recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
'n Haelstorm.
**Hael** is 'n tipe neerslag wat uit ysballetjies bestaan. 'n Belangrike kenmerk van hael is dat die haelkorrel uit 'n reeks dun yslagies bestaan wat bo-op mekaar gevorm het. Die deursnee van hael wissel van kleiner as 5 millimeter tot omtrent 15 sentimeter, en haelkorrels kan meer as 0,5 kilogram weeg.

Oorsprong
---------

'n Groot haelsteen van sowat 6 cm breed.
'n Groot haelsteen met konsentriese ringe.
Hael word in cumulonimbus wolke (donderwolke) gevorm. Die boonste laag van die wolke bevat klein yskristalletjies, terwyl die onderste laag onderverkoelde waterdruppels van so -10 tot -20 grade Celsius bevat. Daar is opwaartse en afwaartse lugstrome binne in die wolk. 'n Haelkorrel ontstaan wanneer 'n waterdruppel vries, en deur die lugstrome op en af gewaai word. Elke keer as hy met die onderverkoelde water in aanraking kom, dan vries die water en vorm dit 'n yslagie rondom die korrel. So groei die korrel, totdat hy uiteindelik as 'n haelkorrel uit die wolk uitval.

Van nader beskou is die vrieslagies wat die haelkorrel vorm, nie almal dieselfde nie. Daar is twee tipes: 'n gladde deurskynende lagie, en 'n witter ondeursigtige lagie, en hierdie lae wissel mekaar gewoonlik af. Die verklaring hiervoor is dat die korrel gereeld tussen die boonste en onderste deel van die wolk beweeg. In die boonste deel van die wolk, waar dit baie kouer is, vries die yskristalle onmiddellik sodra die korrel aan hulle raak. Dit vorm dan 'n onreëlmatige, ondeursigtige vrieslaag op die korrel. In die onderste deel van die wolk, waar dit warmer is en daar nog vloeibare waterdruppels is, versprei die waterdruppels meer egalig oor die oppervlak van die korrel, en vorm hulle die gladde deurskynende vrieslaag.

Gevare
------

Swaar haelbuie kan enorme skade aan plante, diere, karre, geboue en vliegtuie aanrig. Hael is een van die grootste gevare wat donderstorms vir vliegtuie inhou. Wanneer die haelkorrels groter as omtrent 10 mm word, kan 'n vliegtuig binne etlike sekondes ernstig beskadig word. Hael kan karre se ruite uitslaan, en duike in die bakwerk veroorsaak. Alhoewel dit voorkom, is dit seldsaam vir mense om deur hael doodgeslaan te word.

Bronne
------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Hail***. |

* Hierdie artikel is 'n gedeeltelike vertaling van die Nederlandse en Engelse artikels.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb119408017 (data)
* GND: 4158757-1
* HDS: 007779
* LCCN: sh85058299
* NARA: 10637281
* NKC: ph520038

 |
Die **Kerk van die Tiendes** (Oekraïens: Десятинна церква, *Desjatinna tserkwa*; Russies: Десятинная церковь, *Desjatinnaja tserkof*), ook bekend as die **Kerk van die Hemelvaart van die Maagd**, was die eerste steenkerk in Kiëf. Dit is oorspronklik tussen 989 en 996 in opdrag van grootprins Wladimir die Grote gebou deur Bisantynse en plaaslike werkers. Dit is aanvanklik die "Kerk van Ons Dame" genoem ter ere van die hemelvaart van Maria. Die kerk is in 1240 verwoes tydens die stad se beleg deur die invallende Mongoolse magte van Batoe Khan.

Wladimir het ’n tiende van sy inkomste en eiendomme eenkant gesit vir die bou en onderhoud van die kerk, vandaar die naam. 

Op inisiatief van die metropolitaan (biskop) van Kiëf is die kerk in die middel van die 19de eeu herbou, maar dit is in 1928 weer verwoes, dié keer deur die Sowjetregering.

Middeleeuse kerk
----------------

In opdrag van Wladimir is sy ouma Olga, die eerste Christelike heerser van Kiëf-Roes, in die kerk herbegrawe. Wladimir en sy vrou, Anna, dogter van die Bisantynse keiser Basilius II, is ook hier begrawe.

Die kerk is in 1017 erg in ’n brand beskadig en is deur Jaroslaf die Wyse laat herbou. In 1044 het Jaroslaf die kerk ’n mausoleum vir Kiëfse prinse gemaak toe hy die oorskot van Jaropolk I en Oleg van die Drewliana laat doop en hier herbegrawe het.

In 1171 en 1203 is die kerk geplunder en in 1240 het die inwoners van Kiëf dit as ’n laaste skuiling gebruik tydens die Mongoolse inval toe dit finaal ineenstort weens ’n brand.

Vervanging
----------

In die vroeë 19de eeu het metropolitaan Ewgeni Bolchowitinof die terrein laat opgrawe. Onder sy administrasie is ’n nuwe Kerk van die Tiendes tussen 1828 en 1842 gebou.

Die Russiese ontwerp daarvan het min gemeen gehad met die oorspronklike kerk. Dié kerk is in 1935 deur die Sowjetregering verwoes.

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Die 17de-eeuse Kerk van die Tiendes. 
 |
| Die 17de-eeuse Kerk van die Tiendes. 
  |

|  |
| --- |
| Die 19de-eeuse kerk. 
 |
| Die 19de-eeuse kerk. 
  |

|  |
| --- |
| Die terrein waar die kerk gestaan het vandag.
 |
| Die terrein waar die kerk gestaan het vandag.
  |

 |
*Hierdie artikel handel oor die kerkorganisasie. Vir die kerkgebou, sien Kerk (gebou).*
Middeleeuse illustrasie van die kerk (*Regina Ecclesia*) met die gelowiges in die *Hortus Deliciarum*, deur Herrad von Landsberg (ca. 1180)
Die **kerkorganisasie** (Middelnederduits: *kerke*; van Grieks: κυριακόν, *kyriakon*, "aanbiddingsplek") is 'n sosiale organisasie van godsdienste.

Die term is (volgens Heinrich Friedrich Jacobson) deur Keltiese Christene vanaf Groot-Brittanje na Sentraal-Europa saamgebring of tydens die Konstantynse tydperk in die Christendom van die Romeinse stede (Metz, Trier, Keulen) opgeneem. Dit verwys sedertdien veral na godsdienstige gemeenskappe van 'n Christelike Konfessie. Die Ekklesia, die geloofsgemeenskap van die Christene, is in verskillende kerke georganiseer.

Van die vernaamste kerke sluit in Anglikaanse Kerk, Apostoliese Kerke, Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae (Mormone), Kerk van Sciëntologie (Sciëntologie), Oosters-Ortodokse Kerk en Rooms-Katolieke Kerk.
**SRGAP2** is 'n geen wat 'n belangrike rol in die sinaptiese ontwikkeling van soogdiere, en gevolglik ook van die mens speel. Hierdie geen is by neuronale migrasie en neuronale differensiasie betrokke, wat die brein se vermoeë bepaal.

Die voorvaderlike SRGAP2-geen word in alle soogdiere gevind. Die mens se kopie word SRGAP2A genoem. Dit is een van 23 gene wat by die mens, maar nie in ander primate gedupliseer is nie. Hierdie duplisering is waarskynlik vir die mens se verhoogde breinkapasiteit in vergelyking met die van ander diere verantwoordelik.

SRGAP2 is in die afgelope 3,4 miljoen jaar al drie keer in die menslike genoom gedupliseer. Die eerste duplisering van 3,4 miljoen jaar gelede (mjg) word SRGAP2B genoem. 'n Tweede duplisering het 2,4 mjg voorgekom en word SRGAP2C genoem. 'n Finale duplisering van ongeveer 1 miljoen jaar gelede staan as SRGAP2D bekend.

Die 2,4 miljoen jaar oue duplisering (SRGAP2C) verteenwoordig 'n verkorte weergawe waaroor 100% van alle mense beskik. Hierdie verkorte weergawe inhibeer die funksie van die voorvaderlike SRGAP2A-kopie, wat lei tot vinniger migrasie van neurone, die vertraging van sinaptiese veroudering en 'n verhoging in die digtheid van sinapse in die serebrale korteks.

Eksperimente op muise wat met SRGAP2 ingespuit is het 'n dramatiese verandering in hulle breine teweeg gebring. Dit het die snelheid en die werking van hulle breine beduidend verhoog.
Die R101 by Du Toitskloofpas in die Klein Drakenstein
Die **Klein-Drakensteinberge** is 'n bergreeks in die Kaapse Plooigordel in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die bergreeks is oos van Paarl en die N1 nasionale pad gaan via die Hugenotetonnel deur die berg. Voor die tonnel gebou was, moes reisigers die Du Toitskloofpas gebruik het om oor die berg te gaan. Die pad bestaan nog as die R101 provinsiale pad. Die Klein-Drakensteinberge staan met die Groot-Drakensteinberge bekend as die Drakensteinberge. Die bekendste pieke in die reeks is Middagberg (1107 m), Vaalkop (888 m), Haelhoek Sneeukop (1532 m), Suikerboskop (1252 m) en Perdekop (1121 m).

Die naam
--------

Die naam het niks met drake te doen nie. Dit is deur goewerneur Simon van der Stel in Oktober 1687 toegeken en hy het Kommissaris-Generaal Hendrik Adriaan van Reede tot Drakestein vereer wat die Kaap in 1685 besoek het en aan hom die grond van Groot Constantia toegeken het. Die naam Drakestein verwys na die Kasteel Drakestein wat nou die tuiste van die Nederlandse prinses Beatrix is. Van Reede se pa was eienaar hiervan.

Bronne
------

* *Cape West: 2nd edition. A relief map of the most southerly part of Africa*.
* Op Pad in Suid-Afrika. B.P.J. Erasmus. Bl 21. 1995 ISBN ISBN 1-86842-026-4
* Slingsby, Peter: Cape Winelands, the map. Muizenberg: Baardskeerder, 2010. ISBN 978-1-920377-05-2

  

Koördinate: 33°43′34.82″S 19°5′2.18″O﻿ / ﻿33.7263389°S 19.0839389°O﻿ / -33.7263389; 19.0839389
**Henri van Luxemburg** of amptelik **Henri Albert Gabriel Félix Guillaume vu Lëtzebuerg** (gebore op 16 April 1955 in die kasteel van Betzder) is die groothertog van Luxemburg en die sesde Luxemburgse staatshoof uit die dinastie van Nassau-Weilburg. Prins Henri word as die eerste seun van die destydse erfgroothertoglike paar Jean van Luxemburg en Joséphine-Charlotte van Luxemburg gebore en gaan skool in Luxemburg en Frankryk.

Met sy meerderjarigheid in 1973 word aan hom die titel erfgroothertog toegeken. In 1974 kry hy 'n opleiding in die militêre akademie van Sandhurst en word in 1975 offisier. In die Luxemburgse weermag dra hy die titel *colonel* (kolonel). Daarna studeer hy politieke wetenskappe aan die Universiteit van Genève en verwerf in 1980 sy *Licence*. 

Op 14 Februarie 1981 trou hy met María Teresa Mestre. Die egpaar het vyf kinders.

Henri van Luxemburg ontvang die eredoktersgraad van die Sacred Heart University in Fairfield, Connecticut (Verenigde State), die Miami University in Oxford, Ohio (VSA), die Universiteit van Khon Kaen (Thailand) en die Universiteit van Trier (Duitsland).

Van 1980 tot 1998 is hy 'n lid van die Luxemburgse Staatsraad. Op 4 Maart 1998 word hy volgens artikel 43 van die Luxemburgse Grondwet deur sy vader as *Lieutenant-Representant* benoem.

Op 7 Oktober 2000 doen sy vader Jean vrywillig afstand van die troon, en Henri lê die eed as Groothertog van Luxemburg af.

Kinders
-------

* Erfgroothertog Guillaume (\* 11 November 1981)
* Felix (\* 3 Junie 1984)
* Louis (\* 3 Augustus 1986)
* Alexandra (\* 16 Februarie 1991)
* Sébastien (\* 16 April 1992)
**Arp 87** is twee interaktiewe sterrestelsels, **NGC 3808A** en **NGC 3808B**. Dit is geleë in die sterrebeeld Leeu, ongeveer 300 miljoen ligjare van die Aarde af.

Sterrestelsels is, nes die hemelliggame wat dit bevat, konstant aan die beweeg (ons eie sterrestelsel, die Melkweg, inkluis) en dié twee stelsels se huidige omhelsing is te danke aan die wisselwerking van hulle afsonderlike swaartekragte wat begin het toe hulle mekaar tussen 300 en 160 miljoen jaar gelede ontmoet het. Die kurktrekkervorm van die gety, soos waargeneem deur foto's van die Hubble-ruimteteleskoop, dui daarop dat sommige sterre en gas van die groter sterrestelsel in die aantrekkingskrag van die kleiner stelsel vasgevang is. Só 'n oordrag van materie is reeds in soortgelyke gevalle waargeneem.

Oor miljoene jare kan die sterrestelsels uiteindelik skei of, indien swaartekrag die oorhand kry, saamsmelt.

Bronnelys
---------

* Arp 87 Geargiveer 2 Februarie 2009 op Wayback Machine by die Europese webwerf van die Hubble-ruimteteleskoop Geargiveer 13 Januarie 2007 op Wayback Machine.
* *Spiraling tentacles of doom* Geargiveer 3 Desember 2007 op Wayback Machine by badastronomy.com Geargiveer 15 Augustus 2005 op Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
|  |    Arp 83  •  Arp 84  •  Arp 85  •  Arp 86  •  **Arp 87**  •  Arp 88  •  Arp 89  •  Arp 90  •  Arp 91    |
**Arsakes I** (van die Griekse Ἀρσάκης; Parties: 𐭀𐭓𐭔𐭊, *Aršak*; Persies: اشک, *Ašk*) was die eerste koning van die Partiese Ryk, sowel as die stigter van die Arsakidiese dinastie van Partië. Hy het van 247 tot 217 v.C. regeer. Arsakes was die leier van die Parni, een van die drie stamme van die Dahae-konfederasie. Hy het sy dinastie in die middel 3de eeu v.C. gestig nadat hy die satrapie Partië (nou deel van Turkmenistan en Iran) afgeneem het van Andragoras, 'n satraap wat teen die Seleukidiese Ryk gerebelleer het. 

Hy het die res van sy bewind gebruik om sy heerskappy in die gebied te konsolideer en die Seleukiede se pogings om Partië te verower af te weer. Danksy Arsakes se suksesse het hy 'n gewilde figuur onder die Arsakidiese monarge geword, wat sy naam as 'n eretitel gebruik het. Teen die tyd van sy dood het Arsakes die fondament gelê van 'n sterk staat, wat eindelik 'n ryk geword het onder sy agterkleinneef Mitridates I, wat die antieke Nabye Oosterse koninklike titel "koning van konings" aangeneem het.

Arsakes is deur sy seun Arsakes II opgevolg.

Daar is min geskrewe bronne oor Arsakes; die meeste is Griekse en Romeinse geskrifte wat eeue ná sy dood geskryf is. Min is dus oor sy bewind bekend. Sommige geleerdes het selfs sy bestaan bevraagteken, totdat nuwe studies en argeologiese vondste sy identiteit in die 1960's bevestig het.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb162970586 (data)
* LCCN: no99087533
* VIAF: 16865838
* WorldCat Identities: lccn-no99087533

 |
**Arpitaans** of **Frankoprovensaals** (Frans: *Arpitan*; *Francoprovençal*) is 'n Romaanse taal, wat in 'n aantal plaaslike dialekte in die sentrale Rhônevallei en Savoie (Oos-Frankryk), in die noordweste van Italië (veral in die Aostavallei) en oorspronklik ook in die grootste deel van die Romandie, die Franstalige gebiede van Wes-Switserland, gepraat word. Arpitaans vorm saam met Oksitaans en die Langues d'oïl van Noord-Frankryk die Galloromaanse taalgroep.

Die benaming van die taal
-------------------------

Die taalgebiede van Arpitaans (groen), Noord-Franse dialekte van die Langues d'oïl-groep (blou) en Oksitaanse dialekte (rooi)
Aangesien Arpitaans tans nie oor 'n standaardtaal beskik en sy taalgebied in die moderne geskiedenis ook nie as 'n politieke eenheid bestaan het nie, word daar met verskillende vakterme na die taal verwys.

Die term *Frankoprovensaals* is in 1873 deur die Italiaanse taalkundige Graziadio-Isaia Ascoli as 'n gemeenskaplike benaming vir 'n aantal Galloromaanse dialekte ingevoer, wat volgens dialektologiese beginsels nóg by die *Langues d'oïl* nóg by die *Langues d'Oc* (met onder meer Oksitaans) gereken kan word nie. Alhoewel hulle 'n eie taalgroep vorm en in die Romaanse taalwetenskap nou as Frankoprovensaals bekend staan, bly die gebruik op akademiese kringe beperk. Dit kan deels ook gewyt word aan die verwarring wat dit moontlik skep, aangesien daar ook 'n Provensaalse dialek bestaan wat in die suidooste van Frankryk gepraat word.

Veral in Frankryk word nou dikwels na die Frankoprovensaalse taal as Arpitaans verwys, waarby die term soms vir die hele Frankoprovensaalse taalgebied, soms net vir 'n aantal dialekte in die Alpegebied gebruik word.

Die taalgebied
--------------

Padteken vir Charvex (La Balme-de-Thuy, Haute-Savoie, Frankryk) nadat die naam in die 1990's na die ou Savoy spelling verander is - te vore is die dorpie Charvet genoem
### Frankryk

Frankoprovensaalse dialekte word as omgangstaal in die grootste deel van die geweste Rhône-Alpes en Franche-Comté gepraat, onder meer in die départemente Jura (suidelike gebiede), Doubs (suidelike gebiede), Haute-Savoie, Savoie, Isère (met uitsondering van die mees suidelike gebiede), Rhône, Drôme (mees noordelike gebiede), Ardèche (mees noordelike gebiede), Loire, Ain en Saône-et-Loire (mees suidelike gebiede).

### Switserland

Frankoprovensaals is oorspronklik die omgangstaal van die grootste deel van die Romandie of Franstalige gebied van Switserland, met uitsondering van die kanton Jura, die noordelike deel van die kanton Neuchâtel en die Franstalige gebiede van die kanton Bern, waar dialekte van die Langues d'oïl gepraat is. Intussen is die Frankoprovensaalse dialekte deur plaaslike variante van die Franse standaardtaal verdring.

### Italië

Veral die bevolking van die Aostavallei en 'n aantal valleie in die gewes Piëmont (die Val Sangone, die Valle Cenischia, die Val Soana en die Piantonettovallei) praat Frankoprovensaalse dialekte. Daar bestaan ook 'n Frankoprovensaale taaleiland in Apulië (Suid-Italië) met die dorpe Faeto en Celle San Vito.
**Job** (Russies: Иов, *Iof*; 2de kwart van die 16de eeu - 19 Junie 1607) was die eerste Russies-Ortodokse patriarg van Moskou en die hele Rusland.

Lewe
----

Sy geboortenaam was Ioann (Иоанн), die Oudslawiese vorm van Iwan. Hy het teen sy pa se wens in ’n monnik geword op sy geboortedorp, Staritsa, en die naam Job aangeneem. In 1566 het hy die ab van die plaaslike klooster geword met die hulp van Iwan die Verskriklike, wat op Staritsa gewoon het tydens sy skrikbewind bekend as die Opritsjnina.

In 1571 is Job na Moskou verplaas waar hy die ab van twee kloosters geword het voor hy in 1581 biskop van Kolomna geword het. Hy het die aandag getrek van Boris Godoenof tydens die bewind van tsaar Fjodor I en is aangestel as aartsbiskop van Rostof en in 1589 patriarg van Moskou en die hele Rusland nadat die patriarg van Konstantinopel ’n patriargaat in Rusland gestig het. Hy het ’n groot rol gespeel om Boris Godoenof op die troon te kry.

Hy het gehelp met die heiligverklaring van Russiese heiliges en het die bou van nuwe katedrale en kloosters in die pas verowerde Astrachan en Siberië gesteun.

In onguns
---------

Ná Boris Godoenof se dood in 1605 het hy geweier om Vals Dmitri I te aanvaar as die seun van Iwan die Verskriklike en dus nuwe tsaar van Rusland. Hy het Dmitri kwaai gekritiseer en is as verraaier na sy ou klooster in Staritsa verban waar hy in 1607 dood is. Die Russies-Ortodokse Kerk het hom in 1989 tot heilige verklaar.

| * l
* b
* w
   Russies-Ortodokse patriarge van Moskou en die hele Rusland |
| --- |
| 1589-1721 | 
* St. Job
* Ignatius *(nie erken deur die Russies-Ortodokse Kerk)*
* St. Hermogenes
* Filaret
* Joasaf I
* Josef
* Nikon
* Pitirim *(locum tenens)*
* Joasaf II
* Pitirim
* Joachim
* Adriaan
* Stefan Jaworski *(locum tenens)*

 |
| 1721-1917 | 
* *Heiligste Regerende Sinode*

 |
| 1917-hede | 
* St. Tichon
* Pieter van Kroetitsi *(locum tenens)*
* Sergius
* Aleksi I
* Pimen
* Aleksi II
* Kirill

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 120556936
* VIAF: 59918529
* WorldCat Identities (via VIAF): 59918529

 |
| **Zwickau**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Distrikte** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Duitsland |
|  **Deelstaat** |  Sakse |
|  **Koördinate** | 50°43′N 12°30′O﻿ / ﻿50.717°N 12.500°O﻿ / 50.717; 12.500 |
|  **Stigting (eerste verwysing)** | 1118 |
|  **Stadstatus** | Omstreeks 1200 |
|  **Oppervlak:** |   |
|  - Totaal | 102,54 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 267 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (31 Desember 2010) | 93 750 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 914/vk km |
|  **Tydsone** | UTC +1 (MET) |
|  - Somertyd | UTC +2 |
|  **Burgemeester** | Pia Findeiss (SPD) |
|  **Amptelike Webwerf** | *www.zwickau.de* |
|

**Zwickau** (Wes-Saksies: *Zwigge*) is 'n Duitse stad in die suidweste van die deelstaat Sakse en 'n sentrum in die Metropolitaanse gebied van Sentraal-Duitsland. Zwickau is aan die Zwickauer Mulde-rivier geleë en vorm in administratiewe opsig 'n selfregerende munisipaliteit.

Die eerste verwysing van die *territorio Zcwickaw* was in 1118 en tussen 1192 en 1212 het Zwickau Stadstatus gekry. Tans is Zwickau die vierde grootste nedersetting in die deelstaat Sakse na die hoofstad Dresden, Leipzig en Chemnitz. 

Zwickau is veral bekend as *Automobil- und Robert-Schumann-Stadt* en is die wieg van die motorbedryf in Sakse. Die stad het 'n meer as honderdjarige tradisie, wat begin het met die stigting van die Horch- en Audi-werke. In die Duitse Demokratiese Republiek het die Auto Union en Sachsenring die produksie aangehou, wat veral bekend is vir die Trabant. Ná die Duitse hereniging in 1990 het Volkswagen die Volkswagen Sachsen GmbH gestig.

Die in 2004 gestigte August-Horch-museum en die Westsächsische Hochschule Zwickau is die bekendste kultuur- en onderwysinstellings in die stad.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11934121p (data)
* GND: 4068262-6
* LCCN: n81103479
* MusicBrainz: 23cc5e77-9e75-485f-9d9f-5208b514aa15
* NKC: ge138087
* NLI: 000987308
* VIAF: 301080507
* WorldCat Identities: lccn-n81103479

 |
**Artabanus II** (ook gespel **Artabanos II** of **Ardawan II**; Parties: 𐭍𐭐𐭕𐭓, *Ardawān*), in ouer tekste verkeerdelik "Artabanus III" genoem, was van 12 tot 38/41 n.C. koning van konings van die Partiese Ryk, met 'n jaar onderbreking. 

Hy was die susterskind en opvolger van Vonones I, aangesien sy ma die dogter van die Partiese koning Fraates IV was. Sy pa was 'n prins en moontlik 'n afstammeling van 'n vroeëre koning, Mitridates II.

Voordat hy die Partiese troon bestyg het, was Artabanus koning van Atropatene. Van daar af het hy teen Vonones I geveg, omdat die Partiese adel teen Vorones was oor sy Romeinse opvoeding, en hom eindelik verslaan. Vonones het na die Koninkryk Armenië gevlug en dié land se koning geword. 

Nadat Artabanus twee keer probeer het om sy seun op die Armeense troon te plaas, was 'n oorlog teen die Romeine onafwendbaar, want hulle het dit as 'n bedreiging beskou. Hulle het Fraates IV se kleinseun, Tiridates III, gestuur om Artabanus se troon oor te neem en Romeinse gesag in die gebied te herstel. Artabanus II se volgelinge het hom verlaat en hy het na die ooste gevlug. 

Tiridates III kon nie beheer handhaaf nie, want die Parters het hom as 'n vasal van die Romeine beskou. Artabanus II het met 'n sterk leër Skitiërs van Hirkanië gekom en is weer deur die Parters aanvaar, terwyl Tiridates III na Sirië gevlug het.

Bronne
------

* Olbrycht, Marek Jan (2014). "The Genealogy of Artabanos II (AD 8/9–39/40), King of Parthia": 92–97. Cite journal requires `|journal=` (hulp)
* Olbrycht, Marek Jan (2016). "Dynastic Connections in the Arsacid Empire and the Origins of the House of Sāsān". In Curtis, Vesta Sarkhosh; Pendleton, Elizabeth J.; Alram, Michael; Daryaee, Touraj (reds.). *The Parthian and Early Sasanian Empires: Adaptation and Expansion*. Oxbow Books. ISBN 9781785702082.
* Schippmann, K. (1986). "Artabanus (Arsacid kings)". *Encyclopaedia Iranica, Vol. II, Fasc. 6*.  647–650.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Voorganger**← Vonones I** | **Artabanus II** | Opvolger**Vardanes I →** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 118645994
* NTA: 186546394
* SUDOC: 118878921
* VIAF: 59877765
* WorldCat Identities: viaf-59877765

 |
*Kaiserschmarrn* met *Zwetschkenröster*
*Kaiserschmarrn* word nog in die pan in stukkies gebreek
***Kaiserschmarrn*** [ˈkaɪ̯zɐˌʃmaʀn] luister (hulp·inligting) (ook gespel as: *Kaiserschmarren*, Hongaars *Császármorzsa*, Tsjeggies *Císařský trhanec*) is een van die bekendste Schmarrn-meelkosdisse in die Oostenrykse kookkuns. Die gereg, wat van pannekoekdeeg berei word, is vernoem na keiser Frans Josef I. In Oostenryk word dit meestal met *Zwetschkenröster* bedien, 'n soet kompot wat van pruime, enkele eetlepels water, suiker, lemoensap, kaneel en naeltjies berei word. In die tyd van die Oostenryks-Hongaarse dubbelmonargie het die dis ook in Hongarye gewild geraak.

Metode
------

Die pannekoekdeeg vir *Kaiserschmarrn* word van meelblom, melk, eiers, suiker en sout berei en in 'n kleefvrye pan met botter gebak totdat die onderkant van die pannekoek goudbruin is. Vervolgens word dit met 'n spatel of kooklepel in stukkies gebreek wat verskeie kere versigtig in die pan gedraai word totdat hulle gaar is. Die pannekoekstukkies word met poeiersuiker bestrooi en saam met *Zwetschkenröster* bedien.

Daar is 'n groot aantal variante van die resep. So word rosyntjies of amandels; neute, kwark (*Topfenschmarrn*) of suur room by die deeg gevoeg. Die eiers kan geskei word; daarby word die eierwit styf geklop. Die deeg kry sodoende 'n baie sag en lugtige tekstuur. Ook die bylae kan gevarieer word. In plaas van pruime word *Kaiserschmarrn* ook met kersies, mirabellepruime of appels bedien. 

'n Verwante dis is *Semmelschmarrn* (afgelei van Oostenryks en Beiers *Semmel* "rolletjie"). Hiervoor word rolletjies in stukkies gebreek of gesny en in melk geweek.
Megafauna tydens die Pleistoseen in Europa (mammoets, grotleeus, wolhaarrenoster, rendier, wildperde)
Die **Kainosoïkum** of **Kainosoïese Era** (ook die **Senosoïkum** genoem) is die derde en huidige van die drie geologiese eras van die Fanerosoïese Eon en strek van sowat 66 miljoen jaar gelede tot die hede. Dit is ook bekend as die "era van die soogdier" omdat die uitsterwing van ander diersoorte die ontwikkeling van soogdiere tot gevolg gehad het. Die naam is afgelei van die Griekse καινός (*kainos*, "nuwe") en ζωή (*zoe*, "lewe") en beteken dus "nuwe lewe".

Die Kainosoïkum kan in drie periodes ingedeel word: die Paleogeen, Neogeen en Kwartêr. Dié word weer onderverdeel in sewe epogs: die Paleoseen, Eoseen, Oligoseen, Mioseen, Plioseen, Pleistoseen en Holoseen.

Vroeg in die Kainosoïkum is die planeet oorheers deur relatief klein diere, soos klein soogdiere, voëls, reptiele en amfibieë. Uit ’n geologiese oogpunt het dit nie lank geduur voor die soogdiere en voëls uitgebrei het nie in die afwesigheid van die groot reptiele wat die land in die Mesosoïkum oorheers het. Sommige voëls het groter geword as die gemiddelde mens en was groot roofvoëls. Soogdiere het in feitlik alle habitats voorgekom, in die see en op land, en van hulle het ook baie groot geword – veel groter as die meeste moderne soogdiere.

Die Aarde se klimaat het droër en koeler geword en dit het uitgeloop op die ysvorming van die Pleistoseen-epog. Die kontinente het ook hul huidige vorms aangeneem en in hul huidige posisies ingeskuif.
**Rusmassa** ({\displaystyle m\_{0}\,}) is die massa van ’n deeltjie in ’n rustoestand. Rusenergie is die energie-inhoud daarvan in rus, en dié is volgens die massa-energieverband *E* = *mc*2 direk verwant aan die rusmassa. In die spesiale relatiwiteitsteorie is hierdie rusmassa gelyk aan die **invariante massa** van ’n deeltjie.

Relativistiese massa
--------------------

In die spesiale relatiwiteitsteorie kan ’n mens ’n snelheidsafhanklike massa definieer, waarby die momentele waarde van die massa afhanklik is van die snelheid; daar is dan ’n massatoename as die snelheid toeneem. Hierdie snelheidsafhanklike massa word die relativistiese massa genoem. Die effek is net merk- of meetbaar wanneer die deeltjie naby genoeg aan die ligsnelheid kom. Daar is al hoe meer energie nodig om die deeltjie te versnel namate dit die ligsnelheid nader.

Die massa *mv* by ’n gegewe snelheid *v* kan gedefinieer word deur die massa-energieverband toe te pas op die totale energie van die bewegende stelsel (rusenergie plus kinetiese energie):

{\displaystyle E\_{\mathrm {tot} }=m\_{v}c^{2}\,}
waarmee by ’n rusmassa *m*0 die relativistiese massa gelyk word aan:

{\displaystyle m\_{v}={\frac {m\_{0}}{\sqrt {1-({\frac {v}{c}})^{2}}}}=m\_{0}\gamma }
waarby die volgende geld:

* {\displaystyle m\_{v}\,} is die relativistiese massa by die gegewe snelheid
* {\displaystyle m\_{0}\,} is die rusmassa
* {\displaystyle v\,} is die gegewe snelheid
* {\displaystyle c\,} is die ligsnelheid
* {\displaystyle \gamma \,} is die Lorentz-faktor

Om die ligsnelheid te bereik is dan ’n oneindige hoeveelheid energie nodig, wat beteken ’n deeltjie met massa sal nooit die ligsnelheid kan bereik nie. Fotone het geen rusmassa nie en beweeg in ’n vakuum teen die ligsnelheid. Die relativistiese massa kan dan nie bepaal word uit die direkte formule daarvoor nie, maar wel deur gebruik te maak van die fundamentele definisie en die uitdrukking vir die energie van ’n foton:

{\displaystyle E=m\_{v}c^{2}=h\nu \,}
met ν (nu) die frekwensie en *h* die konstante van Planck, dus

{\displaystyle m\_{v}=h\nu /c^{2}\,}
’n Ander manier om daarna te kyk is dat elke massalose deeltjie teen die ligsnelheid moet beweeg om ’n sekere energie te kan hê en dus te bestaan.

’n Beter manier om die relatiwiteitsteorie te beskryf is deur te sê die massa is konstant (en gelyk aan die rusmassa), maar die impuls van ’n deeltjie is gelyk aan {\displaystyle \gamma mv\,} in plaas van {\displaystyle mv\,}. Albei maniere gee vanuit ’n wiskundige oogpunt presies dieselfde meetbare resultate. In die praktyk word egter voorkeur gegee aan ’n beskrywing met konstante massa.

* Hierdie artikel is vertaal uit die Nederlandse Wikipedia
**Kailash** (Tibettaans: གངས་རིན་པོ་ཆེ, *Gang Rinpoche*; Vereenvoudigde Chinees: 冈仁波齐峰; Tradisionele Chinees: =岡仁波齊峰; Hindi: कैलाश पर्वत) is 'n berg in die Transhimalaja wat in die weste van die Outonome Gewes Tibet van die Volksrepubliek China, net noord van die grense tot Indië en Nepal, geleë is. Die berg het 'n hoogte van 6 638 meter.

Kailash se suidekant
Stoepas by Kailash
Kailash op die vlag van Tibet
Die gebied rondom Kailash het 'n baie belangrike rol vir die Hoogland van Tibet se watervoorsiening: Hier ontspring Suid-Asië se vier groot riviere: Indus in die noorde, Sutlej in die weste, Brahmaputra in die ooste en Karnali – 'n sytak van die Ganges – in die suide. Hierdie riviere het 'n belangrike betekenis vir die watertoevoer van die digbevolkte Indiese subkontinent. Die godsdienstige betekenis getuig van hierdie omstandigheid.

*Kailash* beteken "kristal" in Hindi en is afgelei van óf Sanskrit *kelāsa* केलास óf *Kailāsa* कैलास, *Kailāśa* कैलाश. Die Tibettane noem dié berg *Ghang Rimpoche* of *Khang Ripoche* wat "kosbare juweel van sneeu" beteken. Ander name sluit in *Meru* en *Tise*. In Djainisme staan die berg bekend as *Ashtapada*.

Die berg word as heilig in Hindoeïsme, Tibettaanse Boeddhisme, Djainisme en Bön beskou. In Hindoeïsme word die berg Kailash as woonplek van die god Shiva beskou. As gevolg daarvan is Kailash 'n belangrike bedevaartsoord. Kailash word op die vlag van Tibet uitgebeeld. Weens godsdienstige redes is die bestyging van die berg nie gewens nie.
Zweigelt
**Zweigelt** (soms ook **Blauer Zweigelt**, **Rotburger** of **Zweigeltrebe** genoem) is 'n rooiwynkultivar wat in 1922 in Oostenryk uit twee outochtone druiwesoorte nuut geteel is. Die kultivar is intussen die belangrikste soort rooiwyn in Oostenryk.

Herkoms en benaming
-------------------

Die naamgewer vir die Zweigelt-kultivar was Friedrich Zweigelt (1888–1964), die latere direkteur (1938–1945) van die Federale Navorsingsinstituut en Skool vir Wyn-, Vrugte- en Tuinbou in Klosterneuburg (deelstaat Neder-Oostenryk). Die kultivar was 'n kruising van St. Laurent en Blaufränkisch wat deur Zweigelt "Rotburger" genoem is - 'n samestelling van die kleur rooi (Duits: *rot*) en die plek van oorsprong, Klosterneuburg. Eers in 1975 is die kultivar danksy die inisiatief van Lenz Moser en volgens die verordening oor kultivars van gehalte hernoem tot Zweigelt.

Die meeste Oostenrykse wynmakers het intussen oorgeskakel na die nuwe naam, alhoewel die oorspronklike benaming nog op enkele etikette verskyn.
**Saqqara** (Arabies: سقارة), ook gespel **Sakkara**, is ’n groot antieke begrafnisterrein in Egipte wat gedien het as dodeakker vir die Antieke Egiptiese hoofstad Memphis. Daar is verskeie piramides, onder meer die beroemde Piramide van Djoser, wat ook die Trappiramide genoem word, sowel as talle mastabas. Dit is 30 km suid van Kaïro en beslaan ’n gebied van sowat 7 x 1,5 km.

Piramides
---------

Die oudste bekende steengeboukompleks in die geskiedenis wat volledig behoue gebly het, is by Saqqara geleë: Djoser se Trappiramide, wat tydens die 3de Dinastie van Antieke Egipte gebou is. Nog 16 farao's het piramides hier laat bou; dit het in verskillende toestande behoue gebly. Paleisamptenare het ook private grafmonumente op die terrein laat bou. Ná die tyd van die farao's het dit nog 3 000 jaar ’n belangrike plek gebly vir nie-koninklike begrafnisse en kultusbedrywighede, tot in die Ptolemeïese en Romeinse tye.

Noord van Saqqara lê Aboesir en suid daarvan Dahsjoer. Die gebied van Giza tot by Dahsjoer is sedert 1979 ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.

Die naam Saqqara is afgelei van Beni Saqqar, ’n plaaslike Berber-stam. Hul naam beteken "Seuns van Saqqar".

Vandalisme
----------

Saqqara en die omliggende gebiede Aboesir en Dahsjoer het groot skade gelei in die Egiptiese opstande van 2011 deurdat die grafte in dié tyd beroof is. Daar is by pakkamers ingebreek, maar die piramides het nie erg skade gely nie.

Dieregrafte
-----------

Tydens roetine-uitgrawings in 2011 by Saqqara het ’n span onder leiding van die Egiptoloog Salima Ikram en ’n internasionale navorsingspan onder Paul Nicholson van die Cardiff-universiteit byna 8 miljoen diere-mummies ontdek. Daar word geglo die diere, meestal honde, moes hul base se gebede aan hul gode oordra.
**Carel du Plessis** (gebore 24 Junie 1960) is 'n oud-Springbokrugbyspeler en -afrigter wat bekend is as "die prins van vleuels".

Rugbyfamilie
------------

Carel het in 'n rugbyfamilie grootgeword. Sy pa, Willie, het vir die Oostelike Provinsie en sy oupa (aan moederskant) vir Westelike Provinsie rugby gespeel. Sy broers Willie en Michael het altwee vir die Springbokke gespeel terwyl sy jonger broer, Jacques vir die Westelike- en Oostelike Provinsie rugby gespeel het. Carel het saam met beide broers in toetse gespeel maar die drie het nooit saam in een toets gespeel nie. Carel, Willie en Michael het egter saam vir Westelike Provinsie in die Curriebekereindstryd van 1982 teen Noord-Transvaal gespeel. Westelike Provinsie het die wedstryd met 24-7 gewen.

Rugbyloopbaan
-------------

Op skool het Carel losskakel gespeel. Hy haal die Suid-Afrikaanse Skolespan as losskakel in 1978. Slegs twee ander spelers van die 1978 Cravenweekspan word Springbokke: Jaco Reinach en Christo Ferreira. Hulle het egter nie die Skolespan gehaal nie. In 1979 speel hy senter vir Stellenbosch se onder twintig span. In 1980 speel hy senter vir Stellenbosch se eerste span en was kaptein van die SA Universiteite se onder twintig span. Hy haal die ook die Westelike Provinsie se span in die jaar, as vleuel. 

Hy word as senter gekies vir die Springbokke van 1981 wat in Nieu-Seeland en Amerika getoer het maar speel nie in een toets nie. Hy speel teen die Jaguars in 1982 en Engeland in 1984. 

Hy speel ook vir 'n Oorsese XV teen die Vyf Nasie-lande in 1986 en druk 'n fantastiese drie en speel ook teen die Kavaliers. In 1987 speel hy vir Transvaal.

Carel speel sy laaste wedstryd in 1989, die Curriebekerfinaal vir die Westelike Provinsie teen Noord-Transvaal. In die wedstryd druk hy ook sy laaste drie, wat die wedstryd gelykop laat eindig.

Gedurende 1997 was hy ook die Springbokafrigter.

Bron
----

* 30 Super Springboks. Paul Dobson. 1995. ISBN 0-7981-3411-9
Die *plates*, die streek se kenmerkende plat houtbote, word, soos hier in die klein rivierhawe Le Mazeau in Vendée, aan toeriste verhuur
'n Roeiboot en voetgangerbrug in Coulon, Deux-Sèvres
'n Historiese huis in Sansais
Die bouvalle van die Benediktyne-klooster *Abbaye de Maillezais* is teen die noordoostelike rand van die Marais Poitevin geleë. Die foto wys die abdykerk Saint-Pierre. Maillezais het omstreeks 1000 as kloostervesting op 'n kalkrotseiland in die *Golfe des Pictons* ontstaan. Dit het as skuilplek vir kunstenaars en literêre persoonlikhede gedien, onder wie François Rabelais en Théodore Agrippa d’Aubigné
Die **Marais Poitevin** [maʁɛ pwatvɛ̃] is 'n uitgestrekte moerasland in die weste van Frankryk, geleë langs die Golf van Poitou noord van La Rochelle. Oorspronklik het die moerasgebied self deel uitgemaak van die Golf van Poitou. Toe die seewater begin terugtrek het, het dit 'n moeraslandskap agtergelaat - die tweede grootste in Frankryk na Camargue in die suide en die vyfde grootste in Europa. Weens sy groot verskeidenheid natuur- en kultuurskatte is die Marais Poitevin in 2010 deur die Franse Departement van Omgewingsake aangewys as een van 18 *Grands Sites de France*.

Vanaf die 11de eeu het monnike uit die nabygeleë kloosters van Maillezais, Saint-Pierre-le-Vieux, l'Absie, Saint-Maixent en Moreilles begin om die moerasse droog te lê en die vrugbare grond vir landbou te ontsluit. Deur middel van kanale en damwalle is die streek gedreineer en water deur die rivier Sèvre Niortaise afgevoer. Die eerste landboupersele het ontstaan. Tydens die regentskap van koning Hendrik IV is die dreineringswerk geïntensiveer en Hollandse setlaars met die benodigde vakkennis en ervaring in die gebied gevestig.

Die Marais Poitevin se landskappe beslaan tans sowat 100 000 hektaar en strek oor drie départements - Vendée, Deux-Sèvres en Charente-Maritime. Naas die kusstreek, die halfdroë en die droggelegde terrein, wat ongeveer 70 persent van die totale oppervlakte beslaan, het 'n deel van die oorspronklike moerasland bewaar gebly. Dit beslaan sowat 30 persent. Onder meer vir toerismedoeleindes word na die vogtige deel met sy netwerk van kanale ook verwys as *Venise Verte* of «Groen Venesië». Sterk winterreën bring hier gereeld oorstromings.

Soortgelyke landskappe in Europa
--------------------------------

* Spreewald in die Duitse deelstaat Brandenburg

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* VIAF: 243474485
* WorldCat Identities (via VIAF): 243474485

 |
**Álava**  
**Araba**| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| Vlag | Wapen |

 |
|  |
| Land |  Spanje |
| Outonome Gemeenskap |  Baskeland |
| Hoofstad | Vitoria-Gasteiz |
| Oppervlak – Totaal |  2 963 km² |
| Bevolking – Totaal (2011) – Bevolkingsdigtheid | Gelys 41ste 322 557 110/km² |
| Parlementêre verteenwoordiging – Setels in die Spaanse Kongres – Setels in die Spaanse Senaat – Setels in die *Juntas Generales* |  4 (van 350) 4 (van 264)51 |
| President | Ramiro González (EAJ) |
| Diputación Foral de Álava |

**Álava** (Baskies: *Araba*) is 'n provinsie in Noord-Spanje in die suidelike deel van die Outonome Gemeenskap van die Baskeland en een van die tradisionele gebiede van die historiese Baskeland. Die provinsie het 'n bevolking van 322 557 en 'n oppervlak van 2 963 km².

Dit word begrens deur die provinsies Burgos, La Rioja, Navarra, Gipuzkoa, en Biskaje. Binne Álava is Condado de Treviño, 'n enklawe wat deel is van die provinsie Burgos, Kastilië en León.

Die hoofstad van Álava is Vitoria-Gasteiz (Spaans: *Vitoria*, Baskies: *Gasteiz*), wat ook as hoofstad van die outonome gemeenskap dien. Die provinsie word in sewe graafskappe (*cuadrillas*) verdeel: Añana; Ayala; Campezo; Laguardia; Salvatierra; Vitoria en Zuya.
**Marc Eugene Lottering** (gebore 4 Desember 1967) is ŉ Suid-Afrikaanse komediant van Kaapstad. Lottering is die seun van ŉ pastoor en het grootgeword in die Retreat woongebied van die Kaapse Vlakte. Nadat hy matrikuleer het, hy Drama studeer aan die Universiteit van Kaapstad, hy het sy studies gestaak om eerder ŉ regte te studeer, wat hy ook gestaak het as gevolg van sy liefde vir die vermaak.  Sy eerste opvoering was getiteld: *After the Beep* in 1997. Lottering is vir meer as 20 jaar in die vermaaklikheidsbedryf en het ook al oorsee opvoerings gedoen in Londen, Australië, Nieu-Seeland en Toronto.

In 2010 was Lottering deel van die *Bafunny Bafunny* opvoering by die Royal Albert Hall. In 2017 skryf hy ŉ musiekblyspel, met oorspronklike musiek, getiteld: *Aunty Merle the Musical*. Die uitvoering het vir drie seisoene in Kaapstad vertoon en was ook goed ontvang in 2019 in Johannesburg. In 2019 skryf hy die teks van die komedie, *Not A Musical*, wat vanaf Mei tot Junie in Johannesburg vertoon het en toe ook Kaapstad.

Vertonings
----------

Alle tekste is self deur Lottering geskryf vir sy eenmanvertonings. *From the Cape Flats with Love* (2001), *Big Stakes and Slap Chips* (2002), *Hallelujah* (2006; 2007; 2008) en *Three Wiser Men* (2008; 2009) se regie is almal behartig deur David Kramer.

* *After the Beep* (1997)
* *One Singular Sin-Sation* (1998)
* *The Fourth Wise Man* (1999)
* *That’s Mister Lottering To You* (2000)
* *From the Cape Flats with Love* (2001)
* *Big Stakes and Slap Chips* (2002)
* *Three Songs and Some Jokes* (2003)
* *Say Cheese* (2004)
* *Crash* (2004)
* *Grootbek* (2004)
* *Hallelujah* (2006; 2007; 2008)
* *Three Wiser Men* (2008; 2009)
* *Naughty Forty* (2009; 2010)
* *Robinson Crusoe and the Pirates of the Carribean* (2010)

Televisie
---------

Lottering het ook in verskeie televisieprogramme verskyn as homself waar hy meestal die aanbieding van programme behartig het. In Loitering in Jozi (2013) vertolk hy die rol van homself as akteur en sy tog om vanaf Kaapstad te trek na Johannesburg word gedokumenteer en op ŉ komiese wyse oorgedra.

* *Behind the Name*; Seisoen 1 (2007)
* *Going Nowhere Slowly*; Seisoen 4 (2003)
* *Hard Copy*; Seisoen 1 (2005)
* *Loitering in Jozi*; Seisoen 1 (2013)
* *My Story*; Seisoen 2 (2016)
* *Strictly Come Dancing*; Seisoen 6 (2013)

Persoonlik
----------

In 2010 het Lottering en sy lewensmaat van tien jaar, Anwar McKay, getrou.

Toekennings
-----------

* Vita-toekenning: Beste Akteur in ŉ komedie (2001)
* Fleur du Cap-toekenning: Beste Uitvoering in ŉ Musiekblyspel (2000)
* Fleur du Cap-toekenning: Beste Uitvoering in ŉ Musiekblyspel vir *Say Cheese* (2000)
* Cape Times Teaternominasie: Beste Akteur in ŉ Musiekblyspel (1995)

Bronnelys
---------

* 
* Geargiveer 2 Augustus 2017 op Wayback Machine
* 
* 
* 
* 
* 
* Geargiveer 5 Augustus 2019 op Wayback Machine

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* IMDb: nm2587552
* ISNI: 0000 0003 5660 7760
* VIAF: 190468470
* WorldCat Identities: lccn-no2011169876

 |
Die administratiewe stelsel van Frankryk
Die term **arrondissement** is afgelei van die Franse woord *arrondir* ("afrond") en verwys na die administratiewe onderverdeling van 'n Franse département, 'n Belgiese provinsie en 'n aantal stede in die Kanadese provinsie Quebec. In Frankryk word die term ook as 'n vertaling vir soortgelyke administratiewe verdelings van byvoorbeeld buitelandse stede soos Moskou en Wene gebruik.

Frankryk
--------

Daar bestaan 342 arrondissemente in Frankryk. Die hoofstad (Frans: *chef-lieu*) van 'n arrondissement is die onderprefektuur (Frans: *sous-préfecture*), met 'n onderprefek as hoof van die plaaslike administrasie. Die arrondissemente is verder verdeel in kantons (Frans: *cantons*), terwyl die kantons uit die verskillende munisipaliteite (Frans: *commune*, wat stede en dorpe insluit) bestaan.

Groot Franse stede soos Parys, Marseille, Bordeaux en Lyon is ook in sogenaamde kommunale arrondissemente verdeel wat administratief gelykstaan aan kantons.

België
------

België is in administratiewe opsig verdeel in geweste, provinsies, arrondissemente en munisipaliteite.

Quebec
------

'n Aantal stede in die Franstalige Kanadese provinsie Quebec is verdeel in arrondissemente. Hierdie administratiewe verdeling bestaan in Montreal, Gatineau, Quebecstad, Saguenay, Longueuil, Sherbrooke, Cookshire-Eaton, Grenville-sur-la-Rouge, Lévis en Métis-sur-Mer. Ook die eilandgroep van die Magdalene-eilande is verdeel in arrondissemente.

Bron
----

* Vertaling van die artikels *de:Arrondissement* en *fr:Arrondissement* in die Duitse en Franse Wikipedia. Die artikels is aangepas vir gebruik in die Afrikaanse Wikipedia.
**Carfo**, die **Christelike Afrikaanse Rolprent en Fotografiese Organisasie**, was ‘n filmmaatskappy onder beskerming van die NG Kerk.

Doel
----

Die doel van die firma was om met hul films voorligting aan die gemeenskap te gee, die gemeenskap te onderrig en inligting te verskaf. Sodoende moes die openbare mening gevorm word. Afrikaanstalige films deur Afrikaanssprekendes vervaardig sou help om die kulturele imperialisme van ingevoerde films uit Hollywood teen te werk.

Geskiedenis
-----------

Sedert ongeveer 1938 het die strewe bestaan om so ‘n filmhuis op die been te bring. Na aanvanklike mislukkings het ‘n groep dominees in 1947 Carfo gestig. In die begin is semi-dokumentêre films vervaardig van sterk wisselende kwaliteit. Net voor die 1960’s is begin om vollengte speelfilms te maak en het die gehalte aansienlik verbeter. Carfo se films was veral op die platteland baie gewild omdat hulle op die afgeleë klein dorpe in kerksale vertoon is. Verskeie van die films is geregisseer deur Kappie Botha.

Bekendste films
---------------

Carfo het so ‘n 40 films gemaak. Die bekendstes was

* Ek sal opstaan in 1959. Dit was Carfo se eerste vollengte film.
* Kyk na die sterre, ‘n storie geskryf deur Norval Geldenhuys, in 1960
* Die hele dorp weet, gebaseer op die roman Soekie deur Santie Grosskopf, in 1961
* Gee my jou hand, gebaseer op die roman Het van Verlangekraal deur Johann Heinrich Bekker, in 1963
* Die voortreflike familie Smit, gebaseer op die roman met dieselfde naam deur Anna M. Louw, 1965. Dit word beskou as die beste film deur Carfo vervaardig.
* Bennie-Boet, ‘n storie geskryf deur Sita, 1967
* Hulda Versteegh, M.D. met o.a. Kappie Botha in die rolverdeling, 1970 en gebaseer op ‘n roman deur C. du Plessis
* Vrou uit die nag, gebaseer op ‘n boek van Ena Murray, 1973

Lees ook
--------

* Lys van Afrikaanse rolprente

Bibliografie
------------

* Wheeler, Philippus Ferdinand: Lokale realisme in speelprente van RARO en Carfo – ‘n inhoudsontleding. Ongepubliseerde M.A.-verhandeling, Universiteit van die Oranje-Vrystaat, 1988 (scholar.ufs.ac.za)
| **Deel van 'n reeks oor die** |
| --- |
| Geskiedenis van Griekeland |
|  |
| Griekse Bronstydperk |
| Egeïes • Helladies • Sikladies • Minoïes • Miceens |
| Antieke Griekeland |
| Donker eeue • Argaïes • Klassiek • Hellenisties • Romeins |
| Middeleeuse Griekeland |
| Bisantyns • Frankies en Latyns • Ottomaans |
| Moderne Griekeland |
| s • b • w |

Die **Sikladiese** of **Kukladiese beskawing** is die Bronstydperk-kultuur van die Siklade in Griekeland, in die Egeïese See. Dit het geduur van omstreeks 3200 tot 2000 v.C.

Geskiedenis
-----------

’n Kaart van die Siklade-eilande.
’n Sikladiese idool, 1,5 m hoog (die grootste bekende voorbeeld), 2800-2300 v.C.
’n Kenmerkende Neolitiese kultuur wat elemente van Anatolië en die Griekse vasteland vermeng het, het voor 4000 v.C. in die wes-Egeïese gebied ontstaan. Argologiese vondste dui op die verwerking van koper. Elk van die Sikladiese eilande kon nie meer as ’n paar duisend mense huisves nie, hoewel modelle van hul bote wys tot 50 roeiers kon in ’n boot pas.

Toe die hoogs georganiseerde paleiskultuur van Kreta al hoe magtiger word, het die eilande onbelangrik geword – met die uitsondering van Delos, wat regdeur die Klassieke tydperk sy argaïese reputasie as ’n toevlugsoord behou het.

Dié belangrike beskawing uit die Laat-Neolitiese tot Vroeë Bronstydperk is die beste bekend vir sy skematiese plat vroue-idole wat uit die eilande se suiwer wit marmer gekerf is eeue voordat die Minoïese beskawing van die Middel-Bronstydperk in Kreta, in die suide, ontstaan het. Hierdie idole is uit grafte gesteel om te voorsien in die groot mark daarvoor sedert die vroeë 20ste eeu. Net sowat 40% van die 1 400 figure wat ontdek is, se oorsprong is bekend omdat plunderaars bewyse van die res vernietig het.

Tydperke
--------

Die chronologie van die Sikladiese beskawing word in drie hooffases verdeel: Vroeg-, Middel- en Laat-Sikladies. Dié word weer verder verdeel. Teen die einde van die Laat-tydperk (omstreeks 2000 v.C.) was daar ’n vermenging van die Sikladiese en die Minoïese kultuur.

Die verskillende fases lyk soos volg:

* Vroeg-Sikladies I
* Vroeg-Sikladies II
* Vroeg-Sikladies III
* Middel-Sikladies I
* Middel-Sikladies II
* Middel-Sikladies III
* Laat-Sikladies I
* Laat-Sikladies II
* Laat-Sikladies III
**Carel Pieter Cronje de Wet** (25 Mei 1924 – 22 Mei 2004) was 'n Suid-Afrikaanse politikus, dokter, diplomaat en lid van die Nasionale Party.

De Wet was burgemeester van Vanderbijlpark (1950–1952), toe LP vir dieselfde dorp (1953–1964) voordat hy LP vir Johannesburg-Wes (1967–1972) geword het. Hy was 3 keer die Ambassadeur van Suid-Afrika na Londen (1964 - 1967/1972 - 1977/1983), en ook minister van Mynwese (1967–1972) en gesondheid (1968–1972) in die kabinet van John Vorster.

Lewensloop
----------

Carel de Wet is in 1924 in die provinsie Oranje-Vrystaat gebore. Hy was 'n kleinseun van die boeregeneraal Christiaan de Wet. Hy het medies studeer aan die Universiteit van Pretoria en die Universiteit van die Witwatersrand voordat hy hom in Boksburg gevestig het as dokter en daarna in die distrik Vereeniging-Vanderbijlpark waar hy vir die mynbedrywe gewerk het.

Nadat hy as burgemeester van Vanderbijlpark en parlementslid gedien het, word hy aangestel as Suid-Afrikaanse ambassadeur in Londen onder die regering van Hendrik Verwoerd.

Hy is na Pretoria teruggeroep deur premier John Vorster wat hom in die Ministerie van Beplanning, Gesondheid en Mynwese aangestel het. In 1972 het hy sy diplomatieke loopbaan as ambassadeur in Londen hervat.