recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
’n **Angelier** (*Dianthus caryophyllus*) is ’n spesie van die genus *Dianthus*. Dit is waarskynlik inheems aan die Middellandse See-gebied, maar die blomme se presiese omvangsgebied is onbekend omdat dit die afgelope 2 000 jaar al wyd gekweek word.

Eienskappe
----------

Dit is ’n kruidagtige, meerjarige plant wat tot 80 cm hoog word. Die blare is grysgroen tot blougroen, slank en tot 15 cm lank. Daar is een tot vyf blomme aan ’n byskerm; hulle is 3–5 cm in deursnee en het ’n soet reuk. Die oorspronklike natuurlike blomkleur is helder pienkpers, maar vandag kry ’n mens kultivars met baie ander kleure, soos rooi, wit, geel en groen.

Angeliere het goed gedreineerde, neutrale tot effens alkaliese grond nodig, en volle sonlig. Verskeie kultivars word gekweek om in die tuin te plant. Tipiese voorbeelde sluit in 'Gina Porto', 'Helen', 'Laced Romeo' en 'Red Rocket'. Verskeie siektes kan die plant tref, soos bakteriese en swamsiektes, parasiete en virussse.

Colombia is die grootste kweker van angeliere in die wêreld.

Naam
----

Hoewel die naam "angelier" gewoonlik van toepassing is op die spesie *Dianthus caryophyllus*, word dit ook dikwels vir ander spesies van *Dianthus* gebruik, en veral ook vir die tuinhibriede tussen *D. caryophyllus* an ander spesies.
Die **Campbell-gronde** in Griekwaland-Wes was een van die gebiede waaroor daar ‘n dispuut oor eiendomsreg bestaan het na die ontdekking van diamante langs die Vaalrivier en die Hartsrivier. Hierdie twis staan in die geskiedenis bekend as die Diamantveldkwessie.

Ligging
-------

Die oostelike grens word gevorm deur die Hartsrivier vanaf 'n punt net suid van Taung in Noordwes suidwaarts en na die samevloeiing met die Vaalrivier langs die Vaal tot by Koukonopsdrif net wes van Douglas. Van daar in 'n reguit lyn noordweswaarts na 'n lyn ongeveer van wes na oos net suid van Kuruman verby tot weer by die punt suid van Taung. Hierdie streek is dus wigvormig met die skerp punt by Douglas. In die gebied lê die dorpe Daniëlskuil, Boetsap, Campbell, Delportshoop en Kathu.

Geskiedenis
-----------

Cornelius Kok II het tot sy dood in 1857 oor die Campbell-gronde regeer. Daarna is dit aan sy broerskind Adam Kok III van Philippolis oorgedra. In 1861 het Adam Kok III die gebied aan die Republiek van die Oranje-Vrystaat verkoop. Nadat daar diamante in die vallei van die Vaalrivier ontdek is, is die ondergeskikte Griekwa-kaptein Nicolaas Waterboer deur David Arnot, ‘n prokureur van Colesberg, opgesweep om onder andere aanspraak te maak op die Campbell-gronde. Die Vrystaat het die eis betwis, want met die Bloemfontein-konvensie van 1854 is die gebied by die OVS ingesluit en boonop nog het die republiek in 1861 al Adam Kok se grond by hom gekoop. Arnot verwys daarna die hele geskil oor die eiendomsreg oor verskeie diamantgebiede vir arbitrasie. Keate, die luitenant-goewerneur van Natal, is as arbiter aangestel en ken toe in sy berugte Keate-uitspraak o.a. die Campbell-gronde aan Nicolaas Waterboer toe. Daarna lyf die Kaapkolonie die hele gebied in onder die naam Griekwaland-Wes. Later het ‘n spesiale hof onder regter Andries Stockenström bepaal dat Waterboer geen reg op die gebied gehad het nie en dat die Britse regering 'n beduidende skadevergoeding aan die Oranje-Vrystaat moet betaal.

Lees ook
--------

* Lys van streeksname in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* Stockenström, Eric: Historiese atlas van Suid-Afrika. Stellenbosch: Pro Ecclesia-Drukkery, 1928.
* Theal, George McC.: History of South Africa since September 1795. op internet
**Camogli** (Liguries: *Kamùgi* of *Camoggi*, in die Genuese dialek *Camuggi* genoem) is 'n klein seehawe met 'n bevolking van 5 300 wat administratief aan die Metropolitane Stad Genua behoort. Camogli is sowat 20 km oos van Genua aan die weskant van die Portofino-skiereiland (*Promontorio di Portofino*) aan die Riviera di Levante se Golfo Paradiso geleë. In die volksetimologie word die stadsnaam afgelei van die Italiaanse *Casa delle mogli* of "Huis van die eggenotes" - 'n verwysing na Camogli se historiese status as tuishawe van 'n groot vloot van seilskepe. Hierdie status het meegebring dat 'n groot deel van die manlike inwoners dikwels op see was. 

Plaaslike boutradisies sluit meerverdieping-woongeboue met kleurryke fasades in oker, geel en rooi in
'n Uitsig oor die hoër geleë dele van Camogli, met die uitsigpunt van San Rocco teen die agtergrond
Camogli het gedurende die laat Middeleeue tot 'n belangrike Mediterreense hawe gegroei. Sy vloot het in Camogli se bloeityd uit honderde groot seilskepe bestaan - vandaar sy bynaam «Stad van duisend wit seilskepe». Die belangrike rol, wat Camogli ten opsigte van skeepsbou en seehandel gespeel het, is reeds in historiese dokumente van 1158 beskryf. Tussen 1700 en die laat 19de eeu was Camogli se vloot een van die grootstes in Europa. Teen die middel van die 19de eeu is dit op sowat 700 seilskepe beraam - en was sodoende selfs groter as dié van groter seehawens soos Hamburg (met 450 skepe). In 1853 is die wêreld se eerste seeassuransie, die *Associazione di Mutua Assicurazione Marittima*, hier gestig.

In 1798 het Camogli die strategiese fout begaan om 'n groot deel van hierdie skepe aan Napoléon I Bonaparte se Franse vloot beskikbaar te stel. In die seeslag naby die Egiptiese Aboekir het die Franse 'n verpletterende neerlaag teen die Britse admiraal Nelson gely.

Die vlootkollege *Istituto Nautico Cristoforo Colombo*, wat in 1874 gestig is, bestaan steeds as opleidingskollege vir handelskip-offisiers, net soos 'n bejaardehuis vir seekapteins. Hul getal het in 1880 nie minder as 500 beloop nie - uit 'n totale bevolking van 12 000. Met die koms van stoomskepe het toerisme die belangrikste bron van inkomste geword. Die kleurryke fasades was oorspronklik 'n visuele hulpmiddel vir Camogli se vissers wat 'n veilige navigasie na hul tuishawe vergemaklik het.
**Camille Muffat** (Nice, Frankryk, 28 Oktober 1989 - Villa Castelli, La Rioja, Argentinië, 9 Maart 2015)  was 'n Franse swemster en kampioen tydens die Olimpiese Spele in Londen in die 400 meter vryslag.

Biografie
---------

### Vroeë jare

Camille Muffat debuteer op 17-jarige ouderdom met 'n silwermedalje by die Europese Swemkampioenskappe in 2006. 'n Jaar later, in die 2007 Europese swemkampioenskappe, verower sy haar eerste goue medalje in die 200m vryslag met 'n tyd van 2:09.05 en ook 'n bronsmedalje in die 400m vryslag. In 2008 verower sy nog twee medaljes by die 2008 Europese kortbad swemkampioenskappe en by die Europese swemkampioenskappe. In 2009 het sy slegs aan die Mediterreense Spele in deelgeneem en goud in die 200m vryslag gewen. In 2010, nadat sy die silwermedalje by die Europese swemkampioenskappe gewen het, maak Muffat die sprong na die Wêreldkampioenskap vir kort swembaddens, en wen 'n brons- en goue medalje, laasgenoemde in die 200m vryslag.

Afgelope paar jare
------------------

Nadat sy in 2011 aan die Wêreldswemkampioenskap deelgeneem het waarin sy twee bronsmedaljes wen, neem sy in 2012 aan haar eerste Olimpiese Spele deel. Daar het sy die goue medalje in die 400 m vryslag gewen en 'n nuwe Olimpiese rekord opgestel.  Ook wen sy die silwermedalje in die 200m vryslag en bronsmedalje in die 4×200m vryslag, met 'n totale tyd van 7:47.49.

Op 1 Januarie 2013 is Muffat aangewys as Ridder van die Legioen van Eer van Frankryk.  Op 12 Julie 2014 het die koerant *L'Équipe* 'n onderhoud met Muffat gepubliseer, waar sy haar uittrede aankondig.

Dood
----

'n Vliegtuigongeluk eis haar lewe en dié van nege ander mense toe twee helikopters op 9 Maart 2015 in Villa Castelli, La Rioja in Argentinië, bots. Sy was besig om 'n werklikheidsprogram te verfilm.
'n Guillotine in die museum van Bruchsal (Duitsland).
'n **Guillotine** is 'n toestel waarmee mense (as 'n vorm van doodstraf) onthoof word. Die toestel gebruik 'n valbyl wat 'n persoon se kop op 'n besonder vinnige en (so word veronderstel) pynlose manier afkap. Dit is vir die eerste keer algemeen tydens die Franse Revolusie gebruik.

'n Guillotine bestaan ​​uit 'n swaar lem (valbyl) wat vertikaal in 'n raam op en af beweeg. Die lem is aan 'n katrol geheg wat dit ophys. Wanneer die katrol vrygestel word, val die lem as gevolg van swaartekrag op die gevangene se kop neer, wat dit dan afsny.

Histories is guillotine-agtige toestelle in die Middeleeue uitgevind en reg oor die hele Europa aangewend (soos in Skotland met hul "Scottish Maiden"). Die guillotine is egter vir die eerste keer algemeen in Frankryk tydens die Franse Revolusie van 1789 gebruik. Dit was destyds die enigste wettige manier van teregstelling in Frankryk gewees. Dit is ook algemeen in lande soos België, Duitsland, Swede en sommige Switserse kantons gebruik. Aangesien hierdie lande die doodstraf afgeskaf het, word die guillotine vandag nie meer gebruik nie.

Joseph Guillotin en die eerste guillotin
----------------------------------------

Joseph-Ignace Guillotin (1738-1814)
Die guillotine is na die Franse dokter, Joseph Ignace Guillotin vernoem. Guillotin was teen die doodstraf gekant. Hy het besef dat hy dit nie sal kan stop nie, en het gepoog om 'n meer menslike manier te vind om die doodstraf te voltrek. Hy het sy voorstel op 10 Oktober 1789 gemaak. Hoewel Guillotin weinig tot die ontwerp van die masjien bygedra het, is sy naam in die geskiedenis daarmee verbind. Die masjien is deur 'n ander dokter, Antoine Louis bedink. Die toestel het vinnig, teen Guillotin se wil, as die guillotine bekend geword. Guillotin het dit tot sy dood in 1814 betreur.

Die ontwerp van 'n vinnige, pynlose masjien vir onthoofding is aan Tobias Schmidt, 'n Duitse ingenieur toevertrou. Schmidt het die eerste guillotine gebou en het dit aanvanklik op diere, maar later ook op dooie mense getoets. Sy ontwerp het uit twee veertien voet pale met 'n dwarsbalk bestaan. Die lem was reguit of soos 'n byl gebuig. Die stelsel is met 'n tou en katrol aan die gang gesit, terwyl die hele konstruksie op 'n platform opgestel is.
**Boeranofskije Baboesjki** (Russies: Бурановские бабушки, Oedmoerts: Брангуртысь песянайёс, *Brangoertis pesjanajos*, Afrikaans: *Grootmoeders uit Boeranowo*) is 'n Russiese etnopop-sanggroep uit Boeranowo, 'n dorp in die outonome Republiek van Oedmoertië. Die groep bestaan uit altesaam agt bejaarde dames, waarvan ses in Maart 2012 die eerste plek in die Russiese nasionale finale rondte van die Eurovision-sangfees 2012 behaal het wat deur die nasionale Russiese televisiekanaal *Rossija 1* georganiseer is.

Hulle het Rusland by die Eurovision-sangfees 2012 in die Azerbeidjanse hoofstad Bakoe met hul liedjie *Party For Everybody (Come On and Dance)* verteenwoordig. Boeranofskije Baboesjki het in die nasionale kleredrag van Oedmoertië met gevlegte basskoene opgetree en in Oedmoerts, 'n Fins-Oegriese taal, en Engels gesing. Die liedjie begin as Oedmoertse volkswysie voordat die sangeresse na moderne popmusiek en dansritmes oorskakel. Volgens die groep sou hulle die geld, wat hulle met hul treffer verdien het, gebruik vir die renovasie van hul dorpskerk.

Geskiedenis
-----------

Die groep van bejaarde sangeresse het in 2008 bekendheid verwerf met hul gemengde repertoire van Oedmoertse volkswysies en popmusiek. Hulle het onder meer hul eie weergawes van bekende poptreffers soos *The Beatles* se *Yesterday* en *The Eagles* se *Hotel California* in Oedmoerts gesing. In 2010 het die groep die derde plek in die nasionale finale rondte van die Eurovision-sangfees behaal.
Die **Bronkhorstspruit** is 'n rivier in Mpumalanga en Gauteng, Suid-Afrika. Dit is 'n takrivier van die Wilgerivier in die Olifantsrivierbekken, wat ook sy naam aan die dorp Bronkhorstspruit verleen. Die naam is blykbaar afkomstig van "bronkors" of "bronkhorst", die Afrikaanse naam vir *Nasturtium officinale*.

Oorsprong en roete
------------------

Sy oorsprong is in die grasvelde op die hoëveld van Mpumalanga, ongeveer 30 km oos-suidoos van die dorp Springs. Dit vloei dan algemeen noordwaarts en sy hooftak, die Delmasrivier, sluit by sy linkerkant aan. Verder stroomaf vloei dit Gauteng en die Bronkhorstspruitdam binne. Voor dit noordoos draai, gaan dit verby die dorp Bronkhorstspruit. By die Premiermyndam, omtrent 10 km oos van die dorp, vloei dit met die Wilgerivier saam.

Geskiedenis
-----------

In 1880 was hierdie rivier die toneel van die Slag van Bronkhorstspruit, 'n geveg tussen die Boerekommando onder bevel van kommandant Frans Joubert en die Britse troepe onder Luitenant-kolonel Anstruther. Dit was een van die eerste ernstige veldslae tydens die Eerste Vryheidsoorlog.

Damme in die rivier
-------------------

* Bronkhorstspruitdam
* Premiermyndam
Die **Boeing F/A-18E Super Hornet**, en die verwante tweesitplek F/A-18F, is tweemotorige vliegdekskipbruikbare multirolvegvliegtuie gebaseer op die F/A-18 Hornet. Die F/A-18E enkelsitplek en F/A-18F tandemsitplekvariante is groter en meer gevorderde weergawes van die F/A-18C en D Hornet. 

Die Super Hornet het 'n interne 20 mm M61 roterende kanon en kan lug-tot-lugmissiele en lug-tot-grondwapens dra. Bykomende brandstof kan in tot vyf eksterne brandstoftenks gedra word, en die vliegtuig kan ook as 'n lugtenkwa gekonfigureer word deur die toevoeging van 'n eksterne in-vlug-brandstofhervulstelsel. Die Super Hornet is ontwerp en aanvanklik deur McDonnell Douglas gebou, met sy nooiensvlug in 1995. Volle produksie van die vliegtuig het in September 1997 begin, net ná die samesmelting van McDonnell Douglas en Boeing die vorige maand. 

Die Super Hornet is in aktiewe diens van die Amerikaanse Vloot sedert 1999, nadat dit die Grumman F-14 Tomcat vervang het, wat in 2006 onttrek is. Die Koninklike Australiese Lugmag (RAAF), wat die F/A-18A as sy hoofvegter bedryf sedert 1984, het die F/A-18F aangekoop in 2007 om sy verouderde F-111 vloot te vervang. Die Australiese Super Hornets is in diens gestel in Desember 2010.

Tegniese gegewens
-----------------

Lengte: 18,31 m  

Vlerkspan: 13,62 m  

Hoogte: 4,88 m  

Leë massa: 14 552 kg  

Maksimumsnelheid: Mach 1,8  

Maksimum opstygmassa: 29 937 kg  

Reikafstand: 2 346 km plus twee AIM-9s  

Diensplafon: 15 000+ m (50 000+ vt)  

Enjins: 2 General Electric F414-GE-400 turbowaaierenjins  

Droë stukrag: 62,3 kN elk  

Stukrag met nabrander: 97,9 kN elk  

Brandstofkapasiteit: 6 354 kg (intern) plus 7 381 kg (ekstern)

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie
**Brongitis** is 'n ontsteking van die brongi, of die ietwat groter lugweë tussen die lugpyp en die alveoli. Daar kan tussen akute en chroniese brongitis onderskei word. Akute brongitis ontwikkel dikwels na 'n verkoue of griep. Chroniese brongitis word gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n slymproduserende hoes vir meer as drie maande per jaar of vir twee opeenvolgende jare met geen onderliggende siekte om die hoes te verklaar nie. Mense met chroniese brongitis het ook in verskillende mate asemhalingsprobleme. Hierdie mense het gereeld infeksies of ontstekings in hul longe wat hul asemhalingsprobleme vererger. Chroniese brongitis kan gepaard gaan met chroniese lugwegobstruksie (lugwegvernouing). Chroniese brongitis kan dikwels met asma of emfiseem geassosieer word en is daarom dikwels moeilik om van asma en emfiseem te onderskei. Chroniese brongitis is 'n vorm van brongitis wat nie weggaan nie en hoofsaaklik deur rook veroorsaak word. Saam met pulmonale emfiseem val dit onder die opskrif van Chroniese Obstruktiewe Pulmonêre Siekte (COPD).

Oorsake
-------

Brongitis kan veroorsaak word deur virusse, bakterieë en allergiese of nie-spesifieke stimuli soos rook. 

As die alveoli ook of hoofsaaklik aangetas is, praat ons van longontsteking.

Simptome
--------

Die gepaardgaande klagtes is hoofsaaklik hoes, oormatige produksie van slym, dikwels kortasem, 'n piepende geluid uit die longe, jeuk onder die ken, 'n bloedsmaak in die mond en (in geval van infeksie met virusse en bakterieë) ook koors.

Terapie
-------

Die beste behandeling hang af van die oorsaak. Antibiotika is nuttig in bakteriële infeksies. Die belangrikste moontlike patogene moet dan in ag geneem word. Die behandeling wat gegee moet word, verskil dus baie met die omstandighede, met die land, en met moontlike spesifieke kontraindikasies van die pasiënt (allergieë). Die verhoogde prikkelbaarheid van die slymvlies kan behandel word deur kortikosteroïede te gee, gewoonlik deur inaseming, soms mondelings. In die geval van kortasem as gevolg van lugwegvernouing, kan brongodilators, weer gewoonlik deur inaseming, nuttig wees. Om koors met parasetamolis te beveg is nie medies nodig nie. As daar 'n duidelike allergiese komponent is, kan antihistamiene of massel-degranulasie-inhibeerders gebruik word.

Bron
----

* *Dokter in die huis*, Dr Jan van Elfen, 1993 ISBN 0 624 03234 5

  


|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb131781321 (data)
* LCCN: sh85017081
* NDL: 00565771
* NKC: ph119001

 |
Die **Boeing P-26** is 'n monovlerk vegvliegtuig, vervaardig deur Boeing en die eerste wat geheel en al uit metaal gebou is in Amerika. Dit was ook die laaste Amerikaanse vegvliegtuig wat 'n oop kajuit en vaste onderstel gehad het. Die vliegtuig was bekend as die *Peashooter*.

Ontwikkeling
------------

Boeing het die vliegtuig ontwerp rondom die *Pratt and Whitney R-1340* stermotor. Die eerste prototipe is gebou in net nege weke en het in Maart 1932 sy nooiensvlug voltooi te Wright Field. Sy top snelheid was 365 km/h wat 20% beter was as die *Boeing P-12* wat dit vervang het. Die *United States Army Air Forces* het in Januarie 1933 'n bestelling geplaas vir die vliegtuig, dit was op daardie stadium die grootste ooit vir 'n Amerikaanse militêre vliegtuig.

Toe die eerste vliegtuie afgelewer is in 1934 was daar reeds opgraderings aangebring wat die vlieënier se kopbeskerming insluit. Die rede hiervoor was omrede van die eerste modelle vooroor gerol het tydens die landing en van die vlieëniers gesterf het in die proses. Die vliegtuig was gewild onder die vlieëniers omrede dit maklik gevlieg en gevoelig was. Dit was die *United States Army Air Forces* se vinnigste vliegtuig tot in 1938 en was eers in 1942 uit diens gestel in Amerika.

Die vliegtuig was ook uitgevoer na verskeie lande. Sy hoë landingspoed van 117 km/h was egter 'n beperkende faktor veral op ongelyke vliegvelde. Verdeelde klappe is geinstalleer om die landingspoed te verminder. In September 1934 is tien eenhede afgelewer te China. In die volgende jaar het hulle in gevegte teen die Japannese Magte deelgeneem. Van die *United States Army Air Forces* se gebruikte vliegtuie is na Guatemala uitgevoer waar hulle in diens gebly het tot in 1955.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die Boeing P-26A:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 1 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Pratt & Whitney negesilinder stermotor |
| Kraglewering per motor | 500 perdekrag |
| Vlerkspan | 8,52 m |
| Lengte | 7,26 m |
| Hoogte | 3,17 m |
| Vlerkoppervlakte | 13,89 m2 |
| Maksimum opstygmassa | 1 366 kg |
| Maksimum snelheid | 365 km/h |
| Operasionele hoogte | 8 350 m |
| Togafstand | 579 km |
| Klimvermoë | 719 m per minuut |
| Bewapening | Twee gesinchroniseerde 7,62 mm masjiengewere langs kante van neus |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
’n 17de-eeuse uitbeelding van Boerak.
**Boerak** (Arabies: البُراق, *al-Burāq*, "weerlig") is in die Islamitiese mitologie ’n ros van die hemel wat profete vervoer het. Hy is die bekendste daarvoor dat hy Mohammed op sy Nagreis van Mekka na Jerusalem vervoer het en daarna na die hemel.

Beskrywing
----------

In kunswerke van die Nabye Ooste en Persië word Boerak amper altyd met ’n menslike gesig uitgebeeld. Geen hadit of vroeë Islamitiese verwysings dui egter daarop dat hy ’n menslike gesig gehad het nie. Dit kom moontlik van die verkeerde vertaling van Arabiese tekste in Persies waar die ros beskryf word as "’n wese met ’n pragtige gesig". Volgens die Islamitiese geloof kon Boerak so ver spring as wat hy kon sien. 

Die Nagreis het volgens Moslems in die 7de eeu plaasgevind, 10 jaar nadat Mohammed ’n profeet geword het. Mohammed was in die Al-Masdjid al-Haram toe Gabriël met Boerak aan hom verskyn. Mohammed het op die ros na die "Verre Moskee" gereis – daar word geglo dit is die Masdjid al-Aqsa in Jerusalem. Hierna het Boerak hom na die sewe hemele geneem, waar hy Allah en verskeie profete ontmoet het, onder andere Ibrahim (Abraham), Moesa (Moses), Johannes die Doper en Isa (Jesus). Hier het hy opdrag gekry dat Moslems vyf keer per dag moet bid. Boerak het Mohammed daarna teruggeneem na Mekka.

In die Koran word kortliks van die Nagreis vertel:

> Heilig is Hy wat Sy dienaar by nag, van die Heilige Moskee vervoer het na die Verre Moskee, waarvan Ons die omgewing geseën het, sodat Ons aan hom Ons tekens kon wys! Voorwaar, Hy is die Allerhorende, die Allessiende.
> 
> – Koran, Soera 17:1
> 
> 
> 

Hadit-geskrifte gee meer besonderhede oor die reis.

Volgens die Arabiese Moslemhistorikus Ibn Ishaq het Boerak Abraham vervoer wanneer hy sy vrou Hagar en seun Ismael besoek het. Volgens dié tradisie het Abraham by sy een vrou, Sara, in Sirië gewoon, maar Boerak sou hom soggens na Mekka bring om sy gesin daar te besoek en hom saans terugneem na Sara.
**OSC Bremerhaven**|  |
| **Volledige naam** | Olympischer-Sport-Club Bremerhaven von 1972 e. V. |
| **Stigtingsdatum** | 1972 |
| **Tuisveld** | Nordseestadion,  Bremerhaven |
| **Kapasiteit** | 10 000 |
| **Kompetisie** | Oberliga Sleeswyk-Holstein |
|

 **OSC Bremerhaven** is 'n sportklub uit Bremerhaven in die deelstaat Hansestad Bremen in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer biljart, Amerikaanse rugby, atletiek, pluimbal, basketbal, dans, handbal, jiu-jitsu, karate, tafeltennis, tennis, driekamp, gimnastiek, skyfskiet en vlugbal.

Die klub is in 1972 gestig met die samesmelting van *Turnverein Bremerhaven von 1859*, *Allgemeiner Turn- und Sportverein Bremerhaven von 1919*, *Polizei Sport Verein von 1923* en *TGC "Blau-Gold" Bremerhaven von 1955*. In 1974 het *TuS Bremerhaven 93* (gestig in 1893) by die klub aangesluit, in 1975 *Judo–Club Bremerhaven von 1955*, in 1987 *1. Deutsch-Amerikanischer Sport- und Footballclub Bremerhaven Seahawks von 1979* en in 1988 *1. Billard-Sportverein Bremerhaven*.

Van al die voorgangerklubs was *TuS Bremerhaven 93* die bekendste – die klub het in 1942 vir een seisoen in die Gauliga meegeding, destyds op die hoogste vlak van die Duitse sokkerstruktuur. Na die Tweede Wêreldoorlog het die klub weer op die hoogste vlak meegeding in die Oberliga Noord en in 1954 het die klub sy grootste prestasie behaal toe daar tweede in die Oberliga Noord geëindig is en die klub daarna onsuksesvol aan die uitspeelwedstryde om die Duitse sokkerkampioenskap deelgeneem het. 

OSC Bremerhaven se beste prestasie was om twee seisoene (1977/78 en 1979/80) in die 2. Bundesliga deur te bring. Die klub het ook 5 keer die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal tussen 1977 en 1984 en die beste poging hier was om die tweede rondte te haal in 1980, waar daar met 2-0 teen RSV Würges vasgeval is.

Die klub se dans-afdeling het die klub ook groot roem besorg toe die Europese kampioenskapskroon in 2007 ingepalm is.

Onlangse ligaposisionering
--------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * 1995-96 (VI) Landesliga Bremen 1ste
* 1996-97 (V) Verbandsliga Bremen 7de
* 1997-98 (V) Verbandsliga Bremen 6de
* 1998-99 (V) Verbandsliga Bremen 6de
* 1999-00 (V) Verbandsliga Bremen 4de
* 2000-01 (V) Verbandsliga Bremen 7de
* 2001-02 (V) Verbandsliga Bremen 5de
* 2002-03 (V) Verbandsliga Bremen 5de
 | * 2003-04 (V) Verbandsliga Bremen 3de
* 2004-05 (V) Verbandsliga Bremen 6de
* 2005-06 (V) Verbandsliga Bremen 7de
* 2006-07 (V) Verbandsliga Bremen 5de
* 2007-08 (V) Verbandsliga Bremen 5de
* 2008-09 (V) Oberliga Bremen 3de
* 2009-10 (V) Oberliga Bremen
 |
Die **Natalse swartslang** (*Macrelaps microlepidotus*) is 'n gevaarlike slang met die giftande agter in die mond. Dit is swart op die rug- en penskant. Dit kom in Oos-Kaap en KwaZulu-Natal se kusgebiede voor, vanaf die kus tot op hoogtes van 1,300 m. Dit kan moontlik in Mosambiek voorkom.

Die verkies klam plekke in laaglandwoude en langs strome in kusbos; dit word ook gevind in voorstedelike tuine. Hier kom dit voor onder ontbindende stompe, klippe, blaarafval, diere se gate asook afvoerslote.

Die slang is mak en huiwerig om te byt. Hulle word meestal op warm dae en nagte gesien. Die slang is 'n goeie swemmer en is al in strome in woude gewaar. Hulle grawe graag en soek ook ondergronds na kos. Hulle gryp die prooi, krul om dit en kou daaraan om die gif te laat deurwerk.

Dit kan met die Suidelike sypikslang verwar word. Sy natuurlike vyande is ander slange, roofvoëls en klein karnivore. Die swartslang vreet paddas, veral reënpaddas, pootlose akkedisse, slange en knaagdiertjies. Die dier is ovipaar en lê 3 - 30 eiers in die somer. Die klein slangetjies is 20 - 29 cm lank.

Die slang se gif is gevaarlik vir die mens, alhoewel byte uiters seldsaam is. In een opgetekende geval het die slagoffer bewussynsverlies van 30 minute ondervind. Die slang se gif is nie bestudeer nie, teengif is nie doeltreffend nie en moenie nie gebruik word nie.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van slange

Bron
----

* Slange & slangbyt in Suider-Afrika. Johan Marais. Struik Nature. 2014 ISBN 978 1 77584 024 4

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q11765814
* ADW: Macrelaps
* EoL: 791516
* GBIF: 2472748
* iNaturalist: 116531
* ITIS: 700377
* IUCN: 110133204
* NCBI: 292831

 |
'n *Flytoget*-hoëspoedtrein in Oslo se hoofstasie **Flytoget** (Afrikaans: "Lughawe-sneltrein") is 'n hoëspoedtreindiens wat die Oslo-lughawe in Gardermoen met die Noorse hoofstad Oslo verbind. Die treindiens word deur die maatskappy *Flytoget AS* op die Gardermobanen-hoëspoedtrajek bedryf. Treine bereik 'n maksimale snelheid van 210 kilometer per uur sodat die reistyd tussen Oslo se hoofstasie (*Oslo Sentralstasjon*, Oslo S) en die lughawe tot 19 minute verkort word. Treine vertrek op werkdae elke tien minute (behalwe vir Saterdae wanneer treine slegs elke twintig minute vertrek).

Die hoëspoedtreindiens is in 1998 ingestel nadat Oslo se internasionale lughawe vanuit Fornebu na Gardermoen, 'n landelike gebied noord van die stad, verskuif is. Dit is tans die enigste hoëspoedtreindiens in die land.

Sowat die helfte van die treine loop sonder om te stop tussen die lughawe en Oslo S, terwyl die ander treine ook voorstede in die ooste en weste van Oslo op die spoorlyn Gardermoen - Lillestrøm - Oslo S - Nationalteateret - Skøyen - Lysaker - Sandvika - Asker bedien. Sowat 'n derde van alle passasiers van Oslo-lughawe ry op die Flytoget-treine, en die treindiens het sodoende die grootste markaandeel van alle lughawe-treine ter wêreld. Die treinvloot bestaan uit 16 BM71 elektriese eenhede wat deur *Adtranz* (tans 'n dogtermaatskappy van die Kanadese vervaardiger *Bombardier*) gebou is.

Geskiedenis
-----------

'n *Flytoget*-trein in die Nationalteateret-stasie
Toe die Noorse parlement, die *Stortinget*, in 1992 die besluit geneem het om 'n nuwe lughawe in Gardermoen te bou het hulle hul ten gunste van treine as die hoofsaaklike vervoermiddel uitgespreek en sodoende die bou van nuwe hoëspoedtrajekte en -treine asook die integrasie van die lughae se stasie in die hoofterminaalgebou bevorder.

Boubedrywighede het in 1994 begin en was in 1999 voltooi. 66 kilometer se nuwe hoëspoedspoorweë is gebou waarvan 13,8 kilometer deur die Romeriksporten-tonnel loop. In 1997 is naas ander tegniese probleme lekkasies in die tonnel ontdek sodat die projek vertraag is en koste gestyg het.

Op 8 Oktober 1998 is die Oslo-lughawe in Gardermoen (OSL) saam met 'n gedeelte van die trajek noord van Lillestrøm ingewy, maar die Lughawe-sneltrein was gedwing om verby Romeriksporten te ry. Die treindiens is eers met die tonnel se inwyding op 22 Augustus volledig in bedryf gestel.

Die treindiens is oorspronklik deur die maatskappy *NSB Gardermobanen AS* bedryf, 'n dogtermaatskappy van die Noorse Spoorweë (*Norges Statsbaner*). In 2001 is die maatskappy egter deur die Noorse Departement van Handel oorgeneem, en die naam is gewysig tot *Flytoget AS*.
Voorblad van "Die Afrikaanse Patriot", 'n koerant in 'n vroeë vorm van die Afrikaanse taal.
***Die Afrikaanse Patriot*** was die eerste Afrikaanse koerant. Die eerste uitgawe is op 15 Januarie 1876 onder redaksie van C.P. Hoogenhout in die Paarl gepubliseer, hoofsaaklik as mondstuk van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA). Dit was aanvanklik 'n maandelikse tydskrif, maar is twee jaar later in 'n weeklikse publikasie omskep.

Die eerste uitgawe het slegs 50 intekenaars gehad. Die koerant is sterk veroordeel omdat dit Afrikaans as 'n literêre taal bevorder het. Destyds is Afrikaans as 'n kombuisweergawe van Nederlands beskou. Teen die derde jaar het die aantal inskrywings na 3 000 gestyg. Die ondersteuning was hoofsaaklik aan die lesers in die Transvaalse Republiek te danke.

Die koerant het baie van sy lesers in 1892 verloor nadat dit Cecil Rhodes in sy konflik teen Paul Kruger, destyds die president van Transvaal, ondersteun het. Die Afrikaanse Patriot moes uiteindelik sy deure in 1904 sluit.

Die Afrikaanse Patriot is later deur die Paarl Post opgevolg.
Die **magnetisasie** is 'n belangrike
vektorgrootheid in die beskrywing van magnetisme en Maxwell se vergelykings

Dit kan gedefinieer word as:

{\displaystyle M={\mu \_{totaal} \over V}}
Dit is die digtheid van {\displaystyle \mu \_{totaal}}, die netto magnetiese dipoolmomente, in 'n volume V van 'n materiaal.

Spontane en geïnduseerde magnetisasie
-------------------------------------

By dia- en paramagnetiese stowwe is sonder 'n opgelegde magneetveld die magnetisasie nul, omrede die magnetiese momente in die materiaal ewekansig in alle rigtings verdeel is en die vektorsom {\displaystyle \mu \_{totaal}} dan nul oplewer. In hierdie stowwe tree net 'n magnetisasie op indien dit deur 'n opgelegde magneetveld geïnduseer word. Hierdie reaksie is dikwels baie swak, en oppervlakkig lyk dit of die materiaal nie magneties is nie

In ferro- en ferrimagmetiese stowwe kan daar deur die ordening van die spins (magnetiese momente) ook sonder 'n uitwendige veld 'n -dikwels groot- spontane magnetisasie teenwoordig wees. Dit maak die magnetiese reaksie van hierdie materiale uiters sterk. Dit is materiale wat gewoonlik onder 'magnete' verstaan word.

Dia- en paramagnetisme
----------------------

In diamagnete (links) probeer die materiaal die veldlyne buite te sluit; in paramagnete is dit omgekeer.
### Veldsterkte en induksie

Indien 'n eksterne veld met veldsterkte {\displaystyle H} aan hierde stowwe opgelê word, sal daar 'n magnetiese induksie {\displaystyle B} ontstaan wat gedeeltelik deur die geïnduseerde magnetisasie {\displaystyle M} veroorsaak word:

{\displaystyle B=\mu \_{o}(H+M)}
Die konstante {\displaystyle \mu \_{o}} word die magnetiese veldkonstante genoem. Dit is in die S.I.-eenheidstelsel per definisie:

{\displaystyle \mu \_{o}=4\pi 10^{-7}{kg.m \over C}}
### Magnetiese susseptibiliteit

In hierdie materiale is die magnetisasie gewoonlik eweredig met die veldsterkte. Die eweredigheidskonstante word die susseptibiliteit genoem:

{\displaystyle M=\chi H}
{\displaystyle B=\mu \_{o}(H+M)=\mu \_{o}(1+\chi )H=\mu H}
Die susseptibiliteit is positief vir paramagnete en negatief vir diamagnete.
Dit kan by paramagnte goed aan die kompetisie toegeskryf word van:

1. die aangelegde veld **H** wat die teenwoordige spins in een rigting wil trek
2. die temperatuurbeweging wat die rigtings lukraak ewekansig wil hou.

Indien die veld uiters sterk is tree by paramagnetisme versadiging op en is die lineêre gedrag nie meer geldig nie. By diamagnete induseer 'n sterker veld ook sterker kringstroompies wat die veld teenstaan.

Spontane magnetisasie
---------------------

In ferri- en ferromagnete is die verband tussen **B** en **H** nie eenvoudig nie omrede daar *histerese* optree: die magnetisasie hang af van die geskiedenis van die materiaal.
| **Die Blou Lotus** |
| --- |
| **Outeur** | Hergé |
| **Vertaler** | Johann Rossouw |
| **Taal** | Frans |
| **Reeks** | Die avonture van Kuifie |
| **Uitgewer** | Human & Rousseau |
| **Uitgegee** | eerste Afrikaanse uitgawe in 2004 |
| **ISBN** | 0-7981-4453-X |
| Letterkunde-portaal |

**Die Blou Lotus** (Frans: *Le Lotus bleu*) is die vyfde Kuifie-avontuur. Dit is geïnspireer deur die *mukden*-insident, wat gelei het tot die Chinees-Japannese oorlog van 1934. Die naam *"Die Blou Lotus"* verwys na 'n opiumkroeg in Shanghai.

Agtergrond
----------

Japanese soldate betree tydens die Mukden-voorval in 1931 Shenyang; een van die gebeure van die kontemporêre Tweede Chinees-Japannese Oorlog wat in *Die Blou Lotus* uitgebeeld is.
In die vorige avontuur "Die Sigare van die Farao" het Kuifie genoem dat sy volgende storie hom na China toe sou bring. Hy raak betrokke in 'n stryd teen 'n bende dwelmsmokkelaars.

Terwyl Hergé 'n student was, het hy vriende gemaak met 'n jong Chinese beeldhoustudent, Chong-Jen. Hy het Hergé bekendgestel aan die Chinese geskiedenis, kultuur en kuns. Hergé het bewus geraak van die probleem van kolonisasie, veral van die Japannese ryk teenoor China. Hergé het hierna in al sy Kuifie-boeke gepoog om die plekke wat Kuifie besoek het, akkuraat voor te stel.

Die boodskap van Die Blou Lotus is anti-imperialisme wat in strak teenstelling was met die Weste wat pro-Japan was.

Kuifie is 'n ooggetuie in Suid-Manchurian ('n provinsie in China) waar Japan hulle eie treinspoor opgeblaas het. Die insident het uiteindelik daartoe gelei dat Japan uit die Volkebond geskop is. Japan het eintlik net 'n verskoning gesoek om China te beset. Japan het belanggestel in China omdat hulle baie minerale gehad het. Japan het op daardie stadium 'n baie sterker leër gehad en kon dus beheer uitoefen.

Karakters
---------

### Wang Jen-Ghié

Hy is die leier van die *seuns van die draak*. Hulle is 'n groep wat veg teen die dwelm opium wat die mense van die land lamlê. Hy woon buite Sjanghai. Sy seun is die jong man wat hom by twee geleentheid gered het, maar hy het mal geword. Die seun dreig om almal se koppe met 'n swaard af te kap.

### Tsjang Tsjong-Jen

Kuifie red die seun se lewe toe hy in 'n rivier geval het. Hulle word goeie vriende. Hulle help mekaar in dié avontuur.

### Mitsuhirato

Vyand van die *seuns van die draak*. Japannese agent wat in China werk. Hy is 'n aktiewe en korrupte agent. Hy is ook 'n dwelmbehandelaar.

Sien ook
--------

* Le Monde se 100 boeke van die eeu

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* MusicBrainz work: 7589f922-e606-4ec1-8527-f2629882171a

 |
**Josef Kohout** (24 Januarie 1915 – 15 Maart 1994) was die Oostenrykse oorlewende van ’n Nazi-konsentrasiekamp wat daarheen gestuur is omdat hy homoseksueel was. Hy is die bekendste vir sy boek van 1972, *Die Männer mit dem rosa Winkel* (in Engels vertaal as *The Men with the Pink Triangle*). Dit is deur ’n kennis, Hans Neumann, geskryf onder die skuilnaam **Heinz Heger**, wat dikwels valslik aan Kohout toegeskryf word.

Die boek is een van die min eerstehandse weergawes van die behandeling van gay mans in Nazi-gevangenskap. Dit is in verskeie tale vertaal en ’n tweede uitgawe is in 1994 gepubliseer. Dit was die eerste getuienis van ’n gay oorlewende van die konsentrasiekampe wat in Engels vertaal is, en word as die bekendste beskou. Die publikasie daarvan het gehelp om die soeklig te laat val nie net op die lyding van homoseksuele mans onder die Nazi-bewind nie, maar ook op die gebrek aan erkenning en vergoeding ná die oorlog.

Kohout se boek was die inspirasie vir die 1979-toneelstuk *Bent* deur Martin Sherman. ’n Rolprent is in 1997 daarvan gemaak met Sean Mathias as regisseur.

Nalatenskap
-----------

Kohout is in Wene dood en van sy besittings is deur sy lewensmaat aan die United States Holocaust Memorial Museum geskenk. Dit sluit Kohout se dagboeke van die kamp in, asook briewe van sy ouers af wat hom nooit bereik het terwyl hy gevange gehou is nie en die stuk materiaal met die pienk driehoek en sy gevangenenommer wat hy gedwing is om te dra. Dit was die eerste pienk driehoek wat aan ’n geïdentifiseerde individu behoort het wat deur ’n museum aangeskaf is.
**Grosse-Île** of **Île de Quarantaine** ("Kwarantyn-eiland") is 'n eiland in die Sint-Laurensrivier sowat 46 kilometer van Quebecstad (Kanada) af. Die eiland met 'n lengte van 2,9 kilometer en 'n wydte van een kilometer is in 1832 in 'n kwarantynkamp omskep om die uitbreiding van 'n cholera-epidemie te bekamp, wat volgens die owerhede deur immigrante na Kanada oorgedra is. Meer as 50 000 immigrante-kandidate uit Ierland en Groot-Brittanje het hier 'n mediese ondersoek ondergaan voordat hulle uiteindelik aanvaar is. Ondanks die owerherde se maatreëls het die epidemie egter uitgebrei en in die jare 1833 en 1834 3 800 slagoffers in Quebec en 1 900 in Montréal geëis.

Ierse immigrante is ook in 1847, tydens die groot Ierse aartappelhongersnood, in Quebec verwelkom, ten spyte van 'n tifus-epidemie in Ierland. Immigrante het onder onmenslike omstandighede aan boord van 441 skepe in Kanada aangekom, ná 'n seereis van tussen ses en nege weke. Die mense was reeds deur die hongersnood verswak, toe hulle as gevolg van die onhigiëniese toestande en swak sanitasie die siekte opgedoen het. Meer as 5 000 het op see gesterf, en hulle lyke is oorboord gegooi. 2 200 oorledenes is op die skepe gevind nadat hulle in Québec aangekom het. In daardie jaar is altesaam meer as 90 000 immigrante op Grosse-Île ondersoek, terwyl 5 400 mense hier oorlede is.

'n Aantal immigranteskepe is na Pointe Saint-Charles in Montreal gestuur, waar 'n verdere 6 000 Iere aan tifus beswyk het. In Quebec en Montreal het veral geneeskundiges, ander mediese personeel, seemanne, priesters en nonne die siekte opgedoen en gesterf.

Die kamp is ná sowat eenhonderd jaar in 1937 gesluit. Geheime bakteriologiese ondersoeke het in 1947 begin, en die eiland was vir 'n lang tydperk nie toeganklik vir die publiek nie. In 1984 is Grosse-Île tot nasionale monument verklaar en staan nou oop vir besoekers. Die ou lasaret van 1847 en 'n monument ter ere van die lasaret-artse, wat in 1853 opgerig is, getuig vandag nog van die tragiese gebeurtenisse op die eiland.
Die **Grumman C-2 Greyhound** is 'n tweelingenjin, hoëvlerk vragvliegtuig, wat ontwerp is om voorraad, pos en passasiers van en na die vliegdekskepe van die Amerikaanse Vloot te vervoer. Sy primêre missie is draeraanboordaflewering. Die vliegtuig bied logistieke ondersteuning wat van kritieke belang is vir vliegdekgevegsgroepe. Die vliegtuig word hoofsaaklik gebruik om hoë prioriteitsvrag, pos en passasiers tussen vliegdekskepe en landbasisse te vervoer, en kan ook vrag soos stralerenjins en spesiale onderdele aflewer.

Prototipes van die C-2 het die eerste keer in 1964 gevlieg en volle produksie het die volgende jaar gevolg. Die aanvanklike Greyhound vliegtuie is opgeknap in 1973. In 1984 is meer C-2As bestel onder die naam "Reprocured C-2A" of C-2A(R). Die C-2As is toegerus met opgedateerde skroewe (vermeerder van 4 na 8 blaaie) en nuwer navigasie.

Ontwerp en nut
--------------

Die C-2 het vier vertikale stabiliseerders, waarvan drie toegerus is met roere. 'n Enkele vertikale stertstabiliseerder, groot genoeg vir voldoende rigtingbeheer, sou die vliegtuig te hoog gemaak het om in 'n loods op 'n vliegdekskip te pas. Die vier-stabiliseerder opset het die voordeel dat die buiteboord-roeroppervlaktes direk in lyn met die skroefspoel geplaas kon word. Dit verskaf sodoende effektiewe rigtingbeheer tot en met 'n lae lugspoed, soos tydens opstyg en landing.

Die C-2A word aangedryf deur twee Allison T56 turboskroefmotore en kan 4 500 kg (10 000 pond) se vrag, passasiers of beide dra. Dit kan ook bedlêende pasiënte in mediese ontruimingsmissies vervoer. 'n Hokstelsel of vervoerstaander hou vrag in plek tydens lansering en landing op vliegdekskepe. Die groot agterste vragdeur en vragoprit met 'n aangedrewe katrol vergemaklik vraglaai en -aflaai vir 'n vinnige omkeertyd.

Die Greyhound se vermoë om voorraad en personeel per lug oor te dra, sy vlerke op te vou, en krag op te wek vir enjinaansitter- en ander gebruike bied 'n operasionele veelsydigheid wat in geen ander vragvliegtuig gevind word nie.

Tegniese gegewens C-2A (R)
--------------------------

* Lengte: 17,30 m
* Vlerkspan: 24,6 m
* Vlerkoppervlak: 65 m²
* Hoogte: 4,85 m
* Leë massa: 33 746 kg
* Gelaaide massa: 22 405 kg
* Vragmassa: 9 350 kg
* Maksimum opstygmassa: 24 655 kg
* Maksimum snelheid: 635 km/h (343 knope)
* Kruissnelheid: 465 km/h (251 knope)
* Reikafstand: 2 400 km
* Plafonhoogte (leeg):10 210 m
* Klimkoers: 13,3 m/s (by seevlak)
* Enjins: 2 × Allison T56-A-425, 3 430 kW elk
* Bemanning: 2 vlieëniers, 2 lugbemanning
* Kapasiteit: 26 passasiers, 12 bedlêende pasiënte
Die **Heinkel He 219** was 'n tweemotorige, Duitse nagvegvliegtuig wat deur die *Luftwaffe* gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie vliegtuig het begin as *Projek P.1060* in 1940 as 'n hoëspoed, multidoelige vliegtuig. Daar was weinige belangstelling in die ontwerp totdat die Geallieerdes se bomaanvalle begin het om die Duitse oorlogsmasjien te affekteer. Ernest Heinkel is versoek om die ontwerp te verander na 'n nagvegter en die prototipe maak voltooi sy nooiensvlug in November 1942. Die ontwerp was uniek, dit was die eerste vliegtuig met 'n driewiel-tipe onderstel en was ook toegerus met 'n uitskietstoel vir beide die vlieënier en die navigator. Hulle het rug-aan-rug gesit.

Die tweede prototipe is geëvalueer in simulasie luggevegte teen ander *Luftwaffe* vliegtuie en was so suksesvol dat daar onmiddellik 'n bestelling geplaas is. 

Die *He 219 Uhu* (Arend-uil) was toegerus met radar wat vyandelike bomwerpers in die nag kon opspoor en was swaar bewapen. Die eerste prototipes was gebruik op 'n proefbasis te Venlo, Nederland in April 1943. Op 11 Junie 1943 het majoor Werner Streib vyf Britse Avro Lancasters afgeskiet in een vlug. Gedurende die eerste ses nag missies het die *He 219* nagvegters twintig bomwerpers afgeskiet insluitend ses *De Havilland Mosquitos.* Des ondanks sy sukses is die *He 219* nooit in groot getalle geproduseer nie, omrede 'n verskeidenheid sub-tipes ontwikkel is. Dit was alles om skeptiese offisiere te beïndruk. Na November 1944 het Duitsland grotendeels gefokus op die vervaardiging van straalvliegtuie met die gevolg dat die *He 219* aan slegs een eskader, 1/NJG te Venlo uitgereik is. Individuele vliegtuie is aan ander eenhede uitgereik. Die *Heinkel He 219* was 'n uitmuntende Duitse ontwerp wat nooit sy volle potensiaal bereik het nie as gevolg van swak besluitneming of onkundigheid van die Duitse offisiere, asook die besluitnemers.

Tegniese besonderhede
---------------------

He 219

Besonderhede van die Heinkel He 219A-7/R2:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 2 |
| Tipe motor | Skroef |
| Vervaardiger | Daimler-Benz DB 603E 12-silindermotors |
| Kraglewering per motor | 1800 perdekrag |
| Vlerkspan | 18,5 m |
| Lengte | 16,34 m |
| Hoogte | 4,1 m |
| Vlerkarea | 44.5 m2 |
| Normale opstyg massa | 15 100 kg |
| Maks. snelheid | 460 km/h |
| Operasionele hoogte | 9 800 m |
| Togafstand | 1 850 km |
| Klimvermoë | 552 m per minuut |
| Bewapening | Vier 20 mm kanonne, twee onder in die vliegtuigtwee in die vlerketwee 30 mm kanonne wat vorentoe vuur uit kajuit |
|

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
Die 18–55mm USM lens.
Die **Canon EF-S 18–55mm lens f/3.5–5.6** is 'n Canon-geproduseerde wyehoek tot mid-telefotolens vir digitale enkellensreflekskameras met 'n EF-S lenspassing. Die sigveld het 'n 35 mm-ekwivalente fokuspunt van 28.8–88mm, en kom standaard voor in die verkoopstelle van Canon se verbruiker APS-C DSLR's.

Dhanmondi Lake geneem met Canon EF-S 18–55mm lens
Dhanmondi-meer afgeneem met 'n Canon EF-S 18–55mm lens
Daar is agt vergestaltes van hierdie lens, vyf wat gestaak is en drie wat tans in produksie is.

* I USM (gestaak)
* I (gestaak)
* II USM (gestaak)
* II (gestaak)
* IS (gestaak)
* IS II (huidig)
* III (huidig)
* IS STM (huidig)

EF-S 18–55mm USM I/II / EF-S 18–55mm I/II
-----------------------------------------

Die lensliggaam het 'n plastiekkonstruksie, insluitend die lenspassing. Oor die algemeen is hierdie weergawe van die lens sag en moet afgestop word om aanvaarbare skerpte te verkry. Loopverwringing is nogal opvallend op die wye-hoekstellig en chromatiese afwyking (pers rand) kom algemeen voor.

EF-S 18–55mm IS I/II
--------------------

Die EF-S 18-55m IS is op 20 Augustus 2007 aangekondig saam met die EOS 40D. Die lens lewer verbeterde optiese gehalte oor die vorige weergawes en beeldstabilisering is ook bygevoeg.
Die **EF 17–40mm f/4L USM lens** is 'n wyehoeklens deur Canon Inc. vervaardig. Die lens het 'n EF-lenspassing om te kan werk met die EOS-lyn van kameras. Behalwe vir die voorste element, is dit verseël teen stof en water, en beskik oor 'n diafragma wat steeds byna sirkelvormig bly van f/4 tot f/8.

Aanbod
------

Die 17–40mm is die goedkoopste van Canon se huidige wyehoekzoemlense vir volraamliggame, met die EF 16–35mm f/4L IS USM en EF 11–24mm f/4L USM wat duurder, en die EF 16–35mm f/2.8 L USM wat beide vinniger en duurder is. Dit weeg slegs 475 g, met afmetings van 83.5 mm x 96.8 mm, en is 'n gewilde keuse by baie fotograwe as gevolg van sy ligte en kompakte grootte. As 'n lid van die L-reeks is die 17–40mm 'n goeie plaasvervanger vir die 16–35mm f/2.8 lens, wat swaarder is en ongeveer dubbel soveel kos. Let egter daarop dat Canon deesdae 'n beeldgestabiliseerde 16–35mm f/4-lens vir sowat $300 meer as die 17-40 verkoop.

Hierdie lens is ook 'n gewilde opgradering van die voorraadstellens op baie van Canon se EOS digitale kameras, die EF-S 18–55mm f/3.5–5.6, vir diegene wat nog steeds 'n wyehoeklens benodig. Op 'n gekropte sensor, het dit 'n 35 mm ekwivalente fokuslengte van 27–64mm. In hierdie rol vergelyk dit met die EF-S 17–55mm lens.

Metgesellense
-------------

Hierdie lens word dikwels saam met 'n L-reeks-telefotolens, soos die EF 28–300mm f/3.5–5.6 L USM of enige van die EF 70–200mm familie van lense (f/4L USM, f/4L IS USM, f/2.8 L USM, f/2.8 L IS USM, f/2.8 L IS USM II) gebruik.

* Lens met die lenskap.Lens met die lenskap.
* Weerverseëlde lens met die agterste gelatienhouer.Weerverseëlde lens met die agterste gelatienhouer.
* 'n Diagram van die lens beklemtoon die verskillende funksies.'n Diagram van die lens beklemtoon die verskillende funksies.
"**Invictus**" is 'n kort gedig deur die Engelse digter William Ernest Henley. Die titel is Latyn vir "onverowerde". Dit is vir die eerste in 1875 gepubliseer.

Agtergrond
----------

Henley is op die ouderdom van twaalf met tuberkulose van die been gediagnoseer. Ten spyte hiervan het hy in 1867 die plaaslike Oxford-eksamen as 'n seniorstudent geslaag. Sy geaffekteerde voet moes reg onder die knie geamputeer geword het; die dokters het geglo dit was die enigste manier om sy lewe te red. Henley het volhard en het met een oorblywende voet oorleef. Hy is in 1875 ontslaan en het ten spyte van sy gestremdheid 'n aktiewe lewe vir byna dertig jaar gelei. Hy het met 'n kunsmatige been tot op die ouderdom van 53 geleef. "Invictus" is geskryf terwyl Henley vanweë sy siektetoestand in 'n hospitaalbed gelê het.

"Invictus"-teks
---------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.
 |  |

Sien ook
--------

* *Invictus*, 'n rolprent deur Clint Eastwood oor Nelson Mandela, Francois Pienaar en die Rugby Wêreldbeker 1995-kampioene.