recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Die **Molteno-formasie** is 'n geologiese formasie van die Stormberg-groep, wat deel uitmaak van die Karoo-supergroep van Suid-Afrika.
Dit dateer uit die laat-Trias en is baie ryk aan fossiele.

Vorming
-------

Die Molteno-formasie het gevorm uit riviersand in 'n stadium toe die streek se klimaat nog nat was. Hierdie formasie is die onderste (oudste) laag van die Stormberg-groep en verteenwoordig die eerste fase van die geleidelike droërwordende klimaat wat in die sediment van die Stormberg-groep gesien kan word. Dit het plaasgevind van die Trias-periode af en regdeur die Juras toe die superkontinent Gondwana stadig noordwaarts beweeg het.

Die Molteno-formasie se sandsteen is nou blootgestel deur verwering en kan gesien word as kranse in die Drakensberge. Die sandsteen kan maklik uitgeken word aan sy glinsterende voorkoms, wat veroorsaak word deur klein kwartskristalle wat die sandkorrels saambind. Gesteentes van die Molteno-formasie gee 'n unieke blik op die tydperk van die ontstaan van die dinosourusse, soogdiere en moontlik ook van blomplante (Angiosperme).
Dolerietgange en -plate is ook algemeen en is gevorm deur basalt wat aan die einde van die Stormberg-groep se vorming oor die Stormberg-groep uitgeloop het. Hierdie vulkanisme is veroorsaak deur die opbreking van Gondwana.

Fauna en flora
--------------

Herkonstruksie van die Molteno-formasie se plantegroei. Kirstenbosch- Botaniese Tuin.
Die fauna en flora wat in hierdie tydperk hier voorgekom het (bekend as die Molteno-bioom) het 'n buitengewoon groot biodiversiteit gehad wat klas en orde betref, veral by insekte en naaksadiges. Ander baie algemene vorme van flora was broodbome, varings en *horsetails*.

Ligging
-------

Die Molteno-formasie word in 'n breë gordel gevind, vanaf die Oos-Kaap, deur Lesotho tot in die Vrystaat in Suid-Afrika. Dit is genoem na die dorpie Molteno in die Stormberge van die Oos-Kaap.

Die welige plantegroei van die Trias-rivierdeltas wat tydens die vorming van die Molteno-formasie voorgekom het, is die bron van die steenkoolvelde van die Oos-Kaap. Die vier hoofsteenkoolsome wat voorkom, is die Indwe, Guba, Molteno en Gubenxa
Wonings op die heuwels van Molteno
Molteno is in ItaliëMoltenoMoltenoLigging van Molteno in Italië.

**Molteno** (Italiaanse uitspraak: [molˈteːno]) is 'n komune (munisipaliteit) en 'n heuweldorpie in die provinsie Lecco in die Italiaanse streek Lombardye, ongeveer 35 kilometer noordoos van Milaan geleë en ongeveer 11 kilometer suidwes van Lecco. In 2004 het dit 'n bevolking van 3 206 gehad en 'n oppervlakte van 3,2 vk km.

'n Trap naby die kruin van Ceppo-heuwel
Die sentrale kenmerk van die gebied is die geïsoleerde heuwel, *"Il Ceppo"*, met die kerk van San Giorgio (beskermheilige van die streek) aan sy bopunt. Die hange daaromheen is nog gedeeltelik bedek met wingerde en moerbeibome.

Die Molteno-kasteel, wat die gebied in die Middeleeue vanaf hierdie heuwel beheer het, bestaan nie meer nie.

Geskiedenis
-----------

Molteno was 'n Romeinse nedersetting, maar dit is nie bekend wat die naam van die nedersetting was nie, en ook nie of die oorsprong van die naam "Molteno" so ver strek nie. Nietemin is talle wapens, keramiek, gereedskap, ysterware, munte en selfs grafte uit daardie tydperk hier gevind.

Die gebied het relatief laat ongekersten gebly. Die Christendom het vanaf die einde van die 5de eeu in die omliggende platteland versprei, en die eerste kerke is eers rondom die 6de eeu in die dorp gebou. Ná die ineenstorting van die Romeinse Ryk het die streek in strydende stamme verval wat met die vernaamste barbaarse leiers verbonde was, soos Uraias die Ostrogot, wat Milaan in 539 verwoes het. In 568 het die Lombards Noord-Italië binnegegaan en die streek sy toekomstige naam Lombardye gegee.

Molteno se il Ceppo-heuwel vorm 'n natuurlike vesting en middeleeuse dokumente bevestig dat Molteno gedurende die tyd van die Heilige Romeinse Ryk 'n kasteel was, omring deur vestings wat later in vredestyd afgebreek is (alhoewel die Piazza di Castello steeds die plek merk). Keiser Barbarossa van die Heilige Romeinse Ryk het in sy langdurige oorlog teen 'n alliansie van magtige Italiaanse stadstate verskeie enorme leërs deur hierdie streek gelei om Milaan aan te val.

Molteno, soos die res van die Brianza-streek, het later die kom en gaan van talle buitelandse administrasies gesien, insluitend die Spanjaarde, die Franse en die Habsburgers voordat dit by die opstand aangesluit het wat tot die unifikasie van Italië gelei het.

Vervoer
-------

Die Molteno treinstasie
Die geskiedkundige Molteno-treinstasie (1888) is nou 'n belangrike middelpunt van verwisseling in die Brianza-streek, tussen die Como–Lecco en die Monza–Molteno–Lecco-spoorlyne.
**Angus Frank Johnstone Wilson** (11 Augustus 1913 – 31 Mei 1991) word deur sommige kenners as die belangrikste Engelse romanskrywer na die Tweede Wêreldoorlog beskou. Sy werke is skerp ironies in hul ontleding van die Engelse gemeenskap, veral van die kulturele establishment. 'n Belangrike tema in Wilson se skryfwerk is die posisie van die liberale intellektueel in die moderne wêreld.

Angus Wilson, die jongste seun van 'n Suid-Afrikaanse moeder en Skotse vader, is op 11 Augustus 1913 in Bexhill-on-Sea, Sussex, gebore en het aan Merton College, Oxford, gestudeer. Tussen 1936 en 1955 het hy in die *British Museum* se biblioteek gewerk en eers in 1946 begin skryf om 'n periode van neerslagtigheid te bowe te kom. Sy drie bundels kortverhale, *The wrong set* (1949), *Such darling dodos* (1950) en *A bit off the map* (1957), bevat almal voorbeelde van die anti-held, die kwesbare, self-ironiserende en feilbare mens in ’n vyandige wêreld.

Dit is 'n onderwerp wat Wilson meermale aangepak het. Wilson se enigste toneelstuk, *The mulberry bush* (1956), beeld nog een van die hooftemas in sy werk uit: die onhoudbaarheid van intellektuele idealisme in na-oorlogse magstrukture. Ander romans deur Wilson is *Hemlock and after* (1952), *Anglo-Saxon attitudes* (1956) en ’n toekomsfantasie, *The old men at the zoo* (1961), asook die komplekse *No laughing matter* (1967). Daarbenewens het Angus Wilson ook biografiese studies oor Émile Zola en Charles Dickens geskryf en die belangwekkende outobiografiese werk *The wild garden* (1963). Hy is op 31 Mei 1991 in Bury St Edmunds, Suffolk, oorlede.

Bronnelys
---------

* *Wêreldspektrum*, 1982, ISBN 0-908409-70-2, volume 29, bl. 131
Kaart van die Pikkewyn-eilande, met die Kaapkolonie, 1911.
Die **Pikkewyn-eilande** (Duits: *Pinguininseln*, Engels: *Penguin Islands*) is 'n groep klein eilande en rotse wat langsaan die kus van Namibië lê en wat voorheen deel van Suid-Afrika was. Die groep strek vir 355 km aan die Atlantiese kuslyn van Namibië uit. Die grootste eiland is Possession-eiland met 'n oppervlakte van 0.9 km².

Tussen 1861 en 1867 is die eilande, wat ryk aan ghwano is, deur die Britse Ryk geannekseer en is toe by die Kaapkolonie in 1873 ingelyf. In 1886 het Duitsland hierdie status erken en dus was die eilande nooit deel van Duits-Suid-Wes Afrika nie.

In 1990 het Namibië onafhanklikheid van Suid-Afrika gekry, maar die eilande het onder Suid-Afrikaanse beheer gebly. Na onderhandelings is die eilande uiteindelik op 28 Februarie 1994 saam met Walvisbaai aan Namibië oorhandig.

Galery
------

* Halifax-eiland voor die Lüderitz-skiereiland.
* Mercury-eiland voor die Diamantkus.
* Die verskeping van ghwano vanaf Ichaboe.

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* LCCN: n99027064
* VIAF: 153791068
* WorldCat Identities (via VIAF): 153791068

 |
Die verandering in golflengte wat veroorsaak word deur die beweging van die bron.
’n Geanimeerde voorbeeld van ’n motor se enjin of sirene wat deur die Doppler-effek beïnvloed word terwyl dit nader kom en verder wegbeweeg. Die pienk sirkels is klankgolwe en die waarnemer staan links van die illustrasie.
Die **Doppler-effek** (of **Doppler-verskuiwing**) is die verandering in frekwensie van ’n golf vir ’n waarnemer wat beweeg of waarheen/waarvandaan die bron van die golf beweeg. Dit word algemeen gehoor in byvoorbeeld die sirene van ’n ambulans wat na die waarnemer beweeg en daarna wegbeweeg. Die frekwensie wat waargeneem word, is hoër (in vergelyking met die uitgestuurde frekwensie) terwyl dit na die waarnemer beweeg, dit is dieselfde by die waarnemer en laer wanneer dit wegbeweeg.

Die effek is genoem na die Oostenrykse fisikus Christian Doppler, wat dit in 1842 in Praag bekendgestel het.

Die relatiewe verandering in frekwensie kan as volg verduidelik word. Wanneer die bron van die golwe na die waarnemer beweeg, word elke opeenvolgende golf uitgestuur van ’n posisie nader aan die waarnemer as die vorige golf. Daarom neem elke golf effens korter om die waarnemer te bereik as die vorige een. Dus word die tyd tussen die opvolgende golwe al hoe korter en die frekwensie dus al hoe hoër. Wanneer die bron wegbeweeg, is elke golf langer as die vorige een en word die frekwensie dus al hoe laer.

Vir golwe wat in ’n medium voortplant, soos klankgolwe, is die snelheid van die waarnemer en van die bron relatief tot die medium waarin die golwe uitgestuur word. Die totale Doppler-effek hang dus af van die beweging van die waarnemer, van die bron en van die medium. Elk van hierdie effekte word apart ontleed.

Vir golwe wat nie ’n medium benodig nie, soos liggolwe, hoef net die relatiewe verskil tussen die snelheid van die waarnemer en van die bron in ag geneem te word.

Kyk ook
-------

* Rooiverskuiwing

|  |  |
| --- | --- |
| Normdata Edit this at Wikidata | 
* BNE: XX543365
* BNF: cb11979430h (data)
* GND: 4012769-2
* LCCN: sh85039083
* NDL: 00561685

 |
**Carl XVI Gustaf** (Carl Gustaf Folke Hubertus; gebore op 30 April 1946) het op 15 September 1973 ná die afsterwe van sy oupa koning Gustaf VI Adolf die Sweedse troon bestyg. As koning van Swede dien hy ook as die land se konstitusionele staatshoof. Hy is die sewende koning van die Huis van Bernadotte op die Sweedse troon.

Koning Carl XVI Gustaf en koningin Silvia in 2010 op hulle oudste dogter, prinses Victoria, se troue.
Hy is die jongste kind en enigste seun van prins Gustaf Adolf, hertog van Västerbotten, en prinses Sibylla van Sakse-Koburg en Gotha. Sy vader is op 26 Januarie 1947 in 'n vliegtuigongeluk in Denemarke oorlede toe Carl Gustaf nege maande oud was. Hy het die tweede aanspraakmaker op die troon geword ná sy oupa, toe kroonprins Gustaf Adolf. Ná die dood van sy oupagrootjie koning Gustaf V in 1950 het Gustaf Adolf die troon bestyg en het Carl Gustaf op vierjarige ouderdom Swede se nuwe kroonprins geword.

Kort nadat Carl XVI Gustaf in 1973 koning geword het, het nuwe wette van krag geword wat hom van sy oorblywende uitvoerende mag gestroop het. Hy voer dus nie meer baie van die pligte uit wat verbind word met 'n staatshoof nie, soos die amptelike aanstelling van die premier, die ondertekening van wette en om bevelvoerder van die weermag te wees nie. Die nuwe wetgewing beperk hom tot seremoniële pligte en om gereeld oor staatsake ingelig te word. As hoof van die Huis van Bernadotte neem Carl Gustaf ook sekere besluite oor die titels en posisies van die lede daarvan.

Nadat 'n nuwe wet op 1 Januarie 1980 aanvaar is waarvolgens afstand gedoen word van opvolging volgens manlike eersgeboortereg, is die koning se regmatige opvolger Victoria, die oudste dogter van hom en sy vrou, koningin Silvia. Voor die aanvaarding van dié wet was prinses Victoria se jongste broer, prins Carl Philip, ná sy geboorte in Mei 1979 kortliks die regmatige troonopvolger. 

Carl XVI Gustaf is die koning in die Sweede geskiedenis wat die langste regeer, nadat hy op 26 April 2018 koning Magnus IV se bewind van 44 jaar en 222 dae verbygesteek het.
**Richard Stuttaford** (Kaapstad, 13 Junie 1870 - Stellenbosch, 19 Oktober 1945) was 'n Suid-Afrikaanse handelaar, kabinetsminister en die seun van Samson Rickard Stuttaford, 'n grondlegger van die afdelingswinkel Stuttafords.

Stuttaford ontvang sy opleiding in Engeland en Frankryk en sluit hom in 1892 aan by die handelsfirma, Thorne, Stuttaford & Co, wat sy pa help oprig het saam met sir William Thorne. Hy word die hoof van die maatskappy in 1917. Buiten as lid van die Kaapse stadsraad, van die Kaapstadse Kamer van Koophandel, waarvan hy voorsitter was van 1918 tot 1920, en voorsitter van die Vereniging van Kamers van Koophandel van Suid-Afrika (1921 tot 1923), het hy aanvanklik nie in die openbare lewe belang gestel nie, maar in 1924, toe hy 54 jaar oud was, word hy tot die Unie-Volksraad verkies as die lid vir Nuweland teen die Konstitusionele Demokraat, C.A. Lagesen met 'n meerderheid van 702 stemme. In 1929 is hy onbestrede verkies vir dieselfde kiesafdeling en in 1933 weer onbestrede, dié keer as S.A.P.-Koalisie-kandidaat vir Claremont, nadat Nuweland tydens 'n herafbakening afgeskaf is. In 1938 wen hy as kandidaat van die Verenigde Party ook in Claremont met 'n meerderheid van 2 052 teen E.M.O. Clough van die Dominiumparty, wat toevallig dieselfde getal stemme op hom verenig het as Stuttaford se meerderheid.

In die Unie-Volksraad was sy kennis van die handel van groot waarde en genl. Jan Smuts nooi hom om deel te neem aan die onderhandelings met Britse kommersiële owerhede in Ottawa. Hy was minister sonder portefeulje van 1933 tot 1936. Van 1936 tot 1939 was hy minister van volkswelsyn en van 1939 tot 1942 van handel en nywerhede in genl. Smuts se oorlogskabinet.

Op 'n heel ander gebied het hy ook naam gemaak as die eerste grondlegger van 'n tuindorp in Suid-Afrika toe hy in omstreeks 1920 verantwoordelik is vir die stigting van Pinelands naby Kaapstad danksy 'n baie ruim skenking. Hy is in 1945 op Stellenbosch oorlede.

Bronne
------

* Potgieter, D.J. (red.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).
* Rosenthal, Eric. 1978. *Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town and Johannesburg: Juta and Company Limited.

| * l
* b
* w
Ministers van Binnelandse Sake van Suid-Afrika |
| --- |
| 1910 tot 1984 | Smuts  · Fischer  · Watt  · Duncan  · Malan  · Hofmeyr  · Stuttaford  · Lawrence  · Clarkson  · Lawrence  · Dönges  · Naudé  · Jan de Klerk  · Le Roux  · Muller  · Viljoen  · Gerdener  · Mulder  · Schlebusch  · Heunis  · De Klerk |
| 1984 tot 1994 | F.W. de Klerk  · Botha  · Louw  · Pienaar  · Schutte |
| 1994 tot huidig | Buthelezi  · Mapisa-Nqakula  · Dlamini-Zuma  · Pandor  · Gigaba  · Mkhize  · Dlodlo  · Gigaba  · Nzimande  · Cwele  · Motsoaledi |
Die **dopstelsel** was ‘n gebruik waarvolgens ‘n paar maal per dag ‘n sopie ligte wyn aan die arbeiders op die wynproduserende plase in die Boland verskaf is.

Die VOC het gereeld aan die opvarendes op hul skepe en aan hul slawe aan die Kaap ‘n sopie wyn verskaf. Ook die Hugenote was gewoond om wyn aan ‘n arbeider te verskaf, want van oudsher was dit ‘n Franse gebruik. Dit lê dus voor die hand dat hierdie gebruik deur die blanke nedersetters aan die Kaap voortgesit is.

Op die wynplase in die Wes-Kaap is gewoonlik minstens drie maal per dag aan die arbeiders wyn verskaf - normaalweg teen die tyd vir ontbyt, middagete en uitvaltyd (dus die sogenaamde loopdop). Meesal was dit die witwyn bekend as vaaljapie. Vir die boer was dit voordelig, want so het hy van oortollige wyn ontslae geraak. Helaas het die stelsel alkoholisme in die hand gewerk en tot groot maatskaplike probleme onder die plaasarbeiders aanleiding gegee.

Drankwet no. 30 van 1928 het die boere verbied om aftrekkings van die arbeiders se salarisse te maak om vir die verbruikte hoeveelheid wyn te betaal. Van toe af moes boere die wyn gratis verskaf, slegs aan manlike werknemers van 21 jaar of ouer, net meer as ‘n ½ liter in totaal per dag en in ten minste 3 gelyke dele met ‘n tussenpose van minstens twee uur. Alhoewel die tradisie diep gewortel was in die kultuur op die wynplase, het wetgewing van 1963 en 2003 die dopstelsel byna uitgewis.
Die Gibbs Aquada
Die **Gibbs Aquada** is 'n amfibievoertuig wat geskoei is op die Mazda MX-5. Dit word deur die gebore Nieu-Seelander, Alan Gibbs, ontwikkel. Die firma wat hierdie voertuig produseer, *Gibbs Technologies*, is in Warwickshire naby Coventry geleë.

Op land kan die Aquada met sy 128 kW-sessilinderenjin in V-formasie tot 160 km/h haal. Op die water word 48 km/h bereik deur waterstraalaandrywing en sy ingerigte bakwerkstruktuur. Met die druk van 'n knoppie klap die wiele in om te dryf en die motor verander binne 12 sekondes in 'n boot. Hierdie meganisme is in "Landmodus" gesluit en word eers weer geaktiveer sodra die voertuig in "Watermodus" is. Dit verseker dat die wiele nie inklap wanneer daar op land rondgery word nie.

Daar is 60 patente vir die voertuig geregistreer. Een van hierdie patente word die HSA genoem, wat vir *High Speed Amphibian* staan. Richard Branson het in 'n Aquada oor die Engelse kanaal (van Dover na Calais) binne 90 minute gevaar. Die vorige wêreldrekord met 'n amfibievoertuig is 40 jaar tevore deur twee Franse geslaan. Dit het byna ses ure met 'n Amphicar uit Duitsland geduur.
**Rhoda Kadalie** (22 September 1953 – 16 April 2022) was 'n Suid-Afrikaanse menseregteaktivis en feminis. Sy het rubrieke vir Die Burger en vir Maroela Media geskryf.

Kadalie is in Kaapstad gebore en het as kind in Distrik Ses en Mowbray gewoon. Ná die wet van 1951 (wat Mowbray net vir blankes verklaar het) het sy in Athlone aan die *Harold Cressy High School* skool gegaan. Hier het sy verneem dat haar oupa Clements Kadalie 'n bekende vakbondleier was.

In die jare 1980 was sy 'n aktivis teen apartheid en die agterstelling van vroue aan die Universiteit van Wes-Kaapland, en het betrokke geraak by die SASO en die Swartbewussynsbeweging. In die ANC het sy bekend geword as "*that little revolutionary*" omrede sy feministiese eise gestel het waaroor nie gepraat kon word nie.

In die munisipale verkiesing van 2011 het sy "teësinnig" vir die DA gestem.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | *Die kwessie dat universiteite dit ernstig oorweeg om Afrikaans se vlam te blus ter wille van 'n minderheidsgroep Afrikastudente is nie net akademies kortsigtig nie, maar ook uiters neerbuigend teenoor swart mense.* |  |
Die Visrivier in die omgewing van Gibeon.
Gibeon se stasie soos dit pryk op 'n poskaart van 1920. Dit het intussen in onbruik verval.
**Gibeon** is 'n dorpie aan die Visrivier in die streek Hardap van Namibië, 177 km nood van Keetmanshoop, 60 km suid van Mariental en 350 km suidoos van Windhoek, die land se hoofstad.

Gibeon is in 1862 gestig as sendingstasie van die Rynse Sendinggenootskap. Nadat dit in 1870 in puin gelê is deur die strydlustige Nama-stam, is dit in 1870 herbou. Die naam is van Bybelse oorsprong (Josua. 10:1, 2: "Koning Adoni-Sedek van Jerusalem het gehoor dat Josua Ai ingeneem en heeltemal vernietig het, dat hy met Ai en sy koning dieselfde gedoen het as wat hy met Jerigo en sy koning gedoen het, en ook dat die inwoners van Gibeon met Israel vrede gemaak het en by hulle woon. Die mense van Jerusalem het baie bang geword, want Gibeon was 'n belangrike stad, soos 'n stad met 'n koning, en groter as Ai, en al sy manne was dapper vegters.")

Met die stigting van die eerste NG gemeente in Suidwes-Afrika in 1898, was Gideon die middelpunt daarvan, maar vandat die setel van dié gemeente na Mariental verskuif het, staan dit bekend as die NG gemeente Mariental.

Bron
----

* Raper, P.E. 1987. *Dictionary of South African Place Names*. Johannesburg: Lowry Publishers.
Kaart wat die ligging van die Gibsonwoestyn aandui.
Die **Gibsonwoestyn** is 'n voorlopige Australiese biostreek, wat 'n groot droë areas in Wes-Australië bedeken is nog feitlik ongeskonde. Dit is die 5de grootste woestyngebied in Australië, en bedek 'n oppervlak van ongeveer 155 000 km².

Ligging en beskrywing
---------------------

Foto van die Gibsonwoestyn.
Gibsonwoestyn.
Die Gibsonwoestyn is tussen die brak (Engels: saline) Disappointmentmeer en Macdonaldmeer langs die Steenbokskeerkring geleë. Dit lê suid van die Groot Sandwoestyn, oos van die Klein Sandwoestyn en noord van die Groot Victoriawoestyn.

Die hoogte bo seespieël styg to net bo 500 m in plekke. Vroeë Australiese ontdekkingsreisigers soos Earnest Giles het aangeteken dat groot gedeeltes van hierdie woestyn gekenmerk word deur gruisbedekte areas, met yl grasse, groot areas met golwende rooi sandvlaktes en duinvelde, lae rotsagtige na gruiserige riwwe asook heelwat hoërliggende gedeeltes met 'n hoë mate van lateriet vorming. Die sanderige grond van die lateritiese bokhael vlaktes is baie ysterryk.

Verskeie geïsoleerde soutwater mere kom in die sentrale gedeelte voor, en na die suid-weste volg 'n reeks klein mere die palaeo-dreinerings netwerk. Grondwater bronne sluit gedeeltes van die Officerkom en die Canningkom in.

Reënval in die Gibsonwoestyn wissel tussen 200 en 250 mm per jaar, terwyl verdampingstempos in die omgewing van 3 600 mm per jaar is. Die gibsonwoestyn is oor die algemeen warm, met somertemperature wat to bokant 40°C styg. Die winterstemperature wissel van ongeveer 18°C gedurende die dag tot ongeveer 6°C snags.

Geskiedenis
-----------

Die Gidsonwoestyn is deur Ernest Giles na Alfred Gibson vernoem. Alfred Gibson was 'n lid vna Ernest Giles se 1874 ekspedisie, wat verdwaal het, en aangeneem word dat hy dus hier gesterf het.

Inheemse bevolking
------------------

Die grootste gedeelte van die streek se bevolking (veral die droeër westelike gedeelte) bestaan uit inheemse Australiërs. Tydens die 1984 droogte (waartydens al die fonteine opgedroog het, en die veldkos uitgeput is), het 'n groep van die Pintupi bevolking wat 'n tradisionele semi-nomadieseleefstyl gelei het, uit die afgeleë sentraal-oostelike gedeelte (noord-oos van Warburton) getrek, en vir die eerste keer met die Australiese samelewing kennis gemaak. Daar word vermoed dat hulle die laaste bevolking was om met die moderne samelewing kontak te maak.
Bevolking sentra aan die oostelike grense van die gebied sluit Warburton, Mantamaru en Warakurna in. Jong inheemse volwassenes werk by die Wilurarra Skeppingsprogram, wat daarop gemik is om hulle kultuur to onderhou en ontwikkel.

Sien ook
--------

* Lys van woestyne
* Groot Sandwoestyn
* Klein Sandwoestyn
* Groot Victoriawoestyn
* Wes-Australië
Die **aronskelk-** of **varkblomfamilie**, (*Araceae*), is ’n familie eensaadlobbige plante. Hulle is vanweë hul bloeiwyse opvallend en daarom gewilde huisplante. Die blomme self is onopvallend en kom aan ’n vlesige aar voor, maar die skutblaar is dikwels mooi en kleurryk (of spierwit) en trek die aandag. Dié familie bestaan uit ’n paar duisend spesies wat natuurlik voorkom in die trope en noordelike gematigde klimaatstreke.

Genera
------

*Anthurium* en *Zantedeschia* is twee bekende genera van die familie, asook *Colocasia esculenta* en *Xanthosoma roseum*. Die grootste onvertakte bloeiwyse in die wêreld is dié van die *Amorphophallus titanum* (reuse-aronskelk). Die familie sluit baie ornamentele plante in, soos *Dieffenbachia*, *Aglaonema*, *Caladium*, *Nephthytis* en *Epipremnum*. In die genus *Cryptocoryne* is baie gewilde akwariumplante.

Giftigheid
----------

In die familie *Aracae* is genera soos *Alocasia*, *Arisaema*, *Caladium*, *Colocasia*, *Dieffenbachia* en *Philodendron* wat kalsiumoksalaatkristalle bevat. As dit ingesluk word, kan dit die slymvlies irriteer en die sap kan ’n pynlike veluitslag veroorsaak.

Bestuiwing
----------

Entomofilie (bestuiwing deur insekte ) is 'n vorm van biotiese bestuiwing.

Hierdie blom hou insekte wat kom nektar vergader, gevange en hulle kan nie ontsnap voordat hulle nie oortrek is met stuifmeel nie. Die stywe, onryp stuifmeeldrade wys afwaarts in die blomkelk en die insek kan maklik in die blom afgaan maar nie weer uitkom voordat die stuifmeel ryp is nie. Die insek word bedek met stuifmeel in die pogings om te ontsnap. Wanneer die stywe stuifmeeldrade verwelk, kruip die insek uit en gaan na die volgende aaronskelk.

Bronnelys
---------

* Kennis, 1980, vol 3, bl. 428-429, ISBN 0 7981 0825 8
**Pixley ka Isaka Seme** (1881 - Junie 1951) was een van die eerste swart advokate in Suid-Afrika (Alfred Mangena was die eerste swart prokureur, Duma Nokwe die eerste swart advokaat), en 'n stigter en president van die African National Congress.

Vroeë lewe
----------

Seme is gebore as die vierde seun van Sinono Kuwana Seme in die omgewing wat bekend sou staan as Daggakraal, in wat destyds die kolonie van Natal genoem is, op die Inanda-sendingstasie van die Amerikaanse Zoeloe-missie van die Amerikaanse raad van kommissarisse vir buitelandse missies. Hy studeer in 1902 aan die Mount Hermon School, MA, (nou die Northfield Mount Hermon School). Hy het Adams College bygewoon wat deel was van die missie.

Sy ma was 'n suster van John Langalibalele Dube en is 'n afstammeling van 'n plaaslike hoof. Op 17-jarige ouderdom vertrek Seme om in die VSA te studeer, eers aan die Mount Hermon-skool en daarna aan die Universiteit van Columbia. In 1906, sy senior jaar aan die Universiteit, word hy die Curtis-medalje, die hoogste oratoriese eer van Columbia, bekroon. Hy het daarna besluit om advokaat te word. In Oktober 1906 word hy aan die Universiteit van Oxford toegelaat om vir die graad Baccalaureus Civil Law te studeer; terwyl hy in Oxford was, was hy 'n lid van Jesus College. 

Seme het in 1910 na Suid-Afrika teruggekeer en in Johannesburg as advokaat begin praktiseer.

Politiek
--------

In 1911 stig Seme die South African Native Farmers Association om swart plaaswerkers aan te moedig om grond in die Daggakraal-omgewing te koop en sodoende persoonlike onafhanklikheid te bekom. Gevolglik het dit daartoe gelei dat die blanke regering die Naturellegrondwet van 1913 ingestel het, wat swart mense verhinder het om grond in Suid-Afrika te besit.

In reaksie op die stigting van die Unie van Suid-Afrika, werk Seme saam met verskeie ander jong Afrika-leiers wat onlangs teruggekeer het van universiteitstudies in Engeland, Richard Msimang, George Montsioa en Alfred Mangena, en met gevestigde leiers van die Suid-Afrikaanse Naturellekonvensie in Johannesburg om bevordering van die vorming van 'n nasionale organisasie wat verskillende Afrika-groepe uit die afsonderlike kolonies sou verenig. In Januarie 1912 het hierdie pogings vrugte werp met die stigtingsvergadering van die Suid-Afrikaanse Naturelle Nasionale Kongres, wat later herdoop is tot die African National Congress.

Seme was ook die advokaat van koningin Regent Labotsibeni van Swaziland, waardeur die eerste ANC-koerant Abantu-Batho gefinansier is. Later, in 1922, vergesel Seme koning Sobhuza II as deel van 'n afvaardiging na Londen om Britse owerhede en die koning te ontmoet rakende die landproklamasie in Swaziland.

Die nasionalistiese organisasie van Seme onder Afrikane het die gepaardgaande pogings van Mahatma Gandhi met Indiese Suid-Afrikaners gekoppel.

Persoonlike lewe
----------------

Seme was baie naby aan die Zoeloe- en Swazi- koningsgesinne. Dit word hoofsaaklik gekenmerk deur sy huwelik met Phikisele Harriet Dinuzulu, die dogter van die Zoeloe-koning Dinuzulu, en met Lozinja, die dogter van die Swazi-koning Mbandzeni.
Die **Arado Ar 234 Blitz** was die eerste operasionele turbostraal-bomwerper en verkenningsvliegtuig in die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie vliegtuig is ontwikkel uit 'n spesifikasie wat die Duite Lugvaartministerie in 1940 beskikbaar gestel het vir 'n vinnige turbostraalenjin aangedrewe verkenningsvliegtuig. Die ontwerp, soos voorgestel deur Arado, het die wêreld se eerste straalaangedrewe bomwerper geword. Die eerste prototipe, Ar 234V-1, het op 15 Junie 1943 sy eerste vlug voltooi. Daarna was daar vinnig sewe ander prototipes ontwikkel. Almal van hulle het 'n opstyg trollie gebruik wat op 'n hoogte van 60 m losgelaat word en dan met 'n valskerm terugval om dan weer gebruik te word. Die vliegtuig het geland met 'n stel ski's. Die rede hiervoor was die vliegtuig se romp te nou was vir 'n konvensionele onderstel. Die trollie oplossing was suksesvol maar die vliegtuig het 'n groot nadeel gehad na landing met betrekking tot beweegbaarheid op die grond. Daarna was die B-series, met 'n wyer romp, toegerus met 'n konvensionele onderstel.

Die derde prototipe, Ar 234V-3 , was toegerus met 'n uitskietstoel en het ook vuurpyle gehad onder die vlerke om te help tydens die opstyging. Die eerste vlugte van die vliegtuig was egter verkenning van aard. Sommige modelle was toegerus as nagvegters as 'n eksperiment. Maar daarna het die oorlog teen Duitsland gedraai en is die vliegtuie as bomwerpers gebruik. Die bomwerper weergawe is in Oktober 1944 in diens gestel en was in die rol gebruik tydens die inval van die Ardenne in Desember 1944. Die vliegtuig was ook gebruik tydens die Ludendorff brug by Remagen wat deur die Amerikaners beset was.

Die Geallieerdes het die vliegtuig goed bestudeer na die oorlog.

Tegniese besonderhede
---------------------

Arado Ar 234

Besonderhede van die Arado Ar 234B-2:| Item | Statistiek |
| --- | --- |
| Aantal motors | 2 |
| Tipe motor | Turbo-straalenjins |
| Vervaardiger | BMW 004B |
| Kraglewering per motor | 890 kg stukrag |
| Vlerkspan | 14,11 m |
| Lengte | 12,64 m |
| Hoogte | 4,30 m |
| Vlerkoppervlakte | 26,4 m2 |
| Normale opstygmassa | 9 850 kg |
| Maksimum snelheid | 742 km/h |
| Operasionele hoogte | 10,000 m |
| Togafstand | 1 630km |
| Bewapening |  |
| Maksimum bomvrag | 2000 kg bomme in bomlaai. |
|

Bron
----

* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015. ISBN 978-1-84476-917-9
Panhard AML90 by die Saumur Général Estienne museum.
Die **Panhard AML90** is 'n Franse pantsermotor uit die sestigerjare.

In 1956 het die Franse weermag spesifikasies opgestel vir 'n gepantserde motor om die Britse Ferret in die Franse kolonies te vervang. Die grootste probleem met laasgenoemde tipe pansermotor was dat, hoewel dit goeie beweeglikheid gehad het, dit slegs met 'n masjiengeweer gewapen was. In die vroeë 1950's is dit as onmoontlik beskou om 'n baie ligte konstruksie met 'n swaar bewapening te kombineer. 'n Kanon met 'n goeie effek teen vyandige pantservoertuie het 'n groot loopsnelheid nodig gehad, wat weer gelei het tot 'n groot terugslag en dus 'n groot toring nodig om daardie terugslag te absorbeer. Aan die einde van die 1950's het die voortgesette ontwikkeling van die gevormde lading egter meegebring dat stadige granate ook 'n voldoende deurdringkrag bekom het. 'n Redelik kort kanon kan so doeltreffend teen selfs die swaarste tenks van die tydperk word, al het die akkuraatheid op 'n groot afstand daaronder gely

Die *Socié de Constructions Mécaniques Panhardassor et Levassor* het die opdrag gekry om 'n prototipe van 'n 4 x 4-pantserkar met 'n 90 mm-kanon te bou, onder die benaming Modèle 245. Mededingende ontwerpe van Saviem en DEFA-AMX is afgekeur en Panhard is met reeksproduksie bekroon. Die eerste voertuig is in 1961 gelewer onder die tipe-benaming Panhard Automitrailleuse Légère 90. Franse produksie sou tot in die 1980's duur en uiteindelik vierduisend oortref.

Die Panhard AML90 het 'n groot uitvoersukses geword, veral in Afrika en die Midde-Ooste, waar wielvoertuie vanweë die lang afstand voortreflike strategiese mobiliteit in ooreenstemming met rusperbandvoertuie gehad het. Suid-Afrika sou die tipe onder lisensie onder die naam Eland bou en sowat 1600 wat vervaardig is. Die AML-onderstel is vir 'n aantal ondersteuningsvoertuie, variante en projekte, waarvan die belangrikste die Panhard AML60 mortierdraer was.

Gebruikers van die AML-reeks sluit in: Algerië (54 AML 60); Arabiese Demokratiese Republiek Sahara; Argentinië (50 AML 90); Bahrein (23 AML 90); Bosnië en Herzegowina (10 AML 90); Burkina Faso: (15); Burundi (30); Demokratiese Republiek die Kongo; Dominikaanse Republiek (20 AML 90); Djiboeti (24); Gaboen (18); Ecuador (27); Egipte; El Salvador (12 AML90); Frankryk (1 000); Irak (170); Ivoorkus (20); Jemen (10); Kameroen (31); Kenia (82); Libanon (74); Lesotho (6 AML 90); Mauritanië (39 AML-90 + 20 AML-60); Marokko (210); Nigerië (36); Niger (137); Pakistan (AML 60); Rwanda 15[17]; Saoedi-Arabië (235); Senegal (54); Somalië (15 AML 90); Somaliland; Soedan (6 AML 90); Togo (10); Tsjad (85); Tunisië (18); Venezuela (10); en die Verenigde Arabiese Emirate (90 AML 90).
**Alexei Arkhipowitsj Leonof** (Russies: Алексе́й Архи́пович Лео́нов, [ɐlʲɪˈksʲej ɐˈrxʲipəvʲɪtɕ lʲɪˈonəf]) (30 Mei 1934 – 11 Oktober 2019) was 'n voormalige Russiese ruimtevaarder en afgetrede generaal-majoor in die Russiese Lugmag. Leonof was die eerste mens in die geskiedenis wat 'n ruimtewandeling uitgevoer het. Die wandeling het op 18 Maart 1965 plaasgevind, toe hy die *Voskhod 2*-ruimtekapsule vir 12 minute verlaat het.

Beknopte biografie
------------------

Leonof aan boord van die Sojoes 19
Leonof is in 1934 in Listvjanka in die Kemerowo-oblast in Rusland gebore. Hy was een van twintig lugmagvlieëniers wat in 1960 vir die eerste groep ruimtevaarders gekies is. Leonof se eerste vlug, waartydens hy 'n ruimtewandeling vanuit die *Vostok 11* sou uitvoer, is egter gekanselleer.

Op 18 Maart 1965 word Leonof aan boord van die Voskhod 2, die tweede en laaste bemande vlug van die Woschod-ruimteprogram, gelanseer. Tydens die vlug voer hy die geskiedkundige eerste wandeling in die ruimte uit.

In 1968 is Leonof gekies vir 'n vlug om die maan in 'n Sojoes-ruimtetuig. Alle onbemande toetsvlugte misluk egter en die Verenigde State wen die wedloop om eerste om die maan te vlieg. Die Sowjetunie gee die stryd gewonne en skrap al sy bemande vlugte na die maan.

Leonof se tweede en laatste ruimtevlug was aan boort van die Sojoes 19 as deel van die Apollo-Sojoes-toetsprojek. Die vlug is op 15 Julie 1975 gelanseer en is in die ruimte aan die Amerikaanse Apollo-kapsule gekonnekteer. Dit was die eerste koppeling wat tussen ruimtetuie van verskillende nasies bewerkstellig is.

Leonof het in 1991 afgetree. Hy is getroud met Svetlana Petrovna en het twee dogters, Vika en Oksana.
**Baš Čelik** (Serwies: Баш-Челик; of Harde Staal) is ’n Serwiese volksverhaal.

Opsomming
---------

’n Koning het drie seuns en drie dogters. Op sy sterfbed laat hy sy seuns belowe dat hulle hulle susters aan die eerste persone sal gee wat vra om met hulle te trou. Een nag vra ’n bulderende stem om met die een suster te trou. Die twee oudste broers huiwer, maar die jongste een voldoen aan sy pa se versoek en oorhandig haar. Die volgende twee nagte gebeur dieselfde, tot al drie susters aan geheimsinnige vreemdelinge gegee is. Die drie broers besluit om hul susters te gaan soek.

Tydens hulle reise veg hulle teen meerkoppige slange. Die jongste broer verslaan ook nege reuse wat die streek terroriseer. Eindelik red hy die koning se dogter nadat sy deur ’n slang gepik is. Hy word toegelaat om met die prinses te trou en word een van die koning se gunstelinge. Hy woon in die prinses se kasteel en mag in al die kamers ingaan, behalwe een wat met kettings gesluit is. Eendag toe sy vrou weg is, gaan hy in die kamer in en sien ’n gevangene wat met kettings vasgemaak is. Die man sê sy naam is Baš Čelik en vra drie glase water. Elke keer dat die prins vir hom ’n glas water gee, kry hy ’n ekstra lewe by. Toe hy die derde glas water vir die man gee, herwin dié skielik sy krag, breek die kettings en vlieg weg met die prins se vrou.

Nou het die prins ’n nuwe taak: om sy vrou te red. Op sy pad ontdek hy dat sy susters getrou het met die Lords van die Drake, Valke en Arende. Hy probeer drie keer om sy vrou terug te kry. Elke keer verloor hy een van die lewens wat Baš Čelik vir hom gegee het in ruil vir ’n glas water. Die vierde keer sterf hy, maar sy lewe word gered deur sy swaers – hulle wek hom op met die towerwater van die Jordaanrivier. In dié stadium ontdek die prinses dat Baš Čelik nie doodgemaak kan word nie omdat sy lewe in ’n voël in die hart van ’n jakkals in ’n woud op ’n hoë berg is. Met die hulp van die Lords verslaan die prins eindelik vir Baš Čelik en red sy vrou.
**Aleksander** (Russies: Александр Михайлович Тверской; 7 Oktober 1301 – 29 Oktober 1339) was as Aleksander I prins van Twer en as Aleksander II grootprins van Wladimir.

Lewe
----

Aleksander was die tweede oudste seun van Michail van Twer en Anna van Kasjin. In 1326 het hy sy broer, Dmitri, opgevolg as grootprins van Wladimir nadat Dmitri Joeri III van Moskou vermoor het uit wraak vir die dood van hul pa en Dmitri toe deur die khan van die Goue Horde laat teregstel is.

In 1327 het ’n Tartaarse amptenaar van die Goue Horde, Shefkal, en ’n groot gevolg in Twer aangekom. Hulle het in Aleksander se paleis gebly en die stad begin terroriseer deur hot en haar te roof en moor. Gerugte het versprei dat Shefkal die prins wou vermoor, self die troon oorneem en Islam aan die stad opdwing. Op 15 Augustus 1327 het ’n skare tydens ’n beweerde rooftog op die Tartare afgestorm en hulle vermoor. Shefkal en die res van sy wagte is aan die brand gesteek.

Iwan I van Moskou, die broer van Joeri III van Moskou wat in 1322 deur Dmitri vermoor is, het na die Goue Horde se hoofstad, Sarai, gegaan en die khan oorreed om die amp van grootprins van Wladimir aan Moskou toe te ken. Die khan het Iwan ook met ’n leër van 50 000 man na Twer gestuur om die stad te straf. Aleksander en sy gesin het na Nowgorod gevlug, maar was nie welkom daar nie uit vrees vir die Tartare. Hulle het toe na Pskof gegaan.

Pskof het Aleksander nie net verwelkom nie, maar ook hul prins gemaak. Om te keer dat ’n Tartaarse leër Pskof aanval, wou Aleksander die stad verlaat, maar die inwoners wou hom nie laat gaan nie. In 1329 het Iwan en ander prinse oorlog teen Pskof verklaar. Aleksander het na Litaue en van daar na Swede gevlug. Hy het ’n jaar en ’n half later na Pskof teruggekeer.

Dood
----

In 1335 het hy sy seun, Fjodor, na die Horde gestuur om om vergifnis te pleit. Twee jaar later is hy self daarheen. Die khan het hom vir eers vergewe en na Twer teruggestuur. Dit het gelei tot verdere vyandelikheid met Moskou. Op 29 Oktober 1339 is Aleksander en Fjodor op bevel van die khan in Sarai tereggestel.
**Panmiksie** beteken lukrake paring. ’n Panmiktiese bevolking is een waar alle individue potensiële maats is. Dit veronderstel daar is geen beperkings op paring vir die bevolking nie, nie geneties of wat gedrag betref nie, en dat alle rekombinasies (nageslagte met kombinasies van gene wat nie in die ouers aanwesig is nie) dus moontlik is. 

In genetika beteken **lukrake paring** die paring van individue ongeag enige fisieke, genetiese of sosiale voorkeur. Die paring tussen twee organismes word dus nie beïnvloed deur enige omgewings-, erflikheids- of sosiale interaksie nie. Potensiële maats het ’n ewe groot kans om vir paring gekies te word.

Verduideliking
--------------

In eenvoudige terme is panmiksie die moontlikheid dat individue in ’n bevolking sonder beperkings kan paar; individue kan vryelik in hulle habitat rondbeweeg, moontlik oor honderdduisende kilometers, en dus met enige lid van die bevolking paar.

Om die belangrikheid hiervan te verstaan, kan ’n mens jou verskeie begrensde bevolkings van dieselfde spesie voorstel (byvoorbeeld ’n weiende herbivoor) wat deur die een of ander fisiese eienskap van die omgewing geïsoleer word (’n digte woud wat weiding in dele verdeel). Namate die tyd verloop, sal natuurlike seleksie en genetiese verskuiwing elke bevolking mettertyd genetiese differensiasie laat ondergaan, wat elke bevolking geneties uniek sal maak (en eindelik sal kan lei tot spesievorming of plaaslike uitsterwing).

As die skeiding egter verwyder word voordat dit gebeur (deur byvoorbeeld ’n pad deur die woud te bou) en die individue word toegelaat om vryelik rond te bweeg, sal die individuele bevolkings weer kan kruisteel. Mettertyd sal hulle geneties eenvormiger en ’n enkele panmiktiese bevolking word.

Skakels
-------

* Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
Die **Pixie-bob** is ’n katras wat moontlik afstammelinge is van hibrides, maar as ’n gedomestikeerde kat beskou word.

Geskiedenis
-----------

Pixie-bobs het gewoonlik kort hare.
In 1985 het Carol Ann Brewer ’n polidaktiele kat met ’n kort, stomp stert in die Kaskadegebergte in die Amerikaanse staat Washington gekoop. In 1986 het sy nog ’n kat gekry waarvan die pa glo ’n voskat was. Dié het met ’n huiskat met bruin kolle gepaar en Brewer het een van die katjies gehou. Sy het haar Pixie genoem en ’n teelprogram met haar begin.

In die volgende paar jaar het Brewer nog 23 katte van die Kaskadegebergte by haar program ingesluit wat volgens haar die resultaat was van natuurlike parings tussen vos- en huiskatte. Terselfdertyd het ander telers in Amerika gewerk met plaaskatte met ’n duidelik wilde voorkoms. Hulle het met Brewer saamgewerk om ’n breë genetiese basis te skep vir die ontwikkeling van die moderne Pixie-bob.

Hulle het eindelik The International Cat Association (TICA) en die American Cat Fancier's Association (ACFA) oorreed om die kat te erken. Dit het in 1998 kampioenskapstatus gekry.

Hoewel tekens van wilde katte in die gene opgespoor is, word dit vir alle doeleindes beskou as ’n gedomestikeerde kat.

Beskrywing
----------

Pixie-bobs kan groot wees, maar die gemiddelde gewig is sowat 5 kg. Hulle bereik ná sowat vier jaar ’n volwasse ouderdom in vergelyking met die een jaar van die meeste katrasse. Die meeste Pixie-bobs het swart hare en vel onder hul pote en swart lippe. Hulle het wit hare om die oë en op die bors, maar het dikwels ’n swart vel onder die wit hare. Die pels het ’n patroon soos dié van ’n voskat, dikwels gemeng met rooi skakerings. Hoewel sommige lang hare het, is die meeste kortharig. Die oë is groen of goud en het ’n driehoekige vorm. Sterte is afwesig, lank of tussen 5 en 10 cm (TICA-vereiste).

Die katte is intelligent, spelerig en sosiaal en sal hul eienaar in die huis rond volg. Hulle maak tjirp- en gromgeluide, maar die meeste miaau nie baie nie en sommige miaau nooit.

Sien ook
--------

* Lys van katrasse
'n Boekwinkel in Stockholm, Swede het 'n eie afdeling aan skrywers van die Beat-generasie gewy
Die term **Beat-generasie** (Engels *Beat Generation*) verwys na 'n groep Amerikaanse post-Tweede Wêreldoorlogse skrywers wat in die 1950's na vore getree het en die kulturele fenomene wat deur hulle gedokumenteer én geïnspireer is. Die hoofelemente van die Beat-kultuur het eksperimentasie met dwelmmiddels en alternatiewe vorme van seksualiteit, 'n belangstelling in oosterse religie, die verwerping van materialisme en die idealisering van uitbundige, onbeskaamde uitdrukkingsvorme en leefstyle.

Die bekendste werke van Beat-literatuur sluit Allen Ginsberg se *Howl* (1956), William S. Burroughs se *Naked Lunch* (1959) en Jack Kerouac se *On the Road* (1957) in. Sowel uit *Howl* asook *Naked Lunch* het hofsake voortgespruit waarin die outeurs van obseniteit beskuldig is, maar uiteindelik het hulle 'n belangrike bydrae gelewer tot die liberalisering van die Amerikaanse publikasiebedryf. Die Beat-generasie se lede het 'n reputasie ontwikkel as nuwe boheemse hedoniste wat non-konformiteit en spontane kreatiwiteit verheerlik het.

Die oorspronklike skrywers van die Beat-generasie het in New York byeengekom. Die sleutelfigure het - behalwe vir Burroughs - later, teen die mid-1950's, na San Francisco gegaan en vriendskapsbande met digters van die *San Francisco Renaissance* gesmee.

Elemente van die groeiende Beat-beweging het in die 1960's deel van die Hippie-teenkultuur geword.
Folies Pigalle op Pigalle-plein
Die kabaret Moulin Rouge teen middernag
**Pigalle** is 'n kwartier in die Franse hoofstad Parys wat rondom die plein Place Pigalle strek en aan weerskante van twee groot lane, Boulevard de Clichy en Boulevard Rochechouart, geleë is. Die gebied, wat oor die 9de en 18de stadsdistrikte (*arrondissements*) strek, staan tradisioneel as een van die voorste vermaaklikheidsbuurte in Parys bekend. Dit is vernoem na die beedhouer Jean-Baptiste Pigalle (1714–1785).

Dit is nie net sy ligging aan die voet van die beroemde Montmartre-heuwel nie, maar sy reputasie as rooiligdistrik met neonreklame, talle sekswinkels, nagkroeë en die Museum van Erotisisme wat van Pigalle 'n gewilde toeristetrekpleister en een van die spilpunte van die Paryse naglewe gemaak het. 

'n Verskeidenheid kabaretteaters en ander vermaakplekke word in Pigalle aangetref, waaronder teaters van wêreldfaam soos Moulin Rouge, Divan du Monde, Élysée Montmartre, La Cigale, Boule Noire, Les Trois Baudets en Le Trianon. Die kwartier word daarnaas met die Paryse kunslewe verbind. Hier was die ateljee van die skilder Henri de Toulouse-Lautrec geleë, terwyl Pablo Picasso, Vincent van Gogh en Maurice Neumont dit as hul Paryse woonplek gekies het, net soos die skrywer en digter Andre Breton. In 1928 het die Frans-Amerikaanse danseres, sangeres en aktrise Josephine Baker haar eerste nagklub langsaan Breton se woonstel geopen. Werke van Salvador Dalí word in die nabygeleë *Espace Dalí* vertoon.
Team 10 se vergadering in 1959 in Otterlo, Nederland (tydens die CIAM '59) wat deur 43 deelnemers bygewoon is
**Team 10** — dikwels ook **Team X** of **Team ten** genoem — was 'n klein internasionale groep argitekte en ander uitgenodigdes wat vir die eerste keer in Julie 1953 tydens die 9de Konges van Moderne Argitektuur (Frans: *Congrès Internationaux d'Architecture Moderne*, kort CIAM) in Aix-en-Provence, Frankryk vergader het. Die groep was ontevrede met die CIAM se rasionalistiese standpunte ten opsigte van urbanisme en stadsbeplanning, wat hulle as ouderwets bestempel het, asook die organisasie se burokratiese strukture. Hul kritiek was veral gemik op dogmatiese verteenwoordigers van modernistiese boukuns soos Le Corbusier. Die groep het uiteindelik daarin geslaag om die CIAM te herstruktureer.

Die naam "Team 10" is aan die groep gegee nadat hulle nog in Aix-en-Provence die opdrag gekry het om die 10de (en laaste) CIAM-kongres te organiseer. Nadat die CIAM uiteindelik ontbind is, het die lede van Team 10 begin om op hul eie te werk.

In die 1950's en 1960's het van Europa se leidende argitekte by Team 10 aangesluit, onder wie Aldo van Eyck en Jaap Bakema (Nederland), Alison en Peter Smithson (Verenigde Koninkryk), Giancarlo de Carlo (Italië), Georges Candilis (Frankryk), Shadrach Woods (Verenigde State) en Stefan Wewerka (Duitsland). Team 10 se visie was om 'n moderne, stelselmatige en tegnologie-georiënteerde argitektuur volgens menslike maatstawe te ontwikkel - met 'n sterk sosiale komponent wat voorsiening sou maak vir verskillende gemeenskappe se behoeftes.

Team 10 se eerste formele byeenkoms onder dié naam het in 1960 in Bagnols-sur-Cèze, Frankryk plaasgevind. Net vier lede het die laaste vergadering in 1981 in Lissabon, Portugal bygewoon. Ná die afsterwe van Jaap Bakema in dieselfde jaar het die groep besluit om te ontbind.
**Ted Baker plc** is 'n Britse mode-etiket wat luukse klere vir dames, here en kinders asook bybehore in sy eie en in konsessiewinkels verkoop. Die onderneming word op die Londense Effektebeurs gelys en maak deel uit van die FTSE 250-indeks.

Geskiedenis
-----------

Anders as wat die onderneming se naam sinueer, is Ted Baker geen mode-ontwerper nie, maar 'n fiktiewe naam wat deur die stigter en huidige hoof uitvoerende beampte, Ray Kelvin, vir sy onderneming gekies is. Kelvin het sy eerste winkel in Maart 1987 in Glasgow gevestig waar hy 'n reputasie as verskaffer van gehaltehemde vir here verdien het. Aanvanklik is 'n gratis skoonmaakdiens aangebied vir elke hemp wat daar gekoop is.

Verdere winkels is vervolgens in ander groot Engelse stede soos Manchester, Sheffield, Cambridge en Nottingham geopen, later - in 1990 - ook in Covent Garden, Londen. Ongewoon genoeg het die onderneming ondanks die feit dat geen geld aan konvensionele advertensies en bemarking bestee is nie en aangewese was op mond-tot-mond-verspreiding tot een van die mees vooraanstaande mode-etikette gegroei. Vir sy Verdienste aan die Britse modebedryf het Ray Kelvin in 2011 die toekenning en titel Kommandeur van die Orde van die Britse Ryk uit die hand van koningin Elizabeth II ontvang. In die volgende jaar is die eerste Ted Baker-modewinkel in Suid-Afrika geopen.