recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Rhett Butler*** is die manlike hoofkarakter in die roman *Gone With the Wind*. Hy word veral onthou vir sy woorde aan Scarlett O’Hara: "*Frankly, my dear, I don't give a damn!*"

Rhett Butler en Bonnie Blue Butler in *Gone With the Wind*.
Die roman is in 1936 deur Margaret Mitchell gepubliseer. In die gelyknamige rolprent uit 1939 is die rol deur Clark Gable vertolk.

Rhett is 'n lid van die boonste samelewing van Charleston in Suid-Carolina, maar hy leef sy lewe soos hy wil, sonder om oor die sosiale norme van sy tyd te dink. Dit lei hom tot talle dwaashede (hy is 'n speler, drinker en rokjagter). Selfs sy familie hou hom op 'n afstand oor sy skandalige gedrag. Rhett ontmoet Scarlett O'Hara, die protagonis van die roman, tydens 'n partytjie. Hy was oud genoeg om haar pa te wees. Hy hou dadelik van haar toe hy sien hoe sy die here wat om haar drentel met selfvertroue afweer, maar hy hoor per ongeluk hoe sy 'n passievolle liefdesverklaring aan Ashley Wilkes maak. Rhett en Scarlett trou later, nadat sy die tweede keer 'n weduwee word (na haar huwelike met Charles Hamilton en Frank Kennedy). Hul getroude lewe sou egter deur Ashley Wilkes se skaduwee beïnvloed word, die man waarop Scarlett eintlik verlief was.

Rhett is al met James Bond vergelyk. Beide karakters het 'n analitiese sin, kan vroue om hul pinkies draai en weet hoe om agter vyandige linies te beweeg. Baie van 007 se sêgoed kan na Rhett se gesprekke met Scarlett teruggevoer word.
| **Shkval** |
| --- |
| *Shkval* torpedo |
| **Naam**: | Shkval |
| **Herkoms**: | Russiese FederasieRusland |
| **Tipe**: | Torpedo |
| **Lengte**: | 8,2m |
| **Omtrek**: | 533mm |
| **Gewig**: | 2,700kg |
| **Plofkop**: | 210kg springstof |
| **Snelheid**: | ongeveer 400 km/h met 'n topsnelheid van tot 530 km/h |
| **Lanseersnelheid**: | ongeveer 100 km/h |
| **Trefafstand**: | ongeveer 7 km |

Die **Shkval** (Russies: шквал - *wolkbreuk* ) is 'n produkreeks torpedo’s ontwikkel in die 1960's in opdrag van die Sowjetunie se vloot. Dit is die vinnigste torpedo ter wêreld.

Vroegste ontwikkeling
---------------------

Die prototipe-ontwikkeling van die torpedo het in die laat 1960's begin, onder leiding van die Oekraïnse ingenieur Mikhail Merkulov, aan die Instituut vir Hidrodinamika NII-24 te Kiev. Na 'n samesmelting in 1969 met ontwerpburo GSKB-47 - wat gespesialiseer het in vliegtuigbomme - het die ingenieurs eindelik aan die einde van die 1970's 'n eerste werkende prototipe van die Shkval aan die partyleierskap bekendgestel.

Tegniese moontlikhede
---------------------

Die torpedo word gelanseer uit 'n 533 mm torpedobuis (soos op 'n Akula duikboot) met 'n lanseersnelheid van ongeveer 100 km/h. Kort hierna begin die reaksiemotor, om die torpedo op 'n gemiddelde snelheid van ongeveer 400 km/h te bring. Dié torpedo kan onderwater 'n topsnelheid van tot 530 km/h haal.

Die snelheid is moontlik deur die toepassing van 'n tegniek bekend as superkavitasie. Terwyl die torpedo beweeg vorm 'n groot lugborrel om sy neus wat die torpedo heeltemaal omsluit. Op die manier is daar nie direkte wrywing of waterkontak nie. Tegnies gesien beweeg die torpedo dan deur die water soos 'n onderwater vuurpyl.

Die Shkval is geskik om duikbote, skepe of selfs ander torpedos te vernietig. 'n Groot tekortkoming was dat die eerste modelle ongestuur was, maar die Shkval 2 het wel 'n geleidingstelsel. Die torpedo se koers kan onderweg ingrypend gewysig word.

Modelle
-------

Daar is minstens drie modelle:

* VA-111 Shkval, die eerste, oorpronklike, ongeleide variant.
* Shkval 2, de huidige geleide variant.
* 'n "lite"-model bedoel vir die uitvoermark.

Die Shkval word vervaardig met 'n konvensionele plofkop maar 'n kernplofkop kan ook aangebring word.

Verspreiding
------------

Onder president Poetin was die oorspronklike model van die wapen, die model VA-111, uitsluitlik aan die vyande van Amerika verkoop: Iran, Noord-Korea en Sirië. China beskik ook oor 'n veertigtal van die torpedos. Iran beweer dat hulle ten tye van toetse goeie resultate met die Shkval gehad het.

Die Verenigde State en Duitsland het hul eie superkavitasieprojek van stapel gestuur. Duitsland het in 2004 vir die eerste keer 'n superkavitasietorpedo geproduseer, onder die kodenaam *Barracuda*.

Kanada het selfs geprobeer om die Shkval 2 aan te skaf.

Operasionele gebruik
--------------------

Geen Shkval is nog ooit operasioneel gebruik nie. Dit is waarskynlik dat die Russiese duikboot, die Koersk, gekelder is omdat daar 'n tegniese fout was toe 'n Shkval gelanseer is.
Die **amplitude** van 'n veranderlike is die meting van die verandering oor 'n sekere tydperk of tussenpose. Daar is verskillende tipes amplitudes - waarvan almal funksies is van die ekstreme waardes van die veranderlike - waarvan 'n paar hier onder verduidelik word.

Verskillende Amplitudes
-----------------------

**Let Wel: Die voorbeeld is 'n sinusied maar amplitude meting is nie beperk tot sinusiede nie**

'n Sinusiede-kurwe  
1 = Piek amplitude ({\displaystyle A}),  
2 = Piek-tot-piek amplitude ({\displaystyle A}),  
3 = Wortel van gemiddelde kwadraat amplitude ({\displaystyle A/{\sqrt {2}}}),  
4 = Periode (nie 'n amplitude nie)
### 1 - Piek Amplitude

Piek amplitude is die meting van die nul tot by die piek (hoogste waarde) of van die nul tot by die trog (laagste waarde, kan negatief wees). Wanneer daar verwys word bloot net na "amplitude" word gewoonlik na piek amplitude verwys.

### 2 - Piek-tot-piek

Piek-tot-piek amplitude is die verskil tussen piek (hoogste amplitude waarde) en trog (laagste amplitude waarde, dit kan negatief wees).

### 3 - Wortel Van Gemiddelde Kwadraat Amplitude

Wortel van gemiddelde kwadraat amplitude (WGK) word veral gebruik in elektriese ingenieurswese. Dit kan wiskundig as volg voorgestel word:
{\displaystyle A/{\sqrt {2}}}
Vir komplekse golfvorms, veral nie-herhalende seine soos geraas, word WGK amplitude gewoonlik gebruik omdat dit ondubbelsinnig is en fisiese betekenis het.

### Semi-amplitude (nie op skets nie)

Die semi-amplitude is die helfte van die piek-tot-piek amplitude en word veral in sterrekunde gebruik vir die meting van wentelbaan amplitudes. In die geval van die voorbeeld (Sien skets) is die semi-amplitude gelyk aan die piek amplitude maar dit is egter nie altyd die geval nie.
**Allen Leech** (\* 18 Mei 1981), in sy vroeë loopbaan bekend as Alan Leech, is 'n Ierse verhoog-, rolprent- en televisie-akteur.

Leech is 'n boorling van Killiney, graafskap Dublin en het sy debuut in 1998 met 'n klein rol in *A Streetcar Named Desire* gemaak. In *Cowboys & Angels* het hy sy eerste groot rol as *Vincent Cusack* vertolk en het in 2004 as *Mo Chara* in *Man About Dog* 'n *Irish Film & Television Awards*-nominasie ingepalm.

As *Marcus Agrippa* in *HBO* se historiese drama *Rome* het Allen Leech internasionale bekendheid verwerf, maar hy staan tans veral bekend vir sy rol as chauffeur *Tom Branson* in *ITV* se kostuumdrama *Downton Abbey*.

Vroeë lewe en opvoeding
-----------------------

Allen Leech is uit die huwelik van David Leech, 'n hoof uitvoerende beampte van 'n rekenaarstelsel-maatskappy, en Kay Leech, 'n huisvrou, gebore. Hy is die derde van vier kinders en het 'n ouer broer, Greg, 'n ouer suster, Ali, en 'n jonger broer, Simon. Sy ouers het baie aandag aan hul gesinslewe gewy.
As kind was Allen oorgewig en dikwels deur sy skoolmaats afgeknou. Hy was gevolglik eerder na binne gekeer en sku vir ander mense.

In die ouderdom van elf is sy belangstelling vir toneelkuns gewek toe hy die rol van die "lafhartige leeu" in 'n skoolproduksie van *Die Towenaar van Oz* gekry het. Vervolgens het dramakuns naas die gesinslewe sentraal gestaan in sy tienerjare. In 1998 het hy 'n klein rol in die *Gate Theatre* se opvoering van *A Streetcar Named Desire* vertolk, en alhoewel 'n argitekteloopbaan vir sy ouers 'n beter beroepskeuse sou gewees het, het Allen gekies om 'n loopbaan as professionele akteur te volg. Sy ouers het ingestem, onder die voorwaarde dat hy 'n akademiese graad moes verwerf waarop hy sou kon steun. 

Allen het 'n B.A. en 'n meestersgraad in Drama- en Toneelstudies aan die Trinity-kollege te Dublin verwerf. Hy het sy eerste groot rolle in *Cowboys & Angels* en *Man About Dog* vertolk toe hy nog met sy studies besig was. Oudisies en akteurskuns het min tyd gelaat vir sy akademiese werk.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNF: cb150326269 (data)
* GND: 1061685535
* IMDb: nm1395602
* ISNI: 0000 0003 8171 1199
* LCCN: no2010024139
* VIAF: 262434534
* WorldCat Identities: lccn-no2010024139

 |
Die ingangsaal
'n Rare tegniese juweel van onskatbare waarde - Kinloch Castle se elektriese *orchestrion*, die Edwardiaanse ekwivalent van 'n hoëtroustel. Die draaiorrel-gebaseerde toestel is in staat om 'n orkes met 40 musici te simuleer - of marsliedere, polka's, uittreksels uit gewilde operatonele en die treffers van sy tyd. Net agt orchestrions is, sover bekend - en hierdie een werk steeds. Amerikaanse en ander besoekers mag na 'n wonderlike opvoering van *The Liberty Bell March* luister
Orchestrions was die *Bang and Olufsen*-luukse hoëtroustelle van hul tyd. Die orchestrion in Kinloch Castle is oorspronklik deur die onderneming *Imhof und Mukle* in die Swartwoudstad Vöhrenbach in Duitsland vir koningin Victoria vervaardig. Sy is orlede voordat dit afgelewer kon word
Die orchestrion se staanplek onder die trap. Sommige van die orrelpype is gemodifiseer om in te pas
**Kinloch Castle** (Skots-Gaelies: ***Caisteal Cheann Locha***) is 'n laat-Victoriaanse kasteelagtige herehuis wat tussen 1897 en 1900 teen 'n koste van £250 000 - £15 miljoen volgens die huidige waarde van die Britse pond - op die eiland Rùm, een van die sogenaamde *Small Isles* langs die kus van Skotland, opgerig is. Die kasteel het as privaat woning en somerkasteel vir Sir George Bullough, 1ste Baronet gedien, 'n tekstielmagnaat uit Lancashire wie se vader Rùm as somerverblyfplek en jaggrond gekoop het.

Wat sy gerieflikhede betref, was Kinloch Castle sy tyd vooruit. Dit was die eerste privaat woning in Skotland wat van 'n interne telefoonstelsel voorsien is en daarnaas oor 'n sentrale verwarming, lugreëling en sy eie kragopwekker beskik het.

Alhoewel Kinloch Castle in sy huidige toestand steeds as een van die bes bewaarde Edwardiaanse hoërklaswonings beskou word, bly sy toekoms onseker omrede omvattende restourasiewerk benodig word. Kasteel en eiland is tans in besit van *Scottish Natural Heritage* wat 'n deel van Kinloch Castle tot 2015 as toeristeherberg bedryf het. Besigtigingstoere deur die kasteel se hoofvertrekke word steeds aangebied.

In 1996 is die *Kinloch Castle Friends Association* gestig om die toekoms van Kinloch Castle op die lang termyn te verseker.
**Liezl de Kock** is ’n aktrise en skrywer van fisieke teaterstukke, waarvan "*Piet se optelgoed*" die bekendste is.

Lewe en werk
------------

Liezl de Kock studeer vanaf 2001 aan die Filmskool Afda, waar sy in 2005 ’n B.A.-graad in verhoog- en rolprentkuns en skryf ontvang. Vanaf Mei 2006 tot Desember 2011 is sy verbonde aan die onafhanklike teatergroep FTH:K, wat spesialiseer in visuele en fisieke teater wat taalgrense oorskry en veral van mimiek, kostuums en teater-rekwisiete gebruik maak om die boodskap aan die gehoor te kommunikeer.  Vanaf Januarie 2012 tot Desember 2012 is sy verbonde aan die Oos-Kaapse teatergroep Ubom! Daarna deurloop sy vanaf Januarie 2013 ’n meestersgraadkursus in Drama aan Rhodes Universiteit in Grahamstad. Sy behaal in 2014 die M.A.-graad met lof met ’n prakties gedrewe navorsingsverslag onder die titel "*Piet se optelgoed*".  As akteur tree sy in verskeie produksies op. In 2005 wen sy ’n beste aktrise-toekenning vir haar rol in die rolprent "*Hollywood in my huis*", in 2008 kry sy ’n Arts and Culture-toekenning vir "*Gumbo 2008*", terwyl haar spel in die fisieke teaterstuk "*Pictures of you*" aan haar ’n Ovation-toekenning en twee Fleur du Cap-toekennings besorg. Sy word ook genomineer vir beste aktrise vir haar rol in Rob Murray se "*Womb tide*". In 2010 word sy in die *Sunday Times* vermeld as een van die beste aktrises in Suid-Afrika. Sy bly in Lady Grey in die Oos-Kaap.

Skryfwerk
---------

"*Piet se optelgoed*" is ’n fisieke teaterstuk met ’n Afrikaanse titel, maar dit bevat nie gesproke taal nie. Piet woon aan die rand van die stad. Hy is ’n mite en ’n gruwelstorie wat aan ongehoorsame kinders vertel word. Die stuk verken die magteloosheid van vroue en is ’n donker nagmerrie met onverwagse humor, maar ook hartverskeurende kwesbaarheid en menslikheid. "*Piet se optelgoed*" word in 2014 by die Nasionale Kunstefees op Grahamstad opgevoer, waar dit ’n silwer-Standard Bank Ovation-prys in die kategorie vir fisieke teater ontvang het. Dit word ook gekies om in 2015 na die Amsterdam Randfees te gaan.

Bronnelys
---------

### Tydskrifte en koerante

* Anoniem "‘Nagmerrie’ sonder taal" "Beeld" 13 Augustus 2015

### Internet

* Conspiracy of clowns:
* LinkedIn:
Die **Jonker-diamant** is een van die besonder groot diamante wat nog ooit gevind is.

Hierdie diamant is op 17 Januarie 1934 op die Byenespoort-spoedelwery op die plaas Elandsfontein ontdek. Dit is 4,8 km suid van die Premiermyn en 40 km oos van Pretoria. Dit is gevind deur die 20-jarige seun van die delwer Johannes Jacobus (Koos) Jonker nadat Koos al vir 18 jaar in die streek geprospekteer het.

Dit was ‘n wit steen van 726 karaat, 36,5 mm lank, 38 mm hoog en 25 mm breed. Op daardie tydstip was hierdie diamant, omtrent so groot as ‘n hoendereier, op drie na die grootste diamant wat nog ooit gevind is.

Op 18 Januarie 1934 is die steen vir £70 000 aan Ernest Oppenheimer verkoop. Kort daarna is dit vir £150 000 verkoop aan die diamanthandelaar Harry Winston (1896-1978) van New York. Hy het die steen in 13 dele laat kloof, waarvan die grootste afsnit, bekend as Jonker I, 142,90 karaat weeg. In 1977 is die Jonker I vir $2 259 000 verkoop aan ‘n onbekende persoon wat waarskynlik in Hongkong woon.

Bibliografie
------------

* famousdiamonds.tripod.com
**Pous Johannes XX** het nooit bestaan nie. Die verwarring met die telling van pouse met die naam Johannes het daartoe gelei dat die twintigste Johannes, gebore Petrus Hispanus, besluit het om die aanduiding XX oor te slaan en as Pous Johannes XXI bekend te staan.

Oorsprong
---------

Die verwarring het begin as 'n fout in die oordrag van data in die Liber Pontificalis oor die pontifikaat van Pous Johannes XIV. Oorspronklik het die inskrywing verwys na sy pontifikaat ("VIII mens." agt maande) en verder na sy gevangenskap deur die Teenpous Bonifatius VII, ("per IV menses" vier maande lank). In die 11de eeu is dit verkeerdelik vertolk as sou dit verwys na twee verskillende pouse, beide met die naam Johannes nl.

* Iohannes m. VIII (Johannes, agt maande)
* Iohannes m. IV (Johannes, vier maande)

Om die twee Johannesse van mekaar te onderskei, word die tweede Johannes toe as "Iohannes XIV bis" (Johannes XIV die tweede) aangedui. Die volgende Johannes pouse Pous Johannes XV tot Pous Johannes XIX het die "Johannes XIV bis" skynbaar geïgnoreer, maar Petrus Hispanus het besluit om die fout reg te maak en homself Pous Johannes XXI te noem.

Gevolge
-------

Later het mense die diskontinuiteit aangegryp deur aan te voer dat die Kerk met opset die deurmekaar spul geduld het om die bestaan van 'n ander pous Johannes nl. Pousin Johanna te verbloem. Daar is egter fout met die kronologie van die legende van Pousin Johanna (wat in die 13de eeu ontstaan het) in dat sy as opvolger van Pous Leo IV († 855) aangegee word, terwyl Johannes XIV bis as opvolger van Pous Johannes XIV in die 10de eeu pous moes gewees het en Johannes XX iewers tussen die dood van Pous Johannes XIX in 1034 en die verkiesing van Pous Johannes XXI in 1276 moes ingepas het.

In 'n komiese boek "Jurgen" deur James Branch Caball, ontdek die hoofkarakter die feit dat Pous Johannes XX nooit bestaan het nie en gebruik dit om in die hemel te kom deur voor te gee dat hy Johannes XX is en daar niemand is om hom te weerspreek nie.

Nota
----

Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse wikipedia by en:Pope John XX.
"**Liewe maan**" is die Afrikaanse weergawe van die Duitse volksliedjie "**Guter Mond, du gehst so stille**". Dit is ’n anonieme liefdesliedjie uit omstreeks 1800. Die sanger sing oor sy verlange na ’n geliefde na wie hy nie kan gaan nie omdat hy reeds "gebonde" is.

Die eerste vers van die Afrikaanse weergawe is deur Benedictus Kok geskryf en die tweede deur Helen Malan.

Woorde
------

> 
> Liewe maan, jy seil so langsaam deur die awendwolke heen.  
> 
> Jy's so kalm en ook so rustig; kon ek daardie rus maar leen.  
> 
> Treurig staar ek in die verte na jou stille eensaam baan.  
> 
> O, hoe wreed is tog die noodlot – nooit sal ek na jou kan gaan.  
> 
>   
> 
> Liewe maan, ek wil my smarte aan jou luist'rend oorvertel,  
> 
> wie dit is wat steeds my hart met 'n teer herinn'ring kwel.  
> 
> My geheim is by jou veilig; sien dus maar my trane aan.  
> 
> My verlange is my heilig, maar ek weet jy sal verstaan.
> 
> 
>

Melodie
-------

<<
  \new Voice \relative c'' {
    \autoBeamOff
    \language "deutsch"
    \tempo 4 = 80 \set Score.tempoHideNote = ##t
    \key f \major
    \partial 4
    \repeat unfold 2 {
      c8. b16 a4 a a8 [ b ] c [ d ]
      c8. [ b16 ] g4 r
      c8. b16 a4 a g8 [ f ] g [ a ] f2 r4
    }
    g8. a16 b4 g r
    a8. b16 c4 a r
    a8 c d4. c8 d [ c ] b [ a ] f4 ( g ) r
    c8. b16 a4 a a8 [ b ] c [ d ] c8. [ b16 ] g4 r
    c8. b16 a4 a g8 [ f ] g [ a ] f2 r4
    \bar "|."
  }
  \addlyrics {
    Gu -- ter Mond, du gehst so stil -- le
    in den A -- bend -- wol -- ken hin,
    bist so ru -- hig, und ich füh -- le,
    dass ich o -- hne Ru -- he bin.
    Trau -- rig fol -- gen mei -- ne Bli -- cke
    dei -- ner stil -- len hei -- tern Bahn.
    O wie hart ist mein Ge -- schi -- cke,
    dass ich dir nicht fol -- gen kann!
  }
>>
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
Dood as onderwerp: *Fading away* (1858) deur Henry Peach Robinson (1830-1901)
**Pictorialisme** was 'n stylrigting in die laat 19de eeuse en vroeë 20ste eeuse kunsfotografie. Die doelwit van pictorialistiese fotograwe was nie om 'n foto van 'n onderwerp te neem soos dit vir 'n klein oomblik in die realiteit gelyk het nie, maar eerder om 'n simboliese afbeelding van gemoedstoestande of grondleggende waardes te skep.

As internasionale kunsstroming was pictorialisme 'n poging om fotografie as 'n kunsvorm te vestig wat gelykstaan aan ander visuele kunste. Ná drie dekades van vurige debatte onder fotograwe, skilders en kunskritici het fotografie uiteindelik erkenning gekry as selfstandige kunsvorm en het belangrike kunsmusea begin om fotokuns te vertoon.

As estetiese beweging was pictorialisme 'n poging om fotografie as kuns van sy objektiewe en meganiese noukeurigheid te bevry en dieselfde soort subjektiwiteit na te streef wat eie is aan skildery - met sagte en vae omlynings. Pictorialisme het saam met die simbolisme ontwikkel, en dit was juis die verwerping van die moderne wêreld wat albei stylrigtings gemeen gehad het. Die onderwerpe van pictorialistiese fotograwe was nostalgies van aard of het buite tyd gestaan. Met hul foto's het hulle historiese gebeurtenisse, mites, godsdienstige onderwerpe, landskapstonele of naakstudies uitgebeeld.

Maar terwyl die pictorialisme met sy tematiek en estetiek na die verlede teruggeblik het, was die fotografiese tegnieke, wat hy ontwikkel het, nogal gewaagd - versagte fokussering, spesiale objektieflense, en die grafiese bewerking van fotos. Aan impressionistiese skilderkuns het pictorialiste die besondere styl ontleen waarmee die atmosfeer en lig van 'n toneel vasgevang is.

Leidende pictorialistiese fotograwe sluit Robert Demachy, Alvin Langdon Coburn, Frank Eugene, Edward Steichen en Alfred Stieglitz in. Pictorialisme het sy bloeityd tussen die laat 19de eeu en die Eerste Wêreldoorlog beleef - met uitsondering van Japan waar die styl nog tot omstreeks 1925 rigtingwysend was. Pictorialistiese foto's is egter nog tot in die laat 1950's deur kunsfotograwe afgeneem.
| **Città di Pienza**
 |
| --- |
|  |
|  **Land** |  Italië |
|  **Gewes** |  Toskane |
|  **Provinsie** | Siena (SI) |
|  **Koördinate** | 43°04′43″N 11°40′44″O﻿ / ﻿43.07861°N 11.67889°O﻿ / 43.07861; 11.67889Koördinate: 43°04′43″N 11°40′44″O﻿ / ﻿43.07861°N 11.67889°O﻿ / 43.07861; 11.67889 |
|  **Stigting** | Omstreeks 9de eeu |
|  **Oppervlakte:** |   |
|  - Totaal | 122,96 vk km |
|  **Hoogte bo seevlak** | 491 m |
|
|
|  **Bevolking:** |   |
|  - Totaal (31 Maart 2018) | 2 076 |
|  - Bevolkingsdigtheid | 16,9/vk km |
|  **Tydsone** | UTC +1 (MET) |
|
|  **Burgemeester** | Fabrizio Fè |
|  **Amptelike Webwerf** | *comune.pienza.siena.it* |
|

**Pienza** is 'n klein nedersetting en munisipaliteit in die Italiaanse provinsie Siena, geleë in die Toskaanse Val d'Orcia tussen Montepulciano en Montalcino, met 'n bevolking van 2 076 (soos op 31 Maart 2018). Pienza (oorspronklik Corsignano genoem) is die geboortedorp van pous Pius II (met burgerlike naam Enea Silvio Piccolomini). Kort ná die begin van sy pontifikaat in 1458 het Pius II die opdrag gegee om Corsignano volgens die utopies-humanistiese gedagtes van Renaissance-stadsbeplanning tot 'n ideale stad uit te bou. 

*Pecorino di Pienza*
Die planne vir die nuwe stad is ontwerp deur Bernardo Rossellino (ook bekend as Bernardo di Matteo, 1409–1462), een van die skoliere van die befaamde argitek Leon Battista Alberti. Na sowat vier jaar van boubedrywighede is die nuwe stad na pous Pius II vernoem. Met die rasionale verdeling van sy geboue, die geometriese perspektiewe van sy pleine en paleise (*palazzi*) en die noukeurig beplande sentrale plein Piazza Pio II is Pienza vandag steeds 'n uitstekende en goed bewaarde voorbeeld van ideale Renaissance-stadsbeplanning. Die stad het sedert 1996 die status van Unesco-wêrelderfenis. Hierdie status is in 2004 uitgebrei om die hele Val d'Orcia in te sluit wat as 'n goed bestuurde Renaissance-landboustreek geklassifiseer word.

Pienza staan naas sy boukuns internasionaal bekend as die hoofstad van skaapkaasmakery. Die vernaamste skaapkaassoort is *Pecorino toscano*, 'n halfharde Pecorino-kaas wat sy geurige smaak aan die plaaslike gras en kruie te danke het. Die oorspronge van Pecorinokaas strek terug tot in die antieke tyd - kaas was 'n stapelvoedsel vir Etruskers en Romeine.
Pienk Piet, die gedenkteken ter nagedagtenis van prof. John du Plessis.
Prof. John du Plessis omstreeks 1924.
**Pienk Piet** is die naam van die standbeeld op Stellenbosch van prof. John du Plessis wat na klagtes van leerdwaling uit sy pos by die Kweekskool ontslaan is. Prof Louis Jonker, NG dosent in Ou Testament by Stellenbosch, het 'n leidende rol gespeel om die standbeeld van Du Plessis voor die Kweeksool te kry. 

Die beeld van ligroos marmer toon 'n lewensgroot **Johannes du Plessis** in 'n toga met 'n oop Bybel in die hand. Op 'n granietmuur agter die beeld staan die Du Plessis-spreuk "God verdedig die reg". Florenci Cuairan, 'n Spaanse beeldhouer, het dit op versoek van Du Plessis se vriende gemaak. Die versoek van die vriende dat die beeld in die tuin van die Kweekskool mag staan, is aanvanklik geweier. Sedert die oprigting daarvan in 1944 is die beeld verskeie male van standplaas verskuif en is dit ook dikwels gevandaliseer. Op 19 Junie 2006 is Pienk Piet van die agtertuin van die Sasol Kunsmuseum tog na meer as sestig jaar verskuif na die voortuin van die Kweekskool. Finansiering vir hierdie waarskynlik laaste skuif is o.a. verskaf deur Het Jan Marais Nationale Fonds.

Johannes du Plessis was by uitstek die NG teoloog wat die historiese kritiek vanuit Duitsland en Nederland in die NG Kerk ingedra het. Hy het as rolmodel gedien vir onder meer Prof Ferdinand Deist en prof Louis Jonker. Tog moet erken word, dat Du Plessis se verwerping van die Genesis verhale en sy keuse vir Darwin se evolusie teorie, problematies blyk te wees gegewe sulke uitsprake deur Du Plessis: "The white and black races both have their own volks ideals, which have roots in their different pasts. There is within each volk an inborn tendency to maintain the type to which it belongs and to protect itself against deterioration. It was perhaps the right instinct that possessed the Voortrekkers to countenance no mixing of the blood with the natives. With that they not only kept their race pure, but also carried away the respect of the natives"
Die **swartborsslangarend** (*Circaetus pectoralis*) is 'n groot roofvoël van Afrika in die *Accipitridae* (arend)-familie. Dit lyk soos ander slangarende en dit was eers gemeen dat dit dieselfde spesie is as die **korttoonslangarend** (*Circaetus gallicus*) en **Beaudouin se slangarend**.

Identifikasie
-------------

Die belangrikste identifikasie karakter van hierdie voël is sy donker bruin kop en bors, wat dit sy naam gee. In vlug vertoon die kop donker in teenstelling met die buik en onderkant van die vlerke, wat wit is afgesien van donker strepe op die vlugvere en stert. Die rugkant is donkerbruin en die oë is geel.

Die wyfie lyk dieselfde, maar is groter as die mannetjie, en die jongeling is rooibruin.

Roepklank
---------

Die roep is 'n gefluit *kwo-kwo-kwo-kweeoo*.

Verspreiding
------------

Hierdie spesie kan in die hele Suider-Afrika gevind word van Ethiopië en Soedan in die noorde tot in Suid-Afrika in die suide en Angola in die suidweste. As gevolg van sy wye verspreiding word hierdie spesie nie bedreig nie.

Habitat
-------

Dit bewoon verskillende habitat, mits dit oop terrein vind om in te jag en wat voldoende kos voorsien, asook bome om in nes te maak. Dit sluit in halfdroë of selfs woestyngebiede.

Soos sy naam aandui, voed hierdie voël meestal op slange, maar gereelde prooi sluit ook akkedisse, klein soogdiere en paddas in.

Voortplanting
-------------

Die wyfie lê slegs een eier per paring, wat geïnkubeer word vir 50 dae. Die volgroeide kuiken verlaat die nes na 3 maande.

Ander name
----------

* Engels: *Black-breasted Snake-Eagle* of *Black-chested Snake Eagle*
* Wetenskaplike naam: *Circaetus pectoralis*

Sien ook
--------

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name

Bronne
------

* Ian Sinclair, Phil Hockey en Warwick Tarboton, *Sasol Voëls van Suider-Afrika* Struik Nature. Vierde Uitgawe 2011. ISBN 978-1-77007-926-7
* Brown, Leslie en Dean Amadon (1968).*Eagles, Hawks and Falcons of the World* vol.1, McGraw-Hill Book Company, New York.

|  |  |
| --- | --- |
| Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. | 

Klik vir info oor hierdie sjabloon.
 |
Die **Grootriethaan** (*Rallus caerulescens*) is 'n voël en deel van die Rallidae familie.

Die voël se broeihabitat is moerasse en rietvleie in die oostelike- en suidelike-dele van Afrika vanaf Ethiopië tot by Suid-Afrika. Die voëls is hoofsaaklik permanente inwoners maar 'n seisonale migrasie, in reaksie op die beskikbaarheid van vleilande, is al aangemeld.

Volwasse Grootriethane is 28–30 cm lank en het hoofsaaklik 'n bruin rugkant en blougrys borskant, met 'n swart-en-wit dwarsstrepe aan die sye en onderstert. Dit is die enigste *Rallus* spesies met 'n ewekleurige rug. Die liggaam is lateraal afgeplat om die voëls toe te laat om deur die riete te beweeg. Hulle het lang tone, 'n kort stert en 'n lang slank dowwe rooi snawel. Die bene is rooi.

Die Grootriethaan se neste in 'n droë plekke in die moerasse. Albei geslagte dra by tot die bou van die nes. Die tipiese broeisel is 2-6 roomwit eiers wat deur beide ouers vir ongeveer 20 dae uitgebroei word. Onvolwasse voëls lyk baie soos die volwassenes, maar die blou-grys word vervang deur buff. Die Prekosiale donsige kuikens is swart.

 ***Rallus caerulescens***
Hierdie voëls soek kos deur met hulle snawel in die modder of vlak water te pik. Hulle eet hoofsaaklik insekte, krappe en ander klein waterdiere.

Grootriethane is geheimsinnig in die broeiseisoen maar is makliker om te sien as baie ander spesies in dieselfde familie, veral in die oggend. Hulle is raserige voëls, met 'n trilled fluit *treee-tee-tee-tee-tee* roep.

Sien ook
--------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons bevat media in verband met ***Rallus caerulescens***. |

* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse voëls
* Lys van Suid-Afrikaanse voëls (Groepeer)
* Lys van Suider-Afrikaanse voëls volgens wetenskaplike name
UNIVAC I Factronic
Die **UNIVAC I** (*UNIVersal Automatic Computer I*) was die eerste rekenaar in die Verenigde State wat ontwerp is vir kommersiële en administratiewe doeleindes. Dit was ontwerp vir die uitvoer van relatiewe eenvoudige wiskundige berekeninge en data beheer/skuif take, eerder as die komplekse wiskundige berekeninge wat verwag word van 'n wetenkaplike rekenaar.

Dit was grootliks ontwerp deur Presper Eckert en John Mauchly, the uitvinders van die ENIAC. Die ontwerp werk was begin deur hulle maatskapy Eckert–Mauchly Computer Corporation, en is eers voltooi nadat hulle maatspapy oorgeneem is deur Remington Rand (wat later deel word van Sperry, nou Unisys). In die jare voordat opvolg modelle van die UNIVAC I geproduseer is, was die rekenaar bekend as die "UNIVAC"

In 1951 was die UNIVAC voltooi. Die rekenaar weeg 15 000 kilogram en was 16 meter lank, 8 meter breed en 2,5 meter hoog. Die rekenaar bestaan uit 5 200 vakuumbuise en kon 1 900 berekeninge per sekonde doen. Die totale stelsel benodig net meer as 35.5 m² vloerspasie.

Altesaam 46 eenhede word gebou. Die eerste model kos 159 000 Amerikaanse dollar. Die latere modelle kos , afhangende van spesifikasies tussen 1 250 000 en 1 500 000 dollar. Die aanskaffingsprys was te hoog vir universiteite. Die vervaardiger het 'n aantal eenhede aan universiteite geskenk.

'n Paar UNIVAC I stelsels het in diens gebly lank nadat die tegnologie uigedien geraak het. Die Amerikaanse Sensusburo gebruik hulle twee eenhede tot in 1963. Sperry Rand het twee eenhede in Buffalo, (deelstaat New York) gebruik tot 1968. Die versekeringsmaatskapy Life and Casualty of Tennessee in Arnhem, gebruik 'n eenheid tot 1970, meer as 13 jaar in diens.
Grafiek van 'n voorbeeld van 'n funksie,  
 {\displaystyle {\begin{aligned}&\scriptstyle f\colon [-1,1.5]\to [-1,1.5]\\&\textstyle x\mapsto {\frac {(4x^{3}-6x^{2}+1){\sqrt {x+1}}}{3-x}}\end{aligned}}}
In wiskunde druk 'n **funksie** 'n afhanklikheid van een element in terme van 'n ander uit. Gewoonlik word die begrip gebruik in die tradisionele konteks waar die elemente getalle is. 'n Funksie *f* is dus 'n afbeelding van getalle wat voorskryf wat die funksiewaarde *f(x)* is in terme van die argument *x*. Die funksie *f(x) = 2x* bepaal byvoorbeeld dat vir elke reële getal *x* die funksiewaarde *f(x)=2x* dubbel die getal *x* is.

Nog 'n voorbeeld is die area *A* van 'n sirkel, wat afhanklik is van sy radius *r*. Die reël wat *r* en *A* met mekaar verbind is die vergelyking {\displaystyle A=\pi r^{2}}. Vir elke positiewe waarde van *r* is daar 'n geassosieerde waarde vir *A* en ons sê dus dat *A* 'n *funksie* van *r* is.

Meer formeel gestel: 

> 'n Funksie *f* is 'n reël wat aan elke element *x* in 'n gegewe versameling *A*, presies een element, genaamd *f(x)*, vanuit 'n versameling *B* toeken.
> 
> 

Die versameling *A* is die domein van die funksie en *B* is die kodomein. Die getal *f(x)* is die waarde van *f* by *x* en word uitgespreek "die f van x". Die elemente van die versamelings kan enige iets wees (woorde, voorwerpe of kwaliteite) maar soos hierbo genoem is hulle tipies wiskundige hoeveelhede soos reële getalle.

Daar is baie maniere waarvolgens 'n funksie aangegee kan word: deur 'n formule, deur 'n grafiek of 'n algoritme wat dit bereken of deur 'n beskrywing van die eienskappe daarvan. Soms word 'n funksie beskryf deur die verhouding daarvan met ander funksies. In toegepaste dissiplines word funksies baie keer gespesifiseer deur tabelle van waardes of deur 'n formule. Nie alle soorte beskrywings kan vir elke moontlike funksie gegee word nie en 'n mens moet 'n ferm onderskeid tref tussen die *funksie* self en die talle *maniere van voorstelling* of verbeelding.

'n Begrip wat van geweldige belang is in alle vertakkings van wiskunde is komposisie van funksies: as *z* 'n funksie van *y* is en *y* 'n funksie van *x* is, dan is *z* 'n funksie van *x*. Ons kan dit informeel beskryf deur te sê dat die saamgestelde funksie verkry word deur die uitset van die eerste funksie as die inset van die tweede te gebruik. Hierdie eienskap van funksies onderskei hulle van ander wiskundige konsepte soos getalle of figure en verskaf die teorie van funksies met sy mees kragtige struktuur.
Javier Zanetti in 2011, die stigter.
Die **Fundación P.U.P.I.** (in Afrikaans, *PUPI-stigting*; Engels: *PUPI Foundation*) is 'n nie-winsgewende Argentynse organisasie ten gunste van arm en benadeelde kinders. Dit is deur die sokkerspeler Javier Zanetti en sy vrou Paula gestig. Die naam P.U.P.I. is afgelei van Zanetti se bynaam, El Pupi, maar dit is ook 'n akroniem vir *Por un piberío integrado*, d.w.s. vir geïntegreerde kinderjare.

Aktiwiteit
----------

Die stigting is verantwoordelik vir die vergadering van die basiese behoeftes van die kinders, om voedsel, onderwys, gesondheid en hulp vir hulle gesinne te voorsien.
Aanvanklik het P.U.P.I. in die distrik van Lanus gewerk, een van die mees benadeelde gebiede van Buenos Aires. Die organisasie se president is *Andres de la Fuente* en *Monica Giacoletto*, onderskeidelik, is die pa- en ma-in-wet van Zanetti.
Die eerste stap geneem deur die vereniging was om die kinders te leer wat die bywoning van die basiese reëls van higiëne en 75% van die daaglikse maaltye te verseker deur middel van middagete en 2 versnaperings.
Die program bied, in die oggend, om kinders te vergesel na die skool, en in die middag in die organisasie se hoofkwartier vir ander aktiwiteite soos musiek, teken, teater en sport gebring word.
Benewens die ouer van Lanus, het hulle bygevoeg drie huise, die Fundación PUPI werk saam met 'n paar maatskappye die vaders van 'n klein ambag te leer, en die ma is beide die mediese en sosiale bygestaan ​​het.
Javier Zanetti het ook finansiële hulp ontvang van 'n paar spanmaats by Inter F.C. as die Chileense Iván Zamorano.
Die bedryfskoste van die stigting is in werklikheid baie groot, met omtrent 300,000 per jaar in koste, in Mei 2009, die stigting sorg van meer as 'n duisend mense, insluitend kinders en hul families.
**Fulton Peter Allem** (gebore 15 September 1957) is 'n Suid-Afrikaanse professionele gholfspeler.

Allem is in Kroonstad in die Oranje-Vrystaat gebore, die middelste van vyf kinders en die kleinseun van 'n Libanese handelaar; hy het 'n bevoorregte opvoeding gehad. Teen die tyd dat hy in die wêreld gekom het, het sy familie die grootste mielieplaas in die Suidelike Halfrond besit en die enigste graansilo's in privaatbesit in Suid-Afrika. Allem begin gholf speel op die ouderdom van 7 met die aanmoediging van sy vader. Gary Player, 'n goeie familievriend, het ook 'n groot invloed op sy vroeë loopbaan gehad.

Allem het nie kollege of universiteit toe gegaan nie, maar professioneel geword in 1976. Hy het in die vroeë deel van sy loopbaan meestal in Suid-Afrika gespeel. Hy het 11 keer die Sonskyntoer tussen 1985 en 1991 gewen, en 'n tweede plek behaal in die 1987 NEC Wêreldreeks van Gholf, wat hom oortuig het om aan te sluit by die PGA Tour. Allem se eerste wen op die PGA-Toer was die 1991 Independent Insurance Agent Ope.

In 1993 wen hy tweekeer op die PGA Tour en eindig negende op die verdienstelys. Hy het die Southwestern Bell Colonial en die NEC World Series of Golf daardie jaar gewen, twee van die Toer se mees gesogte nie-majors.

Sedert sy groot jaar in 1993, is Allem geteister deur 'n magdom van mediese kwale. In 1994, het hy gely aan sy laer rug, in 1998 het hy perikarditis ontwikkel, 'n potensieel dodelike inflammasie van die sak rondom die hart. In 2003 was daar probleme met die werwels in sy servikale ruggraat. Hy het ook verskeie hartaanvalle gehad. Hierdie omstandighede het sy gholfspeeltyd beperk en 'n nadelige invloed op sy spel gehad.

Allem woon in Sentraal-Florida met sy vrou, Jennifer en hul vier kinders. Hy is soms bekend deur die bynaam "Fulty", veral onder die ander Suid-Afrikaanse spelers. Hy het op die "Fore Inventors Only" op "The Golf Channel" verskyn.

Allem het laat in 2007 op die Kampioenetoer begin speel, nadat hy 50 jaar oud geword het.
**Lugmagbasis Hoedspruit** (IATA: **HDS**, ICAO: **FAHS**) is 'n militêre lugmagbasis van die Suid-Afrikaanse Lugmag geleë langsaan die Krugerwildtuin. Teen die einde van die 1990's is 'n onbenutte deel van die basis omskep in 'n burgerlike lughawe, genaamd Eastgate-lughawe. Dit het ook as 'n moontlike noodlandingsplek vir die Amerikaanse ruimtependeltuig gedien, weens sy lang aanloopbaan van byna 4 kilometer.

Tuiste van eenhede
------------------

* 19 Eskader, SALM - helikopter-eskader
* 101 Eskader - Ligte vervoer (reserwemag)
* 514 Eskader, SALM - Sekerheidsdienste
* 7 Lugonderhoudseenheid - Onderhoudsondersteuning
* Laeveld Lugruimtebeheersektor- Lugruimtebeheer
* Lugmag Bevel-en-beheerskool (opleiding)

Geskiedenis
-----------

Die basis is op 1 Julie 1978 geopen as **LMB Hoedspruit**,
Dit is van die begin af ontwerp as 'n hoogs-beskermde oorlogsbasis. As sodanig, het dit gepantserde en ondergrondse loodse, met bedekte vegvliegtuie op bystand naby aan die aanloopbane geplaas vir onmiddellike opstyg en reaksie.

Die basis wemel van wild, omring deur die 25 km² **Lugmagbasis Hoedspruit Wildreservaat**. Om die aanloopbaan skoon van diere te hou was 'n reuse probleem. Dus het die basis drie jagluiperds ingevoer om die vliegveld te patroleer, met die resultaat dat diere se lastigheid op die aanloopbaan met 90% afgeneem het. Nog 'n Suid-Afrikaanse Lugmagbasis, Lugmagbasis Makhado, het sedertdien ook die konsep aanvaar.

Die basis se leuse is *Pro Nostrorum Pace* ("Vrede vir ons inwoners").

Eastgate-lughawe
----------------

'n Burgerlike lughawe, bekend as die Eastgate-lughawe, is aan die suidelike punt van die lughawe geopen in die vroeë 1990's. Die terminaal se vernaamste gebruik is vir toeriste wat privaatwildreservate in die gebied wil besoek, sowel as vir toegang tot die Krugerwildtuin via die nabygeleë Orpenhek.

### Geskeduleerde vlugte

South African Express vlieg daagliks na/van O.R. Tambo Internasionale Lughawe in Johannesburg, en driekeer per week na die Kaapstad Internasionale Lughawe.
’n Tekening van die drie dele van ’n Bagdad-battery.
Die **Bagdad-battery** of **Partiese battery** is ’n stel van drie artefakte wat saam op ’n argeologiese terrein ontdek is: ’n keramiekpot, ’n koperbuis en ’n stuk yster. Dit is gevind by die hedendaagse Khujut Rabu in Irak, naby die metropolis van Ktesifon, die hoofstad van die Partiese (150-223 n.C. en Sassanidiese (224-650 n.C.) Ryk, en dit dateer vermoedelik van een van dié tydperke.

Die oorsprong en doel daarvan is onseker. ’n Hipotese bestaan dat dit as ’n galvaniese sel gedien het en moontlik gebruik is vir elektroplatering, maar geen elektries geplateerde voorwerpe uit dié tydperke is bekend nie. ’n Alternatiewe verduideliking is dat dit gebruik is vir die berging van heilige boekrolle.

Beskrywing
----------

Die artefakte bestaan uit ’n terracottapot van sowat 130 mm met ’n silinder wat van ’n opgerolde kopervel gemaak is, en daarin is ’n enkele ysterstaaf. Die bokant van die ysterstaaf is met bitumen van die koper geïsoleer, en die staaf en silinder pas baie mooi in die opening van die pot. Die kopersilinder is nie waterdig nie en as die pot met ’n vloeistof gevul sou word, sou dit die ysterstaaf ook omring het. Die artefakte was aan die weer blootgestel en is geroes.

Die Duitse argeoloog Wilhelm König, wie se span die voorwerpe ontdek het, het gedink dit kom uit die Partiese Ryk, maar volgens St. John Simpson van die Britse Museum se departement Nabye Ooste is hulle uitgrawings en konteks nie goed aangeteken nie en is daar min bewyse dat dit van dié tyd dateer. Boonop is die pot se styl Sassanidies.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
**Posttraumatiese stressteuring** of **PTSS** kan ontwikkel nadat ’n persoon blootgestel is aan een of meer traumatiese gebeure soos seksuele geweld, oorlog, ’n groot besering of doodsdreigement waardeur hulle ’n intense vrees of magteloosheid ervaar het. Die diagnose kan gemaak word wanneer ’n groep simptome vir meer as ’n maand ná die gebeure voortduur, soos ontstellende, herhaalde terugflitse, die vermyding van herinneringe aan die gebeure en ’n gereedheid om te vlug.

Statistieke
-----------

Die meeste mense wat ’n traumatiese gebeurtenis beleef het, sal nie PTSS ontwikkel nie. Vroue is meer geneig om die slagoffers van gewelddadige situasies te wees en dus meer geneig om PTSS te ontwikkel as mans. Kinders is minder geneig om dit te ontwikkel as volwassenes, veral as hulle jonger as tien jaar is. Oorlogsveterane het ’n groter risiko.

Klassifikasie
-------------

Posttraumatiese stressteuring word geklassifiseer as ’n angssteuring in die DSM-5. Die persoon vermy gewoonlik enige gedagtes en emosies, en weier om oor die traumatiese gebeure te praat of kan dit dikwels nie onthou nie. Dit ry hom egter tydens terugflitse en nagmerries. Die simptome word as akuut beskou as dit vir korter as drie maande duur, en chronies as dit langer duur. Vertraagde simptome kan ná ses maande of selfs jare voorkom.
'n 1933-seël van die eerste uitgawe van Basoetoeland.
Hierdie is 'n opname van die **posseëls en posgeskiedenis van Lesotho**, voorheen bekend as Basoetoeland.

Eerste seëls (1933)
-------------------

Die eerste seëls van Basoetoeland was die vastereeks uitgereik in 1933. Dit was 'n stel van tien seëls, almal met die dieselfde ontwerp: 'n uitbeelding van Koning George V en die Nylkrokodil teen 'n bergagtergrond.

Koning George V en VI (1935–1949)
---------------------------------

Lesotho het deelgeneem aan die Britse Statebond 1935 Silwer Jubilee-omnibusuitgifte en die 1937 Kroning-omnibusuitgifte. In 1938 is 'n nuwe vastereeks uitgereik, identies aan die eerste reeks van Koning George V, maar met die portret van George VI. Hierdie reeks het uit elf seëls bestaan.

In 1945 is die *Victory*-seëls van Suid-Afrika oordruk met **Basutoland**.

Onafhanklikheid (1966- )
------------------------

Die eerste seëls van die onafhanklike Lesotho is uitgereik op 4 oktober 1966. Op 1 November daardie jaar, is die 1961–1963 stel van Basoetoeland oordruk met "LESOTHO". In 1979 is die geldeenheid verander van die Suid-Afrikaanse rand na lisente (s) en die maloti (m). In 1980–1981 is die destydse 1976–1978 vastereeks oordruk met die nuwe geldeenheid, en dit het 'n wye verskeidenheid foute opgelewer (soos toeslag verdubbeling, albino bybetalings, omgekeerde bybetalings, ens.) en seëls met tweede en derde verskillende bybetalings.
Lífþrasir en Líf (1895), deur Lorenz Frølich.
In die Noorse mitologie is **Líf en Lífþrasir** (in ander tale ook **Lif en Lifthrasir** gespel) twee mense wat in 'n voorspelling die gebeurtenisse van Ragnarök oorleef deur in 'n woud met die naam *Hoddmímis holt* weg te kruip en, nadat die wêreld ophou brand het, die nuwe en vrugbare wêreld herbevolk. "Líf" is die Oudnoorse term vir "lewe" en "Lífþrasir" beteken "Líf se minnaar" of "lewenslus". Hulle word genoem in die *Poëtiese Edda*, wat in die 13de eeu saamgestel is uit vroeëre tradisionele bronne, en die *Prosaïese Edda*, wat in die 13de eeu geskryf is.

Verhaal
-------

Die wêreldboom Yggdrasil.
In die gedig *Vafþrúðnismál* in die *Poëtiese Edda* vra Odin vir Vafþrúðnir watter mense die Fimbulvetr ("Slepende winter") sal oorleef, en Vafþrúðnir antwoord Líf en Lífþrasir, wat in die *Hoddmímis holt* sal wegkruip. Hulle sal die oggenddou as voedsel inneem en "uit hulle sal generasies voortkom".

Ook in hoofstuk 53 van die boek *Gylfaginning* in die *Prosaïese Edda* word gesê Líf en Lífþrasir sal in *Hoddmímis holt* wegkruip tydens die vuurreus Surtr se brand en dat "uit hierdie mense so 'n groot nageslag sal voortkom dat die wêreld weer bewoon sal word".

Volgens Rudolf Simek moet *Hoddmímis holt* nie verstaan word as 'n letterlike woud waarin die twee mense wegkruip nie, maar eerder as 'n ander naam vir die wêreldboom Yggdrasil. Hy sê die idee dat die mens uit bome ontstaan het, "is antiek in Germaanse streke en dit word ná Ragnarök herhaal".

Bronne
------

* Cleasby, Richard en Guðbrandr Vigfusson. *An Icelandic-English Dictionary*. 2de uitg. Oxford: Clarendon. 1957.
* Egilsson, Sveinbjörn. *Lexicon Poëticum Antiquæ Linguæ Septentrionalis*. Kopenhagen: J.D. Qvist & Co. 1860.
* Larrington, Carolyne (vert.) (1999). *The Poetic Edda*. Oxford World's Classics. ISBN 0-19-283946-2
* Faulkes, Anthony (vert.) (1995). *Edda*. Everyman ISBN 0-460-87616-3
* Orchard, Andy (1997). *Dictionary of Norse Myth and Legend*. Cassell. ISBN 0-304-34520-2
* Simek, Rudolf (2007), vert. deur Angela Hall. *Dictionary of Northern Mythology*. D.S. Brewer. ISBN 0-85991-513-1
* Schröder, F.R. (1931). "Germanische Schöpfungsmythen" in *Germanisch-Romanische Monatsschrift* 19, pp. 1–26.
* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die hoofkantoor van die Amerikaanse Instituut in Taiwan in Taipei
Die **Amerikaanse Instituut in Taiwan (AIT)** (Engels: *American Institute in Taiwan*) funksioneer as die Verenigde State se de facto-ambassade in die Republiek China (dikwels ook Taiwan genoem). Die AIT is gestig nadat die Verenigde State in 1979 diplomatieke betrekkinge met die Volksrepubliek China gesluit het. As gevolg van hulle Een-China-beleid erken die VSA nie meer die Republiek China amptelik nie, sodat geen werklike ambassade in die hoofstad Taipei geopen kan word nie.

Die Republiek China word in die VSA op 'n vergelykbare manier deur die Ekonomiese en Kulturele Verteenwoordigende Kantoor van Taipei verteenwoordig.

Die Amerikaanse Instituut in Taiwan is as 'n nominaal private organisasie gestig, maar word nogtans toegelaat om dieselfde funksies soos 'n amptelike ambassade te vervul, waaronder die uitreiking van visums en paspoorte. Die Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake (*United States Department of State*) verskaf volgens 'n kontrak met die AIT die grootste deel van sy begroting en vervul ook 'n raadgewende funksie.

Die AIT beskik oor 'n klein kantoor in Arlington (Virginia), wat as sy hoofkwartier dien. Sy grootste kantoor lê in Taipei (Republiek China). Daarnaas beskik die AIT ook oor 'n klein takkantoor in die suidelike hawestad Kaohsiung. Na hierdie kantore word verwys as die AIT/Washington (AIT/W), AIT/Taipei (AIT/T) en AIT/Kaohsiung (AIT/K). Die direkteur van AIT/T neem die funksies van 'n ambassadeur waar. Die direkteur van AIT/T is Brent Christensen (sedert 2018), die besturende direkteur van AIT/W is John J. Norris jr. en die voorsitter van AIT is James F. Moriarty.

Lys van direkteure
------------------

* Charles T. Cross 1979 - 1981
* James R. Lilley 1981 - 1984
* Harry E.T. Thayer 1984 - 1986
* David Dean 1987 - 1989
* Thomas Brooks 1990 - 1993
* B. Lynn Pascoe 1993 - 1996
* Darryl Norman Johnson 1996 - 1999
* Raymond Burghardt 1999 - 2001
* Douglas H. Paal 2002 - 2006
* Stephen M. Young 2006 - 2009
* William A. Stanton 2009 - 2012
* Christopher J. Marut 2012 - 2015
* Kin W. Moy 2015 - 2018
* Brent Christensen 2018 -

Lys van voorsitters
-------------------

* David Dean 1979 - 1986
* David N. Laux 1986 - 1990
* Natale H. Bellocchi 1990 - 1995
* James C. Wood, Jr. 1996 - 1997
* Richard C. Bush 1997 - 2002
* Therese Shaheen 2002 - 2004
* David G. Brown 2004 - 2006 (wnd.)
* Raymond Burghardt 2006 - 2016
* James F. Moriarty 2016 -