recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Kontras in vervoer in Pennsylvania
Tradisionele klederdrag
Landbougebied met Amiese boerderye
Die **Amiese Doopsgesindes** (Engels: *the Amish*) is 'n Christelike protestantse geloofsgemeenskap in Noord-Amerika. Die groep het in 2018 sowat 330 000 lede gehad en woon in Pennsilvanië, Ohio, Indiana en sowat 30 ander deelstate in die VSA asook 4 provinsies in Kanada. Hulle volg streng gedragsriglyne en verkies 'n eenvoudige lewenstyl. Hulle dra byvoorbeeld tradisionele klere en mag nie telefone, motors en ander moderne uitvindsels gebruik nie. Hulle praat ou Duitse dialekte, meestal Pennsilvaniese Duits, maar klein groepies praat ook 'n Switserse dialekte of 'n Elsassiese dialek.

Geskiedenis
-----------

Amiese Doopsgesindes is volgelinge van die Switser Jakob Amman (1644–1730) wat in 1693 van die minder radikale mennonistiese hoofstroom afgeskei het. As gevolg van gedwonge geloofsvervolging in Switserland trek baie van hulle na die platteland van Elsas (Frankryk) en Palts (Duitsland). Kleiner groepe het ook na Nederland, Pole en Rusland verhuis. Vanaf 1737 emigreer talle Amiese gemeenskappe van Europa om hulle in Noord-Amerika te vestig.

In die tweede helfte van die 19de eeu het die Amiese gemeenskap in twee groepe verdeel: die tradisionaliste, wat sowat 'n derde uitmaak, en moderner lede, wat tweederdes uitmaak. Die traditonaliste het die "Ou Orde" geword soos hulle vandag bekend is, terwyl die moderner groep "Amiese Mennoniete" geword het. Laasgenoemde is in die eerste helfte van die 20ste eeu in die Noord-Amerikaanse meerderheidsgemeenskap opgeneem.

Die Amiese Doopsgesindes is oor die algemeen vriendelik en waai meestal vir verbygaande persone. Hulle woon egter in landelike gemeenskappe en meng nie met die hoofstroom Amerikaanse samelewing nie. Dit is teen hul geloof om vir foto's te poseer. Hulle sal dikwels hulle kop wegdraai as iemand 'n kamera in hulle rigting mik.

Getroude mans mag nie hulle baarde skeer nie, maar word ook nie toegelaat om snorre te hê nie. Slegs ongetroude mans skeer hul gesigte.

Die aantal Amiese Doopsgesindes is in 2010 op 230 000 tot 250 000 geraam. As gevolg van hul tradisioneel groot gesinne groei die bevolkingsgroep in 2012 nog sterk.
**Anacletus II** gebore **Pietro Pierleoni** was 'n teenpous in die Rooms Katolieke Kerk van 14 Februarie 1130 tot aan sy dood op 25 Januarie 1138.

Biografie
---------

**Pietro Pierleoni**was afkomstig van 'n invloedryke Joodse familie wat hulle bekeer het tot die Christendom. Na sy studie in Parys word hy monnik in die bekende klooster van Cluny. In 1116 laat Pous Paschalis II hom na Rome kom en benoem hom tot kardinaal. In 1121 word Pierleoni pouslike gesant in Engeland en Frankryk.

Op 14 Februarie 1130 sterf Pous Honorius II. 'n Minderheid van kardinale kies die oggend al Gregorio de Papareschi as Pous Innocentius II. Hulle het egter nie die korrekte prosedure gevolg nie en baie kardinale het nie Innocentius as wettig erken nie. Later die dag benoem die meerderheid kardinale vir Pierleoni op korrekte wyse. Hy kies die naam **Anacletus II**.

Beide pouse het mekaar nie erken nie en het mekaar aktief bestry. Anacletus het uiteindelik Rome in die hande gekry en Innocentius moes vlug na Frankryk. Dit het gelyk of Aanacletus die stryd gewen het. In September 1130 sluit hy 'n verdrag met Rogier II van Sisilië. Hy het ook die steun van Willem X van Akwitanië gehad.

Anacletus se ondersteuning het egter veroorsaak dat Lotarius III die kant van Innocentius gekies het. Innocentius het ook die steun van Bernard van Clairvaux gekry. Bernard was op die oomblik een van die invloedrykste mense in die Rooms Katolieke Kerk. Bernard het ook daarvoor gesorg dat Frankryk en Engeland hulle steun aan Innocentius gegee het.

In Oktober 1131 spreek Innocentius die banvloek uit oor Anacletus. Twee jaar later verdryf Lotarius vir Anacletus uit Rome en Innocentius neem oor. Uit dank kroon Innocentius vir Lotarius tot keiser. 'n Kort tydjie later herower Anacletus weer Rome en Innocentius moes weer vlug en Anacletus hou stand in Rome tot sy dood in 1138. Na Anacletus se dood kies sy aanhangers vir Gregorio Conti wat die naam Victor IV kies.

### Die kollege van kardinale

Volgens Miranda  het Anacletus die volgende kardinale aangestel: (die kardinale word egter nie deur die Rooms-Katolieke Kerk erken nie en staan bekend as **pseudo-kardinale**).

#### Konsistorie van Paassaterdag 1130

* Germano, deken van S. Adriano in Foro
* Gregorio Otone, deken van S. Maria in Aquiro
* Pietro, posisie onbekend

#### Konsistorie van 1131

* Donato, titelkerk: S. Eusebio
* Anselmo, titel onbekend
* Rainaldo, diaken van S. Vito en Modesto
* Matteo, diaken van Ss. Cosma en Damiano

#### Konsistorie van 1135

* Benedetto, titelkerk: Ss. Quatro Coronati

#### Herbenoemings

Die volgende kardinale wat reeds deur wettige pouse aangestel is, is deur Anacletus herbenoem:

* Gionata junior, diaken van Ss. Cosma en Damiano
* Giovanni Dauferio, diaken van S. Nicola in Carcere
* Stefano, diaken van S. Lucia in Sisilië
* Pierre, diaken van S. Adriano
* Silvano, diaken van S. Lucia in Septisolio
Agtiende-eeuse portret van Claudius Galenus deur Georg Paul Busch
**Claudius Galenus** (Engelsː **Galen**) (Pergamon, 129 - 210) was 'n Grieks / Romeinse geneesheer wat 'n belangrike plek in die geskiedenis van Westerse medisyne inneem. Sy mediese stelsel het die mediese wetenskap vir byna 1 500 jaar oorheers.

Galenus is gebore as die seun van 'n welgestelde argitek in Pergamon, waar 'n bekende Asklepios-heiligdom gestaan het. Hierdie stad heet nou Bergama en is geleë in die noordweste van Turkye (voorheen Klein-Asië).

Op die ouderdom van sewentien het hy sy mediese studies in Pergamon begin. Vier jaar later vertrek hy destyds na belangrike mediese sentrums soos Smyrna, Korinthe en Alexandrië om verder te studeer. Na 'n verblyf van meer as vyf jaar in Alexandrië keer hy in 160 na Pergamon terug. Daar word hy aangestel as dokter van die gladiators wat in die stad se amfiteater geveg het. In 164 vertrek Galenus na Rome. Daar sou hy uiteindelik 'n baie suksesvolle dokter word. Selfs die Romeinse keisers Marcus Aurelius, Commodus en Septimius Severus het van sy dienste gebruik gemaak.

Die kern van Galenus se denke was die teorie van Hippokrates dat die menslike liggaam gevul is met vier liggaamsvloeistowwe of humores, naamlik slym, bloed, geel gal en swart gal, en dat elke vloeistof 'n spesifieke temperament verteenwoordig. Geen balans in hoeveelhede van een of meer van hierdie vloeistowwe kan siektes en ander afwykings veroorsaak. Sodanige wanbalans is deur dieet behandel. Wat nuut was, was dat Galenus hierdie vloeistowwe gekoppel het aan vier basiese eienskappe: warm, koud, klam en droog.

* Slym: koud en klam
* Bloed: warm en klam
* Geel gal: warm en droog
* Swart gal: koud en droog

Galenus het ook geglo in die drievoudige bloedsomloopteorie.

Galenus het groot belang aan waarneming geheg en daarom ook eksperimente op diere gedoen. Hy het byvoorbeeld getoon dat urine nie in die blaas gevorm word nie, maar in die niere. Hy het ook baie eksperimente gedoen in velde soos asemhaling en senuweefunksie. Galenus het sy kruie self versamel en voorberei.

Gedurende sy leeftyd het Galenus ongeveer 500 boeke (ongeveer 20 000 bladsye) geskryf, waarvan meer as honderd bekend is. Sommige van hulle het nie-mediese onderwerpe gedek, soos filosofie, taalkunde, grammatika en retoriek. Sy werke was ook bekend in die Midde-Ooste, soos gelys deur die negende-eeuse Grieks-Arabiese wetenskaplike Hunayn ibn Ishaq. Gedurende die Renaissance is sy werke in Latyn vertaal deur onder andere Andreas Vesalius. Die Persiese dokter Avicenna, wat in die Islamitiese wêreld bekend staan as Ibn Sina, wat as godsdienstige Moslem nie die menslike liggaam kon dissekteer nie, het Galenus se geskrifte oor disseksie in sy visie vir medisyne geïntegreer.

Galenus het byna vyftien eeue lank die hoogste mediese gesag gebly totdat die Renaissance-geleerdes Vesalius en William Harvey 'n ander paradigma geformuleer het.
**Christian Friedrich Ecklon** (1795 - 1868) was 'n Suid-Afrikaanse plantkundige. Hy is op 17 Desember 1795 op Apenrade, Sleeswyk-Holstein gebore wat toe nog deel van Denemarke was. Hy studeer in Kiel in aptekerswese en begin belang stel in plante. Hy werk as 'n assistent vir 'n Kaapse apteker genaamd Polemann, wat 'n amateurbotanis was. Ecklon begin 'n groot versameling opbou en doen proefnemings in sy eie miniatuur botaniese tuin. Hy ontvang 'n klein jaargeld van die Koninkryk van Denemarke vir navorsingwerk wat hom in staat stel om sy ondersoeke na die binneland uit te brei. Hy het verskeie belangrike werke in oorleg met K.L.P. Zeyher gepubliseer, tog ondervind hy baie terugslae. Hy het ondermeer al sy besittings in 'n brand verloor. Hy is oorlede in Desember 1868.

Die standaard afkorting **Eckl.** word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.

Sien ook
--------

* Lys van botaniste volgens outeursafkorting

Bron
----

* *Ensiklopedie van Suidelike Afrika*, Eric Rosenthal, 1967

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* Botanis: Eckl.
* GND: 116347821
* ISNI: 0000 0000 3769 1221
* LCCN: nb2007024489
* NTA: 288853318
* RERO: 02-A012885282
* VIAF: 20429529
* WorldCat Identities: lccn-nb2007024489

 |
**Christiaan X** (26 September 1870 – 20 April 1947) was van 1912 tot 1947 koning van Denemarke en van 1918 tot 1944 die enigste amptelike koning van Ysland (as **Kristjan I**).

Vroeë lewe
----------

Hy is naby Kopenhagen gebore as die oudste kind van koning Frederik VIII van Denemarke en sy vrou, prinses Louise, die enigste oorlewende kind van koning Karel XV van Swede. Een van sy broers het koning Haakon VII van Noorweë geword.

Christian het op 26 April 1898 in Cannes met Alexandrine, die Hertogin van Mecklenburg-Schwerin, getrou. Hulle het twee kinders gehad:

* Prins Frederik (1899–1972), later koning Frederik IX van Denemarke
* Prins Knud (1900–1976), later Knud, erfprins van Denemarke

Bewind
------

Christiaan was ’n ietwat outoritêre leier wat baie klem gelê het op die belangrikheid van koninklike waardigheid en mag in ’n tydperk toe demokarasie al hoe gewilder geword het. Dit was nie die stof vir ’n gewilde koning nie; tog was hy een van die gewildste Deense konings wat tydens albei wêreldoorloë regeer het, deels vanweë die rol wat hy gespeel het onder Nazi-besetting.

Anders as sy broer, koning Haakon VII van Noorweë, en koningin Wilhelmina van Nederland wat tydens die Nazi-besetting van hul lande in bannelingskap gegaan het, het Christiaan X in die Deense hoofstad gebly as ’n visuele simbool van weerstand. Hy het ondanks sy ouderdom en die netelige situasie elke dag te perd deur die stad gery – sonder enige begeleiding of wagte. Hy het die Dene wat hy ontmoet het, vriendelik gegroet, maar die Duitse soldate geïgnoreer.

Nadat Adolf Hitler vir hom in 1942 ’n lang telegram gestuur het om hom geluk te wens met sy 72ste verjaarsdag, het hy ’n baie kort telegram teruggestuur: "Baie dankie. Chr. 10". Hitler was woedend. Hy het dadelik sy ambassadeur aan Denemarke onttrek en die Deense ambassadeur uit Duitsland gesit.

Die besetting van Denemarke het kommunikasie met Ysland onmoontlik gemaak en op 10 April 1940 het die Yslandse parlement die land self begin regeer. ’n Maand later het Brittanje die eiland beset en op 17 Junie 1944 het die Yslandse volk in ’n referendum gestem vir afstigting van Denemarke.

Nadat Christiaan op 19 Oktober 1942 van sy perd geval het, was hy feitlik verlam vir die res van sy bewind.
Teenverstedeliking behels die wegtrek uit stedelike gebiede na landelike gebiede toe.
**Teenverstedeliking** (ook **teen-verstedeliking**; in mindere mate **verlandeliking**) is ’n bevolkingsverspreiding en maatskaplike tendens waar mense uit stedelike gebiede na landelike gebiede trek. Dit het die eerste keer plaasgevind as ’n teenwerking op stedelike verval en oorbevolking. Die sosiale aardrykskundige, Brian Berry, het heel eerste teenverstedeliking ondersoek.  Onlangse navorsing het die sosiale en politieke dryfvere agter teenverstedeliking opgeteken, sowel as die impakte daarvan in ontwikkelende lande wat tans massaverstedeliking, soos China, ervaar.

Proses
------

Die proses behels die wegbeweeg van die bevolking uit stedelike gebiede soos dorpe en stede na ’n nuwedorp, landgoed, slaapdorp (gaapdorp) of dorpie. Die twee eersgenoemdes is dikwels deur regerings aangemoedig, terwyl die twee laasgenoemdes gewoonlik die keuse van die meer middelklas en sosiaal beweeglike persone is. Met dié dat die middestedelike vervoerinfrastruktuur en meer volhoubare openbare vervoer verbeter het, hoef mense nie meer naby hul werk te bly nie en kan sodoende makliker daagliks pendel. 

### Trekfaktore

Verskeie faktore kan aanleiding gee tot teenverstedeliking, onder andere behuisingsdigtheid, behuisingskoste, besoedelingsvlakke (gesondheidsrisiko’s), misdaadvlakke, vreedsame aftrede en die behoefte na ’n beter lewensgehalte. Verbeterings in die landelike elektrifisering en Internet het sekere stedelike geriewe na die landelike gebiede versprei en dus verhuisingshindernisse oorbrug.
*Hierdie bladsy bevat wigskrif. Sonder die regte lettertipe sal jy blokkies of snaakse tekens sien. Jy kan die regte lettertipe hier kry.*

**Enki** (uitspraak: ˈɛŋki; Sumeries: dEN.KI(G), 𒀭𒂗𒆠) was ’n Sumeriese godheid wat later in die Akkadiese en Babiloniese mitologie as **Ea** bekend was. Hy was aanvanklik die beskermgod van die stad Eridoe, maar sy kultus het later deur Mesopotamië en na die Kanaäniete, Hetiete en Horiete versprei. Hy was die god van kunsvlyt, ondeundheid, water, wysheid en towerkrag. Hy is verbind met die suidelike streek van die uitspansel, waar die sterrebeelde die "sterre van Ea" genoem is, maar ook met die sterrebeeld **AŠ-IKU**, "die Veld" (Vierkant van Pegasus).

Die planeet Mercurius, wat met die Babiloniese Naboe verbind is, is in die Sumeriese tydperk met Enki verbind.

Talle mites oor Enki is al ontdek wat strek van Suid-Irak tot die kus van die Levant. Hy word genoem in die vroegste wigskrifinskripsies in die streek en was prominent van die derde millennium v.C. tot in die Hellenistiese tydperk.

Eienskappe
----------

Die hooftempel van Enki word *E-abzu* genoem, wat beteken "huis van die onderaardse waters". Dit is in die stad Eridoe. Hy was ook die bewaker van die geskenke van die beskawing. 

Hy is beskou as die meestervormer van die wêreld, die god van wysheid en towerkrag. Hy was die god van die Abzoe (Apsoe in Akkadies), die varswatersee of grondwater in die aarde. Hy het later al die funksies van die Abzoe aangeneem, insluitende die bevrugtingswater (semen).

Vroeëre koninklike inskripsies van die derde millennium v.C. noem "die riete van Enki". Riete was ’n belangrike plaaslike materiaal vir die maak van mandjies en houers. Dit is buite die stadsmure bymekaargemaak, waarheen die siekes en dooies dikwels gedra is. Dit verbind Enki met die Koer, of die onderwêreld van die Sumeriese mitologie. In ander, selfs ouer mites is Nammoe, die godin van die oerskeppingsmateriaal wat "die lewe geskenk het aan al die groot gode", die ma van Enki. Benito sê dis interessant dat die bevrugtingsagent water is, in Sumeries *a* of *ab*, wat ook semen beteken. In een deel van ’n Sumeriese himne staan Enki by die leë rivierbeddings en vul dit met sy "water". Dit kan ’n verwysing wees na Enki se heilige huwelik met Ki/Ninhoersag, die aarde.

Sy simbole sluit in ’n bok en vis, wat later verenig is in ’n enkele dier, die sterreteken of sterrebeeld Steenbok. Hy word ook dikwels met die planeet Mercurius verbind.
Sir **Abraham "Abe" Bailey** (Cradock, 6 November 1864 – Muizenberg, Kaapstad, 10 Augustus 1940) was 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler, mynmagnaat en politikus.

Terugkeer van die Boereoorlog op die RMS *Dunottar Castle*, Julie 1900. Van links na regs staan: Sir Byron Leighton, Claud Grenfel, maj. Frederick Russell Burnham, kapt. Gordon Forbes, Abe Bailey, volgende twee ongeïdentifiseerde, John Weston Brooke. Van links na regs sittend: maj. Bobby White, lord Downe, genl. sir Henry Edward Colville, maj. Harry White, maj. Joe Laycock, Winston Churchill, sir Charles Bentinck. Van links na regs sittend: ongeïdentifiseerde,kol. Maurice Gifford.
Hy bring sy kinderjare op Cradock in die Oos-Kaap deur, maar verhuis in 1896 na Johannesburg waar hy lid word van die Reform Committee en na die Jameson-inval word hy aangehou weens hoogverraad. Hy word vrygelaat nadat hy 'n boete van £2 000 betaal. In 1899 dien hy in die Anglo-Boereoorlog as inligtingsbeampte onder lord Roberts. In 1900 organiseer hy die S.A. Light Horse wat hy grotendeels self befonds. In 1902 word hy as lid van die Progressiewe Party verkies tot lid van die Kaapse Wetgewende Vergadering vir Barkly-Wes. 

In 1906 gaan hy na Engeland as lid van die Transvaalse Progressiewe Party om dié party se sienswyse oor die nuwe Transvaalse grondwet aan die Britse regering voor te lê. Hy dien van 1910 tot 1924 as lid van die Unie-Volksraad – en sterf in 1940 in Muizenberg op die Kaapse Skiereiland. Bailey het die herehuis Friedenheim in die toe nog eksklusiewe Johannesburgse buurt Belgravia ná die Driejarige Oorlog by die eiendomsontwikkelaar sir Julius Jeppe gekoop en moontlik daar gewoon tot die Transvaalse onderwysdepartement dit in 1916 gekoop het om as koshuis van die Hoër Seunskool Jeppe te dien.

Bronne
------

* Abe Bailey - a complete South African. In: Lantern. Tydskrif vir Volksopvoeding. Jaargang 3, nr. 3, Januarie 1954.
* Albertyn, dr. C.F. (red.) 1962. *Die Afrikaanse Kinderensiklopedie*. Kaapstad Bloemfontein Johannesburg: Nasionale Boekhandel Bpk.
**Abe Lenstra** (Heerenveen, 27 November 1920 – Heerenveen, 2 September 1985) was 'n Nederlandse sokkerspeler. Die aanvaller was een van die beste spelers van die land met die invoering van beroepsokker in Nederland (in 1954). Tussen 1940 en 1954 het Abe Lenstra vir SC Heerenveen gespeel, waarby met sy goeie spel die klub uitgegroei het van dorpsklub tot 'n klub met nasionale faam. Met Abe Lenstra het SC Heerenveen twee keer as naaswenner van die Nederlands kampioenskap geëindig.

Toe beroepsokker in 1954 in Nederland begin het, het Abe Lenstra na die groter span Sportclub Enschede gegaan. Met Abe Lenstra het die klub steeds boaan die nuwe Eredivisie gelê, maar die span kon nie die kampioenskap wen nie. In 1958 het die span selfs boaan die Eredivisie geëindig saam met DOS, maar het hulle in die ekstra eindstryd verloor (1-0 na 180 (!) minute).

In 1960 het hy op 39-jarige leeftyd verhuis na die tweede span in Enschede: die Enschedese Boys, wat in die Eerste divisie gespeel het. Daar het hy saam met die Suid-Afrikaanse sokkerspeler Darius Dhlomo gespeel. In 1963 het hy die skoene opgehang. Daarna het hy onder meer negen jaar die sokkerspan van die Universiteit Twente (ook in Enschede) afgerig.

Hy het ook 47 keer uitgedraf vir die Nederlandse nasionale sokkerspan, waartydens hy 33 doelpunte aangeteken het.
Die stadion van SC Heerenveen is na hom vernoem (Abe Lenstra Stadion).
**Abel** (1218 – 29 Junie 1252) was van 1232 tot 1252 die Hertog van Sleeswyk en van 1 November 1250 tot met sy dood koning van Denemarke. Hy was die seun van koning Waldemar II en sy tweede vrou, Berengária van Portugal, en die broer van konings Erik IV en Christoffel I.

As die Hertog van Sleeswyk het hy vasgesit met sy broer, koning Erik IV, en daar is vermoed dat hy by sy moord in 1250 betrokke was. Nadat hy ’n eed afgelê het dat hy onskuldig is, is hy as koning gekies. Ná ’n kort bewind is hy vermoor tydens ’n militêre ekspedisie in Friesland.

Abel se bewind was die kortste van enige Deense koning.

Vroeë lewe
----------

Toe sy ouer broer, Erik, in 1232 gekies is as koning en medeheerser van sy pa, koning Waldemar II, is Abel gekies as Erik se opvolger as Hertog van Sleeswyk.

In 1237 het hy getrou met Mechtild van Holstein, ’n dogter van Adolf IV, Graaf van Holstein. Met die dood van Waldemar II in 1241 het Abel se broer koning Erik IV geword. In die volgende paar jaar het Abel teen sy broer geveg en probeer om onafhanklikheid vir Sleeswyk te verkry.

In 1249, nadat Erik die grensfort Rendsburg teen Estland gaan verdedig het, het Abel hom gevra om in sy huis in Sleeswyk oor te bly. Hy is daar gevange geneem en met ’n byl onthoof.

Koning
------

Abel het gesweer hy het niks met die moord te doen gehad nie. Nadat hy ’n eed afgelê het om homself te verontskuldig, is Abel op 1 November 1250 as koning gekies, maar daar is algemeen geglo dat hy agter die moord gesit het.

Hy het net ’n jaar en ’n half regeer. Abel het gehoor die kleinboere in Friesland weier om belasting te betaal. Hy het ’n leër byeengebring om hulle te gaan straf. Op 29 Junie 1252 is hy op 33-jarige ouderdom naby Eiderstedt vermoor.

In dié stadium is Abel se jong seun, Waldemar, deur die aartsbiskop van Keulen as gyselaar gehou en Abel se jongste broer, Christoffel I, is op Kersdag 1252 as koning gekroon.

Huwelik en kinders
------------------

By sy vrou, Mechtild van Holstein, met wie hy op 25 April 1237 getrou het, het Abel vier kinders gehad: Waldemar III, Hertog van Sleeswyk, Sophie, Erik I, Hertog van Sleeswyk en Abel.
Die **Grootblaarsekelbos** (*Dichrostachys cinerea* subsp. *nyassana*) is 'n klein boompie (tot 5 m hoog) of 'n vertakte struik. In Suid-Afrika word dit aangetref in Noordwes, Limpopo, Mpumalanga en KwaZulu-Natal. Dit is volop in grasryke bosveld en in die Krugerwildtuin waar dit in die westelike graniet en sanderige gedeeltes voorkom. Dit is 'n dominante boom in die Pretoriuskoparea. Buite Suid-Afrika is dit inheems in Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.

Die 4 cm lange blom-aar se pienk gedeelte bestaan uit onvrugbare blomme en die geel gedeelte uit vrugbare tweeslagtige blomme. Die plat, donkerbruin peule kan tot 10 cm lank en 1 cm breed word. Hulle bars nie oop nie en val in trosse af.

Die hout is soortgelyk aan subsp. *africana*. Touwerk word van die lewende bas gemaak, die stamme word as houtpale vir omheinings gebruik en 'n infusie van die bas en wortels word medisinaal gebruik. Die peule is baie voedsaam en word deur grootvee en wild gevreet.

Die boom is 'n subspesie van die sekelbos.

Galery
------

* BlommeBlomme
* BlomBlom
* SadeSade

Sien ook
--------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Dichrostachys cinerea***. |

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
------

* Algemene gids tot BOME. Keith, Paul & Meg Coates Palgrave. 2000. ISBN 1-86872-527-8
* REDLIST Sanbi
* Plants of the World Online

|  |  |
| --- | --- |
| Taksondatabasisse | 
* Wd: Q19623296
* APDB: 68802
* EPPO: DIRCN
* GBIF: 2976297
* GRIN: 437399
* iNaturalist: 598701
* NCBI: 1237536
* Plant List: ild-29
* Tropicos: 13071631

 |
’n Deursigtige beeld van die piramide.
Die **Groot Piramide van Giza** (ook bekend as die **Groot Piramide van Cheops**) is die oudste en grootste van die drie piramides in die Dodeakker van Giza wat grens aan die stad El Giza, Egipte. Dit is een van die oudste van die Sewe Wonders van die Antieke Wêreld en die enigste een wat redelik ongeskonde behoue gebly het.

Na aanleiding van ’n inskrywing in ’n kamer wat die werkspan noem en ’n verwysing bevat na die vierde dinastie van farao Cheops, glo Egiptoloë die piramide is oor ’n tydperk van 10 tot 20 jaar as ’n graftombe gebou, tot omstreeks 2560 v.C. Dit was aanvanklik 146,5 m hoog en was 3 800 jaar lank die hoogste mensgemaakte struktuur in die wêreld. Daar was al verskeie wetenskaplike en alternatiewe teorieë oor die boutegnieke van die piramide. In die meeste word aanvaar dat groot klippe van ’n steengroef af gebring en opgelig is tot op die regte plek.

Daar is drie bekende kamers in die Groot Piramide. Die laagste kamer is in ’n rotsbodem uitgekap en die res is bo-op gebou. Die sogenaamde Koningin- en Koningskamer is hoër op in die struktuur. Dit is die enigste piramide in Egipte wat gange na bo en onder bevat. 

Die hoofdeel van die Giza-kompleks is ’n stel geboue wat twee tempels ter ere van Cheops insluit (een naby die piramide en die ander naby die Nyl), asook drie kleiner piramides vir Cheops se vroue, ’n selfs kleiner "satelliet"-piramide wat die twee tempels verbind en kleiner graftombes vir adellikes.
**Moses Kottler** (1896–1977) was ’n skilder en een van Suid-Afrika se bekendste beeldhouers, hoewel hy nooit formele onderrig in dié genre ontvang het nie.

Kottler is in 1896 in Litaue gebore en hom eers in 1915 in Suid-Afrika gevestig nadat hy sedert 1911 teken- en skilderonderrig aan die Bezalel-kunsskool in Jerusalem en aan die Kunsakademie in München ontvang het. Hy het aanvanklik in die Oudtshoorn-distrik gewoon, maar het later na Kaapstad verhuis. Hoewel hy hom in dié tyd as outodidak op die beeldhoukuns toegelê het, het hy tog skilderwerk van gehalte gelewer. Hy is in 1928 met Eva Goldberg getroud en het in dieselfde jaar 'n studiereis deur Europa onderneem. Met sy terugkeer vier jaar later het hy hom in Johannesburg gevestig.

Moses Kottler het in media soos brons, klip, hout en gips gewerk. Sy portretbeelde van openbare figure is karakteruitbeeldings, terwyl sy ander beelde vryer en ritmies is. Hoewel sy beeldwerk figuratiewe uitbeeldings is, word die realisme gereduseer tot die essensiële, dikwels geometriese, vorms. Sy aangrypendste werke is van die jong, ontluikende swart vrou soos uitgebeeld in die bekende *Meidjie (1928), Peinsende meisie* (1919) en *Moeder en kind* (1940).

Hy het sy eerste openbare opdrag in 1934 uitgevoer. Dit was agt figure uit klip vir die biblioteekgebou in Johannesburg. Ander openbare opdragte sluit in borsbeelde van generaals Smuts, Hertzog en Botha vir die Volksraadgebou in Kaapstad, van regter Japie de Villiers vir die Appèlhof in Bloemfontein, van generaal De Wet vir die Universiteit van Stellenbosch en van president T.F. Burgers.

Moses Kottler het sy eerste uitstalling in 1921 in Kaapstad gehou. Ten tye van sy studiereis deur Europa het hy saam met die Londen-groep uitgestal asook in die Leicester-galery in Londen. Van sy werk is in 1948 op die uitstalling van Suid-Afrikaanse kuns in die Tate-galery in Londen en op die Van Riebeeck-feestentoonstelling in 1952 uitgestal. 'n Oorsigtelike uitstalling van sy werk is in 1975 in die Pretoriase Kunsmuseum, die Johannesburgse Kunsgalery en die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum in Kaapstad aangebied.

Hy is in 1977 oorlede.

Openbare versamelings
---------------------

* Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum in Kaapstad
* National Portrait Gallery in Londen
* Johannesburgse Kunsmuseum in Johannesburg
* MuseuMAfricA in Johannesburg

Bronnelys
---------

* Stacey, Pat en Jean Hugo: Moses Kottler. In: Lantern. Tydskrif vir Volksopvoeding. Jaargang 4, nr. 3, Januarie 1955.
* *Wêreldspektrum*, Vol. 15, 159, ISBN 0 908409 56 7

| * l
* b
* w
Die Nuwe Groep |
| --- |
| Stigters | 
* Gregoire Boonzaier
* Freida Lock
* Terence McGaw
* Lippy Lipshitz
* Walter Battiss
* Alexis Preller

 |
| Ander lede | 
* Judith Gluckman
* Louis Maurice
* Solly Disner
* Moses Kottler

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb122671438 (data)
* GND: 1077892403
* ISNI: 0000 0000 7905 7819
* LCCN: n91067419
* NLA: 35710340
* NTA: 165727977
* RKD: 300331
* Trove: 1052591
* VIAF: 93176700
* WorldCat Identities: lccn-n91067419

 |
| **Osjakan**Օշական
 |
| --- |
|  **Land** |  Armenië |
|  **Koördinate** | 41°18′N 44°18′O﻿ / ﻿41.300°N 44.300°O﻿ / 41.300; 44.300 |
|  **Stigting** |  |
|  **Oppervlak:** |   |
|  - Totaal | 16,96 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (2008) | 5 179 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 305,4/vk km |
|  **Tydsone** | UTC +4 |
|  - Somertyd | UTC +5 |
|  **Burgemeester** |  |
|  **Amptelike webwerf** | Geargiveer 28 Junie 2012 op Wayback Machine |
|

**Osjakan** (Armeens: Օշական, internasionale transkripsie: **Oshakan**) is 'n nedersetting in die Armeense provinsie (marz) Aragatsotn, sowat 8 kiliometer suid-wes van Artasjak, met 'n oppervlakte van 16,96 km² en 'n bevolking van 5 179. Dit is een van die bekendste dorpe in Armenië asook 'n belangrike pelgrimsoord vir Armeens-Apostoliese Christene. Hier het die geleerde Mesrop Masjtots, die skepper van die Armeense alfabet, sy laaste rusplek gevind.

Geskiedenis
-----------

Die grafkerk van Sint Mesrop Masjtots
In die tyd van die Arsakide-dinastie, een van die invloedrykste families in die antieke Koninkryk Armenië, het Osjakan as die hoofstad van die provinsie Ayrarat en sy Aragatsotn-distrik gefungeer. 

Die dorp word egter veral met Sint Mesrop Masjtots verbind wat hier in 440 ter ruste gelê is. Osjakan was die woonplek van vors Vahan Amatoeni, Sint Mesrop se beste vriend, wat sy begrafnis gereël het. Aanvanklik is 'n klein kapel oor die graf opgerig wat in die 1875 deur Katholikos Joris IV deur 'n eenskepige kerkgebou vervang is. Die muurskilderye in die binneruimte met tonele van Sint Mesrop se lewe en tradisionele Armeense motiewe is in 1960 deur die kunstenaar H. Minasian geskep.

Rondom die grafkerk, wat steeds die sentrum van Osjakan vorm, het gaandeweg gebouekomplekse asook 'n klein universiteit ontstaan. Die Armeense argitek Torosian het in 1962 'n obelisk ter ere van Sint Mesrop Masjtots in die vorm van 'n oopgeslane boek by die dorpsingang geskep.

Argeologiese opgrawings
-----------------------

In Osjakan en sy omgewing is grafte en geboue ontdek wat nog ouer as die Armeense alfabet is. Een van die belangrikste argeologiese vindplekke in Armenië is op die Didikond-heuwel in die suide van dorpsgebied geleë. Hier is die bouvalle van 'n Urarteïese vesting uit die 7de en 6de eeu v.C. ontdek, asook begrafnisplekke waarvan die oudstes uit die vroeë Ystertydperk in die 11de eeu v.C. dateer.

Die argeologiese vondse uit Osjakan, waaronder bronsstandbeelde en kleurryke keramiek, word tans in musea in die hoofstad Jerewan vertoon.
Mosambiekse begrafnisbiervergiftiging

| Land | Mosambiek |
| Ligging | Tete |
| Geografiese ligging | 15°44′13″S 32°46′19″E
 |
| Datum | 9 Januarie 2015 |

Drink van *pombe* in 1967
Op 9 Januarie 2015, is 75 mense dood en 230 het siek geword, nadat hulle almal besmette bier gedrink het by 'n begrafnis in Mosambiek. Almal wat siek geraak het, het op 9 Januarie 'n plaaslike *pombe*-bier gedrink wat besmet was met die bakterie *Burkholderia gladioli* wat die toksiese verbinding bonkrekiesesuur produseer.

Vroeë spekulasie oor die bron van die siekte deur Mosambiekse amptenare was dat dit deur krokodilgal veroorsaak is. 'n *Forbes-*artikel het hierdie hipotese verwerp en in plaas daarvan aangedui dat 'n giftige plant die waarskynlike bron van die gif was. Eers teen November 2015 is bepaal dat die sterftes en siektes die gevolg was van bakteriële besmetting van die bier.

Vergiftiging
------------

Radio Mosambiek het berig dat 69 mense uit die dorpies Chitima en Songo, in die Teteprovinsie, gesterf het. 196 mense is op 9 Januarie in die westelike deel van die land na 'n begrafnis gehospitaliseer. Diegene wat siek geraak het, het tuisgemaakte 'pombe'-bier gedrink, 'n tradisionele gefermenteerde drank in Mosambiek, van sorghum, semels, mielies, suiker, met *Schizosaccharomyces pombe* gis (wat nie dieselfde gis is wat in brouery in die Europese styl gebruik word nie).

Onder die eerste wat dood aangemeld is, was die drankverkoper self, twee van haar familielede en vier bure. Paula Bernardo, die distriksdirekteur van Gesondheid, Vroue en Maatskaplike Aksie in die Cahora Bassa streek, het gesê dat die hospitale oorstroom is met mense wat ly aan krampe en diarree en dat meer mense dood is. Vanaf 12 Januarie was 169 mense gehospitaliseer, maar die getal het ná die 13de gedaal tot 35. Die president van Mosambiek, Armando Guebuza, het drie dae se nasionale rou aangekondig.

Ondersoek
---------

Vroeë verslae het voorgestel dat die bier vergiftig was met "krokodilgal", verkoop deur plaaslike praktisyns as "*nduru*". 'n Alternatiewe teorie, aangehaal in *Forbes*, was dat die aktiewe bestanddeel in sulke vergiftigings moontlik 'n glikosied, soos digitalis (*Digitalis purpurea) was*, wat die normale bron van digitalis is, het algemeen geword in die gebied na inleiding deur Europese setlaars; die grassoort wat in Afrika voorkom, *Ceratotheca triloba*, lyk soos die giftige plant, maar bevat nie digitalis nie.

Monsters van die bier, bloed en verdagte voorwerpe wat in die drom gevind is, is na die Nasionale Laboratorium vir analise gestuur. Die ondersoek na die oorsaak van vergiftiging het uiteindelik die teenwoordigheid van die bakterie *Burkholderia gladioli* gevind en twee toksiene wat daaruit geproduseer word, bonkrekiesesuur en toksoflavin, in beide die bier en die koringmeel wat gebruik is om dit te help brou, en tot die gevolgtrekking gekom dat dit verantwoordelik was vir die sterftes en siektes. Die ondersoekspan het vasgestel dat die vloedbeskadigde koringmeel wat begin vrot het, aan die brouery gebied is in die verkeerde oortuiging dat dit nog geskik was vir gebruik as voedsel, en nie vir brouery nie.
**Osei Kofi Tutu I** was een van die stigters van die Asjantiryk, met die hulp van sy hoofpriester, Okomfo Anokye. Die Asjanti was ’n sterk, oorloglustige en hoogs gedissiplineerde volk van Wes-Afrika. Osei Tutu het ’n verbond van Asjanti-state teen hulle oorheersers, die Denkyira, gelei en hulle verslaan. Deur diplomasie en oorlogvoering het hy daarna die leiers van ander Asjanti-stadstate oorreed om trou aan sy hoofstad, Kumasi, te sweer. 

Deur sy hele bewind is hy van raad voorsien deur Anokye, ’n geestelike wie se spirituele invloed op die volk gehelp het om die ryk te stig.

Asjantiryk
----------

Die Asjantiryk is amptelik in 1701 gestig en Osei Tutu is gekroon as *Asantehene* (koning van die Asjanti). Hy het op die troon gebly tot met sy dood in omstreeks 1717. Osei Tutu was die vierde heerser in die koninklike geskiedenis van die Asjanti nadat hy sy oom, Obiri Yeboa, opgevolg het. Die Asjanti het die grootste deel uitgemaak van die Akanvolk.

* "Osei Tutu (d. 1717)", Black History Pages.
* 
* "Osei Tutu", Encyclopædia Britannica.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: n99909528
* VIAF: 75654066
* WorldCat Identities: lccn-n99909528

 |
**Gwyllyn Samuel Newton** "**Glenn**" **Ford** (1 Mei 1916 - 30 Augustus 2006) was ’n Kanadese akteur.

Loopbaan
--------

Hy was die seun van ’n Kanadese spoorwegamptenaar. Toe hy agt jaar oud was, het sy gesin na Kalifornië verhuis. 

### Verhoog en rolprente

Op 19 het hy sy debuut op die verhoog gemaak. Sy eerste rolprentrol was vir 20th Century Fox, maar daarna het hy ’n kontrak geteken met Columbia, waarvoor hy in 18 jaar in sowat 50 prente gespeel het. Sy eerste groot rol was in *Heaven with a Barbed Wire Fence*.

Sy mees noemenswaardige rol was in 1946, saam met Rita Hayworth in Gilda. Verskeie flieks met Ford in was hierna egter minder suksesvol. Sy beste rolle was in die flieks van die Oostenrykse regisseur Fritz Lang: *The Big Heat* en *Human Wishes*. Nog groot en duur prente, hoewel nie almal kommersiële suksesse nie, was *Framed*, *Experiment in Terror* en *Four Horsemen of the Apocalypse*. 

Ford het nooit ’n Oscar gewen nie, en in die 1960's het sy ster stadigaan verdof. In 1978 het hy ’n byspelerrol gehad in *Superman* as Jonathan Kent, Clark se aangenome pa.

Van sy ander prente sluit in *Texas* (1941), *The Desperadoes* (1943), *The Man from Colorado* (1948), *Lust for Gold* (1949), *The Redhead and the Cowboy* (1951), *The Man from the Alamo* (1953), *The Violent Men* (1955), *Jubal (1956)*, *The Fastest Gun Alive* (1956), *3:10 to Yuma* (1957), *Cowboy* (1958), *The Sheepman* (1958), *Cimarrón* (1960), *A Time for Killing* (1967), *The Last Challenge* (1967), *Day of the Evil Gun* (1968) en *Heaven with a Gun* (1969).

### Televisie

In 1971 was Ford in die televisiereeks *Sam Cade*. Hy was ook te sien in verskeie prente wat vir TV gemaak is, soos *The Brotherhood of the Bell* (1970), *The Greatest Gift* (1974), *The Disappearance of Flight 412* (1974), *The 3,000 Mile Chase* (1977) en *The Sacketts* (1979). Sy laaste rol was in die drama *Final Verdict* (1991).
**Suberien** is 'n wasagtige stof wat in hoër plante voorkom, en 'n waterdigtingsfunksie het. Suberien is 'n belangrike bestanddeel van kurk, en is vernoem na die kurkeik, *Quercus suber*. Sy belangrikste funksie is om die beweging van water en opgeloste stowwe te keer. Dit is, net soos lignien, 'n onreëlmatige biopolimeer.

Anatomie en fisiologie
----------------------

Suberien is hoogs hidrofobies en effens "rubberagtig". In wortels word suberien in die radiale en transversale selwande van die endodermale selle gedeponeer. Hierdie struktuur, bekend as die Kaspariaanse band, verhoed dat water en voedingstowwe wat deur die wortel opgeneem word, deur die apoplast by die steel indring, maar eerder die endodermis via die simplast moet verbygaan. Dit maak dit vir die plant moontlik om die opgeloste stowwe wat verder opgeneem word, te selekteer. Dit vorm dus 'n belangrike skans teen skadelike opgeloste stowwe. Wortelbome gebruik byvoorbeeld suberien om hulle soutopname te beperk, aangesien hulle in kusgebiede groei.

Suberien kom in die felleem laag van die kurkhuid voor. Dit is die buitenste laag van die bas. Die selle in hierdie laag is dood, en is ryk aan suberien, wat hulle in staat stel om die verlies van water uit onderliggende weefsels te keer. Suberiene kan ook in verskeie ander plantstrukture gevind word. Hulle kom byvoorbeeld in die lentiselle op die stamme van baie plante voor, en die netstruktuur in die skil van 'n spanspek is uit gesuberiseerde selle saamgestel.

Struktuur en biosintese
-----------------------

Suberien bestaan uit twee domeine, 'n poliaromatiese en 'n polialifatiese domein. Die poliaromatiese domein is hoofsaaklik binne die primêre selwand geleë, en die polialifatiese tussen die primêre selwand en die selmembraan. Daar is waarskynlik kruisbindings tussen die twee domeine. Die presiese kwalitatiewe en kwantitatiewe samestelling van suberienmonomere verskil van spesie tot spesie. Sommige algemene alifatiese monomere sluit α-hidroksisure (hoofsaaklik 18-hidroksioktadek-9-enoësuur) in, asook α,ω-divalente sure (hoofsaaklik oktadek-9-een-1,18-dioësuur). Die monomere van die poliaromatiese domein is hidroksikaneelsure en afgeleides daarvaan, soos feruloïeltiramien.

Bykomend tot die aromatiese en alifatiese komponente, is daar berigte dat gliserol 'n beduidende komponent in sommige spesies is. Die gliserol het moontlik 'n funksie as 'n skakelelement tussen alifatiese monomere, en kan moontlik ook polialifatiese komponente tydens die konstruksie van suberienpolimeerstrukture aan poliaromatiese komponente bind. Die polimerisasie stap van aromatiese monomere sluit 'n peroxidasereaksie in.

Die biosintese van alifatiese monomere deel dieselfde stroomop reaksies met kutienbiosintese, en die biosintese van die aromatiese komponente deel stroomopreaksies met lignienbiosintese.

Flobafen kom ook in die poliaromatiese deel van die suberienmengsel voor.
**Amienwas**, wat ook na verwys kan word as **suurgasverwydering** en **suurgasversoeting**, verwys na 'n groep prosesse wat waterige oplossings van verskeie amiene gebruik om waterstofsulfied (H2S) en koolstofdioksied (CO2) vanuit gasse te verwyder. Dit is 'n algemene eenheidswerking in olieraffinaderye, petrochemiese aanlegte en aardgas verwerkingsaanlegte asook ander nywerhede.

Prosesse in olieraffinaderye of aardgas-verwerkingsaanlegte wat waterstofsulfied en/of merkaptane verwyder word algemeen na verwys as versoetingsprosesse, omdat hulle 'n produk lewer wat nie meer die suur, onwelriekende reuke van merkaptane en waterstofsulfied bevat nie.

Daar bestaan baie verskillende amiene wat gebruik word in gasbehandeling:

* Monoëtanolamien (MEA)
* Diëtanolamien (DEA)
* Metieldiëtanolamien (MDEA)
* Diïsopropielamien (DIPA)
* Aminoëtoksieëtanol (diglikolamien) (DGA)

Die mees gebruikte amiene in nywerheidsaanlegte is die alkanolamiene MEA, DEA en MDEA.

Amiene word ook in baie olieraffinaderye gebruik om suurgasse vanuit vloeibare koolwaterstowwe soos vloeibare petroleumgas (VPG) te verwyder.

Beskrywing van 'n tipiese amienwasaanleg
----------------------------------------

Prosesvloeidiagram van 'n tipiese amienwasproses wat in die nywerheid gebruik word
Gasse wat H2S of beide H2S en CO2 bevat word gewoonlik suur gasse genoem in die koolwaterstofverwerkingsnywerhede.

'n Tipiese amienwasbehandelingsproses (soos geïllustreer deur die vloeidiagram hier langsaan sluit 'n **absorbeerder** eenheid in en 'n **hergenerator** eenheid asook bykomstige toerusting. In die absorbeerder absorbeer die afwaartsvloeiende amienoplossing die H2S en CO2 vanuit die opwaartsvloeiende suur gas om 'n versoete gasstroom as produk te lewer en 'n amienstroom wat ryk is aan die geabsorbeerde gasse. Die *ryk* amienoplossing word dan na 'n hergenerator gestuur ('n stroper met 'n opkoker) om 'n herwonne of *arm* amienoplossing te lewer wat weer in die absorbeerder gebruik kan word. Die hergenerator se gestroopte oorhoofse gas bestaan dan uit gekonsentreerde H2S en CO2. In olieraffinaderye bestaan die stroopgas meestal uit H2S, wat hoofsaaklik afkomstig is vanuit die swawelverwyderingsproses (hidrogenering) uit ru-olie. Hierdie H2S-ryke gasstroom word dan gewoonlik na 'n Claus-proses gestuur om dit na elementêre swawel om te skakel. Die grootste hoeveelheid van die jaarlikse wêreldwye 64 miljoen ton swaelproduksie in 2005 was inderwaarheid die byproduk van koolwaterstofverwerkingsaanlegte. In sommige aanlegte sal verskeie amienabsorbeerder-eenhede 'n gemeenskaplike hergenerator deel.
Stefan Kuryłowicz: *Centrum Królewska*-kantoorgebou in Warskou
Stadion Miejski in Białystok
**Stefan Marian Kuryłowicz** (\* 26 Maart 1949 in Warskou; † 6 Junie 2011 in Asturië, Spanje) was een van die mees toonaangewende argitekte in post-kommunistiese Pole.

Kuryłowicz, wat as dosent by die Warskouse Universiteit van Tegnologie werksaam was, het veral bekendheid met sy moderne sakegeboue van staal en glas verwerf wat die stadshorison van Warskou ná dekades van monotone kommunistiese argitektuur ingrypend verander het. In die vroeë 21ste eeu het hy ook 'n aantal woonstelblokke ontwerp.

Kuryŀowicz het in 1972 sy graad in argitektuur aan die Warskouse Universiteit van Tegnologie behaal. In 1983 het hy sy eie ateljee gestig en in die 1990's en vroeë 21ste eeu een van Pole se invloedrykste argitekte geword. Hy was 'n lid van die Raad vir Argitektuur en Ontwikkeling wat advies aan die burgemeesteres van Warskou, Hanna Gronkiewicz-Waltz, gelewer het.

Kuryłowicz is op 6 Junie 2011 saam met drie ander Poolse burgers in 'n vliegtuigongeluk in Asturië dood. Hy is oorleef deur sy vrou en twee seuns.
Alf en Yngvi vermoor mekaar.
**Yngvi** (of **Ingjald**) en **Alf** was in die Noorse mitologie twee legendariese konings van Swede se Huis van Yngling wat saam regeer het. Volgens sommige bronne was hulle broers en volgens ander was hulle net naby familie. Hulle het mekaar vermoor.

Geskiedenis
-----------

Volgens *Ynglingatal*, *Historia Norvegiæ* en die *Ynglinga saga* was Yngvi en Alf die seuns van Alarik.

Volgens Snorri Sturluson was Yngvi 'n suksesvolle koning, 'n groot vegter wat al sy gevegte gewen het, 'n meester op baie gebiede, vrygewig, gelukkig en sosiaal. Hy was beide gelief en beroemd. Alf was onsosiaal en nors, en het tuis gebly in plaas daarvan om ander lande aan te val. Sy moeder was Dageid, die dogter van 'n koning. Alf was getroud met Bera, wat gelukkig, wakker en gelief was.

Eendag in die herfs het Yngvi na Uppsala teruggekeer ná 'n baie suksesvolle Wiking-ekspedisie wat hom beroemd gemaak het. Hy het tot laat snags gedrink, nes Bera, en hulle het daarvan gehou om te gesels. Alf het egter vroeg gaan slaap en het haar begin beveel om ook vroeg bed toe te gaan sodat sy hom nie wakker maak nie. Dan het Bera gesê Yngvi was veel beter vir 'n vrou, en dit het op Alf se senuwees begin werk.

Een aand het Alf vir Yngvi en Bera sien gesels. Hy het 'n swaard van onder sy mantel uitgehaal en Yngvi daarmee gekap. Die gewonde Yngvi het sy dolk uitgehaal en Alf doodgemaak voordat hy self gesterf het. Hulle is deur Alf se seun Hugleik opgevolg.

*Gesta Danorum*
---------------

In *Gesta Danorum* was Alf (Alverus) die vader van Yngve (Ing) en Ingjald (Ingild). Ingjald was op sy beurt die vader van Sigurd Ring en die oupa van Ragnar Lodbrok.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Voorganger**← Alarik en Erik** | **Legendariese Sweedse konings** | Opvolger**Hugleik →** |
**Amichand Rajbansi** (14 Januarie 1942 – 29 Desember 2011) was 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy is die voormalige Hoofminister van die Huis van Verteenwoordigers, wat die parlementêre kamer vir die Suid-Afrikaanse Indiërbevolking was. Hy was ook die leier van die Minority Front gewees.

Amichand Rajbansi, met die bynaam die *Bengaalse tier*, is gebore in Clairwood, Durban op 14 Januarie 1942. Hy voltooi sy skoolloopbaan aan die Clairwood Sekondêre skool en gradueer aan die destydse Indiër Universiteitkollege met geskiedenis en sielkunde as hoofvakke.

Na 'n loopbaan as 'n sportadministrateur, professionele sokkerafrigter, gemeenskapsleier, en in diens van plaaslike regeringstrukture word Rajbansi in 1974 tot die Indiërraad verkies. In 1976 bedank hy uit die Indiërraad in protes teen die inter-kabinetraad tussen die Indiërraad en die kabinet van Eerste Minister John Vorster. In 1981 stig hy die *National Peoples Party* (NPP) en word verkies tot die leier van dié party. Die NPP het aan die verkiesings vir die Suid-Afrikaanse Indiërraad deelgeneem en beheer oor die liggaam bekom.

In 1984, na die konstitusionele hervormings deur Eerste Minister P.W. Botha het die NPP deelgeneem aan verkiesings vir die Huis van Verteenwoordigers, die Indiërbevolking se parlementêre kamer. Die NNP het die meerderheid setels in die Huis van Verteenwoordigers gewen. As gevolg hiervan word Rajbansi 'n lid van die Suid-Afrikaanse kabinet en voorsitter van die Ministersraad vir Indiërsake. Ná die oorgang in Suid-Afrika na 'n volle inklusiewe demokrasie in 1994, is die NPP ontbind en vervang met die Minority Front, 'n party wat gedurende die verkiesing in 2009 genoegsame steun in veral die Suid-Afrikaanse Indiërgemeenskap ontvang het vir een setel in die parlement.

Na die 2004 verkiesings het Rajbansi 'n alliansie met die African National Congress (ANC) gevorm en is hy as lid van die uitvoerende raad vir sport en ontspanning van die KwaZulu-Natal Provinsie aangestel. In Januarie 2009 het die *Indian International Friendship Society* in New Delhi aan Rajbansi 'n *Lifetime Achievement Award* toegeken, die eerste ontvanger van dié toekenning in Afrika.

Hy is op Donderdag, 29 Desember 2011 om 10:10 aan natuurlike oorsake oorlede, nadat hy in Oktober in Durban se Umhlanga-hospitaal met brongitis opgeneem is.