaaklik deur slawe verrig van wie sommige uiters bekwame timmermans en pleisteraars was. Drie verskillende style van Griekse boukuns is in die plantasiehuis toegepas: die Doriese styl vir die buitefasade, die Ioniese styl vir die interieur en die Korinthiese styl vir die sitkamer.

'n Groot deel van Gaineswood se oorspronklike meubilering asook verskeie uitvindings van sy bouheer het bewaar gebly. Die huis en omliggende terrein is tans in besit van die Deelstaat van Alabama en word deur die *Alabama Historic Commission* as 'n historiese huismuseum bestuur. Die herehuis is in 1972 by die *National Register of Historic Places* ingesluit en twee jaar later tot *National Historic Landmark* verklaar.
Crook Point se beweegbare brug
George-Washington-brug
'n **Beweegbare brug** (Engels: *bascule bridge*) is 'n brug wat teenoorstaande gewig kan balanseer om gelyk te span sodat verkeer daaroor kan ry. By brûe oor riviere en kanale waarop skepe vaar, moet die vry hoogte (afstand tussen die wateroppervlak en die onderkant van die brug) so groot wees dat skepe ongehinderd daaronder kan deurvaar. 

Waar dit nie moontlik is nie, word beweegbare brûe gebou waarvan die brugdek opgelig of sywaarts beweeg kan word. By draaibrûe draai die brugdek sywaarts: kleiner brûe word met die hand, en groter brûe met masjiene beweeg. By lang brûe is die spit in die middel van die brug, bokant 'n middelpilaar of middelpyler. By ophaalbrûe word die brug of ŉ gedeelte van die brug opgelig om skepe deur te laat. By langer brûe is die brug in twee verdeel. 

Die brug word dan met behulp van staaltoue en teengewigte aan albei kante opgeklap. Die metode waarvolgens brugdekke aan staaltoue gehang word, het dit moontlik gemaak om reuse-afstande te oorbrug. Die afstand tussen die twee stutpilare van die Golden Gate-brug by San Francisco is 1 400 meter. As ŉ mens die staaldraad sou oprol waaruit die reusagtige hoofkabel en die draagkabels bestaan, sou jy die kus van die hele Noord-Amerika daarmee kan omspan. Die hoofkabels is meer as ŉ meter dik. 

Die George-Washington-brug in New York is net so groot. Die stutpilare, wat 200 meter hoog is, weeg elk meer as 20 000 ton – dus drie keer soveel as die Eiffeltoring in Parys. Die vier hoofkabels, wat 950 mm dik is, weeg saam 28 450 ton, dit wil sê soveel as ŉ lynboot.

Bronnelys
---------

* KENNIS, 1980, ISBN 0798108266, volume 4, bl. 755
**Galekaland** (Gcalekaland) is 'n historiese naam vir die gebied in die Oos-Kaap begrens deur die Groot-Keirivier in die suide, die Mbasherivier (M'basherivier) in die noorde en die see in die ooste. 'n Denkbeeldige lyn net oos van die N2-nasionale pad deur Butterworth en Dutywa en ewewydig aan die see vorm die grens met Fingoland. Centane (Kentani) en Willowvale is die enigste beduidende dorpe in die gebied. Inheemse woude word beskerm in die Dwesa Natuurreservaat. Aan die Wildekus is die vakansie-oorde Keimond, Qholorhamond, Mazeppabaai en Qhorhamond.
Die Galekastam is in die middel van die 18de eeu gevorm en het in die omgewing van die huidige Komga gewooon. Opperhoofde Hintsa en Kreli (Sarili) se name het in die geskiedenis bekend gebly. Hintsa het in die oorlog van 1835 by die Nqabarharivier naby Willowvale gesneuwel. Kreli se mag is gebreek deur die Nasionale Selfmoord van Xhosas in 1857. Goewerneur sir George Grey se ekspedisie teen Kreli het tot gevolg dat sy stam tot oor die Mbhasherivier vlug. 'n Plan van 1846 om Galekaland vir blanke boere oop te stel, is laat vaar en goew. sir Philip Wodehouse het die Gaika toegelaat om terug te keer na die area rondom Centane en Willowvale, omdat die ander dele van hul ou gebied reeds in 1865 aan die Fingo toegeken is. Na die Negende Grensoorlog is die distrikte Centane en Willowvale saam met die distrikte Dutywa, Butterworth, Nqamakwe en Tsomo tot Britse gebied geproklameer onder die naam Transkei. Lojale Gaika wat nie aan die rebellie deelgeneem het, het grond in die Centane-distrik ontvang. 
Galekaland is op 26 Augusutus 1885 formeel by die Kaapkolonie ingelyf.

Bibliografie
------------

* Bergh, J.S.: Stamme en ryke. Kaapstad: Nelson, 1984. ISBN 0-909238-89-8
* Raper, P.E.: Streekname in Suid-Afrika en Suidwes. Kaapstad: Tafelberg vir die RGN, 1972 (Naamkundereeks nr. 1)
* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, deel 5. Kaapstad: Nasou, 1972. ISBN 0-625-00321-7
* Theal, G. McC.: History of South Africa 1873 tot 1874. Events in the Cape Colony from 1873 to 1874. Deel 10. Kaapstad: Struik, 1964.

Sien ook
--------

* Lys van streeksname in Suid-Afrika
* Tembuland
**E. T. A. Hoffmann**  

**Duitse skrywer en komponis**  
  


---

**Handtekening**   



---

**Gebore**   

24 Januarie 1776   

in Koningsberg, Oos-Pruise

---

**Oorlede**   

25 Junie 1822   

in Berlyn

---

**Literêre stroming**  

Romantiek  
  


---

**Literêre genre**  

Fantastiese literatuur

**Ernst Theodor Amadeus Hoffmann** (\* 24 Januarie 1776 in Koningsberg as *Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann*; † 25 Junie 1822 in Berlyn) was een van die belangrikste persoonlikhede van die Duitse Romantiese beweging, en alhoewel hy veral as Romantiese skrywer van fantastiese en gruverhale bekendheid verwerf het, het hy van jeug af ook groot belang in musiek en tekenkuns gestel. So het hy hom later naas sy literêre loopbaan en sy verwerwing van 'n akademiese graad in regswetenskappe ook as komponis, kapelmeester, musiekkritikus, tekenaar en spotprenttekenaar bekwaam.

Gedurende sy vroeë loopbaan in die regte het sy eerste musikale komposisies - 'n simfonie en 'n klaviersonata - ontstaan. Weens sy bewondering vir die Oostenrykse komponis Wolfgang Amadeus Mozart het hy in 1804 sy derde voornaam in *Amadeus* verander. 

Die algemene optimistiese verwagtinge, wat mense aan die begin van die 19de eeu gekoester het, het Hoffmann tot sy eerste stukke geïnspireer wat egter nooit gepubliseer is nie. Ná sy aanstellings by verskillende geregshowe in Posen (tans Poznań), Plock (Płock) en Warskou kon hy net in sy vrye tyd uitdrukking aan sy musikale aanleg gee. In 1808 het hy egter 'n pos as musikale direkteur by die teater in Bamberg, Beiere aanvaar.

Sy betrokkenheid by verskillende Duitse teaters het sy belangstelling in literatuur gewek. In 1815 het Hoffmann sy eerste literêre sukses met die verhaalbundel *Fantasiestücke in Callots Manier* (insluitende *Ritter Glück* en *Der goldene Topf*) behaal. Ook sy latere werke was dikwels verhaalbundels soos sy *Nachtstücke* (met verhale soos *Der Sandmann* en *Das steinerne Herz*) wat in 1817 gepubliseer is, en *Die Serapionsbrüder* (1821, met *Das Fräulein von Scuderi* en *Zacharias Werner*). Sy bekendste literêre werk is die roman *Die Elixiere des Teufels* (1816).

Met sy dood in 1822 in Berlyn het Hoffmann meer as vyftig romans en verhale, 'n tiental toneelstukke en byna twintig instrumentele werke en sangstukke agtergelaat. Hoffmann se verhale het as basis vir Jacques Offenbach se beroemde opera *Die verhale van Hoffmann* gedien waarin Hoffmann as (fiksionele) held verskyn. Die Russiese choreograaf Marius Petipa het in 1891 aan Pjotr Iljitsj Tsjaikofski opdrag gegee om 'n ballet te skryf na Hoffmann se verhaal *Die neutkraker en die muiskoning*. Die werk, wat Tsjaikofski gelewer het, is vandag steeds 'n gunsteling van talle balletliefhebbers. Ook Léo Delibes se komiese ballet *Coppélia* (1870) baseer op twee van Hoffmann se verhale.
Die Galata-toring in Istanboel.
Die toring soos dit in die negentiende eeu gelyk het. Hier het dit die ronde dak wat ná die storm van 1875 gebou is. Foto deur J. Pascal Sébah, tussen 1875 en 1895.
Die **Galata-toring** (Turks: *Galata Kulesi*), wat deur die Genuese **Christea Turris** (die Christus-toring) genoem is, is ’n Middeleeuse kliptoring in die Galata-distrik van Istanboel, Turkye, net noord van die Goue Horing. Dit is een van die stad se treffendste bakens en troon bo ander geboue uit. Uit die toring is daar ’n panoramiese uitsig oor ou Istanboel en die omgewing.

Beskrywing
----------

Die toring is nege verdiepings of 66,9 meter hoog (51,65 meter by die uitkykdek) en het 3,75 meter dik mure. Dit was die hoogste gebou in die stad toe dit gebou is. Daar is ’n restaurant en kafee op die boonste verdiepings met ’n lieflike uitsig oor Istanboel en die Bosporus, asook ’n nagklub.

Geskiedenis
-----------

Die toring is in 1348 as "Christea Turris" gebou tydens die uitbreiding van die Genuese kolonie in Konstantinopel. Dit was die hoogste punt van die versterkingsmure om die Genuese Galata-vesting. Die boonste deel met sy keëlvormige punt is verskeie kere verander tydens retourasiewerk in die Ottomaanse tydperk toe dit gebruik is as ’n uitkyktoring om brande te sien.

In 1794, tydens die bewind van sultan Selim III, is die dak van lood en hout en die trappe erg in ’n brand beskadig. Nog ’n brand het die toring in 1831 beskadig, waarna dit weer gerestoureer is. In 1875, tydens ’n storm, is die keëldak verwoes en die toring het vir die res van die Ottomaanse tydperk ’n ronde dak gehad.

Baie jare later, in 1965–1967, tydens die tyd van die Republiek van Turkye, is die keëldak herstel. Tydens die laaste restourasiewerk in die 1960's is die hout-binnekant met sement vervang. Dit is daarna vir die publiek oopgestel.

’n Panoramiese uitsig vanaf die Galata-toring tydens die laat Ottomaanse tydperk.
Abseil d.m.v. die Dülfersitz (nie vry hangend nie)
Switserse soldate oefen Abseil d.m.v. die Dülfersitz
Die **Dülfersitz** (vernoem na sy uitvinder, bergklimmer Hans Dülfer) is 'n klassieke, nie-meganiese abseiltegniek, wat gebruik word in rotsklim en bergklim. Sedert belay-toerusting in algemene gebruik gekom het, het dit egter in onbruik verval. In die Dülfersitz, word die tou rondom die liggaam gevoer, en die spoed waarteen die klimmer neerdaal word deur die wrywing van die tou teen die liggaam beheer.

Die voordele van die Dülfersitz is dat 'n mens sonder 'n klimharnas of belay-toerusting kan abseil, en dat die tou minder slytasie ondervind, omdat dit nie geknak word of aan gekonsentreerde kragte onderwerp word nie. Die groot nadeel van hierdie metode is dat die intense hitte wat deur die wrywing op die skouer, nek en heup gegenereer word, pynlik kan wees en klere kan beskadig.

Abseilmetode
------------

* Die tou word dubbelgevou en tussendeur die bene gevoer
* Die tou word agter een bobeen omgebring
* Die tou word kruisoor die bors geneem tot by die anderkantste skouer
* Vanaf die skouer word die tou skuins oor die rug na die remhand geneem (die hand op die dieselfde kant as die bobeen waar die tou oorgaan)
* Die tou word onder spanning geplaas
* Die vrye hand bly vorentoe, om die balans te behou
* Die remhand beheer die beweging van die tou: om die tou te laat beweeg, gaan die remhand agteruit; om die beweging te stuit, beweeg dit vorentoe.

Alhoewel die Dülfersitz 'n effektiewe metode van abseil is wanneer dit korrek gedoen word, is dit minder veilig as moderne metodes. As dit sonder ander beveiligingsmiddels, byvorbeeld prusik toue, gedoen word, en die remhand die tou los, byvoorbeeld as gevolg van paniek, die impak van 'n vallende klip, of krampe, is 'n val onvermydelik.
**John Locke** FRS (1632 - 1704) was 'n Engelse filosoof. Hy word beskou as die eerste Britse empirikus, maar was ook 'n belangrike figuur in die teorie van die sosiale kontrak. Sy idees het enorme invloed op die ontwikkeling van kennisleer (of epistemologie) en politieke filosofie gehad en hy word wyd beskou as die invloedrykste klassieke republikein, denker van die Verligting en bydraer tot liberale teorie. Sy skrywes het Voltaire en Rousseau beïnvloed, asook denkers van die Skotse Verligting en Amerikaanse revolusionêre. Hierdie invloed word in die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring weerspieël.

Danksy sy politieke seining het hy gevrees dat hy gearresteer kan word en vlug dus in 1675 na Frankryk. Hier woon hy vir vier jaar, meestens in Montpellier, maar ook in Parys. Daar onmoet hy baie Franse intellektuele, veral protestantse denkers in die suide van die land. In 1679 keer hy terug na Engeland. In 1683 is hy weer bang vir arrestasie en vertrek na die buiteland, die keer na Holland. In 1669 word Willem III, Prins van Oranje en sy vrou Maria II koning en koningin van Engeland. In dieselfde jaar keer Locke terug na Engeland.

Locke se teorie van die verstand word dikwels aangehaal as die oorsprong vir moderne opvattings rakende identiteit en "die self" en speel 'n prominente rol in die werke van latere filosowe soos David Hume, Jean-Jacques Rousseau and Immanuel Kant. Locke was die eerste filosoof wat die "self" gedefinieer het deur 'n opeenvolging van "bewussyn". Hy het ook veronderstel dat die verstand 'n "*tabula rasa*" of "skoon lei" is: in teenstelling met die Cartesiaanse en Christelike filosofie het Locke volgehou dat mense sonder ingebore idees die wêreld binnekom.Locke se teorie van die verstand word dikwels aangehaal as die oorsprong vir moderne opvattings rakende identiteit en "die self" en speel 'n prominente rol in die werke van latere filosowe soos David Hume, Jean-Jacques Rousseau en Immanuel Kant. Locke was die eerste filosoof wat die "self" gedefinieer het deur 'n opeenvolging van "bewussyn". Hy het ook veronderstel dat die verstand 'n "*tabula rasa*" of "skoon lei" is: in teenstelling met die Cartesiaanse en Christelike filosofie het Locke volgehou dat mense sonder ingebore idees die wêreld binnekom.
| **Ciudad Juárez**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Meksiko |
|  **Deelstaat** |  Chihuahua |
|  **Koördinate** | 31°44′N 106°29′W﻿ / ﻿31.733°N 106.483°W﻿ / 31.733; -106.483 |
|  **Gestig op** | 8 Desember 1659 |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 188 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 1 137 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2010) | 1 321 004 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 7 027/vk km |
|  - Metropolitaanse gebied | 2 031 319 |
|  **Tydsone** | MST (UTC -7) |
|  **Somertyd** | MDT (UTC -6) |
|
|  **Klimaat** |   |
|  - Tipe | Subtropiese klimaat |
|  - Gemiddelde jaarlikse temperatuur | 16,7 °C |
|  - Gem. temp. Januarie/Julie | 5,3 / 27,3 °C |
|  - Gemiddelde jaarlikse neerslae | 228,7 mm |
|  **Burgemeester** | Héctor Murguía Lardizábal |
|  **Amptelike Webwerf** | *juarez.gob.mx* |
|

Satellietbeeld van Ciudad Juárez (onderkant) en El Paso (bokant).
Die Rio Grande vorm die grens tussen Ciudad Juárez, Chihuahua (regs), en El Paso, Texas (links).
Die katedraal en missie van Ciudad Juárez.
**Ciudad Juárez** ([sjuˈðad ˈxwaɾes]) is 'n groot stad in die noord-weste van die Meksikaanse deelstaat Chihuahua en is op 8 Desember 1659 deur Spanjaarde onder Fray García de San Francisco as *Presidio Paso del Norte* gestig. Die stad het 'n bevolking van 1 321 004 en 2 031 319 in die metropolitaanse gebied Ciudad Juárez/El Paso in 2010 gehad, met 'n oppervlakte van 188 km².

Ciudad Juárez is geleë aan die grens van die Verenigde State van Amerika naby El Paso en word sedert die Meksikaanse nederlaag in die oorlog teen die VSA in 1848 deur die Rio Grande van die noordelike susterstad geskei. Vanaf Ciudad Juárez tot by die Golf van Meksiko vorm die Rio Grande die grens tussen die twee lande. In 1888 is die stad na die Meksikaanse president Benito Juárez (1806-1872) vernoem. Tydens die Meksikaanse Rewolusie het Ciudad Juárez as 'n belangrike strategiese punt gedien.

Sedert die stigting van die NAFTA saam met Kanada en die VSA op 1 Januarie 1994 het die stad 'n demografiese groei ervaar, veral uit die noordelike susterstad El Paso. Sedert die begin van die Dwelm-oorlog op 11 Desember 2006 is Ciudad Juárez die stad ​​met die meeste moorde. Elke dag word gemiddeld sewe mense deur Meksikaanse dwelmkartelle in die stad vermoor.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11955386g (data)
* GND: 4216529-5
* LCCN: n82000742
* MusicBrainz: bdd89251-361e-49ed-8f10-335fd10ccd9f
* NARA: 10037260
* VIAF: 143083035
* WorldCat Identities: lccn-n82000742

 |
**John Kofi Agyekum Kufuor KCB** (gebore 8 Desember 1938) is 'n Ghanese politikus wat van 7 Januarie 2001 tot 7 Januarie 2009 as president van Ghana gedien het. Hy was ook voorsitter van die Afrika-unie van 2007 tot 2008. Sy oorwinning oor John Evans Atta Mills na die einde van die tweede termyn van Jerry Rawlings die eerste vreedsame demokratiese magsoorgang in Ghana sedert onafhanklikheid in 1957.

Kufuor se loopbaan is spandeer aan die liberaal-demokratiese kant van die Ghanese politiek, in die partye wat afstam van die Verenigde Goudkus-konvensie en die Verenigde Party. Hy was 'n minister in die regering van die Progress Party van Kofi Abrefa Busia tydens die Tweede Republiek van Ghana, en 'n opposisievoorsitter in die Derde Republiek. In die Vierde Republiek het Kufuor tydens die 1996-verkiesing as kandidaat van die Nuwe Patriotiese Party gestaan en dit daarna tot 'n oorwinning in 2000 en 2004 gelei. Na twee amptenare was hy in 2008 nie meer verkiesbaar vir die presidentskap nie.
*Vir ander gebruike van die naam "Masedonië" sien die Masedonië-dubbelsinnigheidsblad*.
Ligging van Masedonië in Griekeland
Vlag van Masedonië
Seël van Masedonië
**Masedonië** (Grieks: Μακεδονία, *Masedonía* [makeðoˈnia]) is ’n geografiese en historiese streek van Griekeland in Suidoos-Europa. Dit is die grootste en digs bevolkte deel van die land. Dié gebied en Thracië word soms saam "Noord-Griekeland" genoem.

Hierdie noordelike Griekse streek omsluit die grootste deel van die antieke Koninkryk van Masedonië, die koninkryk wat deur die Argeïese Dinastie regeer is, waarvan die belangrikste lede Alexander die Grote en sy pa, Philippos II, was. Onder die Ottomaanse Turke het die naam in onbruik geraak.

Selfs voor die stigting van die moderne Griekse staat in 1830 is dit geïdentifiseer as ’n Griekse provinsie, hoewel Masedonië geen geografiese grense het nie. Teen die middel van die 19de eeu is die naam weer informeel gebruik as ’n geografiese eerder as ’n politieke streek.

Teen die einde van die Ottomaanse tydperk is die grootste deel van die streek bekend as Roemelië deur die Verdrag van Boekarest (1913) verdeel ná die Ottomane se nederlaag in die Balkan-oorloë van 1912-1913. Griekeland, Serwië, Bulgarye en Albanië het elk ’n deel van die streek gekry – Griekeland die grootste.

Bronne
------

* Hierdie artikel is vertaal vanuit die Engelse Wikipedia
Bouvalle van die Doriese tempel te Sikyon, sowat 25 km wes van Korinthe
**Kleisthenes** was die tiran van Sikyon van c. 600–570 v.C. wat 'n bydrae gelewer het tot die Eerste heilige oorlog teen Kirrha, waarin daardie stad in 595 v.C. vernietig is. Daar word ook vertel dat hy 'n suksesvolle stryd teen Argos aangevoor het weens sy anti-Doriese standpunte. Na sy sege het hy al die rapsodiste van Homeros afgeskaf, omdat hulle die inwoners van Argos opgehemel het. Die sleutelvernuwing van sy bewind, deur Herodotos vermeld, is die hervorming van die stamgroepstelsel in die stad Sikyon. Herodotos meld dat hy nuwe name aan al die stamme gegee het. Sy eie nie-Doriese stam is 'regeerders van die mense' genoem, terwyl die ander drie Doriese stamme na verskillende diere vernoem is. Herodotos vermeld egter nie wat hierdie hervorming deur Kleisthenes presies behels het nie. Wat die hervorming ook al was, blyk dit suksesvol te gewees het, aangesien al die stamme hul name vir 'n lang tyd behou het, selfs na die dood van Kleisthenes.

Kleisthenes van Sikyon het 'n kompetisie uitgevaardig waarin sy pragtige dogter Agariste as die prys uitgeloof is. Die twee voorste aanspraakmakers was die Alkmaeonid Megakles, en Hippokleides. Omdat Hippokleides 'n gek van homself gemaak het deur dronk voor Kleisthenes te dans, is op Megakles besluit as eggenoot vir Agariste.

'n Familieverwant van Kleisthenes was die latere Kleisthenes van Athene en Agariste, die moeder van Perikles.

Die datum van sy afsterwe word geraam op omstreeks 532 v.C. of daarvoor.

Bronne
------

* Sealey, Raphael: *A History of the Greek City States 700–338 B.C.* Berkeley: University of California Press, 1976.