recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Duim-en-vinger** (*Mesembryanthemum digitatum*) is 'n stamlose plant wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom. Dit het 'n klomp van 2-4 dik, wasagtige blare per loot wat uit die grond opkom wat soos mensagtige vingers lyk.

Beskrywing
----------

Die spesie lyk soos dwergstruike, met hul silindriese blare wat net sowat 10 cm hoog word. Hul epidermis bestaan uit blaasselle, wat klein haaragtige strukture is wat die plant help om water te behou, veral tydens droogtetye. *M. digitatum* groei wit of roomkleurige blomme wat in die laat winter begin blom. Die blomblare en blomblaar-staminodes het saamgesmelt om pluisrige lineêre buise te vorm wat konsentries om 'n dopvormige nektargie in lyn is. Vrugte wat deur die blomme geproduseer word, bevat saamgesmelte klepvlerke en vyf lokules met ligbruin sade. *M. digitatum* wortels is gefaskuleer of in 'n bondel gerangskik.As gevolg van die ooreenkoms van *M. digitatum* se blare na vingers, is die spesienaam "*digitatum"* van Latyn afgelei, en dit beteken "om vingers te hê".

Taksonomie
----------

*Mesembryanthemum digitatum* is in die Mesembryanthemoideae subfamilie wat een van vier subfamilies in die Aizoaceae familie is. Dit is 'n groep vetplante wat inheems aan Suider-Afrika is. Hulle word "klipplante" genoem as gevolg van hul ooreenkoms met rotse, wat hulle help om te verhoed dat hulle deur herbivore geëet word. Lede van die genus *Mesembryanthemum* bevat blaasselle om hulle te help om water tydens droogtes te behou.

Verspreiding en habitat
-----------------------

*Mesembryanthemum digitatum* is inheems aan die Kaapprovinsie in Suid-Afrika. Hierdie plante is volop spesifiek in Karoo van Suid-Afrika, wat die perfekte omgewing het vir hierdie plant om in te floreer, insluitend winterreënval, klipperige en sanderige grond, en 'n warm, droë klimaat.

Ligging van die Groot Karoo Woestyn in Suid-Afrika waar *M. digitatum* voorkom.
**Coffee Snobs** is 'n sangpaar, wat bestaan uit Esmé Vernette Wessels en Marius Wessels. Vernette, gebore in Pretoria, het skool gegaan by Laerskool Silverton en gematrikuleer aan Hoërskool Silverton. Na skool het sy BCom Kommunikasiebestuur aan die Universiteit van Pretoria studeer. Marius Wessels, gebore op Groblersdal, was in Laerskool Marble Hall en het aan Hoërskool Ben Viljoen matrikuleer, hy was twintig jaar in 'n korporatiewe werksomgewing, voordat hy die vermaaklikheidswêreld betree het. In 2009 is Marius en Vernette getroud en woon in Mosselbaai.

Vroeë loopbaan
--------------

Op die ouderdom van agt, het Vernette met klavierlesse begin en op 14 het sy begin kitaar speel en haar eie liedjies begin skryf. Na haar skoolloopbaan het sy by informele funksies begin optree soos kerke en restaurante. Met die opname van haar eerste album is haar liedjies na ander kunstenaars gestuur, onder andere Laurika Rauch, wat op haar beurt *Bly nog so bietjie* en *Die Reis* op haar albums opgeneem het. Vernette het tydens die vertoning *Nie as ek sing*, 'n uitvoering van Laurika Rauch, saam met haar die verhoog gedeel, wat ook aan Laurika Rauch 'n Clover-toekenning by die Aardklop Kunstefees besorg het, vir gewildste produksie tydens die fees. Laurika Rauch

Marius kom uit 'n familie met 'n musikale agtergrond, waar sy pa deel was van 'n boeremusiek orkes en sy ma was ook musikaal. Nadat hy en Vernette mekaar ontmoet het, het sy liefde vir musiek gegroei en het hy uiteindelik besluit om dit as beroep te beoefen. In 2017 verlaat hy die korporatiewe omgewing om sy liefde vir musiek uit te leef. In 2012 is die groep Coffee Snobs reeds gestig, wat uit vier lede bestaan, in 2014 word die eerste enkelsnit na radiostasies gestuur en word goed ontvang. Na die goeie terugvoer het die groep besluit om 'n vollengte album op te neem, waarvan Wicus Struwig die vervaardiger en Vernette Wessels die mede-vervaardiger was.

Diskografie
-----------

* Vernette neem haar eerste solo album op, getiteld *"Bly nog so bietjie"* (2010)
* Eerste album van Coffee Snobs, getiteld *"Storm"* (2015)
* Tweede album, getiteld "*Lig*" (2017)
* In 2019 word die enkelsnit "*Sal Jy*" vrygestel.
* In 2020 stel hul die enkelsnit "Stetoskoop" vry met Tania van Twisk as hoofrol in die musiekvideo.

Rolprente
---------

Twee van Coffee Snobs se liedjies is gebruik vir die film "'*n Man soos my Pa*" in 2015, getiteld: *Draai Terug* en *Bloed is dikker as water.*

Bronnelys
---------

* 
* 
*
‘n **Pandoer** was ‘n soldaat van ‘n regiment wat hoofsaaklik bestaan het uit Khoikhoi-lede en wat gestig is in 1793 ter verdediging van die Kaap die Goeie Hoop.

Oorloë in Europa tussen Engeland en Frankryk (en sy bondgenoot Nederland) het ‘n bedreiging vir die VOC-bewind aan die Kaap ingehou. ‘n Besetting deur die Engelse van die strategiese hawe aan die suidpunt van Afrika op hul roete na hul kolonies in die Ooste was ‘n sterk moontlikheid. As noodmaatreël het die besoekende kommissarisse S.C. Nederburgh en S.H. Frijkenius besluit om die Kaap se verdediging te versterk met ‘n regiment bekend as die Corps Pandouren. Dit het bestaan uit ontstamde lede van die Khoikhoi-gemeenskap en persone van gemengde bloed. ‘n Vereiste was dat hulle Nederlands kon verstaan en ervare was in die gebruik van "snaphaanen", die destydse gewere. Rekrute was plaasarbeiders van oor die hele kolonie en selfs van Genadendal. Tydens die Slag van Muizenberg in Augustus 1795 het 150 pandoere opgetree en veral in die guerilla-oorlogvoering het hulle uitgeblink. Tydens die eerste Britse bewind is die korps omskep in die Cape Corps. Die daaropvolgende Bataafse bewind van 1803 tot 1806 het die korps behou. In die tyd van die Kaapkolonie (dus na 1806) het die Engelse ook regimente van pandoere gestig wat onder andere tydens die Kaapse grensoorloë op die Oosgrens van die kolonie diens verrig het. Pandoere het ook ‘n bydrae gelewer in die onderdrukking van die Van Jaarsveld-opstand onder leiding van Adriaan van Jaarsveld van 1799 en die Slagtersnek-rebellie van 1815.

Naam
----

Pandoere was oorspronklik ‘n gewapende mag wat in 1741 deur baron Von der Trenck vir grensverdediging teen die Turke gevorm is. Hulle was berug vir hul wreedheid en snelheid. Die naam kom van die Serwo-Kroaties en Hongaarse woord ‘’pàndûr’’, met die betekenis van gewapende dienaar.

Lees ook
--------

* Draghoender
* Vaandrig
* Veldkornet

Bibliografie
------------

* de Villiers, J.: The Pandour Corps at the Cape during the rule of the Dutch East India Company. Suid-Afrikaanse Krygshistoriese Vereniging Joernaal, deel 3, nr. 3, Junie 1975. (op internet)
* de Villiers, Johan: Die "Corps Pandoeren", 1793-1795: krygers te verdediging van die Kaapkolonie teen die einde van die Nederlandse bewind. Tydskrif vir Geesteswetenskappe, Maart 2020. Jaargang 60 nr. 1. (researchgate.net/publication/340755200)
**Panjikent** (Tadjiks: Панҷакент; Persies]: پنجکنت‎; Russies: Пенджикент) is 'n belangrike argeologiese vondsplek aan die syroete in Tadjikistan. Dit is omtrent 60 km ten ooste van Samarkand geleë.

Uit 7de/8ste eeu, Panjikent
Opgrawings het daar in 1947 onder leiding van argeoloë van die Hermitage-museum van Sint Petersburg (toe Leningrad) in Rusland begin. Die helfte van die klein stad van 6–7 hektaar is opgegrawe. Dit is omtrent die vyfde eeu gebou en het in die 7de eeu sy grootste omvang bereik. Panjikent het in 722 in hande van die Arabiere geval. In die 740s het dit nog opgebloei maar tussen 770 en 780 is dit volledig verlaat. Dit het sowat vyf- tot seweduisend inwoners gehad en het reeds in die vyfde eeu 'n stadsmuur gehad. Daar was twee tempels; een was 'n vuurtempel in die ander was daar beelde van tien of meer gode, waaronder die Indiese god Shiva.

Die stad was deel van nedersettings wat die Sogdiërs in die vyfde eeu vanuit Samarkand en Bukhara in die dal van die Zerafsjanrivier gebou het. My sy besproeiingstelsels en die handel van die syroete het die gebied die rykste van Asië geword. Daar is derduisende kopermunte gevind wat vanaf die tweede helfte van die 7de eeu plaaslik gemunt is, maar ook kleiner hoeveelhede silwermunte uit die Sassaniederyk en 'n paar Bisantynse goudmunte.

Baie mense word soos die Zoroastriërs in beenderkissies begrawe, maar daar is ook grafte met uitgestrekte liggame, wat dalk op die Christendom dui. Een lyk het 'n kruis gedra en 'n skryfoefening in Siries wys dat daar Sogdiërs was wat hierdie liturgiese taal van die Kerk van die Ooste geleer het. Die stad se bewoners was dalk hoofsaaklik Zoroastries, maar daar was ook Christene en mense wat die Mesopotamiese godin Nana vereer het. Afbeeldings op mure dui op die Iranse epos Rustam, die fabels van Aesopos en verhale uit die Indiese Panchatantra.
**Pandeïsme** omskryf 'n geloofsiening of teologiese opvatting, waarvolgens die logiese verenigbare elemente van panteïsme (dat God en die natuur een en dieselfde entiteit is) en deïsme (die geloof in 'n godheid wat betrokke was, direk of indirek, by die skepping van die wêreld maar sedertdien nie meer daarby betrokke is nie) saamgevoeg word. Dit is die geloof dat die Skepper van die heelal in wese die Heelal geword het en dus opgehou bestaan het as 'n aparte bewuste entiteit.

Die woord pandeïsme word vir die eerste keer gebruik in 1787 deur Gottfried Große in sy vertaling van Plinius die ouere se ensiklopediese werk, die *Naturalis Historia*.  In 1838, word die idee toegeskryf aan Victor Cousin, en vir die eerste keer gekritiseer deur die Italiaanse dokter van frenologie, Luigi Ferrarese.  Die woord word weer in 1859 gebruik deur die Duitse filosowe Moritz Lazarus en Heymann Steinthal in die *Zeitschrift für Völkerpsychologie und Sprachwissenschaft*, sonder dat 'n verdere verduideliking gee word. Die mees omvattende boek oor Pandeism is geskryf deur Max Bernhard Weinstein in 1910.

Kenmerkend van pandeïsme is dat dit, soos die geval met deïsme, 'n diskontinuïteit veronderstel wat die Skepping genoem word. Dit word soms selfs gelykgestel met die begrip die Oerknal. Die uiteenlopende definisies van pandeïsme vloei voort uit eweneens uiteenlopende beskouings van begrippe soos panteïsme en deïsme, asook van verskillende sieninge van begrippe soos skepping en heelal.

Kyk ook
-------

* Religie
* Deïsme
* Agnostisisme
* Ateïsme
* Monoteïsme
* Paganisme
* Pandeïsme
* Panenteïsme
* Panteïsme
* Politeïsme
* Post-teïsme
* Teïsme
* Universalisme
**Coerney** is ‘n rivier en spoorwegstasie net noord van die dorp Addo op die spoorlyn van Gqeberha (voorheen Port Elizabeth) na die binneland.

Die halte is by die koördinate 33°27′27.3″S 25°43′20″O﻿ / ﻿33.457583°S 25.72222°O﻿ / -33.457583; 25.72222, in die Sondagsriviervallei in Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit en 64 km van die stad op die spoorlyn wat deur die Addo-olifant Nasionale Park loop na Cradock en Rosmead.

Vroeë reisigers het die omgewing Hoender Craal genoem weens die aanwesigheid van so baie "parelhoenders", die Nederlands vir tarentaal.
 Op 17 Mei 1752 besoek vaandrig August Beutler die kontrei. Sy dagboekskrywer Carl Haupt skryf dat die plaaslike bewoners dit ken as Koernoe, ‘n woord met die betekenis van "klein bos". Dit het in die mond van die setlaars Coerney geword.

In Maart 1936 het ‘n trop olifante uit die park gekom en die stasie beset. Dit het tot groot konsternasie gelei en die treinverkeer vir ‘n tyd tot stilstand gedwing.

Bronne
------

1. ↑  Raper, Peter E. (1987). *Dictionary of Southern African Place Names*. Internet Archive. p. 119. Besoek op 23 Junie 2022.

* Boonzaaier, Boon: Spore oor die veld – ‘n spoorwegsafari deur Suider-Afrika. Warmbad: J.N.C. Boonzaaier, 2008. ISBN 978-0-620-41712-9
* Logie, Bartle: Sundays – Tales from a Wandering River. Port Elizabeth: Bluecliff. 2011. ISBN 978-0-9870017-2-6
Walther von der Vogelweide (Groot Heidelbergse Liederemanuskrip, omstreeks 1300)
**Walther von der Vogelweide** (\* omstreeks 1170, geboorteplek onbekend; † omstreeks 1230, moontlik in Würzburg) word as die voorste Duitssprekende lirikus van die Middeleeue beskou. Sy digkuns val in die Middelhoogduitse periode.

Historici het verskillende hipoteses oor Walther se geboorteplek ontwikkel. So is hy moontlik op 'n plaas met die naam *Vogelweidhof* in die Eisack-vallei naby Bozen (Bolzano), Suid-Tirol, gebore. Nogtans lyk Neder-Oostenryk 'n meer waarskynlike geboortestreek te wees. Walther is in 'n familie gebore wat by die sogenaamde laer diensadel gereken word. Hy het sy opleiding as digter in Oostenryk deur Reinmar die Oue (*Reinmar der Alte*) ontvang. Gedurende die regentskap van hertog Leopold V (1177−1194) en sy seun en opvolger Friedrich (1194−1198) het hy 'n bevoorregte posisie aan die Weense hof beklee. Hier het hy van sy mooiste natuur- en Minnesang-liedere gekomponeer en voorgedra wat deur hul lewendige uitdrukking van gevoelens, aantreklike onnoselheid en soms moedwillige guitigheid gekenmerk word.

Meer as 'n honderdtal tekste uit sy pen is oorgelewer. Die laaste lied, wat gedateer kan word, is die sogenaamde *Elegie*. Dit bevat 'n oproep gerig aan die ridderskap om deel te neem aan Friedrich II se kruistog van 1228/1229. Sodoende is die herfs van 1227 as ontstaantydperk bepaal. Navorsers neem aan dat hy kort daarna of omstreeks 1230 oorlede is aangesien geen lied oorgelewer is waarin die kruistog se suksesse besing word nie. Walther von der Vogelweide het sy laaste rusplek volgens oorlewering in die kruisgang van die Neumünster-kerk te Würzburg gevind.

Biografiese bronne
------------------

Die faktuur vir 'n pelsmantel, uitgereik in 1203, is die enigste historiese dokument waarin die digter genoem word
Ondanks sy bekendheid kom die enigste historiese dokumente, waarin na Walther verwys word, uit die pen van sy digterkollega's. 'n Enkele uitsondering is die opstelling van reiskoste, soos oorgelewer deur die Passause biskop Wolfger von Erla vir 12 November 1203, in Zeiselmauer, 'n nedersetting tussen Tulln en Klosterneuburg in die huidige Oostenryk:


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | *Walthero cantori de Vogelweide pro pellicio v solidos longos* «Vir Walther, die sanger uit Vogelweide, 'n pelsmantel vir vyf sjieling (letterlik: lang solidi).» |  |

Aan geestelikes uit die biskop se geledere is in hierdie tyd van die jaar - vroeg in November - pelsmantels beskikbaar gestel wat teen dieselfde prys of iets minder aangekoop is. Hieruit blyk dat Walther dieselfde soort klere kon dra soos die biskop se leidende medewerkers («amptenare») en dus ook dieselfde sosiale status beklee het.
| **Princeton**
 |
| --- |
| **Kaart** | **Wapen** |
|  |
|  |
|  |
| **Vlag** |
|  |
|  |
|  **Land** |  Verenigde State |
|  **Deelstaat** |  New Jersey |
|  **County** | Mercer |
|  **Koördinate** | 40°21′N 74°39′W﻿ / ﻿40.350°N 74.650°W﻿ / 40.350; -74.650 |
|  **Stigting** | 1669 |
|  **Geïnkorporeer op** | 1 Januarie 2013 |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 47,56 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 58 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2013) | 29 008 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 600/vk km |
|  **Tydsone** | EST (UTC -5) |
|  **Somertyd** | EDT (UTC -4) |
|
|  **Burgemeester** | Liz Lempert |
|  **Amptelike Webwerf** | *princetonnj.gov* |
|

**Princeton** is 'n stad in die deelstaat New Jersey, ongeveer 16 km noordoos van Trenton. Die eerste families het hulle in 1669 reeds hier gevestig, die nedersetting is eers *Stony Brook* genoem. In 1724 is die nedersetting hernoem tot *Prince'e Town* en later tot **Princeton**.

*Nassau Street*, Princeton se hoofstraat
Gedurende 1756 is die *Kollege van New Jersey* verskuif van Newark na Princeton en na 1896 het dit bekend geword as die *Universiteit van Princeton*.

Die eerste regering van die Verenigde State is ook in die munisipaliteit *borough* van Princeton georganiseer in 1776 en hulle het hier ook vir die eerste keer bymekaar gekom in die somer van 1777. George Washington het ook 'n Britse Mag oorwin tydens die Slag van Princeton in Januarie 1777.

Princeton was ook die hoofstad van die Verenigde State vanaf Junie 1783 tot November 1783 nadat die Kongres Philadelphia verlaat het uit vrees vir optrede van soldate wat nie betaal was nie. Vir drie maande tydens die gebeure het George Washington in 'n huis by die naby geleë Rocky Hill gebly. Die huis word bewaar. Princeton het dorpstatus in 1813 en stadstatus in 1838 verkry.

Bron
----

* *Collier's Encyclopedia*, Crowell-Collier Educational Corporation, Volume 19, Bladsy 378.
Gedenkplaat vir Konrad Grebel in Neumarkt, Zürich
**Konrad Grebel** (gebore c. 1498, Zürich; sterf in 1526, Maienfeld, Switserland) was die hoof-stigter van die Switserse Broederskap, te wete 'n Anabaptistiese beweging, of 'wederdopers', wat in Zürich gesentreer was.

Sy humanistiese opvoeding by Basel, Wene en Parys het hom geleidelik van die konserwatiewe Switserse Hervormer, Huldrych Zwingli, wat hy aanvanklik ondersteun het, vervreem. Die stadige pas van hervormings en Grebel se toenemende ongeduld om ‘n kerk te stig wat vry was van beheer deur die  Zürichse stadsraad het in 1524 tot ‘n permanente breuk met Zwingli gelei.
Grebel het daardie jaar saam met ‘n aantal ander kollegas begin om die Broederskap as ‘n onafhanklike, radikale Anabaptistiese (wederdoper) kerk in Zürich te organiseer. Die geskil betreffende die doop van suigelinge teenoor volwassenes het in Januarie 1525 gekulmineer in die stadsraad se verdediging van die doop van suigelinge en die stadsraad se bevel dat Grebel sy pogings staak om die Broederskap te organiseer. In dieselfde maand het hy egter die edik verontagsaam deur die eerste volwasse doop in moderne geskiedenis uit te voer en deur sy pogings om persone in nabygeleë dorpe te bekeer. Ten spyte van sy suksesse as sendeling was hy tot en met sy dood lastig geval. Hy was tydens twee geleenthede in Zürich vir ‘n totaal van ses maande in gevangeskap geplaas. Grebel het soos ander lede van die broederskap in 'n eenvoudige lewe en in die verwerping van geweld geglo, ten spyte van die "oorlogvoering" wat tussen verskillende godsdienstige faksies geheers het. Sy enigste oorblywende geskrifte is die nege-en-sestig briewe wat by Sankt Gallen gehou word.

Bibliografie
------------

* *Conrad Grebel — the Founder of the Swiss Brethren*, deur Harold S. Bender; ISBN 1-57910-157-7
* *Conrad Grebel, Son of Zurich*, deur John Landis Ruth; ISBN 1-57910-308-1
* *Mennonite Encyclopedia (5 Vols.)*, Harold S. Bender, Cornelius J. Dyck, Dennis D. Martin, Henry C. Smith, et al. redakteurs; ISBN 0-8361-1018-8
* *The Anabaptist Story*, deur William R. Estep; ISBN 0-8028-1594-4
* *The Anabaptist Vision*, deur Harold S. Bender; ISBN 0-8361-1305-5
**Prins Andrew, die Hertog van York** (Andrew Albert Christian Edward; gebore 19 Februarie 1960) is die derde kind en tweede oudste seun van koningin Elizabeth en prins Philip. Sy amptelike titel is die Hertog van York. Met sy geboorte was hy die tweede aanspraakmaker op die Britse troon, maar hy is tans agtste. Hy was die eerste kind wat vir ’n heersende monarg gebore is sedert koningin Victoria se jongste kind, prinses Beatrice in 1857.

Prins Andrew is bekend vir sy militêre diens as 'n vlieënier in die Britse Vloot en sy deelname aan die Falkland-oorlog. Hy was vir 10 jaar lank die Verenigde Koninkryk se spesiale verteenwoordiger vir internasionale handel en beleggings.

Prins Andrew is in 1986 met Sarah Ferguson getroud. Hulle het twee kinders, prinses Beatrice en prinses Eugenie. Andrew en Sarah is in 1996 geskei. Hul huwelik en egskeiding het groot belangstelling van die media ontvang.

In 2019 was prins Andrew in 'n skandaal met die Amerikaanse miljardêr-pedofiel Jeffrey Epstein betrokke.
Die **NG gemeente Alberton-Oos** is, naas Alberton-Wes, die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk waarvan die naam gegrond is op die Randse dorp Alberton.

Stigting
--------

Op 10 Maart 1950 het die kerkraad van die moedergemeente onder leiding van ds. L.W. Lehmkuhl besluit om met 750 lidmate die nuwe gemeente Alberton-Oos te stig. Dit was 'n tyd van ongekende uitbreiding in die Transvaalse kerk. In die voorafgaande dekade (1940-'49) het die gemeentes in die Sinodale gebied, wat destyds Midde-Afrika ingesluit het, toegeneem van 121 tot 204 (8,3 per jaar) en in die daaropvolgende dekade tot 325 (12,1 per jaar). Die gemeente Alberton-Oos sou bestaan uit Elandsfontein, Alberton-stasie, Parklands, Florentia en Florentia-uitbreiding. As bruidskat sou die gemeente drie erwe in Florentia en een morg grond in Elandsfontein ontvang. Die afstigting het dan ook 'n voldonge feit geword toe die Ringskommissie saam met die belanghebbendes op 26 April 1950 in die kerkgebou van die moedergemeente vergader. As konsulent is ds. L.W. Lehmkuhl benoem. Hier is dan ook die eerste 20 kerkraadslede gekies. Omrede die gemeente geen gebou of byeenkomsplek gehad het nie, het die kerkraad van die moedergemeente goedgunstiglik aangebied dat die gemeente Alberton-Oos sy dienste gesamentlik met die moedergemeente kon hou, tot tyd en wyl hulle 'n eie leraar het. 'n Derde van die bankkollektes sou dan aan die jong gemeente afgestaan word. 

Op die eerste kerkraadsvergadering van die jong gemeente, in die konsistorie van Alberton gehou, is mnr. Nic Kriek as tydelike saakgelastigde gekies. Op dieselfde vergadering is op voorstel van ouderling Grewar besluit om 'n saal te Florentia en daarna een te Elandsfontein te bou. Op 'n kerkraadsvergadering op 16 Oktober 1950 onder voorsitterskap van ds. G.J. Retief gehou, besluit die kerkraad op voorstel van ouderling De Bruyn om dadelik tot die beroep van 'n leraar oor te gaan. Aan 'n gekose kommissie uit die kerkraad word opdrag gegee om 'n geskikte huis te vind wat as tydelike pastorie gehuur kan word. 'n Gekombineerde kerkraadsvergadering is dan ook vir 6 November 1950 belê en ds. P.L. Rossouw van Johannesburg-Oos word beroep. Hy kon dit egter nie aanvaar nie. Op 8 Desember 1950 is 'n tweede beroep uitgebring, op ds. W.D.R. van der Merwe van Epping-Wes, wat gelei is om die beroep te aanvaar. 

Intussen is 'n huis as pastorie gehuur. Die heuglike dag van 16 Februarie 1951, waarop die gemeente hul eerste leraarspaar en kinders kon ontvang, het aangebreek. Dadelik is 'n begin gemaak met die intensiewe organisasie van die gemeente en het die gemeente op 29 April 1951 apart begin vergader in 'n groot motorhuis. Intussen is ook 'n begin gemaak met die bou van die kerksaal en op 19 Mei 1951 kon die hoeksteen reeds gelê word. Die inwyding was op 4 Augustus 1951 en op 26 Augustus is die eerste nagmaal in die gemeente gevier.

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L.. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Historiese BBP per capita-ontwikkeling van Ierland en die VK.
Die "**Keltiese Tier** "(Iers: An Tíogar Ceilteach) is 'n term wat verwys na die ekonomie van Ierland vanaf die middel-1990's tot die laat 2000's, 'n tydperk van vinnige reële ekonomiese groei aangevuur deur direkte buitelandse investering. Die oplewing is gedemp deur 'n daaropvolgende eiendomsborrel wat gelei het tot 'n ernstige ekonomiese afswaai.

Aan die begin van die 1990's was Ierland 'n relatief arm land volgens Wes-Europese standaarde, met hoë armoede, hoë werkloosheid, inflasie en lae ekonomiese groei. Daarna het die Ierse ekonomie tussen 1995 en 2000 teen 'n gemiddelde koers van 9,4% uitgebrei, en het gedurende die volgende dekade teen 'n gemiddelde koers van 5,9% bly groei tot 2008, toe dit in 'n resessie verval het. Ierland se vinnige ekonomiese groei is beskryf as 'n seldsame voorbeeld van 'n Westerse land wat ooreenstem met die groei van Oos-Asiatiese nasies, dit wil sê die ' Vier Asiatiese Tiere '. 

Ierland se ekonomie het vanaf 2008 'n dramatiese ommekeer ondergaan, swaar getref deur die wêreldwye finansiële krisis en daaropvolgende Europese skuldkrisis, met die BBP wat met 14% gekrimp het en werkloosheidsvlakke wat teen 2011 tot 14% gestyg het. Die ekonomiese en finansiële krisis het tot 2014 geduur; die jaar 2015 met 'n groeikoers van 6,7% was die begin van 'n nuwe tydperk van sterk ekonomiese groei.
**Prins Andreas van Griekeland en Denemarke**, dikwels ook **prins Andrew** genoem (Grieks: Ανδρέας; 2 Februarie 1882 - 3 Desember 1944), van die Huis van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg was die sewende kind en vierde oudste seun van koning George I van Griekeland en sy vrou, Olga Konstantinowna van Rusland. Hy was ’n kleinseun van Christiaan IX van Denemarke en die pa van prins Philip, Hertog van Edinburg.

Lewe
----

Prins Andreas en sy vrou, prinses Alice.
Prins Andreas het vroeg met militêre opleiding begin en was ’n offisier in die Griekse weermag. Hy het onder meer in die Balkanoorloë diens gedoen. 

Koning George I is in 1913 in ’n sluipmoordaanval dood en Andreas se oudste broer, Konstantyn, het hul pa opgevolg. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was daar ontevredenheid oor Konstantyn se beleid van neutraliteit, en dit het daartoe gelei dat hy geabdikeer het. Die grootste deel van die koningsgesin, Andreas inkluis, is verban. 

Toe hulle ’n paar jaar later terugkeer, het Andreas diens gedoen in die Grieks-Turkse Oorlog (1919-1922), maar sake het skeefgeloop vir Griekeland. Andreas is deels verantwoordelik gehou vir die verlies van Griekse grondgebied en hy is in 1922 ’n tweede keer verban omdat hy daaraan skuldig bevind is dat hy bevele van sy bevelvoerder verontagsaam het. Hy en sy gesin het na Parys, Frankryk, gevlug waar hulle aan die buitewyke van die stad gewoon het.

Teen 1930 was Andreas vervreem van sy vrou, prinses Alice van Battenberg, die dogter van prins Ludwig van Battenberg en prinses Victoria van Hesse-Darmstad. Hy het in Frankryk agtergebly en vir die res van sy lewe in die suide van die land gewoon, terwyl sy vrou en kinders na haar familie in Brittanje teruggekeer het. 

Andreas se enigste seun, prins Philip, het in Engeland grootgeword onder toesig van sy ma se broers en het tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Britse vloot diens gedoen. Hy is in 1947 getroud met prinses Elizabeth, later koningin Elizabeth II van die Verenigde Koninkryk. Al vier Andreas se dogters het met Duitsers getrou, van wie drie Nazi-bande gehad het. 

Hy is in 1944 in Monte Carlo, Monaco, dood nadat hy sy vrou en seun in 1939 laas gesien het. Hy is eers in die Russies-Ortodokse Kerk in Nice begrawe, maar in 1946 is sy oorskot geskuif na die koninklike begraafplaas naby Athene.

Bronne
------

* Clogg, Richard (1979). *A Short History of Modern Greece*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-22479-9
* Heald, Tim (1991). *The Duke: A Portrait of Prince Philip*. Londen: Hodder and Stoughton. ISBN 0-340-54607-7
* Van der Kiste, John (1994). *Kings of the Hellenes*. Stroud, Gloucestershire: Alan Sutton Publishing. ISBN 0-7509-0525-5
* Vickers, Hugo. (2000). *Alice, Princess Andrew of Greece*. Londen: Hamish Hamilton. ISBN 0-241-13686-5
**Jef Raskin** (New York Stad, 9 Maart 1943 - Pacifica, Kalifornië, 26 Februarie 2005) was 'n Amerikaanse mens-rekenaar koppelvlakontwerper. Hy is bekend as 'n ontwerper van die grafiese koppelvlak van Apple Macintosh-rekenaars van Apple Inc.

In Januarie 1978 sluit hy by Apple aan as die 31ste werknemer. Saam met sy voormalige student Bill Atkinson het hy die Apple Macintosh-projek in 1979 begin. Die projek is vernoem na sy gunsteling appel (die McIntosh). Om probleme met die Amerikaanse handelsmerk McIntosh te vermy, is die naam Macintosh gespel. Raskin het onder andere die beginsel van klik en sleep, uitgedink om 'n lêer te manipuleer deur op 'n rekenaarikoon te klik en dit te sleep. Steve Jobs neem die Macintosh-projek in 1981 uit Raskin se hande en verander dit in 'n rekenaar wat gebaseer is op die Xerox PARC-argitektuur. Raskin het Apple in 1982 verlaat.

Hy het die Canon Cat ontwerp, 'n klein rekenaar met 'n tekskoppelvlak. Sy boek *The Humane Interface* is in 2000 gepubliseer en word beskou as 'n standaardwerk op die gebied van koppelvlakke.

Raskin was sedert 1981 met Linda Blum getroud. Die egpaar het drie kinders gehad. Pankreas kanker is in Januarie 2005 gediagnoseer. Jef Raskin is 'n maand later, in die ouderdom van 61, oorlede.
Die Louis Trichardt-gedenktuin in Maputo.
Die **Louis Tregardt-gedenktuin** is in Avenida Josina Machel (Josina Machel-laan) in die middestad van Maputo in Mosambiek.

Twintig lede van die trekgeselskap gelei deur Louis Tregardt, onder andere Tregardt self en sy vrou, is in 1838 in Lourenço Marques (tans Maputo) oorlede. Die 28 oorlewendes is in Julie 1839 na Port Natal gerepatrieer. In 1895 is Carolus Trichardt per trein na Lourenco Marques om die grafte van sy ouers en die ander Voortrekkers aan sy kinders en kleinkinders te wys. 

In 1953 het dr. Willem Punt die Genootskap Louis Trichardt gestig en begin geld insamel vir 'n gedenktuin. Die monument is 'n ontwerp deur Johan de Ridder en bestaan uit 'n indrukwekkende fries, 'n mosaïekroetekaart, afbeeldings van hoofmanne en San met pyl en boog en 'n ronde vywer. Op 12 Oktober 1968 is dit deur minister Jan de Klerk (vader van F.W. de Klerk) geopen en 25 jaar later op 20 Oktober 1993 het min. Pik Botha 'n kranslegging hier waargeneem. Dit is merkwaardig dat die monument die Mosambiekse burgeroorlog deurstaan het. Pres. Samora Machel het na Frelimo aan die bewind gekom het, die opdrag gegee dat die monument bewaar moet bly. Hierdie gedenkwaardigheid word sedert 1 Desember 2008 deur die Erfenisstigting vir die Genootskap Louis Trichardt bestuur. Die Stigting en die Genootskap is nie die eienaars van die grond nie en die voortbestaan van die monument hang af van die plaaslike owerheid se behoefte aan grond in die middestad vir ander doeleindes.

Kyk ook
-------

* Louis Tregardt-gedenktekens

Bron
----

* www.erfenisstigting.co.za

Koördinate: 25°58′05.52″S 32°34′17.03″O﻿ / ﻿25.9682000°S 32.5713972°O﻿ / -25.9682000; 32.5713972
**Dorah Sitole** (24 September 1953 - 3 Januarie 2021) is die eerste swart vrou wat 'n kookboek geskryf het. Sy was 'n corden bleu-sjef en kos- en lewensstylredakteur by die tydskrif *True Love*. Dorah is in die Shanty-kliniek in Soweto gebore. Haar boek *Cooking from Cape to Cairo: A Taste of Africa* wat na haar besoek aan 19 lande gepubliseer is, is bekroon met die *Gourmand World Cookbook*-prys vir beste Afrika-cuisine. 

Sy het onlangs haar *magnum opus* gepubliseer, *Dorah Sitole 40 Years of Iconics Food* fokus op Afrika-geregte. Haar ontslape man, Archie, het die Engelse weergawe van *Kook en Geniet* van Ina de Villiers aan haar as geskenk gegee, haar eerste kookboek.

Sy sterf in Johannesburg aan covid-19. Sy word oorleef deur haar dogters, Ayanda, Phumzile, haar seun Sibusiso en sy vrou dr. Nonhlanhla Sitole en twee kleinkinders.

Bron
----

* *Baanbreker-sjef was 'n "goedhartige, liewe mens"*. Rapport Weekliks, 10 Januarie 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* VIAF: 59993634
* WorldCat Identities (via VIAF): 59993634

 |
Ds. William Frederick Knobel, van 1896 tot 1904 die eerste leraar.
Die NG kerk Amersfoort. Dis ontwerp deur Wynand Louw en in 1920 ingewy.
Ds. J.P.W. de Vries, leraar van 1935 tot 1941.
Ds. Jannie Malan, leraar vanaf Maart 1951.
Die **NG gemeente Amersfoort** is 'n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode met sy middelpunt op die dorp Amersfoort, Mpumalanga. In 2016 het die gemeente 300 belydende en 53 dooplidmate gehad.

Stigting
--------

Al die oudste boeke van die gemeente is tydens die Driejarige Oorlog deur die vyand verbrand en daar bestaan selfs onder historici verskil van gedagte oor die juiste verloop van die vroegste geskiedenis van die gemeente. Die volgende feite is wel bekend: In 'n skrywe van ds. Frans Lion Cachet aan die Skriba van die Algemene Kerkvergadering van die NG Kerk van die ZAR in sy vergadering van 5 Desember 1866, is gesê dat, aangesien die lede van die NG Kerk aan Vaalrivier, distrik Marthinus Wesselstroom, afgevaardigdes na die Algemene Kerkvergadering gestuur het, so het die vergadering "hen erkend als de gemeente der Ned. Ger. Kerk aan Vaalrivier, district Marthinus Wesselstroom, het bestaan eenen gemeente als die van Wakkerstroom onaangeroerd latende", en op die tweede Algemene Kerkvergadering van die NG Kerk te Nazareth (Middelburg), van 7 tot 12 Oktober 1867, was die gemeente Amersfoort nou ook teenwoordig. 'n Week ná hierdie Algemene Kerkvergadering het ds. Cachet die hoeksteen van die eerste grasdakkerkie op Amersfoort gelê, wat gebou is op grond geskenk deur oudoudl. N.J. Grobler. Daardie kerkie is in 1879 onder ds. H.L. Neethling vergroot, en in 1886 onder ds. D.P. Ackermann het dit 'n stewige klipkerk geword. 

Hierna volg die geskiedenis van die kerkstryd in Transvaal en die uiteindelike kerkvereniging, totdat in die notule van die tweede Algemene Kerkvergadering van die NH of G Kerk op Pretoria op 14 Mei 1888 gemeld word dat voorlopige stappe gedoen word in verband met die stigting van nuwe gemeentes, onder meer op Amersfoort. En dan, op 'n Buitengewone Algemene Vergadering op 6 Mei 1889 byeengeroep om die kerk se naam vas te stel, kom onder die vier nuwe gemeentes wat toe vir die eerste maal verteenwoordig is, ook die gemeente Amersfoort voor.

Leraars
-------

As leraars dien in die eerste sowat 60 jaar: di. W.F. Knobel (1896–1904); P.J. van der Merwe (1905–'12); W.F. de Vos (1913–'29) H.M. Hofmeyr (1929–'35); J.P.W. de Vries (1935–'41); G.C. van Schouwenburg (1945 – September 1951); J. du P. Malan (vanaf Maart 1951). 

Die sierlike kerkgebou is ingewy in ds. De Vos se tyd nadat die hoeksteen gelê is deur prof. P.J.G. de Vos. 'n Pragtige nuwe orrel is omstreeks 1952 in die kerk ingebou en die gebou is destyds ook skoongemaak en met lugreëling verhit.

Enkele leraars
--------------

* Gerhard Jakobus Green, 15 November 2020 – hede

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L. (samesteller), *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
Die beëindiging van die verdrag deur die Spaanse en Nederlandse onderhandelaars (Gerard Terborch, 1648)
*Die viering van die Vrede van Münster* (1648) deur Bartholomeus van der Helst
Die **Vrede van Münster** was vir Nederland en België 'n belangrike onderdeel van die Vrede van Westfalen wat in 1648 'n einde aan twee oorloë gebring het: die Tagtigjarige Oorlog tussen die opstandelinge in die Nederlande en Spanje (Habsburg) sowel as as die Dertigjarige Oorlog tussen verskeie ander Europese lande.

In Münster is twee vredesverdrae gesluit:

* Die verdrag van 24 Oktober 1648 tussen die Heilige Romeinse Ryk en Frankryk. Hierdie verdrag het 'n groot ooreenkoms getoon met die verdrag van Osnabrück van 14 Oktober 1648 tussen die Heilige Romeinse Ryk en Swede. In hierdie verdrae is onder andere Switserland los gemaak van die Heilige Romeinse Ryk.
* Die verdrag tussen Spanje en die Nederlande. In hierdie verdrag is geen aandag bestee aan die band tussen die Heilige Roomse Ryk en die Nederlande nie.

Die Franse inmenging in die oorlog teen Spanje het die gety gedraai in die voordeel van die Republiek. Daar was verder ook nog die Dertigjarige Oorlog in Europa aan die gang. In 1641 het die vredesonderhandelinge tussen die strydende partye in die oorlog begin. Daar is afgespreek dat daar in Münster en Osnabrück sou onderhandel word. Hoewel die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande nie saam geveg het in die Dertigjarige Oorlog nie, is besluit om die Republiek steeds uit te nooi na die Vredesonderhandelinge. Die Republiek het via Frankryk 'n uitnodiging gekry.

Hoewel daar rondom daardie tyd enorme militêre suksesse behaal is, was daar binne die Republiek steeds meer sprake van 'n vredestemming. Die langdurige oorlog het baie gekos aan geld en lewens. Slegs die provinsies Zeeland en Utrecht en die stad Leiden het tot die einde oorlog voorgestaan.
Die **flaminkplant** of ***Anthurium scherzerianum*** is ’n spesie in die aronskelkfamilie, Araceae. Dit is ’n gewilde huisplant. Die flaminkplant is ’n kruidagtige plant sonder opstaande stingels. Alle blare is grondstandig en het lang, stewige stele. Die blare is tot 30 x 8 cm groot, gespits, leeragtig en donkergroen.

Die plant kom natuurlik voor van die Amasonebekken tot in Guatemala. Dit verkies warm, vogtige toestande en moenie in ’n trek staan nie.

Eienskappe
----------

Die skutblaar is glad, skarlakenrooi en eier- of hartvormig. Die blomme is baie klein en is slegs as wit puntjies sigbaar. Die ryp, geel, eiervormige bessies staan dig opmekaar in die bloeikolf.

Soms word plante as flaminkplante te koop aangebied wat eintlik hibriede is van dié soort en *Anthurium williamsii*. Hierdie hibriede het wit, oranje of rooi skutblare.

Probleme
--------

Swamsiekte en wolluise kan voorkom. As die toestande in die winter te koud en nat vir hulle is, kan die blare geel en verlep lyk.

Nes ander aronskelkplante is die flaminkplant giftig weens kalsiumoksalaatkristalle. As dit ingesluk word, kan dit die slymvlies irriteer en die sap kan ’n pynlike veluitslag veroorsaak.
Die NG kerk Balfour. Ds. C.W. de Wet het die hoeksteen op 10 Junie 1953 gelê. Die argitek was Hendrik Vermooten. Die bouaannemer was C. Korsten, die sanger Gé Korsten se pa.
Ds. C.W. de Wet.
Ds. D.J. Streicher, leraar van 1940 tot 1948.
Die NG gemeente Balfour is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Balfour in Mpumalanga, sowat 50 myl (in die ou taal) oos van Johannesburg aan die spoorlyn na Durban en die N3 nasionale pad. Dis geleë tussen die dorpe Heidelberg, Gauteng, en Greylingstad in landelike en vooruitstrewende gemeenskap, tipies hoëveld en omring deur rante en goed beboude plase. Die gemeente ressorteer onder kerk se Sinode Hoëveld.

Stigting
--------

Oorspronklik was Balfour 'n deel van die gemeente Heidelberg, maar met die afstigting van Greylingstad in 1909 het dit onder laasgenoemde geressorteer totdat dit in die donker oorlogsjare in 1940 tot 'n selfstandige gemeente afgestig is. In geloofsvertroue het die ongeveer 700 lidmate die pionierswerk begin.

Onder die toegewyde leiding van ds. P.J. Swart het die moedergemeente 'n sierlike kerksaal met 'n ruim kerkplein as geskenk aan die dogtergemeente oorhandig. Omstreeks 1950 is 'n nuwe kerkorrel aangekoop en is 'n nuwe pastorie, wat £7 000 gekos het, ingewy. Intussen het die gemeente tot 815 lidmate aangegroei.

Ná die voltooiing van die pastorie is geld vir die bou van 'n nuwe kerkgebou ingesamel. Vanaf die stigting (1940) was ds. D.J. Streicher (later van Christiana) die leraar, terwyl ds. C.W. de Wet (vroeër van Marquard) hom in Junie 1949 opgevolg het.

Bronne
------

* Olivier, ds. P.L. (samesteller), *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.

Enkele leraars
--------------

* David Johannes Streicher, 1940–1949
* C.W. de Wet, Junie 1949 – ?
'n Uitsig oor die Hindoekoesj
Nasa-Satellietbeeld van die Pamir en die Himalaja met die Tiensjan, Karakoram, Kunlun en Pamir in Sentraal-Asië
Kaart van die Hindoekoesj
Die **Hindoekoesj** (Pasjtoe en Persies: هندوکش‬, [kʊʃ, kuːʃ]; Persies vir: "Hindoe-moordenaar"), in antieke Grieks ook bekend as *Caucasus Indicus* (Καύκασος Ινδικός, letterlik: "Indiese Kaukasus") of *Paropamisadae* (Παροπαμισάδαι), is 'n bergreeks in Sentraal-Asië aan die kruispunt van die Himalaja met die Tiensjan, Karakoram, Kunlun en Pamir op die grense van Afghanistan, Pakistan en die Volksrepubliek China. Die hoogste bergpiek, Tirich Mir, is met 7 708 meter bo seevlak die hoogste berg buite die Himalaja-Karakoram-bergreeks.

Die naam van die "Hindoekoesj" verwys volgens die ontdekkingsreisiger Ibn Battuta (1304–1377) na die talryke Hindoeslawe wat op hul pad van Indië na Turkestan in dié bergreeks gesterf het. Oorspronklik het die term dalk net na die bergreeks noord van Kaboel verwys.

Die Hindoekoesj skei die Amoedarjavallei (die antieke *Oxus*) in die noorde van die Indusvallei in die suide. Dit vorm ook die natuurlike grens tussen Sentraal- en Suid-Asië. In die noorde, naby sy mees noordoostelike einde, grens die Hindoekoesj aan die Pamir, naby die punt waar die grense van Afghanistan, Pakistan en die Volksrepubliek China ontmoet. Die oostelike einde van die Hindoekoesj grens in die noorde aan die Karakoram en in die suide aan die Himalaja.

Die Hindoekoesj streek oor sowat 800 km en is 240 km breed.

Die Hindoekoesj was 'n histories belangrike sentrum van Boeddhisme met terreine soos die Boeddhas van Bamiyan. Die gemeenskappe wat hulle hier gevestig het, het kloosters en belangrike handelsroete tussen Sentraal- en Suid-Asië onderhou. Die Hindoekoesj was ook die deurgang tydens die invasies van die Indiese subkontinent, en bly belangrik tydens die moderne tydperk se oorlogvoering in Afghanistan. Tydens die koloniale tydperk het die Hindoekoesj 'n natuurlike grens tussen die besittings van die Britse Ryk in die suide (Brits-Indië) en die Russiese Ryk (Russies-Sentraal-Asië) in die noorde gevorm. Afghanistan se Wachan-korridor getuig tot vandag toe van die Groot Spel tussen die twee magte en het as 't ware 'n buffer tussen albei ryke gevorm.
’n Gigant.
Die **gigante** was in die Griekse mitologie die kinders van Gaia, wat bevrug is deur die bloed van haar man, die Titaan Uranos, nadat hulle seun Kronos hom ontman het.

Uranos het sy en Gaia se kinders, die honderdhandiges en die siklope, in Tartaros laat gevange hou. Kronos het hulle vrygelaat, maar nadat hy sy pa se bewind oorgeneem het, het hy hulle teruggestuur na Tartaros, saam met die gigante. Later is Kronos se bewind deur die Olimpiese gode onder leiding van Zeus oorgeneem. Kronos en die ander Titane is toe na Tartaros gestuur en Uranos se ander kinders is vrygelaat.

Gaia, wat woedend was oor die gevangehouding van die Titane, het die gigante met hul slangagtige bene opgesteek om teen die Olimpiese gode in opstand te kom en die Titane se bewind te herstel. Onder leiding van Alcyoneus en Porphyrion het hulle die Olimpiërs aangeval in wat bekend is as die Gigantestryd.

Die Olimpiërs het die hulp van Herakles ingeroep ná ’n voorspelling dat hy nodig was om die gigante te verslaan. Herakles het nie net vir Alcyoneus verslaan nie, maar ook die gigante wat deur die Olimpiërs gewond is, die doodshou toegedien. Dié oorlog is soortgelyk aan die Titanestryd, waarin die Olimpiërs die Titane verslaan het. 

Die gigante is daarna teruggestuur na die onderwêreld. Die Gigantestryd was deur die eeue ’n gewilde tema van Griekse kunstenaars.
Ds. Paul Nel, die gemeente se eerste konsulent.
Die ou NG kerkie op Amsterdam.
Ds. M.H. Horak, leraar van 1939 tot 1946, toe hy na die NG gemeente Waterberg vertrek.
Ds. F.L. Cloete, leraar van 1950 tot 1960 en weer van Desember 1970 tot Augustus 1978.
Die **NG gemeente Amsterdam** is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode en in die provinsie Mpumalanga.

Die geskiedenis van die gemeente Amsterdam, wat in 1910 van die destyds so uitgestrekte gemeente Ermelo afgestig is, het maar 'n betreklik stil verloop gehad. Die gemeente was besonder gelukkig dat sy eerste konsulent ds. Paul Nel was, die leraar van die moedergemeente. Ds. Nel het dan ook diep spore in hierdie gemeente nagelaat. 

Die kerkraad het sy eerste vergadering op 30 April 1910 gehou en op 31 Augustus van dieselfde jaar is die eerste beroep uitgebring. Die keuse het op dr. W.P. Steenkamp geval, maar hy het die beroep bedank. Op 28 Oktober 1911 is ds. A.J. Jacobs beroep en hy het die beroep aanvaar, sodat hy die eerste leraar van die gemeente geword het. Ds. Jacobs het tot 1915 hier gearbei, en nadat 'n beroep op prop. H.P.M. Steyn uitgebring is, waarvoor hy bedank het, is prop. J.J. Hattingh op 28 April 1917 beroep. Hy het die beroep aanvaar en het met baie vrug tot 1925 as herder van die gemeente opgetree. 

Daarna het di. J.P. Joubert (1925–'39), ds. M.H. Horak (1939–'46) en ds. E.C. Kriel (1947–‘50) agtereenvolgens aan die hoof van die gemeente gestaan en besonder geseënde werk hier verrig. Vanaf 1950 was ds. F.L. Cloete die herder en leraar van die gemeente. 

'n Paar belangrike mylpale in die geskiedenis van die gemeente is die volgende: Op 3 Augustus 1929 is die hoeksteen van die huidige kerkgebou, ontwerp deur Gerard Moerdyk, gelê en reeds op 29 Maart 1930 kon die inwyding onder blyke van baie groot belangstelling plaasvind. Wyle ds. Paul Nel, Moderator van die Kerk, het 'n treffende inwydingsrede gehou. In die naweek van 26 tot 28 April 1935 het die gemeente met groot dankbaarheid sy kwarteeufees gevier. Ook hierdie feesviering is goed bygewoon en besielende boodskappe is deur die plaaslike leraar, ds. J.P. Joubert, en deur die besoekende leraars, di. D.R. v.d. Meulen, J.H.M. Stofberg en Paul Nel, aan die gemeente gebring. 

In 1950 het die gemeente nog 'n voorwaartse stap gedoen met die aankoop van 'n nuwe en doelmatige pastorie.

Enkele leraars
--------------

* Michiel Hendrik Horak, 1939 – 1946
* Frans Lodewyk Cloete, 1950 – 1960; 19 Desember 1970 – Augustus 1978
* Nico Lochner 2019 - 2021

Bronne
------

* (nl)  Maeder, ds. G.A. en Zinn, Christian. 1917. *Ons Kerk Album*. Kaapstad: Ons Kerk Album Maatschappij Bpkt.
* (af)  Maree, W.L. 1985. *Jaarboek 1985 van die Nederduitse Gereformeerde Kerke*. Pretoria: Tydskriftemaatskappy van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
* (af)  Olivier, ds. P.L. (samesteller), 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
* (af)  Van Reenen, Adri-Louise (hoof: Tydskriftemaatskappy). 2013. *2013 Jaarboek van die Nederduitse Gereformeerde Kerk*. Wellington: Tydskriftemaatskappy van die NG Kerk NPC, 'n divisie van Bybel-Media.
Sterre in verskillende stadiums van evolusie op die HR-diagram. ART-sterre word as sulks aangedui in die geval van 2 sonmassas.
Die **asimptotiese reusetak** is die streek op die Hertzsprung-Russell-diagram waar sterre met ’n lae en medium massa (0,6–10 sonmassas) laat in hul evolusie voorkom.

’n Ster op die asimptotiese reusetak (ART) lyk soos ’n helder rooireus met ’n ligsterkte van duisende kere soveel as dié van die Son. Sy interne struktuur word gekenmerk deur ’n sentrale en onaktiewe kern van koolstof en suurstof, ’n laag waar helium fusie ondergaan om koolstof te vorm (heliumverbranding), nog ’n laag waar waterstof fusie ondergaan om helium te vorm (waterstofverbranding) en ’n baie groot omhulsel van materiaal waarvan die samestelling ooreenstem met dié van hoofreekssterre.

Ster-evolusie
-------------

Wanneer ’n ster nie meer waterstof in sy kern oorhet om te verbrand nie, begin die waterstof in ’n laag om die kern brand. Die kern krimp en die ster se temperatuur neem toe; dit veroorsaak dat die buitenste lae van die ster uitsit en afkoel. Die ster se ligsterkte neem baie toe en dit word ’n rooireus. Dit volg ’n pad na die hoek regs bo op die HR-diagram.

Eindelik, wanneer die temperatuur in die kern sowat 3×108 K is, begin heliumverbranding. Dit keer die verdere afkoeling van die ster en die toename in ligsterkte, en die ster beweeg links en ondertoe op die diagram. Nadat die helium in die kern ophou brand het, begin helium in ’n laag om die kern brand en die ster beweeg terug na regs bo op die diagram. Dié pad lyn feitlik op met die pad wat die ster as ’n rooireus gevolg het, vandaar die naam "asimptotiese reusetak". Sterre in dié fase van evolusie is bekend as vroeë ART-sterre. In dié fase kan die ster se radius uitsit tot een astronomiese eenheid (sowat 215 R☉).

As die helium in dié laag opgebrand is, beweeg die ster in die termies pulserende ART-fase (TP-ART-fase) in. Net elke 10 000 tot 100 000 jaar is daar ’n heliumopvlamming – ’n ontploffende ontsteking van die helium. Die termiese opvlamming veroorsaak dat die waterstof ophou brand. Deur die loop van dié fase begin materiaal van die kernstreek met die buitenste lae meng en dit verander die samestelling van die oppervlak.

ART-sterre is gewoonlik langperiode-veranderlikes en verloor geweldig massa in die vorm van ’n sterwind. Termiese pulserings veroorsaak nog groter massaverlies en kan meebring dat van die buitenste lae verwyder raak van die res van die ster. ’n Ster kan in die ART-fase 50% tot 70% van sy massa verloor. Eindelik sal dit ’n witdwerg word wanneer net die kern oorbly.