**Nebukadnesar II** (ook bekend as **Nebukadrésar II**; Babiloniese wigskrif: , *Nabû-kudurri-uṣur*, "O god Nabu, bewaar my erfgenaam"; Bybelse Hebreeus: נְבוּכַדְנֶאצַּר) was die tweede koning van die Nieu-Babiloniese Ryk. Hy het regeer van sy vader, Nabopolassar, se dood in 605 v.C. tot met sy eie dood in 562 v.C. Hy is histories bekend as **Nebukadnesar die Grote** en word algemeen beskou as die ryk se grootste monarg.

Nebukadnesar is steeds bekend vir sy militêre veldtogte in die Levant, vir sy bouprojekte in sy hoofstad, Babilon, insluitende die Hangende Tuine van Babilon, en vir sy rol in die Joodse geskiedenis. Hy het 43 jaar lank regeer, die langste in die Babiloniese dinastie. Teen die tyd van sy dood was hy een van die magtigste heersers in die wêreld.

Hy is waarskynlik genoem na sy oupa met dieselfde naam of na Nebukadnesar I (bewind: omstreeks 1125-'04 v.C.), een van Babilonië se grootste antieke vegter-konings. Nebukadnesar II het reeds tydens sy vader se bewind naam gemaak deur leërs aan te voer in die Babiloniese verowering van die Assiriese Ryk. By die Slag van Karkemis in 605 v.C. het Nebukadnesar die Egiptiese leër van farao Necho II oortuigend verslaan en verseker dat die Nieu-Babiloniese Ryk die Nieu-Assiriese Ryk sou opvolg as die oorheersende mag in die antieke Nabye Ooste. Kort ná dié oorwinning het Nabopolassar gesterf en Nebukadnesar koning geword.

Ondanks sy suksesvolle militêre loopbaan tydens sy vader se bewind, het Nebukadnesar in sowat die eerste derde van sy eie bewind geen groot militêre prestasies behaal nie, maar wel 'n rampspoedige mislukking toe hy Egipte probeer inneem het. In dié tyd het sommige van Babilonië se vasals, veral in die Levant, begin om Babilon se mag in twyfel te trek omdat dit nie op die vlak van die Assiriese Ryk was nie. Die situasie het so ernstig geword dat mense in Babilonië self ongehoorsaam aan die koning begin word het. Sommige het selfs in opstand gekom teen sy heerskappy.

Hierna het Nebukadnesar beter sukses behaal. In die 580's v.C. was hy betrokke in 'n reeks militêre optredes in die Levant teen die vasalstate wat daar in opstand was, moontlik met die uiteindelike doel om die Egiptiese invloed in die streek aan bande te lê. In 587 v.C. het Nebukadnesar die Koninkryk Juda en sy hoofstad, Jerusalem, verwoes. In die verowering van Jerusalem is die stad se inwoners en mense van die omringende grondgebied gevange geneem en na Babilon gedeporteer. Hy was die Jode se grootste vyand tot op daardie punt. Die Bybelboek Jeremia skilder Nebukadnesar as 'n wrede vyand, maar ook as God se aangestelde heerser van die wêreld en 'n goddelike instrument om ongehoorsaamheid te straf. 

Met die vernietiging van Jerusalem, die verowering van die rebelse Fenisiese stad Tirus en ander veldtogte in die Levant het Nebukadnesar die Nieu-Babiloniese Ryk se transformasie in die nuwe groot mag van die antieke Nabye Ooste voltooi.

Benewens vir sy militêre veldtogte word Nebukadnesar onthou as 'n groot bouer-koning. Die rykdom wat met sy oorloë versamel is, het hom in staat gestel om groot bouprojekte in Babilon en elders in Mesopotamië aan te pak. Die moderne beeld van Babilon is grootliks van die stad soos dit was ná Nebukadnesar se projekte. Hy het onder meer die stad se godsdiensgeboue herbou, die huidige paleis herstel en 'n nuwe paleis laat bou. Hy het ook die seremoniële middestad mooigemaak deur restourasiewerk aan die Prosessiestraat en Isjtarpoort. Omdat die meeste van Nebukadnesar se inskripsies handel oor sy bouprojekte en nie sy militêre suksesse nie, is hy histories lank beskou as 'n bouer eerder as 'n vegter.

Agtergrond
----------

### Naam

'n Gebakte moddersteen van Babilon, gestempel met die naam en titels van Nebukadnesar II.
Nebukadnesar II se naam in Akkadies was *Nabû-kudurri-uṣur*, wat beteken "Nabu, bewaar my erfgenaam". Die naam is vroeër vertolk as "Nabu, bewaar die grens", omdat die woord *kudurru* ook "grens" of "lyn" kan beteken.

In Hebreeus is die naam gewoonlik geskryf as נְבוּכַדְנֶאצַּר (*Nəḇūḵaḏneʾṣṣar*) en in Grieks as Ναβουχοδονόσορ (*Nabouchodonosor*). Sommige geleerdes, soos Donald Wiseman, verkies die vorm "Nebukadresar", met 'n "r" in plaas van 'n "n", na aanleiding van die aanname dat "Nebukadnesar" 'n latere, verkeerde vorm van die kontemporêre *Nabû-kudurri-uṣur* is. Die naam Nebukadnesar is soos dit in die Afrikaanse Bybel (1983-vertaling) gespel word. 

Nebukadnesar II se naam, *Nabû-kudurri-uṣur*, is dieselfde as dié van een van sy voorgangers, Nebukadnesar I (bewind: omstreeks 1125-'04 v.C.), wat meer se vyf eeue voor hom regeer het. Nes Nebukadnesar II was Nebukadnesar I 'n vegter-koning, wat regeer het in 'n tyd van politieke onrus en wat die magte van Babilon se vyande verslaan het (in sy geval die Elamiete).

As Jursa se teorie oor Nabopolassar se oorsprong reg is, is dit ook moontlik dat Nebukadnesar II na sy oupa met dieselfde naam genoem is, want die Babiloniërs het patronieme gebruik, eerder as om iemand na 'n vorige koning te noem.

### Stamboom

Die bewaarde deel van die Eannatempel by Uruk. Nebukadnesar was van 626/'25-617 v.C. hoëpriester van die tempel.
Nebukadnesar was die oudste seun van Nabopolassar (bewind: 626-605 v.C.), die stigter van die Nieu-Babiloniese Ryk. Dit word bevestig deur Nabopolassar se inskripsie, wat eksplisiet noem dat Nebukadnesar sy oudste seun is, sowel as inskripsies uit Nebukadnesar se bewind, wat na hom verwys as "eerste seun" van Nabopolassar en as Nabopolassar se "ware" of "wettige erfgenaam". Die Nieu-Babiloniese Ryk is gestig ná Nabopolassar se rebellie en latere oorlog teen die Nieu-Assiriese Ryk. Dit het Babilonië bevry van byna 'n eeu van Assiriese beheer. In die oorlog is Assirië heeltemal verwoes. Die Nieu-Babiloniese Ryk, wat in sy plek ontstaan het, was magtig, maar oorhaastig opgebou en polities onstandvastig.

Omdat Nabopolassar nooit sy stamboom in enige inskripsies duidelik gemaak het nie, is sy oorsprong onseker. Latere historici het hom dus geïdentifiseer as óf Galdees óf Assiries óf Babilonies. Hoewel geen bewyse die feit bevestig dat hy Galdees was nie, word die term "Galdese dinastie" dikwels deur moderne historici gebruik vir die koninklike familie wat hy gevestig het, en die term "Galdese Ryk" is histories 'n alternatiewe naam vir die Nieu-Babiloniese Ryk.

Dit lyk of Nabopolassar, ondanks sy etniese oorsprong, sterk verbind is met die stad Uruk, suid van Babilon. Dit is moontlik dat hy lid van die stad se regerende elite was voordat hy koning geword het. Daar is al hoe meer bewyse dat Uruk sy familie se stad van oorsprong was, byvoorbeeld omdat sy dogters in Uruk gewoon het.

Nebukadnesar II word reeds vroeg in sy vader se bewind genoem. Hy was van 626/'25 tot 617 v.C. hoëpriester van die Eannatempel in Uruk. Hy moes op 'n baie jong ouderdom hoëpriester geword het, veral as 'n mens in ag neem dat sy sterwensjaar, 562 v.C. 64 jaar ná 626 v.C. was.

### Kroonprins

Die Slag van Karkemis, soos uitgebeeld in *Hutchinson's Story of the Nations* (1900).
Die sogenaamde "Kroniek van Nabopolassar". Die inskripsies in wigskrif vertel die kroniek van die jare 608-605 v.C.
Nebukadnesar se militêre loopbaan het tydens die bewind van sy vader begin, hoewel min inligting bewaar gebly het. Geskoei op 'n brief wat aan die administrasie van die Eannatempel gestuur is, lyk dit of Nebukadnesar deelgeneem het aan sy vader se veldtog om die stad Harran in 610 v.C. te verower. Harran was die setel van Assur-uballit II, wat die oorblyfsels van die Assiriese weermag bymekaargemaak en oor die Nieu-Assiriese oorskotstaat regeer het. Die Babiloniese oorwinning in die Harranveldtog en die nederlaag van Assur-uballit in 609 v.C. was die einde van die Assiriese monargie, en dit sou nooit weer herstel nie.

In Assirië se oorlog teen die Babiloniërs en die Mede het Assirië 'n bondgenootskap met farao Psamtik I van die 26ste Dinastie van Egipte gesluit. Psamtik wou hê Assirië moes voortbestaan sodat dit 'n bufferstaat tussen Egipte en die Babiloniese en die Mediese koninkryk kon bly. Ná die val van Harran het sy opvolger, farao Necho II, persoonlik 'n leër na die voormalige Assiriese grondgebied gelei om die gang van die oorlog om te keer en die Nieu-Assiriese Ryk te herstel. Dit was egter 'n verlore saak, want Assirie het reeds geval. Terwyl Nabopolassar teen Urartu in die noorde geveg het, het die Egiptenare beheer oor die Levant oorgeneem en gebiede tot so ver noord as Karkemis in Sirië sonder weerstand ingeneem. In Karkemis het Necho die basis vir sy operasies gevestig.

Nebukadnesar se grootste oorwinning in sy tyd as kroonprins was by die Slag van Karkemis in 605 v.C. waarin die Egiptenare oortuigend verslaan is en wat 'n einde gebring het aan Necho se veldtog in die Levant. Nebukadnesar het die leër alleen aangevoer, terwyl sy vader in Babilon gebly het, dalk omdat hy siek was. Necho se magte is heeltemal deur Nebukadnesar se leër uitgewis. Volgens Babiloniese bronne het nie 'n enkele Egiptenaar oorleef nie.

Die storie oor Nebukadnesar se oorwinning by Karkemis het deur die geskiedenis weerklink en is talle kere oorvertel, insluitende in die Bybelboeke Jeremia en Konings. Dit is moontlik om af te lei dat die oorwinning daartoe gelei het dat die hele Sirië en Israel onder beheer van die Nieu-Babiloniese Ryk gekom het, iets wat die Assiriërs onder Tiglat-Pileser III (bewind: 745-727 v.C.) eers reggekry het ná vyf jaar van uitgerekte militêre veldtogte. Die nederlaag van die Egiptenare by Karkemis het verseker dat die Nieu-Babiloniese Ryk die oorheersende mag in die antieke Nabye Ooste en die onbetwiste opvolger van die Nieu-Assiiese Ryk sou word.

Bewind
------

### Vroeë veldtogte

'n Kleisilinder van Nabopolassar van Babilon.
Tekste soos dié kleitablet van Babilon besing Nebukadnesar se deugde en vertel watter groot leier hy is.
Nabopolassar is dood 'n paar weke ná Nebukadnesar se oorwinning by Karkemis. Nebukadnesar was steeds op sy veldtog, maar het hom teruggehaas na Babilon, waar hy tot koning verklaar is. Een van sy eerste dade as koning was om sy vader te begrawe. Nebukadnesar het dadelik daarna na Sirië teruggekeer en sy veldtog hervat. Hy het ná 'n paar maande weer na Babilon teruggekeer. Hoewel 'n sekere hoeveelheid buit in die Siriese veldtog geplunder is, het dit nie Nebukadnesar se houvas in die streek gevestig nie. Nie een van die westelike state in die Levant het aan hom trou belowe of heffings betaal nie.

Hoewel min ligting oor sy vroeë veldtogte bewaar gebly het, bevat die Babiloniese Kroniek kort weergawes van sy veldtogte in sy eerste 11 jaar as koning. In 604 v.C. het Nebukadnesar weer 'n veldtog in die Levant gevoer en die stad Askalon verower. Voor dit het 'n veldtog in Sirië gelei tot 'n belofte van trou deur die heersers van Fenisië.

'n Kaart van die Nieu-Bbailoniese Ryk onder Nebukadnesar.
In 603 v.C. het Nebukadnesar 'n veldtog gevoer in 'n land waarvan die naam nie bekend is nie en 'n onbekende stad beleër. In beide 602 en 601 v.C. was daar weer veldtogte in die Levant, maar min is daaroor bekend. Die kroniek verwys in die inskrywing vir 602 v.C. na Nabu-sum-lisir, Nebukadnesar se jonger broer, maar die konteks is onduidelik. Dit is moontlik dat hy 'n opstand teen Nebukadnesar gelei het in 'n poging om die troon oor te neem, want hy word ná 602 v.C. nie weer in enige bronne genoem nie.

Statue probably depicting Pharaoh Necho II'n Standbeeld wat moontlik van Necho II van Egipte is.
In die veldtog van 601 v.C. is Nebukadnesar van die Levant na Egipte om dit binne te val. Ondanks die Egiptiese nederlaag by Karkemis in 605 v.V. het Egipte nog baie invloed in die Levant gehad, hoewel die streek onder Babiloniese heerskappy was. 'n Veldtog teen Egipte was dus logies as Babilonië se oorheersing wou afdwing, maar dit was ook riskant en ambisieus. Die inval het misluk, met baie soldate wat aan albei kante gesneuwel het. Necho II het egter wel sy ambisies in die Levant laat vaar en sy invloed in die streek het afgeneem. In 599 v.C. het Nebukadnesar die Levant binnemarsjeer en die Arabiere in die Siriese woestyn aangeval. Hoewel dit blykbaar geslaag was, is min daaroor bekend.

In 598 v.C. het Nebukadnesar 'n veldtog gevoer teen die Koninkryk Juda en die stad Jerusalem verower. Juda was 'n gesogte teiken vir Babilonië omdat dit die middelpunt van mededinging tussen Babilon en Egipte was. Teen 601 v.C. het Juda se koning, Jojakim, begin om Babilonië se mag openlik uit te daag, met die verwagting dat Egipte hom sou help. Nebukadnesar se eerste aanval op Jerusalem, in 598-597 v.C. word in die Bybel genoem en ook in die Babiloniese Kroniek.

Jojakim is tydens Nebukadnesar se beleg van die stad dood en is deur sy seun Jojagin vervang. Dié is gevange geneem en na Babilon geneem, en sy oom Sedekia is in sy plek tot koning van Juda verklaar. Daar word in rekords genoem dat Jojagin daarna lewend was. Hy is tot so laat as 592 of 591 v.C. gelys as onder die ontvangers van kos in Nebukadnesar se paleis, en is steeds die "koning van die land Juda" genoem.

In 595 v.C. het Nebukadnesar 'n rebellie tuis onderdruk. Hy het tot in 594 v.C. nog minstens twee keer in die Levant veldtogte gevoer. Daarna volg verskeie jare waarin daar geen noemenswaardige militêre optrede was nie. Dit lyk dus of hy min militêre suksesse gehad het ná sy mislukte inval in Egipte. Nebukadnesar se swak militêre rekord het groot geopolitieke gevolge ingehou. Volgens die Bybel het die konings van Ammon, Edom, Moab, Sidon en Tirus in Sedekia se vierde bewindsjaar (594 v.C.) in Jerusalem byeengekom om die moontlikheid te bespreek om van Babiloniese beheer ontslae te raak. Daar is ook in kontemporêre Babiloniese rekords bewyse dat die land se beheer besig was om uit te rafel, soos die genoemde rebellie in Babilonië self. 

### Verwoesting van Jerusalem

Dié skildery deur James Tissot uit die 19de of 20ste eeu wys hoe die Babiloniese magte Jerusalem verwoes.
Van sy aanstelling as koning van Juda het Sedekia vir die regte oomblik gewag om van Babiloniese beheer ontslae te raak. Ná farao Necho II se dood in 595 v.C. het Egipte onder sy opvolgers Psamtik II (bewind: 595-589 v.C.) en Apriës (bewind: 589-570 v.C.) al hoe meer begin inmeng in die sake van die Levant. Albei farao's het rebellies teen Babilonië aangevuur. Sedekia het openlik teen Nebukadnesar se gesag in opstand gekom. Ongelukkig het geen inskripsies in wigskrif uit dié tyd bewaar gebly nie en die enigste weergawe van die val van Juda is die een in die Bybel.

Die verwoesting van Jerusalem en die begin van die Babiloniese ballingskap, soos uitgebeeld op dié Bybelillustrasie uit die vroeë 20ste eeu.
In 589 v.C. het Sedekia geweier om heffings aan Nebukadnesar te betaal. Sy voorbeeld is gevolg deur Etbaäl III, koning van Tirus. Uit reaksie op Sedekia se opstand het Nebukadnesar die Koninkryk Juda in 586 v.C. verower en verwoes. Dit was een van die groot suksesse van sy bewind. Die gevolg van die veldtog, wat waarskynlik in die somer van 586 v.C. geëindig het, was die plundering en verwoesting van Jerusalem, die permanente einde van Juda en die gevangenskap en deportering van die Jode na Babilon. Argeologiese uitgrawings bevestig dat Jerusalem en die omringende gebied verwoes en ontvolk is. Dit is moontlik dat iets soos 'n verskroeideaardebeleid in Jerusalem en elder in die Levant gevolg is om te keer dat Egipte 'n vastrapplek daar kry.

Volgens die Bybel en die 1ste-eeuse Joodse historikus Flavius Josephus het Sedekia probeer vlug, maar hy is in Jerigo gevange geneem. Nebukadnesar wou 'n voorbeeld van hom maak omdat Sedekia 'n vasal was wat regstreeks deur Nebukadnesar aangestel is. Sedekia is na bewering na Ribla in Noord-Sirië geneem waar hy moes kyk hoe sy seuns tereggestel word voordat sy oë uitgesteek en hy as gevangene na Babilon geneem is.

**Die onderste deel kan later uitval**

Sy Lewensverhaal
----------------

 Bou-inskripsie van koning Nebukadnesar II by die Ishtar-Poort. 'n Verkorte uittreksel sê: *Ek (Nebukadnesar) het die fondament van die poorte tot by die grondwatervlak gelê en dit gebou uit suiwer blou klip. Teen die mure in die binnekamer van die poort is bulle en drake en daarom versier ek hulle met luukse prag vir die ganse mensdom om dit met ontsag te aanskou.*Besonderhede van 'n terracotta-silinder van Nebukadnesar II waarin die bou- en heropbou-werke by Babilon aangeteken is. 604–562 v.C. Vanuit Babilon, Irak, tans in die Britse museum.
Nebukadnesar was die oudste seun en opvolger van Nabopolassar, 'n Assiriese amptenaar wat in opstand teen die Assiriese Ryk gekom het. Hy het homself in 620 v.C. as die koning van Babilon uitgeroep.   Nebukadnesar se naam verskyn vir die eerste keer in 607 v.C. tydens die vernietiging van Babilon se aartsvyand Assirië. Hy was op daardie stadium reeds die kroonprins.  In 605 v.C. het hy en sy bondgenoot Cyaxares, koning van die Meders, 'n leër teen die Assiriërs en Egiptenaars gelei, wat Sirië destyds beset het, en in die daaropvolgende Slag van Kárkemis, verslaan hy Farao Nego II en bring Sirië en Fenisië daarmee onder Babilon se beheer.  Nabopolassar is in 605 v.C. oorlede en Nebukadnesar het na Babilon teruggekeer om die troon te bestyg.  Die volgende paar jaar het hy sy aandag toegespits op die beveiliging en versekering van sy oostelike en noordelike grense, en in 595/4 v.C. was daar 'n ernstige, dog kort opstand in Babilon self.  In 594/3 v.C. keer hy met sy leër na die weste terug, waarskynlik om die opstand van Psamtik II, wat intussen die troon in Egipte bestyg het, te onderdruk.  Tydens die beleg van Jerusalem het Nebukadnesar koning Jojagin gevange geneem en saam met die vooraanstaande burgers en al die vakmanne weggevoer. Hy het Sedekía as koning van Juda, in Jojagin se plek aangestel. Sedekia het gerebelleer en gepoog om die ander kleiner state in die streek teen Babilon op te sweep, maar sy hoofstad, Jerusalem, is in 587 v.C ingeneem (hierdie gebeure word in die Bybelboeke van Konings en boek Jeremia beskryf). In die daaropvolgende jare het Nebukadnesar Fenisië en die voormalige Assiriese provinsie Cilícië (suidwes Anatolië) tot sy ryk toegevoeg en het hy moontlik weer in Egipte veldtogte gevoer.  In sy laaste jare het hy skynbaar irrasioneel begin optree, 'geen ag op seun of dogter geslaan nie', en hy was diep agterdogtig teenoor sy seuns.  Die konings wat na hom gekom het, het elk net 'n kort tydjie regeer en Nabonidus, blykbaar nie uit die koninklike familie nie, is minder as vyf-en-twintig jaar ná die dood van Nebukadnesar deur die Persiese veroweraar Kores die Grote omvergewerp. 

Die ruïnes van Nebukadnesar se Babilon lê oor ongeveer twee duisend hektaar versprei en is die grootste argeologiese terrein in die Midde-Ooste.  Hy het die koninklike paleis vergroot (waaronder 'n openbare museum, moontlik die wêreld se eerste), tempels gebou en herstel, 'n brug oor die Eufraat gebou, 'n groot optog-boulevard (die "Procession Way) en 'n poort (die Ishtar Poort) gebou, weelderig versier met geglasuurde bakstene.  Elke lente, met die Dag-en-nag-ewening (die begin van die nuwe jaar), word 'n standbeeld van die god Marduk vanaf sy tempel na 'n tempel buite die mure geparadeer, om later deur die Ishtar-Poort en langs die optog-boulevard, wat met met gekleurde klip geplavei en met gevormde leeus belyn is, teruggeneem te word, te midde van 'n juigende skare.

Uitbeelding in die Bybel
------------------------

Daniël lê die droom van Nebukadnesar uit.
Die twee beleërings van die Babiloniese koning teen Jerusalem (in 597 v.C. en in 587 v.C.) word in 2 Konings 24–25 verhaal. Die boek Jeremia noem Nebukadnesar die "vernietiger van die nasies" (Jeremia 4:7) en gee 'n uiteensetting van die tweede beleg van Jerusalem (587 v.C.) asook die plundering en vernietiging van die Eerste Tempel (Jeremia 39:1–10 ; 52:1–30 ). Die veldtog van Nebukadnesar teen Egipte vier maande voor die val van Jerusalem in 587 v.C.  word in Esegiël as 'n goddelike opdrag beskryf, wat "deur die hand van Nebukadnesar, die koning van Babel" uitgevoer is 

Nebukadnesar word in die Ou Testamentiese boek Daniël as 'n belangrike karakter uitgebeeld.  Daniël 1 openbaar Nebukadnesar as die koning wat Daniël en ander Hebreeuse jeugdiges in ballingskap na Babilon wegvoer om in 'die leer en die taal van die Galdeërs opgelei te word. In Nebukadnesar se tweede regeringsjaar lê Daniël die koning se droom uit, een van 'n groot beeld, as God se openbaring van die opkoms en val van die wêreldmoondhede, en dit begin by die koninkryk van die Nebukadnesar ( Daniël 2 ). Nebukadnesar erken die almag van die God van die Hebreërs twee keer : die eerste keer nadat God drie van die metgeselle van Daniël uit 'n gloeiende vuuroond gered het (Daniël 3); en die tweede keer, nadat Nebukadnesar self 'n vernederende tydperk van waansin ervaar het, net soos Daniël voorspel het ( Daniël 4 ). 

Konsensus onder kritiese deskundiges is dat die boek Daniël historiese fiksie is.    Nebukadnesar se inkeer tot die Jahwe (Judaïsme) en bekering is bloot 'n denkbeeldige gebeurtenis. Die periode van waansin waaraan hy gely het, is hiervolgens ook fiktief, en historici koppel dit aan gerugte oor Nabonidus se verblyf en ervaring in Teima (of Tayma), wat as 'n verhaal oorgeneem en op Nebukadnesar toegepas is. 

In die Bybel word Nebukadnesar se naam soms as "Nebukad *r* ezzar" (in Esegiël en in dele van Jeremia) aangedui, maar dit kom meer as "Nebukad *n* ezzar" voor. Die vorm *Nebukadrezzar* strook meer met die oorspronklike Akkadiese taal, en sommige geleerdes glo dat *Nebukadnesar* 'n neerhalende woordspeling is wat deur die Israeliete gebruik word, en wat beteken "Nabu, pas my donkie op".

Notas
-----

1. ↑  Spelling in die 1983-vertaling van die Afrikaanse Bybel

Sien ook
--------

* Babilonië
* Nieu-Babiloniese Ryk

Bibliografie
------------

* Arnold, Bill T. (2005). *Who Were the Babylonians?*. Brill. ISBN 978-9004130715. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Bertman, Stephen (2005). *Handbook to Life in Ancient Mesopotamia*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-518364-1. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Cline, Eric H.; Graham, Mark W. (2011). *Ancient Empires: From Mesopotamia to the Rise of Islam*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-88911-7. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Dalley, Stephanie (1998). *The Legacy of Mesopotamia*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-814946-0. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Foster, Benjamin Read; Foster, Karen Polinger (2009). *Civilizations of Ancient Iraq*. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-13722-3. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Freedman, David Noel (2000). "Nebuchadnezzar". In Freedman, David Noel; Myers, Allen C. (reds.). *Eerdmans Dictionary of the Bible*. Eerdmans. ISBN 9789053565032. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Lee, Wayne E. (2011). *Warfare and Culture in World History*. NYU Press. ISBN 978-0-8147-5278-4. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Oates, J (1991). "The Fall of Assyria (635–609 BC)". In Boardman, John; Edwards, I. E. S. (reds.). *The Cambridge Ancient History, Volume III Part II*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-22717-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Sweeney, Marvin A. (1996). *Isaiah 1–39: With an Introduction to Prophetic Literature*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-4100-1. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Wiseman, D.J. (1991a). "Babylonia 605–539 BC". In Boardman, John; Edwards, I. E. S. (reds.). *The Cambridge Ancient History, Volume III Part II*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-22717-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Wiseman, D.J. (1991b). *Nebuchadrezzar and Babylon: The Schweich Lectures of The British Academy 1983*. OUP/British Academy. ISBN 978-0-19-726100-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Bandstra, Barry L. (2008). *Reading the Old Testament: An Introduction to the Hebrew Bible*. Wadsworth Publishing Company. ISBN 978-0-495-39105-0. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Bar, Shaul (2001). *A letter that has not been read: dreams in the Hebrew Bible*. Cincinnati: Hebrew Union College Press. ISBN 978-0-87820-424-3. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Boyer, Paul S. (1992). *When Time Shall Be No More: Prophecy Belief in Modern American Culture*. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-95129-7. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Brettler, Mark Zvi (2005). *How To Read the Bible*. Jewish Publication Society. ISBN 978-0-8276-1001-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Carroll, John T. (2000). "Eschatology". In Freedman, David Noel; Myers, Allen C. (reds.). *Eerdmans Dictionary of the Bible*. Eerdmans. ISBN 9789053565032. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Cohn, Shaye J.D. (2006). *From the Maccabees to the Mishnah*. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0-664-22743-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (1999). "Daniel". In Van Der Toorn, Karel; Becking, Bob; van der Horst, Pieter Willem (reds.). *Dictionary of Deities and Demons in the Bible*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-2491-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (1984). *Daniel: With an Introduction to Apocalyptic Literature*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-0020-6. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (1993). *Daniel*. Fortress. ISBN 978-0-8006-6040-6. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (1998). *The Apocalyptic Imagination: An Introduction to Jewish Apocalyptic Literature*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-4371-5. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (2001). *Seers, Sibyls, and Sages in Hellenistic-Roman Judaism*. Brill. ISBN 978-0-391-04110-3. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (2002). "Current Issues in the Study of Daniel". In Collins, John J.; Flint, Peter W.; VanEpps, Cameron (reds.). *The Book of Daniel: Composition and Reception*. Brill. ISBN 978-9004116757. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (2003). "From Prophecy to Apocalypticism: The Expectation of the End". In McGinn, Bernard; Collins, John J.; Stein, Stephen J. (reds.). *The Continuum History of Apocalypticism*. Continuum. ISBN 978-0-8264-1520-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Collins, John J. (2013). "Daniel". In Lieb, Michael; Mason, Emma; Roberts, Jonathan (reds.). *The Oxford Handbook of the Reception History of the Bible*. Oxford UNiversity Press. ISBN 978-0-19-164918-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Crawford, Sidnie White (2000). "Apocalyptic". In Freedman, David Noel; Myers, Allen C. (reds.). *Eerdmans Dictionary of the Bible*. Eerdmans. ISBN 9789053565032. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Cross, Frank Leslie; Livingstone, Elizabeth A. (2005). *The Oxford Dictionary of the Christian Church*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280290-3. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Davies, Philip (2006). "Apocalyptic". In Rogerson, J. W.; Lieu, Judith M. (reds.). *The Oxford Handbook of Biblical Studies*. Oxford Handbooks Online. ISBN 978-0-19-925425-5. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* DeChant, Dell (2009). "Apocalyptic Communities". In Neusner, Jacob (red.). *World Religions in America: An Introduction*. Westminster John Knox Press. ISBN 978-1-61164-047-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Doukhan, Jacques (2000). *Secrets of Daniel: Wisdom and Dreams of a Jewish Prince in Exile*. Review and Herald Pub Assoc. ISBN 978-0-8280-1424-3. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Dunn, James D.G. (2002). "The Danilic Son of Man in the New Testament". In Collins, John J.; Flint, Peter W.; VanEpps, Cameron (reds.). *The Book of Daniel: Composition and Reception*. Brill. ISBN 978-0-391-04128-8. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Godden, Malcolm (2013). "Biblical Literature" The Old Testament". In Godden and, Malcolm; Lapidge, Michael (reds.). *The Cambridge Companion to Old English Literature*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-46921-1. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Grabbe, Lester L. (2002a). *Judaic Religion in the Second Temple Period: Belief and Practice from the Exile to Yavneh*. Routledge. ISBN 978-0-203-46101-3. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Grabbe, Lester L. (2002b). "A Dan(iel) For All Seasons". In Collins, John J.; Flint, Peter W.; VanEpps, Cameron (reds.). *The Book of Daniel: Composition and Reception*. Brill. ISBN 978-9004116757. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Grabbe, Lester L. (2010). *An Introduction to Second Temple Judaism: History and Religion of the Jews in the Time of Nehemiah, the Maccabees, Hillel, and Jesus*. Continuum. ISBN 978-0-567-55248-8. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Hammer, Raymond (1976). *The Book of Daniel*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-09765-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Harrington, Daniel J. (1999). *Invitation to the Apocrypha*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-4633-4. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Hill, Andrew E. (2009). "Daniel". In Garland, David E.; Longman, Tremper (reds.). *Daniel—Malachi*. Zondervan. ISBN 978-0-310-59054-5. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Hill, Charles E. (2000). "Antichrist". In Freedman, David Noel; Myers, Allen C. (reds.). *Eerdmans Dictionary of the Bible*. Eerdmans. ISBN 9789053565032. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Horsley, Richard A. (2007). *Scribes, Visionaries, and the Politics of Second Temple Judea*. Presbyterian Publishing Corp. ISBN 978-0-664-22991-7. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Knibb, Michael (2002). "The Book of Daniel in its Context". In Collins, John J.; Flint, Peter W.; VanEpps, Cameron (reds.). *The Book of Daniel: Composition and Reception*. Brill. ISBN 978-9004116757. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Levine, Amy-Jill (2010). "Daniel". In Coogan, Michael D.; Brettler, Marc Z.; Newsom, Carol A. (reds.). *The new Oxford annotated Bible with the Apocryphal/Deuterocanonical books : New Revised Standard Version*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-937050-4. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Lucas, Ernest C. (2005). "Daniel, Book of". In Vanhoozer, Kevin J.; Bartholomew, Craig G.; Treier, Daniel J. (reds.). *Dictionary for Theological Interpretation of the Bible*. Baker Academic. ISBN 978-0-8010-2694-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Matthews, Victor H.; Moyer, James C. (2012). *The Old Testament: Text and Context*. Baker Books. ISBN 978-0-8010-4835-7. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* McDonald, Lee Martin (2012). *Formation of the Bible: the Story of the Church's Canon*. Peabody, MA: Hendrickson Publishers. p. 57. ISBN 978-1-59856-838-7. Besoek op 22 Julie 2014. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Miller, Steven R. (1994). *Daniel*. B&H Publishing Group. ISBN 978-0-8054-0118-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Niskanen, Paul (2004). *The Human and the Divine in History: Herodotus and the Book of Daniel*. Continuum. ISBN 978-0-567-08213-8. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Provan, Iain (2003). "Daniel". In Dunn, James D. G.; Rogerson, John William (reds.). *Eerdmans Commentary on the Bible*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-3711-0. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Redditt, Paul L. (2008). *Introduction to the Prophets*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-2896-5. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Reid, Stephen Breck (2000). "Daniel, Book of". In Freedman, David Noel; Myers, Allen C. (reds.). *Eerdmans Dictionary of the Bible*. Eerdmans. ISBN 9789053565032. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Rowland, Christopher (2007). "Apocalyptic Literature". In Hass, Andrew; Jasper, David; Jay, Elisabeth (reds.). *The Oxford Handbook of English Literature and Theology*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927197-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Ryken, Leland; Wilhoit, Jim; Longman, Tremper (1998). *Dictionary of Biblical Imagery*. InterVarsity Press. ISBN 978-0-8308-6733-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Sacchi, Paolo (2004). *The History of the Second Temple Period*. Continuum. ISBN 978-0-567-04450-1. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Schwartz, Daniel R. (1992). *Studies in the Jewish Background of Christianity*. Mohr Siebeck. ISBN 978-3-16-145798-2.
* Seow, Choon-Leong (2003). *Daniel*. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0-664-25675-3. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Schiffman, Lawrence H. (1991). *From Text to Tradition: A History of Second Temple and Rabbinic Judaism*. KTAV Publishing House. ISBN 978-0-88125-372-6. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Spencer, Richard A. (2002). "Additions to Daniel". In Mills, Watson E.; Wilson, Richard F. (reds.). *The Deuterocanonicals/Apocrypha*. Mercer University Press. ISBN 978-0-86554-510-6. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Towner, W. Sibley (1984). *Daniel*. Westminster John Knox Press. ISBN 978-0-664-23756-1. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* VanderKam, James C. (2010). *The Dead Sea Scrolls Today*. Eerdmans. ISBN 978-0-8028-6435-2. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* VanderKam, James C.; Flint, Peter (2013). *The meaning of the Dead Sea scrolls: their significance for understanding the Bible, Judaism, Jesus, and Christianity*. HarperCollins. ISBN 978-0-06-224330-0. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Waters, Matt (2014). *Ancient Persia: A Concise History of the Achaemenid Empire, 550–330 BC*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-65272-9. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Weber, Timothy P. (2007). "Millennialism". In Walls, Jerry L. (red.). *The Oxford Handbook of Eschatology*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-974248-6. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)
* Wesselius, Jan-Wim (2002). "The Writing of Daniel". In Collins, John J.; Flint, Peter W.; VanEpps, Cameron (reds.). *The Book of Daniel: Composition and Reception*. Brill. ISBN 978-0-391-04128-8. `{{cite book}}`: Ongeldige `|ref=harv` (hulp)