recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Aaron Copland** (1900–1990) was ’n Amerikaanse komponis van moderne klassieke musiek. Hy is veral bekend vir sy *Fanfare for the Common Man* en sy musiek vir die ballet *Appalachian Spring*. Hy word as die belangrikste verteenwoordiger van die sogenaamde Amerikaanse moderne musiek beskou en het 'n voorliefde vir teatermusiek gehad.

Lewensloop
----------

Aaron Copland is op 14 November 1900 in Brooklyn, New York gebore. Hy was die jongste van vyf kinders. Sy ouers het van Oos-Europa na die Verenigde State geïmmigreer en het 'n winkel in Brooklyn besit. Aaron het op 'n jong ouderdom klavier begin speel en op agt sy eerste liedjie vir sy ma geskryf. Op sestien het hy sy ouers gevra om komposisie onder Rubin Goldmark te studeer.

In sy vroeë twintigerjare studeer onder Nadia Boulanger in Parys, Frankryk. Sy was een van die belangrikste musiekonderwysers van die tyd. In 1924 het hy na New York teruggekeer.

Copland in 1962
Hy is bekend vir die werke wat hy in die 1930's en 1940's geskryf het. Aanvanklik gebruik Copland die modernistiese styl wat hy in Frankryk aangeneem het. Ten tyde van die Groot Depressie besef hy egter dat die soort musiek finansieel onvolhoubaar is en skakel hy na die Duitse model van *gebrauchsmusik* oor, musiek wat gebruiks- en artistieke waarde het. Sy werk in hierdie doelbewus toeganklike, populistiese styl sluit in, die ballette *Appalachian Spring*, *Billy the Kid* en *Rodeo*, asook sy orkeswerke *Fanfare for the Common Man* en *Third Symphony*. Naas sy ballette en orkeswerke het hy ook musiek in ander genres geproduseer, insluitend kamermusiek, vokale werke, opera en filmmusiek.

Hy ontvang die Pulitzerprys in 1945 en 'n Oscar in 1950 vir die musiek vir die film *The Heiress*. In 1964 het pres. Lyndon B. Johnson die Presidensiële Medalje van Vryheid aan hom oorhandig. Dit is Amerika se hoogste toekenning aan burgerlikes.

In sy laaste jare, waartydens hy kwalik gekomponeer het, het hy as "*the grand old man*" van Amerikaanse musiek bekend gestaan. Hy is op 2 Desember 1990 (op 90) aan Alzheimersiekte en respiratoriese oorsake oorlede.

Sien ook
--------

* Lys van komponiste
| **Trakai**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **2 Litai-banknoot** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Litaue |
|  **Administratiewe distrik** | Vilnius |
|  **Distriksmunisipaliteit** | Trakai |
|  **Koördinate** | 54°38′N 24°56′O﻿ / ﻿54.633°N 24.933°O﻿ / 54.633; 24.933 |
|  **Stigting (eerste verwysing)** | 1337 |
|  **Stadstatus** | 1409 |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 11,5 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 155 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2018) | 4 298 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 374/vk km |
|  **Tydsone** | EET (UTC +2) |
|  - Somertyd | EEST (UTC +3) |
|  **Klimaat** |   |
|  - Tipe | Kontinentaal-gematig |
|  - Gemiddelde jaarlikse temperatuur | - |
|  - Gem. temp. Januarie/Julie | - |
|  - Gemiddelde jaarlikse neerslae | - |
|  **Burgemeester** | - |
|  **Amptelike Webwerf** | *www.trakai.lt/* |
|

**Trakai**, 'n stad met 'n oppervlakte van 11,5 vierkante kilometer en 'n bevolking van 4 298 (2018), is een van die gewildste toeriste-aantreklikhede in Litaue. Die stad is 28 kilometer suidwes van die hoofstad Vilnius geleë en word gekenmerk deur sy ligging op 'n heuwelagtige skiereiland tussen die Tatare-meer (Litaus: *Totoriškių ežeras*) in die weste en die Bernhardinai-meer in die ooste, waaraan die Galvė-meer in die noorde aansluit. Trakai is sedert 1950 die administratiewe sentrum van die gelyknamige distriksmunisipaliteit.

'n Brug verleen toegang tot die kasteel
Die kasteel se binnehof
Die waterkasteel se kapel
'n Karaïetiese gebedhuis in Trakai
Die Gotiese waterkasteel van Trakai in die Galvė-meer, wat van rooi bakstene gebou is, is die enigste van sy soort in Oos-Europa. Die kasteel verwys na die beduidende rol wat Trakai as hoofkwartier van die Litause grootvorste en as tweede hoofstad van Litaue (ná Kernavė) in die Middeleeue gespeel het, onder meer as vesting gedurende die oorloë teen die ridders van die Duitse Orde. Dit is nooit ingeneem nie.

Die gelyknamige nedersetting Trakai het sy Middeleeuse straatrooster, wat van die 14de en 15de eeu dateer, bewaar. Die stad self het sy oorsprong in 'n aantal kleiner nedersettings wat in die vroeë 12de eeu langs versterkings ontstaan het, byvoorbeeld Ou Trakai (*Senieji Trakai*) drie kilometer suidoos van Trakai.

Ou Trakai is net soos die ander historiese nedersettings in die Historiese Nasionale Trakai-park geleë wat met sy oppervlakte van sowat 8 200 hektaar ook altesaam 32 mere behels. 'n Ander belangrike besienswaardighede sluit die Karaïete-museum en historiese Karaïetiese houthuise in. Die Karaïete is 'n oorspronklik Joodse godsdienstige gemeenskap wat slegs die Tora erken en die Talmoed en Rabbynse tradisies verwerp het. In die 14de eeu het Karaïete hulle op die Krim-eiland gevestig. Op hul lang pad deur die Midde-Ooste het hulle 'n Turktaal as hul omgangstaal oorneem. Die Litause grootvors Vytautas het Karaïete en Tatare in die laat 14de eeu as paleiswagte vir sy kasteel in Trakai in diens geneem. Klein Karaïetiese gemeenskappe word tans nog in Warskou en Gdańsk aangetref.
**Denise Sheer** is in November 2006 aangestel as Professor in Menslikegenetika aan die Instituut vir Sel- en Molekulêre Wetenskap van Queen Mary, Universiteit van Londen. Haar kundigheid sluit in sel- en molekulêre biologie; kankergenetika en epigenetika; en molekulêre patologie van pediatriese breingewasse.

Opvoeding en Loopbaan
---------------------

Sheer het in 1973 'n BS(Hons)-graad in Embriologie en Dierkunde aan die Universiteit van die Witwatersrand, Johannesburg behaal, waarna sy die diagnostiese sitogenetikalaboratorium aan die Suid-Afrikaanse Instituut vir Mediesenavorsing vir twee jaar bestuur het.

Sy het toe na die genetika-laboratorium van die Universiteit van Oxford geskuif waar sy 'n D.Phil in 1980 behaal het. Sy het 'n postdoktorale navorsingsgenootskap aan die Koninklike Kankernavorsingsfonds voltooi en was as hoof van die menslike sitogenetikalaboratorium van 1983 tot 2006 aangestel. Hier het sy beduidende genetiese afwykings in baie kwaadaardige kankers geïdentifiseer en kritiese ontdekkings gemaak op chromosoomargitektuur.

In 2006 het sy saam met haar navorsingsgroep na die Blizard-instituut in die Sentrum vir Genomika en Kindergesondheid aan Queen Mary's School of Medicine and Dentistry verskuif.

 Glioma van die linker parietalelob. RT-skandering met kontrasverbetering.
Haar huidige navorsing is 'n intervensionele klinieseproef wat die behandeling van jong pasiënte met herhalende lae graad glioma bestudeer, wat voltooi moet word in 2020. Die groep het die Jeremy Jass-prys vir Uitnemendheid in Patologie vir hierdie werk ontvang.

Sheer het 273 publikasies en 11,000 aanhalings op *Research Gate* en byna 15,000 aanhalings op *Google Scholar*. Die werk wat Sheer en haar groep gedoen het, is sedert 2013 deur die *Brain Tumor Charity* befonds en sy het die Navorsingsbetrokkenheidstoekenning van die *"Brain Tumor Charity Celebrating You"*-toekennings gewen.
Hamilton en president Wladimir Poetin in 2014.
Die Sochi-renbaan
Die **Russiese Grand Prix** (Russies: Гран-при России) is 'n motorwedren wat reeds in die 1910s in St. Petersburg plaasgevind het.

Die wedren is sedert 2014 by die Sochi Autodrom, 'n straatbaan rondom die Olimpiese Park in Sotsji, Rusland, gehou en het jaarliks van 2014 tot 2021 'n deel van die Formule Een Wêreldkampioenskap gevorm.

Die kontrak met die wedren se organiseerders is in Maart 2022 gekanselleer weens Rusland se inval in Oekraïne.

Wenners van die Russiese Grand Prix
-----------------------------------

('*n Pienk agtergrond dui aan dat die wedren nie deel was van die Formule Een Wêreldkampioenskap nie*)

| Jaar | Renjaer | Vervaardiger | Renbaan | Verslag |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|
| 2022 | *Afgelas weens Russiese inval in Oekraïne* |
| 2021 | Vlag van Verenigde Koninkryk Lewis Hamilton | Vlag van Duitsland Mercedes | Sochi | Verslag |
| 2020 | Vlag van Finland Valtteri Bottas | Vlag van Duitsland Mercedes | Verslag |
| 2019 | Vlag van Verenigde Koninkryk Lewis Hamilton | Vlag van Duitsland Mercedes | Verslag |
| 2018 | Vlag van Verenigde Koninkryk Lewis Hamilton | Vlag van Duitsland Mercedes | Verslag |
| 2017 | Vlag van Finland Valtteri Bottas | Vlag van Duitsland Mercedes | Verslag |
| 2016 | Vlag van Duitsland Nico Rosberg | Vlag van Duitsland Mercedes | Verslag |
| 2015 | Vlag van Verenigde Koninkryk Lewis Hamilton | Vlag van Duitsland Mercedes | Verslag |
| 2014 | Vlag van Verenigde Koninkryk Lewis Hamilton | Vlag van Duitsland Mercedes | Verslag |
| 2013–1915 | *Nie plaasgevind nie* |
| 1914 | Vlag van Duitsland Willy Scholl | Vlag van Duitsland Benz | Sint Petersburg |
| 1913 | Vlag van Rusland Georgy Suvorin | Vlag van Duitsland Benz |
*Biblija Roeska* van Skarina.
Die tradisie van **Bybelvertalings in Rusland** begin met weergawes van die Bybel in Ou Kerkslawies. Die Elisabethaanse Bybel (Russies: Елизаветинская Библия, *Jelizawetinskaja Biblija*) is die derde volledige gedrukte weergawe in Kerkslawies, en is in 1751 in Rusland gepubliseer onder die Russiese keiserin Elisabeth. Die vorige weergawes was die Ostrogbybel van 1581 en die Moskoubybel van 1663. 

Die eerste Bybel in Russiese streekstaal het in 1876 verskyn. Ná die stigting van die Russiese Bybelgenootskap in 1812 in Sint Petersburg is ’n vertaling met die toestemming van tsaar Alexander I aangepak deur Filaret, rektor van die Teologiese Akademie van Sint Petersburg (later metropolitaan van Moskou), en ander lede van die akademie.

Die Evangelies is in 1818 gepubliseer en die hele Nuwe Testament in 1822. Ook in 1822 is Filaret se vertaling van die Psalms gepubliseer. In 1825 is die Pentateug, Josua, Rigters en Rut uitgereik. In 1826 is die Bybelgenootskap saam met verskeie privaat organisasies verbied en die vertaling is eers in 1858 hervat. In 1876 is die hele Bybel in een volume gepubliseer. Dit word die Sinodale Weergawe genoem. Die boeke van die Ou Testament volg die orde van die Septuagint en die Kerkslawiese Bybel, hoewel dit op die Hebreeuse Bybel geskoei is. Die Apokriewe boeke vorm ook deel van die Russiese Bybel.

Onlangse weergawes
------------------

Sedert 1990 het die Russiese Bybelgenootskap en Protestante in Rusland nuwer vertalings in Russies die lig laat sien. In September 2000 het die Internasionale Bybelgenootskap ’n dinamiese weergawe, die *Slowo Zjizni*, uitgegee wat die Russiese weergawe van die Engelse *New International Version* is. In Mei 2015 het die Bybelvertalingsinstituut aan die Teologiese Seminaar Zaokski in Rusland en die Bybelse Teologiese Instituut St. Andrew in Moskou ’n nuwe vertaling gepubliseer wat op die oorspronklike tale se geskrifte geskoei is. Dit is vertaal deur ’n interkerklike span geleerdes onder die redakteurskap van M.P. Koelakof en M.M. Koelakof.Die Jehovasgetuies het hul *New World Translation of the Holy Scriptures* ook in Russies vertaal.

Die volgende weergawes bestaan onder meer:

* «Святая Библия, Новый Перевод на Русский Язык» (*Die Bybel, die Nuwe Russiese Vertaling*), deur die Internasionale Bybelgenootskap.
* «Библия, Современный русский перевод» (*Die Bybel, die Moderne Russiese Vertaling*), deur die Russiese Bybelgenootskap.
* «Священное Писание. Перевод нового мира». Russiese vertaling van die *New World Translation of the Holy Scriptures*.
* «Библия. Книги Священного Писания Ветхого и Нового Завета в современном русском переводе» (*Boeke van die Heilige Skrif van die Ou en Nuwe Testament in ’n Moderne Russiese Vertaling*), deur die Bybelvertalingsinstituut en die Bybelse Teologiese Instituut St. Andrew.
Plekke in die Oostenrykse deelstaat Karintië en in Slowenië waar in Mei en Junie 1945 massamoorde gepleeg is
Die term **Bleiburg-slagting** verwys na 'n reeks oorlogsmisdade wat in 1945 deur die Joegoslawiese "Volksbevrydingsleër" teen Kroatiese magte van die Onafhanklike Staat Kroasië, Serwiese en Montenegrynse Tsjetniks en lede van die Sloweense *Domobranci* gepleeg is wat hulself met die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Ryk en die fascistiese Italië geallieer het. 

Die naam vir die massamoorde is afgelei van Bleiburg, 'n nedersetting in die Oostenrykse deelstaat Karintië. Die bogenoemde magte, wat ook na 8 en 9 Mei 1945 aan oorlogshandelinge teen die Joegoslawiese "Volksbevrydingsleër" deelgeneem het, is ná hulle kapitulasie en ontwapening sonder 'n geregtelike ondersoek doodgeskiet of in doodsmarse gedwing. Ook burgerlikes en Duitse krygsgevangenes is vermoor. In Slowenië is na die slagting as die "Tragedie van Viktring" verwys, terwyl dit in Kroatiese bronne die "Tragedie van Bleiburg" genoem word. 

In die Serwies-oorheerste Joegoslawië is na die gebeure eufemisties as "beleëringslagte", "finale militêre operasies" of "die groot finaal in Karintië" verwys.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 7720206-5

 |
François Laurent d'Arlandes
Die eerste ballonvlug aan 'n tou geanker deur Pilâtre de Rozier en d'Arlandes, 21 November, 1783. 'n Laat 19de eeuse illustrasie.
**François Laurent, Marquis d'Arlandes** (geb. 1742 - † 1 Mei 1809) was 'n warmlugballonpionier saam met Jean-François Pilâtre de Rozier. Hulle het die eerste bemande balonvlug in 'n Montgolfier warmlugballon op 21 November 1783 onderneem.

Hulle het net na 2 uur die namiddag opgestyg vanaf Château de la Muette in Parys, in die teenwoordigheid van koning Louis XVI. Hulle het ongeveer 9 km ver gereis tydens 'n vlug wat 25 minute geduur het; die eerste 'vrye vlug' wat deur mense onderneem is. Na die vlug het die loodse sjampanje gedrink om die vlug te vier, 'n tradisie wat tot vandag toe steeds deur ballonvaarders volhou word.

D'Arlandes het Joseph Montgolfier by die Jesuïtiese kollege van Tournon ontmoet. Hy is op 1 Mei 1809 in sy kasteel te Saleton naby Anneyron oorlede.

Bronne
------

* Luc Robène, L'homme à la conquête de l'air, L'Harmattan,‎ 1998, p. 45
* Friedrich R. Kreißl, Otto Krätz: *Feuer und Flamme, Schall und Rauch. Schauexperimente und Chemiehistorisches.* 2. Auflage. Wiley-VCH, Weinheim 2008, ISBN 978-3-527-32276-3, S. 156.
**Blikaspaai** is 'n speletjie, soortgelyk aan wegkruipertjie, wat deur kinders gespeel word. 

Voordat die spel begin word 'n sirkel getrek om as die bof te dien. Die sirkel kan met kruit op teer of met 'n stok in die grond getrek word. 'n Blikkie met klippies word dan daarin geplaas. Die blikkie word toegekap sodat die klippies binne bly.

Die eerste speler wat "aan" is moet met toe oë binne die bof sit en tot honderd tel, terwyl sy maatjies wegkruip. Sodra hy klaar getel het begin hy die ander te soek. As hy een van hulle gewaar, roep hy: "Blikaspaai vir [maatjie se naam] [plek waar hy wegkruip]" waarna hy na die bof terughardloop en die blikkie wegskop en dan self hardloop om weg te kruip. Die speler wat uitgevang is moet die blik optel en weer in die bof plaas voordat hy na die ander begin soek.

Die wegkruipers kan ook self die blik wegskop, wat die soeker dan eers moet gaan optel en in die bof terugplaas voordat hy verder kan soek. Elke keer as die blik weggeskop word, skreeu die skopper "blikaspaai!" wat dan aan die ander spelers aandui dat hulle tyd het om beter wegkruipplekke te soek.

'n Wegkruiper wat deur die soeker gevind is kan ook self probeer om die bof voor die soeker te bereik en die blik weg te skop. Slaag hy daarin, moet hy hardloop en weer gaan wegkruip.

Die spel word binne 'n afgebakende gebied gespeel en die blik moet nie so vêr geskop word dat dit nie gesien of gekry kan word nie.

Verdere naleeswerk
------------------

* Blikaspaai in die huis van die parlement, Die Beeld, 26 Junie 2001
* Manuel speel blikaspaai, Die Burger, 29 Augustus 1996

Sien ook
--------

* Lys van kinderspeletjies
'n Moderne naaimasjien.
'n Naaimasjien in werking.
Stiksteke word gevorm; die bodraad is geel; die spoeldraad is groen.
'n **Naaimasjien** is 'n meganiese toestel waarmee tekstielstowwe, leer of sagte plastiek met behulp van garing aan mekaar gestik (geheg) word. Die masjiene is tydens die Industriële Revolusie ontwerp en het die klerebedryf se doeltreffendheid beduidend verbeter.

Geskiedenis
-----------

Naaldwerk is tradisioneel met die hand gedoen. Die eerste naaimasjiene is in 1841 deur ’n Fransman, Barthélemy Thimonnier, gebou. Dit was nie 'n naaimasjien in die ware sin van die woord nie, maar eerder 'n meganisasie van die handmetode. Nywerheidsarbeiders was egter nie hiervoor te vinde nie en het dié masjiene later tydens ’n staking verwoes.

’n Amerikaner, Elias Howe, het op Thimonnier se idees voortgebou en in 1846 'n naaimasjien met ’n naaldmeganisme ontwerp. Sy ontwerp was uiters geslaag en word tot vandag toe gebruik. Nadat hy en sy vennoot, Singer, die patentreg daarop verkry het, het hulle met grootskaalse produksie begin. Howe se masjien kon ongeveer 300 steke per minuut maak en is vir huishoudelike en nywerheidsdoeleindes gebruik.

Naaimasjiene was een van die eerste verbruikerstoestelle wat op groot skaal vervaardig is. In 1860, as voorbeeld, is meer as 100 000 naaimasjiene deur Singer verkoop. Die naaimasjien het oor die jare tot ’n gesofistikeerde toestel ontwikkel, hoewel die basiese beginsel waarop dit werk, tot vandag toe dieselfde gebly het.

Die eerste naaimasjiene is met die hand aangedryf. Dit is later met trapmodelle vervang, wat beide hande vir meer komplekse steke beskikbaar gelaat het. Moderne naaimasjiene is elektries aangedrewe en meestal gerekenariseer. Verwisselbare nokke en rekenaarprogramme word gebruik om verstellings te maak, sodat dié masjiene verskillende soorte steke kan werk.

Werking
-------

In teenstelling met tradisionele naaldwerk, wat 'n enkele garingdraad gebruik, werk naaimasjiene met twee garingdrade. Hierdie garingdrade, die bo- en onderdraad, word deur steke in mekaar vervleg.

Die bodraad word deur die naald geryg, terwyl die onderdraad (of spoeldraad) van onder die materiaal ingevoer word.

Tydens die naaiproses beweeg die naald met die bodraad van bo na onder en weer terug. Die beweging veroorsaak dat die bodraad 'n lussie om die spoeldraad vorm, as gevolg van 'n gryper wat in die rondte draai. Omdat die materiaal tussen die bodraad en die spoeldraad lê, word 'n netjiese stiksel in die proses gevorm.

Fotogalery
----------

* Singer-trapnaaimasjienSinger-trapnaaimasjien
* Singer-naaimasjienSinger-naaimasjien
* Singer-naaimasjienSinger-naaimasjien
* Pfaff-naaimasjienPfaff-naaimasjien
* Pfaff-naaimajien (detail)Pfaff-naaimajien (detail)
'n Volwasse glansibis
Eiers van *Plegadis falcinellus*
Die **Glansibis** (*Plegadis falcinellus*) is 'n voël in die ibis-familie, *Threskiornithidae*. Daar word geglo dat die glansibis oorspronklik uit die Ou Wêreld kom en deur natuurlike verspreiding na Afrika en die Noordelike dele van Suid-Amerika versprei het tydens die 19de eeu.

Identifikasie
-------------

Die glansibis is 'n groot voël met 'n lengte van 55 – 65 cm en 'n 88 – 105 cm vlerkspan. Parende volwassenes het rooibruin tot pers liggame en glansende bottelgroen vlerke. Nie-parende voëls en onvolwassenes het ietwat dowwer liggame. Die spesie het 'n donker bek, asook 'n donker gesigsvel wat bo en onder begrens word deur 'n blou-groen kleur in nie-parende voëls en 'n kobaltblou kleur in parende voëls. Glansibisse het rooibruin bene. Ibisse vlieg met uitgestrekte nekke (anders as reiers) en swerms vlieg gereeld in reguit lyne.

Habitat
-------

Die glansibisse bou hulle neste in bome en woon in kolonies, ook saam met reiers. Die voëls verkies bome naby damme, vlei-gebiede en moerasagtige areas.

Voeding
-------

Die glansibis is 'n karnivoor en jag visse, paddas en ander waterskepsels en sal ook nou en dan insekte vreet.

Verspreiding
------------

Die glansibis is die mees-verspreide van die ibis-spesies. Die voëls paar in 'n verskeie warm streke van Europa, Asië, Afrika, Australië en aan die kusgebiede naas die Atlantiese oseaan asook in die omgewing van die Karibiese eilande en omliggende dele van die Amerikas. Die spesie migreer met die seisoene: die meeste Europese voëls spandeer die winter in Afrika. In Noord-Amerika spandeer voëls noord van Noord-Carolina die winter meer suid.

Geluid
------

Die glansibis is 'n redelike stil voël, maar sal maak nou en dan 'n *kok-kok-kok* geluid, asook 'n *grrrr*-geluid tydens paring.

Ander name
----------

* Engels: *Glossy Ibis*
* Duits: *Brauner Sichler*
* Wetenskaplike naam: *Plegadis falcinellus*

Sien ook
--------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Glansibis***. |

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name

Bronnelys
---------

WikispeciesWikispecies
Wikispecies het meer inligting oor: **Glansibis**

* Roberts' Birds of Southern Africa, Sesde uitgawe, ISBN 0-620-17583-4
* Handbook of the Birds of Europe, the Middle East, and North Africa: The Birds of the Western Palearctic.
* Field Guide to the Birds of North America, 4th Edition.

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q178811
* ADW: Plegadis\_falcinellus
* ARKive: plegadis-falcinellus
* Avibase: D4540F880A3EC3BB
* BioLib: 8415
* eBird: gloibi
* EPPO: PLEGFA
* Fauna Europaea: 96663
* Fossilworks: 372358
* GBIF: 2480773
* IBC: glossy-ibis-plegadis-falcinellus
* iNaturalist: 3756
* ITIS: 174924
* IUCN: 22697422
* NCBI: 52788
* WoRMS: 158977
* Xeno-canto: Plegadis-falcinellus

 |
Siberië en die Russiese Verre Ooste. Die rooi deel is die gebied van die Siberiese Federale Distrik en die geel en oranje deel regs daarvan is die gebied van die Verre Oosterse Federale Distrik.
Die **Russiese Verre Ooste** (Russies: Да́льний Восто́к Росси́и; *Dalni Wostok Rossii*) is ’n naam wat gebruik word vir die Russiese deel van die Verre Ooste, dus die heel oostelike gebiede tussen die Baikalmeer in Sentraal-Siberië en die Stille Oseaan. Die Russiese Verre Oosterse Federale Distrik wat in dié gebied val, moet nie verwar word met die Siberiese Federale Distrik wat nie tot aan die Stille Oseaan strek nie (sien kaart).

Terminologie
------------

In Russies word gewoonlik na die streek verwys as slegs die "Verre Ooste" en dit kan anderstaliges verwar omdat dit verskil van die internasionale betekenis van die Verre Ooste. Laasgenoemde word gewoonlik in Russies genoem die "Asies-Pasifiese Gebied" (Азиатско-тихоокеанский регион; *Aziatsko-tichookeanski region*), afgekort met die Cyrilliese letters ATP of as Oos-Asië (Восточная Азия; *Wostotsjnaja Azija*).

Geskiedenis
-----------

Rusland het in 1647 tot aan die kus van die Stille Oseaan uitgebrei met die stigting van Ochotsk. Rusland het in die 19de eeu sy beheer oor die Russiese Verre Ooste bekragtig.

Tot in 2000 het die Russiese Verre Ooste nie spesifieke grense gehad nie. Die naam "Siberië en die Verre Ooste" (Сибирь и Дальний Восток; *Sibir i Dalni Wostok*) is dikwels in Russies gebruik vir die Russiese gebiede oos van die Oeralgebergte sonder om ’n spesifieke onderskeid tussen die twee streke te tref. Die "Verre Ooste" was net ’n vae term.

In 2000 is Rusland se federale deelgebiede in groter federale distrikte ingedeel en die Verre Oosterse Federale Distrik is gestig. Dit bestaan uit die Amoer-oblast, outonome okroeg Tsjoekotka, Joodse Outonome Oblast, Kamtsjatka-krai, Chabarofsk-krai, Magadan-oblast, Primorski-krai, Republiek van Sacha (Jakoetië) en Sachalin-oblast. Sedert 2000 verwys die naam "Verre Ooste" meestal na die federale distrik, maar dit word dikwels ook in ’n breër sin gebruik.

Die federale distrik beslaan ’n gebied van 6,2 miljoen km2 – meer as ’n derde van Rusland se totale oppervlakte.

Demografie
----------

Die meeste bewoners van die Russiese Verre Ooste bly in die suide. As ’n mens die grootte van die gebied in ag neem, beteken dit dat die bevolkingsdigtheid van die 6,7 miljoen mense net effens meer as een mens per km2 is en dus is dit een van die ylsbevolkte gebiede op aarde. Sedert die verbrokkeling van die Sowjetunie het die bevolking geweldig afgeneem – 14% in die afgelope 15 jaar.

Etniese Russe en Oekraïners maak die grootste deel van die bevolking uit. Sowat 75% woon in stede. Volgens die 2002-sensus is die grootste stede:

* Wladiwostok (594 701 inwoners)
* Chabarofsk (583 072)
* Komsomolsk aan die Amoer (281 035)
* Blagowesjtsjensk (219 221)
* Jakoetsk (210 642)
* Petropawlofsk-Kamtsjatski (198 028)
* Joezjno-Sachalinsk (177 682)
* Nachodka (177 133)
* Oessoerijsk (157 759)
**David Goldblatt** (\* 29 November 1930 in Randburg, Transvaal; † 25 Junie 2018 in Johannesburg) was 'n Suid-Afrikaanse fotograaf wat bekendheid verwerf het met sy fotografiese dokumentasie van die alledaagse lewe van Suid-Afrikaners in die ou bedeling. In sy latere lewe het Goldblatt hom aan landskapsfotografie gewy.

In 1988 was David Goldblatt die eerste Suid-Afrikaner wie se werk in 'n spesiale kunsuitstalling deur die befaamde New Yorkse *Museum of Modern Art (MoMA)* vertoon is. Die eerste retrospektiewe uitstalling van sy werk is in die lente van 2018 deur die Paryse *Centre Pompidou* aangebied.

Lewe
----

Goldblatt is as seun van Joodse immigrante uit Litaue in Randburg gebore. Op die ouderdom van 18 het hy sy fotografiese werk begin. Sy swart-en-wit-foto's, waarmee hy gedurende die 1960's en 1970's internasionale bekendheid verwerf het, het rasverhoudinge in Suid-Afrika anders as nuusmedia nie in kategorieë van onrus en geweld gedokumenteer nie, maar in rustige tonele wat die kloof tussen wit en swart vanuit 'n etiese en morele benaderingshoek uitgebeeld het.

David Goldblatt is op 25 Junie 2018 in sy huis in Johannesburg vreedsaam in sy slaap oorlede.
Die **Russiese bloukat** (Russies: Русская голубая; Engels: *Russian Blue*) is ’n kortharige katras met ’n blou-grys pels. Hulle is hoogs intelligent en spelerig, maar skaam teenoor vreemdelinge. Hulle ontwikkel hegte bande met hul eienaars en is gewild vanweë hul geaardheid en unieke pels.

Geskiedenis
-----------

’n Vier maande oue Russiese bloukatmannetjie.
Die Russiese bloukat is ’n natuurlike ras wat waarskynlik van die hawestad Archangelsk, Rusland, afkomstig is.

Daar word geglo dat die eerste Russiese bloukat in die 1860's deur matrose van die eilande by Archangelsk na Engeland en Noord-Europa gebring is. Die eerste aangetekende geval waar die katte geskou is, is in 1875 as die "Archangel cat" by die ou Crystal Palace in Londen. Die katte het saam met ander blou katte in ’n klas meegeding tot in 1912, toe hulle hul eie klas gekry het.

Die ras is tot met die Tweede Wêreldoorlog hoofsaaklik in Rusland en Skandinawië ontwikkel. Voor die oorlog het ’n gebrek aan getalle daartoe gelei dat die kat met die Siamese kat gekruis is. Hoewel daar van die katte voor die oorlog in Amerika was, is die moderne Russiese bloukat soos hy vandag in Amerika lyk, eers ná die oorlog geskep. Dit is gedoen deur die bloedlyne van die Skandinawiese en Britse katte te meng. Die Siamese eienskappe is nou grootliks uitgeteel.

Hoewel hulle op ’n beperkte grondslag gebruik is in die skepping van ander katrasse soos die Havana-bruinkat en die Nebelung, is die Russiese bloukat self ’n kortharige blou-grys kat.

In die vroeë 1970's is ’n effekleurige wit kat in Australië geskep deur dit met ’n wit huiskat te teel. Dit is die Russiese witkat genoem. Teen die laat 1970's is Russiese wit- en swartkatte in Australië in verskillende klasse aanvaar. Die Southern African Cat Council aanvaar ook wit en swart katte, maar die Amerikaanse Cat Fanciers Association erken nie ander kleure nie.

Beskrywing
----------

Die Russiese bloukat het heldergroen oë, twee lae kort, dik hare en ’n blou-grys pels. Die onderste hare is sag en donsig, en net so lank as die boonste laag, wat ’n egalige blou is met silwer punte. Die stert het egter dowwe, skaars merkbare strepe. Net die Russiese bloukat en Franse Chartreux het hierdie soort pels. Die silwer punte gee dit ’n glansende voorkoms. Enige wit hare of geel oë word as foute in skoukatte beskou.

Die Russiese bloukat moenie met die Britse bloukat verwar word nie – dié is nie ’n afsonderlike ras nie, maar ’n Britse korthaarkat met ’n blou pels.

Die Russiese bloukat is baie intelligent en spelerig, nuuskierig en kalm. Hulle sal nes ’n hond goed vir ’n mens gaan haal wat jy vir hulle gooi en is sensitief vir basiese menslike emosies. Hulle vorm hegte bande met hul eienaars. Hulle kom ook goed met ander diere en kinders klaar. Hulle is skaam voor vreemdelinge as hulle nie gewoond is aan ’n besige omgewing nie. Hulle is skoon katte wat graag miaau.

Sien ook
--------

* Lys van katrasse
* Russiese wit-, swart- en streepkat
* Nebelung, ’n ras met medium-lang hare wat van die Russiese bloukat afstam
Die 'West Street'-stasie
Binnekant
Die **Glasgow-moltrein** is 'n moltreinstelsel in Glasgow, Skotland. Die moltrein is in 1896 in gebruik geneem en is die derde oudste moltreinstelsel ter wêreld (Londen en Budapest se moltreine is ouer). Dit stelsel bestaan uit 'n ondergrondse dubbelsporige ringlyn van 10,4 kilometer met 15 stasies. Die tonnels het 'n diameter van slegs 3,35 meter. Die moltrein is daarom slegs 2,34 meter breed en 2,69 meter hoog. Die spoorwydte is 1 219 millimeter (4 Engelse voet).

Geskiedenis
-----------

Die lyn is vanaf 1891 deur die privaatmaatskappy *Glasgow District Subway Company* gebou en is op 14 Desember 1896 geopen. In 1923 word dit deur die munisipale vervoermaatskappy van Glasgow oorgeneem. Die trein is tot in 1935 deur kabels getrek. Daarna is die lyn met 600 volt gelykstroom geëlektrifiseer.

In 1977 word die metrolyn vir drie jaar vir opknappingswerk gesluit. Al die stasies is heeltemal oorgebou. 'n Bogrondse opstelterrein (Broomloan Depot) is by stasie Govan gevoeg. Omdat 'n hyskraan nie meer nodig was om treine op die lyn te sit en af te haal nie, kon die ritfrekwensie sedertdien by die aanvraag aangepas word.

In 1980 word die gemoderniseerde netwerk weer onder die naam *Glasgow Underground* geopen. In 2003 is die naam weer na *Glasgow Subway* terug verander.

Diens
-----

Op weeksdae en Saterdae vertrek 'n trein elke 4 tot 8 minute. Die diens word van soggens vroeg tot laataand gelewer. Op Sondae is dit beperk tot 'n 8-minutediens tussen 11:00 en 18:00.

Stasies
-------

Die Glasgow-moltrein
Die metrostasies van die Glasgow-moltrein is (vanaf die noordelikste stasie kloksgewys):

* Hillhead
* Kelvinbridge
* St. George's Cross
* Cowcaddens
* Buchanan Street (langs die 'Queen Street'-treinstasie)
* St. Enoch (die Glasgow Central-treinstasie is binne loopafstand)
* Bridge Street
* West Street
* Shields Road
* Kinning Park
* Cessnock
* Ibrox
* Govan
* Partick (met die Partick-treinstasie gekombineer)
* Kelvinhall
Verskeie komponente
'n **Elektroniese komponent** is 'n basiese elektroniese element wat gewoonlik in 'n diskrete vorm verpak word met twee of meer verbindingsdrade of metaalgeleiers. Die komponente is bedoel om aanmekaar verbind te word, gewoonlik deur soldeerwerk op 'n gedrukte stroombaan om 'n elektroniese stroombaan te skep wat 'n besondere funksie verrig (byvoorbeeld 'n versterker, radio-ontvanger of 'n ossilator). Komponente kan een-een verpak word (resistor, kapasitor, transistor, diode ens.) of in meer of minder komplekse groeperinge in geïntegreerde stroombane (operasionele versterkers, resistor-roosters, logiese hekke ens.)

Dikwels word elektroniese komponente meganies gestabiliseer, die isolasie-eienskappe verbeter en beskerm teen omgewingsfaktore deur dit in 'n hars te omhul.

Komponente kan passief of aktief wees:

* **Passiewe komponente** is daardie komponente wat nie 'n versterking of rigtingsgebondenheid het nie. In die elektroniese bedrywe word na hul verwys as elektriese elemente of elektriese komponente.
* **Aktiewe komponente** is daardie wat versterking of rigtingsgebondenheid het. Hulle sluit halfgeleiertoestelle en termioniese kleppe (vakuumbuise) in.
Die **Glansslangkoppie** (*Spatalla colorata*) is 'n blomdraende struik wat tot die genus *Spatalla* behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit van die Riviersonderendberge tot sentraal Langeberg voorkom.

Die struik groei regop en word slegs 80 cm hoog en blom van Julie tot November. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Twee maande nadat die plant geblom het, val die ryp sade op die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei op koel, suidelike hellings op hoogtes van 900 - 1400 m.

In Engels staan die struik as die *Shiny spoon* bekend.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
------

* REDLIST Sanbi
* Biodiversityexplorer
* Protea Atlas 1
* Protea Atlas 2
* Plants of the World Online

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q18082783
* GBIF: 3995893
* iNaturalist: 594628
* IPNI: 706718-1
* IUCN: 113240825
* Plant List: tro-26500359
* Tropicos: 26500359

 |
Meer as 4 300 boere lê die wapen neer
Uitsig op Surrender Hill langs die R711-roete in die oos-Vrystaat
By **Surrender Hill** het die Vrystaatse Boeremagte in Julie 1900 een van die grootste terugslae tydens die Tweede Vryheidsoorlog beleef.

Surrender Hill (voorheen bekend as Slaapkrans) is 'n koppie langs die R711-pad 20 km oos van Fouriesburg, 42 km suid van Bethlehem, 10 km suidwes van Clarens en 2 km van die Lesotho-grens.

In Julie 1900 is 'n groot deel van die Vrystaatse magte in die Brandwaterkom (tussen Fouriesburg en Golden Gate) deur die Britse troepe omsingel. Genl. C.R. de Wet en ongeveer 2 000 man kon oor Slabbertsnek ontsnap. In die bergkom het hoofkommandant Marthinus Prinsloo die bevel oorgeneem en is daar met 4 314 man op 29 Julie tot oorgawe gedwing. Hierdie krygsgevangenes is na kampe op St. Helena, Bermuda en Ceylon gestuur. Op 9 Augustus het die Britte alle gebuite wapentuig en 6 miljoen rondes ammunisie by Surrender Hill vernietig. Die kaal kolle wat deur die brand en die ontploffende ammunisie veroorsaak is, is nog sigbaar.

Die terrein by Surrender Hill is in 1986 deur die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede tot monument verklaar.

Jaarliks word hier die Surrender Hill-maraton gehou. Dit is 'n uitdagende wedloop weens die hoogte wat tussen 2 000 m en 2 500 m wissel oor die 42 km-afstand.

Bibliografie
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Surrender Hill***. |

* Inligtingsbord op die terrein
* Raper, P.E.: New dictionary of South African place names. Johannesburg: Ball, 2004. ISBN 1-86842-190-2

Koördinate: 28°36′33″S 28°23′10″O﻿ / ﻿28.60917°S 28.38611°O﻿ / -28.60917; 28.38611
Die **Russian River** (Russiese spelling en uitspraak: Рашен-Ривер *Rašen-River*) is 'n rivier in die Amerikaanse deelstaat Kalifornië wat suidwaarts vloei en 'n gebied met 'n oppervlakte van 1 485 vierkante myl (3 850 km²) in die administratiewe distrikte Sonoma County en Mendocino County dreineer. Met 'n gemiddelde afloop van 64 m³/s (jaarliks sowat twee kubieke kilometer) is dit die tweede grootste rivier (na die Sacramento) wat deur die Groter San Franciscobaaigebied (met nege distrikte) vloei.

'n Rustige groen veld langs die Russian River
Die Russian River mond in die Sonomakus-staatspark in die Stille Oseaan uit
Fort Ross was die spilpunt van die Russies-Amerikaanse Kompanjie se mees suidelike handelspos en nedersetting in Noord-Amerika wat sy bloeitydperk tussen 1812 en 1842 beleef het. Die Russies-Ortodokse kapel is as gevolg van die groot San Francisco-aardbewing van 1906 vernietig en in 1970 herbou. Hierdie gebou is ook deur 'n brand vernietig. Die huidige kapel dateer uit 1973.
Die naam Russian River waarborg Kaliforniese wyn van hoë gehalte. Hier word Pinot Noir saam met braaihoender geniet.
'n Artikel oor die Russian River as bestemming vir motoruitstappies is in die Julie 1915-uitgawe van die Amerikaanse tydskrif *Motoring Magazine* gepubliseer
Die Russian River-streek is tans 'n gewilde ontspanningsgebied vir stadsbewoners uit die metropolitaanse gebiede van San Francisco en Sacramento.

Geskiedenis
-----------

Die Russian River-gebied het 'n lang geskiedenis wat met belangrike historiese gebeure in Kalifornië verbind word. Die riviergebied is oorspronklik deur Kashaya- en Pomo-Indiane bewoon. Dit was nogtans Russiese ontdekkingsreisigers aan wie die rivier sy naam te danke het. In die vroeë 19de eeu is die rivier en sy omgewing deur Iwan Aleksandrowitsj Koeskof in opdrag van die Sint Petersburgse Russies-Amerikaanse Kompanjie (RAK) verken.

Koeskof het destyds die Russiese koloniale nedersetting Fort Ross net noordwes van die riviermonding gestig en sy eerste administrateur geword. Fort Ross is deur die RAK (net soos Kaapstad deur die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie) as 'n permanente verversingstasie beplan wat setlaars in Russies-Alaska van vars groente sou voorsien nadat sommige van hulle aan skeurbuik beswyk het of deur die siekte gestrem gelaat is.

Russiese pelsjagters en setlaars het na die rivier verwys as Slavjanka of "Klein meisie". Groter getalle setlaars het hulle egter eers teen die middel van die 19de eeu in die streek gevestig nadat die Kaliforniese goudstormloop skare fortuinsoekers na die Weskus laat stroom het.

Vanaf die 1870's het die gebied 'n gewilde vakansiebestemming geword wat danksy nuwe spoorverbindings maklik deur stadsbewoners bereik kon word. In die vroeë 1870's is ook die eerste saagmeul in Duncan Mills gevestig, 'n klein nedersetting wat na die meul se eienaars, Alexander en Samuel Duncan genoem is. Die Duncan-broers het die plaaslike redwood-bosse tot in die 1890's ontgin en hout vir die bou van San Francisco se Victoriaanse woonhuise per boot na die Golden Gate-metropool vervoer.
Elektriese gelykstroomlokomotief VL10, streekafdeling Suid-Oeral
Die **Russiese Spoorweë** (Russies: Российские железные дороги; kort: РЖД; in Latynse letters volgens wetenskaplike transliterasie: RŽD; soms ook RZhD) is die nasionale spoorwegmaatskappy van die Russiese Federasie wat in die regsvorm van 'n ope aandelemaatskappy (OAO) georganiseer is. Die hoofkwartier is in Moskou gesetel.

Die maatskappy het die grootste deel van die infrastruktuur en voertuie van die Sowjet-spoorweë (СЖД, *Sovetskie železnye dorogi* of kort SŽD) oorgeneem. Die Russiese Spoorweë is in streekafdelings onderverdeel en bedryf 'n spoornetwerk van 85 500 kilometer (die tweede grootste ter wêreld ná dié van die Verenigde State) met 'n spoorwydte van 1 520 millimeter, waarvan 22 000 km met 25 kV wisselstroom (50 Hz) en 18 800 km met 3 kV gelykstroom geëlektrifiseer is. Die meeste spoorlyne is in die weste en suide van die land gekonsentreer. Sapsan-hoëspoedtreine loop tans as statusvervoermiddel tussen Moskou en Sint Petersburg.

Die Russiese Spoorweë het meer as 976 000 werkers in diens en hanteer 42,3 persent van Rusland se totale vragvervoer (insluitende pyplyne) asook 32,7 persent van dié land se passasiervervoer. Die maatskappy bedryf naas sy gewone spoornetwerk ook die Al-Russiese Navorsingsinstituut vir Spoorvervoer met 'n toetsspoorlyn naby Sjtsjerbinka suid van Moskou.
|  |
| --- |
| #FF4F00 |

**Internasionale oranje** is 'n skril oranje kleur wat gebruik word om struikelblokke uit te wys, deur die verhoging van die kontras met omliggende voorwerpe en lug op die agtergrond. Dit is soortgelyk aan vlamoranje, nog 'n kleur wat gebruik word vir dié doel. Dit is egter donkerder en het 'n rooier kleur, en hoewel vervaardigers soms nie voldoen aan die standaarde nie, is dit moeilik om dit te onderskei van soortgelyke kleure.

Die Golden Gate-brug en die Tokiotoring is in internasionale oranje geverf, asook die drukpakke van die bemanning van die ruimtependeltuig (verwys na as die "gevorderde bemanningsontvlugpak"). Die uitrusting vir 'n hoë-vlug in die Amerikaanse Lugmag het eerder 'n ligter skakering.

In die lugvaartbedryf, word internasionale oranje algemeen gebruik om die dele aan te dui wat getoets word.

Die kleur word as strepe geverf aan die kante van die Amerikaanse Kuswag se skepe.

* Golden Gate-brugGolden Gate-brug
* TokiotoringTokiotoring
* 
*

Kleurkoördinate
---------------

Volgens verskeie kleurskemas word **internasionale oranje** as volg voorgestel:

| Model | Koördinate |
| --- | --- |
| *Heksadesimale kode* | #FF4F00 |
| RGB-kleurmodel | (255, 79, 0) |
| CMYK | (0, 69, 100, 0) |
| HSV | (19°, 100%, 100%) |

Sien ook
--------

* Lys van kleure

  


| * l
* b
* w
Kleurskakerings van oranje |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Alooi-oranje | Amber | Appelkoos | Bittersoet | Brons | Donkeroranje | Donkersalm | Gommagutta | Goud |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |
| Indiese geel | Internasionale oranje | Kadmiumoranje | Koraal | Lemoenskil | Mandaryn | Maroen | Melograno | Oranje | Oranjebruin |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
| Ougoud | Pampoen | Perske | Perskegeel | Perske-oranje | Peru | Pomegranaat | Roes | Roosoranje | Saffraan |  |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
| Salm | Selektiewe geel | Spanspek | Tamatie | Terracotta | Verbrande oranje | Vermiljoen | Vlamoranje | Woestynsand | Worteloranje |  |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |  |

 |
**Internasionale betrekkinge (1919–1939)** dek die belangrikste interaksies wat die wêreldgeskiedenis in hierdie era vorm, bekend as die tussenoorlogse tydperk, met die klem op diplomasie en ekonomiese betrekkinge. Die dekking hier volg die diplomatieke geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog en gaan die diplomatieke geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog vooraf. Die belangrike stadiums van tussenoorlogse diplomasie en internasionale betrekkinge het resolusies van oorlogstydkwessies ingesluit, soos skadevergoeding wat deur Duitsland verskuldig is en grense; Amerikaanse betrokkenheid by Europese finansies en ontwapeningsprojekte; die verwagtinge en mislukkings van die Volkebond; die verhoudings van die nuwe lande tot die oue; die wantroue verhoudings tussen die Sowjetunie en die kapitalistiese wêreld; vrede en ontwapening pogings; reaksies op die Groot Depressie wat in 1929 begin het; die ineenstorting van wêreldhandel; die ineenstorting van demokratiese regimes een vir een; die groei van ekonomiese outarkie; Japannese aggressiwiteit teenoor China; fascistiese diplomasie, insluitend die aggressiewe skuiwe deur Fascistiese Italië en Nazi-Duitsland; die Spaanse Burgeroorlog; die paaibeleid teenoor Duitsland se ekspansionistiese bewegings in die rigting van die Rynland, Oostenryk en Tsjeggo-Slowakye, en die laaste, desperate stadiums van herbewapening namate nog 'n wêreldoorlog toenemend op hande is.
Met hul *Seagram*-gebou in New York het Ludwig Mies van der Rohe en Philip Johnson in 1957 een van die meesterwerke van die Internasionale Styl geskep wat rigtingwysend vir die ontwerp van sakegeboue sou wees
Die **Internasionale Styl**, waarna aanvanklik as **Rasionalisme** verwys is, was 'n beduidende stroming in die internasionale moderne boukuns wat vanaf die 1920's en 1930's oor die hele wêreld versprei het.

Die term is vir die eerste keer deur die argitekte Henry-Russell Hitchcock en Philip Johnson (1906-2005) in 'n boek oor moderne boukuns gebruik. Met hul beskrywing van die argitektoniese uitstalling *International Exhibition of Modern Architecture*, wat in 1932 in die *Museum of Modern Art* in New York gehou is, het hulle 'n poging onderneem om die estetiek en hoofeienskappe van die destydse Modernistiese boukuns dwarsoor die wêreld te toon, te kategoriseer en op die praktiese boukuns toe te pas. 

Die klem is hierby op estetiese en stilistiese kenmerke gelê - so het die modernistiese boukuns homself losgemaak van alle historiserende of assosiatiewe tendense om in die rigting van 'n "nuwe saaklikheid" te beweeg. Dit het die klem op volume eerder as op massa gelê, op balans eerder as op simmetrie, en ook alle tradisionele vorme van toegepaste oppervlakversiering laat vaar. Modernistiese boukuns het die voorkeur aan uitgesoekte oppervlakboustowwe gegee om volgehoue en egalige bedekkings vir fasades te skep.
Die **Naboom** (*Euphorbia ingens*) is 'n kaktus-agtige boom met 'n kort dik stam en enorme takke. Die sukkulente boom kom volop in Limpopo, asook in Mpumalanga voor en die naam van die dorp Naboomspruit verwys na hul aanwesigheid daar. Dit is ook inheems in Gauteng, KwaZulu-Natal en Noordwes.

Buite Suid-Afrika is die boom ook inheems aan Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Kaprivistrook in Namibië, Kenia, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Somalië, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.

Die takke het gewoonlik vier of vyf vlerke. Dit het 'n taai, wit, melkagtige sap wat uiters giftig is en intense irritasie en blase op die vel veroorsaak. As dit in die oë beland kan dit permanente blindheid tot gevolg hê. Swart inboorlinge langs die Limpopo het die melk tradisioneel gebruik om vis mee te vang. Bondels gras is in die melk geweek en in die rivier gegooi. Dit verlam die visse en hulle begin na 'n ruk lewend bo die water te dryf. Die heuning van die blomnektar van die naboom word noorsheuning genoem. Dit brand die mond kwaai as die heuning geëet word. Die brand vererger sodra water gedrink word.

Volgens oorlewering het die Zoeloe-koning Dingaan op 'n troon onder 'n naboom gesit toe Piet Retief en sy honderd manskappe in 1838 aangeval en vermoor is.

Die boom lyk baie soos die nagblom. Die boom se FSA-nommer is 351.

Fotogalery
----------

* Naby DingaanstatNaby Dingaanstat
* In Worcester, Wes-KaapIn Worcester, Wes-Kaap
* NaboomblommeNaboomblomme
* VrugteVrugte

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
------

* Algemene gids tot BOME. Keith, Paul & Meg Coates Palgrave. 2000. ISBN 1-86872-527-8
* Plants of the World Online
* REDLIST Sanbi
Generaal Wlasof voor sy soldate.
Die **Russiese Bevrydingsleër** ( Russies: Русская освободительная армия, *Roesskaja oswoboditelnaja armija*), afgekort as Russies: РОА, **ROA**, ook bekend as **Wlasofleër** ( Russies: Власовская армия, *Wlasofskaja armija*) was 'n formasie, hoofsaaklik saamgestel uit Russe, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog onder Duitse bevel geveg het. Die leër is gelei deur Andrei Wlasof, 'n generaal van die Rooi Leër wat in 1942 gevang is en ingestem het om met Duitsers saam te werk, en daar word dikwels na lede van die leër verwys as *wlasoftsi* (Russies: власовцы). In 1944 het dit bekend geword as Krygsmag van die Komitee vir die Bevryding van die Volke van Rusland ( Russies: Вооружённые силы Комитета освобождения народов России, *Wooroezjonnije sili Komiteta oswobozjdenija narodof Rossiji*, afgekort as Russies: ВС КОНР, VS KONR).

Wlasof het ingestem om met Nazi-Duitsland saam te werk nadat hy aan die Oosfront gevange geneem is. Die soldate onder sy bevel was hoofsaaklik voormalige Sowjet-krygsgevangenes, maar het ook Wit-Russiese emigrante ingesluit, waarvan sommige veterane van die antikommunistiese Wit Leër uit die Russiese burgeroorlog was. Op 14 November 1944 is dit amptelik herdoop tot die Weermag van die Komitee vir die Bevryding van die Volke van Rusland, en die KONR is gestig as 'n politieke korps waaraan die leër trou gesweer het. Op 28 Januarie 1945 is amptelik verklaar dat die Russiese afdelings nie meer deel uitmaak van die Duitse leër nie, maar direk onder die bevel van KONR sou wees.

Tot in 1944 was die bestaan van die Wlasofleër bloot nominaal; in werklikheid was die meeste militêre eenhede, wat formeel onder sy bevel was, besig met optrede teen partisane as deel van groter Duitse formasies, en sommige van hierdie eenhede was heeltemal outonoom (die Russiese korps in Joego-Slawië en troepe van Bronislaf Kaminski in Wes-Rusland). Slegs sedert 1944 het Duitsers Russiese medewerkers aktief begin betrek by militêre optrede (onderdrukking van die Warskou-opstand in 1944 en die Slag van Berlyn in 1945). In Mei 1945 het Wlasoftroepe in Praag plaaslike anti-Duitse militêre groepe ondersteun en gehelp om die stad te bevry.

Die meeste offisiere van die Wlasofleër (ook Wlasof self) is in 1945 deur die Rooi Leër gevange geneem, in 1946 verhoor en tereggestel. Diegene wat daarin geslaag het om te ontsnap, het hulle later in Duitsland, die VSA, Kanada of Australië gevestig.

Bibliografie
------------

* *The Gulag Archipelago: 1918-1956* deur Aleksandr Solzhenitsyn
* *Army of the Damned: on Twentieth Century* - CBS Documentary Documentary Series - Desember 1962
* Fersen, Nicholas. *Corridor of Honour.* Bobbs-Merrill, Indianapolis 1958.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* GND: 4011723-6
* ISNI: 0000 0001 2213 8252
* LCCN: n50082710
* NKC: kn20020430007
* SUDOC: 02809753X
* VIAF: 97134732
* WorldCat Identities: lccn-n50082710

 |