Die **Piaggio P.180 Avanti** is 'n Italiaanse besigheidspassasiersvliegtuig met dubbele turboskroef-enjins gemonteer in die stootkonfigurasie. Daar is plek vir tot nege mense in 'n kajuit onder druk en dit kan deur een of twee vlieëniers gevlieg word. Die ontwerp bestaan uit 'n drie-oppervlakopstelling, met 'n klein voorvlerk en 'n konvensionele stert- sowel as 'n hoofvlerk, met die hoofvlerksparre agter die passasierskajuitgebied geplaas.

Ontwikkeling
------------

Piaggio P.180 Avanti II empennage en deltavinne (net een is sigbaar)
Avanti II stuurkajuit
Let op die skoon konfigurasie.
In die 1980s het 'n golf van nuwegenerasie-vliegtuie, wat ontwikkel is om Fortune 500-kliënte te lok, gesorg dat Piaggio se Avanti en Beech Aircraft Corp. se soortgelyke Starship ontwerp is. Ingenieurstudies vir die vliegtuig wat uiteindelik *Avanti* genoem sou word, het in 1979 begin en ontwerpe is in 1980 en 1981 in windtonnels in Italië en die Verenigde State getoets, uitgevoer deur professor Jan Roskam van die Universiteit van Kansas (met behulp van Wichita State University se windtonnel en Boeing se transoniese windtonnel in Seattle) 

Piaggio se hoofingenieur, Alessandro Mazzoni,  het die Avanti-ontwerp in 1982 laat patenteer. Vanaf 1983 het Gates Learjet met Piaggio saamgewerk om 'n romp vir die nuwe vliegtuig te ontwikkel. Learjet se ontwerpinvloed kan gesien word in die steil geharkeerde voorruit en die twee groot ventrale deltavinne onder die stert. By hoë aanvalshoeke bied hierdie deltavinne 'n neus-afwaartse steekmoment en help om 'n potensiële stolling te vermy, en hulle verhoog stabiliteit in vlug deur die swaai en romprol te demp.

Die eerste 12 rompe is vervaardig in Wichita, Kansas, met H & H Parts en Plessey Midwest, en daarna na Italië gevlieg vir finale montering.  Avanti Aviation Wichita se geld het in 1994 opgeraak; die projek het gekwyn totdat 'n groep beleggers onder leiding van Piero Ferrari in 1998 betrokke geraak het. Die 100ste vliegtuig is in Oktober 2005 afgelewer en die 150ste in Mei 2008. Piaggio het berig dat die Avanti- en Avanti II-vloot vanaf Oktober 2010 meer as 500 000 vliegure aangeteken het.

’n Verbeterde **Avanti II** het in November 2005 Europese en Amerikaanse sertifisering verwerf. Ses maande later is 70 vliegtuie bestel, insluitend 36 deur Avantair. Avanti II het in 2011 tipegoedkeuring vir Rusland ontvang. Die Avanti II het opgegradeerde Pratt &amp; Whitney Canada PT6A-66B turboskroefenjins gehad en vlieg ongeveer 18 km/h vinniger, met beter brandstofverbruik; en 'n splinternuwe "glaspaneel" avionika-suite van Rockwell Collins verminder kajuit-rommel.  Benewens koers-, houding- en navigasie-inligting, voeg platpaneel kleur vloeibare kristalskerms botsingvermyding (TCAS), grondnabyheid (TAWS) en intydse grafiese weeruitbeelding by. 

Die Avanti word bemark as vinniger as ander turboskroewe en baie middelslag-stralers, met kostedoeltreffendheid tot soveel as 40 persent beter as markmededingende stralers, as gevolg van laer sleur en 'n laer brandstofverbrandingstempo.   Aangedryf deur dieselfde Pratt & Whitney Canada PT6A-66-enjins as die Beech Super King Air 200, is die Avanti II 100 knope vinniger as daardie model.  Die tydskrif *Flying* het die Avanti in 2014 as die "Vinnigste Siviele Tweeling-turboskroef" beoordeel, en gesê "Avanti se spoed is redelik op gelyke voet met Cessna se M2, terwyl dit meer spasie en 'n laer bedryfskoste bied." 

Nadat dit die eerste keer in 2013 gevlieg het, het die P.1HH UAV-prototipe in Mei 2016 naby Sicilië neergestort na 100 uur se vlugtoetse; 'n tweede prototipe het in Julie 2017 gevlieg voordat twee ander aangesluit het.  Die eerste Avanti EVO wat by die nuwe $150 miljoen-fabriek by die Albenga-lughawe vervaardig is, is in 2016 afgelewer, een jaar nadat produksie van sy vorige Genua Cristoforo Colombo-lughawe-aanleg verskuif is. 

Op 22 November 2018 het Piaggio Aerospace in ontvangs geneem nadat hy homself insolvent verklaar het aangesien sy herstruktureringsplan misluk het. Ná die finansiële krisis van 2007–2008 het 'n belangrike Amerikaanse fraksionele klant bankrot gegaan en P.180 Evo-verkope het van 'n 2008-piek van 30 aflewerings tot net drie in 2018 gedaal. Teen November 2018 is geen P.1HH's aan die VAE gelewer nie en die Italiaanse Ministerie van Verdediging se € 766 miljoen ondersteuning vir die P.2HH-program is gevries, aangesien populistiese koalisievennoot Five Star Movement sosiale programme bo verdedigingsbesteding geprioritiseer het. 

Op 21 Junie 2019 het die Italiaanse regering hom verbind tot € 716 miljoen in bestellings om die besigheid aantrekliker te maak vir 'n potensiële koper: € 260 miljoen van die ministerie van verdediging vir nege nuwe Avanti Evos, plus 'n opgradering van 19 vroeëre vliegtuie; €200 miljoen vir enjinonderhoud; €160 miljoen vir die P1HH HammerHead-sertifisering voltooiing en ten minste een stelsel (twee vliegtuie en een grondstasie) verkryging; en €96 miljoen vir logistieke ondersteuning. Terwyl die transaksies later goedgekeur behoort te word, is twee vliegtuie in 2019 afgelewer. Drie nie-bindende blyke van belangstelling om die vliegtuigbesigheid te koop is ontvang, 10 vir die enjinbesigheid en 26 vir die hele maatskappy. Die amptelike tender vir die verkoop van Piaggio Aerospace sou na die somer van 2019 begin.

Teen Desember 2020 het die vloot een miljoen vliegure verbygesteek, 246 vliegtuie is vervaardig, waarvan 213 in diens is: 96 in Europa, 95 in die Amerikas, 18 in Asië-Stille Oseaan, en vier in Afrika en die Midde-Ooste.

Ontwerp
-------

 Foto toon die voortdurend wisselende kurwe van die rompdwarssnit en voorste vlerk
Kajuit
Die Avanti se teenroterende turboskroefenjins is op 'n middelslag, hoë-aspekverhoudingvlerk geplaas wat net agter die kajuit geleë is. Die drie-oppervlak ontwerp bevat beide 'n T-stert en 'n paar klein, vaste voorvlerke met effense anhedrale en landingsflappe. Op die Avanti II ontplooi hierdie flappe outomaties in ooreenstemming met die hoofvlerkflappe. Dit verminder die las op die stertvlak, selfs wanneer die flappe ontplooi word, deur die afwaartse moment wat geskep word deur die ontplooiing van die hoofvlerkflappe te verminder. Dit laat weer toe dat die grootte van beide die stertvlak en die hoofvlerk verminder word.  Hierdie spesifieke drie-lig-oppervlak-konfigurasie is in 1982 gepatenteer. 

Die kajuit-dwarssnit wissel voortdurend oor die lengte van die vliegtuig; die vorm benader 'n NACA-vliegbladgedeelte, en die stadig veranderende kurwe help om laminêre vloei aan die voorkant van die romp te verleng. Piaggio beweer dat die romp tot 20% van die Avanti se totale hysbak bydra, met die voor- en agtervlerk wat die oorblywende 80% verskaf. As gevolg van die ongewone rompvorm is die middelkajuit aansienlik wyer as die kajuit. Die voorste en agterste vleuels is pasgemaakte gedeeltes wat ontwerp is deur Jerry Gregorek  van Ohio State University se Lugvaart- en Ruimtevaartnavorsingslaboratorium om 'n sleur-verminderende 50% laminêre vloei op kruishoogte te bereik. Die maatskappy beweer die algehele ontwerp van die P180 Avanti II stel die vlerk in staat om 34% kleiner te wees as op konvensionele vliegtuie. 

Die Piaggio P.180 Avanti het 'n seevlak standaard-dag maksimum bruto massa opstygafstand van 869 meter en 'n landingsafstand van 762 meter. 

Aflewerings was op 'n hoogtepunt van 30 in 2008, maar slegs 2 in 2013.