recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Joseph A. Citro** is 'n Amerikaanse skrywer, volkskundige en versamelaar van volksverhale uit die deelstaat Vermont, wat bekendheid verwerf het deur sy uitvoerige navorsing oor en dokumentasie van Vermont en die res van Nieu-Engeland se volks- en spookverhale, bonatuurlike verskynsels en okkulte gebeurtenisse

Van kindsbeen af het hom spook- en gruverhale, en hier veral die werke van Edgar Allan Poe en H.P. Lovecraft, ná aan die hart gelê, en hy het ook sy eie skrywersloopbaan met 'n reeks spookverhale soos *The Gore*, *Shadow Child* en *Guardian Angels* begin. In hierdie romans het hy elemente van Poe se klassieke gruverhale en die skrik van Lovecraft se vertelkuns met volksverhale uit Vermont en die milieu van Nieu-Engeland vermeng.

Later het Citro 'n poging onderneem om Nieu-Engeland se eksentrieke verhale, volksverhale, geheimsinnige monsters, berigte oor vlieënde pierings, spookhuise en ander bonatuurlike gebeurtenisse te katalogiseer. Sy boeke oor hierdie onderwerpe sluit *Green Mountains' Ghosts, Ghouls, and Unsolved Mysteries*, *Passing Strange: True Tales of New England Hauntings and Horrors*, *Green Mountains, Dark Tales* en *Damned Yankees: Cursed in New England* in. Saam met Diane Foulds het hy ook 'n reisgids uitgegee, wat eksentrieke en misterieuse bestemmings in Nieu-Engeland behandel: *Curious New England: The Unconventional Traveler's Guide to Eccentric Destinations*.

Joseph A. Citro het ook seminare oor die skryf van spookverhale en nie-fiksie aangebied en kommentaar daaroor gelewer op *Vermont Public Radio*.

Romans
------

* *Shadow Child* (1987)
* *Guardian Angels* (1988)
* *The Gore* (1990)
* *The Unseen* (1990)
* *Dark Twilight* (staan ook bekend as *Lake Monsters*) (1991)
* *Deus-X* (1994)

Nie-fiksie
----------

* *Green Mountain Ghosts, Ghouls and Unsolved Mysteries* (1994)
* *Passing Strange: True Tales of New England Hauntings and Horrors* (1996)
* *The Vermont Ghost Guide* (2000)
* *Curious New England: The Unconventional Traveler's Guide to Eccentric Destinations* (2003) (with Diane E Foulds)
* *Cursed in New England: Stories of Damned Yankees* (2004)
* *Weird New England* (2006) (met 'n voorwoord Mark Sceurman en Mark Moran)

Sien ook
--------

* Bennington-Driehoek
* Champlainmeer
* Glastenbury
**Ferdinand Porsche** (3 September 1875 - 30 Januarie 1951) was 'n Oostenryk-Duitse motoringenieur en stigter van die Porsche-motormaatskappy. Hy is veral bekend daarvoor dat hy die eerste petrol-elektriese bastervoertuig (Lohner-Porsche), die Volkswagen Beetle, die Mercedes-Benz SS / SSK, 'n aantal ander belangrike ontwikkelings en Porsche-motors geskep het.

Porsche was 'n belangrike bydraer tot die Duitse oorlogspoging tydens die Tweede Wêreldoorlog; hy was betrokke by die produksie van gevorderde tenks soos die VK 4501 (P), Tiger I, Tiger II, Elefant en Panzer VIII Maus, asook ander wapenstelsels, insluitend die V-1-vliegbom. Porsche was 'n lid van die Nazi-party en is deur die Nazi-amptenare die "Groot Duitse ingenieur" genoem. Hy was 'n ontvanger van die Duitse nasionale prys vir kuns en wetenskap, die SS-Ehrenring en die oorlogsmerietekruis.

Porsche is in 1996 in die *International Motorsports Hall of Fame* opgeneem en het in 1999 die *Car Engineer of the Century*-toekenning postuum ontvang.
**Ferdinand Marie, Vicomte de Lesseps** (19 November 1805 – 7 Desember 1894) was 'n Franse diplomaat en die dryfveer agter die bou van die Suezkanaal. Hy is gebore in Versailles en het sy opvoeding ondergaan in Parys. Sy eerste werk was as 'n assistent vise-konsulaat in Lissabon vir die Franse Konsulêrediens in 1825 en hy keer terug na Parys in 1827. Die jaar daarna word hy na Tunis gestuur. In 1831 word hy bevorder tot Vise-konsulaat en in 1833 word hy aangestel in Kairo. Hier ontmoet hy vir Mehemet Ali en sy seun Said Pasha. In 1838 word hy na Rotterdam verplaas, in 1839 na Málaga en in 1842 na Barcelona. Hy word bevorder tot Konsul-generaal in 1847 en die volgende jaar word hy aangestel as die Franse minister in Madrid. In 1849 gaan hy na Italië om met die Italiaanse regering diplomatiese betrekking op te bou. Die Franse regering verander egter hulle houding teenoor Italië en De Lesseps word na slegs drie weke teruggeroep na Frankryk waar hy in onguns raak en gevolglik bedank hy uit die Franse regering se diplomatieke diens.

Vir baie jare was De Lesseps geïnteresseerd in 'n projek om die Middellandse See en die Rooisee te verbind. Hy besoek Said Pasha in 1854, wat sy vader Mehemet Ali opgevolg het, en verkry 'n konsessie om met die projek voort te kan gaan. Die Britse regering wou hom nie ondersteun nie en hy vorm 'n Franse maatskappy in 1858. Hulle met die konstruksie aan die kanaal in 1859 begin en het dit voltooi in 1869. Hierna keer hy terug na Frankryk.

In 1879 word hy deur 'n Geografiese Komitee gekies om die maatskappy te bestuur wat die Panamakanaal moet bou. Alhoewel hy reeds 74 jaar oud was, begin hy die projek met oorgawe. Maar as gevolg van sy hardkoppige sienings en die feit dat hy probleme, groter as wat hy op die Suezkanaal ervaar het, ignoreer speel die maatskappy bankrot in 1889. De Lesseps en sy seun Charles word verhoor en gevonnis. Hulle moes 'n boete betaal en tronkstraf uitdien. De Lesseps se tronkstraf word egter opgeskort weens sy slegte gesondheid en hy word toegelaat om sy huis in La Chenaie te woon waar hy later sterf.

Bibliografie
------------

* *Collier's Encyclopedia*, Crowell-Collier Educational Corporation, Volume 14, Bladsy 520.
* Swart, Marius J.: Nogtans leiers. Kaapstad: Nasou, 1969.
EMU-wandelpak.
Die **Extravehicular Mobility Unit** (EMU) word sedert 1981 gebruik; en word vandag steeds deur ruimtevaarders op die Internasionale Ruimtestasie gedra. Dit is baie swaar, op aarde weeg die pak 178 kg.

Ruimtevaarders wat die pak dra moet ’n uur lank wag sodat hul liggaam aan die druk en suiwer suurstof gewoond kan raak. Dit neem 45 minute om die pak aan te trek.

Die pak bestaan uit
-------------------

1. Onderklere
2. Harde bolyfstuk
3. Armstukke
4. Handskoene
5. Sagte onderlyfstuk
6. Helm-en-skermstuk
7. Hoof-lewensondersteuningspak

Waaruit bestaan die pak se materiaal
------------------------------------

Die pak bestaan uit 13 verskillende lae wat onder andere twee lae ingeboude pypies insluit waardeur daar water sirkuleer om die ruimtevaarder se lyf koel te hou.

Daar is ’n drukkledingstuk van twee lae wat sorg dat die pak met lug gevul is, terwyl die verwarmde kledingstuk van agt lae toesien dat hy/sy teen ruimtestof en ander voorwerpe beskerm word. Laastens is daar ’n waterdigte en brandbestande buitelaag.

Die EMU se rugsak
-----------------

Die rugsak wat lewe ondersteun.
Dit is ’n rugsak wat lewe ondersteun. Dit bevat onder andere ’n sekondêre suurstoftenk wat ’n halfuur se noodsuurstofvoorraad hou.

Dit sluit verder ’n watertenk (vir die verkoelingstelsel), ’n radio (vir kommunikasie-doeleindes), ’n battery (vir elektriese krag) en die primêre suurstoftenk (suiwer suurstof vir sewe ure) in.

Interessante feite
------------------

Die EMU is wit omdat dié kleur help om die son se hitte te weerkaats. In die ruimte kan die temperatuur in direkte sonlig tot 135 grade Celsius styg.

Die ruimtevaarders dra ook spesiale "doeke", *Maximum Absorbency Garment* (MAG) genoem, Hulle dra dit tydens lansering, landing en op hul ruimtewandelings.

Die pak van die toekoms
-----------------------

Nasa se Z-2-pak word tans ontwikkel en is ontwerp om ruimtevaarders op Mars, die maan en dalk ander planete by te staan. Die pak se verbeterde skerm maak dit vir ruimtevaarders moontlik om beter te sien, terwyl ander verstellings (soos die ingangsluik, die lewensondersteuningstelsel en die verbeterde toegang tot die pak) vir ’n moderne en meer gerieflike toestel sorg.

Ruimtevaarders kan in die ruimte rondwandel te danke aan dié ruimtepakke.
Ruimtependeltuig Columbia, 1981 (NASA)
NASA se **Ruimtependeltuig-program** *(Engels:* Space Shuttle program*)* het begin in 1960, en is die wêreld se eerste herbruikbare ruimtelanseerstelsel, en die eerste wat dit moontlik gemaak het om groot satelliete na en weer vanuit die aarde se laer wentelbaanruimte te neem.

Elke ruimtependeltuig is ontwerp vir 100 lanserings. Die oorspronklike doelwit van die program was om goedere na 'n ruimtestasie te vervoer. In realiteit was die ruimtependeltuig die Verenigde State se enigste bemande tuig en het NASA se bedrywighede totaal gedomineer sedert die middel 1970. Met die konstruksie van die Internasionale Ruimtestasie *(Engels: International Space Station)* is die ruimtependeltuig vir die eerste keer gebruik vir sy aanvanklike doel. 

Met die laaste vlug van *Atlantis* op 21 Julie 2011 is NASA se ruimtependeltuie buite bedryf gestel. Die Verenigde State maak sedertdien gebruik van Russiese Sojoes-ruimtetuie om astronaute na die Internasionale Ruimtestasie te vervoer, terwyl die eerste vlugte van twee nuwe NASA-programme, die *Commercial Crew Development* en die *Space Launch System*, vir respektiewelik 2019 en 2020 beplan word.

Ruimtependeltuie
----------------

Ruimtependeltuig Atlantis vervoer deur 'n Boeing 747 ruimtependeltuig vliegtuig (SCA), 1998 (NASA)
* slegs vir toetse - nie vir ruimtevaart nie:
	+ *Pathfinder (geen reeksnommer)*
* slegs vir toetse, slegs vir gebruik vir sweef- en landingstoetse:
	+ *Enterprise* (OV-101)
* verlore in ongelukke:
	+ *Challenger* (OV-099, ex-STA-099 + MPTA-098)
	+ *Columbia* (OV-102)
* in gebruik:
	+ *Atlantis* (OV-104)
	+ *Discovery* (OV-103)
	+ *Endeavour* (OV-105)
Klaas Runia in 1968
**Klaas Runia** (Oudeschoot, 7 Mei 1926 - Kampen, 14 Oktober 2006) was 'n Nederlandse joernalis, dominee en teoloog van die gereformeerde tradisie (Gereformeerde Kerken in Nederland, teenswoordig Protestantse Kerk in Nederland (PKN)).

Lewensloop
----------

In die jare 1949-1956 was Runia predikant in Marknesse en Dokkum. In die jare 1956-1971 was hy hoogleraar in die teologie in Australië en in die jare 1971-1992 was hy hoogleraar in die teologie aan die Kampense gereformeerde teologiese universiteit (Oudestraat). Runia was gekant teen die moderne teologie en moderne teoloë soos Harry Kuitert.

Ook was hy jare joernalis by die *Friesch Dagblad* en die *Centraal Weekblad*.

Klaas Runia is op die ouderdom van 80 oorlede.

Publikasies
-----------

* *De theologische tijd bij Karl Barth*, 1955
* *Het hoge Woord in de lage landen*, 1985
* *Waar blijft de kerk?*, 1988
* *Wegen en doolwegen in de nieuwere theologie*, 1993
* *Op zoek naar de Geest*, 2000

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb123112150 (data)
* GND: 1028352425
* ISNI: 0000 0001 1452 3564
* LCCN: n79091792
* NLK: KAC201825565
* NTA: 068528523
* SUDOC: 067029345
* VIAF: 57166334
* WorldCat Identities: lccn-n79091792

 |
Die parlementêre koukus van die Progressiewe Party in 1960 op die trappe voor die parlement afgeneem. Voor: Walter Stanford, Harry Lawrence, Boris Wilson, **Jan Steytler**, Helen Suzman, Colin Eglin, Owen Williams. Agter: Ray Swart, Clive van Ryneveld, John Cope, Zach de Beer, Ronald Butcher.
Dr. **Jan Steytler** (Burgersdorp, 26 Oktober 1910 - † onbekend) was Kaaplandse leier van die Verenigde Party (V.P.) ten tyde van die Bloemfonteinse kongres van die party in 1959 toe die progressiewes weggebreek het om die Progressiewe Party onder leiding van Colin Eglin, Helen Suzman en andere te stig. Hy het ook uit die V.P. bedank.

Steytler wen in 1953 met 'n meerderheid van 1 492 stemme teen C.G. Vorster, 'n Nasionalis in die destydse veilige Verenigde Party-setel Queenstown. 'n Buitengewone hoë stempersentasie van 96,2% in 1958 kos die V.P. amper die setel toe Steytler met slegs 13 stemme wen teen die Nasionale Party se H.H. Smit. In die volkstemming van 1960 oor republiekwording is die uitslag eweneens feitlik gelykop toe 5 378 kiesers teen die republiek stem en 5 257 daarvoor. Queenstown teken weer 'n baie hoë stempersentasie van 95,8% aan. In die verkiesing van die volgende jaar wen die Nasionale Party die eerste keer in Queenstown toe J.J. Loots 369 stemme meer as die V.P. se C.J.S. Wainwright kry. Omdat Queenstown toe so gelykop was, het Steytler in daardie verkiesing in Port Elizabeth-Suid vir die Progressiewe Party gestaan en met 2 730 stemme teen die V.P. se R.P. Plewman verloor. Hy is nooit weer tot die parlement verkies nie.

Steytler het die partyleier van die P.P. geword op die stigtingskongres op 13 November 1959 en dit gebly tot in Desember 1970, maar was baie minder sigbaar as Helen Suzman, die party se enigste Parlementslid van die verkiesing op 18 Oktober 1961 tot en met die verkiesing van 1974, toe vyf ander L.P.'s ook verkies is. 'n Sesde lid is kort daarna in die tussenverkiesing in Pinelands verkies.

Steytler is eers deur Harry Lawrence, voormalige kabinetsminister en die mees senior V.P.-lid wat die party in 1959 verlaat het, opgevolg as tydelike leier, waarna Colin Eglin leier geword het in Februarie 1971.

Bronne
------

* *Amptelike Jaarboek van die Republiek van Suid-Afrika 1983*. 1983. Johannesburg: Chris van Rensburgpublikasies.
* Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910-1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.
**Internasionale Geletterdheidsdag** word jaarliks op 8 September gevier om die noodsaaklikheid van geletterdheid vir persoonlike, ekonomiese en politieke bemagtiging van individue en gemeenskappe onder die aandag van die wêreld te bring. Dié Unesco gedenkdag is op 17 November 1965 geproklameer in opvolging van 'n aanbeveling deur die Wêreldkongres van Ministers van Onderwys oor die Uitwissing van Ongeletterdheid in Teheran om 'n gekoördineerde program van aksie teen ongeletterdheid van stapel te stuur. Op daardie stadium was 44% van die wêreldbevolking ongeletterd.

Vyftig jaar later is die getal ongeletterdes gehalveer. In 2016 is ongeveer 758 miljoen persone van 15 jaar en ouer, 20% van alle volwassenes, basies ongeletterd. Twee derdes van die getal is vroue. Geletterdheid onder die jeug (15 tot 24 jaar) staan tans op 91% danksy beter toegang tot skole en verpligte onderwys in die meeste lande. In Sub-Sahara Afrika is die syfer slegs 71% en onder jong vroue slegs 65%. Volgens 'n verslag van Unesco was daar in 2013 124 miljoen kinders wat nie skool bygewoon het nie, meer as die helfte hiervan in Afrika.

Wêreldwye stand van geletterdheid, 2013
Volgens Statistieke Suid-Afrika se Algemene huishoudelike opname in 2014 het 93,4% van die volwasse bevolking (20 jaar en ouer) primêre skool voltooi en kan dus as geletterd beskou word. 73,8% van die kinder- en jeugbevolking (7-24 jaar) het een of ander onderwysinstelling bygewoon.

Die dag word wêreldwyd gevier deur regerings, internasionale organisasies, nie-regeringsorganisasies, die privaatsektor, gemeenskappe en skole. Suksesvolle projekte en beduidende vordering word erken. Unesco het twee Geletterdheidspryse wat jaarliks tydens die hoofviering toegeken word vir buitengewone oplossings wat kan lei tot die bereiking van die *2030 Education Agenda*. Die Unesco King Sejong Geletterdheidsprys word toegeken aan regerings, regeringsorganisasies en nie-regeringsorganisasies vir effektiewe geletterdheidsinisiatiewe. Spesiale aandag word gegee aan die bevordering van moedertale in ontwikkelende lande. Die Unesco Confucius Geletterdheidsprys gee erkenning aan individue, regerings, regeringsorganisasies en nie-regeringsorganisasies vir programme gemik op plattelandse volwassenes en die na-skoolse jeug, in besonder vroue en meisies. In 2016 het die Suid-Afrikaanse Departement van Basiese Onderwys die Unesco Confucius Geletterdheidsprys ontvang vir *Kha ri Gude* (Tshivenda vir 'kom ons leer'), 'n geletterdheidsprogram wat tussen 2008 en 2015 meer as 4 miljoen plattelandse mense gehelp het om basies geletterd te word. Nagenoeg 40,000 vrywilligers het daaraan deelgeneem by 35,000 sentra dwarsdeur die land.

'n Tema wat by die tydsgees pas, word jaarliks gekies vir die viering. Vir die halfeeuviering in 2016 is dit **Lees die verlede, skryf die toekoms**. Vorige temas soos Geletterdheid en gesondheid, Bemagtiging deur geletterdheid, Geletterdheid en vrede (2011 en 20112 ), Geletterdheid vir die 21ste eeu (2013), Geletterdheid vir volhoubare ontwikkeling en gemeenskappe (2014 en 2015) dui op die beduidende rol wat geletterdheid speel in vooruitgang en lewenskwaliteit.
|  |
| --- |
| **Sammy Marksmuseum** |
| 'n Beeld van die museum. |
| Sammy Marksmuseum in 2014 |
| 

---

 |
| Ander name | Zwartkoppies Hall |
| Plek | Pretoria |
| Land | Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika |
| Openingsjaar | 1986 |
| Tipe museum | Geskiedkundige huis |
| Webtuiste | *Sammy Marks Museum* |

Syaansig van die Sammy Marks-museum
Trappe
Kombuis
Die **Sammy Marksmuseum** is 'n Victoriaanse herehuis, die sogenaamde *Zwartkoppies Hall*, wat aan die nyweraar Sammy Marks behoort het. Dit is geleë op die plaas Zwartkoppies 364 JR, langs die Bronkorstspruitpad, sowat 23 km buite Pretoria.

Geskiedenis
-----------

Sammy Marks is in 1843 in Litaue gebore en arriveer in 1868 in die Kaap waar hy met juwele begin smous het. Hy verhuis later na Kimberley en behaal sukses as 'n diamantverkoper. Hy raak betrokke in verskeie besighede en open onder andere 'n distilleerdery, 'n inmaakfabriek, 'n glasfabriek, 'n mieliemeul en staalwerke. Teen die einde van die 19de eeu was hy 'n miljoenêr en sy maatskappy behaal die ranglys van die top 10 rykste besighede aan die Witwatersrand.

In 1884 koop Sammy Marks die plaas *Zwartkoppies*. Kort daarna bou hy die herehuis, *Zwartkoppies Hall* waar hy en sy vrou, Bertha, en hul kinders gewoon het tot en met 1909. Daarna het hullle die huis as 'n naweek wegbreekplek gebruik. Na sy dood in 1920 het Marks se weduwee en kinders die huis bewoon tot die dood van die laaste kind in 1978. In sy testament het Marks verklaar dat *Zwartkoppies Hall* en al die inhoud bewaar moet word vir tot vier geslagte ná sy dood. In 1980 het die Nasionale Kultuurhistoriese en Opelugmuseum by die Marks-trust aansoek gedoen om 40 hektaar van *Zwartkoppies* te koop as 'n perseel vir 'n opelugmuseum. Die trust se alternatiewe voorstel was dat die museum eerder die eiendom moes huur, maar die museum kon dit nie bekostig nie. 'n Johannesburgse besigheidsman, Mendel Kaplan, het later van die museumprojek gehoor, en geld beskikbaar gestel om die projek van stapel te stuur. Die Sammy Marksmuseum het uiteindelik in November 1986 geopen, en in Maart 1989 is *Zwartkoppies* is tot nasionale monument verklaar. In 1995 is 'n Gedeelte van die plaas (ongeveer 73 ha), waarop die huis staan, deur die Staat onteien, en aan die Nasionale Kultuurhistoriese Museum verkoop.

Museum
------

*Zwartkoppies Hall* is 'n 48-kamer herehuis met welige tuine en tennisbane en is 'n voorbeeld van die prag en weelde waarin die sogenaamde *Randlords* van daardie tyd geleef het. Die museum is die enigste Victoriaanse herehuis in Suid-Afrika waarvan die binnekant bewaar is presies soos dit was in die Victoriaanse tydperk. Die huis is versier in 'n uitspattige styl en daar is baie olieverfskilderye, porselein en silwerware te sien. In die biljartkamer is talle ou foto's van Marks en sy familie en vriende. Die huis het 'n groot kombuis met 'n 10-plaat stoof en vyf verskillende oonde, en 'n goed toegeruste biblioteek.
Renault Mégane
'n Renault Mégane-model bekend in Suid-Afrika
**Renault Mégane** is 'n kompakte gesinsmotor wat deur die Franse motormaatskappy Renault vervaardig word. Die reeks bestaan uit die Mégane luikrug, sedan, Scenic (familiebus of multigebruikvoertuig) en die Mégane Sport. Die Méganemotors strek vanaf 'n 1500 cc dieselenjin tot die 2000 cc turbo-enjin wat in die Mégane Sport diens doen. Ander spesifikasies is die 1600 cc, 2000 cc petrol en die 1900 cc diesel. Die standaard 1600 cc Mégane petrolenjin lewer 'n drywing van 83 kW, maar die topmodel Mégane Sport lewer 'n volle 165 kW uit sy 2000 cc turbo-enjin, wat die motor van 0 - 100 km/h in net 6.5 sekondes kan versnel.

Bronnelys
---------

* Renault Tuisblad

  


| Renaultmodelle |
| --- |
| **Huidige modelle:**
Clio ·
Fluence ·
Fluence Z.E. ·
Latitude ·
Logan ·
Mégane ·
Pulse ·
Sandero ·
Safrane ·
Scala (Indië) ·
Symbol ·
Talisman ·
Twingo ·
Twizy ·
Zoe
**Uit produksie:**
3 ·
4 ·
5 ·
6 ·
7 ·
8 ·
9 ·
10 ·
11 ·
12 ·
14 ·
15 ·
16 ·
17 ·
18 ·
19 ·
20 ·
21 ·
25 ·
30 |
| *Wysig hierdie sjabloon* |
Die **Borinage** [bɔri'na:ʒ] is 'n nywerheidsgebied rondom die stad Mons en naby die grens met Frankryk. Dit beslaan die westelike gedeelte van die Belgiese provinsie Hainaut se steenkool- en nywerheidsbekken. Die gebied het geen uitgesproke sentrum nie, maar bestaan eerder uit 'n reeks nedersettings met mynbou en nywerhede as hul ekonomiese basis.

Geskiedenis
-----------

Mynbougebiede en swaar nywerhede in België omstreeks 1968
Die Borinage was sedert die 18de eeu een van die beduidendste steenkoolmyngebiede in Europa, en sy naam is afgelei van 'n Franse benaming vir 'n mynbouwerker, *borin* of *borain*. Die uitgang *-age* verwys in Frans na 'n kollektiewe gemeenskap, maar het daarnaas ook 'n pejoratiewe konnotasie.

Gedurende die 19de eeu het die Borinage naas Charleroi tot die beduidendste nywerheidsgebied in Wallonië ontwikkel, waarby die noorde veral deur keramiese en chemiese nywerhede (op steenkoolbasis) gekenmerk was. Die moeilike lewensomstandighede van plaaslike mynwerkers het 'n diep indruk op Vincent van Gogh gemaak wat omstreeks 1879 'n tyd lank as predikant in die Borinage rondgetrek het. Hy het vervolgens besluit om as skilder werksaam te wees.

In die tweede helfte van die 20ste eeu het die mynbou in 'n krisis beland, en in die 1960's is mynboubedrywighede volledig gestaak. Nuwe moderne nywerhede is in die gebied gevestig, en met die bou van kanale na Frankryk en tussen Nimy en die Schelde-rivier het nuwe waterweë ontstaan.
**Jan Albertus Jacobus Pickard** (25 Desember 1927 – 30 Mei 1998) was 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat op slot gespeel het.

Vroeë lewe
----------

Pickard is in die Paarl gebore, het aan die Universiteit Stellenbosch studeer en sy provinsiale debuut vir die Westelike Provinsie in 1951 gemaak. Hy is die oupa van Francois Louw, wat ook vir die Westelike Provinsie en Suid-Afrika gespeel het.

Rugbyloopbaan
-------------

Pickard is gekies om Suid-Afrika op die 1951–52-toer van Groot-Brittanje en Frankryk te verteenwoordig, hoewel hy nie vir enige van die toetswedstryde gekies is nie. Sy eerste verskyning in 'n toetswedstryd het in September 1953 teen Australië in Durban gekom. Die Springbokke het die wedstryd 18–8 gewen, dit is gevolg deur 'n verdere oorwinning oor Australië 'n week later, 'n 22–9 oorwinning in Port Elizabeth, waaraan Pickard ook deelgeneem het. Die volgende keer wat Pickard vir Suid-Afrika gekies is, was vir die 1956-toer na Australië en Nieu-Seeland. Hy is gekies om in die tweede toets van die vier wedstrydreeks teen Nieu-Seeland te speel en het op agsteman gespeel in 'n 8–3 oorwinning vir Suid-Afrika.

Pickard het sy laaste verskyning vir Suid-Afrika in Augustus 1958 teen Frankryk op Ellispark in Johannesburg gemaak. Frankryk het die wedstryd met 9–5 gewen, met Pickard wat in sy gewone posisie op slot gespeel het. 

Pickard is in Mei 1998 in die ouderdom van 70 in Kaapstad oorlede.
'n **Intensiewe grootheid** is in fisiese chemie 'n grootheid wat onafhanklik is van die hoeveelheid materie van die monster. Die teenoorgestelde is 'n **ekstensiewe grootheid**. 'n Grootheid is 'n veranderlike waarvan die hoeveelheid deur meting bepaal kan word.

'n Goeie voorbeeld is die volume, V, van 'n stuk yster. As ons by dieselfde temperatuur en druk twee maal soveel yster neem, laat ons sê twee gram pleks van een, dan sal die volume ook twee maal groter wees. Dit wil sê dat volume ekstensief is. As ons egter die digtheid van die yster bepaal, maak dit nie saak of dit een of twee gram is nie. Digtheid is dus 'n intensiewe grootheid of intensiewe meetbare hoeveelheid.

In die termodinamika word dikwels intensiewe groothede geskep deur af te spreek dat daar altyd byvoorbeeld een gram of een mol ter sprake is.

So is die warmtekapasiteit 'n ekstensiewe grootheid: die hoeveelheid warmte wat twee gram water kan opneem sodat dit 1 Kelvin in temperatuur styg is twee maal so groot as vir een gram water. In die een geval sal dit 4,2 [J/K] wees, en in die ander 8,4 [J/K].

Spesifieke en molêre waardes
----------------------------

As mens die warmtekapasiteit uitdruk *per gram* word dit 'n intensiewe grootheid wat *spesifieke warmte(kapasiteit)* genoem word. Dit het net een waarde: 4,2 [J/K.g].

Natuurlik kan ons ook afspreek om dit per mol te doen. Dit is dan ook 'n intensiewe grootheid, wat *molêre warmtekapasiteit* genoem word en die waarde 75.6 [J/K.mol] besit omdat die molêre massa vir water 18 [g/mol] bedra. Dikwels word vir die molêre weergawe 'n strepie bo die simbool gesit, maar die notasie verskil baie:

{\displaystyle {\bar {C}}\_{P}={\frac {C\_{P}}{n}}}
Die intensiewe groothede is eienskappe van die stof, water in dié geval. Die ekstensiewe is 'n eienskap van die monster. Daarom word in die teorie van termodinamika dikwels die intensiewe, maar deur ingenieurs juis die ekstensiewe weergawe gebruik.

Of molêre of spesifieke waardes gebruik word hang af van die vraag of die materiaal 'n bekende molêre massa het aldan nie. Vir baie polimere is daar 'n verdeling van molêre massa en is dit handiger om met spesifieke waardes te werk.
Die ligging van Île Sainte-Marie in Noordoos-Madagaskar.
’n Bultrugwalvis naby Île Sainte-Marie, Julie 2013.
Die begraafplaas van ou seerowers op Île Sainte-Marie.
**Nosy Boraha**, voorheen bekend as **Île Sainte-Marie** (en steeds algemeen so bekend onder reisigers), is ’n eiland aan die ooskus van Madagaskar, waarvan dit deel is. Die hoofdorp is Ambodifotatra. Die eiland vorm ’n administratiewe distrik in die Analanjirofo-streek en beslaan ’n oppervlakte van 222 km2. Dit is 60 km lank en minder as 10 km breed. Die eiland het in 2013 ’n bevolking van 26 547 gehad.

Die kanaal tussen Nosy Boraha en Madagaskar is ’n bekende plek om walvisse te sien. Aansienlike groepe bultrugwalvisse (genus *Megaptera*) migreer van Antarktika na dié broeiterrein.

Seerowers
---------

Île Sainte-Marie was van omstreeks 1685 af om verskeie redes ’n gewilde basis vir seerowers: Dit was naby die seeroetes waarlangs die skepe van Oos-Indië teruggekeer het met hul rompe vol skatte; die baaie het beskerming gebied tydens storms; daar was volop vrugte; en die waters was kalm. Legendariese seerowers soos William Kidd, Robert Culliford, Olivier Levasseur, Henry Every, Abraham Samuel en Thomas Tew het gewoon op île aux Forbans, ’n eiland in die baai van Île Sainte-Marie se hoofdorp. 

Daar was ook gerugte dat die utopiese seerowerrepubliek Libertalia in dié gebied was, hoewel die ligging – of selfs bestaan – van die republiek onseker is.

Fauna en flora
--------------

Omdat die eiland so afgeleë is, is daar unieke diere en plante. Daar is verskeie spesies lemurs en talle spesies orgideë, waaronder die "Koningin van Madagaskar" (*Eulophiella roempleriana*). Dit is sover bekend die enigste plek waar die *Coua delalandei*, ’n soort koekoek, voorgekom het. Dié spesie het in die laat 19de eeu uitgesterf.
Die **Europese / Suid-Amerikaanse Beker**, algemeen bekend as die **Interkontinentale Beker** of **Toyota Cup**, was 'n sokkerwedstryd deur UEFA en CONMEBOL. Die kompetisie was tussen die wenners van die Europese *Champions League* en die Suid-Amerikaanse *Copa Libertadores* in 'n wedstryd wat elke jaar gespeel word.
Dit is gespeel deur verteenwoordigersklubs van die baie meer ontwikkelde vastelande in die sokkerwêreld in daardie jare.
Die Beker het die Wêreldklubkampioenskap genoem tot die eerste FIFA-klubbeker in 2000 gehou is. Dit is gespeel deur verteenwoordigersverenigings van die meeste ontwikkelde vastelande in die sokkerwêreld (veral in daardie jare).

Vanaf 2005 is die Intercontinental Cup vervang deur die *FIFA Club World Cup* (**FIFA Klub Wêreldbeker**). Die *FIFA Club World Cup* sluit ook Noord-Amerikaanse, Asiatiese, Afrika en Oceaniese wenners in. In 2017 het FIFA almal erken as klub amptelike wêreldkampioene met dieselfde status as die Wenners van die Klubwêreldbeker dit is FIFA club world champions.

Sien ook
--------

* FIFA Klubwêreldbeker
* Sokkerklubwêreldkampioene
Die **Renault Twingo** is 'n stadsmotortjie vir vier passasiers wat vervaardig en bemark word deur die Franse motorvervaardiger Renault, wat in 1992 bekendgestel is en tans in sy derde generasie is. 

Die eerste generasie Twingo (tweedeur, voorenjin) is op 5 Oktober 1992 by die Paryse Motorskou bekendgestel en verkoop in Europese markte vanaf April 1993. Renault het in die somer van 2007 die tweede generasie Twingo bekendgestel. 

Renault Twingo Dynamique (Duitsland) 
 Renault Twingo, fase 2 
 Renault Twingo, fase 2 
Die derde generasie Renault Twingo (vierdeur, agterenjin) debuteer in Maart 2013 op die Geneefse Internasionale Motorskou in 'n vyfdeur, agterenjin–agterwielaandrywing, wat saam met Daimler se derde generasie Smart Fortwo en tweede generasie Smart Forfour ontwikkel is. Die derde generasie Twingo en die tweede generasie Forfour word in dieselfde fabriek in Novo Mesto, Slowenië, vervaardig.

### Ontwerp en ontwikkeling

In Maart 2010 het Renault en Daimler, as deel van hul bestaande vennootskap, 'Project Edison' aangekondig, 'n samewerking wat daarop gemik is om 'n gedeelde platform te ontwerp vir klein stadsmotors wat deur albei maatskappye gebruik kan word. 

Die eerste motors wat die platform gebruik, was die derde generasie Twingo en die tweede generasie Smart Forfour. Renault en Daimler het eweveel in die navorsings- en ontwikkelingsfase belê, met Renault wat daarna in die enjins begin spesialiseer het en Daimler in die transmissies.

Die Twingo III is ongeveer 10 mm korter as die Twingo II. Die agterenjinuitleg verbeter die beweegbaarheid en die kajuitruimte, maar verminder die bagasieruim. Die vering bestaan uit MacPhersonstutte aan die vooras en 'n De Dion-buis aan die agterkant. Die motor gebruik 'n vyfdeur-argitektuur wat dit van sy driedeur-voorgangers onderskei. 

Remme is geventileerde skywe aan die voorkant en trommels aan die agterkant, behalwe in die basismodel (SCe 70) wat trommelremme rondom gebruik. Die enjinkap het 'n spesiale oopmaakmeganisme wat slegs gedeeltelike toegang tot die ruitwasvloeistof, remvloeistof en koelvloeistofreservoirs en die battery toelaat.
Die Internasionale Kamer van Koophandel se hoofkwartier in Parys, Frankryk.
Die **Internasionale Kamer van Koophandel** (**IKK**; Frans: *Chambre de commerce internationale*) is die grootste, bes verteenwoordigde sake-organisasie in die wêreld. Sy meer as 45 miljoen lede in meer as 100 lande het belange in elke sektor van privaat besigheid.

Die IKK het drie hoofdoelwitte: die daarstel van maatreëls, die oplossings van dispute en die aanbeveling van beleid. Omdat sy lede en deelgenootskappe self by internasionale handel betrokke is, het die IKK ongeëwenaarde gesag in die opstel van reëls vir handel oor grense heen. Hoewel dié reëls nie verpligtend is nie, word hulle elke dag in duisende transaksie gevolg en het dit deel van internasionale handel geword.

Die IKK ondersteun die werk van die Verenigde Nasies, die Wêreldhandelsorganisasie en baie ander interregeringsliggame, soos die G20, namens internasionale besighede.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb11874828p (data)
* GND: 1012472-X
* ISNI: 0000 0001 2192 4147
* LCCN: n79039832
* NKC: kn20010711175
* SELIBR: 120355
* SUDOC: 026514583
* VIAF: 156618975
* WorldCat Identities: lccn-n79039832

 |
Die **Îlots des Apôtres** of **Îles des Apôtres** (Aposteleilande) is omtrent 15 km noordoos van Île aux Cochons geleë. Dit is deel van die Westelike groep (Frans: *L'Occidental*) van die Crozeteilandgroep, 105 km Noordwes van Île de la Possession. Dit bestaan uit 'n klein groep rif en loodregte eilande. Die hoofeilande is *Grande Île* (2 km2) en *Petite Île* (1 km2). Grande Île is 3 km lank. Die belangrikste klein eilandjies en rotse is: *le Donjon, l'Obélisque, le Hangar, l'Enclume, le Caillou, la Grande Aiguille et la Petite Aiguille, le Rocher Percé, le Rocher Fendu, le Rocher Nord* en *le Rocher Sud*.

Kaart van die Îlots des Apôtres
Die styl kushange maak toegang vanuit die see byna onmoontlik en die eilande is dus baie selde deur mense besoek en daar is geen uitheemse dierspesies nie. Die eilande is dus grootliks in ongerepte toestand. Die hoogste punt is *Mont Pierre* (290 meter) op Grande Île.

Engelse en Amerikaanse Robjagters het die eilande in die 19de eeu die naam *the Apostles* gegee as gevolg van die bestaan van 12 hoof eilandjies. Lesquin gee dit in 1825 die naam *les Sauvages*.

Ten minste 25 voëlspesies broei op die eilande insluitend ses spesies Malmok (Albatros).
Lightning T.5 XS417 by Newark Lugmuseum
ZU-BEX Electric Lightning T5 langs 'n Jaguar E-type in Kaapstad, Suid-Afrika, in 2002
Die **English Electric Lightning** is 'n supersoniese vegvliegtuig (onderskepper) uit die Koue Oorlog-era. Dit is ontwerp, ontwikkel en vervaardig deur English Electric, wat later geabsorbeer is deur die nuutgestigte British Aircraft Corporation. Dit is daarna bemark as die **BAC Lightning**. Die Lightning was die enigste volledig-Britse Mach 2 vegvliegtuig. Die Lightning is gebruik deur die Britse Lugmag (Royal Air Force) en die Koninklike Saoedi Lugmag (RSAF). Alhoewel dit die RAF se primêre onderskepper was vir meer as twee dekades, was dit nooit nodig om 'n ander vliegtuig aan te val nie.

Die Lightning word aangedryf deur twee Rolls-Royce Avon turbostralerenjins in 'n unieke steiergestapelde installasie in die romp. Dit is ontwikkel om toenemend-kragtiger bomwerpers (Toepolef Tu-16, Toepolef Tu-22, Toepolef Tu-95) te onderskep, en spog dus met 'n uitsonderlike klimkoers, diensplafon en spoed; vlieëniers het 'n vlug hiermee beskryf as "om opgesaal te wees aan 'n vuurpyl". Hierdie prestasie het die Lightning ongelukkig 'n "brandstof-kritiese" vliegtuig gemaak, wat beteken dat sy missies tot 'n groot mate bepaal word deur sy beperkte reikafstand. Latere ontwikkelings bied 'n groter togafstand en spoed saam met lugverkenning- en grondaanvalsvermoë.

Tegniese besonderhede
---------------------

Besonderhede van die English Electric Lightning:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 2 |
| Tipe motor | Straalmotor |
| Vervaardiger | Rolls-Royce Avon 301 turbostraal met nabrander. |
| Kraglewering per motor | 7 420 perdekrag |
| Vlerkspan | 10,62 m |
| Lengte | 16,84 m |
| Hoogte | 5,97 m |
| Vlerkoppervlakte | 42,97 m2 |
| Normale opstygmassa | 19 047 kg |
| Maksimum snelheid | 2 112 km/h |
| Operasionele hoogte | 16 770 m |
| Togafstand | 1 290 km |
| Klimvermoë | 15 240 m per minuut |
| Bewapening | Twee *Red Top* of *Firebreak* infrarooisoekende lug-tot-lug missieleof twee batterye van 22 50 mm ongeleide vuurpyle.Twee 30 mm Aden kanonne kan ook in die buik gedra word. |

Sien ook
--------

* Lys van vegvliegtuie
Die **narwal** of **eenhoringvis** (wetenskaplike naam: ***Monodon monoceros***) is 'n mediumgroot tandwalvis met 'n groot, uitstekende slagtand. Dit kom deur die jaar in die Arktiese waters om Groenland, Kanada en Rusland voor. Dit is een van twee lewende spesies walvisse in die familie Monodontidae, saam met die witdolfyn. Die mannetjies word gekenmerk deur 'n lang, reguit, spiraalagtige slagtand. Die narwal was een van baie spesies wat in 1758 deur Carl Linnaeus beskryf is in sy publikasie *Systema Naturae*.

Nes die witdolfyn is narwalle mediumgroot walvisse. Albei geslagte is, buiten die mannetjies se slagtande, van 3,95 tot 5,5 meter lank; mannetjies is effens groter as die wyfies. Die gemiddelde massa van 'n gemiddelde narwal is 800 tot 1 600 kg. Die mannetjies raak op 11 tot 13 jaar oud seksueel volwasse, en wyfies op 5 tot 8 jaar oud. Narwalle het nie 'n rugvin nie en hulle nekwerwels is aaneenlopend soos die meeste ander soogdiere s'n, en nie saamgesmelt soos by dolfyne en die meeste walvisse nie.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Narwal.
* Wikispecies logo Wikispecies het meer inligting verwant aan Narwal
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb12469120f (data)
* GND: 4171178-6
* LCCN: sh85089872
* NDL: 001163926

 |
Die omfalos van Delphi in die dorp se museum.
’n **Omfalos** is ’n godsdienstige steen of artefak. In Antieke Griekeland het die woord ὀμφαλός "middelpunt" beteken. In die Griekse mitologie het Zeus twee arende in teenoorgestelde rigtings oor die wêreld heen gestuur om mekaar by die middelpunt te ontmoet. Volgens die mites oor die ontstaan van die Orakel van Delphi het hul paaie regoor Delphi gekruis en dit is waar Zeus die omfalos geplaas het. Omfalos is ook die naam van die steen wat aan Kronos gegee is. In die antieke wêreld van die Mediterreense gebied was dit ’n magtige godsdienstige simbool.

"Omfalossindroom" verwys na die geloof dat ’n plek met geopolitieke mag die belangrikste plek in die wêreld is.

Delphi
------

Volgens die meeste verhale was die omfalos in die *adyton* (’n heilige plek in die Tempel van Apollo by Delphi waar die Pitia gesit het). Die steen self (wat dalk ’n kopie is) het ’n gravering van ’n net met knope wat die oppervlak bedek. Dit is hol binne en verteenwoordig die klip wat Rhea in babaklere toegedraai en aan Kronos gegee het terwyl sy voorgegee het dit is Zeus sodat sy Kronos om die bos kon lei. (Kronos was die pa wat al sy kinders ingesluk het om te keer dat een van hulle sy bewind omverwerp soos wat hy met sy eie pa, Uranus, gedoen het.)

Daar is geglo omfalosstene laat regstreekse kommunikasie met die gode toe. Holland (1933) het voorgestel die steen was hol sodat die orakel bedwelmende walms kon inasem. Erwin Rohde het geskryf die Piton by Delphi was ’n aardgees wat deur Apollo verslaan en onder die omfalos begrawe is.
Die **Natalse Raad vir die Uitvoerende Kunste** (afgekort as **Naruk** of **NARUK**) is op 25 Julie 1963 gestig nadat die Nasionale Teaterorganisasie ontbind en deur vier provinsiale rade vervang is. Die doel was om die uitvoerende kunste in Natal (nou KwaZulu-Natal) te bevorder. Die raad het ’n subsidie van die staat gekry. 

Dit is geregistreer as ’n niewinsgewende vereniging en is bestuur deur ’n raad wat verteenwoordig is deur die provinsiale administrateur en verteenwoordigers van die provinsie, die stede Durban en Pietermaritzburg, die departement van nasionale opvoeding, die sakesektor en kunstenaars.

Naruk het vier kunsvorms aangebied: musiek, opera, ballet en toneel. Dit het klein begin met 210 vertonings in 1964 en gegroei tot die tweede grootste streekskunsteraad in Suid-Afrika in die 1980's, met 700 werknemers en ’n program van toneel, musiekspele, simfoniekonserte, opera, ballet en skooltoere.

In 1986 het die Playhouse-kompleks geopen as die amptelike tuiste van Naruk. In die laat 1980's is die staatsubsidies verklein en Naruk het weer ’n transformasie ondergaan; tussen 1993 en 1994 is dit herstruktureer en meer as 200 werknemers is afgedank of ’n pakket aangebied. In 1995 is Naruk vervang met die Playhouse Company.
Robbie Coltrane
**Anthony Robert McMillan** Orde van die Britse Ryk (30 Maart 1950 – 14 Oktober 2022), professioneel bekend as **Robbie Coltrane**, was 'n Skotse akteur, komediant en skrywer. Hy het wêreldwyd erkenning gekry as Rubeus Hagrid in die Harry Potter-filmreeks (2001–2011), en as Valentin Dmitrovich Zukovsky in die James Bond-films *GoldenEye* (1995) en *The World Is Not Enough* (1999). Hy is deur koningin Elizabeth II as 'n Orde van die Britse Ryk in die 2006 Nuwejaar-eerbewys aangestel vir sy dienste aan drama. In 1990 ontvang Coltrane die Evening Standard British Film Award – Peter Sellers Award for Comedy. In 2011 is hy vereer vir sy "uitstaande bydrae" tot film by die British Academy Scotland Awards.

Hy het sy loopbaan begin deur saam met Hugh Laurie, Stephen Fry en Emma Thompson in die sketsreeks *Alfresco* (1983–1984) te verskyn. In 1987 het hy saam met Thompson in die BBC-minireeks *Tutti Frutti* vertolk, waarvoor hy sy eerste Britse Akademie Televisie-toekenning vir Beste Akteur-nominasie ontvang het. Coltrane het toe nasionale prominensie verwerf met die hoofrol as kriminele sielkundige Dr. Eddie "Fitz" Fitzgerald in die ITV-televisiereeks *Cracker* (1993–2006), 'n rol wat hom in drie agtereenvolgende jare (1994 tot 1996) die British Academy Television Award vir Beste Akteur ontvang het. In 2006 het Coltrane elfde gekom in ITV se peiling van TV se *50 Greatest Stars*, wat deur die publiek gestem is. In 2016 het hy saam met Julie Walters in die vierdelige Channel 4-reeks *National Treasure* vertolk, 'n rol waarvoor hy 'n British Academy Television Award-nominasie ontvang het.

Coltrane het in twee films vir George Harrison se Handmade Films verskyn: die Neil Jordan neo-noir *Mona Lisa* (1987) met Bob Hoskins, en *Nuns on the Run* met Eric Idle. Hy het ook verskyn in Kenneth Branagh se Shakespeare-verwerking *Henry V* (1989), die komedie *Let It Ride* (1989), Steven Soderbergh se misdaadkomedie-riller *Ocean's Twelve* (2004), Rian Johnson se kapperfilm *The Brothers Bloom* (2008), Mike Newell se Dickens-film verwerking *Great Expectations* (2012), en Emma Thompson se biografiese film *Effie Gray* (2014). Hy was ook bekend vir sy stemvertonings in die animasiefilms *The Tale of Despereaux* (2008), en Pixar se *Brave* (2012).
Orals in die *City of London* se *wards* is kennisborde van hout aangebring (in elke ward word ten minste een van dié borde aangetref) waarop die *Alderman*, die *Common Councilmen* (van wie een as vise-*Alderman* fungeer) en die ward se stadsklerk genoem word
Die ***Wards of the City of London*** is die 25 kieswyke waarin die historiese middestad van Londen, die *City of London* (kort *City* genoem), vir verkiesingsdoeleindes verdeel is. In teenstelling met ander dele van die Britse hoofstad het die *City* sy eie historiese stelsel van plaaslike regering bewaar en is 19de en 20ste eeuse munisipale hervormings hier nie toegepas nie. So bestaan die *City of London Corporation*, die munisipale regeringsliggaam van die *City*, uit twee raadsliggame: die *Court of Aldermen*, wat tans hoofsaaklik seremoniële funksies vervul, en die *Court of Common Council* as hoof besturende liggaam.

Die *wards* in die *City of London* het hul oorsprong in 'n middeleeuse regeringstelsel waarbinne baie klein buurte as selfregerende eenhede binne Londen kon bestaan. Hulle dien as kiesafdelings en politieke onderafdelings en is permanente seremoniële, geografiese en administratiewe entiteite binne die *City of London*. Hul grense is in 2003 en nog eens in 2013 nuut getrek, alhoewel die aantal *wards* ewemin verander is soos hul oorspronklike name.
Die fontein van die Square Louis-XIII, geleë in die sentrum van die plein *Place des Vosges*. Oorspronklik tussen 1605 en 1612 in opdrag van koning Hendrik IV (1553−1610) gebou en *Place Royal* («Koninklike Plein») genoem, was dit die eerste groot beplande oop plein in die Franse hoofstad, waar openbare feestelikhede gehou kon word, en een van sy gewildste 17de en 18de eeuse woonkwartiere
Booggange met winkels, boetieke, restaurante en kunsgalerye, *Place des Vosges*
*Rue des Rosiers*. Joodse bewoners verwys na hul kwartier as *Pletzl*
'n Falafel-restaurant in *Rue des Rosiers*
**Le Marais** (Afrikaans: «die Moeras») is 'n stadsbuurt (*quartier*) van Parys, geleë langs die Seine se noordelike of regteroewer (*Rive Droite*), oos van die moderne kuns- en kultuurmuseum *Centre Georges-Pompidou*. Le Marais vorm 'n driehoek tussen die pleine *Place de la République* en *Place de la Bastille* en die *Hôtel de Ville*. Administratief behoort Le Marais aan die 3de en 4de Arrondissement van Parys. 

Die buurt het sy naam aan 'n historiese moerasgebied aan weerskante van die *Rue St-Antoine* te danke wat tot in die 13de eeu buite die stadsmuur van Parys bestaan het. Gereelde oorstromings van die Seine het groenteboerdery in die gebied laat gedy. Geleidelik is dele van Le Marais drooggelê vir die bou van kloosters waarby die Orde van die Tempeliers 'n belangrike rol gespeel het. Die geestelike ordes het hul groentetuine in die 14de eeu aan adellikes verkoop wat hier hul landhuise (sogenaamde *courtilles*) en stadspaleise (*hôtels particuliers*) laat oprig het. Ook koninklike wonings het in die nuwe woongebied ontstaan wat nog in dieselfe eeu met die bou van 'n nuwe stadsmuur by Parys ingesluit is.

Histories was Le Marais ook die spilpunt van Joodse kultuur in Parys, alhoewel tradisionele Joodse winkels, fynbakkerye en falafel-restaurante langs die *Rue des Rosiers* geleidelik deur boetieke van luukse mode-etikette verdring word. Die Joodse sinagoge, wat gedurende die Duitse besetting tussen 1940 en 1944 opgeblaas is, is later herbou. In die jare ná die Eerste Wêreldoorlog het Chinese immigrante hulle in Le Marais kom vestig.

Ná die Tweede Wêreldoorlog was Le Marais, wat in die tweede helfte van die 19de eeu nie deur Baron Haussmann se grootskaalse stedelike vernuwingsprojek aangetas is nie, hoofsaaklik 'n werkersklasbuurt wat met swak behuising verbind is. Nogtans het dit die nadelige effekte van moderne stedelike regenerasie in die 1960's gespaar gebly nadat een van sy prominente bewoners, die skrywer en destydse minister van kultuur, André Malraux (1901−1976), besluit het om die buurt se historiese argitektoniese karakter te bewaar en dit met omsigtigheid te laat restoureer. Sommige van Le Marais se nou straatjies gee 'n indruk van Middeleeuse Parys.

Modeontwerpers, kunstenaars, boetieke, restaurante, hotelle, musea en kunsgalerye het van Le Marais vanaf die 1960's een van die aantreklikste kwartiere van Parys gemaak. Sedert die laat 1970's het ook Parys se LGBT-gemeenskap aangetrokke gevoel tot die kwartier waar intussen honderde gay koffiehuise, kroeë en nagklubs gevestig is. Tans word Le Marais onder Europa se grootste LGBT-kwartiere gereken.