recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
’n Romeinse standbeeld van Isis uit die 2de eeu.
Die **misterieë van Isis** was ’n godsdienstige inwydingsritueel in die Grieks-Romeinse wêreld wat gesentreer was om die godin Isis. Dit was gebaseer op ander Grieks-Romeinse misteriegodsdienste, veral die Eleusiniese misterieë ter ere van die Griekse godin Demeter, en het iewers tussen die 3de eeu v.C. en die 2de eeu n.C. ontstaan. Ondanks die hoofsaaklik Hellenistiese oorsprong daarvan, het die misterieë gesinspeel op geloofsoortuigings van Antieke Egipte, waar die aanbidding van Isis begin het. 

Die ingewydes het hul toewyding aan Isis getuig, maar daar is nie van hulle verwag om haar eksklusief te aanbid nie. Die rituele is beskou as ’n simboliese dood en hergeboorte, en daar is geglo die ingewyde se siel sou met die godin se hulp in ’n geseënde hiernamaals voortleef.

Beskrywing
----------

Baie geskrifte uit die Romeinse Ryk verwys na die misterieë van Isis, maar die enigste bron wat dit beskryf, is ’n fiktiewe werk: die roman *Die Goue Esel*, wat in die 2de eeu deur Apuleius geskryf is. In die roman ondergaan die ingewyde uitgebreide rituele reiniging voordat hy neerdaal tot in die heel binneste deel van Isis se tempel, waar hy ’n intense godsdienstige ondervinding het wanneer hy die gode persoonlik sien.

Sommige aspekte van die misterieë van Isis en ander misteriegodsdienste, veral hul verbintenis met die hiernamaals, toon ’n ooreenkoms met belangrike elemente van die Christendom. Of die misterieë die Christendom beïnvloed het, is ’n omstrede saak en die bewyse is onduidelik. Sommige hedendaagse geleerdes skryf die ooreenkomste toe aan ’n gedeelde kulturele agtergrond eerder as ’n regstreekse invloed. 

In teenstelling hiermee het Apuleius se verhaal ’n regstreekse invloed op moderne tye. Deur sy beskrywing van die misterieë van Isis het dit ’n invloed op baie fiktiewe werke en moderne broederorganisasies gehad, sowel as ’n algemene maar valse geloof dat die Egiptenare self ’n uitgebreide stelsel van misterie-inwydings gehad het.
Die **Dinka** (Dinka: *Jiɛ̈ɛ̈ŋ*) is 'n Nilo-Sahariese etniese groep inheems aan Suid-Soedan, hoewel daar ook 'n aansienlike diasporabevolking bestaan. Hulle bly veral langs die Nylrivier (Wit Nyl), tussen Mangalla en Renk, in die streke Bahr el Ghazal, Bo-Nyl (voorheen twee van Soedan se drie suidelike provinsies, sedert 9 Julie 2011 behoort die gebied tot Suid-Soedan) en die Abyei-gebied van Ngok Dinka in Suid-Soedan.

Vlag van die Dinka
'n Dinka met sy seboe naby Wau
'n Rondawel (*Tukul*) naby Joeba
Die Dinka beoefen veral tradisionele landbou en veeteelt, wat op veeboerdery as 'n kulturele trots staatmaak, nóg vir kommersiële wins nóg vir vleis, maar vir kulturele demonstrasies, rituale, bruidskat vir huwelike en melkvoer vir alle ouderdomme. Die Dinka kweek gewasse vir beide voedsel en handel. Die voedselgewasse is graan, hoofsaaklik sorghum en manna. Van die handelsgewasse sluit in grondboontjies, sesam en Arabiese gom. Beeste word gedurende die droë seisoen langs riviere, die Sudd en grasvlaktes aangehou, maar gedurende die reënseisoen na hoër velde geneem om vloede en water te voorkom.

Volgens die 2011-skatting bly sowat 4,6 miljoen Dinka in Suid-Soedan, amper 35,8% van die totale bevolking en die grootste etniese groep in dié land. Dinka, of soos hulle na hulself verwys as *Muonyjang* (enkelvoud) en *jieng* (meervoud), behoort tot die Nilo-Sahariese volke, hoofsaaklik gevestigde volke van die Wit Nyl en Groot Mere van Afrika wat landbou en veeteelt beoefen en Nilotiese tale soos Dinka, Luo en Nuer besig.

Die Dinka is bekend vir hul lengte. Saam met die Tutsi in Rwanda is hulle van die langste mense in Afrika. Volgens Roberts en Bainbridge is die gemiddelde lengte 182,6 cm in 'n voorbeeld van 52 Dinka Agaar en 181,3 cm in 227 Dinka Ruweng, soos gemeet in 1953–1954. Die hedendaagse statuur van manlike Dinka blyk egter kleiner te wees, dalk as gevolg van wanvoeding en konflikte. 'n 1995-antropometriese verslag oor manlike Dinka, oorlogsvlugtelinge in Ethiopië, toon 'n gemiddelde lengte van 176,4 cm. Volgens ander studies oor vergelykende historiese lengtes en voeding is die Dinka die langste mense ter wêreld.

Die Dinka beskik nie oor 'n gesentraliseerde politieke gesag nie; pleks daarvaan is hulle in baie onafhanklike, maar onderling gekoppelde stamme verdeel. Sommige van hierdie stamme lewer tradisioneel rituele hoofmanne, bekend as die "meesters van die hengelspies" of *beny bith*, wat leierskap vir die hele volk bied en blykbaar ten minste gedeeltelik oorerflik is, op.

Hul gelyknamige taal, deur hulle "Thuɔŋjäŋ" (*Thoŋ ë Muɔnyjäŋ*) genoem, is een van die Nilotiese tale se Oos-Soedannese tak. Die naam beteken "mense" in die Dinka-taal. Dit word in die Latynse alfabet met bykomende letters geskryf.
Net soos die Karolingers in die laaste dae van die koninkryk van die Merowingers die werklike mag in die land was, was die huis van die **Capetingers** (die oorerflike hertoë van Parys) aan die einde van die 10 de eeu die werklike mag in die Ryk van die Wes-Franke. In 987 het die Capetingers dan ook die regering oorgeneem, en Hugo Capet het die eerste Capetinger-koning geword. Sy gesag het nie juis verder as 'n klein gebied rondom Parys gestrek nie, want die hertoë en die grawe was die eintlike regeerders oor die res van Frankryk. 

Hertogdomme soos Aquitanië was feitlik onafhanklik. Die Capetinger-konings het egter in die volgende paar eeue probeer om Frankryk stuk vir stuk onder die gesag van die kroon te plaas. Dit was geen maklike taak nie en het lang, bloedige en duur oorloë meegebring nie slegs met hul eie magtige onderdane nie, maar ook met die konings van Engeland wat na 1066 groot grondgebied en belange in Frankryk gehad het. Vier Capetinger-konings troon ver bo die res uit: Lodewyk VI (1108-37) het die grondslag van die mag van die Capetingers gelê deur sy grondgebied en invloed uit te brei.

Filips II (Augustus) (1180 - 1223) was 'n uiters bekwame heerser. Hy wou sy ryk die belangrikste mag in Europa maak. Teen onderdane wat teen hom in opstand gekom het, het hy hardhandig opgetree, en hy het lang oorloë teen die Engelse koning Hendrik II, wat deur ŉ erflating ŉ deel van Wes-Frankryk beheer het, gevoer. Deur die oorwinning wat Filips in 1214 by Bouvunes oor sy Engelse en Duitse teenstanders behaal het, het ŉ groot deel van die Engelse besittings weer in Franse hande gekom. Lodewyk IX (die Heilige) (1226 – 1270). 

Hierdie het so ŉ vrome lewe gelei dat hy deur die Rooms-Katolieke Kerk tot heilige verklaar is. Baie sieketehuise en ander liefdadigheidsinrigtings is tydens sy bewind gebou, en aan sy hof het hy weduwees en wese, armes en verdruktes opgeneem. Lodewyk het ook twee kruistogte teen die heidense Turke onderneem. Aan die begin van die tweede kruistog het hy in Tunis aan die pes gesterf.  Filips IV (die Skone) (1285-1314) was 'n outoritêre, eersugtige en gewetenlose heerser. Hy was in verskeie oorloë met Engeland betrokke oor die verlore Engelse gebiede in Frankryk. Swaar belastings om vir hierdie oorloë te betaal, was een die kenmerke van sy regering.

Bronnelys
---------

* KENNIS, 1980, ISBN 0798108231, volume 1, bl. 189
| **Athlone  Baile Átha Luain** 
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Ierland |
|  **Koördinate** | 53°43' N, 7°95' W |
|  **Stigting** | omtrent 100 |
|
|  **Hoogte bo seevlak** | 56 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (sensus van 2011) | 21 800 |
|  **Provinsie** | Leinster & Connaught |
|  **Graafskap** | Westmeath & Roscommon |
|  **Tydsone** | UTC +0 |
|  - Somertyd | UTC +1 |
|  **Burgemeester** | Alan Shaw (FG) |
|  **Amptelike Webwerf** | *www.athlone.ie* |
|

**Athlone** (Iers: **Baile Átha Luain**, wat letterlik "stad by die Luandrif" beteken), is 'n dorp in die Republiek Ierland met 'n bevolking van 21 800 volgens die sensus van 2011. 

Athlone is teen die Leerivier en aan die suidelike oewer van die Inisfreemeer, sowat 130 kilometer wes van Tullamore, geleë. Die dorp lê eweneens naby die geografiese sentrum van Ierland en die grense van twee graafskappe (*counties*) en provinsies. Alhoewel die westelike gedeelte van Athlone in die graafskap Roscommon lê, is die graafskap Westmeath se grens weens administratiewe redes tot by Athlone se dorpsgrens verskuif.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Athlone***. |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4548753-4
* MusicBrainz: d873e0df-345f-42e6-928c-9319dfc3c9f7
* NARA: 10045190
* VIAF: 236112762
* WorldCat Identities (via VIAF): 236112762

 |
**Marcus Antonius** (Latyn: M·ANTONIVS·M·F·M·N, oftewel *Marcus Antonius Marci Filius Marci Nepos*, d.w.s. "Marcus Antonius, seun van Marcus, kleinseun van Marcus") (14 Januarie 83 v.C. – 1 Augustus 30 v.C.) was 'n Romeinse politikus en generaal wat 'n deurslaggewende rol gespeel het in die transformasie van die Romeinse Republiek van 'n oligargie na die outokratiese Romeinse Ryk.

Antonius was 'n belangrike ondersteuner van en militêre aanvoerder vir Julius Caesar tydens sy verowering van Gallië en die burgeroorlog daarop. Caesar het Antonius as die administrateur van Italië aangestel terwyl hy sy politieke teëstanders in Griekeland, Noord-Afrika en Spanje ondergesit het. Na die sluipmoord op Julius Caesar in 44 v.C. het Antonius sy kragte saamgesnoer met Marcus Lepidus, een van Caesar se generaals, en Caesar se aangenome seun Octavianus in 'n diktatoriale driemanskap wat vandag as die Tweede Triumviraat bekend staan. Die Triumviraat het die strydmagte van Caesar se sluipmoordenaars, die Liberatores, in 42 v.C. in die Veldslag van Philippi verslaan en die regering van die Republiek onder mekaar verdeel. Rome se oostelike provinsies is aan Antonius toegedeel, insluitend Ptolemeïese Egipte met Kleopatra as koningin, wat aan Rome onderhorig was, en die bevel oor die Roomse oorlog teen Parthië.

Verhoudinge binne die Triumviraat is verydel namate die lede na meer omvattende politieke mag gestrewe het. 'n Burgeroorlog tussen Antonius en Octavianus is in 40 v.C. afgeweer deurdat Antonius met Octavianus se suster Octavia Minor in die eg getree het. Antonius het egter ten spyte van sy huwelik sy liefdesverhouding met Kleopatra voortgesit, wat sy politieke bande met Rome verder gekortwiek het. Na Lepidus se ontslag in 36 v.C. het die Triumviraat finaal opgebreek in 33 v.C. weens die geskille tussen Octavianus en Antonius. Die onenigheid is tot breekpunt gevoer met die burgeroorlog van 31 v.C. Die Romeinse Senaat het op Octavianus se aandrif oorlog verklaar teen Kleopatra, en Antonius is as verraaier gekondemneer. Antonius is dieselde jaar deur Octavianus verslaan by die Slag van Actium. Die oorwonne Antonius en Kleopatra het na Egipte gevlug waar hulle selfmoord gepleeg het.

Met Antonius se dood het Octavianus oorgebly as die onbestrede alleenheerser van die Romeinse wêreld. Octavianus sou die titel *Augustus* aanvaar en regeer as die eerste Romeinse keiser.

Antonius verskyn in Shakespeare se dramas *Antony and Cleopatra* en *Julius Caesar*. In laasgenoemde stuk lewer hy die beroemde toespraak wat begin met die woorde "*Friends, Romans, countrymen, lend me your ears*".
Die **Saharawoestyn-brand** van November 1961 tot April 1962 in ‘n gasput het vlamme veroorsaak wat tot deur ruimtevaarders waargeneem is.

Op 6 November 1961 ontstaan daar ‘n brand in ‘n gasput by Gassi Touil in die gebied Grand Erg Oriental van Algerië weens ‘n breuk in ‘n aardgaspypleiding van die Phillips Petroleum Co.

Hierdie put het ‘n 170 m³ gas per sekonde gelewer en die gevolglike vlammesuil bereik ‘n hoogte van oor die 200 m. Dit raak bekend as die **Devil’s Cigarette Lighter**. Ruimtevaarder John Glenn het uit die *Friendship 7*-ruimtetuig gerapporteer dat hy die vlamme gewaar.

Red Adair, die Amerikaanse bestryder van olie- en gasbrande, en sy span geniet wêreldroem na die blus van die brand op 28 April 1962. In daardie 6 maande het 16 miljoen m³ gas verlore geraak. Sy metodes het Adair ook toegepas by die blus van die brandende oliebronne in Koeweit wat tydens die Golfoorlog (1990–91) deur die Irakese aan die brand gesteek is. Adair en sy spanne blus daar 117 oliebrande in 9 maande.

Hierdie waaghalsige prestasie in die Sahara is die onderwerp van die film *Hellfighters* van 1968 waarin John Wayne die rol speel van Adair.
**Atlasof-eiland** (Russies: Остров Атласова, *Ostrof Atlasowa*; Japannees: 阿頼度島, *Araido-tō*) is die noordelikste eiland en vulkaan, asook die hoogste vulkaan, van die Koerile-argipel in die See van Ochotsk, noordwestelike Stille Oseaan. Ander name vir die eiland sluit in *Oejachuzjatsj*, *Ojakowa* en *Alaid*, die naam van die vulkaan op die eiland.

Atlasof-eiland soos gesien uit die ruimte.
Die eiland is genoem na Wladimir Atlasof, 'n 17de-eeuse Russiese ontdekkingsreisiger wat die nabygeleë Kamtsjatka-skiereiland by Rusland ingelyf het. Die eiland is eintlik die keël van die ondersese vulkaan Alaid wat tot 2 285 m bo die See van Ochotsk uittroon. Die eiland het 'n oppervlakte van 119 km2, maar is tans onbewoon. Dit val in Rusland se Sachalin-oblast.

Sy feitlik ronde vorm het tot baie legendes aanleiding gegee onder die streek se inheemse inwoners, soos die Ainoe. Die volgende storie is aan die Russiese wetenskaplike Stepan Krasjeninnikof vertel: Die eiland was eens 'n berg in Kamtsjatka, maar die omringende berge het jaloers geraak op sy skoonheid en dit na die see verban. Dit het die Koerilemeer in Suid-Kamtsjatka agtergelaat. Geografies is die verhaal nie sonder meriete nie: ná die laaste ystyd het die meeste van die ys by die pole gesmelt, en dit het die wêreld se watervlak laat styg. Dit het moontlik die landbrug na die vulkaan oorstroom.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Atlasof-eiland.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Marcus Grönholm in 2014
Grönholm bestuur 'n Peugeot 206 WRC by die 2001 Rally Finland.
Grönholm in 'n Peugeot 307 WRC by die 2004 Monte Carlo-tydren.
Grönholm bestuur die Ford Focus RS WRC 06 by die 2006 Siprus-tydren.
**Marcus Ulf Johan Grönholm** (gebore 5 Februarie 1968) is 'n Finse voormalige tydren- en tydrenkruisjaer, wat deel is van 'n familie van die Sweedssprekende bevolking van Finland. Sy seun, Niclas Grönholm, is 'n opkomende FIA Wêreldtydrenkruiskampioenskapjaer. Grönholm se byname is óf "Bosse" (hoofsaaklik in sy geboorteland Finland en die Skandinawiese lande) óf "Magic Marcus". 

Grönholm is een van die suksesvolste Wêreldtydrenkampioenskapsjaers van alle tye, met die derde plek in tydrenoorwinnings (34), en het twee kampioenskappe gewen, in 2000 en 2002. Nadat Peugeot hom aan die Wêreldtydrenkampioenskap onttrek het, het Grönholm vir die 2006-seisoen na Ford verskuif en tweede in die jaerswêreldkampioenskap gekom en met een punt teen Sébastien Loeb verloor. Die volgende jaar was hy weer tweede, vier punte agter Loeb. Hy en sy navigator Timo Rautiainen het ná die 2007-seisoen uit tydrenne getree, maar het in 2009 teruggekeer na die kampioenskap in 'n private Subaru vir 'n kort tydperk, en in die 2019 Wêreldtydrenkampioenskap waar hy vir Toyota Gazoo Racing WRT deelgeneem het in 'n Toyota Yaris onder die GRX-vaandel.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Marcus Grönholm***. |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* IMDb: nm2529050
* ISNI: 0000 0000 4093 7229
* LCCN: n2004093382
* VIAF: 38771530
* WorldCat Identities: lccn-n2004093382

 |
**Algoa** was, saam met Newton Park en Walmer, een van drie nuwe kiesafdelings wat voor die algemene verkiesing van 1966 in Port Elizabeth geskep is. Tesame met Port Elizabeth-Noord en Port Elizabeth-Sentraal sou dit die vyf kiesafdelings in die vriendelike stad bly tot in 1994.

In die eerste verkiesing wen Johannes Jacobus Engelbrecht van die Nasionale Party oortuigend met 'n meerderheid van 4 40t stemme teen die Verenigde Party se R.P. Pearson. Engelbrecht verbeter in 1970 op sy 1966-prestasie met 'n meerderheid van 5 315 stemme teen die V.P. se S. Linton en word dan ook in 1970 onbestrede verkies. In sy 28-jarige bestaan het geen party buiten die N.P. in Algoa wen nie.

Sien ook
--------

* Newton Park (kiesafdeling)
* Port Elizabeth-Distrik (kiesafdeling)
* Port Elizabeth-Noord (kiesafdeling)
* Port Elizabeth-Sentraal (kiesafdeling)
* Port Elizabeth-Suid (kiesafdeling)
* Port Elizabeth-Suidwes (kiesafdeling)
* Port Elizabeth-Wes (kiesafdeling)
* Walmer (kiesafdeling)

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (ed.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910-1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.
'n **Sagtewarepoort** (dikwels slegs 'n poort genoem) is 'n virtuele dataverbinding wat gebruik kan word deur programme om data direk uit te ruil in plaas daarvan om 'n lêer of ander tydelike stoortoestel te gebruik. Die algemeenste hiervan is die TCP en UDP poorte wat gebruik word om data tussen rekenaars op die Internet uit te ruil.

In vloeigebaseerde programmering is 'n 'poort' 'n benoemde punt van kontak tussen 'n proses en 'n verbinding.

Toevoer/Afvoer poort meganisme - poortgekarteerde Toevoer/afvoer
----------------------------------------------------------------

Vir toevoer of afvoer (I/O) bewerkinge gebruik byna alle verwerkersfamilies dieselfde instruksies vir beide geheuetoegang en hardeware toevoer/afvoer (sien gekarteerde Toevoer/afvoer). Intel verwerkers het instruksies wat spesifiek vir Hardeware Toevoer/afvoer gebruik word. Hierdie instruksies bepaal watter hardeware toestel om mee te kommunikeer deur van 'n toevoer/afvoerpoort of **masjienpoort** gebruik te maak. Hierdie poorte word genommer afhangende van die hardeware toestel waarna hulle verwys.

Intel mikroverwerkers laat gewoonlik een oktet (8-bis greep of woord) toe om gestuur of ontvang te word tydens elke instruksie. Die hardeware toestel besluit hoe om data te interpreteer wat daarna gestuur word en watter data om na die verwerker te stuur.

Sien ook
--------

* Rekenaarpoort
**Cadaqués** is 'n klein voormalige vissersdorpie met ongeveer 2 900 inwoners in die noordooste van die Iberiese Skiereiland in die Girona provinsie in die outonome gemeenskap Katalonië. Cadaqués is aan die rand van die Alt Empordà *comarca* in 'n baai naby die Cap de Creus skiereiland aan die Costa Brava van die Middellandse See geleë.

Geskiedenis
-----------

Toneel van Cadaqués
Die oudste geskiedkundige dokumente wat na die dorp verwys dateer uit die jaar 1030. Die belangrikste geboue wat van die ou dorp en sy versterkings bewaar is, is die vesting, wat tans die kantore van die plaaslike administrasie (*Ajuntament*) huisves, en 'n poort na die strand. As gevolg van sy ligging tussen rotse wat tot by die see strek, was Cadaqués van die omliggende gebiede afgesny en eeue lank net vanuit die see toeganklik.

In 1444 is die dorp tydens 'n seerowerinval afgebrand. Teen die einde van die 19de eeu het die druifluis groot skade in die plaaslike wingerde berokken.

Cadaqués is vandag 'n toeristeoord en tydens die toeristeseisoen styg die bevolking tienvoudig.

Kunslewe
--------

Die rustigheid van die dorp het steeds 'n groot aantal kunstenaars en intellektueles gelok, en Cadaqués het veral as 'n gewilde verblyfplek vir skilders en beeldhouers bekend gestaan.

Die kunstenaar Salvador Dalí het die dorpie in sy kinderdae gereeld saam met sy familie besoek en het later 'n huis in Port Lligat, 'n klein baai naby die dorpie, gehad. Dit was juis tydens die somervakansie van 1916 wat Dalí moderne skilder ontdek het by die familie van Ramon Pichot. Die eerste kunstenaar wat hom in Cadaqués gevestig het was Mei Fren wat indrukwekkende houtskoolsketse van die 19de eeuse Cadaqués gemaak het. Pablo Picasso, Joan Miró, Marcel Duchamp, Antoni Pitxot, Henri-François Rey, Melina Mercouri en Maurice Boitel het ook tyd in die dorpie spandeer. Cadaqués word ook genoem in die storie *Tramontana* deur Gabriel García Márquez.

Besienswaardighede
------------------

Op die hoogste plek van die ou dorpskern verrys die kerk Santa Maria, wat vanaf die middel van die 16de eeu in die Laat-Gotiese boustyl opgerig en in die 18de eeu voltooi is. Die kerk besit 'n altaarstuk in die barokstyl, wat deur Jacint Moretó ontwerp en deur Pau Costa uitgevoer is. Die altaarstuk is in 1725 van hout gemaak en in 1788 vergoud.

Strandfront van Cadaqués
Panorama van Cadaqués
**Straatligkinders** is 'n Afrikaanse rock-/emo-/poppunkmusiekgroep van Potchefstroom. Hulle beskryf self hulle musiekstyl as "Afrikaanscore". Hulle het in Augustus 2006 op die musiektoneel verskyn toe Hein Kruger (baskitaar) en Bennie de Jager (hoofkitaar) besluit het om iets nuuts in Afrikaans te skep. Hein se broer, Ruan, is genader om vir hul nuwe projek tromme te speel. 'n Gemeenskaplike vriend het ook vir Hein aanbeveel om Bouwer as 'n moontlike sanger te gebruik. Die vier het toe bymekaar gekom om Straatligkinders te stig. Hul eerste optrede het gou plaasgevind op November 2006 in 'n klub in Potchefstroom, wat deur hul vriende bygewoon is.

In Desember 2006 besluit hulle op 'n musiekvideo vir hul snit "Die beskermer". Dit is verfilm in 'n fabriek in Potchefstroom en het op 17 Januarie 2007 op MK89 begin draai. Dit het 'n goeie ontvangs van die publiek geniet en toe gereeld begin roteer. Daarna was hulle hoog in aanvraag om reg oor Suid-Afrika by allerhande plekke te gaan optree.

Hul tweede optrede was vir liefdadigheid en dit het hul in samewerking met Luminol, ook 'n plaasliek groep, aangepak. Al die opbrengs van hierdie vertoning het na die liefdadigheids organisasie gegaan. Straatligkinders het toe hul EP in Potchefstroom vrygestel, met 500 mense wat dit bygewoon het. Daarna het hulle, hul eerste optrede buite Potch gehad by Thrashers Skate Park in Pretoria. Van toe af het optredes na Pretoria en Johannesburg om die week plaasgevind.

In Maart 2007 was die Straatligkinders aangeteken op die Oppikoppi wenslys vir Paasfees. Hulle het toe as gevolg van stemme vanuit die publiek, ander musiekgroepe soos Lark, Taxi Violence en The Metanoya Rockonfusion uitgestof. Die musiekfees was deur MK89 uitgesaai en 'n halfuur was spesiaal aan die Straatligkinders se optrede toegewy. Die groep het toe aan hul eerste studio album, Bloeisels, begin werk wat in Augustus 2007 vrygestel is deur Brettian Records.

Toer & aangekondigde tweede studio-album
----------------------------------------

Straatligkinders het op 'n konsert in die Strand op 17 Augustus 2008, wat aansluit by hul toer met hul eerste studio-album *Bloeisels*, aangekondig dat hulle besig is om aan hul tweede studio-album te werk. Die groep het tydens hierdie konsert snitte van die album *Bloeisels* uitgevoer, sowel as snitte van hul EP *Maak Jou Oë Toe En Jou Hart Oop* en een snit van hul opkomende album.

Diskografie
-----------

### Ateljeealbums

* *Bloeisels*, 2007
* *Sweef Soos 'n Vuishou*, 2008 BRETTIAN
* *Lank lank Oorlede en Ses Voet Benede*. 2010

### EP's

* *Maak Jou Oë Toe En Jou Hart Oop (2007)*, 2007 RHYTHM

Sien ook
--------

* Lys van Suid-Afrikaanse musiekgroepe
**Sagittarius A** (of **Sgr A**) is ’n komplekse astronomiese radiobron in die middel van die Melkweg in die sterrebeeld Boogskutter. Dit kan nie in sigbare golflengtes van die Aarde af gesien word nie weens groot wolke ruimtestof in die spiraalarms van die Melkweg.

Sgr A bestaan uit drie komponente, die supernova-oorblyfsel **Sagittarius A-Oos**, die spiraalstruktuur **Sagittarius A-Wes** en ’n baie helder, kompakte radiobron in die middel van die spiraal, **Sagittarius A\***. Die drie oorvleuel mekaar: Sagittarius A-Oos is die grootste, Wes is in Oos, effens van die middel af, en A\* is in die middel van Wes.

Sagittarius A-Oos
-----------------

Dié struktuur is sowat 25 ligjare in breedte en het die eienskappe van ’n supernova-oorblyfsel ná ’n ontploffing tussen sowat 35 000 en 100 000 v.C. Dit sou egter 50 tot 100 keer meer energie verg as ’n standaard-supernova om ’n struktuur van so ’n grootte en energie te skep. Daar word vermoed Sgr A-Oos is die oorblyfsel van die ontploffing van ’n ster wat gravitasioneel saamgepers is toe dit naby die sentrale swartkolk gekom het.

Sagittarius A-Wes
-----------------

Sgr A-Wes lyk van die Aarde af soos ’n spiraal met drie arms. Die driedimensionele struktuur is egter nie dié van ’n spiraal nie; dit bestaan uit verskeie stof- en gaswolke wat om Sagittarius A\* wentel en daarop val teen snelhede van tot 1 000 km/s. Die oppervlaklaag van die wolke is geïoniseer. Die bron van die ionisering is die massiewe sterre (meer as 100 OB-sterre is tot dusver geïdentifiseer) in die middelste parsek.

Sagittarius A\*
---------------

*Hoofartikel: Sagittarius A\*.*
Sterrekundiges glo daar is ’n supermassiewe swartkolk in die middel van die Melkweg en dat dit waarskynlik in Sagittarius A\* geleë is. Daar is sterre wat teen hoër snelhede as ander sterre in die sterrestelsel om Sgr A\* wentel. Een ster, S2, beweeg na raming teen snelhede van meer as 5 000 km/s op sy naaste afstand aan Sgr A\*.
*Dronning Ragnhilds drøm* (Koningin Ragnhild se Droom) uit *Snorre Sturlassons Kongesagaer* deur Erik Werenskiold, omstreeks 1899.
**Sagas** is stories oor hoofsaaklik die antieke Nordiese en Germaanse geskiedenis, vroeë Wiking-reise, die gevegte tydens dié reise, die migrasie na Ysland en die vetes tussen Yslandse families. Hulle is hoofsaaklik in Oudnoors in Ysland geskryf.

Die tekste is in ’n prosavorm wat ooreenkomste toon met die epos. Die verse of hele gedigte is dikwels in allitererende vorm en beskryf helde en heroïese dade van lank gelede. Die helde was dikwels Wikings – sommige heidens en ander Christelik. Die verhale is meestal realisties, behalwe in die geval van legendariese sagas, die sagas oor heiliges en biskoppe en vertaalde romantiese stories. Dié is soms geromantiseer en denkbeeldig.

Agtergrond
----------

Die term "saga" kom van Noors (*saga*, meervoud *sögur*) en beteken "stelling" of "iets wat gesê is", asook "storie" of "geskiedenis". Dit is verwant aan die Afrikaanse woord "sage". 

’n Uittreksel uit *Njáls saga* in die *Möðruvallabók* (AM 132 folio 13r), omstreeks 1350.
Yslandse sagas is geskoei op mondelinge tradisies en baie navorsing is gedoen oor wat werklik en wat fiksie is. Die akkuraatheid van die verhale word dikwels betwis. Die meeste van die manuskripte waarin die sagas voorkom, is in die 17de eeu na Denemarke en Swede geneem, maar later aan Ysland terugbesorg. Klassieke sagas is in die 13de eeu geskryf. Geleerdes het eers geglo hulle is mondelings oorgedra van geslag tot geslag totdat skribas hulle in die 13de eeu neergeskryf het. Die meeste glo egter nou die sagas was bewuste kunstige skeppings wat op beide mondelinge en geskrewe tradisies geskoei is.

’n Studie het gefokus op die klere wat in die sagas beskryf word en die navorsers het afgelei die skrywers het probeer om ’n "historiese gevoel" aan die verhale te gee deur die karakters klere te laat dra wat hulle as "outyds" beskou het. Dié klere stem egter nie ooreen met die tyd waarin die verhale geskryf is nie, maar eerder met klere wat in die 12de eeu gedra is.

Daar is baie stories oor konings (byvoorbeeld *Heimskringla*), gewone mense (soos *Bandamanna saga*) en karakters wat groter as die lewe is (soos *Egils saga*). Die sagas beskryf ’n deel van die geskiedenis van sommige van die Nordiese lande (byvoorbeeld die laaste hoofstuk van *Hervarar saga*). Die Britse Eilande, Noord-Frankryk en Noord-Amerika word ook genoem. Die verhale oor reise na Noord-Amerika (die hedendaagse Kanada) is eers aan die begin van die 20ste eeu as eg bewys.

Die meeste sagas oor Yslanders speel af in die tydperk 930-1030, wat in die Yslandse geskiedenis bekend is as *söguöld* (tyd van die sagas). Die sagas oor konings en biskoppe het hul eie tydraamwerk. Die meeste is tussen 1190 en 1320 neergeskryf – sommige is op mondelinge vertellings geskoei en ander is fiktief. Sommige skrywers se identiteit is bekend; die skrywer van die saga oor koning Sverrir het byvoorbeeld die monarg ontmoet en hom as bron gebruik.
'n Voorstelling van 'n Sassanidiese katafrak met 'n maliekolder en 'n gepantserde perd.
'n **Katafrak** was 'n soort gepantserde kavaleris in antieke oorlogvoering in Eurasië en Noord-Afrika. Die woord kom van die Griekse κατάφρακτος, *kataphraktos*, wat letterlik "gepantser" of "heeltemal bedek" beteken.

Beskrywing
----------

Histories was die katafrak 'n uiters swaargepantserde ruiter, met hom en sy perd feitlik heeltemal bedek in 'n geskubde harnas of maliekolder, en met gewoonlik 'n lans as belangrikste wapen.

Katafrakte is deur talle ryke en nasies gebruik, hoofsaaklik om deur die vyand se linies te breek. Hulle word deur talle historici beskryf, van die vroegste dae van antieke oorlogvoering tot die Middeleeue.

In Europa was die mode van swaar gepantserde kavalleriste blykbaar 'n antwoord op die oostelike veldtogte van die Parters en Sassaniede in Klein-Asië, sowel as talle neerlae teen Irannese katafrakte op die Eurasiese steppe, veral die Slag van Carrhae in 53 v.C. in Bo-Mesopotamië. Daarteenoor het die Romeinse Ryk hoofsaaklik van liggepantserde ruiters met spiese en swaarde gebruik gemaak vir skermutselings voor en tydens gevegte, waarna hulle die vlugtende vyand agternagesit het. Die gebruik van katafrak-agtige formasies het in die laat 3de en die 4de eeu begin. Keiser Gallienus Augustus (bewind: 253-268) en sy generaal Aureolus (oorlede: 268) het moontlik baie daartoe bygedra dat die Romeine katafrak-afdelings in die laat Romeinse weermag gehad het.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Sir Samuel Cunard, 1ste Baronet** (\* 21 November 1787 in Halifax, Nova Scotia; † 28 April 1865 in Kensington, Londen, Engeland), was 'n Kanadese skeepvaartmagnaat wat bekendheid verwerf het as stigter en naamgewer van die Britse redery *Cunard Line* - die eerste redery ter wêreld wat gereelde vaarte op die transatlantiese roete aangebied het. Cunard se eerste passasierskip op dié roete, die *RMS Britannia*, het haar nooiensvaart op 4 Julie 1840 vanuit Liverpool onderneem.

Samuel Cunard is gebore as die seun van 'n baastimmerman en houthandelaar wat gedurende die Amerikaanse Rewolusie na Brits-Noord-Amerika gevlug en hom in Halifax gevestig het. Samuel het tot die saak van sy vader toegetree, 'n houtonderneming met belange in uiteenlopende bedrywe soos walvisvangs, steenkool, yster en skeepvaart waarmee hy reeds in die 1830's 'n groot fortuin verdien het. Saam met Enos Collins het hy in 1825 die bankonderneming *Halifax Banking Company* gevestig.

RMS Britannia in 1840. Die skip is in Greenock, Skotland gebou
Sy skeepvaartbedrywighede het veral op seilskepe gesteun, alhoewel as aandeelhouer van die houtratboot *Royal William* (wat in 1833 geskiedenis geskryf het met sy hoofsaaklik stoomgedrewe transatlantiese vaart) ook ervaring opgedoen het met vroeë stoomboottegnologie. In 1839 het hy vir 'n Britse regeringskontrak getender om 'n gereelde posbootdiens op die Noord-Atlantiese roete tussen Liverpool en Halifax, Quebecstad en Boston in te stel - vir 'n jaarlikse bedrag van £55 000 oor 'n tydperk van tien jaar.

Die tender was suksesvol, en nog in dieselfde jaar het Cunard, saam met vennote in Glasgow en Liverpool, die redery *British and North American Royal Mail Steam Packet Company* as historiese voorloper van die *Cunard Line* gestig. Cunard se eerste seilskip het reeds in Mei 1840 vertrek, maar eers met die *Britannia*, wat vir haar vaart na Halifax en Boston 14 dae en agt ure benodig het, het die gereelde posdiens tussen die Verenigde Koninkryk en Noord-Amerika begin.

In die vroeë 1840's het Cunard se sake in Nova Scotia en Nieu-Brunswyk deur moeilike tye gegaan, terwyl sy skeepvaartonderneming steeds gefloreer het danksy Cunard se voortreflike bestuur en 'n aantal tegniese innovasies. Vanaf 1855 het dit op ysterskepe gesteun, terwyl skepratte in die vroeë 1860's deur skroewe vervang is. Strawwe Amerikaanse mededinging het die redery genoodsaak om Halifaxhawe vanaf 1867 as gereelde bestemming in Noord-Amerika deur New York te vervang. Die roete na Kanada is eers kort voor die Eerste Wêreldoorlog hervat. Later het Montrealhawe Cunard se Kanadese bestemming geword totdat ook dié roete weens strawwe mededinging deur lugrederye uiteindelik nie meer bedien is nie.

Cunard het hom in Engeland gevestig om daar sy skeepvaartbelange te bestuur. Vir die dienste, wat sy vloot tydens die Krimoorlog voorsien het, is Cunard in 1859 met die adelstitel baronet vereer. Ses jaar later is hy in Londen oorlede.
**Glen Grey** was die vroeëre naam van die landstreek rondom Lady Frere in die Oos-Kaap.

Na die Agtste Grensoorlog is die gebied oos van Queenstown en wes van die Indwerivier by die Kaapkolonie ingelyf. Die Temboes onder Nonesi (1815–1880), die dogter van Faku en hoofvrou van Ngubencuka, is hier gevestig en die streek het toe as Tamboekieland bekend geword. In 1852 is die Wesleyaanse sendeling J.C. Warner as goewermentskommissaris hier aangestel en is die streek herdoop tot Glen Grey. 'n Versoek van die owerheid dat die Tamboekies ooswaarts moet skuif na grond tussen die Indwerivier en die Groot-Keirivier is deur Nonesi en 'n groot aantal van haar volgelinge verwerp. Die regering van die Kaapkolonie se doel hiermee was om 'n groter blanke bevolking op die oosgrens te vestig.

Glen Grey was later onder die naam Cacadu 'n distrik van die Transkei. (Dit moet nie verwar word met die meer wesgeleë Cacadu-distriksmunisipaliteit nie.) Nou is dit bekend as die landdrosdistrik Lady Frere.

Glen Grey is soos die dorpe Greyton en Greytown vernoem na sir George Grey (1812–1898). Lady Grey dra die naam van sy vrou.

Die Glen Grey-wet van 1894 is vir die eerste maal hier toegepas.

Sien ook
--------

* Streeksname in Suid-Afrika

Bibliografie
------------

* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, deel 5. Kaapstad: Nasou, 1972. ISBN 0-625-00321-7
**Samuel Arnold** – die komponis en nie die samesweerder nie – (10 Augustus 1740 – 22 Oktober 1802) was 'n Engelse komponis en orrelis.

Arnold is in Londen gebore (daar word beweer dat sy moeder Prinses Amelia van Groot-Brittanje was). Sy vader was Thomas Arnold. 

Arnold het omstreeks 1764 musiek vir die teater begin skryf. 'n Paar jaar daarna het hy direkteur van musiek by *Marylebone Gardens* geword, vir wie hy baie van sy gewilde musiek geskryf het. 

In 1777 het hy vir George Colman die Ouere by die *Little Theatre, Haymarket* begin werk. In 1783 het hy orrelis by die Koninklike kapel geword, en in 1793 het hy die orrelis by Westminster Abdy geword, waar hy uiteindelik begrawe sou word.

Werke
-----

Arnold se bekendste werke sluit in:

"O Give Thanks" in die skrif van Thomas Barrow
* *The Maid of the Mill* (1765)
* *Abimelech (oratorio)|Abimelech* (1768)
* *The Prodigal Son* (1773)
* *The Baron Kinkvervankotsdorsprakingatchdern* (1781)
* *Die Kasteel van Andalusië* (1782)
* *Two to One* (1784), libretto George Colman. Dit sluit die liedjie "Pensive I Mourn" in.
* *Turk and No Turk* (1785)
* *Inkle and Yarico* (1787)

Hy is ook bekend daarvoor dat hy die eerste versamelde uitgawe van die werke van Georg Friedrich Händel tussen 1787 en 1797 geproduseer het wat in 180 dele gepubliseer was. Dit was die mees omvattende versameling van Händel se musiek voor die verskyning van die *Händel-Gesellschaft*-uitgawe in die volgende eeu.
Die diamant Koh-i-noor in die ou vorm
Die diamant Koh-i-noor in die nuwe vorm
Tekening van die ou Koh-i-noor
Die diamant **Koh-i-noor** is die pronkstuk in die Britse kroonjuwele. Interessant genoeg is na Brits-Indië as die kroonjuweel van die Britse Ryk verwys.

Dit is gevind in die Golconda-gebied in die Andhra Pradesh-streek van Indië. Oorspronklik was die diamant deel van die skatte van Aurangzeb (1618–1707) en volgende Mogolleiers en speel dit 'n vername rol in die Mogoldinastie. In 1793 verower Nadir Sjah Afshar (1688–1747) die diamant. Die Sikhs neem dit weer in besit en in 1813 is die radja van Lahore (in die noordooste van die huidige Pakistan) die eienaar. Toe Brittanje die Punjab-provinsie om Indië annekseer, word die diamant in 1849 aan koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk geskenk. Aanvanklik het dit 186 karaat geweeg, maar nadat J.A. Vedder en L.B. Voorzanger van Coster Diamonds in Amsterdam dit in 1852 herslyp het, weeg dit 105.6 karaat.

Koh-i-noor is Persies vir "berg van lig" (کوه نور).

Sien ook
--------

* Lys van beroemdste diamante
Ds. J.A.J. McDonald.
Die NG gemeente Kroonstad-Suid is een van agt gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Vrystaatse dorp Kroonstad. Buiten Bloemfontein is die ander dorpe/stede in die Vrystaatse Sinode met die meeste gemeentes Welkom met sewe, Bethlehem met nege en Sasolburg met ses.

Weens die uiters snelle uitbreiding wat Kroonstad in die middel van die 20ste eeu ervaar het, het die kerkraad van die gemeente Kroonstad dit wenslik geag om 'n gemeente af te stig. So het op 24 Junie 1950 die gemeente Kroonstad-Suid met 'n ledetal van 650 tot stand gekom. As eerste kerkraadslede is die volgende gekies: ouderlinge: H.J. Otto, J.J. Geldenhuis, I. Mynhardt, C.M. Cronje, P.M. Botha, G.P. van Niekerk, F.S. Smith, R.P. Odendaal, R.M. van Huyssteen, S.I. Pienaar, P.W. Pretorius, H.L. Kleynhans en E.P. Kleynhans. Diakens: F.G.W. Botha, I.J.M. van Rooyen, C.P. Nothnagel, W.P. Wessels, J.H. Serfontein, P.R. Botha, G.D. Els, P J. van Niekerk, G.F.C. Troskie, G.P. Wilke, E. Gouws, J.H.P. Serfontein, G.J. Vosloo en T.J. Kleynhans. Tot scriba/kassier is die heer R.M. van Huysateen, 'n afgetrede skoolhoof, gekies. 

Omdat 'n sierlike pastorie nog in aanbou was, is 'n leraar eers in Oktober 1950 beroep. Die keuse het op ds. J.A.J. McDonald van Zastron geval en hy het die beroep aangeneem. Op 2 Desember is hy en sy gesin hartlik in die gemeente verwelkom. Die gemeente het hom destyds beywer vir die oprigting van 'n kerkgebou op 'n terrein wat saam met die pastorie as geskenk van die moedergemeente ontvang is. Ruim bydraes is vir die oprigting van die kerk ontvang, en die kerk vroeg is in 1952 in gebruik geneem.

Enkele leraars
--------------

* J.A.J. McDonald, 2 Desember 1950 – ?

Bronne
------

* (af)  Olivier, ds. P.L. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
**Glassponse** (*Hexactinellida*) is 'n klas van sponsdiere (porifera), wat gekenmerk word deur 'n skelet bestaande uit vier- en/of sespuntige spikula van kiesel. 'n Bekende verteenwoordiger van hierdie klas is die venusmandjie (*Euplectella aspergillum*).

Biologie
--------

Glassponse word 10 tot 30 cm groot en is komvormig. Hul lywe is relatief simmetries en bestaan grotendeels uit sinsitium. Die epidermiese selle wat ander sponsspesies het, is afwesig by glassponse. Groot dele van hul sitoplasma word nie in afsonderlike selle deur selwande verdeel nie, maar vorm eerder 'n groot massa met meerdere selkerne.

Glassponse leef lank, maar hul presiese lewensverwagting is moeilik om te bepaal. Die AnAge Database vermeld 15 000 jaar as lewensverwagting vir hierdie sponse.

*Staurocalyptus* sp.

Verspreiding en leefgebied
--------------------------

Glassponse kom nie wydverspreid voor nie. Hulle leef deurgaans op 'n diepte van 400 tot 900 meter, hoewel die spesie *Oopsacas minuta* ook in vlakker water aangetref word. Die spesies in hierdie klas kom wêreldwyd voor, maar meestal in die seë rondom Antarktika. Aan die kus van Brits-Columbië en Washington is enkele riwwe met glassponse te vinde.

Fossiele
--------

Die oudste fossielreste van glassponse dateer uit die vroeë kambrium of laat neoproterosoïkum. As fossiel is hulle verwant aan die demospongiae.

Onderverdeling
--------------

Die klas word onderverdeel in twee subklasse:

* Subklas *Amphidiscophora*
* Subklas *Hexasterophora*

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q263211
* ADW: Hexactinellida
* EoL: 6793
* Fossilworks: 3841
* GBIF: 146
* iNaturalist: 152110
* ITIS: 659131
* NCBI: 60882
* WoRMS: 22612

 |
'n **Beesfilet**, ook bekend as 'n **oogfilet** in Australië, **filet** in Frankryk, **tenderloin** in Amerika, **filé mignon** in Brasilië, en **filet** in die Verenigde Koninkryk en Suid-Afrika, word uit die lende van beesvleis gesny.

Beskrywing
----------

’n Dik snit beeshaas
 ’n Gesmoorde beeshaas wat aan al 4 kante in ’n swaarboompan geskroei is tot bruin, sowat 3 tot 4 minute aan elke kant.
Die beesfilet is 'n langwerpige vorm wat oor twee primasnitte strek: die kort lende (genoem "short loin" in Statebondlande) en die lendestuk (genoem die "rump" (kruis) in Statebondlande). Die lendehaas sit onder die ribbes, langs die ruggraat. Dit het twee punte: die boud en die "stert". Die kleiner, gepunte punt—die "stert"—begin ’n entjie verby die ribbes, en word dik totdat dit eindig in die "entreloin", wat nader aan die boud van die bees is. Hierdie spier doen baie min werk, dus is dit die sagste deel van beesvleis.

Geroosterde beeshaas
Heel filette word verkoop as óf "ongeskil" (wat beteken die vet en silwer vel bly), "geskil" (beteken dat die vet verwyder word, maar silwer vel bly), óf as PSMO's ("pismos"), wat kort is vir geskil, silwer vel verwyder, en syspier (die "ketting") gelos. Alhoewel dit die duurste opsie pond-vir-pond is, bied PSMO's aansienlike besparings bo ander vleishaas-opsies, aangesien dit min hantering deur die sjef vereis, omdat die vet en snoeisels reeds verwyder is. Aangesien dit die sagste deel van die dier is, word beesvleisgeregte wat buitengewoon sagte vleis benodig, soos steak tartare, ideaal van die lendehaas gemaak.

Snitte
------

Die drie "hoofsnitte" van fillet is die boud, die middelsnit en die stert. Die boud is gewoonlik geskik vir carpaccio, aangesien die oog redelik groot kan wees; om 'n heel beeshaas in steaks van gelyke massa op te sny, sal proporsioneel baie dun steaks van die boudkant af lewer. Die middelsnit is geskik vir porsiebeheerde steaks, aangesien die deursnee van die oog relatief konsekwent bly. Die middelsnit kan die tradisionele filet mignon-biefstuk oplewer, sowel as die Chateaubriand-steak en beesvleis Wellington. Die stert, wat oor die algemeen ongeskik is vir steaks as gevolg van grootte-inkonsekwentheid, kan gebruik word in resepte waar klein stukkies van 'n sagte snit vereis word, soos vir beesvleis Stroganoff.
**Koios** (Grieks: Κοῖος) was in die Griekse mitologie een van die Titane, die reusagtige kinders van Uranos (Hemel) en Gaia (Aarde). Hy was die god van wysheid in die mitologie en dus die slimste van die Titane.

Soos die meeste van hulle het hy nie ’n aktiewe rol gespeel in die Griekse godsdiens nie; hy verskyn net in lyste van Titane, soos in Hesiodus se *Teogonie* 133. Ovidius verwys in *Metamorfoses* (VI.185) na Koios se obskure aard: "Latona, daardie Titaan wat Koios verwek het, wie hy ook al is". Volgens M.L. West in "Hesiod's Titans" (*The Journal of Hellenic Studies* **105**, 1985:174–175) is Foibe se man Koios "’n selfs meer obskure karakter".

Koios was egter veral belangrik vanweë sy nakomelinge. Hesiodus noem onder andere Hekate, dogter van Asteria. By sy suster Foibe het Koios die kinders Leto en Asteria gehad. Leto het by Zeus, die seun van Koios se mede-Titane Kronos en Rea die tweeling Artemis en Apollo gehad.

Koios is saam met die ander Titane deur Zeus en die ander Olimpiese gode onttroon in die Titanestryd. Ná die oorlog is hy en die meeste van sy broers en susters na Tartaros verban.
Die **NG gemeente Kraaifontein** is die oudste van die drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Kraaifontein, een van Kaapstad se noordelike stadsgbiede en vroeër 'n afsonderlike dorp.

Agtergrond
----------

Oorspronklik was die gemeente ’n buitewyk, deels van Stellenbosch en deels van die Paarl, ongeveer vyftien myl van die hoofkerk. In die dertigerjare is Durbanville-gemeente vergroot om ook die wyk Kraaifontein (ongeveer vyf myl ver) in te sluit. Van vroeë jare af is elke maand ’n diens in die skoolgeboutjie gehou, en hierdie gebruik het voortgeduur nadat Kraaifontein onder Durbanville geressorteer het. Toe het die destydse tak van die CJV op die gedagte gekom om ’n kerksaaltjie daar te stel op ’n stuk grond wat jare tevore vir kerklike gebruik geskenk is. Toestemming is van die kerkraad van Durbanville verkry, wat ook ’n kommissie aangestel het om toesig te hou; en op 22 Desember 1934 is die hoeksteen van die kerksaal deur ds. P.J. van der Merwe, destyds leraar van Durbanville, gelê. 

Die gemeentelede in die wyk Kraaifontein het hulle verantwoordelik gehou en beywer om die saal af te betaal, en enige maande later kon dit tot diens van die gemeente ingewy word teen ’n koste van £450. Vanaf Omstreeks 1942 is die dienste halfmaandeliks gehou en die Heilige Nagmaal elke drie maande daar gevier.

Stigting
--------

Ds. J.H. van Wyk was Kraaifontein se eerste leraar.
In 1944 is die wyk Brackenfell van Kuilsrivier en die wyk Kraaifontein van Durbanville afgestig om saam ’n nuwe gemeente, Kruispad, te vorm. Deur die vinnige uitbreiding van die gemeente is Kraaifontein egter op 30 Junie 1948 met 350 lede tot ’n afsonderlike gemeente afgestig. In 1949 is ’n deel van Stellenbosch-gemeente daarby gevoeg. 

Ds. J.H. van Wyk, die eerste leraar van die gemeente Kraaifontein, is op 23 Julie 1949 bevestig. Die ledetal het nog steeds toegeneem, ten spyte van ’n aansienlike "vlottende populasie". Die gemeente het met sy stigting grotendeels bestaan uit spoorwerkers, ’n ruim aantal kantoorwerkers – hierdie twee groepe werk veral in Kaapstad en sy voorstede — en ’n aantal boere. Daarby was daar ’n groot padkamp op Kraaifontein solank die nasionale pad van Kaapstad na Paarl in aanbou was.

Begin jare
----------

Die dienste is geruime tyd in die kerksaal gehou, wat egter vir die behoeftes van die gemeente te klein geword. Vanweë die groeiende ledetal en met die oog op meer doeltreffende bearbeiding, is die kerkraad ook geleidelik vergroot van twaalf in 1948 tot twintig in 1951. Die finansiële toestand van die jong gemeente was gesond, ten spyte van ’n lening van £2500 wat aangegaan moes word om ’n pastorie aan te koop. In 1951 het die medewerker van Ons gemeentelike feesalbum geskryf: "Hoewel nog jonk, het hierdie gemeente reeds gepresteer en daar skuil groot moontlikhede vir die toekoms."

Bron
----

* Olivier, ds. P.L. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
**Elma Postma** (6 September 1978) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Postma is veral bekendheid vir haar rolle in Afrikaanse sepies, soos Dezi in 7de Laan (2000-2007) en Bea in Binneland (2011-2013). Sy maak haar rolprentdebuut in 2011 as Suster Suzaan in Superhelde. Sy was ook 'n aanbieder van *Ontbytsake* en *Boer soek ‘n vrou* op KykNET gewees.

As model was Postma in 2011 die gesig van Hannon-parfuum, met slagspreuk: *Be Glam by Day and Be Glam by Night*. Sy het al op die voorblad van verskeie tydskrifte, soos Huisgenoot, Sarie, Rooi Rose, Lig en Finesse gepryk.

Behalwe televisie het Postma ‘n passie vir die teater. Sy het al in verskeie produksies op kunstefeeste gespeel, onder andere *Hartsondes* in 2004 (onder regie van Henry Mylne), *Haaks* in 2005, *Monsters* in 2006 (saam met Chris Vorster; onder leiding van Pierre van Pletzen) en *Hel op Hemel en Aarde* (regie deur Vicky Davis) tydens KKNK 2011, asook *Vaselinetjie* (Henry Mylne) by Aardklop 2011.

Sy doen ook gereeld radiowerk en tree as gasspreker by funksies op.

Filmografie
-----------

* '*n Man Soos My Pa*, 2015 as Ellie.
* Binneland, 2011- as Bea, 'n skakelbeampte by Binneland Kliniek (KykNET)
* Superhelde, 2011 as Suster Suzaan
* *The Mating Game*, 2010 as dr. Sara van Graan (TV-reeks op SAUK2)
* *Kruispad*, 2008 (KykNET)
* 7de Laan, 2001-2007 as Dezi van Jaarsveld Terreblanche (TV-reeks)
* Isidingo, 1998 en 2017 as Lalage Lategan