recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die Rynse sendingkerk, Stellenbosch.
Die ou Rynse kerk op Wupperthal, nou die Morawiese kerk.
Die **Rynse Kerk in Suid-Afrika** is 'n klein Protestantse kerkverband in Suid-Afrika wat bestaan uit 11 gemeentes, almal in die Suidwes-Kaap.

In die 1940's, meer as 100 jaar nadat die Rynse Sendinggenootskap sy werk aan die Kaap begin het, het die genootskap besluit dat sy oorspronklike taak afgehandel is. Daarom het hy met die NG Sendingkerk onderhandel oor die oordrag van sy sendingstasies en gemeentes aan dié kerkverband. Talle mense op die onderskeie stasies was ontevrede oor dié moontlikheid, maar die genootskap het dit geïgnoreer en voortgegaan met die oordrag aan die NG Sendingkerk. Net Wupperthal het besluit om by die Morawiese kerk aan te sluit.

In 1951 het eerw. Gideon Joseph Thomas, wat in 1935 die tweede en laaste inheemse Rynse lidmaat geword het wat as predikant georden is, en 108 lidmate die Onafhanklike Rynse Kerk gestig. Die RSG het die nuwe kerk nie erken nie en dit as 'n wegbreekbeweging beskou. Die eerste lede van die kerk was lidmate van die gemeentes Bellville, Matroosfontein en Elsiesrivier.

Eindelik is die naam verander na die Rynse Kerk in Suid-Afrika en in 2016 was daar 11 gemeentes wat in twee streke gegroepeer is, elk met sy eie streekskomitee: Elsiesrivier, Matroosfontein, Atlantis, Belhar, Eersterivier, Ravensmead, Belhar, Mitchells Plain, Bellville, Kraaifontein, Clanwilliam en Doringbos.

Bron
----

* (af)  Die Rynse Kerk in Suid-Afrika se webtuiste Geargiveer 5 Maart 2016 op Wayback Machine. URL besoek op 15 April 2016.
Koning Aspelta
**Aspelta** was koning van Koesj (593 v.C. – 568 v.C.).

Hy is die vierde koning van die dinastie van Napata. Hy was die seun van Senkamanisken, die tweede koning en het in 593 sy broer Anlamani opgevolg. Aspelta het in Gebel Barkal twee belangrike inskripsies nagelaat. Die een stam uit sy eerste jaar en toon sy kroning en 'n inspeksie van sy leër. Die beeld (nr. 692 in die Egyptiese Museum) toon hom knielend vir die ramgod Amon. Dit toon ook 'n 'koninklike suster' wat 'n sister bespeeld. Dit stel moontlik koningin Nasalsa voor. Dit verhaal ook dat die god Amoen hom uitgekies het om koning te wees en watter gifte hy aan die tempel gee. Die ander stêle toon hoe 'n prinses as priesteres aangestel word. Daar is nog 'n teks wat oordie instelling van daelikse offers en dienste vir Khaliut die seun van Peye (Piankhi) handel. Dié vors het lank daarvoor oor die koninkryk geheers. Die Museum of Fine Arts in Boston besit 'n monumentale standbeeld van hom.

Aspelta was 'n tydgenoot van Psamtik II van Egipte. In 591 val Psamtik sy suiderbuur aan en 'n Egiptiese leër, versterk met Griekse en Kariese huursoldate verower die hoofstad Napata. Napata lê nog benede die vierde stroomversnelling (katarak) in die Nyl. Dit het waarskynlik Aspelta oortuig die hoofstad na Meroë wat tussen die vyfde en sesde geleë is te verplaas. Dit was veiliger vir Egiptiese aanvalle. Tog bly die koningein die Nuzi-dodestad naby Napata begrawe word, wat dalk toon dat Napata relgieus die hoofstad bly. Meroë is geleë in 'n savanne-gebied, Napata is omgewe deur woestyn.

Aspelta word deur sy seun Aramatle-qo opgevolg.
Canon EF 400mm f/2.8L IS II USM lens
Canon EF 400mm f/4 DO IS II USM lens
Die **Canon EF 400mm** is sewe super-telefotolense wat deur Canon vervaardig word. Hierdie lense het 'n EF lenspassing wat met die EOS-lyn van kameras werk. Hierdie lense word meestal gebruik deur sport- en natuurfotograwe.

Canon vervaardig tans drie 400mm primêre lense:

* EF 400mm f/2.8 L IS USM II
* EF 400mm f/4 DO, IS USM II
* EF 400mm f/5.6 L USM

Die EF 400mm f/5.6 L USM is Canon se goedkoopste 400mm-lens en een van die beste aanbiedings vir 'n supertelefoto-400mm-brandpuntlens in die bedryf. Uitsonderlike skerpte, minimale vignet, baie lae verwringing, en uitstekende hantering van die chromatiese afwyking beteken dat hierdie lens se foto's nie beeldverbeteringe met digitale post-produksie sagteware benodig nie. Met 'n maksimum diafragma van f/5.6, is dit relatief stadig.

Die 400mm f/4 DO, IS USM II, wat 'n vroeër weergawe van dieselfde lens in 2014 vervang het, is een van slegs twee Canon lense wat gebruik maak van diffractive optika (die ander is die Canon EF 70-300mm lens). Die gebruik van diffraksie optika kan die lens aansienlik ligter gemaak word, maar ten koste van 'n bietjie beeldkwaliteit van die prent.

Hierdie lense is verenigbaar met die Canon Extender EF tele-omsetter.
**Judy Page** is ’n Suid-Afrikaanse aktrise en sangeres wat veral in kabaret en musiekblyspele opgetree het.

Loopbaan
--------

Sy het in die 1960’s begin sing as ’n *Big Band*-sangeres. Sy het ook in jazz, ballades en kabaret uitgeblink. In die middel 1970’s het sy haar debuut gemaak in ’n musiekblyspel, *Berlin to Broadway*, en in 1976 het sy in *The Sound of Music* opgetree, waarvoor sy haar eerste van vyf Dalro-benoemings ontvang het.

Sy het ook gereeld in kabaretvertonings opgetree, veral met musiek van Jacques Brel en Édith Piaf, soos *Jaques Brel is Alive and Well and Living in Paris* van Taubie Kushlick tussen 1975 en 1983. In 1976 was sy in die Brickhill-Burke-produksie van *The Sound of Music*. Daarna het optredes gevolg in *Chicago*, *Annie* en Des en Dawn Lindberg se produksie van *The Best Little Whorehouse in Texas*. In 1981 het sy in ’n Kushlick-produksie, *From Taubie with Love*, in die Markteater gespeel. Die jaar daarna was sy in Pieter Toerien se produksie van Noël Coward se *Oh Coward* saam met Richard Loring.

Later in die 1980's het optredes gevolg in *The King and I*, *Jerry’s Girls*, *Hello Dolly*, Sun City se extravaganza *Bravo* en talle ander musiekopvoerings.

In 2011 tot minstens 2012 het sy die verloop van haar verhooglewe met bewonderaars gedeel in *Page by Page*. Sy het ook haar eie TV-reeks, *Hey Jude*, gehad en in die sepie *Westgate* gespeel.

Sy het al verskeie Sarie-toekennings gewen, asook die Golden Shure Microphone vir die beste sanger/kabaretster buite Amerika en die Naledi-prys vir haar lewenslange bydrae tot musiek In 2013 het sy die Showtime Award gekry vir die Optrede van die Jaar vir *Page by Page*.

Gesin
-----

Page was vier keer getroud. Sy het ’n dogter, Kim, en seun, Warren.
Die **Maritsa** (Bulgaars: Марица, *Marica*; Antieke Grieks: Ἕβρος, *Hébros*; Grieks: Έβρος, *Évros*; Latyn: *Hebrus*; Geromaniseerde Thracies: *Evgos* of *Ebros*; Turks: *Meriç*) is 'n groot suidoos-vloeiende rivier in Suidoos-Europa en vloei deur die gebied Thracië op die Balkanskiereiland. Die rivier, met 'n lengte van 480 km (waarvan 309 km in Bulgarye), vorm vir 'n kort stukkie die grens tussen Bulgarye en Griekeland en die grootste gedeelte van die vastelandse grens tussen Griekeland en Turkye.

Die Maritsa in Edirne, Turkye
Grensverloop langs die Maritsa
Die Maritsa ontspring in die Rila-gebergte, suidoos van Sofia, Bulgarye. Aansluitend vloei die Maritsa in 'n oostelike rigting tussen die Balkangebergte in die noorde en die Rhodope in die suide. Plowdif is die belangrikste stad aan die boloop van die rivier. Verder oos begin die Maritsa in 'n suidoostelike rigting vloei en bereik die grens tussen Bulgarye en Griekeland. Vervolgens begin die Maritsa die grens tussen Griekeland en Turkye vorm en bereik Edirne. Vanaf hier vloei die rivier in 'n suidelike rigting en vorm vir die res van sy loop die grens tussen Griekeland en Turkye. Oos van Alexandroupolis mond die Maritsa in die Egeïese See uit.

Geskiedenis
-----------

Die vroegste bekende naam van die rivier is *Euros* (*Εύρος*, Alcman, 7de–6de eeu v.C.). Indo-Europees *\*ewru* en Antieke Grieks *εύρύs* beteken "wyd". Die Indo-Europese "wr"-klank het in Thracies na "br" verander en dus die naam *Ebros* gevorm. Vervolgens het die rivier as *Hebros* in Grieks en Latyn bekend geword. Alternatiewelik tot die betekenis "wyd rivier" mag *Hebros* ook "bok" in Thracies beteken.

Die Maritsa was herhaaldelik 'n geskiedkundige toneel. Volgens die Griekse mitologie het die Menade Orpheus se kop in die *Evros* gegooi, wat toe, nog besig met mooi gesang, na die eiland Lesbos gedryf het. Bevestig is ten minste die herhaalde voorkoms van gewapende konflikte langs die Maritsa se oewers. Voorbeelde is die Slag aan die Maritsa en die Slagte van Adrianopel. Die Maritsa vorm sedert die Verdrag van Sèvres in 1920 en die Verdrag van Lausanne in 1923 die grens tussen Griekeland en Turkye. Histories was die Evros die grens tussen Wes- en Oos-Thracië.
Die historiese gebou van die foreltelery is nou 'n monument.
**Assegaaibosch-natuurreservaat** is 'n historiese landgoed en tans 'n CapeNature natuurreservaat en wêrelderfenisgebied  geleë in die Jonkershoekvallei naby Stellenbosch in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Die historiese landgoed is gestig deur Dirk Coetsee, die stamvader van die Coetsee-familie in Suid-Afrika.

Naam
----

'Assegaaibosch' beteken 'Bos van Assegaai' in Nederlands en Afrikaans, met verwysing na die groot aantal Assegaaibome (Curtisia) op die landgoed. 'n Assegaai is 'n tradisionele Afrikawapen wat gewoonlik uit Curtisia-hout gekerf word.

Ligging
-------

Assegaaibosch is suidoos van Coetsenburg, aan die noord-oostelike hange van die Stellenboschberg, wat sy suidelike grens vorm, in die Jonkershoekvallei tot by die oewer van die Eersterivier wat sy noordelike grens onder vorm. Dit is ongeveer 9 km van Stellenbosch af en 204 hektaar groot.

Geskiedenis
-----------

In die vroeë 1680's het Simon van der Stel, die Nederlandse goewerneur van die Kaapkolonie, grond aan wit setlaars aan die oewer van die Eersterivier en die Bergrivier toegeken in en rondom die latere dorpe Stellenbosch en Franschhoek.  Die setlaars het die taak gehad om gewasse te verbou en vee te teel om skepe van die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie te voorsien terwyl hulle by die Kaapse Skiereiland aangedoen het onderweg om handel te dryf in die Oos-Indië. In 1682 is grond aan die voet van die Stellenboschberg toegeken aan die kaptein van die Stellenbosch Infanterie, Dirk Coetsee, wat een van die oudste wynlandgoedere in Suid-Afrika, Coetsenburg, op die land gevestig het.  In dieselfde jaar het Van Der Stel grond hoër in die Jonkershoekvallei aan Dirk Coetsee belowe. Coetsee noem hierdie land Assegaaibosch (as gevolg van die oorvloed assegaai-bome) en gebruik dit hoofsaaklik vir veeproduksie.

Dirk Coetsee het later die Assegaaibosch-herehuis gebou, 'n pragtige tradisionele Kaap-Hollandse huis, wat nou 'n nasionale monument is. Alhoewel die Coetsee-familie die plaas beslis het sedert die vroeë 1680's, is die eiendom eers in 1755 in die naam van Dirk se seun, Gerrit Coetsee, geregistreer. Van der Stel het ook twee ander landgoedere aan Coetsee toegestaan: Uiterwyk in Bottelary in 1699, en Zonquasdrift in Tulbagh in 1714. Deur die jare het die plaas 'n aantal kere van eienaar verwissel. Die reuse ou eikebome is deur Wouter Eduard Wium aangeplant, aan wie die land in 1806 deur Lord Charles Somerset toegestaan is, met die spesiale bepaling dat hy eike in die omgewing plant. In 1893 is die land langs Assegaaibosch gebruik om 'n foreltelery te vestig.

Teen die vroeë twintigste eeu het Assegaaibosch erg vervalle geraak. In 1960 het die Kaapse Provinsiale Administrasie Assegaaibosch gekoop, en die huis is opgeknap. Dit is nou 'n nasionale monument en word as 'n gastehuis gebruik.

Die foreltelery in 'n stewige kliphuis staan vandag nog, hoewel forelle nie meer hier geteel word nie, aangesien dit 'n eksotiese spesie is. CapeNature   gebruik die eiendom as bewaringstasie. Die oorspronklike telery is 'n nasionale monument.
**Spontane splyting** is kernsplyting as deel van 'n vervalproses wat veral vir aktiniede en transurane elemente al hoe belangriker word namate die atoommassa toeneem. Spontane fisie word veroorsaak deur 'n te hoë, positiewe elektriese lading ten opsigte van die aantal neutrone in die kern. Daardeur kan die afstoting tussen die positief gelaaide protone nie meer vergoed word deur die sterk kernkrag tussen protone en neutrone nie. By spontane splyting val die hele kern in twee nuwe kerne uiteen. Hierdie nuwe kerne het 'n atoomgetal en 'n massanommer wat rofweg die helfte bedra van die moederkern, hoewel een van die dogterkerne in die reël 'n stuk swaarder is as die ander.

Voorbeelde:

|  |
| --- |
| {\displaystyle {}\_{\ 92}^{238}{\rm {U}}\ {\xrightarrow {sf}}{}\_{\ 54}^{140}{\rm {Xe}}+{}\_{38}^{96}{\rm {Sr}}+2\ {}\_{0}^{1}{\rm {n}}} |

of

|  |
| --- |
| {\displaystyle {}\_{\ 92}^{238}{\rm {U}}\ {\xrightarrow {sf}}{}\_{\ 51}^{133}{\rm {Sb}}+{}\_{\ 41}^{102}{\rm {Nb}}+3\ {}\_{0}^{1}{\rm {n}}} |

sf = *spontaneous fission*
’n Replika van Spoetnik 2.
**Spoetnik 2** (Russies: Спутник-2; volle naam Простейший Спутник-2, Prosteisji Spoetnik-2, of **Elementêre Satelliet-2**) was die tweede satelliet wat om die Aarde gewentel het. Dit is op 3 November 1957 deur die Sowjetunie gelanseer en was die eerste satelliet met ’n lewende dier, die hond Laika.

Posseël ter herdenking van Spoetnik 2.
Die satelliet was ’n 4 meter hoë, keëlvormige kapsule. Dit het verskeie kompartemente gehad vir radiosenders, ’n telemetriestelsel, ’n programmeringseenheid, ’n temperatuurbeheerstelsel en wetenskaplike instrumente. Die hond Laika was in ’n spesiaal verseëlde kajuit.

Ingenieurs- en biologiese data is 15 minute lank tydens elke omwenteling na die aarde gestuur deur ’n Tral D-telemetriestelsel. Twee meters het son-, ultraviolet-, kosmiese en X-strale gemeet. Daar was nie ’n televisiekamera aan boord nie – foto's van honde op Spoetnik 5 word dikwels verkeerdelik as dié van Laika geïdentifiseer.

Spoetnik 2 is in ’n 212 x 1 660 km-wentelbaan geplaas met ’n vuurpyl soortgelyk aan die een wat vir Spoetnik 1 gebruik is. Nadat die satelliet sy wentelbaan bereik het, is die neuskeël suksesvol afgeskiet, maar die Blok A-kern het nie soos beplan afgeskei nie. Dit het die werking van die hittebeheerstelsel in die wiele gery. Verder het ’n deel van die isolasiemateriaal afgeskeur, wat tot gevolg gehad het dat die binneruim temperature van tot 40 °C bereik het. Daar word gereken dat Laika weens die hitte net ’n paar uur oorleef het in plaas van die beplande 10 dae. Spoetnik 2 se wentelbaan het afgeneem en dit het die aarde se atmosfeer op 14 April 1958 binnegedring ná 162 dae in die ruimte.

Passasier
---------

Die eerste lewende wese in die ruimte groter as ’n mikrobe was ’n bastersamojeed-wyfie met die naam *Koedrjafka* ("Krulletjies"), maar sy is later *Laika* ("Blaffer") herdoop. Sy het sowat 6 kg geweeg. Die opgestopte kajuit, met drukbeheer, was groot genoeg sodat sy kon staan of lê. Dit is van suurstof voorsien en die kos en water was in ’n gelatienvorm.

Laika het ’n veiligheidshelm aangehad en elektrodes het tekens van lewe gemeet. Volgens die meters was Laika aanvanklik ontsteld, maar sy het haar kos geëet. In Oktober 2002 het Russiese bronne bekend gemaak dat Laika ná ’n paar uur dood is aan hitte en stres, en dat sy nie versmoor het soos aanvanklik geglo is nie. As sy nie daaraan gevrek het nie, sou sy uitgesit gewees het met behulp van vergiftigde kos, anders sou sy doodgebrand het toe die satelliet die aarde se atmosfeer binnegedring het. Die sending het die eerste data verskaf oor die gedrag van ’n lewende organisme in ’n ruimte-omgewing.
Die *Angerdorf* Schilda in die Duitse deelstaat Brandenburg
*Dorfanger* (meent) in Alt-Marzahn, Berlyn
*Dorfanger* in Alt-Marzahn, Berlyn
*Dorfanger* met dorpskerk, Alt-Marzahn, Berlyn
'n **Angerdorf** (Duits; Nederlands: *brinkdorp*) is 'n tradisionele Europese dorpsvorm wat planmatig rondom 'n sentrale meent of plein, die sogenaamde *Anger*, aangelê is en sodoende die vorm van 'n oog het. Die sentrale meent of plein was in gemeenskaplike besit van die dorpsbewoners en het dikwels as weiveld gedien of is met openbare geboue soos raadsale en kerke bebou.

Angerdorf-nedersettings kom in Sentraal-Europa veral op grondmoreneplate of in gebiede met loessgrond voor, in Duitsland hoofsaaklik in Oos- en Oos-Middelduitsland. Veral in die middeleeue, toe Duitse setlaars hulle in gebiede oos van die oorspronklike Duitse taalgebied gevestig het, is nuwe nedersettings dikwels as *Angerdörfer* aangelê en word onder meer in Wes-Hongarye aangetref (so in die Burgenlandse Loretto, die grootste natuurlike *Anger* in Europa), maar ook in Wes-Europa (Lotaringe naby die Duits-Franse taalgrens en Noord-Engeland, byvoorbeeld Maud's Meaburn).

Sien ook
--------

* Alt-Marzahn
| Evangelies-Lutherse Kerk in Namibië |
| --- |
|  |
| Basiese gegewens |
| **Setel:** | Onipa, Oshikoto |
| **Voorsitterskap:** | Eerwaarde biskop S. Nambala enEerwaarde biskop Josephat Sanghala |
| **Lidmaatskap:** | Lutherse Wêreldbond (LWB), Wêreldraad van Kerke, Ekumeniese Raad van Kerke, Lutherse Gemeenskap in Suider-Afrika, Namibiese Kerkraad |
| **Distrikte:** | 18 |
| **Gemeentes:** | 126 |
| **Lidmate:** | 703 893 (2010) |
| **Aandeel aan die****totale bevolking:** | 30,8 % |
| **Amptelike webtuiste:** | www.elcin.org.na Geargiveer 25 November 2009 op Wayback Machine |
|

Die **Evangelies-Lutherse Kerk in Namibië** (Engels: *The Evangelical Lutheran Church in Namibia*, *ELCIN*) is die grootste van drie Lutherse kerke in Namibië met ongeveer 700 000 lidmate wat hoofsaaklik in die noorde van die land gevestig is. Die twee ander kerke is die merendeels Suid-Namibiese Evangelies-Lutherse Kerk in die Republiek van Namibië en die Duitssprekende Evangelies-Lutherse Kerk in Namibië (DELK).

Die Evangelies-Lutherse Kerk in Namibië, wat vroeër as Evangelies-Lutherse Kerk In Ovambo-Kavango bekend gestaan het, was deel van die opposisie teen die Suid-Afrikaanse beleid van rasseskeiding gedurende die Suid-Afrikaanse administrasie van Suidwes-Afrika/Namibië en het die onafhanklikheidstryd aktief gesteun.

Die huidige voorsitter is dr. Shekutaamba V. V. Nambala.
Wapen van die Aartsbiskop van Canterbury
Die **Anglikaanse Gemeenskap** (*Anglican Communion*) is 'n groep kerke, veral in Engelssprekende lande, wat uit die Kerk van Engeland ontstaan het en steeds nou daaraan verwant is. Dit kan gesien word as 'n internasionale vereniging van Anglikaanse kerke, bestaande uit die Kerk van Engeland en die nasionale Anglikaanse lands- en streekskerke wat volle kommunie met die Engelse Moederkerk en in besonder met sy primaat, die Aartsbiskop van Canterbury, het. Daar bestaan nogtans geen enkele "Anglikaanse Kerk" wat universele juridiese gesag oor Anglikaanse gelowiges uitoefen nie aangesien elke nasionale of streekskerk outonomie geniet.

Die status van volle kommunie beteken idealerwys dat onder alle Anglikaanse kerke enigheid oor godsdienstige leerstellings heers en alle praktiserende lidmate aan die sakrementale lewe van elke kerk mag deelhê. Met sowat 80 miljoen lidmate wêreldwyd is die Anglikaanse Gemeenskap die derde grootste Christelike denominasie in die wêreld na die Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse Kerke. Sommige kerke staan vanweë hul historiese bande met Engeland bekend as Anglikaans, soos die Anglikaanse Kerk van Suider-Afrika. Ander, soos byvoorbeeld die Kerk van Ierland en die Episkopale Kerke van Skotland en Amerika, verskil hiervan en dra hul eie name. Elke kerk het sy eie leerstellings en liturgie wat in die meeste gevalle op dié van die Kerk van Engeland baseer, asook sy eie organisasiestruktuur en regtelike prosedure onder leiding van 'n plaaslike primaat.
Die Sonneblom-sterrestelsel, ook bekend as UGC 8334, is een van die 12 921 sterrestelsels in die Uppsala General Catalogue of Galaxies.
Die **Uppsala General Catalogue of Galaxies** (**UGC**) is ’n katalogus van 12 921 sterrestelsels wat van die Noordelike Halfrond af sigbaar is. Dit is in 1973 die eerste keer gepubliseer.

Die katalogus sluit alle stelsels noord van deklinasie -02°30' in met ’n deursnee van groter as 1 boogminuut. Die primêre bron van die data is die Palomar-sterrewag se lugopname (POSS). Dit sluit ook sterrestelsels van die Catalogue of Galaxies and of Clusters of Galaxies (CGCG) in wat kleiner as 1 boogminuut is, maar ’n skynbare magnitude van helderder as 14,5 het.

Beskrywings van die stelsels word in die katalogus aangegee, asook die gebied wat hulle omring en konvensionele stelselklassifikasies en posisiehoek vir sekere stelsels. Die stelsels se deursnee word ook aangegee, en die klassifikasie en beskrywings gee so ’n akkuraat as moontlike beeld van die stelsels op die foto's. Die akkuraatheid van die koördinate is net genoeg om identifikasie moontlik te maak.

Die stelsels in die katalogus word vanaf "UGC 1" genommer en word gerangskik volgens hul regte klimming.

Bylae
-----

Daar is ook ’n bylae, die **Uppsala General Catalogue Addendum**, wat afgekort word as **UGCA**.
**Bo-Karoo Opleiding** (BKO) is 'n tegniese opleidingskollege in Orania. Bo-Karoo Opleiding gebruik 'n stelsel van "werk en leer" en Afrikaans as voertaal. Die kollege is in 2016 opgerig weens die groot vraag na bouers in Orania. Die studies rig veral op bou- en konstruksiepraktyke. Meer as 100 studente studeer tans by Bo-Karoo Opleiding.

Bo-Karoo Opleiding is, na Sol-Tech, die tweede tegniese opleidingskollege wat deel is van die Solidariteit Beweging.

Geskiedenis
-----------

Bo-Karoo Opleiding is opgerig deur die CVO-Skool Orania. In 2014 het die bouwerk begin. Die bou van die opleidingsentrum het R4,3 miljoen gekos, waarby vrywilligers baie van die bouwerk gedoen het. Op 2 Mei 2016 was die bouwerk so ver voltooi dat Bo-Karoo Opleiding se eerste klas met vier messelaar-leerlinge begin het. Die opleidingsentrum is later die jaar voltooi en op 28 Oktober 2016 deur Dirk Hermann en Danie Brink ingewy.

In 2017 is die kollege se eerste koshuis, Steenbok Herberg, geopen nadat dit deur die studente self gebou is. In 2019 is die tweede koshuis Huis Die Duiker, voltooi. Sedert 2021 bied Bo-Karoo Opleiding ook 'n kursus in tuisversoring aan. In 2022 is 'n opleiding in plaasbestuur begin.

Fasiliteite
-----------

Die ouditorium van Bo-Karoo Opleiding, hier gebruik vir oriëntering vir voornemende Orania-inwoners.
Bo-Karoo Opleiding beskik oor verskillende fasiliteite. Daar is twee koshuise by die kollege, plus verskillende privaat koshuise. Die opleidingsentrum beskik oor 'n ouditorium, verskeie lesinglokale, 'n meganiese werkswinkel, 'n fisiese wetenskapklaskamer en 'n buite-werkswinkel.

Bo-Karoo Opleiding deel hierdie fasiliteite met die CVO-Skool Orania. In die aand word die gebou ook gebruik deur ander organisasies van Orania, byvoorbeeld vir inligtingsessies deur die Orania Dorpskantoor.

Studierigtings
--------------

Bo-Karoo Opleiding bied opleiding in 'n aantal studierigtings. Opleiding duur oor die algemeen drie jaar.

* Bou en siviele konstruksie
* Loodgieter
* Elektries
* Plaasbestuur (sedert 2022)
* Tuisversorging (sedert 2021)

Die kollege beplan om die studieaanbod verder uit te brei.

Sien ook
--------

* Orania
* Sol-Tech

Bronne
------

1. ↑  (af) So skep Solidariteit 'n toekoms vir Afrikaanse onderwys, *Maroela Media*, 8 Oktober 2019, geraadpleeg op 23 Januari 2022.
2. 1 2  (af)  Moderne tegniese sentrum vir Orania CVO deurbraak vir ook tersiêre opleiding, *Ditsem Nuus*, bladsy 7, November 2016, geraadpleeg 23 Januarie 2022.
3. ↑  (af) Bekwaam jouself as boer in Orania, *Maroela Media*, 27 Augustus 2021, geraadpleeg op 23 Januarie 2022.
**AngloGold Ashanti** Beperk is 'n internasionale goudmynmaatskappy. Die firma is betrokke by die eksplorasie, die myn, raffinering en die bemarking van goud.

Wêreldwyd
---------

Die maatskappy het mynaktiwiteite in Argentinië, Brasilië, Colombia, Guinee, Mali, Ghana, die Demokratiese Republiek van die Kongo, Tanzanië, Australië en Suid-Afrika. In Suid-Afrika besit die maatskappy die Mponeng-myn in die Wes-Wits-gebied ten suidweste van Johannesburg en op die grens tussen Gauteng en Noordwes. Hierdie myn bewerk die Ventersdorp-rif op 'n diepte van 2800 tot 3400 meter onder die aardoppervlakte. Dit is die wêreld se diepste goudmyn.

Stigting
--------

AngloGold Ashanti is in April 2004 gestig met die samesmelting van AngloGold en Ashanti Goldfields Corporation. Op Barrick Gold en Newmont Mining na is dit die grootste goudgroep in die wêreld gemeet aan produksie. Dit het in 2008 7% van die wêreld se goud gelewer.

Eienaars
--------

Die aandele word verhandel op die beurse van New York, Londen, Ghana, Parys, Brussel, Australië en op die JSE. Beleggers met die grootste belange in die firma is Van Eck Associates (±11%), Black Rock, Inc. (±10%), die Openbare Beleggingskorporasie en The Vanguard Group, Inc. Die hoofkantoor is in Johannesburg. Wêreldwyd het die firma 'n 62 046 werknemers.

2020
----

Volgens en.wikipedia het Anglo Gold Ashanti al sy Suid-Afrikaanse mynbelange in 2020 aan Harmony Gold verkoop. Nogtans bly dit op die JSE genoteer.

Bibliografie
------------

* sashares.co.za
* www.anglogoldashanti.com
* www.sharedata.co.za

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* ISNI: 0000 0000 8618 6176
* LCCN: no2006048309
* VIAF: 124180282
* WorldCat Identities: viaf-124180282

 |
**Uranos** (Grieks: Οὐρανός) of **Uranus** was in die Griekse mitologie ’n oergod (Lug) en die man van Gaia (Aarde). Hulle was die voorouers van die meeste van die Griekse gode, maar hy het geen bekende kultus gehad nie en word nie dikwels in die Griekse kuns uitgebeeld nie.

Mite oor die skepping
---------------------

Volgens Hesiodus was Chaos die begin van die godewêreld, die leemte waaruit die hele heelal voortgekom het. Uit Chaos het Gaia, Hemera, Nyx, Tartaros, Uranos, Hades, Chronos, Erebos en Eter ontstaan.

Uranos het elke nag gekom om die aarde te dek en met sy suster Gaia te paar, maar hy het die kinders gehaat waaraan sy die lewe geskenk het. Onder hulle was die reusagtige eenoogsiklope, toe die drie verskriklike honderdhandige reuse, elk met vyftig koppe. Uranos het die kinders in Tartaros versteek sodat hulle nie die lig sou sien nie, en hy was baie in sy skik met dié wrede daad. Gaia was hartseer en maak toe ’n sekel, roep haar ander seuns en vra hulle om hul pa te ontman. Net Kronos was dapper genoeg om dit te doen. Uit die semen of bloed wat op Gaia gespat het, het nog kinders ontstaan: die sterk Eriniërs, die Gigante en die boomnimfe die Meliae. Uit Uranos se genitalieë wat in die see gegooi is, het Afrodite te voorskyn gekom.

Nadat hy Uranos onttroon het, het Kronos weer die siklope en honderdhandiges in Tartaros gevange gehou. Uranos en Gaia het toe voorspel dat hy op sy beurt deur sy seun onttroon sou word.

Die planeet Uranus
------------------

Die antieke Grieke en Romeine het net vyf "wandelende sterre" (planete) geken: Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus. Ná die ontdekking van ’n sesde planeet in die 18de eeu is die naam Uranus gekies as die logiese naam: Mars (Ares in Grieks) was die seun van Jupiter, Jupiter (Zeus) die seun van Saturnus en Saturnus (Kronos) die seun van Uranos/Uranus. Wat vreemd is, is dat die ander name Romeins is in teenstelling met Uranus, wat van die Griekse Uranos afgelei is pleks van die Romeinse god Caelus.

Kinders
-------

Die ontmanning van Uranos, muurskildering deur Giorgio Vasari en Cristofano Gherardi, omstreeks 1560 (Palazzo Vecchio).
Uranos het al sy kinders by Gaia gehad, buiten Afrodite, wat uit sy genitalieë ontstaan het nadat dit in die see gegooi is.

1. die Siklope, eenoogreuse
	1. Brontes
	2. Steropes
	3. Arges
2. die Honderdhandiges, reuse met honderd hande en vyftig koppe
	1. Briares
	2. Kottos
	3. Guges
3. die Titane, die gode voor die Olimpiese gode
	1. Krios
	2. Koios
	3. Kronos
	4. Okeanos
	5. Huperion
	6. Iapetos
	7. Mnemosune
	8. Foibe
	9. Rea
	10. Tetis
	11. Teia
	12. Temis

1. die Eriniërs, die wraakgodinne
	1. Alekto
	2. Megaira
	3. Tisifone
2. die Gigante, die reuse
	1. Alkioneus
	2. Atos
	3. Klutias
	4. Enkelados
	5. Echion
3. die Meliae, die esboomnimfe
4. Afrodite
**Broeton-eiland** (Russies: Остров Броутона, *Ostrof Broetona*; Japannees: 武魯頓島, *Buroton-tō*) is 'n onbewoonde vulkaniese eiland naby die middel van die Koerile-argipel in die See van Ochotsk, noordwestelike Stille Oseaan. Dit val in die Sachalin-oblast van Rusland.

Beskrywing
----------

Die eiland is genoem na William Robert Broughton, 'n Britse skeepskaptein wat baie van die Koerile-eilande tydens sy seereise in die 18de eeu karteer het. Die oorspronklike naam, van die inheemse taal Ainoe, was **Makanroeroe**, wat rofweg beteken "eiland in 'n sterk stroom".

Broeton-eiland het 'n rofweg ronde vorm, met 'n oppervlakte van 7 km. Dit is geleë sowat 17 km noordwes van die twee eilande bekend as Tsjirpoi en Tsjirpoi se Broer.

Die eiland bestaan uit 'n rustende of uitgedoofde stratovulkaan wat 801 m bo die seevlak uitrys. Die berg het nog nie in historiese tye uitgebars nie. Die eiland het steil kranse en geen sanderige strande nie, wat dit moeilik en gevaarlik maak om te land, selfs wanneer die water kalm is.

Skakels
-------

* Wikimedia Commons logo Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Broeton-eiland.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Racheltjie de Beer** is 'n Afrikaanse rolprent wat op 18 Oktober 2019 vrygestel word. Die regisseur is Matthys Boshoff en die Vervaardiger Johan Kruger. Die draaiboek is geskryf deur Brett Michael Innes en Matthys Boshoff. Die rolprent is die eerste keer tydens die Silwerskermfees te Kampsbaai vertoon. Stian Bam, wat die rol van Racheltjie se vader (Herman de Beer) speel, is met 'n Silwerskermtoekenning vir sy treffende vertolking vereer. Chantel Carter het ook met 'n Silwerskermtoekenning weggestap vir beste produksie-ontwerp vir *Die Verhaal van Racheltjie de Beer*.

Die rolprent is vervaardig in die Oos-Vrystaat (Fouriesburg gebied).

Rolverdeling
------------

* Herman de Beer - Stian Bam
* Racheltjie de Beer - Zonika de Vries
* Jamie de Beer - Johannes Jordaan
* George Lundt - Marius Weyers

Nog bekendes soos Sandra Prinsloo en Antoinette Louw maak deel van die rolverdeling uit.

Storie
------

Die rolprent sal die aangrypende verhaal vertel van die jong Afrikaner-meisie, Racheltjie de Beer in die Voortrekker-era wat een koue winternag haar lewe gegee het om haar boetie te red.

Sien ook
--------

* Racheltjie de Beer
* Lys van Afrikaanse rolprente

Bronne
------

* Die verhaal van Racheltjie de Beer (rolprent) op Facebook
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
|  | **Groter Letaba** |

 |
|  |
|  |
| **Provinsie** | Limpopo |
| **Distriksmunisipaliteit** | Mopani |
| **Tipe** | Plaaslike Munisipaliteit |
| **Munisipale kode** | LIM332 |
| **Burgemeester** | Matome Peter Matlou |
| **Hoofstad** | Modjadjiskloof (Duiwelskloof) |
|  |  |
| **Grootste tale** | Noord-Sotho, Tsonga, Suid-Sotho, Afrikaans |
| **Area** | 1 891 km²   |
| **Bevolking** | 212 701 (2011) |

Die **Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit** is een van die plaaslike munisipaliteite in die Mopani-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika. Die munisipaliteit is na die Letabarivier vernoem.

Hoofplekke
----------

Die nasionale instituut vir statistiek, *Stats SA*, deel sedert die 2011-sensus die munisipaliteit in 112 sogenaamde hoofplekke in:

Bellevue • Blinkwater • Bolobedu • Boshakge • Bulasini • Buqa • Chabelane • Dinkateng • Ditshoseng • Duvula • Ga-Abele • Ga-Femane • Ga-Kgapane • GaMamanyoha • GaMaphale • GaMatlou • GaMaupa • GaMokwasela • GaMoroko • Ga-Mothele • Ga-Mothombeki • GaNtata • GaPhooko • GaRamaroka • GaRamodumo • Greater Letaba NU • Hlohlokwe • Iketleng • Jamela • Jokong • Kopje • Kuranta • Kwatane • Lebaka • Legwareng • Lehlareng • Lemondokop • Lenokwe • Mabumuleng • Madibeng • Maekgwe • Mahembeni • Makgakabeng • Makgakgapatse • Makhupe • Makwidibung • Malematsa • Mamaila • Mamakata • Mamokgadi • Mamphakathi • Mantsha • Maraka • Marotholong • Mathipane • Matshoboko • Matshwi • Medingeng • Mobungung • Modjadji Hoofkraal • Modjadjiskloof • Mohlabeng • Mohokone • Mojeketla • Mokgoba • Mollong • Monate • Morakeng • Moropeni • Moshakga • Moshate • Moshate Head Kraal • Mothatsohle • Motlhakamasoma • Motsemokola • Motshele • Motsinoni • Mpepule • Mukwakwaila • Nakampe • Northampton • Phongololo • Rabothatha • Rakgara • Ramogakwa • Ramphenyane • Raphahlelo • Rasobi • Ratjeke • Roerfontein • Rotterdam • Satlaleni • Seaphole • Sebepe • Sedibeng • Sekgopo • Sekgoses • Sekhiming • Senwamokgope • Sephatwene • Sephukubje • Setaseng • Shamfana • Shotong • Staseni • Taulome • Thakgalane • Tlatsa • Tshamahansi • Tshamiseka • Vaalwater • Xawela.
**Die Broers en Susters van die Rooi Dood** was ‘n godsdienstige kultus wat na bewering 200 jaar ondergronds in die Russiese Ryk bestaan het. 
Die lede van die kultus het huwelike verbied en was verplig om nuwe lede te werf. Indien 'n ingewyde in die kultus 12 nuwe lede gewerf het, is geglo dat hulle vir hulself 'n plek in die Hemel verdien het. Hulle is daarna toegelaat om seks met verskeie ander kultuslede te hê by die volgende geheime vergadering, gevolg deur konsensuele selfmoord wat bygestaan is deur ander lede wat hulle met rooi kussings sou versmoor.

Met 13 November 1900 aangewys as die einde van die wêreld, het die Rooi Doodskultus al hul gewone aktiwiteite afgelas en besluit dat hulle God sou behaag en vinnig in die Hemel sou kom as hulle almal hulself op daardie datum toesluit en die gebou aan die brand steek. Toe 862 van die lede hierdie plan in werking gestel het, is Tsaristiese troepe van Sint Petersburg uitgestuur om die vlamme te blus en die selfmoorde te keer.

Meer as 100 (presiese syfers verskil omdat van die beseerdes oor die volgende paar dae gesterf het) van die Broers en Susters van die Rooi Dood het in die brand omgekom. Toe 14 November met die wêreld nog ongeskonde aanbreek, het die oorlewende lede, uiteindelik ontnugter geraak en die kultus het ophou bestaan.

Bronne
------

* Balladeer’s Blog, Februarie 2021, *End of The World Myth: The Brothers and Sisters of Red Death*,  Besoek op 3 September 2022.

* Boyett, J. 2005. *Apocalypse: The Official Manual for the End of the World*, Relevant Books.
|  |
| --- |
|  |
| ***Portret van 'n man met handskoene in die hand*** |
| **Rembrandt van Rijn**, 1648 |
| Olie op paneel, 80,6 × 67,3 cm |
| Metropolitan Museum of Art |

***Portret van 'n man met handskoene in die hand*** is 'n olieverfskildery, geskilder deur die Nederlandse meesterskilder Rembrandt van Rijn. Die tegniek wat hy gebruik het, is olie op paneel (mahoniehout) met afmetings van 80,6 × 67,3 cm. Rembrandt het die skildery in 1948 geskilder.

Die skildery stel 'n man voor geklee in 'n swart jas met 'n plat, wit kraag, 'n breërand swart hoed en met handskoene in die hand. Dit is nie bekend wie die man is nie. Die skildery is regsonder geteken 'Rembran[dt] / f. 16[4]8'. Hierdie voetskrif is nie heeltemal leesbaar nie, maar die styl en die uitvoering van die werk kom voldoende ooreen met Rembrandt se werke uit die jare 1645–1650.

Die vroegste bekende eienaar was Jacobus I, vors van Monaco en 4de hertog van Valentinois. Op 22 Januarie 1812 is dit vir 5 071 frank op die verkoping van 'n sekere 'monsieur die Séréville' by veilinghuis Paillet in Parys verkoop aan Lebrun vir die versameling van Charles-Maurice de Talleyrand. In 1831 is dit vir 500 livres aan die Britse bankier Alexander Baring, 1ste Baron Ashburton, verkoop. Daarna hang dit tot 1907 in die buitekamer van die familie Baring, *The Grange* by Northington in die graafskap Hampshire. In dieselfde jaar verkoop die destydse eienaar, Francis Denzil Edward Baring, die werk aan die kunshandelaar Sulley and Co. in Londen. Later was dit in die besit van kunshandelaar Charles Sedelmeyer in Parys, wat dit in 1909 vir 125 000 dollar verkoop aan die New Yorkse kunsversamelaar Benjamin Altman. Hy het dit in 1913 aan die Metropolitan Museum of Art in New York geskenk.

Sien ook
--------

* Lys van werke van Rembrandt van Rijn
Kaart van die Groter Limpopo-vredespark
Die **Groter Limpopo-vredespark** is 'n vredespark wat tans in die proses is om gevorm te word. Dit sal uiteindelik sowat 35 000 km² beslaan, alhoewel daar reeds planne is om die park in die toekoms te vergoot tot sowat 99 800 km². Dit sal drie nasionale parke in drie verskillende lande met mekaar verbind. Hierdie parke is die Limpopo Nasionale Park (voorheen bekend as Coutada 16) in Mosambiek, die Nasionale Krugerwildtuin in Suid-Afrika, en Gonarezhou Nasionale Park, Manjinjipanreservaat, en Malipati Safarigebied in Zimbabwe. Die gebied tussen Kruger en Gonarezhou, die Sengwe gemeenskapsgebied in Zimbabwe, en die Makulekestreek in Suid-Afrika sal ook deel uitmaak van die park. 

'n Verklaring van voorneme vir die totstandkoming van die park is op 10 November 2000 geteken. Die park het toe bekend gestaan as die Gaza-Kruger-Gonarezhou-vredespark. In Oktober 2001 is die naam verander na die Groter Limpopo-vredespark.

Van die heinings tussen die parke is reeds verwyder om die diere in staat te stel om hul ou migrasieroetes te hervat wat voorheen deur landsgrense verhoed is. 

In Oktober 2001 is die eerste 40 van 'n beplande 1000 olifante vanuit die Krugerwildtuin na die Limpopo Nasionale Park oorgeplaas. Dit het drie teeltroppe ingesluit. Dit het sowat drie jaar geneem om die oorplasing te voltooi. 

In Maart 2004 is 'n nuwe grenspos, Giriyondo, tussen Suid-Afrika en Mosambiek geopen.

Sien ook
--------

* Balule-natuurreservaat
* Nwanedi Provinsiale Park
* Sabi Sand-wildreservaat
Die **Brontotheriidae** is 'n uitgestorwe familie van die orde onewehoewiges. Hulle taksonomiese posisie in onduidelik, hulle is waarskynlik 'n basale groep van die orde.

Brontoterië is blaarvreters soos die swartrenoster vandag. Die kleinste spesies was so groot soos 'n hond, maar die grootste was groter as vandag se renosters en het die huidige olifante in grootte genader. Die lede van die subfamilies Brontotheriinae en Dolichorhiniae het benige uitsteeksels op hulle neuse wat soos die horings van renosters lyk, behalwe dat dit nie uit keratien bestaan het nie, maar uit been. 

Die groep het waarskynlik in Noord-Amerika bestaan (in die Wasatchian, die grens tussen Vroeë- en Midde-Eoseen). In die later deel van die Eoseen was hulle volop op die drie noordelike kontinente. In Noord-Amerika het hulle aan die einde van die Eoseen uitgesterf, in Asië het hulle dalk nog in die Midde-Oligoseen oorleef.

'n Belangrike kenmerk van die familie is die profiel van die kiestande. Die bokiestande het 'n kenmerkende W-profiel. Onder is dit 'n M-profiel.
|  |
| --- |
|  |
| ***Portret van Herman Doomer*** |
| **Rembrandt van Rijn**, 1640 |
| Olie op paneel, 75,2 × 55,2 cm |
| Metropolitan Museum of Art |

***Portret van Herman Doomer*** is 'n olieverfskildery, geskilder deur die Nederlandse meesterskilder Rembrandt van Rijn. Die tegniek wat hy gebruik het, is olie op paneel (eikehout) met afmetings van 75,2 × 55,2 cm. Rembrandt het die skildery in 1640 geskilder.

Die skildery stel die Amsterdamse meubelmaker Herman Doomer vir en is regsonder geteken en gedateer 'Rembrandt / f[ecit] 1640'. Die portrette van Doomer en sy vrou (Portret van Baertje Martens, in die Hermitage, Sint Petersburg) was vermoedelik gemaak in opdrag van Doomer self.

Na sy dood in 1650 laat sy weduwee die portrette in haar testamente van 15 Julie 1654, 23 Mei 1662 en 3 September 1668 na aan haar seun, Lambert Doomer. Deur die jare heen het die skildery talle tuistes gehad. In 1884 is die skildery aan kunshandelaar William Schaus in New York verkoop. Hierna verkoop hy dit weer in 1889 vir 70 000 tot 100 000 dollar aan die Amerikaanse versamelaar Henry Osbourne Havemeyer. In 1929 het sy weduwee, Louisine Havemeyer, dit aan die Metropolitan Museum of Art in New York geskenk.

Sien ook
--------

* Lys van werke van Rembrandt van Rijn
Portret van Edmond de Belamy
**Portret van Edmond de Belamy** is 'n generatiewe opponerende netwerke (*Generative adversarial networks - GANs*) portret kunswerk wat in 2018 geskep is deur kuns-kollektief Obvious in Parys. Gedruk op doek, behoort die werk tot 'n reeks gegenereerde beelde genoem *La Famille de Belamy*. Dit het wydverspreide bekendheid behaal nadat Christie’s afslaers aangekondig het dat die stuk verkoop sal word as die eerste kunswerk wat met kunsmatige intelligensie geskep is, wat op 'n Christie-veiling aangebied word. In die aanbieding breek dit dan voorskotskattings van $ 7 000 tot $ 10 000 en verkoop vir $ 432 500.

Die werk is 'n portret van 'n ietwat vae man. Dit is 'n drukwerk op doek van 27 ½ x 27 ½ in (700 x 700 mm.). Dit is binne 'n vergulde houtraam. Die beeld is geskep deur 'n algoritme wat verwys na 15 000 portrette uit verskillende tydperke.

Dit is onderaan regs geteken met "min G max D x [log (D(x))] + z [log(1 -- D (G(z)))]", wat deel is van die algoritme kode wat dit geproduseer het.

Die organisasie wat dit skep, word Obvious genoem. Dit is 'n kuns kollektief bestaande uit drie mense, Pierre Fautrel, Hugo Caselles-Dupré en Gauthier Vernier, wat in Parys, Frankryk gebaseer is.

Die stuk is gekritiseer omdat dit geskep is met behulp van 'n GAN-sagtewarepakket wat gebaseer is op vorige navorsing deur ander, insluitende Ian Goodfellow, en geïmplementeer deur 'n ontwikkelaar wat nie geaffilieer was met Obvious nie, wat lei tot bewerings wat Obvious minimaal bygedra het tot die finale produk. Boodskappe oor die projek se uitgawe-volger wys Obvious lede wat versoek dat die oorspronklike ontwikkelaar ondersteuning en addisionele versoekte eienskappe verskaf.
Franse aanhalingstekens of guillemets word ook in ander Romaanse tale, in Noors en Russies gebruik. Hul gebruik is daarnaas verpligtend vir alle vier ampstale van Switserland en Duits in Liechtenstein
*Chevrons* is gewild in die Duitse en Oostenrykse tipografie omdat hulle 'n elegante voorkoms aan gedrukte teks gee. Hulle is die standaard in die skone lettere of belletrie
Engelse aanhalingstekens word in Frans *guillemets anglais* genoem. Hulle is minder elegant as die Franse variant
**Guillemets** [gijˈmɛ], ook **Guillemets français** genoem, is aanhalingstekens wat uit twee gelykvormige spitshoek-strepies bestaan en tipografies in onderkas gebruik word. Daarnaas is ook 'n variant gebruiklik wat uit een enkele spitshoek-strepie bestaan. Guillemets, wat na binne wys, word ook omgekeerde Franse aanhalingstekens of *chevrons* (in die Duitse omgangstaal ook *Möwchen* of "meeutjies") genoem.

Vir gedrukte Duitse publikasies is *chevrons* 'n gewilde alternatief omdat hulle aan teks 'n meer elegante voorkoms gee as die gewone Duitse „aanhalingstekens" waarvan 'n "variant" ook in Afrikaans gebruiklik is. Maar ook die oorspronklike Franse guillemets is gewild by boekdrukkers.

Geskiedenis
-----------

Guillemets is reeds in 1527 gebruik om aanhalings te merk. Die Franse benaming *guillemet* is vir die eerste keer in Michel de Marolles se werk *Considérations en faveur de la langue françoise au sujet d'un livre intitulé* ("Oorwegings ten gunste van die Franse taal"; *françoise* volgens die destydse taalgebruik) gedokumenteer wat in 1677 gepubliseer is. Die teks verwys na Guillaume II Le Bé wat die aanhalingstekens na bewering in 1622 ingevoer het (alhoewel die skrywer later verkeerd bewys is). Guillemet is 'n verkleinvorm van die voornaam Guillaume (Afrikaans en Nederlands: Willem).

Die Franse tipograaf en universele geleerde Etienne Dolet (1509−1546) het die *guillemets français* in 1540 as dubbele halfkringe beskryf ('n soort ronde hakies). Hierdie ronde aanhalingstekens is in Frans steeds gebruiklik vir klassisistiese Antiqua-lettertipes.
Die **fluitswaan** (*Cygnus columbianus*) is 'n Noord-Amerikaanse swaan wat in dele van Kanada, Alaska en ook Siberië voorkom. Sommige wetenskaplikes beskou hierdie swaan en die Bewick-swaan as dieselfde spesie, terwyl ander volhou dat die twee onderskeidelike spesies is.

Fluitswane het 'n wit veredos, met 'n swart snawel. Klein geel vlekke kan by die basis van die snawel (voor die oë) waargeneem word, maar dit is geensins so verspreid as by die singswaan en die *Bewick-swaan* nie. Ondanks sy naam, maak die fluitswaan nie werklik 'n fluitgeluid nie, maar uiter eerder hoë toetergeluide.

Hul dieet bestaan hoofsaaklik uit waterplante en sagtedopskulpe, maar hulle sal ook die lê- en drywende korrels van hoenders en eende vreet.

Fluitswane is baie gebiedsgebonde, veral tydens die broeiseisoen tussen November en Januarie. Waar die meeste ander swane hul neste naby water bou, verkies fluitswane gewoonlik 'n droë area. Die nes word van gras, takkies, plante en plantwortels gebou. Die wyfie lê drie tot ses roomwiteiers wat na ongeveer 38 dae uitbroei. Die kuikens is self van drie tot vier jaar broeigereed.

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name

Bronnelys
---------

* Hilko Insel, (2005): *Eksotiese Watervoëls*. LAPA Uitgewers, Pretoria. ISBN 0799334286

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q26603
* Avibase: 0BCBA6B9CC19E7BA
* BioLib: 8427
* eBird: tunswa
* Fossilworks: 83421
* GBIF: 2498338
* IBC: tundra-swan-cygnus-columbianus
* iNaturalist: 6917
* ITIS: 174987
* IUCN: 22679862
* NCBI: 110926
* WoRMS: 159088
* Xeno-canto: Cygnus-columbianus

 |
*The Ten Bells* in Commercial Street. Hier het die laat-Victoriaanse reeksmoordenaar Jack the Ripper na bewering kennis gemaak met sy latere slagoffers
**Spitalfields** [ˈspɪtəl'fiːldz] is 'n voormalige parogie in die Londense administratiewe distrik Tower Hamlets (*London Borough of Tower Hamlets*) wat gedeeltelik in Sentraal-Londen en gedeeltelik in die East End van Londen naby Liverpool-stasie en Brick Lane geleë is. 

Die buurt is aan weerskante van Commercial Street geleë en huisves verskeie markte, waaronder die historiese Old Spitalfields Market, Brick Lane Market en Cheshire Street. Petticoat Lane Market is langs die buurt se suidwestelike grens geleë. Vir die meeste moderne Londenaars word Spitalfields in die weste deur Bishopsgate, Bethnal Green Road in die noorde en Wentworth Street en Old Montague Street in die suide begrens, met vloeiende grense in die weste waar dit - in die klein straatjies en oop ruimtes tussen Brick Lane en Vallance Road - geleidelik oorgaan na Bethnal Green en Whitechapel.

Ondanks die oprigting van moderne monolitiese kantoorgeboue uit glas en staal as deel van 'n proses waardeur Londen tradisionele finansiële distrik vanuit die *City of London* na aangrensende buurte begin uitbrei het, het die atmosfeer en karakter van Victoriaanse Spitalfields op plekke bewaar gebly. Een van Spitalfields se historiese kroeë, *The Ten Bells*, word met die geheimsinnige reeksmoordenaar Jack the Ripper verbind. Die huis waar een van sy slagoffers, Annie Chapman, vermoor is, was hier geleë. Baie van die polisieondersoeke met betrekking tot die Ripper-moorde is in Spitalfields deurgevoer.

Spitalfields het sy naam aan *St. Mary's Spittel* te danke - 'n hospitaal en klooster wat in 1197 gestig is. In 'n veld vlakby die klooster is die beroemde Spitalfields Market vir die eerste keer in die 13de eeu gehou. In die moderne tyd bekend as vrugte- en groentemark, wat deur die *City of London Corporation* bestuur word, is dit in 1991 as *New Spitalfields Market* na Leyton verskuif nadat die historiese markterrein te klein geraak het. 

Spitalfields staan bekend vir die gemeenskapsgees wat sy bewoners ontwikkel het. In 1976 het een van die Verenigde Koninkryk se bekendste en mees gewaardeerde historici, Dan Cruickshank, wat 'n vroeg-18de eeuse Georgiaanse stadhuis in Spitalfields se Elder Street gekoop het en dit met sy gesin bewoon, met vriende saamgespan om die *Spitalfields Historic Buildings Trust* te vestig om die buurt se argitektoniese erfenis te bewaar. Ironies genoeg is Spitalfields, hoe aantrekliker die buurt danksy die Trust se inisiatiewe geword het, hoe meer blootgestel aan gentrifikasie.

Bekende boorlinge
-----------------

* Mary Wollstonecraft (1759–1797)