Die betekenis van **spiritualiteit** het mettertyd ontwikkel en uitgebrei, en verskeie konnotasies kan langs mekaar gevind word. Tradisioneel het spiritualiteit verwys na 'n godsdienstige proses van hervorming wat "...ten doel het om die oorspronklike vorm van die mens te herstel", gerig op "die beeld van God" soos geïllustreer deur die stigters en heilige tekste van die godsdienste van die wêreld. Die term is binne vroeë Christendom gebruik om te verwys na 'n lewe gerig op die Heilige Gees en verbreed gedurende die Laat Middeleeue om geestelike aspekte van die lewe in te sluit. In moderne tye, het die term versprei beide na ander godsdienstige tradisies  en uitgebrei om te verwys na 'n wyer reeks ervaring, insluitend 'n reeks esoteriese tradisies en godsdienstige tradisies. Moderne gebruike is geneig om te verwys na 'n subjektiewe ervaring van 'n heilige dimensie en die "diepste waardes en betekenisse waardeur mense leef", dikwels in 'n konteks verwyderd van georganiseerde godsdienstige instellings. Dit kan geloof in 'n bonatuurlike ryk behels buite die gewoonlik waarneembare wêreld,  persoonlike groei, 'n soeke na 'n uiteindelike of heilige betekenis, godsdienstige ervaring, of 'n ontmoeting met 'n mens se eie "innerlike dimensie."

Definisie
---------

*Captive Soul* (1891-92) deur Elihu Vedder. Spiritualiteit hou dikwels verband met die "bevryding van die siel" wat vasgevang of oorheers word deur die materiële.
Daar is geen enkele definisie van spiritualiteit waaroor algemeen saamgestem word nie.. Ondersoeke na die definisie van die term, soos dit in wetenskaplike navorsing gebruik word, toon 'n wye reeks definisies met beperkte oorvleueling. 'n Opname van oorsigte deur McCarroll wat elkeen oor die onderwerp van spiritualiteit handel, het sewe-en-twintig eksplisiete definisies gegee, waaronder; "daar was min ooreenstemming."  Dit belemmer die sistematiese studie van spiritualiteit en die vermoë om bevindinge sinvol te kommunikeer. Verder is baie van spiritualiteit se kernkenmerke nie uniek aan spiritualiteit nie; byvoorbeeld selftransendensie, asketisme en die erkenning van 'n mens se verbintenis met almal is deur die ateïs Arthur Schopenhauer as die sleutel tot etiese lewe beskou.

Volgens Kees Waaijman is die tradisionele betekenis van spiritualiteit, 'n proses van hervorming wat "daarop gemik is om die oorspronklike gestalte van die mens, die beeld van God te herstel. Om dit te bewerkstellig, is die hervorming georiënteer op 'n voorbeeld, wat die oorspronklike vorm: in Judaïsme die Tora, in Christendom is daar Christus, vir Boeddhisme, Boeddha, en in Islam, Mohammed." Houtman en Aupers stel voor dat moderne spiritualiteit 'n mengsel is van humanistiese sielkunde, mistisisme en esoteriese tradisies, en Oosterse godsdienste. 

In moderne tye is die klem op subjektiewe ervaring en die "diepste waardes en betekenisse waardeur mense leef," wat persoonlike groei of transformasie insluit, gewoonlik in 'n konteks apart van georganiseerde godsdienstige instellings. Spiritualiteit kan oor die algemeen gedefinieer word as 'n individu se soeke na uiteindelike of heilige betekenis en doel in die lewe. Daarbenewens kan dit beteken om persoonlike groei, godsdienstige ervaring, geloof in 'n bonatuurlike ryk of hiernamaals te soek, of om sin te maak van jou eie "innerlike dimensie."