recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |
| --- |
| **Satyagraha Huis** |
| 'n Beeld van die museum. |
| Die Kraal |
| 

---

 |
| Ander name | Gandhi Huis |
| Plek | Johannesburg |
| Land | Suid-Afrika |
| Openingsjaar | 1 Januarie 2007 |
| Tipe museum | Geskiedkundige museum |
| Webtuiste | *www.satyagrahahouse.com* |

Die **Satyagraha Huis**, algemeen bekend as die **Gandhi Huis**, is 'n museum en gastehuis in Johannesburg. Die huis, waar hy tussen 1908 en 1909 gewoon het, het aan Mahatma Gandhi behoort. Dit word beskou as deel van Johannesburg se kultuurhistoriese erfenis. Satyagraha beteken "volhouding by die waarheid". Die huis is deur argitek Hermann Kallenbach vir homself en Gandhi ontwerp.

Geskiedenis
-----------

Gandhi, Sonia Schlesin (Gandhi se sekretaris), Hermann Kallenbach
Plate
Gandhi het 21 jaar in Suid-Afrika gewoon – van 1893 tot 1914, en het daartydens Indië en Groot-Brittanje besoek. Gandhi het volgens seker bronne die eerste keer bewus geword van rasse-diskriminasie in Suid-Afrika toe hy by Pietermaritzburg se spoorwegstasie gearresteer is omdat hy in 'n treinwa gery het wat vir blankes gereserveer was.

In 1904 het Gandhi Hermann Kallenbach, 'n Duitse Joodse argitek, ontmoet, wat in 1896 in die land aangekom het. In 1907 het Kallenbach 'n huis ontwerp, op twee plaaslike rondawels gebaseer, maar gebou volgens Europese boumetodes. Dit word die Kraal genoem.

Die huis het stalle en 'n tennisbaan gehad, maar Gandhi en Kallenbach het 'n lewe van meditasie en onthouding gelei. Gandhi het in 'n solderkamer gebly, wat hy met 'n leer bereik het, maar hy en Kallenbach het 'n kombuis gedeel en hulle gaste in die woonkamer onthaal. Die huise het nie deure tussen hulle gehad nie, sodat dit nodig was om een huis te verlaat om die ander binne te gaan. Kallenbach se lewe is ingrypend verander deur die tyd wat hulle saam deurgebring het, en hy het sy persoonlike uitgawes gesny tot 'n tiende van wat dit was. Nadat hulle die huis in 1909 verlaat het, het dit verskeie eienaars gehad voordat dit in 2009 deur die Franse reismaatskappy Voyageurs du Monde bekom is, ten spyte van die feit dat die Indiese regering dit wou koop om dit as 'n Indiese nasionale monument te bedryf. Die Franse maatskappy het dit gerestoureer, en dit in 2011 as 'n gastehuis aan die publiek oopgestel.

Die museum word deur Lauren Segal bedryf; sy bestuur ook ander museums, insluitende die Apartheidsmuseum.
Dorpie in die Kaprivistrook.
Die Kaprivistrook.
Die **Kaprivistrook** is 'n 30 km breë strook land in Afrika tussen Angola en Botswana wat aan Namibië behoort. Sedert 1990 val die Kaprivistrook in twee Namibiese streke: die westelike helfte lê in die Kawangostreek, terwyl die oostelike helfte in die Sambesistreek is. Die strook begin in die noordooste van die land op die 21ste graad oosterlengte en strek 450 km na die ooste tot die punt waar die Choberivier van die Zambezirivier aftak. Die strook grens in die noorde aan Angola en Zambië en in die suide aan Botswana. Die Okavangorivier vloei deur die westelike deel van die Kaprivistrook.

Geskiedenis
-----------

Die Duitse kanselier Leo von Caprivi, na wie die plek genoem is.
Die Kaprivistrook is na die Duitse kanselier Leo von Caprivi genoem. Von Caprivi het die gebied in 1890 by Duits-Wes-Afrika gevoeg in 'n ruiltransaksie met die Verenigde Koninkryk. Dit het Duitsland toegang tot die Zambezirivier en 'n roete na Suider-Afrika se ooskus, waar die Duitse kolonie Tanganjika geleë was, gegee. Die oordrag was 'n deel van die Helgoland-Zanzibar-verdrag, waarvolgens Duitsland sy belang in Zanzibar geruil het vir die Kaprivistrook en die Helgoland-eiland in die Noordsee.

Namibië en Botswana het 'n langdurige geskil oor die suidelike grens van die Kaprivistrook na die Internasionale Hof van Justisie verwys. Die kern van die gebiedsgeskil gaan oor die eienaarskap van die Choberivier. Die uitkoms van die geskil sou bepaal of 'n groot eiland, bekend as Kasikili (Namibië) of Seddudu (Botswana) onderskeidelik, in Namibië se nasionale grondgebied val. Die regering van Botswana beskou die eiland as 'n integrale deel van die Chobe Nasionale Park. Daarenteen beskou die Namibiese regering en baie inwoners van die Kaprivistrook die eiland as deel van die oorspronklike Duits-Britse ooreenkoms. Geslagte van die Kaprivistrook se inwoners het dit vir seisoenale weiding, rietinsameling en as 'n begraafplaas gebruik. In Desember 1999 het die Internasionale Hof van Justisie beslis dat die middelpunt van die Choberivier en daarom die internasionale grens, na die noorde van die eiland lê, en dat die eiland deel vorm van Botswana.

Kaart van die nasionale parke in Namibië. Parke genommer #8, 9, 10 en 11 lê in die Kaprivistrook.

Nasionale Parke
---------------

Die Kaprivistrook bestaan tans grotendeels uit natuurparke:

* Die klein Popa-valle Park is by die watervalle van Popa in die Okavangorivier (#8 op kaart).
* Die 204 km lang gedeelte tussen die Okavango- en Kwandoriviere vorm die Bwabwata Nasionale Park en die Mahango Wildpark (#9 op kaart).
* Die Mudumu Nasionale Park is langs die Kwandorivier (#10 op kaart).
* Die moerasagtige en deurgaans moeilik begaanbare Mamili Nasionale Park is geleë tussen die Kwando- en Linyantiriviere (#11 op kaart).
Die LGBT-vlag van Bhoetan.
Moontlike tronkstraf staar **lesbiërs, gays, biseksuele en transgenders** (LGBT-mense) in Bhoetan in die gesig. Homoseksualiteit is onwettig in die land. Seksdade tussen mense van dieselfde geslag (al is dit met wedersydse toestemming en in privaatheid) is strafbaar met ’n tronkvonnis van tussen ’n maand en korter as ’n jaar.

Min geweld of vervolging kom voor, hoewel baie Bhoetanese onbewus is daarvan dat LGBT-mense bestaan. Namate Bhoetan meer aan die buitewêreld blootgestel word, het LGBT-mense uit die kas begin kom en sigbare bymekaarkomplekke gevestig. Gevolglik is houdings onder die algemene publiek aan die verander.

Sommige lede van Bhoetan se parlement het in die openbaar ’n beroep gedoen dat die wette verander word. Op die oomblik is daar geen wettige erkenning van selfdegeslagpaartjies nie.

Lewensomstandighede
-------------------

Onkunde oor homoseksualiteit is algemeen weens stereotipes in die kultuur. Die Bhoetanese het nie die Westerse idee van homo- en heteroseksualiteit nie. Daar is al na hulle verwys as ’n openlik biseksuele gemeenskap, maar dit word betwis.

Meer vroue as mans maak hul seksuele oriëntasie bekend. Daar is kulturele en tradisionele struikelblokke vir mense wat aanvaarding soek. Volgens ’n studie van 2016 het meer as 42% van die land se transgender vroue en 23% van die gay en biseksuele mans al meer as een keer probeer selfmoord pleeg.

Boeddhisme, die land se hoofgodsdiens, veroordeel nie homoseksualiteit nie. In 2015 het Dzongsar Khyentse Rinpoche, die mees vooraanstaande Boeddhiste-onderwyser, gesê seksuele oriëntasie het niks te doen met wie verligting bereik en wie nie. Hy het verder gesê Bhoetanese moenie net gay mense verdra nie, maar hulle repekteer.

Die *Bhutan Observer*, een van die land se weekblaaie, het ’n aansienlike aantal artikels oor LGBT-kwessies geskryf wat heelwat reaksie ontlok het – in so ’n mate dat dit die artikels is waarop die meeste kommentaar gelewer word op die koerant se webtuiste. Die regeringgesteunde koerant *Kuensel* het intussen na gays as die "derde geslag" verwys in ’n artikel waarin MIV-programme vir gay mans bespreek is.

Die Internasionale Dag teen Homofobie, Transfobie en Bifobie is in 2016 die eerste keer in Bhoetan gehou. Die Verenigde Nasies se kantore in die land het ’n videoveldtog geloods om die regte van LGBT-mense te verdedig en die Bhoetanese Kuen-Nyam-party het hul steun vir LGBT-regte uitgespreek.

’n Selfdegeslagpaartjie wat in 2018 hul verhouding openbaar gemaak het, het gesê hul familie en vriende aanvaar hulle ten volle.

### Openbare mening

Een van die eerste peilings in Bhoetan, in 2013, oor homoseksualiteit het die volgende resultate opgelewer: Altesaam 60% van die respondente het geglo homoseksualiteit is immoreel en 40% het gemeen dit moet aanvaar word en dat gays beskerm moet word teen diskriminasie en gevaar. Daar was egter net 150 deelnemers en almal was van dieselfde gebied – die geldigheid van die peiling is dus nie ’n weerspieëling van die hele bevolking se mening nie.
**Sensu** is ’n Latynse woord wat "in die sin van" beteken. Dit word op ’n paar terreine gebruik, onder meer biologie, geologie, taalkunde en die reg. Dit verwys gewoonlik na hoe streng of losweg ’n uitdrukking gebruik word om ’n sekere begrip oor te dra.

Gebruik
-------

Die fases waarin dit gebruik word, is **sensu stricto** ("in die eng sin", afgekort as s.s.), **sensu lato** ("in die breë sin", afgekort as s.l.) en **sensu amplo** ("in die algemene sin", soortgelyk aan sensu lato).

As dit van toepassing is, kan die vergelykende of oortreffende trap gebruik word om "meer" en "mees" aan te dui. Sensu stricto word dan sensu strictiore ("in die enger sin") en sensu strictissimo ("in die engste sin").

Betekenisse van die woord "sensu"| Basies | Vergelykend | Oortreffend | Betekenis |
| --- | --- | --- | --- |
| sensu stricto | sensu strictiore | sensu strictissimo | in die eng/enger/engste sin |
| sensu lato | sensu latiore | sensu latissimo | in die breë/breër/breedste sin |
| sensu amplo | sensu ampliore | sensu amplissimo | in die algemene/algemener/algemeenste sin |
|

Huidige definisies van die planteryk, Plantae, wys hoe die woorde op ’n biologiese grondslag gebruik kan word. Een definisie van Plantae is dat dit bestaan uit alle Viridiplantae (groen plante), alle Rhodophyta (rooi alge) en alle Glaucophyta (mikroskopiese varswateralge). ’n Enger definisie sluit die Rhodophyta en Glaucophyta uit en die groep word dan genoem "Plantae sensu stricto". ’n Nog enger definisie sluit groen alge uit en laat net landplante oor; die groep sal in dié sin "Plantae sensu strictissimo" genoem word. Indien van toepassing, gebruik sommige skrywers ook terme soos "sensu non strictissimo", dus "nie in die engs moontlike sin nie".

Nog ’n algemene gebruik is om dit voor ’n mens se van te gebruik. Dan beteken "sensu Smith" "in die sin soos gebruik of bedoel deur Smith".
**Verworwe immuniteitsgebreksindroom** (**vigs**) (Engels: *Aids*), as gevolg van 'n besmetting met die menslike immuniteitsgebreksvirus (MIV), is 'n sindroom wat die immuunstelsel aanval en geleidelik vernietig. Pasiënte met 'n verswakte immuunstelsel is uiters vatbaar vir sekondêre (of opportunistiese) infeksies, en 'n bepaalde kombinasie van hierdie infeksies word as die sindroom vigs gedefinieer.

'n Elektronmikrogram van MIV-1 wat besig is om vanuit 'n gekultiveerde limfosiet te bloei
MIV-infeksies word meestal deur seksuele omgang oorgedra, alhoewel die eerste vigslyers in Afrika die virus, wat oorspronklik net by ape voorgekom het, vermoedelik deur die vertering van aapvleis opgedoen het.

Tans is daar geen medisyne om vigslyers te genees nie, tog het die behandeling van MIV-positiewe lyers met 'n kombinasie van antiretrovirale middels hul lewenskwaliteit verbeter, en kan die aanvang van vigs deur bepaalde middels uitgestel word.

Vigs is die eerste maal in 1981 in die Verenigde State as 'n nuwe siekte geïdentifiseer. Aanvanklik doen veral homoseksuele mans, dwelmverslaafdes en hemofilie-lyers die siekte op.

Vigs skep groot probleme in gebiede waar 'n kombinasie van bepaalde faktore optree, soos byvoorbeeld die hantering van seksualiteit as 'n taboe-gelaaide onderwerp waarmee mense nie graag vrylik wil omgaan nie; sorgeloosheid ten opsigte van seksuele omgang, maar ook seksuele verdrukking van vroue en minderheidsgroepe soos gay mans wat aanleiding gee tot die afwysing van moontlike veiligheidsmaatreëls (onder meer veiliger seks en die gebruik van kondome); prostitusie; veelvuldige, anonieme seksuele omgang; armoede; onhigiëniese toestande en regerings wat nie oor die finansiële middele of die politieke wilskrag beskik om geskikte maatreëls teen die uitbreiding van die siekte te tref nie.

Suid-Afrika is een van die lande waar hierdie kombinasie van nadelige faktore tot 'n vigspandemie gelei het, en volgens skattings is vyf miljoen Suid-Afrikaners tans met die MI-virus besmet.

Invloed op die ekonomie
-----------------------

*Die hoofartikel vir hierdie afdeling is: Invloed van vigs op die ekonomie.*
Wêreldwye verspreiding van MIV en vigs onder jong volwassenes (15–49) volgens lande in 2009:

   Geen data

   <0,1%

   0,1–0,5%

   0,5–1%

   1–5%

   5–15%

   15–50%

Die effekte wat vigs op ondernemings en op die ekonomie het, is baie kompleks.

Sommige ondernemings word meer ernstig deur die epidemie geraak. Sekere werkers soos trekarbeiders in die landboubedryf en mynbou kan byvoorbeeld maklik vervang word indien hulle sou sterf. Indien hierdie werkers nie baie belangrik vir die onderneming is nie, sal die betrokke sektor nie baie skade lei nie.

In ander sektore kan die situasie heelwat anders daar uitsien. Ondernemings in ander sektore kan baie ernstig geraak word, self al is daar 'n lae voorkoms van vigs. Indien die werkers by afsterwe moelik is om te vervang, kan dit ernstige gevolge vir die onderneming inhou. Die finansiële sektor is 'n voorbeeld hiervan omdat dit spesialisvaardighede van werknemers verg. Hierdie sektor het baie hoogs opgevoede en ervare werknemers in belangrike posisies.
Palazzo Venezia
Die **Palazzo Venezia** (ook bekend as ***Palazzo di Venezia*** of ***Palazzo Barbo***) is 'n paleis in die Italiaanse hoofstad Rome, geleë aan die weskant van besige plein Piazza Venezia waaraan dit sy naam verleen het. Oorspronklik as een van die eerste Renaissance-paleise in Rome tussen 1455 en 1467 opgerig in opdrag van die Venesiaanse kardinaal Pietro Barbo, wat in 1465 as pous verkies is en die naam Paulus II aanvaar het, het dit 'n tyd lank as pouslike residensie gedien. Later was die paleis in besit van die Republiek Venesië en het as ampsetel van die Venesiaanse ambassadeur by die Heilige Stoel gedien. Ná die ontbinding van die Republiek Venesië was die Oostenrykse monargie se ambassade hier gesetel.

Nadat die Palazzo Venezia tydens die Eerste Wêreldoorlog deur die Italiaanse staat gekonfiskeer is, het dit vanaf 1929 tot 1943 as fascistiese hoofkwartier en ampsetel vir die Italiaanse staatshoof (*duce*) Benito Mussolini gedien wat hier op 'n balkon sy befaamde toesprake aan die Romeine gehou en op 10 Junie 1940 Italië se toetreding tot die oorlog teen die Verenigde Koninkryk en Frankryk geproklameer het.

Tans huisves die paleis 'n museum wat aan sy geskiedenis gewy is, die *Museo di Palazzo Venezia*, die nasionale kunsbiblioteek *Biblioteca di Archeologia e Storia dell’Arte*, die Nasionale Instituut vir Argeologie en Kunsgeskiedenis (*Istituto Nazionale di Archeologia e Storia dell’Arte*) asook die hoofkantoor van die Italiaanse staatsmusea in die administratiewe streek Latium (*Lazio*).

Navorsing oor die versameling van beeldhouwerke in die Palazzo se museum is tussen 2008 en 2010 gedoen as deel van 'n projek wat deur die Getty-stigting te Los Angeles befonds en in boekvorm gepubliseer is.
**Eksperimentele musiek** is 'n aantal soorte musiek wat wegbreek van die gewone idees van wat musiek eintlik behoort te wees. As sodanig vorm dit 'n subvorm van wat algemeen na verwys word as die avant-garde, 'n innovasie wat hom vanaf die begin van die 20ste eeu in alle kunsvelde, insluitend musiek, gemanifesteer het.

Die komponis Arnold Schoenberg word allerweë beskou as die een wat hierdie tendens aan die begin van die 20ste eeu begin het. Van die mense wat hierdie musiekstyl voortgesit het, is Igor Stravinsky, Arthur Honegger, Alban Berg en Karlheinz Stockhausen. 'n Paar dekades later het die Amerikaner John Cage seker gemaak eksperimentele musiek as 'n genre word ernstig opgeneem.

Eienskappe
----------

Soos met ander kunsstyle wat die grense van ’n genre verskuif, is daar min konsensus – selfs nie onder praktisyns nie – oor wat die grense van eksperimentele musiek is. Aan die een kant is dit 'n uitbreiding van tradisionele musiek, wat onkonvensionele instrumente, gewysigde instrumente, scordatura, geraas, klank, en ander innoverende elemente by bestaande stukke voeg. Aan die ander kant is daar optredes en opnames wat die meeste luisteraars nie eens as musiek sal beskou nie.

Sommige vorme van eksperimentele musiek gebruik ook alternatiewe vir die tradisionele vorme van musieknotasie.

Kringbuiging is 'n eksperimentele vorm van elektroniese musiekmaak. Deur kortsluitings in elektroniese velde te maak, kan spesiale klankvervormings voorkom. Die Japannese Toshimaru Nakamura speel  byvoorbeeld 'n musikale klankbord op hierdie manier.

Bronne
------

* Anon. n.d. "Avant-Garde » Modern Composition » Experimental". AllMusic
* Bateman, Shahbeila. n.d. "Biography of Yoko Ono". Website of Hugh McCarney, Communication Department, Western Connecticut University. (Accessed 15 February 2009)
* Blake, Michael. 1999. "The Emergence of a South African Experimental Aesthetic". In *Proceedings of the 25th Annual Congress of the Musicological Society of Southern Africa*, edited by Izak J. Grové. Pretoria: Musicological Society of Southern Africa.
* Boulez, Pierre. 1986. "Experiment, Ostriches, and Music", in his *Orientations: Collected Writings*, translated by Martin Cooper (musicologist)

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* NKC: fd1023751

 |
Die Nasionale Biblioteek van Israel.
Die **Nasionale Biblioteek van Israel** (Hebreeus: הספרייה הלאומית, *HaSifria HaLeumit*; Arabies: المكتبة الوطنية في إسرائيل; **NLI**), voorheen die **Joodse Nasionale en Universiteitsbiblioteek**; בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי, *Beit Ha-Sfarim Ha-Le'umi ve-Ha-Universita'i*), is ’n biblioteek wat gewy is aan die versameling van kultuurskatte van Israel en die Joodse erfenis. Dit bevat meer as 5 miljoen boeke en is geleë op die Givat Ram-kampus van die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem.

Die biblioteek besit die wêreld se grootste versameling Hebraïca en Judaïca, onder meer baie skaars en unieke manuskripte en artefakte.

Die biblioteek se doel is om afskrifte te maak van alle materiaal wat in Israel gepubliseer is, in enige taal; alle publikasies oor Israel, Judaïsme en die Joodse volk, in enige taal, in enige land ter wêreld; en alle materiaal wat gepubliseer is in Hebreeus of enige tale wat in die Joodse diaspora gepraat word, soos Jiddisj en Ladino.

Kragtens wet moet twee afskrifte van alle gedrukte materiaal wat in Israel gepubliseer word, in die biblioteek geberg word. Die wet is in 2001 aangepas om oudio- en video-opnames asook ander niegedrukte media in te sluit. Baie van die manuskripte is ingeskandeer en is nou op die internet beskikbaar.
**Len Taunyane** ([lɪn tauˈɲanɪ] 1880's – na 1904) was 'n Suid-Afrikaanse baan- en veldatleet wat aan die Olimpiese Somerspele 1904 aan die mansmaraton deelgeneem het, en was dus een van die eerste twee swart Afrikane wat aan die moderne Olimpiese Spele deelgeneem het.

Vroeë lewe
----------

Taunyane was 'n lid van die Tswana-volk en 'n veteraan van die Tweede Vryheidsoorlog, nadat hy as 'n boodskapper gedien het. 'n Foto wat tussen 1900 en 1902 geneem is, wys hom as 'n krygsgevangene op Saint Helena. Min is andersins oor sy lewe bekend. Taunyane was moontlik ook 'n student aan die Universiteit van die Vrystaat. Hy het in 1904 na die VSA gereis om aan die Boereoorlog-toonstelling by die St Louis Wêreldtentoonstelling te verskyn. Daar het hy twee keer per dag deelgeneem aan heruitvoerings van die Slag van Colenso en die Slag van Paardeberg.

Taunyane (tweede van links) as krygsgevangene op Saint Helena, ongeveer 1900.

1904 Maraton
------------

Die 1904-maraton was 'n grootliks informele byeenkoms, wat op 'n ongeskikte baan en oor paaie so stowwerig gehardloop het dat dit baie van die atlete laat ineenstort het. Taunyane het op die nippertjie as 'n Zoeloe (hy was 'n Tswana nie 'n Zoeloe nie) vir die wedloop ingeskryf en het dus nie formeel Suid-Afrika verteenwoordig nie wat eers in 1910 as Unie van Suid-Afrika tot stand gekom het. Daar is na hom verwys as "Len Tau" of "Lentauw" deur amptenare wat nie sy naam kon uitspreek nie.

Taunyane het waarskynlik kaalvoet gehardloop en in die negende plek uit 'n veld van 32 en 14 geëindig. Dit was 'n teleurstelling, aangesien baie waarnemers seker was dat Taunyane beter kon gedoen het as hy nie byna 'n myl van koers af gejaag is deur aggressiewe honde nie.

Niks is bekend van Taunyane se latere lewe nie.
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Vrywaring: Die mediese inligting verskaf op Wikipedia dien slegs as 'n riglyn en dra geen waarborg van feitelike korrektheid nie. Enige vrae of klagtes oor u persoonlike gesondheid behoort na 'n dokter verwys te word.* |

**Simetikoon** is 'n mondelingstoegediende anti-skuimmiddel wat gebruik word om opgeblaasdheid en ongemak of pyn wat veroorsaak word deur oormatige gas in die maag of ingewande te verminder. Die gas is hoofsaaklik ingeslukte lug, asook klein hoeveelhede waterstof en metaan.

Simetikoon is 'n mengsel van polidimetielsiloksaan en gehidreerde silikagel. Simetikoon is 'n anti-skuimmiddel wat die oppervlakspanning van gasborrels verminder, wat hulle in groter borrels in die maag laat saamsmelt, wat dan makliker gepasseer kan word. Simetikoon verminder of verhoed nie die vorming van gas in die spysverteringskanaal nie, maar verhoog eerder die tempo waarteen dit die liggaam verlaat. Simetikoon kan egter die pyn wat veroorsaak word deur oormatige gas in die ingewande verlig deur 'n vermindering van skuim, wat veroorsaak dat winderigheid makliker opgebreek word. 

Simetikoon word nie deur die liggaam in die bloedstroom geabsorbeer nie, en is dus relatief veilig. Volgens verslae van die "National Institutes of Health" (NIH) is daar gewoonlik geen newe-effekte indien simetikoon soos aangedui geneem word nie. Hoewel simetikoon ook aanbeveel word as 'n behandeling vir koliek by babas, het ewekansigkontroleerde proewe nie bewys dat simetikoon effektief is vir hierdie gebruik nie. Ten spyte van die tradisionele standpunte oor die onderwerp, blyk dit dat koliek nie deur ingewandsgas veroorsaak word nie.
Posseël wat as propaganda vir perestroika gebruik is.
**Perestroika** (Russies: перестройка; "herstrukturering", letterlik "verbouing" of "rekonstruksie") was die hervormingspolitiek van Gorbatsjof, wat plaasgevind het tydens die twaalfde vyfjaarplan van die Sowjet-Unie. Gorbatsjof, die eerste in 'n generasie USSR-leiers sedert die terreur van Stalin, het in 1985 gepoog om die stagnerende Sowjet-Unie weer op dreef te kry deur *glasnost*, d.w.s. openheid, asook *perestroika*, d.w.s. staatkundige en ekonomiese hervorminge.

Dit word deur Gorbatsjof beskryf in sy boek *Perestroika* (oorspronklike titel: *Перестройка и новое мышление (Perestroïke i novoi mysjlenii)* – "Oor herstrukturering en nuwe denke") wat 1987 verskyn het. Gorbatsjof het die *perestroika*-konsep gekoppel aan die konsep *glasnost*, oftewel openheid. Glasnost en perestroika kon egter nie die ineenstorting van kommunisme in die Sowjet-Unie verhoed nie.

Perestroika was 'n politiek wat gebaseer is op verdere ontwapening en die veranderinge wat dit vir die Oos-Europese kommunistiese wêreld meegebring het, terwyl die belange van die Sowjetvolk as leidraad gedien het. Sekondêre beweegredes was die "herontdekking" van onder meer sosialisme, die idees van Lenin en die Oktoberrewolusie van 1917.

Met Gorbatsjof as sekretarisgeneraal van die Kommunistiese Party, het die Sowjet-Unie toenadering tot die westerse wêreld gesoek, en het vir hulself 'n sleutelrol in Europa gesien, mits dit tot 'n duidelike Pan-Europese politiek sou ontwikkel.
Die **Sint Matthéüskerk** (Deens: *Sankt Matthæus Kirke*) is die oudste en grootste kerk in die Vesterbrodistrik van Kopenhagen, Denemarke.

Geskiedenis
-----------

Die sloping van Kopenhagen se vestingwerke was 'n lang en uitgerekte proses. Toe 'n wet in 1868 uiteindelik die eienaarskap van die vesting laat vaar en die versperrings in die gebied net buite hierdie strukture ophef, het nuwe woonbuurtdistrikte buitekant die vier voormalige stadspoorte, wat in 1868–1869 gesloop is, verrys. Dit was ook die geval met Vesterbro buite die voormalige Westelike Stadspoort wat in 'n stampvol en arm werkersklas woonbuurt ontwikkel het.

Die Sint Matthéüskerk is tussen 1879 en 1880 aangebou; die eerste kerk in die daardie gebied. Op daardie tydstip het die gemeente ongeveer 2 000 lidmate gehad. Die argitek was Ludvig Fenger, wat ’n rukkie voor die tyd die Sint Jakobskerk in Østerbro voltooi het.

Tot in die middel van die 1890’s was die Sint Matthéüskerk die enigste kerk in Vesterbro. Teen die aanvang van die 20ste eeu het die bevolking tot ongeveer 7 000 vermeerder.

Boukuns
-------

Nes baie ander Deense geboue uit die betrokke tyd, is die Sint Matthéüskerk deur die Noord-Italiaanse Romaanse baksteenargitektuur geïnspireer.

’n Kenmerkende eienskap van die eksterieur is die baie spitskoppe al langs die dakrand, sowel as op die hoeke van die toring en op die toringspitsbasis.

Interieur
---------

Die meeste van die interieur, insluitend die orrelkas, is deur Ludvig Fenger ontwerp. Die orrel is in 1880 deur AH Busch & Sønner gemaak. Die altaarstuk is 'n muurskildery wat op die muur agter die preekstoel deur Henrik Olrik geverf is. Die beeld die Bergpredikasie uit.

Galery
------

* Sint Matthéüskerk Sint Matthéüskerk
* KloktoringKloktoring
* Geneem vanuit ’n ander hoekGeneem vanuit ’n ander hoek
**Eienskappe**| **Algemeen** |
| --- |
| Naam | Kwik(II)sulfaat |
|   |  |
| Chemiese formule | HgSO4 |
| Molêre massa | 296,66 [g/mol] |
| CAS-nommer | 7783-35-9   |
| Voorkoms | wit vastestof   |
| Reuk | Reukloos  |
| **Fasegedrag** |
| Smeltpunt | ontbind 450°C |
| Kookpunt |  |
| Digtheid | 6,47 @ 20°C |
| Oplosbaarheid | hidroliseer in water; opl. in soutsuur, verd. swawelsuur |
| **Suur-basis eienskappe** |
| pKa |  |
| **Veiligheid** |
| Flitspunt | nie-brandbaar  |
| LD50 | 57 [mg/kg] (oraal; rot) |
| Tensy anders vermeld is alle data vir standaardtemperatuur en -druk toestande. |
|   |  |
| Portaal  Chemie |

**Kwik(II)sulfaat** is 'n sout van kwik in sy oksidasietoestand + en swawelsuur met die chemiese formule HgSO4.

Dit is baie toksies by inaseming en inname. Dit ontbind teen 450°C en vorm baie toksiese dampe van kwik en swaeloksiede. In water vorm dit 'n onoplosbare geel sulfaathidroksied.
Die word gebruik vir die ekstraksie van goud en silwer uit piriete en om ander kwikverbindings te vervaardig. Dit word ook in batterye se elektroliete aangewend. Dit word gebruik om kwik(I)- en kwik(II)chloried te vervaardig. In die analitiese chemie word dit gebruik om chloriedione te bind. Dit is 'n katalisator vir die produksie van asetaldehied.
Dit word vervaardig deur kwik(II)oksied of kwik self in swaelsuur op te los.
**London Fashion Week**  


---

Londen  
Vlag van Verenigde Koninkryk Verenigde Koninkryk

---

**Gehou sedert**

Oktober 1983

---

**Frekwensie**

Twee keer per jaar  
 Februarie | September

---

**Organiseerder**

*British Fashion Council*

---

**Webtuiste**  

*londonfashionweek.org*

*London Collections: Men 2013*  
Hoofstraatstyl met David Gandy  
Foto: Conor Clinch
Die meeste skoue vind sedert 2009 plaas in Somerset-huis, 'n neoklassieke gebou aan die suidekant van die Strand, Sentraal-Londen
**London Fashion Week** is 'n modehandelskou wat twee keer per jaar, in Februarie en September, in die Britse hoofstad Londen gehou word. Dit is een van die vier sogenaamde *Big Four*-modeweke, naas dié wat in New York, Milaan en Parys gehou word, en word deur die Britse Moderaad (*British Fashion Council*) vir die Londense Ontwikkelingsagentskap (*London Development Agency*) georganiseer en aangebied in vennootskap met die Departement van Sake, Innovasie en Vaardighede. Die eerste modeweek is in Oktober 1983 gehou. In 2009 is *London Fashion Week* vir die eerste keer in Somerset-huis aangebied.

Die meeste modevertonings word gehou in die binnehof van Somerset-huis, 'n neoklassieke gebou in die Strand in Sentraal-Londen, waar 'n groot markeetent met loopplanke vir 'n reeks vertonings deur top-modeontwerpers opgeslaan word. Bykomende uitstallings deur meer as 150 ontwerpers word in Somerset-huis se nuwe *Store Studios* aangebied.

Die *London Fashion Week*, wat tans deur die Britse Departement vir Internasionale Handel, die burgemeester van Londen en die Europese Unie se Streeksontwikkelingsfonds befonds en onder meer deur Mercedes-Benz, Lavazza en Etihad Airways geborg word, word jaarliks bygewoon deur 5 000 mediaverslaggewers, fotograwe en inkopers wat in elke seisoen bestellings ter waarde van meer as £100 miljoen plaas. Regstreekse video-uitsendings van die modeskou word in sowat 190 lande uitgesaai.

'n Tweede modeskou, die *London Fashion Weekend* wat op die kleinhandelbedryf fokus en in teenstelling met die *Fashion Week* toeganklik is vir die algemene publiek, word onmiddellik die naweek daarna in Somerset-huis gehou.
**Selters (Taunus)** is 'n nedersetting in die administratiewe distrik Limburg-Weilburg van die Duitse deelstaat Hesse. Die munisipaliteit is in 1974 as gevolg van administratiewe hervormings in Hesse deur die samesmelting van vier dorpe gevorm - Niederselters (wat ná die samesmelting as administratiewe setel dien), Eisenbach, Münster en Haintchen.

Die geskiedenis van Niederselters strek meer as 1200 jaar terug. Die dorp word veral verbind met sy mineraalwaterbron en die befaamde mineraalwater wat hier gebottel en na alle wêrelddele uitgevoer word. In Duitsland het mineraalwater uit dié bron so gewild geraak dat die dorpsnaam Selters as 'n sinoniem vir mineraalwater gebruik word. Die terme selters of selterswater is ook in baie ander tale oorgeneem.

19de eeuse steenwarebottels uit die Kannenbäckerland waarin mineraalwater bemark en ook na ander wêrelddele uitgevoer is  
Turmmuseum Mengerskirchen, Hesse
Die eerste gedokumenteerde verwysing na die mineraalwaterbron as Seltersbron dateer van 1536, terwyl die eerste afbeeldings uit die 18de eeu oorgelewer is. Die oudste verwysings na die dorpsnaam kom egter reeds in die hoë middeleeue voor. Dokumente, wat in die kloosters van Lorsch en Fulda ontstaan het, noem die plek *Seltrisa* of *Saltrissa*. Die etimologiese betekenis daarvan dui daarop dat die mineraalwaterbron reeds in die regeringstyd van Karel die Grote bekendgestaan het.

Maar ers in die regeringstyd van die keurvorste van Trier, wat die bewind oor Niederselters volgens die Verdrag van Diez in 1564 oorgeneem het, het die plaaslike mineraalwaterbron internasionale bekendheid verwerf. Mineraalwater uit Selters is in steengoedkruike uit die Kannenbäckerland ('n streek wat na sy befaamde pottebakkerye vernoem is) na gebiede soos Skandinawië, Rusland, Noord-Amerika, Afrika en selfs, soos in dokumente van 1791 oorgelewer is, Batavia in Nederlands-Oos-Indië.
**Louis Meznarie** (gebore op 14 Januarie 1930 in Saintry-sur-Seine en oorlede op 5 Augustus 2020 in Coudray-Montceaux), is 'n voorbereider van motorfietse en kompetisiemotors, en 'n spaneienaar wat aan die 24 uur van Le Mans deelgeneem het.

Van 1959 tot 1971 was hy die NSU se amptelike handelaar, motorfietsvoorbereider en toe motorvoorbereider.

Van 1971 tot 1983 was hy 'n amptelike Porsche 911-afrigter, met 'n reeks oorwinnings in hul kategorie tydens die 24 uur van Le Mans, die Franse tydrenkampioenskap en die Europese tydrenkampioenskap.
Op die 24 uur van Le Mans in 1972, bygestaan ​​deur Jürgen Barth, toekomstige wenner in 'n Porsche 936 in 1977, Sylvain Garant en Mike Keizer. Die 2.5-liter 911, geflankeer deur die nommer 41 en geregistreer onder die Louis Meznarie-span se vaandel, het 'n algehele 13de plek behaal terwyl hy sy kategorie gewen het.

Op die Salon Moto Légende 2017, in Parys, het Louis Meznarie die laaste motorfietse in aantal NSU van die Osenat-veilingshuis verkoop. In onlangse jare het hy al minder beweeg, maar ons het dit altyd geniet om hom te vind en baie herinneringe uit te ruil.

Hy is in Augustus 2020 oorlede.
Post-Sowjet state in Afrikaans-talige alphabetise volgorde:
1. Vlag van Armenië Armenië • 2. Vlag van Azerbeidjan Azerbeidjan • 3. Vlag van Belarus Belarus •  4. Vlag van Estland Estland • 5. Vlag van Georgië Georgië • 6. Vlag van Kasakstan Kasakstan • 7. Sjabloon:Landdata Kirgyzstan • 8. Vlag van Letland Letland • 9. Vlag van Litaue Litaue • 10. Sjabloon:Landdata Moldowië • 11. Vlag van Rusland Rusland • 12. Vlag van Tadjikistan Tadjikistan • 13. Vlag van Turkmenistan Turkmenistan • 14. Vlag van Oekraïne Oekraïne • 15. Vlag van Oesbekistan Oesbekistan
Die **post-Sowjet state** ook bekend as die **voormalige Sowjetrepublieke**, is die onafhanklike soewereine state wat uit die ontbinding van die Sowjetunie in 1991 ontstaan/heropgetree het. Voor hul onafhanklikheid het hulle bestaan as Unie Republieke — topvlak-bestanddele van die Sowjetunie. Daar is in totaal 15 post-Sowjet-state: Armenië, Azerbeidjan, Belarus, Estland, Georgië, Kasakstan, Kirgyzstan, Letland, Litaue, Moldowië, Rusland, Tadjikistan, Turkmenistan, Oekraïne, en Oesbekistan. Elkeen van hierdie lande het hul onderskeie Unie-republieke opgevolg: die Armeense SSR, die Azerbeidjan SSR, die Wit-Russiese SSR, die Estlandse SSR, die Georgiese SSR, die Kazakh SSR, die Kirghiz SSR, die Letse SSR, die Litaus SSR, die Moldawiese SSR, die Russiese SFSR, die [[Tajik Sowjet-Sosialistiese Republiek] Republiek|Tajik SSR]], die Turkmeense SSR, die Oekraïense SSR, en die Oesbeekse SSR. In Rusland is die term "**naby buiteland**" (Russies: ближнее зарубежье, romanized: *bližneye zarubežye*) word soms gebruik om na die post-Sowjet-state anders as Rusland te verwys.

Na die einde van die Koue Oorlog het die internasionale gemeenskap Rusland *de facto* erken as die opvolgerstaat van die Sowjetunie as geheel, eerder as net die Russiese SFSR. Daarteenoor is die ander post-Sowjet-state slegs as opvolgers van hul ooreenstemmende Unie-republieke erken. Rusland se status as die enigste wettige opvolger in hierdie hoedanigheid is egter deur die Oekraïne betwis, wat deur wetgewing verkondig het dat dit die opvolgstaat van beide die Oekraïense SSR en die Sowjetunie as geheel is. Die vraag of Rusland of Oekraïne die Sowjetunie in 1991 opgevolg het, het ontstaan as gevolg van 'n omvattende dispuut tussen die twee lande oor wat kollektiewe Sowjet-staatseiendomme was.
Die **St. Anne-kolom** (Duits: *Annasäule*) staan in die middestad van Innsbruck op *Maria-Theresien-Straße*. 

Die kolom is sy naam gegee toe die laaste Beierse troepe uit die Tirol verdryf is op St. Anne's Dag (26 Julie) in 1703. as deel van die Spaanse Opvolgingsoorlog. In 1704 het die *Landstände* in dankbaarheid belowe om 'n monument te bou ter herdenking van die gebeurtenis.

Die kolom is geskep deur die Trient-beeldhouer, Cristoforo Benedetti, en dit bestaan uit rooi Kramsach- marmer. Op die basis van die kolom is vier standbeelde van heiliges:

* in die noorde, die Heilige Anne, die moeder van die Heilige Maagd Maria
* in die weste, Cassianus, beskermheilige van die bisdom Bozen-Brixen.
* in die ooste, Vigilius, beskermheilige van die bisdom Trient.
* in die suide, die Heilige George, beskermheilige van die Tirol.

Die kolom met sy standbeeld van Maria as die Vrou van die Apokalips, styg sowat 42 meter (137 voet) bo die straat uit, en toring bokant hierdie vier standbeelde uit. 

Die kolom is ingewy op 26 Julie 1706 deur prins-biskop Kaspar Ignaz, die graaf van Künigl. Dit is deur die eeue verskeie kere gerestoureer.  In 1958, hoofsaaklik weens bewaringsredes, is die figuur van Maria vervang deur 'n replika en die oorspronklike is geleen aan die Abdy van St. Georgenberg-Fiecht, waar dit in 'n sykapel van die abdykerk van Fiecht (naby Schwaz) geplaas is) bokant die Heilige Maria se altaar.

Op 10 Oktober 2009 is die figure van heiliges op die basis van die monument ook vervang; die oorspronklikes is nou te vinde op die eerste verdieping van die Altes Landhaus in Innsbruck.



1. 1 2 3  Klaos, Yulia (Januarie 15, 2022). "Column of St. Anne's, Innsbruck (Annasäule)". *life-globe.com*. Besoek op November 22, 2022.
2. ↑  "Anna's Column". Expedia. Besoek op November 22, 2022.
Thomas "Fats" Waller was 'n belangrike bydraer tot die strideklavierstyl.
**Stridejazzklavier**, dikwels afgekort tot **stride**, is 'n jazzklavierstyl wat uit ragtime ontstaan het. Belangrike stridepianiste sluit in James P. Johnson, Fats Waller, Luckey Roberts en Mary Lou Williams.

In stride is linkerhandtegnieke van ragtime, die groter gebruik van die klavier se omvang en vinnige tempo's aangewend. Liedjies is gekomponeer, maar was ook bedoel om geïmproviseer te word. Stride kan óf vinnig óf stadig gespeel word. Die term "stride" kom van die idee dat die pianis se linkerhand oor die klavier "aanstryk" (*stride*).

Anders as ragtimepianiste was stridepianiste nie bekommerd oor die ragtimevorm nie en het hulle die popliedjies van die tyd in 'n stridestyl gespeel. Ragtime is gekomponeer, maar baie stridepianiste het geïmproviseer. Sommige stridespelers het nie musiek gelees nie. 

James P. Johnson, wat bekend is as die "vader van stride", het dié styl jazzklaviermusiek geskep saam met sy medepianiste Willie "The Lion" Smith, Thomas "Fats" Waller en Luckey Roberts.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Voorgenome ouers by die bevalling van hulle kind by ’n surrogaatma.
**Surrogaatmoederskap** is ’n reëling, wat dikwels deur ’n regsooreenkoms ondersteun word, waarvolgens ’n vrou (die **surrogaatma**) instem om die lewe aan ’n kind te skenk vir ’n ander mens of mense, wat dan ná die geboorte die kind se ouer(s) sal word.

Mense sal van ’n surrogaatma gebruik maak as swangerskap medies onmoontlik is, dit te gevaarlik vir ’n ma is om ’n kind te hê of ’n man of ’n manlike paartjie ’n kind wil hê. 

Met surrogaatmoederskap kan geldelike vergoeding betrokke wees of nie. Die wette oor en koste aan surrogaatmoederskap wissel baie van regsgebied tot regsgebied en skep soms probleme met reëlings tussen mense van verskillende lande of deelstate. Paartjies wat ’n surrogaatma wil gebruik waar dit onwettig is, reis soms na ’n gebied waar dit wel wettig is. In sommige lande word surrogaatmoederskap net toegelaat as geen geld van hande verwissel nie. Dit moet dus onbaatsugtig wees en nie vir kommersiële doeleindes nie.

In Suid-Afrika
--------------

Wettigheid van surrogaatmoederskap:
██ Kommersiële en onbaatsugtige redes wettig
██ Geen wetlike regulasies
██ Net onbaatsugtige redes wettig
██ Toelaatbaar tussen sekere verwante
██ Verbode
██ Situasie onseker

Die Suid-Afrikaanse Kinderwet van 2005 (wat in 2010 van krag geword het) stel die suurogaatma en voorgenome ouers in staat om hulle surrogaatooreenkoms selfs voor bevrugting deur die Hooggeregshof te laat wettig. Dit maak die voorgenome ouers van die begin van die proses af die kind se wettige ouers – hoewel ’n surrogaatma wat die kind se genetiese ouer is, tot 60 dae ná die geboorte van besluit kan verander. Volgens die wet mag enkelinge of gay paartjies ook van ’n surrogaatma gebruik maak. Die surrogaatma mag nie vir haar diens betaal word nie, maar haar mediese en ander koste met betrekking tot die bevalling mag gedek word. 

As daar net een voorgenome ouer is, moet hy of sy geneties aan die kind verwant wees. As daar twee ouers is, moet albei geneties aan die kind verwant wees, tensy dit fisiek onmoontlik is weens onvrugbaarheid of geslag (soos met ’n paartjie van dieselfde geslag). Die voorgenome ouer(s) moet fisiek nie in staat wees om self ’n kind te hê nie. Die surrogaatma moes minstens een keer tevore swanger gewees en die lewe geskenk het, en moet minstens een kind hê wat nog leef. 

Die surrogaatma het die reg om die swangerskap eensydig te laat beëindig, maar sy moet die voorgenome ouers raadpleeg en inlig; as sy dit om niemediese redes laat beëindig, kan sy verplig word om enige mediese vergoeding wat sy ontvang het, terug te betaal.

Enige ooreenkoms wat nie aan die bepalings van die wet voldoen nie, is ongeldig en die kind sal dan geag word as dié van die vrou wat die lewe aan hom of haar geskenk het.

Bronne
------

* Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse artikels Surrogacy en Surrogacy laws by country

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNE: XX5296381
* LCCN: sh88004707

 |
**Eienskappe**| **Algemeen** |
| --- |
| Naam | Kaliumperchloraat |
| Struktuurformule vanStruktuurformule van  |  |
| Chemiese formule | KClO4 |
| Molêre massa | 138,55 g/mol |
| CAS-nommer | 7778-74-7 |
| **Fasegedrag**   |
| Fase | T<583 K   |
| Ruimtegroep | Pnma   |
| Strukturbericht | H0₅  |
| Fase | T>583 K   |
| Ruimtegroep | Fm3m   |
| Strukturbericht | B1 |
| Smeltpunt | Ontbind >400 °C |
| Kookpunt | geen |
| Digtheid | 2,52 (rel. water) |
| Oplosbaarheid | 1,5 g/100 g water @25 °C |
| **Suur-basis eienskappe** |
| pKa |  |
| **Veiligheid** |
| Flitspunt |  |
| Tensy anders vermeld is alle data vir standaardtemperatuur en -druk toestande. |
|   |  |
| Portaal  Chemie |

**Kaliumperchloraat** is 'n sout wat uit K+ en perchloraat-ione bestaan. Dit is die kaliumsout van perchloorsuur (HClO4).

Kaliumperchloraat het die laagste oplosbaarheid in water van die alkaliperchlorate.

Kristalstruktuur
----------------

Kaliumperchloraat ondergaan 'n eerste orde fase-oorgang by T=583K. Dit kan 'n histerese in die oorgangstemperatuur van 10 tot 40K hê, afhanklik van hoe vinnig dit afgekoel word en die digtheid verander ongeveer 10%. Die hoëtemperatuurfase het 'n kubiese struktuur wat van die haliet-tipe (B1) afgelei is. Dit is die argetipe van die H0₅ struktuur. Aanvanklik is dit beskryf in ruimtegroep F43m T>573K met posisies

O1 16e 3m ¼¼¼
K2 4b 43m ½½½
Cl3 4a 43m 000
Later het dit duidelik geword dat die posisie van die tetraëdriese perchloraatioon statisties verdeel is en dat die simmetrie Fm3m is, net soos in die halietstruktuur. Dit beteken dat die gemiddelde struktuur 'n inversiepunt 1 besit wat 'n tetraëder ontbeer. Hierdie fase behoort tot 'n klas stowwe wat plastiese kristalle genoem word. 

Daar is aanvanklik gedink dat in plastiese kristalle ione wat nie die vorm van 'n sfeer het nie, soos die tetraëdriese perchloraat hier, vry kan ronddraai, maar later het geblyk dat hulle statisties – maar wel staties – oor heelparty oriëntasies verdeel is.

Onder die oorgangstemperatuur vind 'n ordening van die perchloraatione plaas en die simmetrie word laer: ortorombies Pnma. Die tetraëdriese ione 'kies' nou vir net een bepaalde rangskikking.

Daar is talle ander perchlorate en ook fluoroborate wat 'n vergelykbare struktuur het, insluitende die ordening. Natriumperchloraat het byvoorbeeld 'n oorgangstemperatuur van 581K en die Rb- en Cs-weergawes 545K en 495K. Daar is ook minerale wat hierdie struktuur besit, soos avogadriet.
Surveyor 3 op die maan, soos afgeneem deur Apollo 12 se Alan Bean, twee jaar nadat dit geland het.
**Surveyor 3** was die derde ruimtetuig van die Amerikaanse onbemande Surveyor-program wat in 1967 gestuur is om die oppervlak van die maan te verken. Dit was die eerste sending om 'n oppervlak-grondmonsterskoppie te dra.

Surveyor 3 is in November 1969 deur Apollo 12-ruimtevaarders Pete Conrad en Alan Bean besoek, en bly die enigste ruimtetuig wat deur mense op 'n ander wêreld besoek is. Die Apollo 12-ruimtevaarders het verskeie komponente van Surveyor 3, insluitend die televisiekamera, verwyder en na die aarde teruggebring vir 'n ondersoek.

Surveyor 3, wat op 17 April 1967 gelanseer is, het op 20 April 1967 by die Mare Cognitum- gedeelte van die Oceanus Procellarum (S3° 01' 41.43" W 23° 27' 29.55") geland in 'n klein krater wat daarna Surveyor genoem is. Dit het 6 315 TV-beelde na die Aarde gestuur, die eerstes vanaf die Maan se oppervlak.

Terwyl Surveyor 3 besig was om in die krater te land het hoogsreflektiewe rotse die ruimtetuig se maanlandingsradar verwar. Die enjins kon nie op 4,27 meter in hoogte afgeskakel word soos vereis in die sendingplanne nie en hierdie vertraging het veroorsaak dat die ruimtetuig twee keer op die maanoppervlak bons.  Sy eerste bons het die hoogte van ongeveer 10,6 meter bereik. Die tweede bons het 'n hoogte van ongeveer 3,4 m bereik. By die derde impak met die oppervlak - vanaf die aanvanklike hoogte van 3 meter, en snelheid van nul, wat onder die beplande hoogte van 4,27 meter was, en 'n baie stadige daling - het Surveyor 3 gaan sit na 'n sagte landing soos beplan.
**Makhosi Busisiwe Khoza** is 'n voormalige lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress. Sy was 'n leierfiguur in die African Democratic Change (ADeC) se stigting in Desember 2017, maar het vier maande na die bekendstelling van die party, as partyleier uitgetree.

Bedanking uit die ANC
---------------------

Makhosi Khoza het op 21 September 2017 as 'n African National Congress-lid van die parlement bedank om by die pogings teen korrupsie in Suid-Afrika aan te sluit. Haar bedanking het gekom ná maande van haar kritiek op die voormalige ANC-president, Jacob Zuma, en sy het hom gevra om af te tree. Na die aankondiging is daar gespekuleer dat Khoza 'n nuwe politieke party sou vorm. Aanvanklike verslae in November 2017 het voorgestel dat Khoza haar nuwe politieke party "*Change*" sou noem. Die African Democratic Change (ADeC) is op 1 Desember 2017 van stapel gestuur. Khoza het vasbeslote gestel dat haar nuwe party sou nie tot niet gaan nie.

Ná die bekendstelling het die African National Congress Khoza gekritiseer omdat die ADeC-logo lyk soos die African National Congress se logo. Khoza het hierdie eise verwerp.

In April 2018, vier maande na die bekendstelling van die party, het Khoza as partyleier uitgetree. Partyvoorsitter, Moses Mayekiso, is aangewys as haar opvolger.
Die Webb Ellis-beker
Paul de Lamerie se beker het Carrington en Co in hul ontwerp vir die beker geïnspireer
Die **Webb Ellis-beker** is 'n beker wat aan die rugbyspan wat die rugbywêreldbeker wen oorhandig word. Die beker is genoem na William Webb Ellis, wat as die uitvinder van rugby beskou word. Die goud en silwer versierde prys is in 1987 vir die eerste keer aan die All Blacks oorhandig. Die Springbokke hou tans die beker nadat hulle die Rugbywêreldbeker in 2019 gewen het.

Die beker
---------

Die beker is 38 cm hoog en is gemaak van vergulde silwer. Dit het twee ore, op die een is die kop van 'n sater afgebeeld, op die ander 'n nimf. Op die voorkant van die beker is die woorde *International Rugby Football Board* en daaronder *The Webb Ellis Cup* gegraveer.

Die beker is in die goud- en silwersmedery *Garrard & Co* in Londen gemaak. Die model is gebaseer op 'n beker uit 1906 wat gemaak is deur die Londense onderneming *Carrington and Co*. Hierdie beker is op sy beurt gebaseer op 'n beker uit 1740 wat deur Paul de Lamerie ontwerp is.

Wenners
-------

Die vorige wenners van die Webb Ellis-trofee is:

* 1987:  Nieu-Seeland
* 1991:  Australië
* 1995:  Suid-Afrika
* 1999:  Australië
* 2003:  Engeland
* 2007:  Suid-Afrika
* 2011:  Nieu-Seeland
* 2015:  Nieu-Seeland
* 2019:  Suid-Afrika