recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die eerste drie Afro-Amerikaanse ruimtevaarders wat die ruimte in is, insluitend McNair, Guy Bluford en Fred Gregory van die klas van 1978 keuring van ruimtevaarders.
**Ronald Erwin McNair** (21 Oktober 1950 – 28 Januarie 1986) was 'n Amerikaanse ruimtevaarder en fisikus van NASA. Hy het gesterf tydens die lansering van die pendeltuig *Challenger* op missie STS-51-L, waarin hy as een van drie sendingspesialiste in 'n bemanning van sewe gedien het.

Voor die *Challenger-*ramp het hy vanaf 3 Februarie tot 11 Februarie 1984 as 'n sendingspesialis op STS-41-B aan boord van *Challenger* gevlieg, en die tweede Afro-Amerikaner geword wat in die ruimte gevlieg het.

*Challenger*-span: (voorste ry) Michael J. Smith, Dick Scobee, Ronald McNair; (agterste ry) Ellison Onizuka, Christa McAuliffe, Gregory Jarvis, Judith Resnik

Ruimtevaarderloopbaan
---------------------

In 1978 is McNair gekies as een van vyf-en-dertig aansoekers uit 'n poel van tienduisend vir die NASA-ruimtevaarderprogram. Hy het van 3 Februarie tot 11 Februarie 1984 as 'n sendingspesialis op STS-41-B aan boord van *Challenger* gevlieg en die tweede Afro-Amerikaner geword wat in die ruimte gevlieg het.

Ruimtevaarderkandidate Ron McNair, Guy Bluford en Fred Gregory met Apollo-ruimtepakke, Mei 1978

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: n86141261
* NARA: 10576013
* VIAF: 11334447
* WorldCat Identities: lccn-n86141261

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | Hierdie artikel bevat nie ’n bronnelys nie, wat beteken dat die inhoud nie geverifieer kan word nie. Enige bevraagtekende inligting mag dus ook mettertyd verwyder word. Help Wikipedia deur betroubare bronne tot die artikel by te voeg.
 |

Die **Phil Weber-medalje** is Naspers se hoogste eerbewys vir prestasies gelewer in diens van sy groep maatskappye. Aan die toekenning is ‘n aansienlike beloning verbonde.

Bekendes wat die medalje ontvang het, is onder ander P.J. Cillié (in 1985), Hennie van Deventer (1997), Eric Wiese (1998), Nolo Letele (2003), Mohammed Patel (2009), Ferial Haffagee (2012), Basil Sgourdus (2012), Koos Bekker (2014), Serge de Reus (2017), David Tudor (2018), Jonathan Ball (2021), Niel Hammann, Mathatha Tsedu en Ebbe Dommisse.

Naspers het ook die medalje aan Pony Ma van Tencent toegeken, maar hy het dit van die hand gewys. Hy is gesteld op sy goeie verhouding met die Chinese regering en wou nie met ‘n buitelandse verering in China die aandag op homself vestig nie.

Dr. P.A. (Phil) Weber het Albertus Geyer in 1954 as redakteur van Die Burger opgevolg. Op sy beurt is hy in 1954 in die pos deur P.J. Cillié opgevolg. Daarna was Weber besturende direkteur van die Nasionale Boekhandel Beperk en vanaf 1971 voorsitter van die direksie van die Nasionale Pers. Dr. Weber is self in 1971 met die Markus Viljoenmedalje vir Joernalistieke Prestasie vereer.
**LAM Mozambique Airlines** of **Linhas Aéreas de Moçambique** (IATA: **TM**; ICAO: **LAM**) is 'n Mosambiekse lugredery gebaseer op die Maputo Internasionale Lughawe, met sy hoofkwartier in Maputo.

Geskiedenis
-----------

LAM Mozambique Airlines is in 1936 gestig as DETA (Linhas Aéreas de Mozambique of Direcção de Exploração dos Transportes Aéreos). Ná Mosambiek se onafhanklikheid van Portugal is die naam in 1980 na LAM Mozambique Airlines verander.

Die regering is die hoofaandeelhouer met ’n 91%-belang en die oorblywende aandele word deur die bestuur en personeel gehou.

Van 2012 tot 2017 is LAM Mozambique Airlines deur die Europese Kommissie op hul swartlys geplaas by lugrederye wie se vliegtuie om veiligheidsredes nie na Europa mag vlieg nie.

Bestemmings
-----------

LAM Mozambique Airlines bedryf geskeduleerde vlugte na verskeie bestemmings binne Mosambiek: Beira, Chimoio, Inhambane, Lichinga, Maputo, Nampula, Pemba, Quelimane, Tete en Vilankulo.

Buitelandse bestemmings in 2019 is: Dar es Salaam, Harare, Johannesburg en Nairobi.

LAM Mozambique Airlines het kodedeelooreenkomste met TAAG, Ethiopian Airlines, Kenya Airways en Suid-Afrikaanse Lugdiens vir vlugte na Luanda, Addis Abeba, Nairobi, Johannesburg, en bestemmings in Asië met Ethiopian Airlines.

Vloot
-----

In Februarie 2019 het die vloot uit die volgende vliegtuie bestaan: 

| Tik | Nommer | Registrasienommer | Sitplekke (Besigheid/Ekonomie) | Opmerkings |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Boeing 737-700 | 1 | C9-BAQ | 132 (12/120) | toegerus met vlerktippe |
| Embraer 190 | 2 | C9-EMA, C9-EMB | 94 (9/85) |  |
| Totaal | 3 |  |  |  |
Die **Paleosoïkum** of **Paleosoïese Era** is die eerste van die drie geologiese eras van die Fanerosoïkum-eon en strek van sowat 541 miljoen tot 252,2 miljoen jaar gelede. Dit is die langste van die Fanerosoïese eras en word onderverdeel in ses periodes: die Kambrium, Ordovisium, Siluur, Devoon, Karboon en Perm. Die woord Paleosoïkum is afgelei van die Griekse παλαιός (*palaios*) en ζωή (*zoe*), wat "antieke lewe" beteken.

Die Paleosoïkum was ’n tyd van drastiese geologiese, evolusionêre en klimaatsveranderinge. In die Kambrium het die vinnigste en mees wydverspreide diversifikasie van lewe op aarde plaasgevind. Dit is bekend as die Kambriese Ontploffing en die meeste moderne filums het in dié tyd ontstaan. Visse, geleedpotiges, amfibieë en reptiele het almal in die Paleosoïkum ontstaan. Die lewe het in die oseaan begin, maar eindelik oorgespoel tot op die land. Groot woude met primitiewe plante het die kontinente bedek en baie van hulle het die steenkoolneerslae van Europa en die oostelike Noord-Amerika gevorm. Teen die einde van die era het groot, gesofistikeerde reptiele die Aarde oorheers en die eerste moderne plante (konifers) het verskyn.

Die era het geëindig met die grootste massauitwissing in die Aarde se bestaan, die Perm-Trias-uitwissing. Die uitwerking van dié katastrofe was so vernietigend dat dit die lewe op land 30 miljoen jaar geneem het om te herstel.
Die party se kenteken
Die **A Party** was ’n Suid-Afrikaanse politieke party wat aan die 2009-verkiesing deelgeneem het. Die leier en stigter van die party was Anthony Penderis. Die party het sy nasionale kantoor in Somerset-Wes gehad.

Koalisie
--------

Die A-Party het ’n koalisie aangegaan met die Khoisan United Front, Ahanang People’s Organisation, Afrika Borwa Kgutlisa Botho, Azanian Native Social Congress, United Citizen’s Forum of South Africa, Conservative Party (nié die Konserwatiewe Party wat met die Vryheidsfront Plus saamgesmelt het nie), Freedom Power en Dabalorivhuwa Patriotic Front in ’n poging om stemme te werf in aanloop tot die verkiesing in 2009. Verder het daar tien vakverbonde ook hulle steun aan die party toegesê vir die verkiesing, by name die *Steel Mining and Commercial Workers Union*, *Security General Workers Union*, *United Chemical and Metal Workers Union*, *Workers Party Union*, *Workers Liberation army Union*, *African Informal Traders Association*, *Gauteng Workers Association*,  *SA Rail Hawkers Association*, *Dobsonville Hawkers Association* en *South African Spaza and Tuck Shop Association*. Die koalisie het onder die vaandel van die A Party aan die verkiesing deelgeneem. Die party het ook sy gewig agter die VF Plus gegooi in die kwessie om stemreg vir Suid-Afrikaanse burgers in die buiteland.

Verkiesingsresultate
--------------------

| **Verkiesing** | **Stemme** | **%** | **Setels** |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 | 2847 | 0.02 | 0 |
|
Gerard Moerdyk het die gemeente se kerkgebou ontwerp.
Die gemeente se eerste predikant, ds. B.A. Muller, het die kerkgebou se hoeksteen op 9 April 1938 gelê.
Die **NG gemeente Wesselsbron** is ’n byna eeu oue gemeente op die gelyknamige Vrystaatse dorp en in die Ring van Bultfontein. Die dogtergemeente Wesselsbron-Noord het in 1962 van die moedergemeente afgestig.

Die gemeente is op 8 Junie 1927 afgestig van die omliggende gemeentes Hoopstad, Bultfontein en Odendaalsrus. ’n Deel van die plaas Soetvlei, groot 1500 morg, is deur ’n bestaande plaaslike kommissie aangewys vir die uitleg van ’n dorp. In 1926 is hier ’n saal gebou en sonder skuld ingewy. Die getal lidmate van die gemeente was met die afstigting om en by die 400.

Ná heelwat beroepe uitgebring is, is ds. B.A. Muller van Alberton op 16 Maart 1928 as die eerste leraar verwelkom. Hy en mev. Muller, met hul twee kinders Betsie en David, is met ’n perdekommando die dorp geleide ingedoen. Die onthaal het by die skool met drie klaskamers en onder bokseile plaasgevind. Die prinsipaal was destyds mnr. S. P. Malan. Die bevestigingsrede is uitgespreek deur ds. D.P. Cillié van Ventersburg. Die Sondagmôre het ds. Muller sy intreerede na aanleiding van Fil. 4:13 in ’n vol saal en voor ’n aandagtige gehoor gelewer.

Op 8 Desember 1928 besluit die kerkraad dat ’n begin met die insameling van ’n kerkboufonds gemaak word. Ná raadpleging en organisasie vooraf word op 1 Februarie 1929 eenparig op ’n gemeentevergadering besluit dat ds. Muller saam met elke diaken in die gemeente vir die boufonds sal kollekteer. Op dieselfde vergadering het oudl. Hennie van der Merwe die bal aan die rol gesit deur £500 te gee as daar 20 ander is wat elk £100 gee; 12 honderdponders het opgestaan en etlike vyftigponders.

Die jare 1930 tot 1934 was moeilik en moes die insameling gestaak word. In 1935 is weer begin en op 9 April 1938 is die hoeksteen, in teenwoordigheid van ’n groot skare en besoekende predikante deur ds. B.A. Muller gelê toe ’n rekordbedrag van £1100 op die hoeksteen geplaas is. Die groot dag, 28 Januarie 1939, het aangebreek toe ’n sierlike Godsgebou sonder skuld ingewy kon word. Die inwydingspreek is deur wyle ds. A.J. Olivier van Brandfort gelewer. Oudl. J. G. Kotzê het £1000 geskenk vir die orrel, wat met die inwyding reeds gebruik kon word. So was daar ook andere skenkers.

In die jare veertig is die kerksaal, ’n sieraad vir die dorp, vernuwe en vergroot. Ook vir die opvoeding is deur die kerkraad gesorg. In 1930 is die Brandwag-Koshuis ingewy, wat gedurig vergroot is en nou ’n 80 kinders kan huisves.

Bron
----

* Olivier, ds. P.L. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
| Boeddhisme |
| --- |
|  |
| Stigter |
| Siddhartha Gautama |
| Volgelinge |
| 
488–535 miljoen |
| Geskiedenis |
| Geskiedenis van Boeddhisme • Kloosterlewe |
| Belangrike begrippe |
| Afhanklike ontstaan • Dharma • Drie Juwele • Drie kenmerke van die bestaan • Dukkha • Edel Agtvoudige Pad • Karma • Nirwana • Samsara • Verligting • Vier Edel Waarhede |
| Strominge |
| Mahayana • Suiwer Land • Theravada • Tibettaanse Boeddhisme • Vajrayana • Zen |
| Geskrifte |
| Boeddhavamsa • Pali-kanon • Lotussoetra |
| s • b • w |

'n Dharmacakra, die Wiel van Dharma, 'n simbool wat dharma voorstel
Die term **dharma** (hulp·inligting) (Sanskrit: *dhárma*, Pali: *dhamma*) is 'n Indiese geestelike en godsdienstige konsep wat verwys na 'n mens se moreel geregverdige plig of enige deugsame weg in die algemene sin van die woord. In Indiese tale impliseer dit 'n mens se geloof. Dharma word deurgaans in Indiese filosofie voorgestel as 'n sentrale konsep wat gebruik word om die "hoër waarheid" of uiteindelik realiteit van die heelal te verduidelik.

Die woord "dharma" beteken letterlik "dit wat ondersteun", en word in die algemeen as "wet" vertaal en soms as "die leringe van Boeddha".

Die onderskeie Indiese godsdienste en filosofieë (onder andere Hindoeïsme, Boeddhisme, Djainisme en Sikhisme) plaas almal die fokus op dharma en skryf die uitleef daarvan voor. Elkeen van die godsdienste plaas klem op dharma as die korrekte begrip van realiteit in sy leerstellinge. In hierdie tradisies beweeg mense wat volgens die voorskrifte van dharma leef vinniger na dharma yukam, moksa of nirwana (persoonlike bevryding). Dharma verwys ook na die leerstellings van die onderskeie stigters van hierdie tradisies soos dié van Gautama Boeddha en Mahavira. In die tradisionele Hindoegemeenskap met sy kastestruktuur verteenwoordig dharma die godsdienstige en morele leerstelling van die regte en pligte van elke individu. Die universele betekenis van dharma stem heelwat ooreen met die weg van Tao of Taoïsme.

Die teenoorgestelde van dharma is adharma, wat die onnatuurlike of amorele beteken.
**Luafout in Module:Location\_map op reël 503: Unable to find the specified location map definition: "Module:Location map/data/Demokratiese Republiek van die Kongo" does not exist**

Die **Lofoï-waterval** (ook soms die Kaloba-waterval genoem) is een van die grootste watervalle wat betref volume water en hoogte van die val in Sentraal-Afrika.

Die Lofoïrivier is ‘n sytak van die Lufirarivier, wat in die Lualabarivier instroom. Die Lualaba is op sy beurt ‘n voederstroom van die Kongorivier. Die waterval lê by 10°15′37″S 27°36′24″O﻿ / ﻿10.260278°S 27.606667°O﻿ / -10.260278; 27.606667, 4 430 m bo seespieël, in die Kundelunguberg in die Kundelungu Nasionale Park van die provinsie Katanga van die Demokratiese Republiek van die Kongo.

Die val is 165 m hoog en afhangende van die reënseisoen 23 tot 46 m breed. Hierdie afgeleë waterval word omring deur groen bosse en steil wande.

Trivia
------

Dikwels word die Franse naam vir die waterval gebruik, naamlik Chutes Lofoï of Chutes Kaloba.

Bibliografie
------------

* afktravel
*
Ds. Paul Nel, assessor sinodi van die Transvaalse Kerk, het die hoeksteen van die Klipkerk, ontwerp deur Wynand Louw, op 20 November 1920 gelê. Die boumeester was W.B. Anderson en die klerk van werke W.J. Vos.
Ds. Marthinus Cornelis Hattingh, medeleraar.
Ds. C.H.P. Malan, mederleraar.
Die **NG gemeente Witbank** is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die stad Witbank in Mpumalanga.

Stigting
--------

In 1919 is die gemeente Witbank van Middelburg afgestig. Die eerste kerkraad het uit die staanspoor besluit om kerk te bou. Met so te sê geen fondse nie is die saak in die geloof aangedurf. Op Vrydag 19 November 1920 het die bevestiging van die eerste leraar van die gemeente, ds. J.C. Lamprecht, en ook die hoeksteenlegging van die kerkgebou plaasgevind. Met die kerkgebou kniehoogte, 'n oortrokke rekening op die bank en 'n ledetal van nog geen vyfhonderd nie, was die vooruitsig uiters benard. In 1923 is 'n lening van £10 000 teen 'n rentekoers van 7 persent met die Paarlse Eksekuteurskamer aangegaan. Die gemeente was goed op weg om sy afstigting te regverdig toe ds. Lamprecht in 1927 vertrek.

Di. Koch en Brink
-----------------

Die vakature is in Maart 1928 gevul met die bevestiging van ds. J.A. Koch. Die vakature het egter sy nadelige uitwerking laat geld en met die naderende depressie reeds aan die horison, het die idee by sommige gemeentelede laat posvat dat dit beter sou wees om boedel oor te gee. Aan die begin van 1934 het ds. C.B. Brink hom die beroep na Witbank laat welgeval en met hom aan die spits het sake gou 'n ander wending geneem. Gedurende sy agtjarige verblyf in die gemeente het die bankrotgaan-idee plek gemaak vir 'n hoopvolle beëindiging van die skuldelas. Die skuld is verminder tot £8 000, ‘n sierlike pastorie gebou, 'n kerkorrel geïnstalleer (Middelburg het sy ou orrel aan Witbank geskenk), die kerkgebou opgeknap en die nuwe kiaathoutbanke bestel.

Di. De Vries en Hatting
-----------------------

Ds. Brink se opvolger, ds. Wouter de Vries, het die leisels moedig opgeneem en binne afsienbare tyd die skuld op die kerk volkome uitgedelg. Toe het die kerkraad oorgegaan tot die beroep van 'n sendeling in die persoon van eerw. Van der Merwe, vir wie ook 'n pastorie aangekoop is. Ná die vertrek van ds. De Vries na Pretoria is 'n suksesvolle beroep eindelik op ds. M. C. Hattingh van Roodepoort uitgebring, en is hy in Mei 1949 hier bevestig. Die kerkraad het besef dat die werk buite beheer van een predikant is en is ds. C.H.P. Malan as medeleraar op Witbank bevestig. 

In 1952 berig die gemeente in Ons gemeentelike feesalbum: "As belangrike spoorwegaansluiting in 'n baie ryk steenkoolgebied, brei Witbank buitengewoon vinnig uit; sy munisipale grense sluit 'n groot kragstasie, sianied- en karbiedfabriek in."

Die dorp het mettertyd die afmetings van 'n stad aangeneem en so het dit nodig geraak om ook die volgende NG gemeentes hier te stig: Witbank-Klipfontein, Witbank-Panorama, Witbank-Suid, Witbank-Vallei en Witbank-Park (wat egter by Witbank-Vallei ingelyf is).

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L. (samesteller), *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
**Deyang** is 'n stad in die provinsie Sichuan, Volksrepubliek China. Deyang is 'n ryk, meestal industriële stad, met die Erzhong Heavy Machinery Company (中国二重), Dongfang Electrical Company (东方电机), en die hoëtegnologiebedryf wat bydra tot sy ekonomie. Dit het in 2004 ongeveer 3 810 000 inwoners gehad en 'n oppervlakte van 5 818 vk. kilometer. 

Minder as een uur vanaf die provinsiale hoofstad van Chengdu, is Deyang bekend vir 'n drankfabriek genaamd *jiannanchun* in die provinsie Mianzhu en die Sanxingdui-museum in Guanhan City (graafskapvlak) oor die antieke Shu-kultuur wat beroemd is vir sy bronsmasker. Deyang se hoofstad Jinyang is geleë op die Jinghurivier wat onder sewe brûe loop wat van noord na suid vloei. Die rivier is verbreed, vyf van die brûe is gedeeltelike damme en het die naam Jinghu Lake aangeneem. Die stad spog met Confuciaanse tempels en 'n klipbeelde-park, die oostelike berge en meergebiede. Die platteland lei in alle rigtings na plattelandse dorpies.

Alhoewel Deyang hoofsaaklik op die nywerheid gebaseer is, is dit opvallend skoon (en bekend daarvoor in die hele Sichuan-provinsie) met die plaaslike regering wat waaksaam optree. Luggehalte is baie hoog, met wind wat uit die onmiddellike oostelike bergreekse en uitgestrekte platteland waai. Met die hoë nywerheidsomset, besoek baie sakemanne die gebied, dus is daar vele gevestigde akkommodasie-opsies, met hotelle in restaurante in alle pryskategorieë. Gemaklike vervoer is beskikbaar, met 'n uitgebreide busroetes en taxi's.

Aardbewing
----------

Op 12 Mei 2008 het ' n aardbewing op sterkte 8,0 voorgekom. Na raming is 90 000 mense dood of nog vermis met 'n geskatte 400 000 beseerdes. Ongeveer 5 miljoen inwoners is deur eiendomsverliese dakloos gelaat. Skole in Mianzhu en Shifang het in duie gestort.
J.J. Smith as student op Stellenbosch, 1905.
Professor **Johannes Jacobus Smith** (5 Oktober 1883 - 18 Junie 1949) was 'n Suid-Afrikaanse taalkundige en eerste redakteur van die amptelike Afrikaanse Woordeboek. Hy is naby Tulbagh gebore en ontvang sy opleiding in die Paarl en Stellenbosch voordat hy sy studies in die buiteland voortsit. Hier spesialiseer hy in die Germaanse tale. In Londen word hy tot die balie toegelaat en behaal die hoogste punte in Engeland. In 1914 word hy dekaan van die fakulteit Duits en Frans aan die destydse Victoria-kollege. Nadat dié kollege sy naam verander na die Universiteit van Stellenbosch in 1919 word hy professor in Afrikaans. Tussendeur was hy die redakteur van *Ons Moedertaal* en *Die Huisgenoot* van 1917 tot 1924. Hy was 'n lid van die SA Akademie en het gehelp om spelreëls te standaardiseer. Van 1925 tot 1943 was hy die redakteur van die *Afrikaanse Woordeboek* en hier het hy reusewerk verrig. Hy was ook betrokke in die geskil met die Akademie oor spelreëls totdat 'n kompromis bereik is in 1932. Hy was ook lid van die Pleknamekommissie en van die Gesamentlike Matrikulasieraad en ook 'n trustee van die Suid-Afrikaanse Kunsgalery. Hy tree in 1943 af as redakteur van die Woordeboek en is oorlede in 1949.

Bron
----

* *Ensiklopedie van Suidelike Afrika*, Eric Rosenthal, 1967.
Charlie Whiting in Japan, 2010.  
Hy het in 2019 'n kenmerkende, welige snor gehad.
**Charles Whiting**  (12 Augustus 1952 – 14 Maart 2019) was 'n Britse motorsportdirekteur. Hy het gedien as die FIA Formule Een-wedrendirekteur, veiligheidsafgevaardigde, permanente afsitter en hoof van die F1 Tegniese Departement, in watter hoedanighede hy oor die algemeen die logistiek van elke F1 Grand Prix bestuur het, motors in *parc fermé* voor 'n wedren geïnspekteer het, FIA-reëls afgedwing het, en die ligte wat elke wedren begin, beheer het.

Vroeë lewe
----------

Whiting is op 12 Augustus 1952 in Sevenoaks, Kent, gebore.  Hy het sy eerste motorren gekyk toe hy oor die heining geklim het om die 1964 Britse Grand Prix te sien, wat by die Brands Hatch-renbaan naby sy gesin se huis gehou is. Hy het self in motorrenne begin werk deur sy ouer broer Nick, wat aan motorcross- en kringrenne deelgeneem het. Nadat hy besluit het om 'n loopbaan in reningenieurswese te volg, het hy aan 'n tegniese kollege en daarna die Borough Polytechnic Institute studeer, waar hy sy kwalifikasies in meganiese ingenieurswese verwerf het.

Loopbaan
--------

Whiting se eerste taak in motorsport was om tydrenmotors voor te berei. 

In 1988 het Whiting die Tegniese Afgevaardigde vir Formule Een se beheerliggaam, die FIA, geword en in 1997 is hy aangestel as FIA direkteur en veiligheidsverteenwoordiger. In hierdie rol was hy verantwoordelik vir baan- en motorveiligheid, die tegniese en prosedurele regulasies van die sport en om self die wedrenne te begin. 

Hy het as hoofbeampte by elke Formule Eenwedren gedien, en was in beheer van alles wat verband hou met reëls en hulle interpretasie. Whiting het ook toekomstige en huidige persele van Formule Een-wedrenne besoek om veiligheidsinspeksies uit te voer.

### Veiligheidsverbeterings in motorsport

Whiting was bekend vir talle veiligheidsverbeterings in motorsport, soos die stralekrans (halo), wat verhoed het dat Charles Leclerc ernstige beserings opdoen tydens die 2018 Belgiese Grand Prix en wat Romain Grosjean se lewe by die 2020 Bahreinse Grand Prix gered het. Whiting was ook verantwoordelik vir die bekendstelling van die HANS-toestel, veiligheidsoorlewingsel, voor- en sybotsingstrukture en hoër kajuitkante.

Dood en nalatenskap
-------------------

Op die oggend van 14 Maart 2019, in Melbourne, Victoria, Australië, drie dae voor die 2019 Formule Een-seisoenopener die Australiese Grand Prix, het Whiting 'n longembolisme opgedoen en gesterf, op die ouderdom van 66.  Hy het sy drie kinders uit twee huwelike agtergelaat. 

In die ure na sy dood het baie F1-jaers en persoonlikhede gesê dat hy instrumenteel was tot die sukses van die sport, hom beskryf as "'n pilaar vir die sport", 'n "regtig nice ou" en 'n bestuurdersman. Die joernalis Adam Cooper het Whiting in ’n doodsberig beskryf as die "perfekte man vir die moeilike rol van skeidsregter" weens sy kalm houding.
| Periode/sisteem | Epog/serie | Tydsnede/etage | M. jaar gelede |
| --- | --- | --- | --- |
| Perm | Sisuralium | Asselium | **jonger** |
| Karboon | Pennsylvanium | Gzhelium | 298,9–303,7 |
| Kasimovium | 303,7–307,0 |
| Moskovium | 307,0–315,2 |
| Bashkirium | 315,2–323,2 |
| Mississippium | Serpukhovium | 323,2–330,9 |
| Viséum | 330,9–346,7 |
| Tournaisium | 346,7–358,9 |
| Devoon | Laat | Famennium | **ouer** |
| Die verdeling van die Karboon (IKS). |

Die **Viséum** is ’n chronostratigrafiese etage sowel as ’n geologiese tydsnede in onderskeidelik die sisteem en periode Karboon (epog/serie Mississippium). Dit verwys dus na ’n tydperk sowel as die gesteentes wat in dié tydperk gevorm het.

Die Viséum was van sowat 346,7 tot 330,9 miljoen jaar gelede. Dit is voorafgegaan deur die etage/tydsnede Tournaisium en gevolg deur die Serpukhovium.

Naam en definisie
-----------------

Die etage is genoem na die Belgiese stad Wezet (Frans: Visé). Die basis van die Viséum word gedefinieer deur die eerste voorkoms van die Foraminifera *Eoparastaffella simplex*. Die tipeligging vir die basis is naby die stad Pengchong in die suide van China.

### Biostratigrafie

In die biostratigrafie word die etage met behulp van Conodonta ingedeel in die volgende vier biosones:

* sone van *Lochriea nodosa*;
* sone van *Lochriea mononodosa*;
* sone van *Gnathodus bilineatus*;
* sone van *Gnathodus texanus*.

Die Mississippium word daarnaas op basis van Foraminifera ingedeel in biosones.

Bronne
------

1. ↑  Gradstein *et al.* (2012)

* (en)  Gradstein, F.M.; Ogg, J.G.; Schmitz, M.D. & Ogg, G.M.; **2012**: *A Geologic Time Scale 2012*, Elsevier, ISBN 0-444-59425-6.
Die nuwe NG kerk Waterford.
Ds. Pieter Francois de Wet, leraar van 1949 tot 1958.
Ds. W.J. Lubbe, leraar van 1958 tot 1962.
Die **NG gemeente Waterford** is 'n besonder klein gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die sinodale gebied van Oos-Kaapland.

Stigting
--------

Omstreeks 1850 is daar 'n klein buitekerkie op die oewers van die Sondagsrivier in die distrik en gemeente Jansenville gebou. Hierdie plekkie het later die sentrum van die gemeente Waterford geword. In 1919 is die gemeente Waterford toe van die moedergemeente van Jansenville afgestig. Twee groot wyke van die NG gemeente Somerset-Oos het ook hul gewig by Waterford ingegooi, en dan is daar ook 'n paar gesinne uit die gemeente Pearston aan Waterford afgegee.

Hierdie gemeente is met oor die 800 lidmate afgestig. In die jaar 1920 ontvang Waterford sy eerste leraar in die persoon van prop. P.S. van der Westhuizen. Daar was nog geen pastorie nie en dadelik is planne gemaak om 'n pastorie te bou. Die jong leraar kon toe later in 'n pragtige gebou sy intrek neem. In 1922 neem ds. Van der Westhuizen 'n beroep aan na Steytlerville. In dieselfde jaar word ds. C.G. Ochse in die gemeente bevestig. Hy arbei tot 1945, toe hy sy emeritaat aanvaar het.

Latere geskiedenis
------------------

In die depressiejare van 1931-'32 het die gemeente veral swaargekry wat sy geldsake betref, want dit was die tyd toe boere feitlik geen prys vir hul produkte kon kry nie. Die gemeente Waterford het destyds vir ongeveer 90 persent uit plaasboere bestaan. In hierdie jare was dit dan ook 'n hulpbehoewende gemeente, maar teen die jare vyftig het hy op eie bene gestaan en was die gemeenskap redelik welvarend.

In 1946 is ds. J. Claassen van Calvinia in die gemeente verwelkom. In hierdie tyd word sowel 'n kerkboufonds as 'n orrelfonds van stapel gestuur. In 1949 verlaat ds. Claassen die gemeente. In dieselfde jaar word ds. P.F. de Wet van Kokstad in die gemeente verwelkom. In Julie 1949 is die nuwe orrel in gebruik geneem. 

Tydens die gemeente se eerste kwarteeu het hy twee keer die ervaring gehad om 'n tydelike gemeenskap in sy midde te hê. In 1918 word 'n begin gemaak met die bou van die Mentzmeer (die huidige Darlingtondam), en weer in 1946 word die walle van die dam met 32 voet verhoog.

Enkele leraars
--------------

* P.S. van der Westhuizen, 1920 - 1922
* Charles George Ochse, 1922 - 1945 (emeriteer)
* Jacobus Claassen, 1946 - 1949
* Pieter Francois de Wet, 1949 - 1958
* Willem Johannes Lubbe, 1958 - 1962
* Frederik Simon Vivier, 1963 - 1971
* Arrie Philippus van Eck, 1985 – 1987
* Dirk Wouter O'Kennedy, 22 April 1988 - 1993

Bronne
------

* Oberholster, dr. J.A.S. 1948. *Jaarboek van die Gefedereerde Nederduitse Gereformeerde Kerke, 1949*. Kaapstad: Jaarboek-kommissie van die Raad van die Kerke.
* Olivier, ds. P.L. (samesteller), 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
**Dawn Upshaw** (gebore 17 Julie 1960) is 'n Amerikaanse sopraan. Sy is die ontvanger van verskeie Gramophone-toekennings. Verskeie van haar albums het die Edison-prys gewen. Sy sing beide opera en kunsliedere. Haar repertorium sluit Barokmusiek en kontemporêre musiek in. Verskeie komponiste, insluitende Henri Dutilleux, Osvaldo Golijov, John Harbison, Esa-Pekka Salonen, John Adams en Kaija Saariaho het musiek vir haar geskryf. In 2007 is 'n MacArthur Fellowship aan haar toegeken.

Vroeë lewe
----------

Dawn Upshaw is in Nashville, Tennessee gebore. Sy begin sing terwyl sy skoolgaan aan *Rich East High School* in Park Forest, Illinois. Sy was die enigste vrou wat nog ooit as tweedejaar tot die topkoor (die Singing Rockets) bevorder is. Sy behaal 'n B.A. in 1982 aan Illinois Wesleyan University waar sy sang studeer onder Dr. David Nott. Sy studeer verder onder Ellen Faull aan die Manhattan School of Music in New York Stad en behaal haar M.M. in 1984. Sy woon kursusse by wat deur Jan DeGaetani aangebied word aan die Aspen Music School. Sy was 'n wenner van die *Young Concert Artists International Auditions* (1984) en die Walter W. Naumburg-kompetisie (1985), en was 'n lid van die Metropolitan Opera Ontwikkelingsprogram vir jong kunstenaars. Sedert haar opgang in 1984 het Upshaw meer as 300 opvoerings by die Metropolitan Opera gemaak.

Pryse en eerbewyse
------------------

**2014 Grammy-toekenning vir Beste Klassiek Vokale Solis**:

* Dawn Upshaw, kunstenaar vir *Winter Morning Walks* (*Maria Schneider*)

**2007 MacArthur Genoot**

**2006 Grammy-toekenning vir Beste Opera Opname**:

* Die Atlanta Simfonieorkes en Koor met Dawn Upshaw vir *Osvaldo Golijov: Ainadamar (Fountain of Tears)*

**2003 Grammy-toekenning vir Beste Kamerorkes uitvoering**:

* Die Kronos-Kwartet & Dawn Upshaw vir *Berg: Lyric Suite*

**1991 Grammy-toekenning vir Beste Klassieke Vokale Solis**:

* Dawn Upshaw, kunstenaar vir *The Girl with Orange Lips (Falla, Ravel, ens.)*

**1989 Grammy-toekenning vir Beste Klassieke Vokale Solis**:

* Dawn Upshaw, kunstenaar vir *Knoxville: Summer of 1915 (Musiek deur Barber, Gian Carlo Menotti, John Harbison, Strawinski)*

Geselekteerde diskografie
-------------------------

* 1991: Wolfgang Amadeus Mozart: *Le Nozze di Figaro*, gedirigeer deur James Levine, Deutsche Grammophon - 435 488-2
* 1992: Jules Massenet: *Chérubin*, gedirigeer deur Pinchas Steinberg, RCA Victor Red Seal CD, 09026-60593-2
* 1992: Henryk Górecki: *Simfonie No. 3*, Nonesuch Records/Elektra Records CD, 79282
* 2005: *James Levine's 25th Anniversary Metropolitan Opera Gala* (1996), Deutsche Grammophon DVD, B0004602-09
Ds. R.R. van Wyk het die kerkgebou se hoeksteen op 31 Mei 1958 gelê. Die argitekte was Theron & Aitchison en die bouaannemer W.L. Pretorius & Kie.
Ds. I.M. Kritzinger, leraar van 1961 tot 1966.
Die **NG gemeente Witfield** is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Boksburg.

Stigting
--------

Die gemeente is op 11 Oktober 1945 as die jongste dogter van die moedergemeente Boksburg afgestig. Dit was presies 'n jaar na die jubileumfeesvierings met Boksburg se vyftigjarige bestaan. Die aand is daar 'n gemeentevergadering, wat onder die voorsitterskap van die konsulent, ds. J.H. Roos van Boksburg-Noord, gehou is, die eerste 14 kerkraadslede van Witfield verkies. 'n Rapsie minder as vyf maande lank moes die gemeente vakant bly, totdat die eerste herder ontvang is: ds. S.J. Henrico, wat op 4 April 1946 hier bevestig is. Hier kon die leraar en sy eggenote vier jaar lank staan en hier is ook hulle twee kinders gebore. Die pastoriepaar het hulle werk met groot welslae verrig, totdat ds. Henrico 'n beroep na Messina aangeneem het. Op 9 April 1950 moes die gemeente met leedwese van sy eerste herderspaar afskeid neem.

Tweede leraar
-------------

Hierdie keer moes Witfield langer wag voordat die vakature gevul is. 'n Volle jaar het verloop voordat daar weer 'n leraar verwelkom kon word. Gedurende dié periode het die kerkraad, met ds. W.P. Roux as konsulent, sewe beroepe sonder enige welslae uitgebring. Eers die agtste beroep het 'n geslaagde reaksie gehad, toe dit deur prop. R.R. van Wyk aangeneem is. Prop. Van Wyk het sy studies pas die vorige jaar aan die Kweekskool op Stellenbosch voltooi en het trouens vantevore in die gemeente gearbei. Op 28 April 1951 is ds. Van Wyk georden en kon hy sy werksaamhede as evangeliedienaar aanpak. Vir die gemeente sowel as die leraar was die ordening 'n besondere geleentheid: dit was die gemeente se tweede predikant en die leraar se eerste gemeente.

Vooruitgang
-----------

Die gemeente self het egter ook in die ses jaar van sy bestaan 'n geweldige vooruitgang ondergaan. Tydens die afstigting in 1945 het die gemeente 'n ledetal van 500 gehad. Dit het tot ongeveer 650 in 1951 gestyg. Waar die kerkraad aanvanklik uit slegs 14 lede bestaan het, het toe 34 kerkraadslede gedien. Die gemeente se materiële besit het eweneens toegeneem: behalwe die kerksaal wat in 1945 as geskenk van Boksburg ontvang is, het die gemeente toe ook 'n ruim pastorie gehad. 'n Kerkboufonds is in die lewe geroep en die erf wat vir die godshuis bedoel is, is net langs die pastorie geleë.

Enkele lerars
-------------

* Stephanus Jacobus Henrico, 1946 – 1950
* Ignatius Michael Kritzinger, 1961 – 1966

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L.. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Die gebou in Den Haag waarin die Nederlandse Instituut vir Kunsgeskiedenis gehuisves word.
Die **Nederlandse Instituut vir Kunsgeskiedenis** of **RKD** (Nederlands: *RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis*), voorheen die *Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie* (RKD), is in Den Haag geleë en is die tuiste van die grootste kunsgeskiedenissentrum in die wêreld. Die sentrum spesialiseer in dokumentasie, argiewe en boeke oor Westerse kuns van die laat Middeleeue tot moderne tye. Dit is alles tot die publiek se beskikking en ’n groot deel is gedigitaliseer en op hulle webtuiste te sien. Die hoofdoel van die buro is om inligting oor kuns te versamel, kategoriseer en beskikbaar te stel, veral wat betref Nederlandse Meesters.

’n Besoeker aan die webtuiste kan aan die hand van die beskikbare databasis inligting kry oor die lewe en werk van baie kunstenaars van die verlede. Die biblioteek besit sowat 450 000 titels, waarvan omtrent 150 000 veilingskatalogusse is. Daar is sowat 3 000 tydskrifte, waarvan op 600 tans ingeskryf is. Hoewel die meeste inligting in Nederlands is, is daar skakels na biblioteekinskrywings wat Nederlandse én Engelse titels insluit.
USS Seawolf (SSN-21)

kern-aangedrewe aanvalduikboot| Vaartuig klas | Seawolf-klas duikboot |
| Kort naam | Seawolf |
| Vernoem na | Atlantic wolffish |
| Operateur | Amerikaanse Vloot |
| Vervaardiger | General Dynamics Electric Boat |
| Aangedryf deur | kern-aangedrewe skip |
| Tuishawe | Naval Base Kitsap |
| Vlagstaat | Verenigde State van Amerika |

**USS *Seawolf* (SSN-21)**, is 'n kernaangedrewe duikboot vir vinnige aanval en die leierskip van sy klas. Dit is die vierde duikboot van die Amerikaanse Vloot wat vernoem is na die seewolf, 'n alleenlopervis vis met sterk, prominente tande wat dit 'n woeste voorkoms gee.

Konstruksie
-----------

Die kontrak om *Seawolf* te bou, is op 9 Januarie 1989 aan General Dynamics se Electric Boat-afdeling toegeken, met sy kiel wat op 25 Oktober 1989 gelê is. Hy is op 24 Junie 1995 te water gelaat, en het kommissie op 19 Julie 1997 ontvang. Die periode van 7 jaar 9 maande vanaf kiellegging tot inbedryfstelling is die langste vir 'n duikboot in die Amerikaanse vloot.

*Seawolf* het 140 bemanningslede en ondersteuningspersoneel wat aan die duikboot toegewys of verbonde is.
Ds. Henri Gonin, 1916.
Gonin was op Stellenbosch lid van die Unie-Debatsvereniging. Hierdie foto van die ampsdraers en joernaliste is in 1895 geneem. Agter: Cornelis Nel, J. Radloff, Andrew Rowan, M.S. Daneel en Christie Neethling. Voor: Dawie Mostert, Henri Gonin, D.F. Malan, E.T.F. Malan (voorsitter), C.H. Murray en George Rudman. Sover vasgestel kon word, het Nel, Daneel, Neethling, Gonin, D.F. Malan, Murray en Rudman predikant in die NG Kerk geword.
Ds. **Henri Theodore Gonin** (Saulspoort, distrik Rustenburg, 15 Februarie 1872 – Wellington, 10 September 1932) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.

Gonin was 'n seun van ds. H.L. Gonin, die baanbrekersendeling van Saulspoort, en sy eerste vrou, Jenny de Watteville. Gonin ontvang sy eerste onderrig in sendingskole en op Wellington. Ná voltooiing van sy skoolloopbaan bring hy 'n jaar in Europa deur. Hy verwerf die B.A.-graad op Wellington en word toe aan die Kweekskool op Stellenbosch as predikant van die NG Kerk opgelei. Ná sy legitimasie in 1898 sit hy sy studie in Halle, Duitsland, voort. 

Hy begin sy ampswerk as hulpprediker op Beaufort-Wes (1900). Gedurende 1901 en 1902 bedien hy 15 maande lank die inwoners van die konsentrasiekamp by Bethulie. In Februarie 1903 neem hy waar as leraar op Carnarvon en in 1905 aanvaar hy 'n beroep na Belfast.

Dosent
------

Ds. Henri Gonin toe hy dosent was aan die Sendinginstituut op Wellington.
Op 9 Oktober 1913 word hy dosent aan die Sendinginstituut op Wellington waar hy byna 20 jaar lank werksaam is met die opleiding van sendelinge. Hy gee ook onderrig by Friedenheim, die opleidingsinrigting vir sending- en maatskaplike werksters van die NG Kerk. 

Net soos sy vader was Gonin 'n ingetoë en beskeie persoon. Uit sy huwelik met mej. E. Grobler is vyf kinders gebore. Een seun, die naamgenoot van Gonin, het hom later as wiskundige statistikus en as sendeling onderskei.

Bronne
------

* (af)  Krüger, prof. D.W. en Beyers, C.J. (hoofred.) *Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek Deel III*. Kaapstad: Tafelberg-Uitgewers, 1977.
**ddisselblom** is 'n Afrikaanse popgroep vanuit Bloemfontein, Suid-Afrika. Die groep se leuse is "*Die Lewe is 'n Lied*".

In eie woorde is die uitsluitlike doel met die twee d's in die naam, "om almal te verwar". Dit is ook eerder wenslik om met twee kleinletter d's om te gaan, maar die groep is nie voorskriftelik daaromtrent nie.

Oorsprong
---------

Die twee stigterslede, Jaco Spies en Johrné van Huyssteen, het mekaar ontmoet toe hulle saam by 'n selfoonwinkel in Bloemfontein gewerk het. Beide wou musiek maak, maar het besef dat hulle kapitaal en blootstelling nodig gehad het. In 2001 het hulle die handelsmerkproduksie, "Geblikte Afrikaans", tot stand gebring - bekroon met 'n Pendoring toekenning in daardie jaar. Hierdeur het hulle die nodige kapitaal om 'n musiekloopbaan te begin, bymekaargeskraap en deur hul produkte op kunstefeeste te verkoop, het hulle ook die geleentheid gehad om op die gratis verhoë op te tree. Hul eerste opvoering as 'n "band" was op die Sarie-tent se gratis verhoog by die KKNK.

Lede
----

Jaco Spies, Johrné van Huyssteen en Lienka Coetzee - al drie liriekskrywers en sangers; die eerste tromspeler was John Smit en baskitaarspeler was David Houghton.
Na twee jaar is hulle vervang deur Riaan Diedericks (op dromme) en AJ Hymann (op baskitaar). Die vyfstuks is sedert 2003 saam.

Daar is ook 'n interessante familieverband in ddisselblom: Johrné is getroud met Lienka se suster, Alet, en Jaco en Lienka het 'n ruk terug in die huwelik getree.

Styl
----

Ddisselblom se styl word as rock beskryf.

Diskografie
-----------

* *Goud en marog*, 2004
* *Donker grond*, 2007
* *Onskuld*, 2009
* *Grootste treffers*, 2009
* *Ddisselblom*

Sien ook
--------

* Lys van Suid-Afrikaanse musiekgroepe
USS Triton

nuclear submarine, radar picket| Vernoem na | Triton |
| Land | Verenigde State van Amerika |
| Geleë in administratiewe eenheid | Washington |
| Geografiese ligging | 47°33′16″N 122°38′27″W
 |
| Operateur | Amerikaanse Vloot |
| Vervaardiger | General Dynamics Electric Boat |

Die **USS *Triton* (SSRN-586)** was 'n kernaangedrewe duikboot van die Amerikaanse Vloot en die enigste in sy klas. Die duikboot het bekend geword toe dit onderwater reg rondom die aarde gevaar het in 60 dae en 21 ure. Die duikboot is op 19 Augustus 1958 te water gelaat en in diens gestel op 10 November 1959.

Wêreldvaart
-----------

*Triton* het begin met sy proefvaart (*shakedown*) onderwatertoer op 15 Februarie 1960, rigting suid Atlantiese Oseaan. Die duikboot arriveer by die Sint Petrus en Sint Paulus-argipel op 24 Februarie. Hier begin die onderwatertoer amptelik. Hiervandaan vaar die duikboot suidwaarts, om Kaap Hoorn en gaan weswaarts deur die Stille Oseaan. Die duikboot gaan verby die Filippyne, deur die Indonesiese argipels en kruis die Indiese Oseaan. Hulle vaar rondom die Kaap van Goeie Hoop en arriveer by die Sint Petrus en Sint Paulus-argipel op 10 April 1960, na 60 dae en 21 uur. Gedurende die tog het die duikboot die ewenaar vier keer gekruis. Die tog word onderwater voltooi tot by Groton, Connecticut wat op 10 Mei bereik word. Die roete was feitlik dieselfde wat Ferdinand Magellaan gevolg het.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die USS *Triton*:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Verplasing (oppervlak) | 5 686 metrieke ton |
| Verplasing (onderwater) | 7 650 metrieke ton |
| Lengte | 136,0 m |
| Breedte | 11,27 m |
| Aandrywing (oppervlak en onderwater) | 2 x General Electric S4G kernreaktors |
| Spoed (oppervlak) | 30,0 knope |
| Spoed (onderwater) | 27,0 knope |
| Bemanning | 159 |
| Wapens | 6 × 21 duim (533 mm) torpedobuise |

Sint Petrus en Sint Paulus-argipel vanuit die periskoop van USS *Triton* (1960)
**Henrietta Stockdale** was 'n Anglikaanse non wat 'n besondere bydrae tot die ontwikkeling van die verplegingsberoep in Suider-Afrika gelewer het.

Haar lewensloop
---------------

Henrietta Stockdale is op 9 Julie 1847 in Grongsley, Nottinghamshire in Engeland gebore. Sy word in Londen opgelei as verpleegster en arriveer in 1874 in Bloemfontein as lid van die Anglican Community of St. Michael and All Angels. Vanaf 1876 werk sy in die Carnarvon Hospitaal in Kimberley en word in 1879 die matrone van die hospitaal. Hier begin sy met die formele opleiding van verpleegsters en dit is dan ook die eerste keer dat verpleegsters in Suider-Afrika professioneel opgelei word. Dit lei tot die uitbreiding van hospitaal- en verplegingsdienste tot so ver as Malawi. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is sy die hoof van 'n militêre hospitaal by Newcastle. Op 6 Oktober 1911 is sy in Kimberley oorlede.

Professionele registrasie
-------------------------

Op suster Henrietta se aandrang word die parlement van die Kaapkolonie die eerste wetgewende liggaam in die wêreld wat deur die aanname van Wet 34 van 1891 'n amptelike register laat saamstel van verpleegsters en vroedvroue soos reeds die geval was vir dokters, aptekers en tandartse.

Erkennings
----------

* Die Sister Hentrietta Stockdale Chapel by die provinsiale hospitaal in Kimberley is in 1887 ter ere van haar opgerig en dit is in 1963 tot monument verklaar.
* In die St. Cyprian's-katedraal is daar 'n gebrandskilderde venster wat haar in herinnering roep.
* Op die terrein van die katedraal is 'n lewensgroot standbeeld van haar. Dit is in 1968 deur Jack Penn vervaardig en deur biskop Philip Wheeldon onthul. Haar graf is langs die standbeeld.
* In die Anglikaanse katedraal in Bloemfontein is haar borsbeeld te sien.
* Kimberley se Henrietta Stockdale Verplegingskollege is 'n erkenning vir die unieke bydrae wat sy tot haar beroep gemaak het.

Bibliografie
------------

* Oberholster, J.J.: Die historiese monumente van Suid-Afrika. Kaapstad: Kultuurstigting Rembrandt van Rijn vir die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede, 1972. ISBN 0-620-00191-7
USS *Hornet* ter see in 1968
USS *Hornet* ter see in 1969
Die **USS *Hornet* (CV/CVA/CVS-12)** is een van 24 Essex-klas vliegdekskepe wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog vir die Amerikaanse Vloot gebou is. Die skip was aanvanklik eers *Kearsarge* genoem en is net na die USS Hornet (CV-8) gekelder is, hernoem as USS *Hornet*. Die *Hornet* is voltooi in 1943 en toegeken aan die *Fast Carrier Task Force* (ook bekend as Task Force 38 of 58) in die Stille Oseaan, die Vloot se grootste mag gedurende die Stille Oseaan-oorlog. Vroeg in 1944 het die *Hornet* deelgeneem aan onder andere aanvalle op Japannese basisse in Nieu-Guinee, Palau en Chuuk Lagoon. Die skip het toe deelgeneem aan invalle in die Palau- en Mariana-eilande, ook die Slag van die Filippynse See in Junie. Die slag het die bynaam die *Great Marianas Turkey Shoot* gekry vanweë die groot aantal Japannese vliegtuie wat afgeskiet is. Die skip het toe aan die Filippynse Offensief deelgeneem, laat in 1944, asook die Volcano en Ryukyu-eilande offensief in die eerste helfte van 1945. Die *Hornet* is in Junie ernstig beskadig deur 'n tifoon en moes na Amerika terugkeer vir herstelwerk.

Na die oorlog het die *Hornet* deelgeneem aan Operasie *Magic Carpet*, dit het troepe teruggebring na Amerika en is daarna in 1946 in die reserwevloot geplaas. Die *Hornet* was weer uit die reserwevloot gehaal gedurende die Koreaanse Oorlog van 1950-1953, maar was ongelukkig die grootste gedeelte van die oorlog besig om gemoderniseer te word om straalaangedrewe vliegtuie te kan akkommodeer. Die skip is weer in die laat 1950's gemoderniseer om diens te kan doen as teenduikbootvliegdekskip. Die *Hornet* het 'n klein rol gespeel in die Viëtnamoorlog gedurende die 1960's. Die skip het ook as deel van die Apollo-program die Apollo 11 en Apollo 12 se bemanning herwin nadat die ruimtevaarders van die Maan af teruggekeer het.

Die *Hornet* is uit diens onttrek in 1970. Die skip is uiteindelik aangewys as 'n Nasionale Historiese Landmerk asook 'n Kaliforniese Historiese Landmerk en is aan die publiek oopgestel as die USS *Hornet* museum in Almeda, Kalifornië in 1998.
USS Bunker Hill (CV-17)

Vliegdekskip| Vaartuig klas | Essex-class (short bow), Essex-klas vliegdekskepeWysig |
| Vernoem na | Slag van Bunker HillWysig |
| Motto teks | Never Surrender, Never SinkWysig |
| Konflik | Tweede WêreldoorlogWysig |
| Belangrike gebeurtenis | keel laying, ship launching, ship commissioning, ship decommissioning, ship breakingWysig |
| Operateur | Amerikaanse VlootWysig |
| Vervaardiger | Fore River ShipyardWysig |
| Ligging van vervaardiging | QuincyWysig |
| Vlagstaat | Verenigde State van AmerikaWysig |
| Teken nommer | AVT-9Wysig |

Die **USS *Bunker Hill* (CV/CVA/CVS-17, AVT-9)** is een van 24 Essex-klas vliegdekskepe wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog vir die Amerikaanse Vloot gebou is. Die skip is vernoem na die Slag van Bunker Hill wat deel was van die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog. Die skip is in 1943 in diens gestel en na die Stille Oseaan gestuur. Daar het dit aan verskeie offensiewe en slagte deelgeneem in die sentrale en suidwes Stille Oseaan en ook aan die offensief teen Japan deur aan die Iwo Jima, Okinawa-invalle deel te neem en lugaanvalle op Japan hoofeiland gedoen.

Terwyl die skip die inval van Okinawa gedek het, was dit deur twee Kamikaze-vlieëniers, kort na mekaar, getref en dit het die skip aan die brand gesteek het. Ongevalle was meer as 600, insluitend 352 dood, 41 verlore en 264 gewond. Dit was die tweede meeste ongevalle deur enige vliegdekskip gelei en nog die oorlog oorleef het na die USS *Franklin*. Na die aanvalle het die *Bunker Hill* na Amerika teruggekeer en was besig om herstel te word toe die Tweede Wêreldoorlog beeindig is.

Na die oorlog is *Bunker Hill* gebruik om troepe terug te bring na Amerika vanuit die Stille Oseaan en is in 1947 uit diens onttrek. Terwyl dit in die reserwevloot was, is die skip herklassifiseer as 'n aanvalsvliegdekskip (CVA), later as 'n teenduikbootvliegdekskip (CVS) en laastens as 'n bystand-vliegtuiglandingopleidingskip (AVT). Dit was egter nooit gemoderniseer of weer in diens gestel nie. *Bunker Hill* en USS *Franklin* is die enigste twee Essex-klas skepe wat nooit weer in diens gestel is na die Tweede Wêreldoorlog nie.

Die skip is van die Vloot se Vaartuigregister verwyder in 1966. Dit is vir jare daarna as 'n elektroniese toetsplatform gebruik in San Diegobaai en is uiteindelik as skroot verkoop in 1973. Pogings om die skip as 'n museum te bewaar het in 1972 misluk.
***Crelle se Tydskrif*** of bloot ***Crelle*** is die algemene naam in die wiskundige omgangstaal vir die wiskundige tydskrif ***Journal für die reine und angewandte Mathematik*** (Joernaal vir die suiwere en toegepaste wiskunde).

Geskiedenis
-----------

Die tydskrif is in 1826 deur August Leopold Crelle in Berlyn gevestig en is deur hom geredigeer tot en met sy dood in 1855. Dit was een van die eerste groot tydskrifte wat nie die notules van 'n akademie was nie. (Neuenschwander 1994, bl. 1533) Menige noemenswaardige artikels het in *Crelle* verskyn, insluitende werke deur Niels Henrik Abel, Georg Cantor, en Gotthold Eisenstein.

Gedurende 1856-80 is die tydskrif deur Carl Wilhelm Borchardt geredigeer, waartydens die tydskrif as *Borchardt se Tydskrif* bekend gestaan het. Die huidige hoofredakteur is Rainer Weissauer van die Ruprecht-Karls-universiteit Heidelberg.

Voormalige redakteurs
---------------------

* 1826–1856 August Leopold Crelle
* 1856–1880 Carl Wilhelm Borchardt
* 1881–1888 Leopold Kronecker, Karl Weierstrass
* 1889–1892 Leopold Kronecker
* 1892–1902 Lazarus Fuchs
* 1903–1928 Kurt Hensel
* 1929–1933 Kurt Hensel, Helmut Hasse, Ludwig Schlesinger
* 1934–1936 Kurt Hensel, Helmut Hasse
* 1937–1952 Helmut Hasse
* 1952–1977 Helmut Hasse, Hans Rohrbach
* 1977–1980 Helmut Hasse