recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Livingstone-waterval** (Chutes de Livingstone) is ‘n opeenvolgende reeks van geweldige groot stroomversnellings in die benedeloop van die Kongorivier.

Hierdie reeks van 32 katarakte lê in die 354km tussen Kinshasa en Brazzaville aan die Malebo-poel en die rivierhawe Matadi by 5° 49′ 03″ suid en 13° 28′ 51″ oos.

Op hierdie trajek verloor die rivier 274m aan hoogte bo seespieël. Normaalweg vloei hier in die rivier minstens ‘n 40 000m³ water per sekonde. In die reënseisoen kan dit styg tot 56 000m³ per sekonde. Gemeet aan die volume water is dit die grootse waterval in die wêreld. Die loop van die rivier is hier tot ‘n 5km wyd en soms tot ‘n 200m diep. By die Inga-waterval en die Rapides de Kanza is die stroomsterkte besonder hoog, want die val is daar ‘n 40m oor ‘n afstand van slegs 10km. Al die katarakte en veral die Inga- en die Yellala-waterval en die Zongo-waterval (Chutes de Zongo) maak skeepvaart tussen die hawestad Matadi en die hoofstede onmoontlik. Maar die katarakte bied ‘n groot potensiaal vir die opwekking van hidroëlektrisiteit.

Die waterval is vernoem na die Skotse sendeling en ontdekker David Livingstone (1813-1873).

Let wel
-------

Die Kapichira-waterval staan soms ook as die Livingstone-waterval bekend. Ook in Kanada is daar ‘n Livingstone Falls.

Bibliografie
------------

* britannica.com
*
Weller Court, Little Tokyo, met Los Angeles se Finansiële Distrik in die agtergrond
*Higashi Honganji Buddhist Temple*
'n Nagtelike uitsig oor Astronaut Ellison S. Onizuka Street met Weller Court, Challenger Monument ('n monument ter herdenking aan die Challenger-ruimtependeltuig-ramp) and Los Angeles se stadsaal in die agtergrond
Die Challenger-monument
**Little Tokyo**, ook bekend as **Little Tokyo Historic District**, is 'n etniese Japannees-Amerikaanse distrik in die middestad van Los Angeles (*Downtown Los Angeles*) en een van slegs drie amptelike *Japantowns* in die Verenigde State wat almal in Kalifornië geleë is (die ander twee is in San Francisco en San Jose geleë).

Die buurt, wat in die vroeë 20ste eeu ontstaan het toe baie Amerikaners van Japannese afkoms hulle ná die groot aardbewing in San Francisco in 1906 in die suide van die deelstaat gevestig het en waarna soms as **Lil' Tokyo**, **J-Town** of **小東京** (**Shō-tōkyō**) verwys word, dien as kulturele sentrum vir Japannese Amerikaners in Suid-Kalifornië. Dit is in 1995 tot *National Historic Landmark District* verklaar.
**Maud Gonne MacBride** (Iers: *Maud Nic Ghoinn Bean Mac Giolla Bhríghde*, \* 21 Desember 1866, † 27 April 1953) was 'n Ierse rewolusionêr, kampvegter vir vroueregte en aktrise wat veral deur haar onstuimige verhouding met die digter William Butler Yeats bekendheid verwerf het. Yeats het haar in sommige van sy mees bekende gedigte onsterflik gemaak.

Maud Gonne word daarnaas onthou vir haar rol in die stryd vir Ierse burgerregte en onafhanklikheid. Alhoewel sy 'n boorling van Engeland was, was sy só ontsteld oor die verdrywing van Ierse kleinboere gedurende die sogenaamde Landoorloë dat sy die saak van Ierse nasionaliste begin ondersteun het. Vervolgens het sy haar aktief vir Ierse selfregering (*Home Rule*) beywer.

Die ontydige afsterwe van haar seun Georges op die ouderdom van twee - 'n gebeurtenis wat Yeats in een van sy ongepubliseerde gedigte behandel het - het haar lewe met droefheid oorskadu. Die pyn van die verlies was só groot dat Gonne 'n poging onderneem het om die kleuter deur seksuele omgang naas sy doodskis weer tot die lewe te verwek.
Siklosporien se chemiese struktuur
**Siklosporien** is 'n kalsineurien-remmer wat gebruik word as 'n immuunonderdrukkende middel. Dit is 'n natuurlike produk. Dit word per mond of deur inspuiting in 'n aar geneem vir rumatoïede artritis, psoriase, Crohn se siekte, nefrotiese sindroom en by orgaanoorplantings om verwerping te voorkom. Dit word ook gebruik as oogdruppels vir keratokonjunktivitis sicca (droë oë).

Algemene newe-effekte sluit in hoë bloeddruk, hoofpyn, nierprobleme, verhoogde haargroei en braking. Ander ernstige newe-effekte sluit in 'n verhoogde risiko van infeksie, lewerprobleme en 'n verhoogde risiko van limfoom. Die bloedvlakke van die medikasie moet nagegaan word om die risiko van newe-effekte te verminder. Gebruik tydens swangerskap kan lei tot voortydige geboorte; dit blyk egter dat siklosporien nie geboortedefekte veroorsaak nie.

Werkingsmeganisme
-----------------

Daar word geglo dat siklosporien werk deur die funksie van limfosiete te verminder. Dit word gedoen deur 'n kompleks met siklofilien te vorm om die fosfatase-aktiwiteit van kalsineurien te blokkeer, wat weer die produksie van inflammatoriese sitokiene deur T-limfosiete verminder.

Newe-effekte
------------

Moontlike newe-effekte van siklosporien sluit in vergroting van tandvleis, verhoogde haargroei, stuiptrekkings, maagsere, pankreatitis, koors, braking, diarree, verwarring, verhoogde cholesterol, asemhalingsprobleme, gevoelloosheid en tinteling (veral van die lippe), jeuk, hoë bloeddruk, kaliumterughouding (wat moontlik kan lei tot hiperkalemie), nier- en lewerdisfunksie, brandende sensasie aan die vingerpunte en verhoogde kwesbaarheid vir opportunistiese swam- en virusinfeksies.

Siklosporien veroorsaak hoë bloeddruk deur vasokonstriksie in die niere te veroorsaak en natriumherabsorpsie te verhoog. Die toename in bloeddruk kan kardiovaskulêre gebeurtenisse veroorsaak; dit word dus aanbeveel dat die laagste effektiewe dosis vir mense wat langtermynbehandeling benodig, gebruik word.
**Annette Mocke** is die skrywersnaam van Anna Magdalena Barnard (1914–1998). Sy was 'n Afrikaanse skrywer van liefdesromans en verskeie romans oor die Anglo-Boereoorlog en was 'n suster van die digter S. Ignatius Mocke.

Lewe en werk
------------

Anna Magdalena (Annette) Mocke is op 23 Januarie 1914 op Frankfort in die Vrystaat gebore. Sy was een van nege kinders van Ernst Jacobus Mocke (1881–1956) en Petronella Susanna Maria Potgieter (1883–1963). Sy het vier broers en vier susters gehad. Een van haar broers was die digter S. Ignatius Mocke. Sy trou met Jacobus Barnard en hulle het vyf kinders (Paul, Marieta, Annette, Mariana en Errie). Op 29 Julie 1998 is sy in Randburg oorlede.

Skryfwerk
---------

Baie van haar kortverhale verskyn in *Die Brandwag*. Sy skryf 25 oorlog- en liefdesromans. In "*Brood op die water*" sien mense neer op Lena Scheepers omdat sy van Blikkiesdorp af kom. Sy skep vir haar ’n alternatiewe persoonlikheid en word die geheimsinnige Irene Vorster wat duisende bewonderaars het. Dan verskyn iemand in haar lewe vir wie sy nie geheime kan wegsteek nie. "*Uit duisende lewens*" is ’n kortverhaalbundel.

Publikasies
-----------

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
| 1943 | Die gemaskerde ruiter |
| 1944 | Hy was ’n kneg |
| 1945 | Boodskap uit die nag |
|  | Die roepstem van Libanon |
| 1946 | Agter die newels |
|  | Geheime tussenspel |
| 1947 | Amanda van Karelskloof |
|  | Klatergoud |
| 1949 | Dryfsand |
|  | Verdiende erfenis |
| 1950 | Uit duisende lewens |
| 1951 | Elizabeth in die Goudstad |
|  | Ferdinand Martyn |
| 1952 | Onsigbare bande |
| 1953 | Offervreugde |
| 1954 | Die vallei van blou blomme |
| 1955 | Brood op die water |

Bronnelys
---------

### Tydskrifte en koerante

* Anoniem "Het jy gehoor?" "Beeld" 31 Julie 1998

### Internet

* Beeld:
* Geni:
* Geni:
* Lizmar Boeke:  Geargiveer 9 November 2016 op Wayback Machine
* Worldcat:

### Ander verwysings

1. ↑  Geni-webwerf:
2. ↑  Artikel in *Beeld* van 31 Julie 1998
Die koepels van die *Subaru*-teleskoop, die twee *Keck*-teleskope en van die IRTF op Mauna Kea
Die sterrewagte op die vulkaan Mauna Kea behoort tot die mees gesofistikeerde astronomiese navorsingsinstellings ter wêreld. Alhoewel die teleskope deur verskeie universiteite en instellings uit altesaam elf lande beheer word, word na hulle gewoonlik as die Mauna Kea-sterrewag verwys.

Die sterrewagte is op die piek van Mauna Kea, 'n vulkaan op 'n hoogte van 4 200 meter bo seevlak op Hawaii, die grootste eiland van die gelyknamige Amerikaanse deelstaat, in 'n spesiale sone in die Mauna Kea-Wetenskapsreservaat (Engels: *Mauna Kea Science Reserve*) met 'n oppervlakte van 500 akkers geleë. Hierdie sogenaamde *Astronomy Precinct* bestaan sedert die jaar 1967 en word deur die Universiteit van Hawai'i beheer wat land aan verskeie multinasionale instellings verhuur. Die sone, waar reeds meer as 2 miljard belê is, lê in 'n gebied wat vanweë sy besondere betekenis vir die Hawaise kultuur deur die Amerikaanse *Historical Preservation Act* beskerm word. Volgens die Hawaise skeppingslied was Mauna Kea die skepper van die Hawaiïese volk.

Sy hoogte en afgeleë ligging te midde van die Stille Oseaan en bo die wolklaag maak van Mauna Kea met sy helder naghemel en baie droog, dun lug 'n uiters geskikte plek vir aardgebonde sterrekunde met submillimeter-, infrarooi- en optiese teleskope.

Tussen 1968 en 1999 is altesaam nege spieëlteleskope vir die optiese en infrarooi-spektrum in bedryf gestel, waaronder die *Gemini North*- en *Subaru*-teleskope met 8-meter-hoofspieëls en die twee teleskope van die W. M. Keck-sterrewag. Die laasgenoemdes se hoofspieël het 'n deursnee van 10 meter en bestaan uit talle kleiner seshoekige segmente wat bymekaargevoeg is. Hulle was tot by Julie 2007 die grootste optiese teleskope ter wêreld (die huidige rekordhouer is die Spaanse *Gran Telescopio Canarias* met sy hoofspieël van 10,4 meter). Die twee teleskope kan ook gemeenskaplik as'n optiese interferometer gebruik word.

Naas die optiese teleskope is daar ook drie instrumente vir die submillimeter-spektrum (mikrogolwe). Die *Submillimeter Array*, wat uit agt antenne met 'n deursnee van ses meter elk bestaan, is eers in 2002 in bedryf gestel. Daarnaas huisves die Mauna Kea-sterrewag nog 'n radioteleskoop met 'n deursnee van 25 meter wat saam met ander radioteleskope elders in die wêreld as 'n radio-astronomiese interferometer ingespan word.

Die huisvesting vir sterrekundige navorsers is benede die piek teen 'n hoogte van 2 835 meter geleë, terwyl 'n inligtingsentrum teen 'n hoogte van 2 775 meter opgerig is. Vanweë Mauna Kea se groot hoogte word wetenskaplikes en ander besoekers aangeraai om eers 30 minute lank in die laer geleë geriewe te bly waar hulle hulself by die atmosferiese toestande kan aanpas voordat hulle die piek aandurf.

Sien ook
--------

* Kanada-Frankryk-Hawaii-Teleskoop
Ligging in die Geselskapseilande.
**Maupihaa**, ook bekend as **Mopelia**, is ’n atol in die Benedewindse Eilande van die Geselskapseilande in Frans-Polinesië, ’n Franse oorsese gebied in die Stille Oseaan. Dit is 72 km suidoos van Manuae, sy naaste buurman.

Geografie
---------

Maupihaa is sowat 8 km lank en bevat ’n strandmeer van tot 40 m diep wat aan drie kante deur koraalriwwe omring word.

Die koraalrif is aaneenlopend, buiten ’n klein deurgang aan die westekant. In die ooste is ’n smal, digbegroeide eilandjie (Motu Maupihaa) en ’n paar kleiner eilande. Maupihaa is altesaam 2,6 km2 groot. Die enigste dorp is op Motu Maupihaa en in 1985 het dit net 10 inwoners gehad.

Geskiedenis
-----------

Die gestrande *Seeadler*.
Argeologiese bewyse is gevind dat Polinesiërs die atol in antieke tye bewoon het. Die eerste Europeër wat dit besoek het, asook die naburige Fenua Ura en Motu One, was Samuel Wallis, in 1767.

In 1917 is dit aan ’n maatskappy van Papeete verhuur wat met drie werknemers gedroogde klapper vervaardig, hoenders en varke grootgemaak en seeskilpaaie versamel het. Dit is daarna aan ’n ander maatskappy verhuur wat dit heeltemal met kokospalms beplant het.

In dieselfde jaar het die Duitse graaf Felix von Luckner die eiland met die SMS *Seeadler* besoek en ’n klein kolonie gevestig om die Geallieerdes se skepe in die suidelike Stille Oseaan aan te val tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hulle wou water en vars voorraad kry en die *Seeadler* versien ná ’n lang seereis deur die Atlantiese Oseaan en om Suid-Amerika. Omdat die *Seeadler* te groot was om die strandmeer binne te vaar, is dit buite die atol vasgemeer. Ná ’n kort ruk het ’n rowwe see die *Seeadler* laat omkeer en Luckner en sowat 50 ander gestrand gelaat.

Van die gestrande matrose was Amerikaanse oorlogsgevangenes wat op see deur Luckner-hulle gevang is. Eindelik het Luckner ’n paar mans gekies en met ’n seilboot na Fidji te vaar, waar hy ’n ander seilboot wou oorneem om terug te vaar en die ander matrose op Mopelia te gaan haal. Sy plan het egter nie uitgewerk nie, want hoewel hy sy bestemming bereik het, moes hy hom aan ’n Britse luitenant oorgee. Luckner het die res van die oorlog as krygsgevangene in Nieu-Seeland deurgebring. Intussen het die res van die bemanning ’n Franse skoener, *Fortuna*, by Mopelia gekaap en na Paaseiland gevaar. Hulle het op 4 Oktober daar aangekom en daar gestrand geraak. Hulle is toe deur die Chileense regering geïnterneer. Vier Amerikaanse matrose het daarna op ’n oop boot 1 600 km ver na Pago Pago gevaar, waar hulle hul kollegas op Mopelia se redding bewerkstellig het.

Administrasie
-------------

Die atol is administratief deel van die munisipaliteit Maupiti van die Benedewindse Eilande. Maupihaa is tans heeltyds onbewoon.

Ander name
----------

* Mopelia
* Maupelia
* Mopihaa
* Maupihoa
* Mapetia
**Annie Jump Cannon** (11 Desember 1863 – 13 April 1941) was ’n Amerikaanse sterrekundige wie se werk instrumenteel was in die ontwikkeling van die moderne sterreklassifikasie. Sy het saam met Edward C. Pickering die krediet gekry vir die skepping van die Harvard-klassifikasiestelsel, die eerste ernstige poging om sterre te klassifiseer volgens hul temperatuur.

In 1896 het Cannon lid geword van ’n groep vroue wat deur die direkteur van die Harvard-sterrewag gehuur is om die Henry Draper-katalogus te voltooi. Nie lank daarna nie het onenigheid ontstaan oor hoe om sterre te klassifiseer. Cannon het ’n kompromie gereël tussen ’n ingewikkelde en ’n eenvoudige stelsel. Sy het sterre ingedeel volgens spektraalklasse O, B, A, F, G, K en M. Haar skema was geskoei op die sterkte van die sterre se absorpsielyne. Nadat ontdek is dat absorpsielyne en temperatuur saamhang, is haar stelsel aangepas om te voorkom dat katalogusse verander moet word.

Cannon se waarneming van sterre en spektrums was uitstekend. Haar Henry Draper-katalogus het byna 230 000 sterre bevat. Sy het ook katalogusse van veranderlike sterre gepubliseer, onder meer 300 wat sy ontdek het.

* Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11051470v (data)
* GND: 116443170
* ISNI: 0000 0001 1933 7197
* LCCN: n2006166532
* NKC: mub2018990713
* NTA: 071215166
* RERO: 02-A006447638
* SNAC: w6sj3nw4
* SUDOC: 077233808
* VIAF: 37667347
* WorldCat Identities: lccn-n2006166532

 |
Die **Aquatics Centre** (Akwatiese Sentrum) is die fasiliteit waar verskillende swemitems tydens die Olimpiese Somerspele en daaropvolgende Paralimpiese Somerspele van 2012 beoefen is. Hierdie stadion is in die Olimpiese Park in Stratford, Londen in die Verenigde Koninkryk geleë.

Die stadion is op 27 Julie 2011, presies een jaar voor die aanvang van die Spele, amptelik geopen. Tydens die opening het Thomas Daley die swembad ingewy deur 'n duikslag vanaf die 10-meter toring uit te voer.

Die stadion is deur Zaha Hadid ontwerp en beskik oor twee Olimpiese grootte Swembaddens en 'n aparte duik-swembad. Die gebou het 'n opvallende argitektuur en is die eerste stadion wat besoekers sien soos hulle die park binnekom.

Wedstryde
---------

Tydens die Somerspele is die volgende dissiplines in die Akwatiese Sentrum beoefen:

Duik
Gesinchroniseerde swem
Swem
Tydens die Paralimpiese Somerspele is die volgende sport hier beoefen:

Swem

Fotogalery
----------

Panorama van die binnekant

* Konstruksie in Februarie 2011
* Die Akwatiese Sentrum is regs van die ArcelorMittal Orbit.
* Binnekant van die stadion.
**Annette Joelson** (1903–1971) was ’n Suid-Afrikaanse skrywer, wat sowel Afrikaanse as Engelse werke geskryf het.

 Lewe en werk
-------------

Annette Joelson is op 16 Februarie 1903 op Hopetown in die Karoo gebore. Haar ouers is Simon en Jenny Joelson. Haar vader was ’n boer in die distrik waar sy op die plaas Kroonkuilsdam grootword. Tot en met haar dertiende jaar kry sy haar skoolopleiding by ’n goewernante op die plaas. Hierna gaan sy in Kaapstad skool aan die Good Hope Seminarie, waar sy matrikuleer. Sy studeer dan verder aan die Universiteit van Kaapstad en behaal in 1921 haar graad. Verskeie kere gaan sy oorsee, waar sy Europa deurreis en ook vir lang tye in Engeland woon. Sy woon ook vir ’n ruk in Oos-Afrika. In 1942 trou sy met Maurice Jacobs. Die egpaar emigreer in 1944 na Engeland, waar haar man lid van die Britse Vloot was. Later jare woon hulle in Londen, waar sy op 14 Mei 1971 oorlede is.

Skryfwerk
---------

Haar skryfloopbaan begin wanneer sy in Suid-Afrika ’n kortverhaalwedstryd wen. Sy bundel haar Afrikaanse kortverhale in "*By Helam aan die rivier en ander verhale*". "*Suid-Afrikaanse moeder*" uit hierdie bundel word deur Annemarie van Niekerk opgeneem in die versamelbundel "*Vrouevertellers 1843–1993*". Sy skryf ook ’n aantal kinderverhale en romans in Engels, ’n biografie oor Charles William Henry Kohler van die KWV en enkele geskiedkundige werke, insluitende "*South African yesterdays*" en "*Heirs to the throne*" oor die prinse van Wallis, wat in Amerika onder die titel "*England’s princes of Wales*" verskyn. Haar Engelse roman "*Desire within*" word aanvanklik as Afrikaanse vervolgverhaal in *Die Huisvrou* gepubliseer.

Publikasies
-----------

| Jaar | Publikasies |
| --- | --- |
|  | Afrikaans |
| 1941 | By Helam aan die rivier en ander verhale |
| 1945 | Herinneringe van Kohler van die KWV |
|  | Engels |
| 1920 | Field mouse stories |
|  | The story of Bro. Wolf and Bro. Jackal |
| 1926 | A guide to the study of musical history |
|  | How the ostrich got his name |
| 1929 | The dancing girl of Gilead |
| 1931 | Raw clay |
| 1932 | The golden stag |
| 1933 | Desire within |
| 1934 | The adventures of Jacky Browncoat |
| 1935 | Blind living |
| 1937 | Courtesan princess |
| 1940 | South African yesterdays |
|  | And still remember |
| 1946 | The memoirs of Kohler of the KWV |
| 1966 | England’s princes of Wales |
|  | Heirs to the throne |

Bronnelys
---------

### Boeke

* Nienaber, P.J. et al "Perspektief en Profiel" Afrikaanse Pers-Boekhandel Johannesburg Derde hersiene uitgawe 1969

### Internet

* Esaach:
* Worldcat:

### Ongepubliseerde dokumente

* Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum (NALN) Bloemfontein "Joelson, Annette –  Biografie"
***Capparis tomentosa***, die **wollerige kapperbos** of **Afrikakappertjie**, is 'n struik of klein boompie in die *Capparaceae*-familie en inheems aan Afrika en die Arabiese Skiereiland.

Verspreiding
------------

Die plant word in bosveld en woude aangetref, vanaf die Oos-Kaap van Suid-Afrika, deur KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Limpopoprovinsie noordwaarts tot in tropiese Afrika. Die boom is inheems in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Jemen, Kameroen, Kenia, Malawi, Mali, Mauritanië, Mauritius, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Saoedi-Arabië, Senegal, Soedan, Somalië, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe. Hierdie spesie word ook op die Maskareense Eilande aangetref.

Beskrywing
----------

Nabyskoot van die stekels van *C. tomentosa*
Takkie en ryp vrugte
### Groeivorm

Meestal 'n robuuste houtagtige klimmer; wat in rivierplantegroei tot bo-op die blaredak kan groei.Dit kan ook 'n sukkelende struik of klein boompie wees.

### Stam

Die stam het skerp, gepaarde, gehakte stekels. Jong stingels en stekels is bedek met digte fluweelagtige geel hare.

### Blare

Die blare vorm tussen die stekels en is afwisselend, langwerpig tot breed ellipties, grys-olyfgroen, bedek met fluweelhare (ondergerol). Die blaarsteel is 4–12 mm lank en fluweelsag.

### Blomme

Ryp vrugte
Die blomme vorm in trosse; terminaal op die primêre takke of op kort blaaragtige sytakke of soms verspreid in die boonste blaaroksels. Hulle is groot (35 mm) en geurig, met 'n massa pienk-wit meeldrade wat elk 20–35 is mm in lengte en kan 'n bloedrooi kleur aan die basis wees. Die kelkblare is bootvormig en 8–10 mm lank. Die blomblare is witterig; 15–25 mm lank en 7–10 mm breed.

### Vrugte

Die vrugte hang van 'n lang (25–50 mm) stingelagtige tak wat 'n ginofoor genoem word. Hulle is tot 40 mm in deursnee; aanvanklik blinkgroen, ryp tot pienk of oranje. Die vrugte bevat baie sade wat in 'n pienkerige vleis ingebed is. Uitgedroogde, leeggemaakte vrugte kan vir 'n geruime tyd aan die plant hang.

Menslike gebruik
----------------

Hierdie spesie het tradisionele medisinale en magiese gebruike in Afrika. Dit word onder meer gebruik as 'n middel vir diarree, swelling en waterretensie. Dit is 'n sierplant in tuine en kan vir verskansing gebruik word; wat dit geskik maak as 'n veiligheidsversperring vanweë die gehakte stekels. Die vrugte word soms deur mense geëet.

Ekologiese nut
--------------

Verskeie soorte skoenlappers gebruik hierdie plant as 'n larwe-voedselplant, insluitend; *Belenois gidica*, *Dixeia pigea*, *Eronia leda* en *Colotis evenina*. Wildsbokke vreet die blare en apies en bosvarke vreet die vrugte.
Kaart van die Boererepublieke
Die **Bloemfontein-konvensie** ’n konvensie ingevolge waarvan Brittanje die destydse Oranje-Vrystaat (OVS) as 'n onafhanklike Boererepubliek erken het. Voor die ondertekening daarvan was die gebied van 1848 tot 1854 as deel van die Oranjerivier-soewereiniteit onder Britse beheer. Twee jaar vroeër (1852) is die Sandrivierkonvensie onderteken, waardeur die gebied noord van die Vaal onafhanklik geword het.

Geskiedenis
-----------

Die konvensie is op 23 Februarie 1854 deur verteenwoordigers van die Boere en die Britte onderteken. In die traktaat staan die Verenigde Koninkryk alle beheer oor die Oranjerivier-soewereiniteit, die gebied tussen die Oranje- en die Vaalrivier af, waardeur die Oranje-Vrystaat onafhanklik word. Die ooreenkoms is by *Green Lodge* in Bloemfontein, later die hoofstad van die Vrystaat, tussen sir. George Russell Klerk en 25 Boere-verteenwoordigers onderteken.

Die vernaamste rede vir die konvensie was dat die Oranjerivier-soewereiniteit vanweë konstante konflikte met die Basotho eintlik 'n las vir die Britte was, terwyl die Boere baie graag hulle onafhanklikheid wou herwin. Die belange van die Britse setlaars in die gebied is nie oorweeg nie. Die konvensie het egter nie die grense tussen die Basotho-koninkryk en die OVS bepaal nie. Hierdie weglating het later tot talle konflikte gelei.

Nadat die gebied onder beheer van die Boere gekom het is slawerny verban. Die hantering van Swart inboorlinge is gereguleer, soos die tipe kontrakte wat met hulle aangegaan kon word. Daar is selfs reëls vir toekomstige handel ingestel.
Wallis Annenberg-gemeenskapsentrum vir Uitvoerende Kunste in Beverly Hills, Kalifornië  
 © Glenn Francis, www.PacificProDigital.com
*Annenberg Community Beach House* in Santa Monica
Die **Annenbergstigting** (Engels: *Annenberg Foundation*) is 'n familiestigting wat in 1989 gestig is om finansiële en ander steun aan organisasies sonder winsoogmerk in die Verenigde State en elders ter wêreld te verskaf, hoofsaaklik deur die toekenning van beurse, die verlening van tegniese bystand en liefdadigheidsaktiwiteite. Die stigting is in die lewe geroep deur en genoem na die uitgewer, filantroop en diplomaat Walter H. Annenberg (1908–2002) en het sy setel in Los Angeles, Kalifornië, met streekkantore in Washington, DC en Pennsilvanië. Die huidige president en hoof uitvoerende beampte is Wallis Annenberg.

Die stigting se kernprojekte sluit die *Annenberg Learner*-projek (vroeër *Annenberg/Corporation for Public Broadcasting*, kort CPB) in wat baie opvoedkundige televisieprogramme van die VSA se *Public Broadcasting Service (PBS)* befonds, asook die Annenberg-gemeenskapsstrandhuis (*Annenberg Community Beach House*) in Santa Monica, die Annenberg-ruimte vir fotografie (*The Annenberg Space for Photography*), *Metabolic Studio*, *explore.org* en die Wallis Annenbergsentrum vir Uitvoerende Kunste (*Wallis Annenberg Center for Performing Arts*) in Beverly Hills.
**Hackney**, amptelik die *London Borough of Hackney*, is een van die distrikte in die middestad van Londen met 'n oppervlakte van 18 km² (7,4 vierkante myl) en 'n bevolking van sowat 'n kwartmiljoen. Die distrik, wat net noord van die *City of London* en Tower Hamlets geleë is en in die ooste deur die River Lea begrens word, het oorspronklik deel uitgemaak van die historiese graafskap Middlesex.

Straattoneel in Great Eastern Street
Uitgediende moltreinwaens dien as kunstenaarsateljees - Great Eastern Street
Die huidige stadsdistrik is in 1965 met die samesmelting van drie vroeëre metropolitaanse distrikte (*metropolitan boroughs*) geskep - Shoreditch, Hackney en Stoke Newington. Dit sluit historiese nedersettings en stadsbuurte soos (van noord na suid) Stoke Newington, Upper Clapton, Lea Bridge, Lower Clapton, Dalston, Homerton, Hackney Wick, Hackney, Kingsland, Haggerston, Hoxton en Shoreditch in.

Shoreditch, 'n stadsdeel wat digby die *City of London* geleë is, het baie kenmerke van 'n besigheidsdistrik, terwyl die res van Hackney sterk residensiële karakter het, met enkele nywerheidsgebiede soos dié langs die Lea Valley.

Daar is uitgebreide groen ruimtes soos Hackney Marshes, Hackney Downs, Clissold Park, Springfield Park, London Fields en Millfields, terwyl ook die historiese Grand Union Canal deur die distrik loop. Sy gerieflike historiese behuising, sy ligging in die tans vooruitstrewende, maar vroeër minder aantreklike East End van Londen en die nabyheid van die middestad het van Hackney tradisioneel 'n gewilde vestigingsgebied vir opeenvolgende golwe van immigrante gemaak. Etniese minderhede verteenwoordig tans 'n derde van Hackney se bevolking, waaronder 'n groot gemeenskap Afro-Karibiërs. Stamford Hill is 'n tradisionele woonplek van ortodokse Jode.

Geografie
---------

### Ligging

Hackney se raadsaal dateer uit die 1930's
Hackney is 'n binnestedelike distrik van Groter Londen. Dit is noordoos van die *City of London* geleë en word deur die *London Boroughs* of distrikte Tower Hamlets in die suide, Islington in die weste (by Southgate Road), Haringey in die noorde en Newham in die suidooste begrens. Die River Lea vorm die oostelike distriksgrens met Waltham Forest. Die rivierloop was ook die historiese grens tussen die graafskappe Middlesex en Essex.

*Hackney Town Hall*, die distrik se raadsaal, is sowat agt km of vyf myl noord van Charing Cross geleë, met die St Pauls-katedraal halfpad tussen dié twee bakens, en 6,1 km of 3,8 myl vanaf die *Greater London Authority (GLA)* se administratiewe hoofgebou naby *Tower Bridge*.
Die Bloemfonteinse Normaalkollege, 1907.
Die **Bloemfonteinse Normaalkollege** was onder verskeie name en in verskillende gedaante by 'n eeu lank 'n opleidingsinstelling vir onderwysers in die Vrystaatse hoofstad, Bloemfontein.

Die Normaalskool is op 12 Oktober 1898 ná dr. John Brebner se aanbevelings aan die Vrystaatse Volksraad met P.J. du Pré le Roux as hoof geopen. Ná die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1901) het die skool op 1 Augustus 1902 as die Normal School heropen met me. E.M. Firks as hoof. In 1912 is die Kollege herdoop tot die Normaal- en Politegniese Kollege, maar toe die nuwe hoofgebou op 8 Februarie 1916 betrek word, is die politegniese gedagte laat vaar.

Afrikaans is vanaf 1919 gedoseer, en as onderrigmedium is dit onder die rektorskap van dr. C.F. Visser (1929 tot 1942) ingevoer. Op 6 Desember 1944 het die Normaalkollege die fakulteit van opvoedkunde van die Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat geword en in 1951 is dit herdoop tot die Onderwyskollege van die UOVS. Losmaking van die UOVS het op 16 Junie 1965 plaasgevind toe die naam Bloemfonteinse Onderwyskollege aanvaar is.

Bron
----

* (af)  Swart, dr. M.J. (voorsitter redaksiekomitee). 1980. *Afrikaanse kultuuralmanak*. Aucklandpark: Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge.
Huldeblyk deur Ernst Winterstein in 1914
**Ernst Schulze** (31 Julie 1840, Bovenden naby Göttingen – 15 Junie 1912 in Zürich) was 'n baanbrekende Duitse biochemikus wat onder andere 'n aantal aminosure ontdek het.

Lewe
----

Schulze se oupa was die filosoof en hofraadslid Gottlob Ernst Schulze, en sy vader het 'n hoë amp beklee in die dorp waar hy gebore is: Bovenden naby Göttingen. Na sy skoolloopbaan, het Schulze chemie aan die Universiteit van Göttingen gestudeer. Onder sy professore was Friedrich Wöhler en Heinrich Limpricht. Hy het sy finale semester in Heidelberg afgelê, waar sy studies onder Robert Wilhelm Bunsen afgelê het. Schulze het toe na Jena gereis, waar hy sy doktorale studies as die assistent van Karl Gotthelf Lehmann en later Lehmann se opvolger, Anton Geuther, voltooi het. Hy het sy doktorsgraad in 1867 verwerf. Hy het sy wetenskaplike loopbaan in Jena begin, en toe 'n posisie op die proefplaas te Weende naby Göttingen gekry, waar hy onder Wilhelm Henneberg, gewerk het, totdat hy in 1871 'n posisie aangeneem het om 'n soortgelyke proefplaas in Darmstadt te lei. Een jaar later is Schulze aangestel as professor vir landbouchemie by die nuwe landbou en bosbou skool van die Zürich politegnikum, waar sy toekomstige skoonpa Adolf Kraemer reeds aangestel was as een van die eerste leiers van die skool.

Tydens sy vier dekades in Zürich, het Schulze gekonsentreer op 'n verskeidenheid van fitochemiese studies, waartydens hy en sy doktorale studente die aminosure Glutamien, Fenielalanien en Arginien ontdek het, sowel as baie ander organiese verbindings. Schulze het ook klem gelê op navorsing oor die belang van die aminosure Asparagien en Glutamien in die proteïenmetabolisme van plante. Hy was ook 'n baanbreker in die navorsing van lesitien, cholesterol en phytosterolen in plante. Aan die einde van sy tyd in Zürich, het Schulze navorsing oor die rol van proteïene in die selmembrane van plante gelei. Hierdie sistematiese navorsing in plantchemie het Schulze een van die pioniers van die nuwe wetenskap van biochemie gemaak, wat op daardie stadium nog "fisiologiese chemie" genoem was.

In die middel van die 1880's, is Schulze bekroon met die Liebig-Medalje in silwer, en in 1907 het hy 'n prys gewen van die Koninklike Geselskap van Wetenskappe in Göttingen. In 1910, in erkenning van sy lewenswerk, het die Universiteit van Heidelberg aan hom 'n eredoktorsgraad in die Medisyne toegeken.

Publikasies
-----------

* Met Ernst Steiger: *Ueber das Arginin.* In: *Zeitschrift für Physiologische Chemie.* 11, 1887, p. 43 (aanlyn).
Die term **bloedvat** (meervoud: bloedvate) verwys na slagare, are en kapillêre vate. Die struktuur van bloedvate in die liggaam van 'n soogdier kan beskryf word as 'n netwerk van buise waardeur bloed na die res van die liggaam vervoer word.

Arteries
--------

Slagare of arteries is die bloedvate wat geoksigineerde (suurstofryke) bloed weg van die hart af vervoer. Die uitsondering is die pulmonêre arterie (longslagaar), wat die enigste arterie is wat gedeoksigineerde (suurstofarme) bloed vervoer.
Bloed word onder druk van die hart in die arteries geforseer. Die wande van arteries is baie elasties en daar is geen kleppe in arteries nie. Daar is drie spierlae wat die arterie vorm, nl. die dik vesellaag buite, elastiese weefsel en spierweefsel in die middel en 'n endoteellaag binne. Arteries vertak om arteriole te vorm.

Kappilêre Vate
--------------

Kappilêre vate of haarbloedvaatjies is mikroskopies en word aan die einde van die arteriole aangetref. Hulle is die kleinste van al die bloedvate en elke sel in die liggaam lê naby 'n kapillêr. Bloed vloei stadig deur hierdie bloedvate wat een sellaag dik is en bloedplasma gaan deur die wande en spasies tussen die selle in. Die plasma tussen selle word weefselvloeistof genoem. Suurstof en voedingstowwe beweeg uit die bloed na die selle terwyl koolstofdioksied en afvalstowwe uit die selle na die bloed beweeg.

Vene
----

Vene word algemeen are genoem. Vene vervoer suurstofarme boed na die hart. Die uitsondering is die pulmonêre aar wat suurstofryke bloed vervoer. Die druk by vene is baie laer as dié by arteries. Vene bestaan uit drie lae, naamlik 'n buitenste vesellaag, 'n middelste elastiese laag en 'n binneste endoteellaag. Anders as by arteries kom daar wel kleppe by vene voor.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Blood vessels***. |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNE: XX526641
* BNF: cb11941721t (data)
* GND: 4069549-9
* LCCN: sh85015021
* NDL: 00565488
* NKC: ph119283
* TA98: A12.0.00.001

 |
**Eros** (Grieks: Ἔρως) was in die Griekse mitologie die oergod van seksuele liefde en skoonheid. Hy is ook as ’n vrugbaarheidsgod aanbid. Sy eweknie in die Romeinse mitologie is Kupido.

In sommige mites was hy die seun van Afrodite en Ares, maar volgens Plato se *Symposium* is hy verwek deur Poros (Rykdom) en Penia (Armoede) op Afrodite se geboortedag. Nes met Dionisos word soms na hom verwys as **Eleuterios**, "Die Bevryder".

Die twee kante van Eros
-----------------------

Daar blyk twee kante aan Eros se bestaan te wees. In die eerste is hy ’n oergod wat nie net erotiese liefde verpersoonlik nie, maar ook die kreatiewe drif van die natuur, die eersgebore Lig vir die skepping en ordening van alle dinge in die kosmos. In Hesiodus se *Teogonie* het Eros uit Chaos, die leemte waaruit die hele wêreld ontstaan het, gekom saam met Gaia, die Aarde, en Tartaros, die onderwêreld; volgens Aristophanes se toneelstuk *Die Voëls* (omstreeks 414 v.C.) kom hy voort uit ’n eier wat deur Erebos (Duisternis) bevrug en deur Nyx (Nag) gelê is.

Alternatiewelik is Eros die seun van Afrodite en óf Ares (meestal) óf Hermes óf Hefaistos; of van Poros en Penia.

Die aanbidding van Eros was nie algemeen in vroeë Griekeland nie, maar het later wydverspreid voorgekom. In Athene het hy ’n baie gewilde kultus met Afrodite gedeel, en die vierde dag van elke maand was vir hom heilig.

Eros en Psyche
--------------

Eros, omstreeks 470–450 v.C.
Eros se moeder, Afrodite, is in die *Verhaal van Eros en Psyche*, wat in die 2de eeu geskryf is, jaloers op die skoonheid van ’n sterflike vrou met die naam Psyche. Sy vra Eros toe om sy goue pyle te gebruik om Psyche verlief te maak op die lelikste man op aarde. Eros stem in, maar raak self verlief op Psyche toe hy homself per ongeluk met ’n goue pyl prik.

Hy laat haar na ’n berg gaan waar sy haar onsterflike man sou ontmoet soos ’n orakel dit aan haar ouers openbaar gemaak het. Daar wag hy vir haar, maar verbied haar om die lampe aan te steek sodat sy hom nie erken nie. Toe sy ná talle passievolle nagte saam met Eros een nag ’n lamp aansteek terwyl hy slaap en hom herken, word hy wakker en vlug weg van haar.

Aan die einde van die verhaal, waarin Afrodite vir Psyche ’n paar onmoontlike take gee om te voltooi, vind Eros haar weer en smeek Zeus en Afrodite vir hul toestemming om met haar te mag trou. Hulle stem in en Zeus maak Psyche onsterflik.

Afrodite het op hul bruilof gedans en hulle het hul kind wat daarna gebore is Plesier genoem, of in die Romeinse mitologie Voluptas.

Beskermheer van manlike liefde
------------------------------

Volgens tradisie wat deur Eratostenes geskep is, is Eros hoofsaaklik die beskermheer van liefde tussen mans, terwyl die liefde tussen mans en vroue Afrodite se gebied is. Meleager noem dié rol in ’n gedig: "’n vrou werp die vuur wat mans waansinnig maak vir vroue; maar Eros self heers oor die passie vir mans." (Mousa Paidiké, 86)
Astroïed
Die konstruksie van 'n astroïed.
*Let wel dat astroïed nie verwar moet word met asteroïde nie*
In wiskunde is 'n **astroïed** 'n hiposikloïed met vier punte.
Dit is ook 'n superellips met n=2/3 en a=b. 

Die moderne naam daarvan kom van die Griekse woord vir "ster". Die kromme het voorheen 'n verskeidenheid name gehad insluitend *tetracuspid* (steeds in gebruik), kubosikloïed, en parasiklus.

Die astroïed word afgetrek deur 'n punt op die omtrek 'n sirkel met radius 1/4 wat binne 'n sirkel met radius 1 rol. 'n Lynsegment met lengte 1 gly met een punt op die x-as en die ander op die y-as, sodat dit 'n raaklyn met die astroïed is (wat dus 'n omhullingskromme is). Die parametriese vergelyking is

{\displaystyle x=\cos ^{3}\theta ,\qquad y=\sin ^{3}\theta .}
Die astroïed is 'n vlak algebraïese kromme van genus nul. Dit het die vergelyking

{\displaystyle (x^{2}+y^{2}-1)^{3}+27x^{2}y^{2}=0.}
Die astroïed is daarom van graad ses, en het vier punt sigulariteite in die reële vlak, die punte van die ster. Dit het twee ander meer komplekse puntsingulariteite by oneindigheid, en vier komplekse dubbele punte, wat al te saam tien singulariteite gee.

Die dualis kromme tot die astroïëd is die kruisvormige kromme met vergelyking {\displaystyle \textstyle x^{2}y^{2}=x^{2}+y^{2}.}
Die evoluut van 'n astroïed is 'n astroïed twee keer so groot.

Die ou U.S. Steel kenteken het uit drie astroïëde in blou, geel en rooi bestaan. Dit word tans gebruik as die kenteken van die Pittsburgh Steelers.
Die **Bloemfonteinse Stadskouburg** is ’n teater in Markgraaffstraat, Bloemfontein.

Geskiedenis
-----------

Dit is op 15 April 1959 ingewy as een van die eerste formele stadskouburge in die land. Die eerste opvoering was *Hellersee* deur W.A. de Klerk. Die Bloemfonteinse Teatergroep en Bloemfontein Repertory Society het die teater met sy 464 sitplekke gebruik vir ballet, opera en toneel. Dit het later die eerste tuiste van Sukovs geword. 

Van die talle opvoerings in die Stadskouburg was Frank Staff se balletproduksie van N.P. van Wyk Louw se *Raka*, die Nasionale Toneelgeselskap se *The Prisoner* met André Huguenet in sy laaste rol in 1961, *Moeder Courage* met Anna Neethling-Pohl in 1973 en N.P. van Wyk Louw se omstrede *Die Pluimsaad Waai Vêr* in 1966 waarvoor Van Wyk Louw deur die destydse eerste minister, dr. Hendrik Verwoerd, aangeval is. Hoewel Sukovs later na die Sand du Plessis-teaterkompleks getrek het, is die Stadskouburg steeds gebruik, veral deur toer- en amateurgeselskappe.

Die gebou het die afgelope tyd verwaarloos geraak.
**Provo** [ˈproʊvoʊ] is die tweede grootste stedelike nedersetting in die Amerikaanse deelstaat Utah met 'n bevolking van meer as 116 000 in 2019. Provo is sowat 43 myl (69 km) suid van Salt Lake City in die sentrale gedeelte van die Utahvallei (*Utah Valley*, die eerste vallei net suid van die Groot Soutmeervallei) geleë en maak deel uit van die metropolitaanse gebied Wasatch Front wat naas Salt Lake City en Provo ook West Jordan, Layton en Ogden insluit. Met 2,2 miljoen inwoners is vier vyfdes van Utah se bevolking in hierdie gebied saamgetrek. Provo word in die ooste deur bergpieke begrens wat deel uitmaak van die Wasatch Front-bergreeks, en in die weste deur die Utahmeer, die derde grootste varswatermeer wes van die Mississippi en een van die ontspanningsgebiede in Provo se nabye omgewing.

Die middestad van Provo met die Marriott Hotel en -konferensiesentrum
Little Miss Lindon-wa tydens die *Freedom Festival Grand Parade* op 4 Julie 2018, die Amerikaanse Onafhanklikheidsdag
*American Fork Marching Band* tydens die *Freedom Festival Grand Parade* op 4 Julie 2018. In die agtergrond: die LDS-tempel in Provo se middestad
Provo word deur dieselfde stadsuitleg gekenmerk soos Salt Lake City, met 'n netwerk van breë strate wat deur die vroeë setlaars en stadstigters, lede van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae, aangelê is, maar verskil van die deelstaathoofstad deur die godsdienstige samestelling van sy bevolking - byna 90 persent van Provo se bevolking is Kerklidmate. Die stadskarakter word verder beïnvloed deur die Brigham Young-universiteit (BYU) met sowat 30 000 studente wat sy setel in Provo het. BYU maak deel uit van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae se ambisieuse opleidingsprogram en word dikwels as die Kerk se intellektuele sentrum beskryf.

Die universiteit, gestig in 1875 en tans die grootste tersiêre instelling in die Verenigde State wat deur 'n godsdienstige instelling bedryf word, lok veral jong Kerklidmate, maar het nogtans 'n sterk kosmopolitiese karakter danksy die internasionale herkoms van sy studente en die feit dat baie van hulle voor hul akademiese opleiding sendingwerk in die buiteland gedoen het. BYU is een van die grootste werkverskaffers in Provo.

Terwyl die Utahvallei oorspronklik met boerderye en vrugteboorde verbind is, is die gebied tussen die 1920's en die Tweede Wêreldoorlog deur 'n nywerheidsomwenteling geraak waartydens staalaanlegte hier gevestig is. Die hoëtegnologiebedryf het in die 1980's 'n belangrike drywer van ekonomiese groei geword met die vestiging van sagteware-ondernemings soos *WordPerfect* en *Novell*.
**Johan II** (in Portugees, *João II*; Lissabon, 3 Maart 1455 – Alvor, 25 Oktober 1495) was van 1481 tot sy dood in 1495 die koning van Portugal. Onder sy heerskappy is die mag van die Portugese troon hervestig, nuwe lewe in die ekonomie geblaas en die verkenning van Afrika en die Ooste voortgesit.

Biografie
---------

Johan was die seun van Alfons V van Portugal en Isabella van Coimbra. Sy eerste opdrag was om die mag van die adel in te perk en hy skroom nie om bloed in die proses te vergiet nie.

Op buitelandse gebied het hy kolonisasie voortgesit. Sodoende is die vesting Elmina in 1482 aan die Goudkus gestig. Dit het toegang verleen tot die goud van Wes-Afrika, wat Portugal se inkomste sou verdubbel. In 1483 bereik sy gesant Diogo Cam die Kongo.

In 1484 verwerp Portugal die idee van Christophorus Columbus om Indië vanaf die weste te bereik, omdat dit as onsinnig beskou is. Hiermee is 'n lang debat met Spanje begin, wat in 1494 op die Verdrag van Tordesillas uitgeloop het. Die verdrag het die (nog grotendeels onontdekte) wêreld gelykop tussen die Spanjaarde en die Portugese verdeel. 'n Noord-suid-lyn is 1 770 km wes van Kaap Verde getrek. Die land oos hiervan sou aan Portugal behoort, terwyl die land wes hiervan aan Spanje toegeken is.

Een van Johan II se belangrikste prestasies was Bartolomeu Dias se reis na die Kaap die Goeie Hoop in 1487/88. Die rykdom van Indië was nou binne bereik, en Vasco da Gama het vervolgens koers ingeslaan na Indië.

Johan II het in 1495 onder verdagte omstandighede gesterf (vermoede aan vergiftiging) en is deur Manuel ('n neef van hom) opgevolg.

Huwelik
-------

Johan was getroud met Eleonora en was die vader van:

* Alfons (1475–1491), getroud met Elisabeth, die dogter van Ferdinand II van Aragón
* Johan (1483-1483).

Verder het hy 2 buite-egtelike kinders gehad: Jorge (by Ana de Mendoça) en Brites (by Brites Anes).
Nadat sy seun Alfons oorlede is, het Johan II probeer om Jorge 'n wettige nakomeling te maak, maar dit het misluk.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BIBSYS: 90752251
* BNF: cb124260031 (data)
* GND: 118712314
* ISNI: 0000 0000 8169 9001
* LCCN: n82219910
* NKC: jo2017972891
* NLP: A37789880
* NTA: 071412514
* The SBN id UM1V030233 is not valid.
* SNAC: w6c84v2r
* SUDOC: 033389470
* VIAF: 100444480
* WorldCat Identities: lccn-n82219910

 |
**Bloemfontein-Suid** was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.

Geskiedenis van verteenwoordiging
---------------------------------

Kol. Deneys Reitz, Volksraadslid vir Bloemfontein-Suid in 1920, voor hy Barberton verteenwoordig het van 1929 tot 1942.
Kol. Deneys Reitz was die verkose Volksraadslid vir Bloemfontein-Suid van Maart tot Desember 1920.

Ná die oorlog tree kolonel Reitz tot die politiek toe as ondersteuner van genl. Smuts se Suid-Afrikaanse Party en haal in die algemene verkiesing van 1920 die paal in Bloemfontein-Suid. Hy word so Unie-Volksraadslid toe hy dr. Colin Steyn, eweneens 'n seun van 'n oud-Vrystaatse president, te wete M.T. Steyn, van die Nasionale Party met 101 stemme verslaan. Dit was al Vrystaatse setel wat die regering kon wen omdat dié provinsie redelik bankvas agter die Nasionale Party se leier en stigter, genl. J.B.M. Hertzog, gestaan het.

Op 3 Augustus 1920 kom hulle in dieselfde kiesafdeling in 'n tussenverkiesing teen mekaar te staan. (Dis nie bekend hoekom nie, tensy Steyn die uitslag suksesvol betwis het.) Reitz wen weer, dié keer met 'n meerderheid van 141.

In die algemene verkiesing van 1921, wat genl. Smuts wou gebruik om sy posisie in die Volksraad te versterk ná die Unionisteparty by sy Suid-Afrikaanse Party ingelyf is, kom Reitz en Steyn weer in Bloemfontein-Suid teen mekaar te staan. Steyn kry 1 189 stemme en Reitz 1 142 vir 'n skrale meerderheid vir die Nasionale Party van 47. Dr. Steyn het in sowel die Bloemfonteinse setel as Vredefort gestaan en albei gewen. Hy verkies egter om Bloemfontein-Suid te verteenwoordig, waarskynlik omdat hy wou keer dat die S.A.P. 'n tussenverkiesing in die hoofstad wen en so weer 'n houvas in die Vrystaat kry, want in die algemene verkiesing het die N.P. weer 16 uit die 17 setels gewen. Al uitsondering was Bloemfontein-Noord, waar die Arbeidersparty se Arthur Barlow met 316 stemme teen Die N.P. se J.W.G. Steyn gewen het.

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910-1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.
* Van Rooyen, Jan J. 1971. *Ons politiek van naby*. Kaapstad en Johannesburg: Tafelberg-Uitgewers Bpk.
**Johan Schoeman**, beter bekend as **Haas Schoeman**, was 'n flank van die Westelike Provinsie wat sewe toetse vir die Springbokke gespeel het.

Biografiese agtergrond
----------------------

Haas Schoeman is op 15 Maart 1940 op Prins Albert gebore.

Na hy sy skoolopleiding voltooi het by die Hoër Jongenskool Paarl, spandeer hy twee jaar by die Grootfontein landboukollege buite Middelburg in die Karoo.

Vanaf 1959 tot 1964 studeer hy regte aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy 'n LLB-graad verwerf. (Hy het ook later 'n MBA verwerf).

Hy is op 1 Januarie 2006 in Table View oorlede.

Rugbyloopbaan
-------------

Nadat hy aanvanklik in en uit die eerstespan van die universiteitsklub was (hy moes meeding met losvoorspelers soos Butch Lochner, Dawie Ackermann, James Starke and Ronnie Melck), word hy later 'n gereelde lid van die eerstespan en speel ook vanaf 1962 tot 1965 vir die Westelike Provinsie. Hy het 'n Springbok geword in 1963 toe hy vir die derde toets teen die Wallabies gekies is. In 1965 was hy 'n lid van die Springbokspan onder kapteinskap van Avril Malan wat deur Ierland en Skotland getoer het en daarna 'n lid van die Springboktoerspan na Australië en Nieu-Seeland onder kapteinskap van Dawie de Villiers.

Na sy internasionale loopbaan het hy steeds klubrugby gespeel vir Bellville rugbyklub, asook later vir Wanderers en Diggers in Johannesburg.

Opsomming van toetse
--------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Datum** | **Posisie** | **Teenstander** | **Uitslag** | **Stadion** | **Plek** |
| 24 Augustus 1963 | Flank | Australië | Verloor 9-11 | Ellispark | Johannesburg |
| 7 September 1963 | Flank | Australië | Wen 22-6 | Boet Erasmus | Port Elizabeth |
| 10 April 1965 | Flank | Ierland | Verloor 6-9 | Lansdowne Road | Dublin |
| 17 April 1965 | Flank | Skotland | Verloor 5-8 | Murrayfield | Edinburgh |
| 19 Junie 1965 | Flank | Australië | Verloor 11-18 | Sydney Cricket Ground | Sydney |
| 31 Julie 1965 | Flank | Nieu-Seeland | Verloor 3-6 | Athletic Park | Wellington |
| 21 Augustus 1965 | Flank | Nieu-Seeland | Verloor 0-13 | Carisbrook | Dunedin |